<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><DECISION.ECR xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.DECISION.ECR><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T‑220/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014TJ0220</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:267">EU:T:2017:267</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.DECISION.ECR><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>Απόφαση της <DATE ISO="20170406">6.4.2017</DATE> – Υπόθεση T‑220/14 [<HT TYPE="ITALIC">Αποσπάσματα</HT>]</P><P>Saremar κατά Επιτροπής</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Γενικου Δικαστηριου</HT> (όγδοο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20170406">6ης Απριλίου 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Κρατικές ενισχύσεις</KEYWORD><KEYWORD>Θαλάσσιες μεταφορές</KEYWORD><KEYWORD>Αντιστάθμιση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας</KEYWORD><KEYWORD>Αύξηση κεφαλαίου</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση με την οποία οι ενισχύσεις κρίνονται ασύμβατες προς την εσωτερική αγορά και διατάσσεται η ανάκτησή τους</KEYWORD><KEYWORD>Θέση της προσφεύγουσας υπό εκκαθάριση</KEYWORD><KEYWORD>Ικανότητα προς το είναι διάδικον</KEYWORD><KEYWORD>Διατήρηση του εννόμου συμφέροντος</KEYWORD><KEYWORD>Δεν συντρέχει λόγος καταργήσεως της δίκης</KEYWORD><KEYWORD>Έννοια της ενισχύσεως</KEYWORD><KEYWORD>Υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος</KEYWORD><KEYWORD>Κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή</KEYWORD><KEYWORD>Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως</KEYWORD><KEYWORD>Νομικό σφάλμα</KEYWORD><KEYWORD>Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας</KEYWORD><KEYWORD>Υποχρέωση αιτιολογήσεως</KEYWORD><KEYWORD>Δικαιώματα άμυνας</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση 2011/21/ΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων</KEYWORD><KEYWORD>Πλαίσιο της Ένωσης που ισχύει για τις κρατικές ενισχύσεις υπό μορφή αντισταθμίσεως για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση Altmark</KEYWORD></INDEX><DECISION.ECR.INIT><P>Στην υπόθεση T‑220/14,</P></DECISION.ECR.INIT><P><HT TYPE="BOLD">Saremar – Sardegna Regionale Marittima SpA</HT>, με έδρα το Κάλιαρι (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους G. M. Roberti, G. Bellitti και I. Perego, δικηγόρους,</P><P>προσφεύγουσα,</P><P>κατά</P><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκής Επιτροπής</HT>, εκπροσωπούμενης από τους G. Conte, D. Grespan και A. Μπουχάγιαρ,</P><P>καθής,</P><P>υποστηριζόμενης από την</P><P><HT TYPE="BOLD">Compagnia Italiana di Navigazione SpA</HT>, με έδρα τη Νάπολη (Ιταλία), εκπροσωπούμενη αρχικώς από τους F. Sciaudone, R. Sciaudone, D. Fioretti και A. Neri, στη συνέχεια από τους M. Merola, B. Carnevale και M. Toniolo, δικηγόρους,</P><P>παρεμβαίνουσα,</P><P>με αντικείμενο προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως C(2013) 9101 τελικό της Επιτροπής, της <DATE ISO="20140122">22ας Ιανουαρίου 2014</DATE>, σχετικά με μέτρα ενισχύσεως SA.32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C) και SA.32016 (2011/C), τα οποία εφάρμοσε η Αυτόνομη Περιφέρεια της Σαρδηνίας υπέρ της Saremar, στον βαθμό που η απόφαση αυτή χαρακτήρισε ως κρατικές ενισχύσεις ένα μέτρο αντισταθμίσεως για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας και την αύξηση κεφαλαίου, κήρυξε τα μέτρα αυτά ασυμβίβαστα με την εσωτερική αγορά και διέταξε την ανάκτησή τους,</P><?PAGE NO="2"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους Δ. Γρατσία (εισηγητή), πρόεδρο, M. Kancheva και N. Półtorak, δικαστές,</P><P>γραμματέας: J. Palacio González, κύριος διοικητικός υπάλληλος,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της <DATE ISO="20160720">20ής Ιουλίου 2016</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.DECISION.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.