<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2006PLA.0200156301.case.xml"><NO.CASE>C-502/04</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62004J0502</NO.CELEX><NO.SEQ>0013.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1565</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>1578</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20060216">16.2.2006 r.</DATE> — SPRAWA C-502/04</LEFT><RIGHT>TORUN</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20060216">16 lutego 2006 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-502/04</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20040803">3 sierpnia 2004 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20041207">7 grudnia 2004 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Ergiin Torun</P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P>Stadt Augsburg,</P></DEFENDANTS><PRESENCE><PRESENCE.INIT>przy udziale:</PRESENCE.INIT><P>Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht,</P><P>Landesanwaltschaft Bayern,</P></PRESENCE></PARTIES><?PAGE NO="I-1566"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (druga izba),</P><P>w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, G. Arestis i J. Klucka, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer,</P><P>sekretarz: R. Grass,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedłożone:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu E. Toruna przez K. Lehnera, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lumma i C. Schulze-Bahr, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu słowackiego przez R. Procházka, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez G. Rozeta i B. Martenczuka, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="I-1567"?><PREAMBLE.FINAL><P>wydaje następujący</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia <DATE ISO="19800919">19 września 1980 r.</DATE> w sprawie rozwoju stowarzyszenia (zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>decyzją nr 1/80<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>). Rada Stowarzyszenia została powołana Układem ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanym w dniu <DATE ISO="19630912">12 września 1963 r.</DATE> w Ankarze przez Republikę Turcji, z jednej strony, i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę, z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia <DATE ISO="19631223">23 grudnia 1963 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="P" NO.OJ="217" DATE.PUB="1964" PAGE.FIRST="3685">Dz.U. 1964, 217, str. 3685</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy E. Torunein, obywatelem tureckim, a Stadt Augsburg w przedmiocie procedury wydalenia z terytorium Niemiec.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 decyzji nr 1/80:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>Pracownik turecki legalnie zatrudniony na rynku pracy państwa członkowskiego ma w tym państwie, z zastrzeżeniem przepisów art. 7 dotyczącego dostępu członków jego rodziny do zatrudnienia, prawo:</TXT><?PAGE NO="I-1568"?><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>po roku legalnego zatrudnienia, do odnowienia pozwolenia na pracę u tego samego pracodawcy, o ile jego stanowisko zostaje zachowane;</P></ITEM><ITEM><P>po trzech latach legalnego zatrudnienia i z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z państw członkowskich Wspólnoty,do przyjęcia, w tym samym zawodzie u dowolnego pracodawcy, oferty pracy złożonej na normalnych warunkach i zarejestrowanej przez służby zatrudnienia tego państwa członkowskiego;</P></ITEM><ITEM><P>po czterech latach legalnego zatrudnienia, do swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Urlopy wypoczynkowe i nieobecność w pracy z powodu macierzyństwa, wypadku przy pracy lub krótkotrwałej choroby są wliczane do okresu legalnego zatrudnienia. Okresy niezawinionego bezrobocia, należycie poświadczone przez właściwe władze oraz nieobecność w pracy z powodu długotrwałej choroby, jakkolwiek nie zaliczają się do okresu legalnego zatrudnienia, nie naruszają praw nabytych z tytułu poprzedniego zatrudnienia&#x201D; [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej]<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 7 decyzji nr 1/80 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Członkowie rodziny pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego na rynku pracy państwa członkowskiego, którzy uzyskali zgodę na dołączenie do niego:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>mają prawo przyjęcia — z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z państw członkowskich Wspólnoty — dowolnej oferty pracy, jeżeli zamieszkują tam legalnie od co najmniej trzech lat;</P></ITEM><?PAGE NO="I-1569"?><ITEM><P>korzystają z dostępu do dowolnej pracy najemnej, jeżeli zamieszkują tam legalnie od co najmniej pięciu lat.</P></ITEM></LIST><P>Dzieci pracowników tureckich, które ukończyły naukę zawodu w przyjmującym państwie, niezależnie od okresu zamieszkiwania w tym państwie członkowskim, jednakże pod warunkiem legalnego zatrudnienia jednego z rodziców w tym państwie przez okres co najmniej trzech lat, mają prawo przyjąć w tym państwie członkowskim dowolną ofertę pracy<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 14 ust. 1 tej samej decyzji ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Z postanowienia sądu krajowego wynika, że E. Torun, obywatel turecki, urodził się w dniu <DATE ISO="19760413">13 kwietnia 1976 r.