Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)

της 1ης Ιουλίου 2026 (*)

« Σχέδιο ή υπόδειγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας – Σχέδιο ή υπόδειγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απεικονίζει αμπαζούρ – Προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα που περιλαμβάνονται στις προδιαγραφές διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της Ελβετίας και των Ηνωμένων Πολιτειών – Λόγος ακυρότητας – Ατομικός χαρακτήρας – Στοιχεία των προδιαγραφών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που περιέχουν τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα τα οποία πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την εκτίμηση της συνολικής εντύπωσης – Άρθρο 6 και άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 »

Στην υπόθεση T‑40/25,

DecoTrend GmbH, με έδρα το Weiden in der Oberpfalz (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον C. Klawitter, δικηγόρο,

προσφεύγουσα,

κατά

Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενου από την E. Nicolás Gómez,

καθού,

αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO, παρεμβαίνουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου,

B.K.Licht GmbH & Co. KG, με έδρα το Μόναχο (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον M.‑H. Hoffmann, δικηγόρο,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),

συγκείμενο από τους E. Buttigieg, πρόεδρο, J. Schwarcz και E. Tichy-Fisslberger (εισηγήτρια), δικαστές,

γραμματέας: V. Di Bucci

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,

έχοντας υπόψη ότι οι διάδικοι δεν υπέβαλαν αίτημα καθορισμού ημερομηνίας για τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως εντός της προθεσμίας των τριών εβδομάδων από την κοινοποίηση της περάτωσης της έγγραφης διαδικασίας, και αποφασίζοντας, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 106, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, να αποφανθεί χωρίς προφορική διαδικασία,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1        Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, DecoTrend GmbH, ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του τρίτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 8ης Νοεμβρίου 2024 (υπόθεση R 102/2023‑3) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).

 Ιστορικό της διαφοράς

2        Στις 12 Ιανουαρίου 2022 η παρεμβαίνουσα B.K.Licht GmbH & Co. KG υπέβαλε στο EUIPO αίτηση για την κήρυξη της ακυρότητας του σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο είχε καταχωριστεί υπό τον αριθμό 4 031 201‑0004 κατόπιν αιτήσεως που κατατέθηκε στις 3 Ιουνίου 2017. Το εν λόγω σχέδιο ή υπόδειγμα απεικονίζεται στις ακόλουθες όψεις:

3        Τα προϊόντα στα οποία προορίζεται να εφαρμοστεί το σχέδιο ή υπόδειγμα του οποίου ζητήθηκε η κήρυξη της ακυρότητας ενέπιπταν στις κλάσεις 26‑04 και 26‑05, κατά την έννοια του Διακανονισμού του Λοκάρνο για τη διεθνή ταξινόμηση των βιομηχανικών σχεδίων και υποδειγμάτων, της 8ης Οκτωβρίου 1968, όπως έχει τροποποιηθεί, και αντιστοιχούσαν, για καθεμιά από τις κλάσεις αυτές, στην ακόλουθη περιγραφή:

–        κλάση 26‑04: «Ηλεκτρικές γιρλάντες με φώτα»·

–        κλάση 26‑05: «Αμπαζούρ»

4        Ο λόγος που προβλήθηκε προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας ήταν ο λόγος που προβλέπεται στο άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα σχέδια και υποδείγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2002, L 3, σ. 1), όπως ίσχυε πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού (ΕΕ) 2024/2822 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2024 (ΕΕ L, 2024/2822), σε συνδυασμό με το άρθρο 6 του κανονισμού 6/2002.

5        Η παρεμβαίνουσα, στο έντυπο με το οποίο υπέβαλε την αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας, είχε επισημάνει ότι η αίτηση αυτή στηριζόταν στις προδιαγραφές του διπλώματος ευρεσιτεχνίας CH 132 939, το οποίο κατατέθηκε στο Institut Fédéral de la Propriété Intellectuelle (Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Διανοητικής Ιδιοκτησίας, IPI, Ελβετία) και δημοσιοποιήθηκε στις 16 Ιουλίου 1929. Είχε αναφέρει επίσης ότι η αίτησή της για την κήρυξη ακυρότητας περιείχε διάφορα παραρτήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός παραρτήματος 2, το οποίο αφορούσε τον λόγο που προβλήθηκε προς στήριξη της εν λόγω αίτησης (βλ. σκέψη 4 ανωτέρω). Το παράρτημα 2 αντιστοιχούσε στις προδιαγραφές του ως άνω διπλώματος ευρεσιτεχνίας, οι οποίες περιελάμβαναν πέντε εικόνες, συμπεριλαμβανομένης της ακόλουθης, με την ονομασία «Fig. 1» (στο εξής: προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα D1):

6        Ειδικότερα, στο έντυπο που μνημονεύεται στη σκέψη 5 ανωτέρω, η παρεμβαίνουσα είχε επίσης επισημάνει ότι η αιτιολογία της αιτήσεώς της περιλαμβανόταν στα πέντε παραρτήματα της αίτησης, ήτοι σε αρχείο με την ονομασία «Begruendung Nichtigkeitsantrag.pdf» (αιτιολόγηση αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας, στο εξής: παράρτημα αιτιολόγησης), καθώς και στα παραρτήματα 1, 3, 4 και 5.

7        Στο σημείο II του παραρτήματος αιτιολόγησης, η παρεμβαίνουσα είχε εκθέσει τα εξής:

«Το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν έχει ατομικό χαρακτήρα, διότι προκαλεί την ίδια συνολική εντύπωση με προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα. Ως παράρτημα 2, επισυνάπτουμε τις προδιαγραφές του υπ’ αριθ. 132 939 ελβετικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας. [...] Η εικόνα 1 [(Fig. 1)] που περιλαμβάνεται στις εν λόγω προδιαγραφές του διπλώματος ευρεσιτεχνίας απεικονίζει αμπαζούρ σε σχήμα αστεριού και, ως εκ τούτου, συνιστά προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, κατά την έννοια του άρθρου 6 του [κανονισμού 6/2002]. Η συνολική εντύπωση που προκαλεί το εν λόγω προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα αντιστοιχεί στη συνολική εντύπωση που προκαλεί το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα.»

8        Στο σημείο III του παραρτήματος αιτιολόγησης, η παρεμβαίνουσα είχε επισημάνει τα εξής:

«Ως παράρτημα 4, επισυνάπτουμε αντίγραφο των προδιαγραφών του υπ’ αριθ. 1 653 206 διπλώματος ευρεσιτεχνίας των Ηνωμένων Πολιτειών [...]. Οι εν λόγω προδιαγραφές δημοσιεύθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1927. Η εικόνα 1 που περιλαμβάνεται σε αυτές συνιστά άλλο προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα. Οι ως άνω προδιαγραφές προέρχονται από τον εφευρέτη του ελβετικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας. Η απεικόνιση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην εικόνα 1 των προδιαγραφών είναι σε μεγάλο βαθμό παρόμοια, αλλά όχι απολύτως πανομοιότυπη. Ωστόσο, και στην περίπτωση αυτή, απεικονίζεται αστέρι του οποίου η συνολική εντύπωση αντιστοιχεί σε εκείνη του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος.»

9        Η εικόνα 1 («Fig. 1»), η οποία περιλαμβάνεται στις προδιαγραφές του διπλώματος ευρεσιτεχνίας των Ηνωμένων Πολιτειών που μνημονεύεται στη σκέψη 8 ανωτέρω (στο εξής: προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα D2), είναι η εξής:

10      Στις 17 Νοεμβρίου 2022 το τμήμα ακυρώσεων απέρριψε την αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας.

