Voorlopige editie

BESCHIKKING VAN HET HOF (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen)

6 oktober 2026 (*)

„ Hogere voorziening – Arbitragebeding – Toelating van hogere voorzieningen – Artikel 170 ter van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Verzoek dat het belang van een vraag voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht aantoont – Gedeeltelijke toelating van de hogere voorziening ”

In zaak C‑122/26 P,

betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 24 februari 2026,

DT, vertegenwoordigd door A. Kunst, Rechtsanwältin,

rekwirant,

andere partij in de procedure:

Eulex Kosovo, gevestigd te Pristina (Kosovo),

verweerster in eerste aanleg,

geeft

HET HOF (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen),

samengesteld als volgt: T. von Danwitz, vicepresident van het Hof, M. Condinanzi en R. Frendo (rapporteur), rechters,

griffier: A. Calot Escobar,

gelet op het voorstel van de rechter-rapporteur, advocaat-generaal J. Kokott gehoord,

de navolgende

Beschikking

1        Met zijn hogere voorziening verzoekt DT om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 21 januari 2026, DT/Eulex Kosovo (T‑218/24, EU:T:2026:34; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht zijn beroep heeft verworpen tot, primair, onrechtmatigverklaring op grond van artikel 272 VWEU van de brieven van Eulex Kosovo van 13 november 2023 en 20 februari 2024, waarbij Eulex Kosovo zijn arbeidsovereenkomst had opgezegd en zijn intern beroep tegen die beëindiging had verworpen, alsmede vergoeding van de schade die hij ten gevolge van die brieven en andere handelingen heeft geleden, en tot, subsidiair, ten eerste, op grond van artikel 263 VWEU, nietigverklaring van die brieven, en ten tweede, op grond van artikel 268 VWEU, vergoeding van de schade die hij door diezelfde brieven heeft geleden.

 Verzoek om toelating van de hogere voorziening

2        Krachtens artikel 58 bis, tweede alinea, onder b), van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kunnen hogere voorzieningen tegen beslissingen van het Gerecht over de uitvoering van een overeenkomst die een arbitragebeding bevat in de zin van artikel 272 VWEU alleen worden behandeld na voorafgaande toelating door het Hof.

3        Volgens artikel 58 bis, derde alinea, van dit Statuut wordt de hogere voorziening overeenkomstig de bepalingen van het Reglement voor de procesvoering van het Hof geheel of gedeeltelijk toegelaten wanneer daarbij een vraag aan de orde komt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.

4        Volgens artikel 170 bis, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering voegt de rekwirant in de gevallen bedoeld in artikel 58 bis, tweede alinea, van voornoemd Statuut bij zijn verzoekschrift een verzoek om toelating van de hogere voorziening waarin hij uiteenzet welke vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht de hogere voorziening doet rijzen en dat alle gegevens bevat die het Hof nodig heeft om op dit verzoek uitspraak te doen.

5        Artikel 170 ter, leden 1 en 3, van dat Reglement bepaalt dat het Hof zo spoedig mogelijk bij met redenen omklede beschikking uitspraak doet op het verzoek om toelating van de hogere voorziening.

 Argumenten van rekwirant

6        Ter ondersteuning van zijn verzoek om toelating van de hogere voorziening voert rekwirant aan dat de drie middelen van zijn hogere voorziening vragen opwerpen die belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht.

7        Het eerste middel, dat uit twee onderdelen bestaat, is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven door, ten eerste, zich ten onrechte onbevoegd te verklaren om de opheffing van de functie van rekwirant te onderzoeken en, ten tweede, om die reden alle middelen betreffende de opheffing van die functie niet-ontvankelijk te verklaren, wat in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en artikel 19 VEU. Het tweede middel, dat uit twee onderdelen bestaat, is ontleend aan, ten eerste, schending door het Gerecht van de rechtspraak over arbeidsgeschillen betreffende ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie en een vermeende onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven door in essentie te oordelen dat Eulex Kosovo haar zorgplicht niet hoefde na te komen, alsmede, ten tweede, schending van met name het beginsel van gewettigd vertrouwen. Het derde middel is ontleend aan schending van de artikelen 20, 21 en 47 van het Handvest.