</DATE> w Niemczech i zawsze tam zamieszkiwał. Od maja 1992 r. posiada on zezwolenie na pobyt w tym państwie członkowskim na czas nieokreślony.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Zamieszkując w Niemczech od urodzenia, E. Torun, syn obywatela tureckiego zatrudnionego legalnie w tym państwie członkowskim od 1972 r., po ukończeniu szkoły podstawowej oraz szkoły zawodowej, odbył naukę zawodu jako mechanik<?PAGE NO="I-1570"?> przemysłowy w okresie od dnia <DATE ISO="19910901">1 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="19950228">28 lutego 1995 r.</DATE> i zakończył ją, uzyskując dyplom mechanika przemysłowego.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Po zakończeniu nauki zawodu E. Torun pracował do końca 1996 r. u różnych pracodawców, w większości przypadków przez okres dwóch do trzech miesięcy. Pomiędzy tymi okresami zatrudnienia był bezrobotny i pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Od początku 1997 r. E. Torun był uzależniony od narkotyków i ze względu na okoliczność, iź był bezrobotny, pobierał zasiłek dla bezrobotnych, którego został pozbawiony z mocą wsteczną od dnia <DATE ISO="19980223">23 lutego 1998 r.</DATE>, ponieważ nie stawił się na rozmowę o pracę w agencji pracy tymczasowej, która zamierzała zaproponować mu pracę mechanika.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>E. Torun, który po raz pierwszy był skazany w październiku 1997 r., został osadzony w zakładzie karnym w maju 1998 r. i ponownie skazany w marcu 1999 r. na łączną karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności za rozbój i nielegalne nabycie środków odurzających.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="19990902">2 września 1999 r.</DATE> Stadt Augsburg orzekło o wydaleniu E. Toruna z terytorium Niemiec pod groźbą doprowadzenia do granicy z zastosowaniem środków przymusu. Regierung von Schwaben oddalił odwołanie od decyzji w sprawie wydalenia wniesione przez E. Toruna. Następnie E. Torun wniósł skargę przeciwko tej decyzji do Verwaltungsgericht Augsburg, który wyrokiem z dnia <DATE ISO="20001010">10 października 2000 r.</DATE> skargę tę oddalił.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>M. Torun wniósł odwołanie do Bayerischer Verwaltungsgerichtshof, które zostało oddalone wyrokiem z dnia <DATE ISO="20020807">7 sierpnia 2002 r.</DATE></TXT></NP><?PAGE NO="I-1571"?><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Sąd krajowy wyraża wątpliwość, czy decyzja o wydaleniu, choć zgodna z prawem krajowym, które przewiduje, że cudzoziemiec, który zosta! prawomocnie skazany na karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności albo na karę pozbawienia wolności w związku z naruszeniem przepisów ustawy o środkach odurzających podlega wydaleniu, jest zgodna z decyzją nr 1/80.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>W tej sytuacji Bundesverwaltungsgericht, do którego E. Torun wniósł o kasację, postanowił zawiesić postępowanie i zwróci! się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Czy pełnoletnie dziecko tureckiego pracownika zatrudnionego legalnie w Republice Federalnej Niemiec od ponad trzech lat jako pracownik najemny, które ukończyło naukę zawodu jako mechanik przemysłowy uzyskując dyplom czeladnika, traci prawo pobytu odpowiadające prawu do przyjęcia dowolnej oferty pracy zgodnie z art. 7 [akapit] drugi decyzji nr 1/80 [...] — z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 14 decyzji nr 1/80 — oraz w razie opuszczenia terytorium przyjmującego państwa członkowskiego na znaczny okres czasu bez uzasadnionego powodu, również wtedy gdy:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>zostało skazane na karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat za rozbój i przestępstwa związane z handlem substancjami odurzającymi, której wykonanie nie zostało zawieszone również w późniejszym okresie i odbyło karę w całości z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>było legalnie zatrudnione w Republice Federalnej Niemiec jako pracownik najemny i w związku z tym nabyło samodzielne prawo pobytu wynikające z prawa do przyjęcia dowolnej oferty pracy zgodnie z art. 6 ust. 1 tiret drugie lub trzecie decyzji nr 1/80, które następnie utraciło?</TXT><?PAGE NO="I-1572"?><P>Czy utrata tego prawa nastąpiła w wyniku tego, że:</P><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>nie przyjęło w niniejszej sprawie oferty pracy założonej przez Arbeitsamt (urząd pracy) po okresie bezrobocia przekraczającym rok?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>zostało ono skazane na karę 3 lat pozbawienia wolności za rozbój i przestępstwa związane ze środkami odurzającymi, a wykonanie kary nie zostało zawieszone również w późniejszym okresie i odbyło karę w pełnym wymiarze z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania i w okresie wykonywania kary nie uczestniczyło w legalnym rynku pracy oraz po około miesiącu po opuszczeniu zakładu karnego znalazło zatrudnienie w agencji pracy tymczasowej, mimo iż nie dysponowało już prawem pobytu w Niemczech?