11      Στις 16 Ιανουαρίου 2023 η παρεμβαίνουσα άσκησε ενώπιον του EUIPO προσφυγή κατά της αποφάσεως του τμήματος ακυρώσεων.

12      Με την προσβαλλόμενη απόφαση, το τμήμα προσφυγών έκανε δεκτή την προσφυγή, ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ακυρώσεων και ανέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του ίδιου τμήματος, προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας. Ειδικότερα, το τμήμα προσφυγών έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι κακώς το τμήμα ακυρώσεων είχε στηρίξει τη σύγκριση της συνολικής εντύπωσης που προκαλεί το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα, αφενός, και της συνολικής εντύπωσης που προκαλούν τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, αφετέρου, σε στοιχεία των προδιαγραφών του διπλώματος ευρεσιτεχνίας που μνημονεύονται στη σκέψη 8 ανωτέρω διαφορετικά σε σχέση με τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, ήτοι τη γραπτή απεικόνιση της εφεύρεσης και τις λοιπές εικόνες που περιλαμβάνονταν στις προδιαγραφές του εν λόγω διπλώματος ευρεσιτεχνίας (σκέψεις 40 έως 43 και 50 της προσβαλλόμενης απόφασης). Κατά το τμήμα προσφυγών, το τμήμα ακυρώσεων όφειλε να προβεί στην ανωτέρω σύγκριση, όσον αφορά τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, στηριζόμενο αποκλειστικά σε αυτά, δεδομένου ότι ήταν οι μόνες εικόνες που επικαλέστηκε η παρεμβαίνουσα στην αίτησή της για την κήρυξη ακυρότητας. Ενώ τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 ήταν πανομοιότυπα, με εξαίρεση ορισμένες μικρές διαφορές στις αποχρώσεις του γκρίζου χρώματος, οι λοιπές εικόνες που περιλαμβάνονταν επίσης στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας διέφεραν σαφώς από τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα (σκέψεις 46, 47 και 50 της προσβαλλόμενης απόφασης). Τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 ήταν ευανάγνωστα χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν τα λοιπά στοιχεία των επίμαχων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, ήτοι η γραπτή απεικόνιση της εφεύρεσης και οι λοιπές εικόνες που περιλαμβάνονταν στις προδιαγραφές. Για τη σύγκριση με το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα, έπρεπε να ληφθούν υπόψη τα ως άνω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα που απεικονίζουν αστέρι με πολλές ακμές (σκέψεις 48 και 49 της προσβαλλόμενης απόφασης). Επομένως, η απόφαση του τμήματος ακυρώσεων ενείχε «σοβαρή διαδικαστική πλημμέλεια», οπότε η υπόθεση έπρεπε να ακυρωθεί και να αναπεμφθεί ενώπιον του ίδιου τμήματος (σκέψεις 51 έως 53 της προσβαλλόμενης απόφασης).

 Αιτήματα των διαδίκων

13      Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

–        να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,

–        να καταδικάσει το EUIPO και, αν κριθεί αναγκαίο, την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα.

14      Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

–        να απορρίψει την προσφυγή,

–        να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα εφόσον διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

15      Η παρεμβαίνουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

–        να απορρίψει την προσφυγή και να κηρύξει την ακυρότητα του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος,

–        επικουρικώς, να απορρίψει την προσφυγή και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων,

–        να καταδικάσει την προσφεύγουσα στο σύνολο των δικαστικών εξόδων της διαδικασίας κηρύξεως ακυρότητας.

 Σκεπτικό

16      Η προσφεύγουσα προβάλλει κατ’ ουσίαν δύο λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά νομικό σφάλμα στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι ο ατομικός χαρακτήρας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος έπρεπε να εκτιμηθεί μόνο σε σχέση με τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα λοιπά στοιχεία των επίμαχων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, ήτοι η γραπτή απεικόνιση της εφεύρεσης και οι λοιπές εικόνες που περιλαμβάνονταν στις προδιαγραφές, και ο δεύτερος λόγος αφορά νομικό σφάλμα στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε, αφενός, ότι κανένα από τα αντιπαρατιθέμενα σχέδια ή υποδείγματα δεν περιείχε κοίλες εσοχές ή κυρτές προεξοχές και, αφετέρου, ότι η δυνατότητα αναδίπλωσης δεν προέκυπτε από τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2.

 Επί της παραπομπής στα έγγραφα που υποβλήθηκαν ενώπιον του EUIPO

17      Κατ’ αρχάς, στο μέτρο που, στο σημείο 63 του δικογράφου της προσφυγής, η προσφεύγουσα παραπέμπει στα έγγραφα που είχε υποβάλει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του EUIPO, υπενθυμίζεται ότι το δικόγραφο της προσφυγής είναι απαράδεκτο κατά το μέρος που παραπέμπει σε τέτοια έγγραφα, δεδομένου ότι η διά του δικογράφου γενική παραπομπή στα εν λόγω έγγραφα δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί με τους λόγους ακυρώσεως και τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται στο δικόγραφο της προσφυγής [βλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, Thun κατά EUIPO (Σχήμα ψαριού), T‑604/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:42, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

18      Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα περιορίζεται σε γενική παραπομπή στο σύνολο των εγγράφων που είχε υποβάλει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του EUIPO, χωρίς ωστόσο να αναφέρει ποια συγκεκριμένα χωρία των εγγράφων αυτών θα μπορούσαν να στηρίξουν λόγο ακυρώσεως ή επιχείρημα που αναπτύχθηκε με το δικόγραφο της προσφυγής. Επομένως, δεδομένου ότι η γενική αυτή παραπομπή δεν μπορεί να συνδεθεί με τους λόγους ακυρώσεως και τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται με το δικόγραφο της προσφυγής, το δικόγραφο της προσφυγής είναι απαράδεκτο στο μέτρο που η προσφεύγουσα προβαίνει στην εν λόγω παραπομπή.

 Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται νομικό σφάλμα στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι ο ατομικός χαρακτήρας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος έπρεπε να εκτιμηθεί μόνο σε σχέση με τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα

19      Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε νομικό σφάλμα στο μέτρο που έκρινε ότι ο ατομικός χαρακτήρας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος έπρεπε να εκτιμηθεί μόνο σε σχέση με τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2. Κατά την προσφεύγουσα, και κατά το τμήμα ακυρώσεων, το τμήμα προσφυγών όφειλε να λάβει υπόψη και τα λοιπά στοιχεία των δύο επίμαχων εντύπων προδιαγραφών διπλώματος ευρεσιτεχνίας, στα οποία περιλαμβάνονται τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, ήτοι τη γραπτή απεικόνιση της εφεύρεσης και τις λοιπές εικόνες που περιλαμβάνονται στις ανωτέρω προδιαγραφές.

20      Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας, η παρεμβαίνουσα δεν επικαλέστηκε μόνον τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, αλλά και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας από την Ελβετία και τις Ηνωμένες Πολιτείες τα οποία μνημονεύονται στις σκέψεις 7 και 8 ανωτέρω αντιστοίχως και των οποίων τις προδιαγραφές προσκόμισε ως παραρτήματα 2 και 4 της εν λόγω αιτήσεως. Ωστόσο, οι προδιαγραφές αυτές δεν περιέχουν μόνον τα δύο προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, αλλά και άλλες γραφικές απεικονίσεις της επίμαχης εφεύρεσης. Τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα δεν αρκούν για να εξηγήσουν την εφεύρεση που αποτελεί το αντικείμενο των επίμαχων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Όπως ορθώς έπραξε το τμήμα ακυρώσεων, είναι αναγκαίο να προστεθούν το όνομα και η περιγραφή της εφεύρεσης, καθώς και οι αντίστοιχες γραφικές απεικονίσεις που επεξηγούν τον σκοπό της εφεύρεσης και την περιγραφή του, ιδίως χάρη στα «αναγνωριστικά στοιχεία με γράμματα που έχουν επίσης τοποθετηθεί» επί των προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων D1 και D2, τα οποία με τη σειρά τους παραπέμπουν στην παρουσίαση της εφεύρεσης, καθιστώντας ως εκ τούτου δυνατή την κατανόηση των γραφικών απεικονίσεων.

