1)

“het delen, samenbrengen en analyseren van informatie die beschikbaar is in systemen voor de rapportage van vaartuigen en andere informatiesystemen die worden gehost door of die toegankelijk zijn voor die agentschappen, overeenkomstig hun respectieve rechtsgronden en onverminderd het eigendomsrecht van de lidstaten op de gegevens;

2)

het verstrekken van bewakings- en communicatiediensten op basis van geavanceerde technologie, waaronder in de ruimte gestationeerde infrastructuur en grondinfrastructuur en sensoren die op platformen worden geplaatst;

3)

capaciteitsopbouw door het opstellen van richtsnoeren en aanbevelingen, het instellen van beste praktijken, alsook door het verstrekken van opleiding en uitwisseling van personeel;

4)

verbetering van de informatie-uitwisseling en samenwerking op het gebied van kustwachttaken, onder meer door operationele problemen en nieuwe risico’s op maritiem gebied te analyseren;

5)

capaciteit te delen door operaties met meerdere doelen te plannen en uit te voeren en door materieel en andere capaciteiten te delen, voor zover deze activiteiten door die agentschappen worden gecoördineerd en zijn goedgekeurd door de bevoegde instanties van de betrokken lidstaten.”.

a)

catalogi van diensten, producten, opleidingscursussen, richtsnoeren en handleidingen voor beste praktijken voor alle interagentschappelijke activiteiten ter ondersteuning van kustwachttaken in de lidstaten;

b)

regionale samenwerkingskaders, en

c)

“landenfactsheets” met gegevens over de structuur en organisatie van kustwachttaken.

a)

alle sectoroverschrijdende diensten beschrijven die beschikbaar zijn via de agentschappen, en de lidstaten en agentschappen een leidraad verstrekken over de wijze waarop toegang kan worden verkregen tot die diensten;

b)

een overzicht geven van de opleidingsmogelijkheden en handboeken die door de agentschappen zijn ontwikkeld en van de wijze waarop er toegang toe kan worden verkregen;

c)

een overzicht geven van de bestaande samenwerkingsmechanismen met een kustwachtfunctie die verband houden met de praktische werkzaamheden van de lidstaten;

d)

de lidstaten voorzien van factsheets met een overzicht van de nationale autoriteiten die betrokken zijn bij kustwachttaken, met inbegrip van hun contactpunten.

a)

bestrijkt de vijf interagentschappelijke samenwerkingsgebieden;

b)

is voornamelijk beperkt tot sectoroverschrijdende onderwerpen;

c)

bestrijkt onderwerpen met één functie die onder de bevoegdheid van ten minste twee instanties kunnen vallen (bv. maritieme bewaking);

d)

heeft betrekking op de lidstaten van de EU en de EVA-staten;

e)

omvat de inbreng van de lidstaten in de vorm van factsheets, waarin onder meer bestaande regionale en internationale samenwerkingsmechanismen worden aangewezen;

f)

omvat alle (civiele of militaire) entiteiten die verantwoordelijk zijn voor kustwachttaken (bijvoorbeeld de marine van een lidstaat met een kustwachtfunctie valt hieronder).

a)

De dienstencatalogus is toegespitst op interagentschappelijke diensten die momenteel beschikbaar zijn voor belanghebbenden in de lidstaten en die de uitvoering van kustwachttaken ondersteunen.

b)

De opleidingscatalogus, die integraal deel uitmaakt van de capaciteitsopbouwactiviteiten van de agentschappen, bestrijkt alle opleidingen die door de drie agentschappen (op alle maritieme gebieden) worden aangeboden en die momenteel beschikbaar zijn voor belanghebbenden in de lidstaten. Deze opleidingen worden georganiseerd door één agentschap, of door twee of drie agentschappen samen.

c)

De catalogus met richtsnoeren en handleidingen voor beste prakijken is bedoeld om alle richtsnoeren en handleidingen voor beste praktijken te bestrijken die belanghebbenden via de drie agentschappen ter beschikking staan. Deze richtsnoeren en handleidingen voor beste praktijken worden aangeboden door één agentschap of door twee of drie agentschappen samen. Daarnaast bestaan er al lang verschillende regionale samenwerkingsregelingen binnen en buiten Europa waarbij belanghebbenden uit de EU betrokken zijn. In het kader van deze regelingen zijn talrijke richtsnoeren en handleidingen voor beste praktijken ontwikkeld die relevant worden geacht voor de handleiding, en in de handleidingencatalogus zijn de nodige verwijzingen opgenomen.

