Voorlopige editie
ARREST VAN HET GERECHT (Eerste kamer)
1 juli 2026 (*)
„ Uniemodel – Nietigheidsprocedure – Ingeschreven Uniemodel dat een lampenkap weergeeft – Oudere modellen in Zwitserse en Amerikaanse octrooischriften – Nietigheidsgrond – Eigen karakter – Elementen van de octrooischriften die de oudere modellen bevatten waarmee rekening moet worden gehouden bij de beoordeling van de algemene indruk – Artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 ”
In zaak T‑40/25,
DecoTrend GmbH, gevestigd te Weiden in der Oberpfalz (Duitsland), vertegenwoordigd door C. Klawitter, advocaat,
verzoekster,
tegen
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), vertegenwoordigd door E. Nicolás Gómez als gemachtigde,
verweerder,
andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht:
B.K.Licht GmbH & Co. KG, gevestigd te München (Duitsland), vertegenwoordigd door M.‑H. Hoffmann, advocaat,
wijst
HET GERECHT (Eerste kamer),
samengesteld als volgt: E. Buttigieg, president, J. Schwarcz en E. Tichy-Fisslberger (rapporteur), rechters,
griffier: V. Di Bucci,
gezien de stukken,
gelet op het feit dat de partijen niet binnen drie weken te rekenen vanaf de betekening van de sluiting van de schriftelijke behandeling om een terechtzitting hebben verzocht en na de beslissing krachtens artikel 106, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht om zonder mondelinge behandeling uitspraak te doen,
het navolgende
Arrest
1 Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, DecoTrend GmbH, vernietiging van de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 8 november 2024 (zaak R 102/2023‑3) (hierna: „bestreden beslissing”).
Voorgeschiedenis van het geding
2 Op 12 januari 2022 heeft interveniënte, B.K.Licht GmbH & Co. KG, bij het EUIPO een vordering ingediend strekkende tot nietigverklaring van het Uniemodel dat is ingeschreven onder nr. 4 031 201‑0004 na een op 3 juni 2017 ingediende aanvraag. Dit model wordt weergegeven in de volgende afbeeldingen:
|
|
|
|
Afbeelding 4.1 |
Afbeelding 4.2 |
|
|
|
|
Afbeelding 4.3 |
Afbeelding 4.4 |
3 De voortbrengselen waarop het model, waarvan nietigverklaring is gevorderd, zal worden toegepast, behoorden tot de klassen 26‑04 en 26‑05 in de zin van de Overeenkomst van Locarno van 8 oktober 1968 tot instelling van een internationale classificatie voor tekeningen en modellen van nijverheid, zoals gewijzigd. Zij waren voor elk van deze klassen omschreven als volgt:
– klasse 26‑04: „Elektrische lichtkettingen”;
– klasse 26‑05: „Lampenkappen”.
4 De vordering tot nietigverklaring was gebaseerd op de nietigheidsgrond van artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende Uniemodellen (PB 2002, L 3, blz. 1), in de versie van vóór de inwerkingtreding van verordening (EU) 2024/2822 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2024 (PB L, 2024/2822), gelezen in samenhang met artikel 6 van verordening nr. 6/2002.
5 Op het formulier waarmee de vordering tot nietigverklaring werd ingesteld, had interveniënte aangegeven dat deze vordering was gebaseerd op octrooischrift nr. CH 132 939, dat was ingediend bij het Institut Fédéral de la Propriété Intellectuelle (federale instituut voor intellectuele eigendom) (IPI, Zwitserland) en op 16 juli 1929 openbaar was gemaakt. Daarin had zij ook aangegeven dat haar vordering tot nietigverklaring verschillende bijlagen bevatte, waaronder bijlage 2 betreffende de tot staving van die vordering aangevoerde nietigheidsgrond (zie punt 4 hierboven). Deze bijlage 2 kwam overeen met dat octrooischrift, dat vijf afbeeldingen bevatte, met name de volgende afbeelding, daarin aangeduid als „Fig. 1” (hierna: „ouder model D1”):
6 Meer in het bijzonder had interveniënte in het in punt 5 hierboven vermelde formulier ook aangegeven dat de motivering van haar vordering was opgenomen in de vijf bijlagen daarbij, te weten in een bestand met de naam „Begruendung Nichtigkeitsantrag.pdf” (motivering van de vordering tot nietigverklaring; hierna: „bijlage met de motivering”) alsmede in de bijlagen 1, 3, 4 en 5.
7 In punt II van de bijlage met de motivering had interveniënte het volgende uiteengezet:
„Het litigieuze model heeft geen eigen karakter, aangezien het dezelfde algemene indruk wekt als een ouder model. Als bijlage 2 is het Zwitserse octrooischrift nr. 132 939 bijgevoegd. [...] Afbeelding 1 [Fig. 1] in dit octrooischrift geeft de vorm van de lampenkap in stervorm weer en vormt dus een ouder model in de zin van artikel 6 van [verordening nr. 6/2002]. De door dit oudere model gewekte algemene indruk komt overeen met die welke door het litigieuze model wordt gewekt.”
8 In punt III van de bijlage met de motivering had interveniënte het volgende opgemerkt:
„Als bijlage 4 voegen wij een kopie van het Amerikaanse octrooischrift nr. 1 653 206 toe. Dit octrooischrift is op 20 december 1927 openbaar gemaakt. Afbeelding 1 in dit octrooischrift vormt een ander ouder model. Dit octrooischrift is afkomstig van dezelfde uitvinder als het Zwitserse octrooischrift. De weergave in afbeelding 1 van het Amerikaanse octrooischrift is zeer vergelijkbaar, maar niet volledig identiek. Ook hier wordt echter een ster weergegeven waarvan de algemene indruk overeenkomt met die van het litigieuze model.”