8        Met het eerste onderdeel van zijn eerste middel voert rekwirant aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 37 tot en met 43, 68, 119, 147, 170 en 185 van het bestreden arrest te oordelen dat het niet bevoegd was om het besluit tot opheffing van zijn functie, dat onderdeel uitmaakte van het herziene implementatieplan van de Eulex Kosovo‑missie (hierna: „herziene implementatieplan”), te onderzoeken, omdat dit plan onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) valt en de opheffing van de functie dus het gevolg was van een „strategische keuze”. Volgens rekwirant vormde dit besluit een administratieve handeling die niet onder de GBVB valt, aangezien de missie handelde in het kader van de haar ter beschikking gestelde middelen. Het Gerecht is dus voorbijgegaan aan de rechtspraak die met name voortvloeit uit de arresten van 19 juli 2016, H/Raad e.a. (C‑455/14 P, EU:C:2016:569, punten 54 en 55), en 10 september 2024, KS e.a./Raad e.a. (C‑29/22 P en C‑44/22 P, EU:C:2024:725, punten 127 en 128).

9        Met het tweede onderdeel van het eerste middel voert rekwirant aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 35, 36, 68, 119 en 148 van het bestreden arrest te oordelen dat de middelen die zijn gericht tegen het besluit in het herziene implementatieplan om zijn functie op te heffen niet-ontvankelijk waren en dat hij deze opheffing niet incidenteel kon betwisten in het kader van een beroep tegen het besluit tot beëindiging van zijn overeenkomst. Het Gerecht heeft aldus geëist dat er een afzonderlijk beroep werd ingesteld tegen het herziene implementatieplan, terwijl een dergelijk vereiste niet voortvloeit uit de rechtspraak betreffende zaken die op grond van artikel 270 VWEU aanhangig worden gemaakt.

10      Volgens rekwirant doet het eerste middel de vraag rijzen naar de omvang van de bevoegdheid van de Unierechter in het kader van het GBVB en, meer in het bijzonder, de vraag of de in het kader van dit beleid genomen besluiten tot reorganisatie en opheffing van functies aan rechterlijke toetsing ontsnappen. Deze vraag is van belang voor de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht, aangezien die gevolgen zou kunnen hebben voor een groot aantal personeelsleden van GBVB-missies of bij dit domein betrokken agentschappen van de Unie.

11      Voorts heeft dit middel betrekking op de omvang van de effectieve rechterlijke bescherming op grond van artikel 47 van het Handvest voor het personeel van GBVB-missies en, in het bijzonder, de voor de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht belangrijke vraag of tegen het besluit om een functie op te heffen een afzonderlijk beroep moet worden ingesteld, of dat dit besluit incidenteel kan worden onderzocht in het kader van een beroep tegen het daaruit voortvloeiende besluit tot beëindiging van de overeenkomst. Volgens rekwirant zou het vereisen van een afzonderlijk beroep in zaken betreffende het personeel van GBVB-missies, terwijl geen dergelijk vereiste wordt toegepast op beroepen die op grond van artikel 270 VWEU worden ingesteld, kunnen leiden tot een ongelijke rechterlijke bescherming van dit personeel, met name gelet op het vertrouwelijke karakter van herstructureringen op het gebied van het GBVB.

12      Met het eerste onderdeel van zijn tweede middel stelt rekwirant dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat Eulex Kosovo haar zorgplicht niet had geschonden. Hij voert aan dat het Gerecht in de punten 179 tot en met 181 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat Eulex Kosovo enkel rekening hoefde te houden met het belang van de dienst, wat in strijd is met zijn eigen rechtspraak, met name de arresten van 10 oktober 2014, EMA/BU (T‑444/13 P, EU:T:2014:865, punten 28 en 32), en 24 april 2017, HF/Parlement (T‑584/16, EU:T:2017:282, punten 119 en 120). Het Gerecht heeft aldus, met name in punt 150 van het bestreden arrest, een uitlegging gegeven die – in strijd met de rechtspraak die van toepassing is op ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie – ten onrechte de verplichtingen van de werkgever ten aanzien van het personeel van GBVB-missies beperkt, waarbij het zich baseerde op het „tijdelijke karakter” van de missie en de arbeidsvoorwaarden.