d)

Het deel over regionale/internationale/bilaterale/multilaterale samenwerking biedt een representatieve steekproef van enkele van de coördinatie- en samenwerkingsmechanismen die in Europa en daarbuiten bestaan, voor het volledige spectrum van kustwachttaken. Een specifiek deel (beschikbaar via het speciale onlineplatform) beschrijft een groot aantal van deze mechanismen en elk van deze mechanismen is gekoppeld aan de afzonderlijke landenfactsheets (zie hieronder). Dit stelt elk land in staat aan te geven of het aan elk van deze mechanismen deelneemt.

e)

De landenfactsheets zijn bedoeld om aan te geven welke organisatie bij welke specifieke kustwachttaak betrokken is in elk land. Het sjabloon voor de factsheets werd ontwikkeld in overleg met de door de raad van bestuur van de agentschappen aangewezen deskundigen en de sjablonen werden vervolgens ingevuld door de verschillende landen.

a)

maritieme veiligheid, met inbegrip van het beheer van het scheepverkeer;

b)

hulpverlening bij scheepsongevallen en hulpverlening op zee;

c)

visserijinspectie en -controle;

d)

maritieme grenscontrole;

e)

bescherming van het mariene milieu en respons;

f)

preventie en bestrijding van illegale mensenhandel en -smokkel en de daarmee verband houdende handhaving van het zeerecht;

g)

maritieme opsporing en redding;

h)

maritiem toezicht en maritieme bewaking;

i)

maritieme-douaneactiviteiten;

j)

respons bij maritieme ongevallen en rampen;

k)

maritieme veiligheid en veiligheid van schepen en havens.

a)

SLA tussen EFCA en EMSA, die is opgesteld in 2012 en sindsdien regelmatig is vernieuwd en uitgebreid. Het wordt momenteel automatisch op jaarbasis verlengd en heeft betrekking op de verlening van specifieke geïntegreerde maritieme diensten door het EMSA aan het EFCA en mechanismen voor door het EMSA gecontracteerde vaartuigen die voor EFCA-activiteiten worden gebruikt. Het EFCA kan in het kader hiervan ook gebruikmaken van het op afstand bestuurd luchtvaartuigsysteem van het EMSA (Remotely Piloted Aircraft System (RPAS)) voor activiteiten op het gebied van monitoring en controle van de visserij en samenwerking op het gebied van verontreinigingsbestrijding;

b)

SLA tussen het EMSA en Frontex, dat is opgesteld in 2013 en sindsdien regelmatig is vernieuwd en uitgebreid. Het loopt momenteel voor onbepaalde tijd en omvat de verlening van speciale maritieme diensten door het EMSA ter ondersteuning van Eurosur voor Frontex en een mechanisme voor Frontex om het RPAS van het EMSA te gebruiken voor grenscontroleactiviteiten;

c)

SLA tussen het EFCA en Frontex voor het verlenen van diensten ter ondersteuning van EFCA-activiteiten, met inbegrip van bewakingsdiensten vanuit de lucht en de inzet van offshore-patrouillevaartuigen (OPV). Het wordt automatisch op jaarbasis verlengd;

d)

SLA tussen het EFCA en Frontex voor het verlenen van diensten voor grensbewaking binnen Eurosur. Het wordt automatisch op jaarbasis verlengd en is regelmatig bijgewerkt en gewijzigd.

a)

Terrestrial Automatic Identification System

Het Terrestrial Automatic Identification System (T-AIS) is een maritiem zendsysteem, gebaseerd op de transmissie van zeer hoogfrequente radiosignalen. Schepen verzenden berichten met hun scheepsidentificatie, -positie en -koers, alsmede informatie over hun lading. In Europa vindt de uitwisseling van AIS-berichten plaats via het SafeSeaNet-systeem (SSN).

b)

Het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie (SafeSeaNet)