9 Deze afbeelding 1 („Fig. 1”), die is opgenomen in het in punt 8 hierboven vermelde Amerikaanse octrooischrift (hierna: „ouder model D2”), is de volgende:
10 Op 17 november 2022 heeft de nietigheidsafdeling de vordering tot nietigverklaring afgewezen.
11 Op 16 januari 2023 heeft interveniënte bij het EUIPO beroep ingesteld tegen de beslissing van de nietigheidsafdeling.
12 Bij de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep het beroep toegewezen, de beslissing van de nietigheidsafdeling vernietigd en de zaak terugverwezen naar de nietigheidsafdeling met het oog op de voortzetting van de nietigheidsprocedure. De kamer van beroep heeft immers met name geoordeeld dat de nietigheidsafdeling de vergelijking van de door het litigieuze model gewekte algemene indruk enerzijds en de door de oudere modellen gewekte algemene indruk anderzijds ten onrechte had gebaseerd op andere elementen van de in punt 8 hierboven vermelde octrooischriften dan de oudere modellen, te weten de schriftelijke presentatie van de uitvinding en de andere afbeeldingen die waren opgenomen in deze octrooischriften (punten 40‑43 en 50 van de bestreden beslissing). Volgens de kamer van beroep had de nietigheidsafdeling deze vergelijking, wat de oudere modellen D1 en D2 betreft, uitsluitend op deze modellen moeten baseren, aangezien interveniënte alleen deze afbeeldingen in het kader van haar vordering tot nietigverklaring had aangevoerd. Terwijl de oudere modellen D1 en D2 identiek waren, met uitzondering van enkele kleine verschillen in de nuances van grijs, verschilden de andere afbeeldingen die ook in de betrokken octrooischriften voorkomen, duidelijk van die oudere modellen (punten 46, 47 en 50 van de bestreden beslissing). De oudere modellen D1 en D2 waren begrijpelijk zonder dat een beroep hoefde te worden gedaan op de andere elementen van de betrokken octrooischriften, te weten de schriftelijke presentatie van de uitvinding en de andere afbeeldingen daarin. Deze oudere modellen die een ster met meerdere punten laten zien, hadden in aanmerking moeten worden genomen voor de vergelijking met het litigieuze model (punten 48 en 49 van de bestreden beslissing). De beslissing van de nietigheidsafdeling was dus aangetast door een „ernstige procedurefout”, zodat zij moest worden vernietigd en de zaak moest worden terugverwezen naar de nietigheidsafdeling (punten 51‑53 van de bestreden beslissing).
Conclusies van partijen
13 Verzoekster verzoekt het Gerecht:
– de bestreden beslissing te vernietigen;
– het EUIPO en, in voorkomend geval, interveniënte te verwijzen in de kosten.
14 Het EUIPO verzoekt het Gerecht:
– het beroep te verwerpen;
– verzoekster te verwijzen in de kosten indien er een terechtzitting wordt gehouden.
15 Interveniënte verzoekt het Gerecht:
– het beroep te verwerpen en het litigieuze model nietig te verklaren;
– subsidiair, het beroep te verwerpen en de zaak terug te verwijzen naar de nietigheidsafdeling;
– verzoekster te verwijzen in alle kosten van de nietigheidsprocedure.
In rechte
16 Verzoekster voert in wezen twee middelen aan. Volgens het eerste middel heeft de kamer van beroep blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het eigen karakter van het litigieuze model enkel moet worden beoordeeld ten opzichte van de oudere modellen D1 en D2, zonder rekening te houden met de andere elementen van de betrokken octrooischriften, te weten de schriftelijke presentatie van de uitvinding en de andere daarin opgenomen afbeeldingen. Volgens het tweede middel is er tevens sprake van een onjuiste rechtsopvatting doordat de kamer van beroep heeft geoordeeld dat, ten eerste, geen van de conflicterende modellen concave inkepingen of convexe welvingen bevatte en, ten tweede, de opvouwbaarheid niet bleek uit de oudere modellen D1 en D2.
Verwijzing naar de bij het EUIPO ingediende stukken
17 Voor zover verzoekster in punt 63 van het verzoekschrift verwijst naar de geschriften die zij in de loop van de procedure bij het EUIPO heeft overgelegd, zij er allereerst aan herinnerd dat een verzoekschrift, voor zover het naar dergelijke geschriften verwijst, niet-ontvankelijk is indien de daarin vervatte algemene verwijzing niet in verbinding kan worden gebracht met de in dat verzoekschrift zelf aangevoerde middelen en argumenten [zie arrest van 31 januari 2019, Thun/EUIPO (Vis), T‑604/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:42, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
18 In casu beperkt verzoekster zich tot een algemene verwijzing naar alle geschriften die zij in de loop van de procedure bij het EUIPO heeft overgelegd, zonder evenwel aan te geven welke specifieke passages van die geschriften dienen ter ondersteuning van een bepaald middel of argument dat in het verzoekschrift wordt aangevoerd. Aangezien deze algemene verwijzing dus niet in verband kan worden gebracht met de in het verzoekschrift aangevoerde middelen en argumenten, is het verzoekschrift niet-ontvankelijk voor zover verzoekster daarin die verwijzing doet.
Eerste middel: onjuiste rechtsopvatting doordat de kamer van beroep heeft geoordeeld dat het eigen karakter van het litigieuze model enkel ten opzichte van de oudere modellen moet worden beoordeeld
19 Met haar eerste middel voert verzoekster in wezen aan dat de kamer van beroep blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het eigen karakter van het litigieuze model enkel ten opzichte van de oudere modellen D1 en D2 moet worden beoordeeld. Volgens verzoekster had de kamer van beroep, net als de nietigheidsafdeling, ook rekening moeten houden met de andere elementen van de twee octrooischriften in kwestie waarin deze oudere modellen voorkomen, te weten de schriftelijke presentatie van de uitvinding en de andere daarin opgenomen afbeeldingen.