13      Volgens rekwirant doet het eerste onderdeel van het tweede middel de vraag rijzen naar de omvang van de zorgplicht bij GBVB-missies en, meer in het bijzonder, de vraag of het Gerecht kan uitsluiten dat er een verplichting tot overplaatsing geldt, uitsluitend op grond van het „tijdelijke karakter” van een missie. Deze vraag is van belang voor de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht, aangezien het Gerecht, door aldus te oordelen, ook is voorbijgegaan aan de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 19 juli 2026, H/Raad e.a. (C‑455/14 P, EU:C:2016:569, punten 54 en 55), waaruit volgt dat het personeel van GBVB-missies dezelfde bescherming geniet als de ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie.

14      Met het tweede onderdeel van het tweede middel stelt rekwirant dat het Gerecht in de punten 200 tot en met 202 van het bestreden arrest het vertrouwensbeginsel heeft geschonden door te oordelen dat het feit dat de arbeidsovereenkomst een ontbindingsclausule bevatte eraan in de weg stond dat de aan rekwirant gedane toezeggingen een gewettigd vertrouwen over de handhaving van zijn arbeidsovereenkomst konden wekken. Door aldus te oordelen is het Gerecht ook voorbijgegaan aan de rechtspraak ter zake, met name het arrest van 11 april 2016, FN e.a./CEPOL (F‑41/15 DISS II, EU:F:2016:70, punt 85). Volgens rekwirant zou een dergelijke oplossing leiden tot inconsistentie tussen de bescherming van de legitieme verwachtingen van ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie, wier overeenkomsten eveneens een ontbindingsclausule bevatten, en de bescherming van arbeidscontractanten van GBVB-missies.

15      Met zijn derde middel betoogt rekwirant dat het Gerecht, door hem als personeelslid van een GBVB-missie minder gunstig te behandelen dan de ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie, het in de artikelen 20 en 21 van het Handvest verankerde beginsel van gelijke behandeling en zijn in artikel 47 van het Handvest neergelegde recht op effectieve rechterlijke bescherming heeft geschonden. Hij voert aan dat afzonderlijke arbeidsregelingen weliswaar verschillen in arbeidsvoorwaarden kunnen rechtvaardigen, maar niet kunnen rechtvaardigen dat besluiten die van toepassing zijn op het personeel van GBVB-missies aan rechterlijke toetsing ontsnappen. Hij beroept zich in die zin op het arrest van 17 juli 2024, Montanari/EUCAP Sahel Niger (T‑371/22, EU:T:2024:494, punt 224), volgens hetwelk, op grond van het beginsel van gelijke behandeling, het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en de daarmee verband houdende rechtspraak naar analogie van toepassing zijn op het personeel van GBVB-missies dat zich in een situatie bevindt die vergelijkbaar is met die van het personeel dat onder het Statuut valt. Volgens rekwirant is een verduidelijking door het Hof op dit punt noodzakelijk om inconsistenties in de rechtspraak te voorkomen.

 Beoordeling door het Hof

16      Vooraf moet worden opgemerkt dat het aan de rekwirant staat om aan te tonen dat de vragen die hij met zijn hogere voorziening aan de orde stelt belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht (beschikking van 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 14 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

17      Bovendien moet blijkens artikel 58 bis, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie juncto artikel 170 bis, lid 1, en artikel 170 ter, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering het verzoek om toelating van de hogere voorziening alle gegevens bevatten die het Hof nodig heeft om uitspraak te doen over de toelating van de hogere voorziening en om, indien deze ten dele wordt toegelaten, vast te stellen op welke middelen of onderdelen van de hogere voorziening de memorie van antwoord betrekking dient te hebben. Aangezien de in artikel 58 bis van dat Statuut neergelegde regeling voor de voorafgaande toelating van hogere voorzieningen ertoe strekt de toetsing door het Hof te beperken tot vragen die belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, dient het Hof in het kader van de hogere voorziening immers alleen de middelen te behandelen die dergelijke vragen opwerpen en die door de rekwirant zijn aangevoerd (beschikking van 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 15 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