Het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie (Union Maritime Information and Exchange System — SSN) (5) is een sectoroverschrijdend en grensoverschrijdend systeem voor het delen en uitwisselen van informatie, dat geïntegreerde maritieme diensten levert met het oog op maritieme veiligheid, haven- en maritieme beveiliging, bescherming van het mariene milieu en efficiëntie van zeevaart en zeevervoer, alsmede omgevingsbewustzijn op zee en maritieme bewaking; het systeem verbindt maritieme autoriteiten uit heel Europa via een netwerk voor de uitwisseling van maritieme gegevens. Het SSN omvat vaartuiginformatie van AIS, systemen voor verplichte rapportagesystemen (Mandatory Reporting Systems — MRS), gegevens over havenaanlopen, gevaarlijke en verontreinigende goederen, beveiliging, afval en ladingresiduen, en informatie over veiligheidsgerelateerde incidenten.

Het EMSA is verantwoordelijk voor de ontwikkeling, de exploitatie en het onderhoud van het centrale SSN-systeem en werkt op operationele basis samen met gebruikers.

c)

Satelliet-AIS

Satellieten kunnen ook AIS-positieberichten ontvangen. De uitwisseling van AIS-informatie per satelliet, via commerciële aanbieders, heeft het geografische bereik waarbinnen schepen kunnen worden gevolgd, vergroot; in een dergelijk geval worden de gegevens in minder dan een uur verstrekt.

De AIS-satellietgegevens die via het EMSA beschikbaar zijn en met het EFCA en Frontex worden gedeeld, hebben een wereldwijde dekking.

d)

Identificatie en volgen van schepen op lange afstand

Identificatie en volgen van schepen op lange afstand (Long Range Identification and Tracking — LRIT) is een wereldwijd systeem voor de identificatie en tracering van schepen op basis van satellietcommunicatie. Volgens de voorschriften van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) zenden passagiersschepen, vrachtschepen (300 brutoton en meer) en mobiele offshorebooreenheden op internationale reizen om de zes uur verplichte positiemeldingen. Het EMSA beheert het LRIT-CDC (LRIT Cooperative Data Centre — LRIT-coöperatief datacentrum), door middel waarvan gebruikers van “aan het LRIT-CDC van de EU deelnemende landen” toegang kunnen krijgen tot LRIT-informatie over wereldwijd onder hun vlag varende vaartuigen.

De lidstaten ontvangen de verplichte positiemeldingen gratis, aangezien de gerelateerde kosten uit de EU-begroting worden betaald door het EMSA. Er bestaat een regeling op grond waarvan de lidstaten ervoor kunnen kiezen gegevens over onder hun vlag varende schepen kosteloos met andere lidstaten te delen.

Voorts kunnen gebruikers van “aan het LRIT-CDC van de EU deelnemende landen” op verzoek maar tegen betaling gegevens ontvangen over vaartuigen die onder om het even welke vlag naar of binnen duizend zeemijl van de EU-wateren varen.

e)

Maritieme centrale referentiedatabanken van het EMSA

Het EMSA beheert verscheidene maritieme centrale databanken. Van bijzonder actueel belang (ook met betrekking tot het Europees maritiem éénloketsysteem (European Maritime Single Window environment, EMSWe)) zijn de centrale gegevensbank van organisaties (Central Organisation Database — COD), de centrale Hazmat-databank (Central Hazmat Database — CHD) en de centrale scheepsdatabank (Central Ship Database — CSD).

De COD slaat informatie op over publieke organisaties, zoals lokale en nationale autoriteiten die betrokken zijn bij het SafeSeaNet-ecosysteem. Het oorspronkelijke doel van de COD was te fungeren als Shore-based Traffic Monitoring Infrastructure Database (STMID), die het eenvoudiger en gemakkelijker maakt informatie uit te wisselen over autoriteiten en kuststations die door de lidstaten zijn aangewezen op grond van artikel 22 van Richtlijn 2002/59/EG betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart.

De CSD kan worden gebruikt voor kruiscontroles van scheepsidentiteitsgegevens (IMO-nummer, MMSI-nummer, naam, roepnaam en vlag) die zijn opgeslagen in nationale scheepsdatabanken of die van rapporterende partijen zijn ontvangen. Scheepsgegevens (bv. tonnage, lengte, breedte) zijn ook beschikbaar als de betrokken belanghebbenden deze gegevens verstrekken. De CSD wordt gehost door het EMSA en biedt een gemeenschappelijke dienst voor interne EMSA-gebruikers en alle lidstaten.