20 Verzoekster voert aan dat interveniënte zich ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring niet alleen heeft beroepen op de oudere modellen D1 en D2, maar op de in respectievelijk de punten 7 en 8 hierboven vermelde Zwitserse en Amerikaanse octrooien, waarvan de octrooischriften als bijlagen 2 en 4 bij die vordering zijn gevoegd. Deze octrooischriften bevatten echter niet alleen de twee oudere modellen D1 en D2, maar ook andere grafische voorstellingen van de betrokken uitvinding. Die oudere modellen volstaan niet om de uitvinding waarop de octrooischriften in kwestie betrekking hebben, uit te leggen. Zoals de nietigheidsafdeling terecht heeft gedaan, moeten daaraan de aanduiding en de beschrijving van de uitvinding worden toegevoegd, alsmede de bijbehorende grafische voorstellingen waarin het voorwerp van deze uitvinding en de beschrijving ervan worden toegelicht, met name dankzij de „identificaties met letters die eveneens zijn aangebracht” op de oudere modellen D1 en D2, die op hun beurt verwijzen naar de uiteenzetting van de uitvinding en waardoor de grafische voorstellingen dus kunnen worden begrepen.
21 Volgens verzoekster moeten alle oudere modellen en rechten die tegen de inschrijving van een model worden ingeroepen, worden uitgelegd, met name om op duidelijke en ondubbelzinnige wijze de totaalindruk ervan te bepalen. Indien het oudere recht dat tegen de inschrijving van een model wordt ingeroepen, een technisch eigendomsrecht is, zoals de octrooien in kwestie, moet worden uitgegaan van de perceptie van specifiek opgeleide deskundigen en niet van die van een geïnformeerde gebruiker. Juist in het geval van een technisch eigendomsrecht moet „dat waarvoor de verzoeker [tot nietigverklaring] aanspraak maakt op bescherming die kan worden ingeroepen tegen de bescherming van een model, duidelijk en ondubbelzinnig zijn”. In deze context is een nauwkeurig onderzoek van het oudere recht noodzakelijk. Indien dit oudere recht een octrooi is, moeten de afbeeldingen van de door dat octrooi beschermde voorwerpen niet afzonderlijk worden geïnterpreteerd, maar steeds in de context van de andere elementen van het betrokken octrooischrift.
22 Zo blijkt duidelijk uit de betrokken octrooischriften dat zij ertoe strekken een „opvouwbare lichtster” of een „opvouwbare lantaarn” te beschermen en dat het aldus beoogde voorwerp, wegens de opvouwbaarheid ervan, een bijzondere vorm moet hebben. Louter op basis van de oudere modellen D1 en D2 kan de door de betrokken octrooien beschermde uitvinding niet volledig worden begrepen en de desbetreffende octrooischriften moeten worden geraadpleegd om de strekking van de door deze modellen weergegeven vorm uit te leggen en te bepalen. Deze oudere modellen staan niet los van de beschrijving en van alle andere grafische voorstellingen in de betrokken octrooischriften.
23 Het EUIPO en interveniënte betwisten verzoeksters argumenten.
24 Volgens artikel 52, lid 1, van verordening nr. 6/2002 kan ieder natuurlijk of rechtspersoon, alsmede een daartoe gemachtigd overheidsorgaan, met inachtneming van artikel 25, leden 2 tot en met 5, van deze verordening, bij het EUIPO een vordering tot nietigverklaring van een ingeschreven Uniemodel indienen.
25 Krachtens artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 kan een Uniemodel nietig worden verklaard indien het niet beantwoordt aan de voorwaarden van de artikelen 4 tot en met 9 van deze verordening.
26 In dit verband preciseert artikel 4, lid 1, van verordening nr. 6/2002 dat een model als Uniemodel wordt beschermd indien het nieuw is en een eigen karakter heeft.
27 Volgens de bewoordingen van artikel 6, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 moet bij een ingeschreven Uniemodel het eigen karakter worden beoordeeld aan de hand van de bij de geïnformeerde gebruiker gewekte algemene indruk, die moet verschillen van de algemene indruk die wordt gewekt door modellen die voor het publiek beschikbaar zijn gesteld vóór de datum van indiening van de inschrijvingsaanvraag of, wanneer aanspraak op voorrang wordt gemaakt, vóór de datum van voorrang. Artikel 6, lid 2, van verordening nr. 6/2002 voegt daaraan toe dat bij de beoordeling van het eigen karakter rekening dient te worden gehouden met de mate van vrijheid van de ontwerper bij de ontwikkeling van het model.
28 Volgens vaste rechtspraak vloeit het eigen karakter van een model voort uit een algemene indruk die – uit het oogpunt van de geïnformeerde gebruiker – verschilt of geen „déjà vu”-effect heeft ten opzichte van alle voorgaande modellen, zonder dat rekening wordt gehouden met de verschillen die onvoldoende duidelijk zijn om die algemene indruk te beïnvloeden – ook al betreffen die verschillen niet enkel onbelangrijke details –, maar rekening houdend met de verschillen die voldoende duidelijk zijn om een andere algemene indruk te wekken [zie arrest van 7 november 2013, Budziewska/BHIM – Puma (Weergave van een opspringende katachtige), T‑666/11, niet gepubliceerd, EU:T:2013:584, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
29 Volgens artikel 7, lid 1, van verordening nr. 6/2002 wordt een model voor de toepassing van met name artikel 6 van deze verordening geacht voor het publiek beschikbaar te zijn gesteld, indien het gepubliceerd is na inschrijving of op andere wijze, of tentoongesteld, in de handel gebracht of anderszins openbaar gemaakt vóór de datum bedoeld in met name artikel 6, lid 1, onder b), van deze verordening, tenzij deze feiten bij een normale gang van zaken redelijkerwijs niet ter kennis konden zijn gekomen van ingewijden in de betrokken sector die in de Europese Unie werkzaam zijn.
30 In casu betoogt interveniënte in het kader van haar vordering tot nietigverklaring van het litigieuze model, een ingeschreven Uniemodel (zie punt 2 hierboven), dat anders dan artikel 4, lid 1, en artikel 6 van verordening nr. 6/2002 vereisen, dit model op de datum van indiening van de inschrijvingsaanvraag geen eigen karakter had ten opzichte van bepaalde modellen die reeds voor het publiek beschikbaar zijn gesteld (zie punt 4 hierboven).