18      Een verzoek om toelating van een hogere voorziening moet dus in ieder geval duidelijk en nauwkeurig aangeven op welke middelen de hogere voorziening is gebaseerd, met dezelfde nauwkeurigheid en duidelijkheid de door elk middel opgeworpen rechtsvraag vermelden, preciseren of die vraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, en specifiek aangeven waarom deze vraag belangrijk is in het licht van het aangevoerde criterium. Wat in het bijzonder de middelen van de hogere voorziening betreft, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening preciseren welke bepaling van het Unierecht of welke rechtspraak door het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, zou zijn geschonden, een beknopte uiteenzetting geven van de onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven, en aangeven in hoeverre deze onjuiste opvatting van invloed is geweest op de uitkomst van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht. Wanneer de aangevoerde onjuiste rechtsopvatting voortvloeit uit niet‑naleving van de rechtspraak moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening op beknopte maar duidelijke en nauwkeurige wijze uiteenzetten, ten eerste, waar de gestelde tegenstrijdigheid in bestaat – door zowel de door de rekwirant bestreden punten van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht als de punten van de beslissing van het Hof of het Gerecht die niet nageleefd zouden zijn aan te duiden – en, ten tweede, om welke concrete redenen een dergelijke tegenstrijdigheid een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht (beschikking van 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 16 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

19      Overeenkomstig het beginsel dat de bewijslast rust op degene die om toelating van een hogere voorziening verzoekt, is het aan de rekwirant om aan te tonen dat zijn hogere voorziening – los van de daarin aangevoerde rechtsvragen – een of meerdere vragen opwerpt die belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, en waarvan de draagwijdte de context van het arrest waartegen de hogere voorziening is gericht, en uiteindelijk ook de context van zijn hogere voorziening in haar geheel, overstijgt (zie in die zin beschikking van 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 17 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

20      Dit bewijs houdt in dat zowel het bestaan als het belang van dergelijke vragen moet worden aangetoond, met concrete gegevens die eigen zijn aan het geval in kwestie, en niet alleen met algemene argumenten (beschikking van 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

21      In casu moet in de eerste plaats worden vastgesteld dat in het verzoek om toelating van de hogere voorziening nauwkeurig en duidelijk de drie middelen worden uiteengezet die in het kader van de hogere voorziening worden aangevoerd. Het eerste middel is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven door zich onbevoegd te verklaren om het besluit tot opheffing van de functie van rekwirant te onderzoeken en de in dit verband aangevoerde middelen niet-ontvankelijk te verklaren, wat neerkomt op een schending van met name artikel 47 van het Handvest. Het tweede middel is ontleend aan de niet‑naleving, door het Gerecht, van de rechtspraak over arbeidsgeschillen betreffende ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie, aan een onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven door in essentie te oordelen dat Eulex Kosovo niet aan een zorgplicht hoefde te voldoen, alsmede aan schending van met name het beginsel van gewettigd vertrouwen. Het derde middel is ontleend aan schending van de artikelen 20, 21 en 47 van het Handvest.

22      In de tweede plaats moet worden geoordeeld dat in het verzoek om toelating van de hogere voorziening genoegzaam wordt uiteengezet waarin de vermeende onjuiste rechtsopvattingen van het Gerecht bestaan en in welke mate die vermeende fouten van invloed zijn geweest op de uitkomst van het bestreden arrest. Bovendien wordt in het verzoek om toelating van de hogere voorziening, met uitzondering van het tweede onderdeel van het tweede middel, eveneens uiteengezet waarom de aan het Gerecht verweten fouten, gesteld dat die zouden worden aangetoond, elk een vraag opwerpen die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.

23      Ten eerste blijkt immers uit dit verzoek om toelating dat, zoals in punt 8 van de onderhavige beschikking is opgemerkt, de in het eerste onderdeel van het eerste middel aangevoerde onjuiste rechtsopvatting erin bestaat dat het Gerecht in de punten 37 tot en met 43, 68, 119, 147, 170 en 185 van het bestreden arrest, in strijd met de rechtspraak van het Hof, heeft geoordeeld dat een reorganisatie van de Eulex Kosovo‑missie bij het herziene implementatieplan die gepaard ging met de opheffing van functies rechtstreeks verband hield met in het kader van het GBVB gemaakte strategische keuzen. Dientengevolge heeft het Gerecht geoordeeld dat het niet bevoegd was om de rechtmatigheid van het herziene implementatieplan, met inbegrip van het besluit om de functie van rekwirant op te heffen, te onderzoeken en te beoordelen. Volgens het verzoek om toelating van de hogere voorziening had rekwirant, indien er geen dergelijke fout was gemaakt, het besluit om zijn functie op te heffen voor het Gerecht kunnen aanvechten. Deze argumentatie heeft ook betrekking op het recht op effectieve rechterlijke bescherming op grond van artikel 47 van het Handvest.