</P></NOTE></HT></P></TI><STI><P>[<HT TYPE="ITALIC">παραλειπόμενα</HT>]</P></STI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Σκεπτικό</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της ικανότητας της Saremar να είναι διάδικος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Εισαγωγικώς, από τις εξηγήσεις που παρέσχον και τα έγγραφα που προσκόμισαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου οι διάδικοι στις 11 και στις <DATE ISO="20160729">29 Ιουλίου 2016</DATE> προκύπτει ότι η Saremar, αδυνατούσα να επιστρέψει το ήδη καταβληθέν μέρος των επίμαχων ενισχύσεων, ζήτησε να γίνει δεκτή σε διαδικασία προληπτικού συμβιβασμού ενόψει της εκκαθαρίσεώς της, αίτηση η οποία έγινε δεκτή από το Tribunale di Cagliari (Πρωτοδικείο του Κάλιαρι, Ιταλία) στις <DATE ISO="20150722">22 Ιουλίου 2015</DATE>. Η Saremar έπαυσε οποιαδήποτε δραστηριότητα από τις <DATE ISO="20160331">31 Μαρτίου 2016</DATE> και βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εκκαθαρίσεως, στον βαθμό που όλοι οι προνομιούχοι πιστωτές έχουν ικανοποιηθεί και που, κατά την ίδια την εταιρία, προβλέπεται, στους επόμενους μήνες, μια πρώτη ουσιαστική διανομή μεταξύ των εγχειρόγραφων πιστωτών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Ωστόσο, βάσει του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου και της εφαρμοστέας διαδικασίας, εταιρία που έχει τεθεί υπό εκκαθάριση μπορεί να απολέσει την ικανότητα να είναι διάδικος, τουλάχιστον επ’ ονόματί της. Κατά τα λοιπά, η ίδια η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι τούτο είναι πιθανό βάσει του ιταλικού δικαίου. Βεβαίως, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση και στο πλαίσιο της επιστολής της με ημερομηνία <DATE ISO="20160729">29 Ιουλίου 2016</DATE>, η Επιτροπή προέβαλε απλώς ότι η θέση της προσφεύγουσας υπό εκκαθάριση θέτει εν αμφιβόλω το έννομο συμφέρον της, αλλά όχι την ικανότητά της να είναι διάδικος. Εντούτοις, στον βαθμό που μια τέτοια ενδεχόμενη απώλεια της ικανότητας της προσφεύγουσας να είναι διάδικος θα καθιστούσε άνευ αντικειμένου το ζήτημα του εννόμου συμφέροντος, πρέπει να εξεταστεί εάν διατήρησε την εν λόγω ικανότητα κατά την ένδικη διαδικασία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Συναφώς, μολονότι, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, η έννοια του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>νομικού προσώπου<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> του άρθρου 263, παράγραφος 4, ΣΛΕΕ δεν συμπίπτει κατ’ ανάγκην με τις αντίστοιχες έννοιες που απαντούν στις διάφορες έννομες τάξεις των κρατών μελών, εντούτοις από τη νομολογία προκύπτει ότι η έννοια αυτή προϋποθέτει, κατ’ αρχήν, την ύπαρξη νομικής προσωπικότητας που έχει συσταθεί βάσει του δικαίου κράτους μέλους ή τρίτης χώρας και ικανότητας προς το είναι διάδικον αναγνωριζόμενης από το δίκαιο αυτό (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19590320">20ής Μαρτίου 1959</DATE>, <NAME.CASE>Nold κατά Ανωτάτης Αρχής</NAME.CASE>, <NO.CASE>18/57</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1959:6">EU:C:1959:6</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19821028">28ης Οκτωβρίου 1982</DATE>, <NAME.CASE>Groupement des Agences de voyages κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>135/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:371">EU:C:1982:371</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070118">18ης Ιανουαρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>PKK και KNK κατά Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑229/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:32">EU:C:2007:32</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091124">24ης Νοεμβρίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑281/08 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα,<?PAGE NO="3"?