31 In deze context is reeds geoordeeld dat uit artikel 28, lid 1, onder b), v), van verordening (EG) nr. 2245/2002 van de Commissie van 21 oktober 2002 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 6/2002 (PB 2002, L 341, blz. 28) volgt dat, indien ter staving van een vordering tot nietigverklaring van een ingeschreven Uniemodel wordt aangevoerd dat dit model niet aan de in de artikelen 5 en 6 van verordening nr. 6/2002 bedoelde eisen voldoet, het verzoek de vermelding en de reproductie moet bevatten van de oudere modellen die een beletsel kunnen vormen voor de nieuwheid of het eigen karakter van het ingeschreven Uniemodel alsook documenten waaruit het bestaan van die oudere modellen blijkt (arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 58). Wanneer de verzoekende partij zich op de nietigheidsgrond van artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 beroept, moet zij de bewijzen overleggen waaruit blijkt dat het betwiste model niet voldoet aan de voorwaarden die in de artikelen 4 tot en met 9 van deze verordening zijn vastgesteld (arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 60).
32 Uit de rechtspraak blijkt tevens dat, daar in artikel 6 van verordening nr. 6/2002 wordt verwezen naar de algemene indruk die bij de geïnformeerde gebruiker wordt gewekt door „modellen” die voor het publiek beschikbaar zijn gesteld, deze bepaling aldus moet worden uitgelegd dat bij de beoordeling van het eigen karakter van een model moet worden uitgegaan van een of meer precieze, individueel beschouwde, welbepaalde en omschreven modellen binnen het geheel van eerder voor het publiek beschikbaar gestelde modellen (arrest van 19 juni 2014, Karen Millen Fashions, C‑345/13, EU:C:2014:2013, punt 25; zie naar analogie arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 61).
33 Voorts dient eraan te worden herinnerd dat in artikel 3, onder a), van verordening nr. 6/2002 de term „model” wordt gedefinieerd als „de verschijningsvorm van een voortbrengsel of een deel ervan, die wordt afgeleid uit de kenmerken van met name de lijnen, de omtrek, de kleuren, de vorm, de textuur [of] de materialen van het voortbrengsel zelf [of] de versiering ervan”. Hieruit volgt dat in de bij verordening nr. 6/2002 vastgestelde regeling de verschijningsvorm het doorslaggevende element van een model is (arresten van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 62; 8 maart 2018, DOCERAM, C‑395/16, EU:C:2018:172, punt 25, en 28 oktober 2021, Ferrari, C‑123/20, EU:C:2021:889, punt 30).
34 Het is dus van wezenlijk belang dat de instanties van het EUIPO over een afbeelding van het oudere model beschikken die hen in staat stelt om kennis te nemen van de verschijningsvorm van het voortbrengsel waarin het model is verwerkt of waarop het zal worden toegepast en om met precisie en zekerheid te bepalen om welk ouder model het gaat, teneinde overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 7 van verordening nr. 6/2002 de nieuwheid en het eigen karakter van het litigieuze model te beoordelen en in het verlengde hiervan de betrokken modellen te vergelijken. Om te kunnen beoordelen of het betwiste model inderdaad niet nieuw is of geen eigen karakter heeft, dient immers een ouder model beschikbaar te zijn dat precies en welbepaald is (arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 64).
35 Bijgevolg staat het aan de partij die de vordering tot nietigverklaring heeft ingesteld om het EUIPO de nodige gegevens te verstrekken en met name het model waarvan wordt beweerd dat het om een ouder model gaat, nauwkeurig en volledig aan te duiden en weer te geven, en aldus het bewijs te leveren dat het betwiste model niet geldig kon worden ingeschreven (arrest van 21 september 2017, Easy Sanitary Solutions en EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P en C‑405/15 P, EU:C:2017:720, punt 65).
36 Bijgevolg stond het in casu aan interveniënte, als partij die verzocht om nietigverklaring van het litigieuze model, om bij het EUIPO de oudere modellen waarop zij haar vordering tot nietigverklaring wilde baseren nauwkeurig en volledig aan te duiden en weer te geven, zodat het EUIPO haar stelling dat het litigieuze model geen eigen karakter had in de zin van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 6/2002, kon verifiëren.
37 Zoals in de punten 5 en 8 hierboven in herinnering is gebracht, heeft interveniënte daartoe in haar vordering tot nietigverklaring in de eerste plaats verwezen naar een Zwitsers octrooischrift. Daarnaast heeft zij ook melding gemaakt van een Amerikaans octrooischrift. Tussen partijen staat vast dat deze twee octrooischriften betrekking hebben op dezelfde uitvinding en – op zijn minst in wezen – identiek zijn.
38 Er zij evenwel aan herinnerd dat uit artikel 52, lid 1, van het Verdrag inzake de verlening van Europese octrooien, ondertekend te München (Duitsland) op 5 oktober 1973, en artikel 27, lid 1, van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (PB 1994, L 336, blz. 214), die bijlage 1 C vormt bij de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), ondertekend te Marrakesh (Marokko) op 15 april 1994 en goedgekeurd bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten (PB 1994, L 336, blz. 1), blijkt dat een octrooi kan worden verkregen voor uitvindingen, producten dan wel werkwijzen, op alle gebieden van de technologie, mits zij nieuw zijn, op uitvinderswerkzaamheid berusten en industrieel kunnen worden toegepast. Volgens artikel 52, lid 2, onder b), van bovengenoemd verdrag worden esthetische vormgevingen niet als uitvindingen in de zin van artikel 52, lid 1, van dit verdrag beschouwd. Bovendien bepaalt artikel 56 van dit verdrag dat een uitvinding als het resultaat van uitvinderswerkzaamheid wordt aangemerkt, indien zij voor de vakman niet op een voor de hand liggende wijze voortvloeit uit de stand van de techniek.