24      Door te benadrukken dat de vraag naar de omvang van de bevoegdheid van de Unierechter om kennis te nemen van geschillen inzake besluiten tot reorganisatie en personeelsvermindering die in het kader van het GBVB zijn genomen, relevant kan zijn voor een groot aantal personeelsleden van missies die onder dit beleid vallen of van bij dat domein betrokken agentschappen van de Unie, en dat de uniforme toepassing van de regels inzake de bevoegdheid van de Unierechter bijdraagt aan de samenhang van het Unierecht, voert rekwirant bovendien aan dat de aldus opgeworpen rechtsvraag het kader van zijn hogere voorziening overstijgt, aangezien het antwoord op die vraag gevolgen kan hebben die veel verder gaan dan alleen het onderhavige geval.

25      Aldus zet rekwirant de concrete redenen uiteen waarom een dergelijke vraag van belang is voor de eenheid en de samenhang van het Unierecht.

26      Ten tweede, zoals opgemerkt in punt 9 van de onderhavige beschikking, blijkt uit het verzoek om toelating van de hogere voorziening dat de in het tweede onderdeel van het eerste middel aangevoerde onjuiste rechtsopvatting in essentie is ontleend aan het feit dat het Gerecht in de punten 35, 36, 68, 119 en 148 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de middelen die waren gericht tegen het in het herziene implementatieplan vervatte besluit om de functie van rekwirant op te heffen niet-ontvankelijk waren, omdat deze opheffing niet incidenteel kon worden betwist in het kader van het beroep tegen de beëindiging van zijn overeenkomst, maar voorwerp moest zijn van een afzonderlijk beroep. De verplichting om een afzonderlijk beroep in te stellen geldt echter niet in zaken die onder artikel 270 VWEU vallen.

27      Derhalve moet worden vastgesteld dat deze vermeende fout van invloed zou kunnen zijn geweest op de uitkomst van het bestreden arrest, aangezien, indien het Hof zou oordelen dat er sprake is van een dergelijke fout, de door rekwirant aangevoerde middelen met betrekking tot dat plan ontvankelijk zouden kunnen worden verklaard. Voorts zet rekwirant de concrete redenen uiteen waarom deze vraag het kader van zijn hogere voorziening ontstijgt, namelijk door te betogen dat de vraag of het personeel van GBVB-missies een afzonderlijk beroep moet instellen – wat niet het geval is voor beroepen die door ambtenaren en andere personeelsleden worden ingesteld in het kader van geschillen die onder artikel 270 VWEU vallen – van belang is voor de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht.

28      Ten derde blijkt uit punt 12 van de onderhavige beschikking dat het eerste onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht in de punten 179 tot en met 181 blijk zou hebben gegeven door te oordelen dat Eulex Kosovo haar zorgplicht niet had geschonden, aangezien zij enkel rekening hoefde te houden met het dienstbelang. Het Gerecht heeft ook ten onrechte geoordeeld dat, op grond van het „tijdelijke karakter” van de arbeidsvoorwaarden, Eulex Kosovo niet verplicht was tot overplaatsing, hetgeen in strijd is met de rechtspraak, met name de arresten van 10 oktober 2014 EMA/BU (T‑444/13 P, EU:T:2014:865, punten 28 en 32), en 24 april 2017, HF/Parlement, T‑584/16 (EU:T:2017:282, punten 119 en 120). Rekwirant beroept zich eveneens op het arrest van 19 juli 2016, H/Raad e.a. (C‑455/14 P, EU:C:2016:569, punten 54 en 55), waaruit volgt dat het personeel van GBVB-missies dezelfde bescherming geniet als de ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie. Rekwirant betoogt dat deze fout gevolgen kon hebben voor een groot aantal personeelsleden van GBVB-missies.

29      Aldus zet rekwirant de concrete redenen uiteen waarom de rechtsvraag die hij in het eerste onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening opwerpt buiten het kader van zijn hogere voorziening valt en van belang is voor de eenheid en de samenhang van het Unierecht. Het antwoord op deze vraag kan immers gevolgen hebben die verder gaan dan het onderhavige geval, aangezien het bestreden arrest, indien het Hof het niet onderzoekt, het mogelijk zou kunnen maken dat bij de reorganisatie van functies binnen GBVB-missies of bij dit domein betrokken agentschappen van de Unie, de aan het personeel van deze entiteiten toegekende waarborgen worden omzeild.