> <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:728">EU:C:2009:728</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Έτσι, μόνον υπό εξαιρετικές περιστάσεις, ιδίως οσάκις το επιβάλλουν οι απαιτήσεις περί διασφαλίσεως αποτελεσματικής έννομης προστασίας, μπορεί να κριθεί παραδεκτό ένδικο βοήθημα οντότητας που δεν έχει, βάσει κάποιου συγκεκριμένου εθνικού δικαίου, την ικανότητα προς το είναι διάδικον (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070118">18ης Ιανουαρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>PKK και KNK κατά Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑229/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:32">EU:C:2007:32</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Εξάλλου, αυτή η ικανότητα προς το είναι διάδικον πρέπει να διατηρείται κατά την ένδικη διαδικασία (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070920">20ής Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Salvat père &amp; fils κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑136/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:295">EU:T:2007:295</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120321">21ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Marine Harvest Norway και Alsaker Fjordbruk κατά Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑113/06</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:135">EU:T:2012:135</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Η ύπαρξη νομικής προσωπικότητας και η ικανότητα προς το είναι διάδικον πρέπει να εξετάζονται βάσει των οικείων διατάξεων της εθνικής νομοθεσίας (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19841127">27ης Νοεμβρίου 1984</DATE>, <NAME.CASE>Bensider κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>50/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1984:365">EU:C:1984:365</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080403">3ης Απριλίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑236/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:91">EU:T:2008:91</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, από την επιστολή της Saremar της <DATE ISO="20160729">29ης Ιουλίου 2016</DATE> προκύπτει ότι, συμφώνως προς τη νομολογία του Corte suprema di cassazione (ανώτατου ακυρωτικoύ δικαστηρίου, Ιταλία), εταιρία που αποτελεί το αντικείμενο διαδικασίας προληπτικού συμβιβασμού διατηρεί το δικαίωμα να ασκεί επ’ ονόματί της ένδικα βοηθήματα και να συμμετέχει στην εκδίκαση διαφορών προκειμένου να προστατεύσει την περιουσία της. Κατά τα λοιπά, η προσφεύγουσα επισύναψε σε αυτήν την επιστολή έγγραφο των δικαστικών εκκαθαριστών της με ημερομηνία <DATE ISO="20160726">26 Ιουλίου 2016</DATE> με την οποία βεβαιώνεται ότι η πληρεξουσιότητα των συνηγόρων της στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής εξακολουθεί να ισχύει. Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι, παρά τη θέση της υπό εκκαθάριση, η Saremar δεν απώλεσε εν επιδικία την ικανότητά της να είναι διάδικος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί της ενστάσεως περί καταργήσεως της δίκης την οποία προέβαλε η Επιτροπή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, λόγω της εκκρεμούσας εκκαθαρίσεως της Saremar, το έννομο συμφέρον της τελευταίας εξέλιπε εν επιδικία. Συναφώς, υποστηρίζει ότι η θέση της Saremar υπό εκκαθάριση έχει προχωρήσει και ενδέχεται να ολοκληρωθεί πριν από τη δημοσίευση της παρούσας αποφάσεως. Εξάλλου, όπως αναγνωρίζει η ίδια η προσφεύγουσα, δεν θα μπορέσει πλέον να επανεκκινήσει την οικονομική της δραστηριότητα, ακόμη και εάν η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρωθεί και η ίδια εξαιρεθεί, συνεπεία τούτου, από την υποχρέωση να επιστρέψει τις ενισχύσεις. Τέλος, το συμφέρον των πιστωτών της Saremar να εξαιρεθεί το ποσό των επίμαχων ενισχύσεων από το παθητικό της εταιρίας αυτής είναι διαφορετικό από το συμφέρον της να εξακολουθήσει την οικονομική της δραστηριότητα. Η Επιτροπή επισημαίνει, εν κατακλείδι, ότι λόγω αυτής της ελλείψεως εννόμου συμφέροντος το Γενικό Δικαστήριο θα πρέπει εν προκειμένω να καταργήσει τη δίκη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Από την πλευρά της, σε απάντηση των επιχειρημάτων αυτών, η Saremar υποστηρίζει ότι η ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως θα παρήγε έννομα αποτελέσματα έναντι αυτής, καθώς θα είχε ως συνέπεια τη μείωση του παθητικού του προπτωχευτικού συμβιβασμού κατά 11 εκατομμύρια ευρώ και πλέον, πράγμα που θα καθιστούσε δυνατή την πλήρη ικανοποίηση όλων των πιστωτών της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, το έννομο συμφέρον