21      Κατά την προσφεύγουσα, κάθε σχέδιο ή υπόδειγμα και κάθε προγενέστερο δικαίωμα του οποίου γίνεται επίκληση έναντι της καταχωρίσεως σχεδίου ή υποδείγματος πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο, ιδίως προκειμένου να προσδιοριστεί η συνολική εντύπωση. Αν το προγενέστερο δικαίωμα του οποίου γίνεται επίκληση κατά της καταχωρίσεως σχεδίου ή υποδείγματος είναι δικαίωμα ιδιοκτησίας επί τεχνικής δημιουργίας, όπως τα επίμαχα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η αντίληψη ειδικά καταρτισμένων εμπειρογνωμόνων, και όχι του ενημερωμένου χρήστη. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση δικαιώματος ιδιοκτησίας επί τεχνικής δημιουργίας, θα πρέπει «να προκύπτει με τρόπο σαφή και μη διφορούμενο επί ποίου αντικειμένου ο αιτών [την κήρυξη της ακυρότητας] επικαλείται προστασία δυνάμενη να αντιταχθεί στην προστασία (του καταχωρισμένου) σχεδίου ή υποδείγματος». Στο πλαίσιο αυτό, είναι αναγκαία η λεπτομερής εξέταση του προγενέστερου δικαιώματος. Αν το προγενέστερο αυτό δικαίωμα συνίσταται σε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, οι απεικονίσεις των αντικειμένων που προστατεύονται από αυτό δεν πρέπει να ερμηνεύονται μεμονωμένα, αλλά πάντοτε στο πλαίσιο των λοιπών στοιχείων των οικείων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.

22      Επομένως, από τις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας προκύπτει σαφώς ότι σκοπός τους είναι η προστασία ενός «αναδιπλούμενου φωτεινού αστεριού» ή ενός «αναδιπλούμενου φαναριού» και ότι το αντικείμενο για το οποίο γίνεται λόγος πρέπει να έχει συγκεκριμένο σχήμα, λόγω της δυνατότητας αναδίπλωσής του. Τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 δεν καθιστούν αφ’ εαυτών δυνατή την πλήρη κατανόηση της εφεύρεσης που προστατεύεται από τα επίμαχα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και είναι αναγκαίο να εξεταστούν οι προδιαγραφές των εν λόγω διπλωμάτων για την ερμηνεία και τον καθορισμό του περιεχομένου του σχήματος που απεικονίζουν τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα. Τα ανωτέρω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα δεν είναι ανεξάρτητα από την περιγραφή και από όλες τις άλλες γραφικές απεικονίσεις που περιλαμβάνονται στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.

23      Το EUIPO και η παρεμβαίνουσα αντικρούουν τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

24      Κατά το άρθρο 52, παράγραφος 1, του κανονισμού 6/2002, με την επιφύλαξη του άρθρου 25, παράγραφοι 2, 3, 4 και 5, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, καθώς και κάθε δημόσια αρχή που νομιμοποιείται προς τούτο, μπορεί να υποβάλλει στο EUIPO αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

25      Κατά το άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 6/2002, το ενωσιακό σχέδιο ή υπόδειγμα κηρύσσεται άκυρο μόνο εάν δεν πληροί τις προϋποθέσεις των άρθρων 4 έως 9 του ίδιου κανονισμού.

26      Συναφώς, το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 6/2002, διευκρινίζει ότι το σχέδιο ή υπόδειγμα προστατεύεται ως ενωσιακό σχέδιο ή υπόδειγμα μόνο εάν είναι νέο και έχει ατομικό χαρακτήρα.

27      Από το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 6/2002 προκύπτει ότι ο ατομικός χαρακτήρας πρέπει να εκτιμάται, στην περίπτωση καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπό το πρίσμα της συνολικής εντύπωσης που προκαλεί στον ενημερωμένο χρήστη, η οποία πρέπει να είναι διαφορετική από εκείνη που προκαλεί κάθε σχέδιο ή υπόδειγμα που έχει διατεθεί στο κοινό πριν από την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης καταχώρισης ή, εάν διεκδικείται προτεραιότητα, πριν από την ημερομηνία προτεραιότητας. Το άρθρο 6, παράγραφος 2, του κανονισμού 6/2002 ορίζει ειδικότερα ότι, για την εκτίμηση του ατομικού χαρακτήρα, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο βαθμός της ελευθερίας του δημιουργού κατά την εκπόνηση του οικείου σχεδίου ή υποδείγματος.

28      Όπως προκύπτει από τη νομολογία, ο ατομικός χαρακτήρας ενός σχεδίου ή υποδείγματος προκύπτει από τη διαφορετική συνολική εντύπωση ή την εντύπωση «καινοφανούς» που αυτό δημιουργεί στον ενημερωμένο χρήστη σε σχέση με οποιοδήποτε προγενέστερο από το σύνολο των υφιστάμενων σχεδίων ή υποδειγμάτων, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη διαφορές οι οποίες, καίτοι υπερβαίνουν επουσιώδεις λεπτομέρειες, δεν είναι πάντως αρκετά έντονες ώστε να επηρεάσουν την εν λόγω συνολική εντύπωση, αλλά λαμβανομένων υπόψη των διαφορών οι οποίες είναι αρκετά έντονες ώστε να δημιουργήσουν διαφορετική συνολική εντύπωση [βλ. απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2013, Budziewska κατά ΓΕΕΑ – Puma (Αιλουροειδές που αναπηδά), T‑666/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:584, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

29      Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 6/2002, για τους σκοπούς της εφαρμογής ιδίως του άρθρου 6 του εν λόγω κανονισμού, ένα σχέδιο ή υπόδειγμα θεωρείται ότι έχει διατεθεί στο κοινό εάν έχει δημοσιευθεί κατόπιν της καταχωρίσεώς του ή με άλλον τρόπο, ή έχει εκτεθεί, έχει χρησιμοποιηθεί στο εμπόριο ή έχει καταστεί γνωστό με άλλο τρόπο, πριν από την ημερομηνία που μνημονεύεται, ιδίως στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, εκτός εάν τα γεγονότα αυτά λογικά δεν θα ήταν δυνατόν να γίνουν γνωστά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων στους ειδικευμένους κύκλους του συγκεκριμένου κλάδου οι οποίοι δραστηριοποιούνται εντός της Ένωσης.

30      Εν προκειμένω, με την αίτησή της για την κήρυξη ακυρότητας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος, το οποίο είναι καταχωρισμένο σχέδιο ή υπόδειγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλ. σκέψη 2 ανωτέρω), η παρεμβαίνουσα ισχυρίζεται ότι, αντιθέτως προς το άρθρο 4, παράγραφος 1, και το άρθρο 6 του κανονισμού 6/2002, το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν παρουσιάζει, κατά την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης καταχώρισης, ατομικό χαρακτήρα σε σχέση με ορισμένα σχέδια ή υποδείγματα που έχουν ήδη διατεθεί στο κοινό (βλ. σκέψη 4 ανωτέρω).