Het hoofddoel van de CHD is de kwaliteit van de rapportage over gevaarlijke en verontreinigende goederen in het SafeSeaNet-systeem te verbeteren. Ze bevat een uitgebreide lijst van alle gevaarlijke en verontreinigende goederen die moeten worden aangemeld uit hoofde van Richtlijn 2002/59/EG betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart, zoals gewijzigd (6). Ze biedt ook toegang tot de databank van mariene chemische informatiebladen (MAR-CIS) met de bijbehorende gevaren en risico’s van gevaarlijke en verontreinigende producten. De CHD is toegankelijk voor de autoriteiten van de lidstaten, het bedrijfsleven en het grote publiek.

f)

Visserijspecifieke gegevens en informatie

In het kader van de gezamenlijke inzetplannen en uit hoofde van internationale verplichtingen ontvangt het EFCA een reeks visserijgerelateerde gegevens en diensten van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en van internationale organisaties.

Het volgsysteem voor vaartuigen (VMS) is een satellietvolgsysteem dat op gezette tijden gegevens verstrekt aan de visserijautoriteiten van de vlaggenstaat over de locatie, koers en snelheid van vissersvaartuigen. In de EU is het gebruik van dit systeem verplicht voor vissersvaartuigen met een lengte over alles van twaalf meter of meer (7).

De vissersvaartuigen zijn uitgerust met een niet-manipuleerbare terminal aan boord. Deze terminal ontvangt per satelliet positiegegevens voor wereldwijde satellietnavigatiesystemen (Global Navigation Satellite Systems — GNSS) en zendt de VMS-gegevens, gewoonlijk om de een of twee uur (maximaal), per satelliet door naar een land-grondstation (Land Earth Station — LES) voor verdere transmissie naar het betrokken visserijmonitoringcentrum. Het systeem is ontworpen om volledig automatisch te functioneren, zonder dat er manuele invoer nodig is.

VMS wordt gebruikt om de bijna-realtime en historische posities van een vissersvaartuig te controleren om te voldoen aan de regels inzake vangstgegevens, om de uitvoering van de wetgeving inzake illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserijactiviteiten (IOO-visserij) te ondersteunen en om te helpen met kustwachttaken. In het kader van de gezamenlijke inzetplannen ontvangt het EFCA VMS-gegevens van alle bij elk gezamenlijk inzetplan betrokken EU-lidstaten. De lidstaten zenden het EFCA ook VMS-gegevens toe die zij hebben ontvangen van vaartuigen van derde landen die in hun wateren mogen vissen.

Aangezien het EFCA ook gezamenlijke inzetplannen in internationale wateren coördineert, sturen organisaties voor visserijbeheer VMS-gegevens naar het EFCA van vissersvaartuigen van derde landen die in deze gebieden actief zijn.

Het elektronisch registratie- en meldsysteem (ERS) wordt gebruikt voor de automatische uitwisseling van visserijactiviteitsgegevens. De vissersvaartuigen rapporteren deze gegevens aan de nationale autoriteiten van de vlaggenstaat en ze worden via het ERS uitgewisseld aan de hand van een standaardformat en een protocol tussen de vlaggenstaat en andere partijen (kuststaat, controlestaat, EFCA). Het ERS is in gebruik voor EU-visserijlogboeken (met inbegrip van vangst- en aanlandingsaangiften enz.) en het EFCA ontvangt gegevens voor een vooraf opgestelde lijst van vaartuigen.

a)

Dienst voor maritieme bewaking van Copernicus

b)

SAR-satellietbeelden (Synthetic Aperture Radar — radar met synthetische apertuur)

SAR-sensoren gebruiken microgolffrequenties om terugverstrooiingsmetingen van het gedetecteerde aardoppervlak (zee of land) te verrichten. De beelden kunnen worden verkregen ongeacht de weersomstandigheden en het wolkendek, en op elk moment van de dag of nacht.