39 Het EUIPO herinnert er dus terecht aan dat een octrooi niet de verschijningsvorm van een voortbrengsel, maar een uitvinding beschermt, en stelt op goede gronden dat de afbeeldingen in octrooischriften slechts als voorbeeld worden gegeven en een of meer transposities van deze uitvinding laten zien. Deze afbeeldingen kunnen dus ook verschillende verschijningsvormen van hetzelfde voortbrengsel of zelfs van verschillende voortbrengselen laten zien, waardoor de beschermde uitvinding kan worden geconcretiseerd en waarvan de voor- en nadelen in die octrooischriften worden toegelicht. Bijgevolg hebben de afbeeldingen in een octrooischrift niet noodzakelijkerwijs betrekking op hetzelfde model. Het staat dus aan een verzoeker tot nietigverklaring die ter betwisting van het eigen karakter van een ingeschreven Uniemodel naar een octrooischrift verwijst, om onder de afbeeldingen in een dergelijk octrooischrift nauwkeurig aan te geven welke oudere modellen hij ter ondersteuning van zijn vordering aanvoert.
40 Gelet op de bewoordingen van artikel 6, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002, waaruit ondubbelzinnig volgt dat alleen andere modellen die eerder voor het publiek beschikbaar zijn gesteld, in de weg kunnen staan aan het eigen karakter van een ingeschreven Uniemodel, kan een octrooi of een octrooischrift dat eerder voor het publiek beschikbaar is gesteld, daarentegen niet als zodanig worden aangevoerd om het eigen karakter van een ingeschreven Uniemodel te betwisten. Zoals interveniënte in wezen stelt, kunnen immers alleen de afbeeldingen in een octrooischrift afdoen aan het eigen karakter van een litigieus model, aangezien het onderzoek van de vraag of dat model een dergelijk karakter heeft, veronderstelt dat de verschijningsvorm ervan wordt vergeleken met die van een specifiek voortbrengsel [zie in die zin arrest van 21 mei 2015, Senz Technologies/BHIM – Impliva (Paraplu’s), T‑22/13 en T‑23/13, EU:T:2015:310, punt 24]. Indien deze afbeeldingen verschillende wijzen weergeven waarop een voortbrengsel kan worden vervaardigd overeenkomstig de uitvinding waarop het octrooi in kwestie betrekking heeft, staat het aan degene die om nietigverklaring verzoekt om onder die afbeeldingen nauwkeurig aan te geven welke modellen hij als oudere modellen in de zin van artikel 6, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 wil inroepen.
41 In casu blijkt ondubbelzinnig uit de in de punten 7 en 8 hierboven aangehaalde passages, en met name uit de punten II en III van de bijlage met de motivering, dat interveniënte van mening was dat alleen de twee afbeeldingen 1 in de betrokken octrooischriften oudere modellen in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002 vormden. Zoals het EUIPO en interveniënte terecht aanvoeren, heeft laatstgenoemde uitsluitend met betrekking tot deze afbeeldingen aangevoerd dat de erdoor gewekte algemene indruk overeenkwam met de door het litigieuze model gewekte algemene indruk, zodat in casu alleen deze afbeeldingen de oudere modellen D1 en D2 vormden (zie punten 5 en 9 hierboven). Interveniënte heeft dus nauwkeurig aangegeven welke oudere modellen zij ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring aanvoerde.
42 Bijgevolg dient verzoeksters betoog te worden afgewezen volgens hetwelk interveniënte ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring niet alleen de oudere modellen D1 en D2 heeft aangevoerd, maar meer in het algemeen de betrokken octrooischriften waarin zij voorkomen en dus ook de daarin opgenomen andere afbeeldingen en beschrijving van de uitvinding.
43 In die omstandigheden is het, anders dan verzoekster stelt, niet nodig om de door de betrokken octrooien beschermde uitvinding te begrijpen, aangezien deze octrooien niet door interveniënte zijn aangevoerd – en hoe dan ook als zodanig niet relevant zijn (zie punt 40 hierboven) – als oudere modellen in de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002.
44 Om dezelfde reden faalt ook verzoeksters argument dat voor de vaststelling van de door de betrokken octrooien gewekte algemene indruk moet worden uitgegaan van de perceptie van specifiek opgeleide deskundigen. Deze octrooien zijn niet als zodanig aangevoerd door interveniënte ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring, maar enkel de oudere modellen D1 en D2, voor de beoordeling waarvan moet worden uitgegaan van de perceptie van een geïnformeerde gebruiker (zie punt 32 hierboven).
45 Voor zover verzoekster ten slotte aanvoert dat de oudere modellen D1 en D2 niet „begrijpelijk” zijn zonder een beroep te doen op de andere afbeeldingen en toelichtingen die ook in de betrokken octrooischriften zijn opgenomen, stelt het Gerecht vast dat deze oudere modellen, die in de punten 5 en 9 hierboven zijn weergegeven, duidelijk een ster met meerdere punten tonen, waarbij vaag kan worden onderscheiden dat sommige punten een driehoekige basis hebben, terwijl andere een vierkante basis hebben. Deze modellen bevatten ook arceringen op bepaalde oppervlakken alsmede stippellijnen, hetgeen niet ongebruikelijk is voor tekeningen van een driedimensionale figuur.
46 Het is juist dat de verwijzingen, naar de toelichtingen, die in de oudere modellen D1 en D2 zijn opgenomen in de vorm van letters, niet kunnen worden begrepen zonder gebruik te maken van die toelichtingen, die zijn opgenomen in het beschrijvende deel van de betrokken octrooischriften en niet in die oudere modellen zelf. Deze verwijzingen beletten echter geenszins dat de verschijningsvorm van een voortbrengsel wordt gevat die wordt afgeleid uit de kenmerken van met name de lijnen, de omtrek, de kleuren, de vorm, de textuur of de materialen van het voortbrengsel zelf of de versiering ervan, en dus van een model in de zin van artikel 3, onder a), van verordening nr. 6/2002.
47 Aangezien verzoeksters argumenten ter ondersteuning van het eerste middel dus ongegrond blijken te zijn, volgt hieruit dat de kamer van beroep terecht heeft geoordeeld dat het eigen karakter van het litigieuze model enkel moet worden beoordeeld ten opzichte van de oudere modellen D1 en D2 en dat de andere elementen van de twee betrokken octrooischriften die deze oudere modellen bevatten, te weten de schriftelijke presentatie van de uitvinding en de andere afbeeldingen daarin, niet in aanmerking konden worden genomen.