31      Στο πλαίσιο αυτό, έχει κριθεί ότι, κατά το άρθρο 28, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, σημείο v, του κανονισμού (ΕΚ) 2245/2002 της Επιτροπής, σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού 6/2002 (ΕΕ 2002, L 341, σ. 28), εφόσον η αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στηρίζεται στο γεγονός ότι το εν λόγω σχέδιο ή υπόδειγμα δεν πληροί τις προϋποθέσεις των άρθρων 5 και 6 του κανονισμού 6/2002, η αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας πρέπει να περιλαμβάνει τη μνεία και την αναπαραγωγή των προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων που ενδέχεται να παρεμποδίσουν τον νεωτερισμό ή τον ατομικό χαρακτήρα του καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και έγγραφα που να πιστοποιούν την ύπαρξη των εν λόγω προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων (απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2017, Easy Sanitary Solutions και EUIPO κατά Group Nivelles, C‑361/15 P και C‑405/15 P, EU:C:2017:720, σκέψη 58). Εναπόκειται στον αιτούντα την ακύρωση να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία που είναι ικανά να αποδείξουν το υποστατό του λόγου ακυρότητας του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 6/2002, ήτοι να αποδείξουν ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν πληροί τις προϋποθέσεις των άρθρων 4 έως 9 του κανονισμού αυτού (απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2017, Easy Sanitary Solutions και EUIPO κατά Group Nivelles, C‑361/15 P και C‑405/15 P, EU:C:2017:720, σκέψεις 59 και 60).

32      Από τη νομολογία προκύπτει επίσης ότι το άρθρο 6 του κανονισμού 6/2002, στο μέτρο που κάνει λόγο για τη συνολική εντύπωση που προκαλεί στον ενημερωμένο χρήστη «κάθε σχέδιο ή υπόδειγμα» το οποίο έχει διατεθεί στο κοινό, έχει την έννοια ότι η εκτίμηση του ατομικού χαρακτήρα σχεδίου ή υποδείγματος πρέπει να γίνεται σε σύγκριση με ένα ή περισσότερα σχέδια ή υποδείγματα τα οποία είναι επακριβώς καθορισμένα, εξατομικευμένα, συγκεκριμένα και προσδιορισμένα μέσα στο σύνολο των σχεδίων ή υποδειγμάτων που έχουν προηγουμένως διατεθεί στο κοινό (απόφαση της 19ης Ιουνίου 2014, Karen Millen Fashions, C‑345/13, EU:C:2014:2013, σκέψη 25· βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2017, Easy Sanitary Solutions και EUIPO κατά Group Nivelles, C‑361/15 P και C‑405/15 P, EU:C:2017:720, σκέψη 61).

33      Επιπροσθέτως, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 3, σημείο 1, του κανονισμού 6/2002, ορίζει το «σχέδιο ή υπόδειγμα» ως την «εικόνα την οποία παρουσιάζει το σύνολο ή μέρος ενός προϊόντος η οποία προκύπτει από τα χαρακτηριστικά του, και ιδίως από τη γραμμή, το περίγραμμα, το χρώμα, το σχήμα, την υφή ή/και τα υλικά του ίδιου του προϊόντος ή/και της διακόσμησης που φέρει». Κατά συνέπεια, στο πλαίσιο του συστήματος που προβλέπει ο κανονισμός 6/2002, το καθοριστικό στοιχείο ενός σχεδίου ή υποδείγματος είναι η εικόνα (αποφάσεις της 21ης Σεπτεμβρίου 2017, Easy Sanitary Solutions και EUIPO κατά Group Nivelles, C‑361/15 P και C‑405/15 P, EU:C:2017:720, σκέψη 62, της 8ης Μαρτίου 2018, DOCERAM, C‑395/16, EU:C:2018:172, σκέψη 25, και της 28ης Οκτωβρίου 2021, Ferrari, C‑123/20, EU:C:2021:889, σκέψη 30).

34      Ως εκ τούτου, είναι θεμελιώδους σημασίας τα τμήματα του EUIPO να διαθέτουν μια απεικόνιση του προγενέστερου σχεδίου ή υποδείγματος, βάσει της οποίας να μπορεί να γίνει αντιληπτή η εικόνα του προϊόντος στο οποίο είναι ενσωματωμένο το σχέδιο ή υπόδειγμα ή επί του οποίου πρόκειται να εφαρμοστεί το εν λόγω σχέδιο ή υπόδειγμα και να προσδιορίζεται επακριβώς και με βεβαιότητα το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα, προκειμένου να προβούν, σύμφωνα με τα άρθρα 5 έως 7 του κανονισμού 6/2002, στην εκτίμηση του νεωτερισμού και του ατομικού χαρακτήρα του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος και στην απαιτούμενη σύγκριση μεταξύ των οικείων σχεδίων ή υποδειγμάτων. Συγκεκριμένα, για να εξεταστεί αν το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα στερείται πράγματι νεωτερισμού ή ατομικού χαρακτήρα απαιτείται τα εν λόγω τμήματα να έχουν στη διάθεσή τους επακριβώς καθορισμένο και συγκεκριμένο προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα (απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2017, Easy Sanitary Solutions και EUIPO κατά Group Nivelles, C‑361/15 P και C‑405/15 P, EU:C:2017:720, σκέψη 64).

35      Ως εκ τούτου, εναπόκειται στον διάδικο που υπέβαλε την αίτηση κηρύξεως ακυρότητας να προσκομίσει στο EUIPO τα απαραίτητα στοιχεία και, ειδικότερα, τον πλήρη και ακριβή προσδιορισμό και την αναπαραγωγή του σχεδίου ή υποδείγματος του οποίου επικαλείται την αρχαιότητα, προκειμένου να αποδείξει ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν μπορεί να καταχωριστεί εγκύρως (απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2017, Easy Sanitary Solutions και EUIPO κατά Group Nivelles, C‑361/15 P και C‑405/15 P, EU:C:2017:720, σκέψη 65).

36      Κατά συνέπεια, εν προκειμένω, η παρεμβαίνουσα, ως διάδικος που ζήτησε την κήρυξη ακυρότητας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος, όφειλε να παράσχει στο EUIPO ακριβή και πλήρη προσδιορισμό και αναπαραγωγή των προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων επί των οποίων σκόπευε να στηρίξει την αίτησή της για την κήρυξη ακυρότητας, προκειμένου το EUIPO να μπορέσει να επαληθεύσει τους ισχυρισμούς της ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν είχε ατομικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 6/2002.

37      Προς τούτο, όπως υπομνήσθηκε στις σκέψεις 5 και 8 ανωτέρω, η παρεμβαίνουσα αναφέρθηκε, στην αίτησή της για την κήρυξη ακυρότητας, πρωτίστως σε προδιαγραφές ελβετικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας και μνημόνευσε επίσης αντίστοιχες προδιαγραφές διπλώματος ευρεσιτεχνίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι οι προδιαγραφές των δύο αυτών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας αφορούν την ίδια εφεύρεση και είναι, τουλάχιστον κατ’ ουσίαν, πανομοιότυπες.

38      Εντούτοις, υπενθυμίζεται ότι από το άρθρο 52, παράγραφος 1, της Συμβάσεως για τη χορήγηση ευρωπαϊκών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, η οποία υπογράφηκε στο Μόναχο (Γερμανία) στις 5 Οκτωβρίου 1973, και από το άρθρο 27, παράγραφος 1, της Συμφωνίας για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στον τομέα του εμπορίου (ΕΕ 1994, L 336, σ. 214), που αποτελεί το παράρτημα 1 Γ της Συμφωνίας για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές (Μαρόκο) στις 15 Απριλίου 1994 και εγκρίθηκε με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1), προκύπτει ότι δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μπορεί να αποκτηθεί για κάθε εφεύρεση, προϊόν ή μέθοδο, σε όλους τους τεχνολογικούς τομείς, υπό την προϋπόθεση ότι είναι νέα, συνεπάγεται εφευρετική δραστηριότητα και είναι δεκτική βιομηχανικής εφαρμογής. Κατά το άρθρο 52, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της εν λόγω Σύμβασης, οι αισθητικές δημιουργίες δεν θεωρούνται εφευρέσεις, κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 1. Επιπλέον, το άρθρο 56 της ίδιας Σύμβασης προβλέπει ότι μια εφεύρεση θεωρείται ότι εμπεριέχει εφευρετική δραστηριότητα αν, για έναν ειδικό του κλάδου, δεν απορρέει προδήλως από τις τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας.