SAR-beelden van de oceaan hangen sterk af van ruwheid van het zeeoppervlak veroorzaakt door windstress. Door golfhoogten te meten, vertonen de resulterende beelden elementen die opvallen tegen de achtergrond; zo zien schepen en andere door de mens gecreëerde structuren eruit als heldere vlekken, terwijl olielozingen of gebieden met zeer weinig wind er als donkere vormen uitzien.

c)

Optische satellietbeelden

Optische beelden kunnen een schat aan informatie opleveren in verschillende spectraalbanden. Ze zorgen voor een gemakkelijkere beeldinterpretatie en objectidentificatie dankzij de combinatie van RGB-frequenties (rood, groen, blauw) en een hoger contrast, zij het met een zeer grote afhankelijkheid van zonlicht en weersomstandigheden. Optische sensoren kunnen ’s nachts of bij bewolking geen beelden vastleggen.

d)

Monitoringdienst voor het mariene milieu van Copernicus (8)

e)

Oceanografische satellietproducten

Sommige Sentinel-satellieten zijn gewijd aan oceaanmonitoring met instrumenten zoals hoogtemeters, radiometers en optische instrumenten met specifieke spectraalbanden. Deze drie soorten sensoren (aan boord van bijvoorbeeld Sentinel-3 en Sentinel-6) bieden referentiewaarnemingen om informatie over de toestand en de fysica van de oceanen af te leiden met het oog op het opstellen van oceaanprognoses: stromingen, golven, zeeniveau, zee-ijs, temperatuur, zoutgehalte. In combinatie met verscheidene bronnen van optische beelden leveren zij ook waarnemingen op van de biogeochemische waarden van de zee (ook voor gerelateerde voorspellingen).

a)

Op afstand bestuurde luchtvaartuigen

De diensten voor op afstand bestuurde luchtvaartuigen (Remotely Piloted Aircraft Systems — RPAS) helpen bij maritieme bewakingsoperaties en ondersteunen autoriteiten die betrokken zijn bij kustwachttaken van de lidstaten en EU-agentschappen, zoals:

RPAS worden gebruikt als aanvullend instrument in de algehele bewakingsketen en kunnen lang vliegen (meer dan tien uur, afhankelijk van het systeem). Dit maakt het mogelijk grote gebieden te monitoren en RPAS kunnen zo nodig zowel overdag als ’s nachts “ter plaatse” blijven.

De huidige RPAS-vloot van EMSA omvat systemen voor verticale start en landing (vertical-take-off-and-landing — VTOL) en RPAS met vaste vleugels, waarvan sommige gebruikmaken van satellietcommunicatie om operaties buiten radiobereik mogelijk te maken. VTOL-RPAS zijn bijzonder nuttig voor visserijcontrole, monitoring van de emissies van schepen (gebruik van “sniffers” in de pluim van een schip) en bestrijding van verontreiniging. Afhankelijk van hun maximale laadmassa kunnen RPAS een reeks sensoren meedragen, zoals optische en/of infraroodvideocamera’s voor dag-/nachtbewaking, infraroodstraling (IR) en/of radarsensoren voor scheeps- en olievlekdetectie.

De livevideostreams en -gegevens die via RPAS worden verzameld, worden verspreid via een webgebaseerd RPAS-datacentrum, dat toegang vanaf de werkplek en/of op afgelegen locaties mogelijk maakt. De gegevens worden samengevoegd met het maritieme beeld dat al beschikbaar is door de integratie van andere maritieme bewakingsdiensten.

b)

Bronnen op basis van bemande luchtvaartuigen

De bemande diensten maken realtimemonitoring mogelijk van onder meer de aandachtsgebieden “voor de grens”, waarbij de bewakingsgegevens onmiddellijk tijdens de operatie ter beschikking van de aanvragers worden gesteld.

Realtime video- en informatiestromen worden geleverd door sensoren die op het luchtplatform zijn geïnstalleerd en rechtstreeks worden doorgezonden naar de monitoringkamer en partnercoördinatiecentra in de EU.

Het primaire doel is steun te verlenen aan de nationale autoriteiten van lidstaten en geassocieerde Schengenlanden die betrokken zijn bij kustwachttaken, EU-agentschappen en -entiteiten met bewakings- en monitoringactiviteiten binnen een specifiek aandachtsgebied, waarbij de nadruk ligt op de gebieden voor de EU-grenzen.