30      Wat ten vierde het derde middel van de hogere voorziening betreft, dat is ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het recht op effectieve rechterlijke bescherming, beroept rekwirant zich op het arrest van 17 juli 2024, Montanari/EUCAP Sahel Niger (T‑371/22, EU:T:2024:494, punt 224), waaruit volgt dat dit beginsel vereist dat sommige bepalingen van het Statuut van de ambtenaren van de Unie en de rechtspraak betreffende de publieke dienst van de Unie naar analogie worden toegepast op de personeelsleden van GBVB‑missies, wanneer die personeelsleden zich in een vergelijkbare situatie bevinden als ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie. Volgens rekwirant heeft het Gerecht dit beginsel geschonden door het personeel van GBVB-missies uit te sluiten van rechterlijke toetsing, terwijl een geschil over de opheffing van een functie, wat ambtenaren en andere personeelsleden van de Unie betreft, onder artikel 270 VWEU valt. Derhalve is rekwirant van mening dat een verduidelijking door het Hof noodzakelijk is om een coherente toepassing van dit beginsel te verzekeren.

31      Daarmee zet rekwirant de concrete redenen uiteen waarom de in het derde middel opgeworpen kwestie van gelijke behandeling het kader van het arrest waartegen de hogere voorziening is gericht, overstijgt en van belang is voor de eenheid, de samenhang en de ontwikkeling van het Unierecht.

32      Wat daarentegen het tweede onderdeel van het tweede middel betreft, dat is ontleend aan schending van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, verwijt rekwirant het Gerecht dat het de rechtspraak heeft geschonden die voortvloeit uit het arrest van 11 april 2016, FN e.a./CEPOL (F‑41/15 DISS II, EU:F:2016:70, punt 85), door te oordelen dat de aan rekwirant gedane toezeggingen geen gewettigd vertrouwen over de handhaving van zijn arbeidsovereenkomst konden wekken omdat deze overeenkomst een ontbindingsclausule bevatte. Rekwirant beroept zich echter enkel op deze vermeende onjuiste rechtsopvatting en voert enkel algemene argumenten aan, zonder de concrete redenen uiteen te zetten waarom een dergelijke fout, gesteld dat deze zou worden aangetoond, een belangrijke vraag doet rijzen voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht die zou rechtvaardigen dat de hogere voorziening wordt toegelaten.

33      Derhalve moet worden geoordeeld dat rekwirant, wat het tweede onderdeel van het tweede middel betreft, niet aan alle in punt 18 van de onderhavige beschikking genoemde vereisten heeft voldaan.

34      Gelet op de uiteenzetting van rekwirant moet worden vastgesteld dat het onderhavige verzoek om toelating van de hogere voorziening rechtens genoegzaam aantoont dat het eerste middel, het eerste onderdeel van het tweede middel en het derde middel vragen aan de orde stellen die belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.

35      Gelet op het voorgaande dient de hogere voorziening gedeeltelijk te worden toegelaten, en zal het onderzoek ervan worden beperkt tot het eerste middel, het eerste onderdeel van het tweede middel en het derde middel, waarop de memorie van antwoord betrekking zal moeten hebben, en dient de hogere voorziening voor het overige niet te worden toegelaten.

 Kosten

36      Artikel 170 ter, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering bepaalt dat wanneer de hogere voorziening na toetsing aan de criteria in artikel 58 bis, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie geheel of ten dele wordt toegelaten, de behandeling wordt voortgezet overeenkomstig de artikelen 171 tot en met 190 bis van dit Reglement.

37      Volgens artikel 137 van dat Reglement, dat krachtens artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde komt aan het geding.

38      Aangezien het verzoek om toelating van de hogere voorziening gedeeltelijk wordt toegewezen, dient de beslissing omtrent de kosten te worden aangehouden.

Het Hof (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) beschikt:

1)      De hogere voorziening wordt toegelaten wat het eerste middel, het eerste onderdeel van het tweede middel en het derde middel betreft, waarop de memorie van antwoord uitsluitend betrekking zal moeten hebben.

2)      De hogere voorziening wordt voor het overige niet toegelaten.

3)      De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

ondertekeningen


*      Procestaal: Engels.