39      Επομένως, ορθώς το EUIPO υπενθυμίζει ότι ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δεν προστατεύει την εικόνα ενός προϊόντος, αλλά μια εφεύρεση, και υποστηρίζει ότι οι εικόνες που περιλαμβάνονται σε προδιαγραφές διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας παρουσιάζονται απλώς ως παραδείγματα και απεικονίζουν μία ή περισσότερες εφαρμογές της εφεύρεσης αυτής. Ως εκ τούτου, οι εν λόγω εικόνες μπορούν επίσης να καταδείξουν διαφορετικές εμφανίσεις του ίδιου προϊόντος, ή ακόμη και διαφορετικών προϊόντων, οι οποίες είναι ικανές να συγκεκριμενοποιήσουν την προστατευόμενη εφεύρεση και των οποίων τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα επεξηγούνται στις προδιαγραφές. Ως εκ τούτου, οι εικόνες που περιλαμβάνονται σε προδιαγραφές διπλώματος ευρεσιτεχνίας δεν αφορούν κατ’ ανάγκην το ίδιο σχέδιο ή υπόδειγμα. Συνεπώς, ο αιτών την κήρυξη ακυρότητας, ο οποίος παραπέμπει στις προδιαγραφές διπλώματος ευρεσιτεχνίας, οφείλει, προκειμένου να αμφισβητήσει τον ατομικό χαρακτήρα καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να προσδιορίσει επακριβώς, μεταξύ των εικόνων που περιλαμβάνονται στις προδιαγραφές αυτές, τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα που επικαλείται προς στήριξη της αιτήσεώς του.

40      Αντιθέτως, λαμβανομένου υπόψη του γράμματος του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 6/2002, από το οποίο προκύπτει κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης ότι μόνον άλλα σχέδια ή υποδείγματα που έχουν διατεθεί προηγουμένως στο κοινό μπορούν να εμποδίσουν τον ατομικό χαρακτήρα καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί να γίνει επίκληση μόνο του διπλώματος ευρεσιτεχνίας ή των προδιαγραφών του που έχουν διατεθεί προηγουμένως στο κοινό, προκειμένου να μη γίνει δεκτός ο ατομικός χαρακτήρας καταχωρισμένου σχεδίου ή υποδείγματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι, όπως υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, η παρεμβαίνουσα, μόνον οι εικόνες που περιλαμβάνονται σε προδιαγραφές διπλώματος ευρεσιτεχνίας μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τον ατομικό χαρακτήρα αμφισβητούμενου σχεδίου ή υποδείγματος, στο μέτρο που η εξέταση του ζητήματος αν ένα τέτοιο σχέδιο ή υπόδειγμα έχει ατομικό χαρακτήρα προϋποθέτει τη σύγκριση της εικόνας του με εκείνη συγκεκριμένου προϊόντος [πρβλ. απόφαση της 21ης Μαΐου 2015, Senz Technologies κατά ΓΕΕΑ – Impliva (Ομπρέλες), T‑22/13 και T‑23/13, EU:T:2015:310, σκέψη 24 (μη δημοσιευθείσα)]. Μολονότι οι εικόνες αυτές απεικονίζουν διάφορες μορφές ενός προϊόντος ανάλογα με την εφεύρεση την οποία αφορά το επίμαχο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, εντούτοις εναπόκειται στον αιτούντα την κήρυξη ακυρότητας να προσδιορίσει επακριβώς, μεταξύ των εν λόγω εικόνων, τα σχέδια ή υποδείγματα που προτίθεται να επικαλεστεί ως προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 6/2002.

41      Εν προκειμένω, από τα χωρία που παρατίθενται στις σκέψεις 7 και 8 ανωτέρω, και ιδίως από τα σημεία II και III του παραρτήματος αιτιολόγησης, προκύπτει σαφώς ότι η παρεμβαίνουσα θεώρησε ότι μόνον οι δύο εικόνες 1 που περιλαμβάνονταν στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας συνιστούσαν προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, κατά την έννοια του άρθρου 6 του κανονισμού 6/2002. Όπως ορθώς υποστηρίζουν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα, μόνο βάσει των ανωτέρω εικόνων ισχυρίστηκε η παρεμβαίνουσα ότι η συνολική εντύπωση που δημιουργούσαν αντιστοιχούσε στην εντύπωση που δημιουργούσε το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα, οπότε μόνον οι εν λόγω εικόνες αποτελούσαν τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 εν προκειμένω (βλ. σκέψεις 5 και 9 ανωτέρω). Επομένως, η παρεμβαίνουσα προσδιόρισε επακριβώς τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα τα οποία επικαλέστηκε προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας.

42      Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθούν τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας με τα οποία ισχυρίζεται ότι η παρεμβαίνουσα δεν επικαλέστηκε, προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας, μόνον τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, αλλά, γενικότερα, τις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στις οποίες αυτά περιλαμβάνονται και, επομένως, και τις λοιπές εικόνες και την περιγραφή της εφεύρεσης που περιέχονται στις εν λόγω προδιαγραφές.

43      Υπό τις συνθήκες αυτές, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δεν είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη η εφεύρεση που προστατεύεται από τα επίμαχα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, δεδομένου ότι η παρεμβαίνουσα δεν επικαλέστηκε τα διπλώματα αυτά –και, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι τα εν λόγω διπλώματα, αυτά καθεαυτά, κρίσιμα (βλ. σκέψη 40 ανωτέρω)– ως προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα κατά την έννοια του άρθρου 6 του κανονισμού 6/2002.

44      Για τον ίδιο λόγο, πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη η αντίληψη ειδικά καταρτισμένων εμπειρογνωμόνων για τον προσδιορισμό της συνολικής εντύπωσης που δημιουργούν τα επίμαχα διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Η παρεμβαίνουσα δεν επικαλέστηκε τα εν λόγω διπλώματα ευρεσιτεχνίας ως τέτοια προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας, αλλά μόνον τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, για την εκτίμηση των οποίων πρέπει να υιοθετηθεί η οπτική του ενημερωμένου χρήστη (βλ. σκέψη 32 ανωτέρω).

45      Τέλος, στο μέτρο που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 δεν είναι «ευανάγνωστα» χωρίς να ανατρέξει στις λοιπές εικόνες και στις επεξηγήσεις που περιλαμβάνονται επίσης στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, προφανώς, τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, τα οποία παρατίθενται στις σκέψεις 5 και 9 ανωτέρω, απεικονίζουν σαφώς αστέρι με πολλές ακμές, εκ των οποίων ορισμένες έχουν τριγωνική βάση, ενώ άλλες τετράγωνη. Τα ίδια σχέδια ή υποδείγματα περιλαμβάνουν επίσης σκιάσεις σε ορισμένες επιφάνειες καθώς και διακεκομμένες γραμμές, όπερ δεν είναι ασυνήθιστο για σχέδια τρισδιάστατης μορφής.