αποτελεί την πρώτη και βασική προϋπόθεση για την άσκηση κάθε ενδίκου βοηθήματος (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150917">17ης Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Mory κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑33/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:609">EU:C:2015:609</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Συναφώς, από το άρθρο 263 ΣΛΕΕ συνάγεται ότι υφίσταται σαφής διάκριση μεταξύ του δικαιώματος προσφυγής ακυρώσεως των οργάνων της Ένωσης και των κρατών μελών, το οποίο προβλέπεται από το δεύτερο εδάφιο του άρθρου αυτού, και αυτού των φυσικών και νομικών προσώπων, που προβλέπεται από το τέταρτο εδάφιό του. Έτσι, κατά πάγια νομολογία, η άσκηση αυτού του δικαιώματος προσφυγής, όσον αφορά τα θεσμικά όργανα της Ένωσης και τα κράτη μέλη, δεν εξαρτάται από τη θεμελίωση ούτε της ενεργητικής νομιμοποιήσεώς τους ούτε του εννόμου συμφέροντός τους (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110324">24ης Μαρτίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Freistaat Sachsen και<?PAGE NO="4"?> Land Sachsen-Anhalt κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑443/08 και T‑455/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:117">EU:T:2011:117</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130219">19ης Φεβρουαρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Provincie Groningen κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑15/12 και T‑16/12</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:74">EU:T:2013:74</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Αντιθέτως, το δικαίωμα προσφυγής των φυσικών και των νομικών προσώπων υπό την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ εξαρτάται, αφενός, από την προϋπόθεση της αναγνωρίσεως στα πρόσωπα αυτά ενεργητικής νομιμοποιήσεως, ήτοι, συμφώνως προς τη διατύπωση της διατάξεως αυτής, από την προϋπόθεση ότι η προσφυγή τους βάλλει κατά πράξεως της οποίας είναι αποδέκτες ή κατά πράξεως η οποία τα αφορά άμεσα και ατομικά ή ακόμη κατά κανονιστικής πράξεως η οποία τα αφορά άμεσα και δεν συνεπάγεται τη λήψη εκτελεστικών μέτρων. Αφετέρου, αυτό το δικαίωμα προσφυγής εξαρτάται από την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, η οποία συνιστά προϋπόθεση του παραδεκτού διαφορετική από την ενεργητική νομιμοποίηση. Όπως ακριβώς το αντικείμενο της προσφυγής, αυτό το έννομο συμφέρον πρέπει να διατηρείται μέχρι την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως, άλλως συντρέχει λόγος καταργήσεως της δίκης (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150917">17ης Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Mory κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑33/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:609">EU:C:2015:609</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος συνιστά επομένως ζήτημα δημοσίας τάξεως το οποίο το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει αυτεπαγγέλτως είτε κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, προκειμένου να διαπιστώσει το παραδεκτό της, είτε κατά την ένδικη διαδικασία προκειμένου να διαπιστώσει εάν πρέπει ή όχι να αποφανθεί επί της προσφυγής αυτής (βλ., υπό την έννοια αυτή, διάταξη της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110324">24ης Μαρτίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Internationaler Hilfsfonds κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑36/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:124">EU:T:2011:124</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Ένα τέτοιο έννομο συμφέρον προϋποθέτει ότι η ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως δύναται, αυτή καθαυτήν, να έχει έννομες συνέπειες και ότι, επομένως, η προσφυγή μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070607">7ης Ιουνίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Wunenburger κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:322">EU:C:2007:322</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150917">17ης Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Mory κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑33/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:609">EU:C:2015:609</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Εξάλλου, το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος πρέπει να είναι γεγενημένο και ενεστώς και δεν μπορεί να αφορά μελλοντική και υποθετική κατάσταση (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150917">17ης Σεπτεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Mory κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑33/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:609">EU:C:2015:609</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Εισαγωγικώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η υπό κρίση προσφυγή πληροί τις προϋποθέσεις του παραδεκτού που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 51 έως 53 ανωτέρω τόσο ως προς την ενεργητική νομιμοποίηση της προσφεύγουσας όσο και ως προς την ύπαρξη εννόμου συμφέροντός της κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, πράγμα το οποίο η Επιτροπή, άλλωστε, δεν αμφισβητεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Όσον αφορά, ειδικότερα, το έννομο συμφέρον, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, κατά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής, η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν βλαπτική για την προσφεύγουσα, στον βαθμό που η Επιτροπή κήρυξε ασύμβατες και παράνομες τις ενισχύσεις τις οποίες είχε λάβει η προσφεύγουσα και διέταξε την ανάκτησή τους. Πράγματι, εξ αυτού και μόνον του γεγονότος, η προσβαλλόμενη απόφαση μετέβαλε τη νομική κατάσταση της εταιρίας αυτής, η οποία, από της εκδόσεως της αποφάσεως αυτής, έπαυσε πλέον να δικαιούται τις ενισχύσεις αυτές και έπρεπε να αναμένει ότι θα υποχρεωθεί, καταρχήν, να τις επιστρέψει (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21ης Δεκεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>ACEA κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑319/09 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:857">EU:C:2011:857</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η θέση της Saremar υπό εκκαθάριση δεν είχε ως αποτέλεσμα να τεθεί εν αμφιβόλω, κατά την ένδικη διαδικασία, το έννομο συμφέρον της όπως αυτό ορίζεται στη σκέψη 55 ανωτέρω.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Πράγματι, καταρχάς, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ούτε καταργήθηκε ούτε ανακλήθηκε, οπότε η υπό κρίση προσφυγή διατηρεί το αντικείμενό της (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070607">7ης Ιουνίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Wunenburger κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:322">EU:C:2007:322</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Περαιτέρω, τα έννομα αποτελέσματα της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν ανατράπηκαν εκ του γεγονότος και μόνον ότι η Saremar τέθηκε υπό εκκαθάριση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Πράγματι, εν πρώτοις, λόγω της προσβαλλομένης αποφάσεως, η RAS εξακολουθεί να μην έχει το δικαίωμα να καταβάλει στη Saremar το τμήμα της επίμαχης αυξήσεως κεφαλαίου στην οποία, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της γενικής συνελεύσεως των μετόχων της Saremar της <DATE ISO="20120711">11ης Ιουλίου 2012</DATE> τα οποία προσαρτώνται στο δικόγραφο, αυτή η δημόσια αρχή δεν είχε προβεί λόγω της κοινοποιήσεως της ενέργειας αυτής στην Επιτροπή. Ωστόσο, κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν επιτρέπει να αποκλειστεί η δυνατότητα, σε περίπτωση ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, αυτό το τμήμα της επίμαχης αυξήσεως κεφαλαίου, το οποίο η Saremar είχε τότε το δικαίωμα να λάβει, να ενσωματωθεί στην περιουσία της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Δεύτερον, όσον αφορά το τμήμα των επίμαχων ενισχύσεων το οποίο ήδη κατέβαλε η RAS στη Saremar, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι το γεγονός και μόνον ότι η επιχείρηση κηρύχθηκε σε πτώχευση, ιδίως οσάκις η διαδικασία αυτή οδηγεί στη θέση της επιχειρήσεως υπό εκκαθάριση, δεν αναιρεί καταρχήν την ανάγκη ανακτήσεως της