Multifunctionele bewaking vanuit de lucht ondersteunt gebruikers die betrokken zijn bij:

Frontex en het EFCA verlenen deze diensten via een gezamenlijke interinstitutionele kaderovereenkomst.

a)

Meteorologische-oceanografische gegevens

Een reeks meteorologische-oceanografische gegevens is beschikbaar en is geïntegreerd in EMSA-systemen. De gegevensreeksen worden hieronder beschreven.

b)

Aanvullende scheepsgerelateerde en reisinformatie

De lidstaten wisselen ook aanvullende gegevens uit (over schepen, reizen, inspecties en andere daarmee verband houdende informatie) via de EMSA-systemen. Het gaat daarbij onder meer om: inspectiegegevens en waarschuwingen in verband met internationale of EU-regelgeving (Thetis, Thetis-EU); verslagen over ongevallenonderzoek (EMCIP); gegevens betreffende de certificering van zeevarenden (STCW-IS); goedkeuring van de uitrusting van zeeschepen (MarED); meldingen van aankomst in en vertrek uit de haven, vervoer van gevaarlijke goederen en incidentenmeldingen (SafeSeaNet).

a)

Algoritmen voor automatische gedragsmonitoring van het gedrag (Automated Behaviour Monitoring — ABM)/anomalieëndetectiedienst

ABM’s zijn op algoritmen gebaseerde instrumenten voor het analyseren van de posities van schepen om specifiek scheepsgedrag op te sporen en de relevante exploitant te waarschuwen. Tot op heden zijn meer dan twintig algoritmen ontwikkeld, waaronder algoritmen voor het binnenvaren van een aandachtsgebied, een contact tussen twee schepen op zee en een schip dat de kust nadert. Alle ABM’s kunnen rechtstreeks door de gebruiker worden geselecteerd en geconfigureerd; exploitanten worden automatisch in realtime gewaarschuwd per e-mail of via de grafische gebruikersinterface van SafeSeaNet (SafeSeaNet Ecosystem Graphical User Interface — SEG).

ABM’s worden gebruikt door een steeds groter aantal EU-lidstaten en -organen in verschillende operationele contexten, zoals visserijcontrole, grenscontrole, beveiliging, veiligheid van het zeeverkeer, kustbescherming en milieubescherming.

ABM’s zijn via de geïntegreerde maritieme diensten (Integrated Maritime Services — IMS) van het EMSA beschikbaar voor de lidstaten en het EFCA. Het bijbehorende platform is de “SEG”. ABM’s worden ook via de rapportagetoepassing voor gezamenlijke operaties (JORA — Joint Operation Reporting Application) op systeem-naar-systeembasis aan Frontex verstrekt. Op het Frontex-platform staan zij bekend als de anomalieëndetectiedienst (“Anomaly Detection Service”).

b)

Aardobservatieproducten met toegevoegde waarde

Producten met toegevoegde waarde helpen de gebruikers door bijzonder waardevolle informatie te extraheren uit de basisbeeldproducten, zodat de autoriteiten sneller en efficiënter analysen op hoger niveau kunnen verrichten van voorwerpen, elementen of activiteiten op zee. De producten met toegevoegde waarde kunnen worden geleverd als een laag boven op het oorspronkelijke satellietbeeld of als afzonderlijke informatielaag, bijvoorbeeld een vectorlaag, of als voorspelling of als een klimaatheranalyse/voorspelling. De producten met toegevoegde waarde die momenteel aan de gebruikers worden aangeboden, zijn onder meer:

Deze aardobservatieproducten met toegevoegde waarde zijn via het IMS van het EMSA beschikbaar voor de lidstaten en het EFCA. Zij kunnen voor de lidstaten en het EFCA gratis zijn op het punt van gebruik, aangezien financiering kan worden gedekt door de dienst voor maritieme bewaking van Copernicus met behulp van de monitoringdienst voor het mariene milieu van Copernicus (12). Ze kunnen worden weergegeven in de SEG en kunnen ook via JORA op systeem-naar-systeembasis aan Frontex worden verstrekt. Op het Frontex-platform staan zij bekend als de vaartuigdetectiedienst (Vessel Detection Service — VDS) en de activiteitsdetectiedienst (Activity Detection Service).

c)