46      Είναι, βεβαίως, αληθές ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν κατανοητές οι αναφορές στις επεξηγήσεις που περιλαμβάνονται στα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 υπό τη μορφή γραμμάτων χωρίς να ληφθούν υπόψη οι επεξηγήσεις οι οποίες περιλαμβάνονται στο περιγραφικό μέρος των επίμαχων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και όχι στα ίδια τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα. Εντούτοις, οι ως άνω αναφορές ουδόλως εμποδίζουν την κατανόηση της εικόνας ενός προϊόντος, την οποία του αποδίδουν, ειδικότερα, τα χαρακτηριστικά της γραμμής, του περιγράμματος, του χρώματος, του σχήματος, της υφής ή των υλικών του ίδιου του προϊόντος ή της διακόσμησης που φέρει, και, επομένως, την κατανόηση της εικόνας ενός σχεδίου ή υποδείγματος κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 1, του κανονισμού 6/2002.

47      Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας προς στήριξη του πρώτου λόγου ακυρώσεως αποδεικνύονται αβάσιμα, συνάγεται ότι ορθώς το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η εκτίμηση του ατομικού χαρακτήρα του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος έπρεπε να γίνει μόνο σε σχέση με τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 και ότι τα λοιπά στοιχεία των επίμαχων προδιαγραφών των δύο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που περιείχαν τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, ήτοι η γραπτή παρουσίαση της εφεύρεσης και οι λοιπές εικόνες που περιλαμβάνονταν στις προδιαγραφές, δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη.

48      Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί.

 Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλονται νομικά σφάλματα, στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε, αφενός, ότι κανένα από τα αντιπαρατιθέμενα σχέδια ή υποδείγματα δεν περιείχε κοίλες εσοχές ή κυρτές προεξοχές και, αφετέρου, ότι από τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 δεν προέκυπτε δυνατότητα αναδίπλωσης

49      Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει νομικό σφάλμα, στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε, αφενός, ότι κανένα από τα αντιπαρατιθέμενα σχέδια ή υποδείγματα δεν περιείχε κοίλες εσοχές ή κυρτές προεξοχές και, αφετέρου, ότι από τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 δεν προέκυπτε δυνατότητα αναδίπλωσης.

50      Κατά την προσφεύγουσα, δεν αμφισβητείται ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα δεν έχει κυρτές εσοχές και ότι οι ακμές του είναι «επίπεδες». Όσον αφορά τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, ακόμη και αν ληφθούν υπόψη μόνο τα ίδια τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα και όχι οι προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στις οποίες αυτά περιλαμβάνονται, δεν είναι κατανοητό, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, γιατί το τμήμα προσφυγών δεν επιθυμεί να αναγνωρίσει κοίλες εσοχές ή κυρτές προεξοχές σε αυτά. Το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα D1 δεν απεικονίζει οποιοδήποτε αστέρι, αλλά ένα «αναδιπλούμενο φωτεινό αστέρι» και το προγενέστερο σχέδιο ή υπόδειγμα D2 αναφέρεται ρητώς σε «αναδιπλούμενο φανάρι». Όμως, το αναδιπλούμενο αστέρι έχει κατ’ ανάγκην ειδικά χαρακτηριστικά σχεδιασμού που καθιστούν δυνατή την αναδίπλωσή του. Ο αναγκαίος τεχνικός σχεδιασμός για την επίτευξη της αναδίπλωσης του σχήματος «Annaberger Faltstern», τον οποίο μνημονεύουν σαφώς οι επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που περιέχουν τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, μπορεί να αναγνωριστεί μόνο βάσει των προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων D1 και D2, τα οποία έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και γραμμές κατευθυνόμενες προς το κέντρο που προσδιορίζονται με τα γράμματα «n» και «o». Το γράμμα «n» δηλώνει την προεξοχή που απεικονίζεται με τη σκίαση, ενώ το γράμμα «o» δηλώνει την εσοχή που αντιστοιχεί στην προεξοχή «n». Κατά τη διαδικασία αναδίπλωσης του αστεριού, η εσοχή ευθυγραμμίζεται πλήρως με την προεξοχή και, αντιστρόφως, η προεξοχή εισέρχεται στην εσοχή, μόνο δε η εν λόγω διαδικασία επιτρέπει την αναδίπλωση του αστεριού. Η διαπίστωση της παρεμβαίνουσας ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του σχήματος που μνημονεύθηκαν κατά τα ανωτέρω δεν απεικονίζονται στα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα είναι ανακριβής. Οι κατευθυνόμενες προς το εσωτερικό και προς το εξωτερικό αναδιπλώσεις που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία του σχήματος «Annaberger Faltstern», το οποίο έχει κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, είναι ορατές μόνο στα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, χάρη στις γραμμές, στις σκιάσεις και στις κατευθυνόμενες προς το εσωτερικό γραμμές, χωρίς να είναι απαραίτητο να ανατρέξει κανείς στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Οι ιδιαιτερότητες αυτές απουσιάζουν από το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα. Το γεγονός ότι οι ίδιες αυτές ιδιαιτερότητες επισημαίνονται ρητώς με τα γράμματα «n» και «a» ωθεί τον ενημερωμένο παρατηρητή να εξετάσει πιο προσεκτικά τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 που απεικονίζουν το σχήμα «Annaberger Faltstern». Ακόμη και ένας παρατηρητής που δεν θα συνάγει την ύπαρξη κοίλων εσοχών ή κυρτών προεξοχών ούτε από τις ιδιαιτερότητες των σχεδίων, οι οποίες είναι σαφώς ορατές, ούτε από τον προσδιορισμό μέσω γραμμάτων, θα πρέπει να εξετάσει λεπτομερέστερα τις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και θα κατανοήσει, ως εκ τούτου, ότι σκοπός του διπλώματος ευρεσιτεχνίας είναι να καταδείξει τη δυνατότητα αναδίπλωσης του σχήματος «Annaberger Faltstern».

51      Κατά την προσφεύγουσα, η παρεμβαίνουσα προέβαλε τις προδιαγραφές των δύο επίμαχων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας έναντι του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος, το οποίο αφορά «αναδιπλούμενο φωτεινό αστέρι» ή «αναδιπλούμενο φανάρι». Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αστεριού προκύπτει, αφενός, από τον συνδυασμό των προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων D1 και D2 και, αφετέρου, από τις εικόνες με την ονομασία «Fig. 2.» (εικόνα 2) οι οποίες περιλαμβάνονται επίσης στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 δεν αποτελούν αφ’ εαυτών προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα, αλλά μέρος μόνον τέτοιων σχεδίων ή υποδειγμάτων.

52      Η προσφεύγουσα προσθέτει επίσης ότι το τμήμα προσφυγών, με την απόφασή του σε παράλληλη υπόθεση βάσει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2023, Light Tec κατά EUIPO – DecoTrend (Αμπαζούρ) (T‑10/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:804), δεν είχε εξετάσει, βεβαίως, τις επίμαχες στην παρούσα υπόθεση προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, οι οποίες επίσης προβλήθηκαν στην εν λόγω παράλληλη υπόθεση προς στήριξη αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος την οποία υπέβαλε άλλη επιχείρηση, αλλά επισήμανε, εντούτοις, ότι δεν αντιλαμβανόταν για ποιον λόγο ήταν εσφαλμένες οι διαπιστώσεις του τμήματος ακυρώσεων στην υπόθεση εκείνη, ήτοι ότι το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα είχε ατομικό χαρακτήρα σε σχέση με τα σχέδια ή υποδείγματα που περιλαμβάνονταν στις εν λόγω προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Η προσφυγή της προαναφερθείσας επιχείρησης κατά της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών στην ως άνω παράλληλη υπόθεση απορρίφθηκε με την ανωτέρω απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Κατά την προσφεύγουσα, η ίδια λογική πρέπει να εφαρμοστεί εν προκειμένω.