48 Het eerste middel dient dus te worden afgewezen.
Tweede middel: onjuiste rechtsopvatting doordat de kamer van beroep heeft geoordeeld dat, ten eerste, geen van de conflicterende modellen concave inkepingen of convexe welvingen bevatte en, ten tweede, de opvouwbaarheid niet bleek uit de oudere modellen D1 en D2
49 Met haar tweede middel voert verzoekster aan dat de kamer van beroep blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat, ten eerste, geen van de conflicterende modellen concave inkepingen of convexe welvingen bevatte en, ten tweede, de opvouwbaarheid niet bleek uit de oudere modellen D1 en D2.
50 Volgens verzoekster staat vast dat het litigieuze model geen concave inkepingen bevat en dat de punten ervan „vlak” zijn. Wat de oudere modellen D1 en D2 betreft, stelt zij dat zelfs indien geen rekening wordt gehouden met de octrooischriften waarin zij zijn opgenomen, maar alleen met eerstgenoemde modellen, moeilijk valt in te zien waarom de kamer van beroep daarin geen concave inkepingen of convexe welvingen wilde zien. Het oudere model D1 toont geen gewone ster, maar een „opvouwbare lichtster” en het oudere model D2 heeft expliciet betrekking op een „opvouwbare lantaarn”. Een opvouwbare ster heeft noodzakelijkerwijs specifieke ontwerpkenmerken waardoor zij kan worden opgevouwen. Het technische concept dat noodzakelijk is voor de opvouwbaarheid van de vorm „Annaberger Faltstern” – die duidelijk wordt beoogd door de betrokken octrooischriften die deze oudere modellen bevatten – is herkenbaar aan de hand van de loutere oudere modellen D1 en D2, die specifieke streepjes en naar het centrum gerichte lijnen hebben, aangeduid met de letters „n” en „o”. De letter „n” duidt op de welving die wordt weergegeven door arceringen, terwijl de letter „o” wijst op de inkeping die overeenkomt met de welving in „n”. Bij het opvouwen van de ster zal de inkeping juist boven de welving komen te liggen en, omgekeerd, zal de welving in de inkeping terechtkomen, waarbij enkel deze handeling het mogelijk maakt om de ster op te vouwen. De stelling van interveniënte dat de aldus genoemde bijzondere vormkenmerken daarin niet zijn weergegeven, is onjuist. De naar binnen en naar buiten gerichte plooien, die noodzakelijk zijn voor de werking van de geoctrooieerde vorm „Annaberger Faltstern”, zijn louter op basis van de oudere modellen D1 en D2 waarneembaar, dankzij de streepjes, arceringen en naar het centrum gerichte lijnen, zonder dat hoeft te worden gekeken naar de betrokken octrooischriften. Deze bijzondere kenmerken ontbreken in het litigieuze model. Het feit dat die kenmerken uitdrukkelijk met de letters „n” en „a” worden aangeduid, moedigt de geïnformeerde waarnemer aan om de oudere modellen D1 en D2, die de vorm „Annaberger Faltstern” weergeven, nader te onderzoeken. Zelfs personen die noch uit de bijzondere kenmerken van de tekeningen, die duidelijk zichtbaar zijn, noch uit de identificatie door de letters afleiden dat er daar inkepingen en welvingen zijn, worden aangemoedigd om meer aandacht te besteden aan de betrokken octrooischriften en begrijpen aldus dat beoogd wordt erop te wijzen dat de vorm „Annaberger Faltstern” opvouwbaar is.
51 Volgens verzoekster heeft interveniënte de twee octrooischriften in kwestie tegengeworpen aan het litigieuze model, waarbij die octrooischriften betrekking hebben op een „opvouwbare lichtster” of een „opvouwbare lantaarn”. Het bijzondere kenmerk van de ster blijkt uit de combinatie van de oudere modellen D1 en D2 en de door „Fig. 2.” aangeduide afbeeldingen (afbeelding 2) die eveneens in de octrooischriften in kwestie voorkomen. De oudere modellen D1 en D2 vormen op zich geen oudere modellen, maar zijn slechts een deel van die modellen.
52 Verzoekster voegt daar nog aan toe dat de kamer van beroep in haar beslissing in een parallelle zaak die heeft geleid tot het arrest van 13 december 2023, Light Tec/EUIPO – DecoTrend (Lampenkappen) (T‑10/23, niet gepubliceerd, EU:T:2023:804), weliswaar niet de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde octrooischriften heeft onderzocht, waarbij deze octrooischriften in die parallelle zaak ook waren aangevoerd ter ondersteuning van een door een andere onderneming ingestelde vordering tot nietigverklaring van het litigieuze model, maar zij niettemin heeft aangegeven dat zij niet inzag in welk opzicht de overwegingen van de nietigheidsafdeling in die zaak, volgens welke het litigieuze model een eigen karakter had ten opzichte van de modellen in die octrooischriften, onjuist zouden zijn. Het beroep dat die andere onderneming tegen deze beslissing van de kamer van beroep had ingesteld in deze parallelle zaak, is bij voornoemd arrest verworpen. Volgens verzoekster moet in casu dezelfde logica worden gevolgd.
53 Het EUIPO en interveniënte betwisten verzoeksters argumenten.
54 Om te beginnen moet het argument van het EUIPO worden afgewezen dat het tweede middel niet ter zake dienend is aangezien gelet op de analyse van het eerste middel de verwijzing naar de nietigheidsafdeling die de kamer van beroep in de bestreden beslissing heeft verricht, gerechtvaardigd was. Zoals verzoekster terecht aanvoert, bepaalt artikel 60, lid 2, van verordening nr. 6/2002 immers dat, indien de kamer van beroep de zaak voor verdere afdoening terugverwijst naar de nietigheidsafdeling, deze laatste gebonden is aan de beoordeling van de rechtsvragen door de kamer van beroep, voor zover de feiten dezelfde zijn.