Vaartuigcorrelatie op basis van aardobservatie

Vaartuigdetecties op basis van SAR en optische beelden worden in correlatie gebracht met vaartuiggegevens (bv. AIS-, LRIT- en VMS-gegevens). Dit kan een overzicht geven van welke vaartuigen in een bepaald gebied rapporteren en welke niet. Deze informatie wordt weergegeven in twee vectorlagen:

Gebruikers ontvangen alleen correlaties van meldingsgegevens van vaartuigen waarvoor zij de nodige toegangsrechten hebben gekregen.

a)

EFCA: Het IMS van het EFCA geeft een geïntegreerd beeld van het maritiem bewustzijn, dat specifiek is toegesneden op visserijcontrole, en dat de visserijcontroleactiviteiten van de lidstaten ondersteunt. Het is gemaakt en wordt verder ontwikkeld via de door het EMSA ontwikkelde SEG.

Het IMS van het EFCA is in staat om reeksen positiegegevens die zijn verzameld via kanalen zoals VMS, terrestrische AIS en satelliet-AIS, alsook LRIT- en VDS-rapporten en satellietbeelden die worden geleverd via de dienst voor maritieme bewaking van Copernicus, in realtime te integreren en te gebruiken.

De applicatie omvat een breed scala aan functionaliteiten en reeksen referentiegegevens en kan inspelen op specifieke visserijcontroletaken. Deze taken variëren van monitoring van visserijactiviteiten in de wateren van de EU en van regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s) tot het verschaffen van een betrouwbare bron van wereldwijde historische informatie over verplaatsingen van vaartuigen (niet beperkt tot vissersvaartuigen) ten behoeve van de verificatie van IOO-vangstcertificaten (IOO-verordening (13)).

Daarnaast maakt de integratie van visserijspecifieke informatie over maritieme grenzen en visserijgebieden en, belangrijker nog, over specifieke kenmerken van visserijactiviteiten van vissersvaartuigen — zoals vaartuigtypes van de Voedsel- en Landbouworganisatie (FAO), vistuigtypes, externe markeringen in het EU-vlootregister en informatie over vismachtigingen — geavanceerde filter- en zoekfuncties mogelijk. Tot de vele functionaliteiten behoren onder meer:

b)

EMSA: Voor de meeste gebruikersgemeenschappen is de SEG het belangrijkste platform voor de visualisering van SafeSeaNet en de geïntegreerde maritieme diensten, met inbegrip van geautomatiseerde gedragsmonitoring. De geïntegreerde maritieme diensten zijn toegankelijk via de online grafische gebruikersinterface SEG, die beschikbaar is voor desktops, laptops en mobiele apparaten (via de IMS-app). Deze diensten zijn ook beschikbaar op systeem-naar-systeeminterfaces, die gebruikers in staat stellen geïntegreerde gegevens op hun eigen systemen te bekijken en waarschuwingen te ontvangen voor specifieke vooraf vastgestelde bewakingsgevallen.

Daarnaast is het belangrijkste platform voor het beheer van aardobservatieproducten het datacentrum voor aardobservatie. Voor operationele RPAS-gegevens is het belangrijkste platform het RPAS-datacentrum;

c)

Frontex:

—

het doel van de cursus;

—

de doelstellingen van de cursus, en

—

de doelgroep van de cursus.

a)

nationale contactpunten (POC) in ministeries en op strategisch niveau, met relevante contactgegevens, d.w.z. e-mailadres en telefoonnummer;

b)

de ministeries/departementen/agentschappen/organisaties die betrokken zijn bij de verschillende kustwachttaken, samen met hun adres, 24/7-contactgegevens (telefoonnummer en e-mailadres) en website, indien van toepassing;

c)

in de factsheets wordt ook aangegeven welke organisatie als “leidende” organisatie verantwoordelijk is voor elk van de kustwachttaken, samen met elke andere organisatie met een rol of verantwoordelijkheid met betrekking tot deze taken. Ook zullen ze aangeven of en wanneer deze “leidende” rol verandert, afhankelijk van de maritieme zone/jurisdictie (d.w.z. territoriale zeeën, aansluitende zone, exclusieve economische zone en volle zee);

d)

een lijst van de verschillende regionale/internationale organisaties waaraan het land in kwestie deelneemt of waarbij het betrokken is.