53      Το EUIPO και η παρεμβαίνουσα αντικρούουν τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

54      Κατ’ αρχάς, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα του EUIPO ότι ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως είναι αλυσιτελής, δεδομένου ότι, λαμβανομένης υπόψη της ανάλυσης του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η αναπομπή ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων στην οποία προέβη το τμήμα προσφυγών με την προσβαλλόμενη απόφαση ήταν δικαιολογημένη. Ειδικότερα, όπως ορθώς υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δυνάμει του άρθρου 60, παράγραφος 2, του κανονισμού 6/2002, αν το τμήμα προσφυγών αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων, το τμήμα αυτό δεσμεύεται από το σκεπτικό και το διατακτικό της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών, εφόσον τα πραγματικά περιστατικά είναι τα ίδια.

55      Εν προκειμένω, στη σκέψη 45 της προσβαλλόμενης απόφασης, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι δεν μπορούσε να αναγνωρίσει «κοίλες εσοχές» ούτε στο επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα ούτε στα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 και ότι από την εξέταση των προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων δεν προέκυπτε ούτε ότι τα αστέρια ήταν «αναδιπλούμενα». Ανέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας, εκτιμώντας ότι τούτο θα παρείχε στους διαδίκους τη δυνατότητα να ασκήσουν ενώπιόν του προσφυγή κατά αποφάσεως επί της ουσίας (σκέψεις 52 και 53 της προσβαλλόμενης απόφασης και σημείο 2 του διατακτικού της). Μολονότι από τη σκέψη 53 της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η ουσία της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας δεν είχε ακόμη εξεταστεί, εντούτοις, όσον αφορά το ζήτημα της ορατότητας των «κοίλων εσοχών» και της «δυνατότητας αναδίπλωσης», το τμήμα προσφυγών έλαβε οριστική θέση στην ως άνω σκέψη. Επιπλέον, δεδομένου ότι τα πραγματικά περιστατικά παραμένουν τα ίδια, δυνάμει του άρθρου 60, παράγραφος 2, του κανονισμού 6/2002, το τμήμα ακυρώσεων δεσμεύεται από τις δύο αυτές διαπιστώσεις του τμήματος προσφυγών.

56      Εν συνεχεία, όσον αφορά το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα, όπως ορθώς παρατηρεί η προσφεύγουσα, δεν αμφισβητείται πράγματι ότι το εν λόγω σχέδιο ή υπόδειγμα δεν έχει «κοίλες εσοχές», όπως διαπίστωσε το τμήμα προσφυγών στη σκέψη 45 της προσβαλλόμενης απόφασης.

57      Όσον αφορά τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, προφανώς, από τα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα δεν προκύπτουν ούτε «κοίλες εσοχές» ούτε οποιαδήποτε «δυνατότητα αναδίπλωσης».

58      Είναι αληθές ότι τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 περιέχουν σκιάσεις σε ορισμένες επιφάνειες, διακεκομμένες γραμμές και αναφορές υπό τη μορφή γραμμών και γραμμάτων. Εντούτοις, δεν είναι ασυνήθιστο, σε ένα τρισδιάστατο σχέδιο όπως είναι σαφώς τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, ορισμένες επιφάνειες να είναι σκιασμένες και ορισμένες γραμμές που δεν είναι ορατές στην απεικόνιση να είναι διακεκομμένες, ακριβώς με σκοπό να καταστεί περισσότερο ευανάγνωστη η αναπαράσταση τρισδιάστατου αντικειμένου. Από καμία από αυτές τις πτυχές της παρουσίασης δεν προκύπτει ότι το απεικονιζόμενο αντικείμενο περιέχει «κοίλες εσοχές» ή ότι πρόκειται για αντικείμενο του οποίου το σχήμα προκύπτει από διαδικασίες αναδίπλωσης αντικειμένου το οποίο είναι επίπεδο, αλλά «αναδιπλούμενο».

59      Στην πραγματικότητα, όπως ορθώς παρατηρούν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα, η προσφεύγουσα, με τα επιχειρήματα που προβάλλει προς στήριξη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, επιδιώκει, κατ’ ουσίαν, να χρησιμοποιήσει όχι μόνον τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, αλλά μάλλον τα λοιπά στοιχεία των επίμαχων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στα οποία τα ως άνω σχέδια ή υποδείγματα περιλαμβάνονται, ήτοι, μεταξύ άλλων, τις λοιπές εικόνες και την περιγραφή της εφεύρεσης την οποία αφορούν οι προδιαγραφές. Από την ανάλυση του πρώτου λόγου ακυρώσεως που πραγματοποιήθηκε στις σκέψεις 24 έως 48 ανωτέρω προκύπτει ότι, εν προκειμένω, ορθώς το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος να χρησιμοποιηθούν τα λοιπά αυτά στοιχεία των επίμαχων προδιαγραφών των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, τα οποία ήταν ξένα προς τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 αυτά καθεαυτά.

60      Ως εκ τούτου, δεν ασκούν επιρροή, όσον αφορά τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, οι περιστάσεις που επικαλείται η προσφεύγουσα, ήτοι ότι, πρώτον, τα εν λόγω σχέδια ή υποδείγματα χαρακτηρίζονται ως «αναδιπλούμενο φωτεινό αστέρι» ή ως «αναδιπλούμενο φανάρι» στις επίμαχες προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, δεύτερον, το σχήμα «Annaberger Faltstern» καλύπτεται από τις προδιαγραφές αυτές και, τρίτον, τα ως άνω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα περιέχουν αναφορές, υπό τη μορφή γραμμών και γραμμάτων, σε επεξηγήσεις που περιλαμβάνονται στις ίδιες προδιαγραφές.

61      Επομένως, ορθώς το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε ότι τα προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 δεν περιείχαν «κοίλες εσοχές» και ότι δεν προέκυπτε ούτε η «δυνατότητα αναδίπλωσής» τους.

62      Τέλος, όσον αφορά την παραπομπή της προσφεύγουσας στην απόφαση του τμήματος προσφυγών βάσει της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2023, Αμπαζούρ (T‑10/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:804), αρκεί η διαπίστωση, στην οποία προέβησαν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα, ότι το τμήμα προσφυγών δεν είχε αναλύσει, στο πλαίσιο εκείνης της υπόθεσης, τα επίμαχα στην παρούσα υπόθεση προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 (τα οποία αντιστοιχούν στα σχέδια ή υποδείγματα D4 και D3 στην ανωτέρω απόφαση του τμήματος προσφυγών).

63      Συγκεκριμένα, από τις σκέψεις 25 έως 27 της απόφασης του τμήματος προσφυγών που μνημονεύθηκε στη σκέψη 62 ανωτέρω προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών είχε απορρίψει κατ’ αρχάς τα επίμαχα στην παρούσα υπόθεση προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 (τα οποία αντιστοιχούν στα σχέδια ή υποδείγματα D4 και D3 στην ανωτέρω απόφαση του τμήματος προσφυγών), καθόσον έκρινε ότι είχαν προβληθεί εκπροθέσμως. Εν συνεχεία, είχε διαπιστώσει ότι η αιτούσα την κήρυξη ακυρότητας στην υπόθεση εκείνη δεν είχε προβάλει επιχειρήματα προς αμφισβήτηση της διαπίστωσης του τμήματος ακυρώσεων κατά την οποία το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα είχε ατομικό χαρακτήρα σε σχέση με τα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2, όπως αυτά είχαν προσδιοριστεί στην ανωτέρω απόφαση του τμήματος προσφυγών, ενώ είχε προβάλει επιχειρήματα αποκλειστικώς βάσει των επίμαχων στην παρούσα υπόθεση προγενέστερων σχεδίων ή υποδειγμάτων D1 και D2 (σχέδια ή υποδείγματα D4 και D3 σε εκείνη την απόφαση). Τέλος, διαπίστωσε ότι δεν έβλεπε κανένα λόγο για τον οποίο η διαπίστωση του τμήματος ακυρώσεων ήταν εσφαλμένη και, ως εκ τούτου, την επιβεβαίωσε.