ενισχύσεως. Πράγματι, στην περίπτωση αυτή, η αποκατάσταση της προτέρας καταστάσεως και η εξάλειψη της στρεβλώσεως του ανταγωνισμού που οφειλόταν στις παρανόμως χορηγηθείσες ενισχύσεις μπορούν να επέλθουν, καταρχήν, με την εγγραφή στο παθητικό της υπό εκκαθάριση επιχειρήσεως της υποχρεώσεως προς επιστροφή των επίμαχων ενισχύσεων (βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090701">1ης Ιουλίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>KG Holding κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑81/07 έως T‑83/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:237">EU:T:2009:237</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0192">192</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0193">193</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Συνεπώς, λόγω της προσβαλλόμενης αποφάσεως, οι επίμαχες ενισχύσεις πρέπει, τουλάχιστον, να παραμείνουν στο παθητικό της Saremar, οπότε, ακόμη και εάν ήθελε θεωρηθεί ότι δεν μπορούν να επιστραφούν στη RAS, δεν ανήκουν πλέον στην περιουσία της προσφεύγουσας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Συνεπώς, πρέπει να τονιστεί ότι η θέση της Saremar υπό εκκαθάριση δεν κλονίζει τη διαπίστωση που εκτίθεται στη σκέψη 55 ανωτέρω κατά την οποία η ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως θα μπορούσε να ωφελήσει την προσφεύγουσα, δεδομένου ότι η νομική κατάστασή της σε σχέση με τις επίμαχες ενισχύσεις θα μεταβαλλόταν οπωσδήποτε. Περαιτέρω, η ακύρωση αυτή θα έχει επίσης ως συνέπεια να βελτιωθεί σημαντικά η οικονομική της κατάσταση, δεδομένου ότι οι επίμαχες ενισχύσεις θα μπορούσαν εκ νέου να ενταχθούν στην περιουσία της. Κατά τα λοιπά, πρέπει να τονιστεί ότι η ανάλυση αυτή επιρρωννύεται από την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100913">13ης Σεπτεμβρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Ελλάδα κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑415/05, T‑416/05 και T‑423/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:386">EU:T:2010:386</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), στην οποία το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι εταιρίες υπό εκκαθάριση, οι οποίες είχαν επιστρέψει τις επίμαχες ενισχύσεις στο πλαίσιο των υποθέσεων αυτών, διατηρούσαν το έννομο συμφέρον τους, στο μέτρο που, σε περίπτωση ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Ελληνική Δημοκρατία θα υποχρεωνόταν να τους αποδώσει τα επιστραφέντα ποσά, τα οποία θα εγγράφονταν στο ενεργητικό των αντιστοίχων ισολογισμών εκκαθαρίσεως (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100913">13ης Σεπτεμβρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>Ελλάδα κ.λπ. κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑415/05, T‑416/05 και T‑423/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:386">EU:T:2010:386</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Πρέπει να προστεθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έχει ενημερωθεί, έως σήμερα, ως προς το εάν η διαδικασία εκκαθαρίσεως της Saremar έχει περατωθεί.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η Saremar διατηρεί έννομο συμφέρον στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής και ότι, συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να αποφανθεί επ’ αυτής.</TXT><P>[<HT TYPE="ITALIC">παραλειπόμενα</HT>]</P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)</P><P>αποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Απορρίπτει την προσφυγή.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Καταδικάζει τη Saremar – Sardegna Regionale Marittima SpA να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Compagnia Italiana di Navigazione SpA.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.DECISION.ECR><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Γρατσίας</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kancheva</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Półtorak</P></SIGNATORY><P>Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις <DATE ISO="20170406">6 Απριλίου 2017</DATE>.</P><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></DECISION.ECR>