55 In casu heeft de kamer van beroep in punt 45 van de bestreden beslissing opgemerkt dat zij noch in het litigieuze model noch in de oudere modellen D1 en D2 „concave inkepingen” kon herkennen en dat uit het onderzoek van deze oudere modellen evenmin bleek dat de sterren „opvouwbaar” waren. Zij heeft de zaak terugverwezen naar de nietigheidsafdeling met het oog op de voortzetting van de nietigheidsprocedure, waarbij zij van oordeel was dat dit de partijen in staat zou stellen om bij haar beroep in te stellen tegen een beslissing ten gronde (punten 52 en 53 van de bestreden beslissing en punt 2 van het dispositief ervan). Uit punt 53 van de bestreden beslissing blijkt weliswaar dat de kamer van beroep in wezen heeft geoordeeld dat de gegrondheid van de vordering tot nietigverklaring nog niet was onderzocht, maar dit neemt niet weg dat de kamer van beroep met betrekking tot de vraag naar de waarneembaarheid van „concave inkepingen” en de „opvouwbaarheid” wel degelijk een definitief standpunt heeft ingenomen in dat punt. Aangezien de feiten bovendien dezelfde blijven, is de nietigheidsafdeling krachtens artikel 60, lid 2, van verordening nr. 6/2002 gebonden aan deze twee vaststellingen van de kamer van beroep.
56 Wat vervolgens het litigieuze model betreft, merkt verzoekster terecht op dat inderdaad vaststaat dat dit model geen „concave inkepingen” heeft, zoals de kamer van beroep in punt 45 van de bestreden beslissing heeft vastgesteld.
57 Wat de oudere modellen D1 en D2 betreft, is het volgens het Gerecht duidelijk dat uit deze oudere modellen noch „concave inkepingen”, noch enige „opvouwbaarheid” blijken.
58 Het is juist dat de oudere modellen D1 en D2 arceringen op bepaalde oppervlakken, stippellijnen en verwijzingen in de vorm van streepjes en letters bevatten. Het is echter niet ongebruikelijk dat in een driedimensionaal model, zoals duidelijk het geval is bij de oudere modellen D1 en D2, bepaalde oppervlakken zijn gearceerd en bepaalde niet-waarneembare lijnen in het afgebeelde aanzicht met stippellijn zijn aangeduid, juist om de weergave van een driedimensionaal voorwerp begrijpelijker te maken. Uit geen van deze aspecten van de weergave blijkt dat het afgebeelde voorwerp „concave inkepingen” heeft of dat het gaat om een voorwerp waarvan de afgebeelde vorm wordt verkregen door het uitvouwen van een vlak, maar „opvouwbaar” voorwerp.
59 Zoals het EUIPO en interveniënte terecht opmerken, tracht verzoekster met haar argumenten ter ondersteuning van het tweede middel in werkelijkheid in wezen niet alleen gebruik te maken van de oudere modellen D1 en D2, maar veeleer van de andere elementen van de betrokken octrooischriften waarin die modellen voorkomen, met name de andere afbeeldingen en de beschrijving van de uitvinding waarop deze octrooischriften betrekking hebben. Uit de analyse van het eerste middel in de punten 24 tot en met 48 hierboven blijkt evenwel dat de kamer van beroep in casu terecht heeft geoordeeld dat geen beroep kan worden gedaan op deze andere elementen van de betrokken octrooischriften, die niets van doen hebben met de oudere modellen D1 en D2 als zodanig.
60 Bijgevolg zijn voor de oudere modellen D1 en D2 de door verzoekster aangevoerde omstandigheden irrelevant, te weten, ten eerste, dat deze modellen in de betrokken octrooischriften worden aangeduid als een „opvouwbare lichtster” of een „opvouwbare lantaarn”, ten tweede, dat die octrooischriften betrekking hebben op de vorm „Annaberger Faltstern” en, ten derde, dat die oudere modellen verwijzingen in de vorm van streepjes en letters bevatten naar toelichtingen in die octrooischriften.
61 Hieruit volgt dat de kamer van beroep terecht heeft vastgesteld dat de oudere modellen D1 en D2 geen „concave inkepingen” bevatten en dat de „opvouwbaarheid” evenmin daaruit bleek.
62 Wat, ten slotte, verzoeksters verwijzing betreft naar de beslissing van de kamer van beroep die heeft geleid tot het arrest van 13 december 2023, Light Tec/EUIPO – DecoTrend (Lampenkappen) (T‑10/23, niet gepubliceerd, EU:T:2023:804), kan worden volstaan met de vaststelling, in navolging van het EUIPO en interveniënte, dat de kamer van beroep in die zaak de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde oudere modellen D1 en D2 (die overeenkomen met de modellen D4 en D3 in die andere beslissing van de kamer van beroep) niet heeft onderzocht.
63 Uit de punten 25 tot en met 27 van de in punt 62 hierboven vermelde beslissing van de kamer van beroep blijkt immers dat de kamer van beroep daarin eerst de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde oudere modellen D1 en D2 (die overeenkomen met de modellen D4 en D3 in die andere beslissing van de kamer van beroep) buiten beschouwing heeft gelaten op grond dat zij te laat waren aangevoerd. Vervolgens heeft zij vastgesteld dat de partij die in die zaak om nietigverklaring verzocht, geen argumenten had aangevoerd ter weerlegging van de beoordeling van de nietigheidsafdeling dat het in geding zijnde model een eigen karakter had ten opzichte van de modellen D1 en D2 zoals aangeduid in die andere beslissing, aangezien zij enkel argumenten had aangevoerd op basis van de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde oudere modellen D1 en D2 (modellen D4 en D3 in die andere beslissing). Ten slotte heeft zij vastgesteld dat zij geen enkele reden zag waarom de uiteenzetting van de nietigheidsafdeling onjuist zou zijn, en heeft zij deze dus bevestigd.