64      Ως εκ τούτου, από τα ανωτέρω προκύπτει κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης ότι η μόνη εκτίμηση του τμήματος ακυρώσεων στην οποία παρέπεμψε το τμήμα προσφυγών –και, επομένως, η μόνη την οποία επιβεβαίωσε– είναι εκείνη που αφορά τα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 όπως αυτά προσδιορίστηκαν στην ανωτέρω απόφαση του τμήματος προσφυγών και τα οποία δεν αποτελούν αντικείμενο της παρούσας υποθέσεως. Όσον αφορά τα επίμαχα στην υπό κρίση υπόθεση προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 (τα οποία αντιστοιχούν στα σχέδια ή υποδείγματα D4 και D3 της ως άνω απόφασης του τμήματος προσφυγών), η ίδια απόφαση απλώς δεν λαμβάνει υπόψη τα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 και διαπιστώνει ότι η αιτούσα την κήρυξη ακυρότητας στην υπόθεση εκείνη περιόρισε την επιχειρηματολογία της στα εν λόγω προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα. Ως εκ τούτου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε θέση επί του ζητήματος αν το επίμαχο εν προκειμένω σχέδιο ή υπόδειγμα είχε ατομικό χαρακτήρα σε σχέση με τα επίμαχα στην παρούσα υπόθεση προγενέστερα σχέδια ή υποδείγματα D1 και D2 (σχέδια ή υποδείγματα D4 και D3 στην άλλη απόφαση του τμήματος προσφυγών).

65      Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως.

 Συμπέρασμα

66      Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, δεδομένου ότι κανένας από τους λόγους ακυρώσεως τους οποίους προβάλλει η προσφεύγουσα προς στήριξη των αιτημάτων της δεν πρέπει να γίνει δεκτός, η προσφυγή είναι απορριπτέα στο σύνολό της.

67      Όσον αφορά το πρώτο αίτημα της παρεμβαίνουσας, επισημαίνεται ότι η ίδια ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή και να κηρύξει την ακυρότητα του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος. Το εν λόγω αίτημα μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ζητείται από το Γενικό Δικαστήριο να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 61, παράγραφος 3, του κανονισμού 6/2002, εκδίδοντας την απόφαση την οποία θα όφειλε να εκδώσει το τμήμα προσφυγών, σύμφωνα με τις διατάξεις του ίδιου κανονισμού.

68      Συναφώς, επισημαίνεται ότι ο έλεγχος τον οποίο ασκεί το Γενικό Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 61 του κανονισμού 6/2002 είναι έλεγχος της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών του EUIPO και ότι δύναται να ακυρώσει ή να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη με προσφυγή απόφαση μόνο εάν, κατά τον χρόνο εκδόσεώς της, η απόφαση αυτή έπασχε πλημμέλεια ικανή να θεμελιώσει έναν από τους λόγους ακυρώσεως ή μεταρρυθμίσεως που προβλέπει το άρθρο 61, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού. Επομένως, η εξουσία μεταρρυθμίσεως που αναγνωρίζεται στο Γενικό Δικαστήριο δεν σημαίνει ότι αυτό έχει την εξουσία να υποκαθιστά, με τη δική του κρίση, την κρίση του τμήματος προσφυγών ούτε περαιτέρω να αποφαίνεται επί ζητήματος ως προς το οποίο δεν έχει ακόμη αποφανθεί το εν λόγω τμήμα. Επομένως, η άσκηση της εξουσίας μεταρρυθμίσεως πρέπει, κατ’ αρχήν, να περιορίζεται στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο, έχοντας ελέγξει την κρίση του τμήματος προσφυγών, είναι σε θέση να προσδιορίσει βάσει των αποδειχθέντων πραγματικών και νομικών στοιχείων την απόφαση που όφειλε να είχε λάβει το τμήμα προσφυγών [απόφαση της 13ης Μαΐου 2015, Group Nivelles κατά ΓΕΕΑ – Easy Sanitairy Solutions (Αύλακας απορροής ντους), T‑15/13, EU:T:2015:281, σκέψη 89].

69      Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι, αφενός, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν πλήττεται από λόγο ακυρώσεως ή μεταρρυθμίσεως του άρθρου 61, παράγραφος 2, του κανονισμού 6/2002 και ότι, αφετέρου, το τμήμα προσφυγών ανέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων προκειμένου να συνεχιστεί η διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας, εκτιμώντας ότι τούτο θα παρείχε στους διαδίκους τη δυνατότητα να ασκήσουν ενώπιόν του προσφυγή κατά αποφάσεως επί της ουσίας (σκέψεις 52 και 53 της προσβαλλόμενης απόφασης και σημείο 2 του διατακτικού της). Ως εκ τούτου, το τμήμα προσφυγών έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι κανένα από τα τμήματα του EUIPO δεν είχε ακόμη αναλύσει επί της ουσίας την αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας.

70      Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να προβεί στην επί της ουσίας εκτίμηση της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας στο πλαίσιο αίτησης μεταρρύθμισης της προσβαλλόμενης απόφασης, δεδομένου ότι το τμήμα προσφυγών δεν έχει ακόμη λάβει θέση επ’ αυτού. Ως εκ τούτου, στο μέτρο που, με το δικόγραφό της, η παρεμβαίνουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να κηρύξει άκυρο το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα, το πρώτο αίτημά της δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

71      Επιπλέον, στο μέτρο που, με το δεύτερο αίτημά της, η παρεμβαίνουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων, αρκεί να υπομνησθεί ότι, εφόσον η παρούσα απόφαση απορρίπτει την προσφυγή κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, το σημείο 2 του διατακτικού της είναι εκείνο που εξακολουθεί να ρυθμίζει τη συνέχεια της διαδικασίας για την κήρυξη ακυρότητας.

 Επί των δικαστικών εξόδων

72      Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

73      Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της παρεμβαίνουσας, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας. Εντούτοις, στο μέτρο που η παρεμβαίνουσα ζήτησε να καταδικαστεί η προσφεύγουσα «στο σύνολο των εξόδων της διαδικασίας κηρύξεως ακυρότητας», υπενθυμίζεται ότι, στο μέτρο που με την παρούσα απόφαση απορρίπτεται η προσφυγή κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, ακριβώς τα σημεία 3 και 4 του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης ρυθμίζουν τα έξοδα τα οποία προέκυψαν στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος ακυρώσεων και του τμήματος προσφυγών [πρβλ. απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 2023, Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa κατά EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ), T‑703/21, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:19, σκέψη 103 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

74      Αντιθέτως, δεδομένου ότι το EUIPO ζήτησε την καταδίκη της προσφεύγουσας στα δικαστικά έξοδα μόνο σε περίπτωση που διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση, αποφασίζεται ότι, εφόσον δεν διεξήχθη επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το EUIPO πρέπει να φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)

αποφασίζει:

1)      Απορρίπτει την προσφυγή.

2)      Η DecoTrend GmbH φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η B.K.Licht GmbH & Co. KG.

3)      Το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) φέρει τα δικαστικά έξοδά του.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο την 1η Ιουλίου 2026.

(υπογραφές)

*      Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.