64 Hieruit blijkt dus duidelijk dat de enige overweging van de nietigheidsafdeling die de kamer van beroep heeft aangehaald — en dus de enige overweging die zij heeft kunnen bevestigen — de overweging is die betrekking heeft op de modellen D1 en D2 zoals aangeduid in die andere beslissing van de kamer van beroep, die in de onderhavige zaak niet aan de orde zijn. Wat betreft de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde oudere modellen D1 en D2 (die overeenkomen met de modellen D4 en D3 in die andere beslissing van de kamer van beroep), beperkt die beslissing zich ertoe, die modellen buiten beschouwing te laten en vast te stellen dat de partij die in die zaak om nietigverklaring heeft verzocht, haar betoog niettemin tot die oudere modellen had beperkt. Anders dan verzoekster stelt, heeft de kamer van beroep dus geen standpunt ingenomen over de vraag of het in casu aan de orde zijnde model een eigen karakter heeft ten opzichte van de in de onderhavige zaak aan de orde zijnde oudere modellen D1 en D2 (modellen D4 en D3 in die andere beslissing).
65 Derhalve dient ook het tweede middel te worden verworpen.
Slotsom
66 Gelet op een en ander kan geen van de middelen die verzoekster ter onderbouwing van haar vorderingen heeft aangevoerd, worden aanvaard en moet het beroep dus in zijn geheel worden verworpen.
67 De eerste vordering van interveniënte strekt ertoe dat het Gerecht het beroep verwerpt en het litigieuze model nietig verklaart. Deze vordering kan aldus worden opgevat dat zij er met name toe strekt dat het Gerecht de bestreden beslissing herziet in de zin van artikel 61, lid 3, van verordening nr. 6/2002, door de beslissing te nemen die de kamer van beroep overeenkomstig de bepalingen van deze verordening had moeten nemen.
68 In dit verband dient te worden opgemerkt dat het door het Gerecht krachtens artikel 61 van verordening nr. 6/2002 uitgeoefende toezicht bestaat in de toetsing van de rechtmatigheid van de beslissingen van de kamers van beroep van het EUIPO en dat het de beslissing die het voorwerp van het beroep vormt, slechts kan vernietigen of herzien indien de beslissing op het moment dat zij werd genomen, gebrekkig was wegens een van de in artikel 61, lid 2, van deze verordening genoemde vernietigings- of herzieningsgronden. Hieruit volgt dat de aan het Gerecht toegekende bevoegdheid tot herziening niet impliceert dat het Gerecht bevoegd is om zijn eigen beoordeling in de plaats te stellen van die van de kamer van beroep, en a fortiori niet om een aspect te beoordelen waarover die kamer van beroep nog geen standpunt heeft ingenomen. De uitoefening van de bevoegdheid tot herziening moet derhalve in beginsel beperkt blijven tot situaties waarin het Gerecht, na toetsing van de beoordeling van de kamer van beroep, in staat is om op basis van de gegevens feitelijk en rechtens, zoals die zijn vastgesteld, te bepalen welke beslissing de kamer van beroep had moeten nemen [arrest van 13 mei 2015, Group Nivelles/BHIM – Easy Sanitary Solutions (Doucheafvoergoot), T‑15/13, EU:T:2015:281, punt 89].
69 In casu moet worden opgemerkt dat uit het voorgaande blijkt dat de bestreden beslissing niet gebrekkig is wegens een van de in artikel 61, lid 2, van verordening nr. 6/2002 genoemde vernietigings- of herzieningsgronden, en dat de kamer van beroep de zaak naar de nietigheidsafdeling heeft terugverwezen voor voortzetting van de nietigheidsprocedure, omdat zij van oordeel was dat dit partijen in staat zou stellen om bij haar beroep in te stellen tegen een beslissing ten gronde (punten 52 en 53 van de bestreden beslissing en punt 2 van het dispositief ervan). De kamer van beroep heeft dus in wezen geoordeeld dat de gegrondheid van de vordering tot nietigverklaring nog niet door een van de instanties van het EUIPO was onderzocht.
70 In die omstandigheden staat het niet aan het Gerecht om de vordering tot nietigverklaring ten gronde te beoordelen in het kader van een vordering tot herziening van de bestreden beslissing, aangezien de kamer van beroep dienaangaande nog geen standpunt heeft ingenomen. Voor zover interveniënte met haar eerste vordering het Gerecht verzoekt om het litigieuze model nietig te verklaren, kan deze vordering dus niet worden toegewezen.
71 Voor zover interveniënte met haar tweede vordering het Gerecht verzoekt om de zaak terug te verwijzen naar de nietigheidsafdeling, volstaat het voorts in herinnering te brengen dat, aangezien met het onderhavige arrest het beroep tegen de bestreden beslissing wordt verworpen, punt 2 van het dispositief van die beslissing het verdere verloop van de nietigheidsprocedure blijft regelen.
Kosten
72 Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.
73 Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, moet zij overeenkomstig de vordering van interveniënte in de kosten van laatstgenoemde worden verwezen. Voor zover interveniënte heeft gevorderd dat verzoekster wordt verwezen in „alle kosten van de nietigheidsprocedure”, dient evenwel in herinnering te worden gebracht dat, aangezien met het onderhavige arrest het beroep tegen de bestreden beslissing wordt verworpen, de punten 3 en 4 van het dispositief van die beslissing de kosten van de procedure bij de nietigheidsafdeling en bij de kamer van beroep blijven regelen [zie in die zin arrest van 25 januari 2023, Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa/EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ), T‑703/21, niet gepubliceerd, EU:T:2023:19, punt 103 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
74 Daarentegen heeft het EUIPO alleen gevorderd dat verzoekster wordt verwezen in de kosten indien er een terechtzitting wordt gehouden, zodat dient te worden beslist dat het EUIPO bij gebreke van een terechtzitting zijn eigen kosten zal dragen.
HET GERECHT (Eerste kamer),
rechtdoende, verklaart:
1) Het beroep wordt verworpen.
2) DecoTrend GmbH draagt haar eigen kosten en die van B.K.Licht GmbH & Co. KG.
3) Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) draagt zijn eigen kosten.
|
Buttigieg |
Schwarcz |
Tichy-Fisslberger |
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 1 juli 2026.
ondertekeningen
* Procestaal: Duits.