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy obywatel turecki traci prawo pobytu wynikające z prawa do dostępu do zatrudnienia wynikające z art. 6 ust. 1 tiret drugie lub trzecie decyzji nr 1/80 w warunkach określonych w pytaniu pierwszym lit. b)?<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań prejudycjalnych</P></TI></TITLE><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Tytułem wstępu należy stwierdzić, że zdaniem sądu odsyłającego skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym spełnia wszystkie wymogi określone w art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80, i że w związku z nabyciem prawa przyznanego mu przez ten przepis nabył on również prawo pobytu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1573"?><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Ponadto z postanowienia sądu odsyłającego wynika, że brak spełnienia w sprawie przesłanek z art. 14 ust. 1 nie jest kwestionowany.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania pierwszego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Za pomocą pytania pierwszego sąd odsyłający zmierza przede wszystkim do ustalenia, w jakich warunkach obywatel turecki, taki jak E. Torun, który w przyjmującym państwie członkowskim ma prawo przyjęcia dowolnej oferty pracy zgodnie z art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80, może utracić to prawo.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy zauważyć po pierwsze, że zgodnie z systemem ustanowionym przez decyzję nr 1/80 rozdział II podrozdział 1 tej decyzji, który zawiera m.in. art. 6, 7 i 14, reguluje w szczególności prawa obywateli tureckich w przyjmującym państwie członkowskim w dziedzinie zatrudnienia. Przy tym decyzja ta wprowadza rozróżnienie pomiędzy sytuacją pracowników tureckich, którzy byli legalnie zatrudnieni w danym państwie członkowskim przez pewien określony czas (art. 6), a sytuacją członków rodziny tych pracowników, przebywających na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego (art. 7).</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W szczególności w odniesieniu do tej drugiej kategorii osób decyzja nr 1/80 wyróżnia, z jednej strony, członków rodziny uprawnionych do dołączenia do pracownika w przyjmującym państwie członkowskim, którzy zamieszkują tam legalnie od pewnego okresu czasu (art. 7 akapit pierwszy), a z drugiej strony, dzieci tego pracownika, które ukończyły naukę zawodu w danym państwie członkowskim (art. 7 akapit drugi) (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="19981119">19 listopada 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-210/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7519">C-210/97 Akman, Rec. str. I-7519, pkt 21</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><?PAGE NO="I-1574"?><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi konkretnie o art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80, którego to przepisu dotyczy pytanie pierwsze sądu krajowego, należy stwierdzić, po pierwsze, że Trybunał orzekł już, że podobnie jak art. 6 ust. 1 (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="19900920">20 września 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-192/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-3461">C-192/89 Sevince, Rec. str. I-3461, pkt 26</REF.DOC.ECR>) oraz art. 7 akapit pierwszy (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="19970417">17 kwietnia 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-351/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-2133">C-351/95 Kadiman, Rec. str. I-2133, pkt 28</REF.DOC.ECR>) tej decyzji, przepis ten wywołuje w państwach członkowskich skutek bezpośredni, w związku z czym obywatele tureccy, którzy spełniają warunki określone w art. 7 akapit drugi mogą bezpośrednio powoływać się na prawa przyznane im przez ten przepis (wyrok z dnia <DATE ISO="19941005">5 października 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-355/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-5113">C-355/93 Eroglu, Rec. str. I-5113, pkt 17</REF.DOC.ECR> i ww. wyrok w sprawie Akman, pkt 23).</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Po drugie, należy zauważyć, że prawa, które art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 przyznaje dzieciom pracownika tureckiego w zakresie zatrudnienia w danym państwie członkowskim, zakładają istnienie odpowiadającego im prawa pobytu zainteresowanego, pod rygorem pozbawienia prawa dostępu do zatrudnienia i do wykonywania najemnej pracy zarobkowej wszelkich skutków prawnych (ww. wyroki w sprawie Eroglu, pkt 20 i 23 oraz w sprawie Akman, pkt 24).</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Po trzecie, należy stwierdzić, w odniesieniu do art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80, że zgodnie utrwalonym orzecznictwem, prawa, które przepis ten przyznaje członkom rodziny pracownika tureckiego, którzy spełniają warunki określone w tym akapicie, mogą zostać ograniczone jedynie na podstawie art. 14 ust. 1 tej decyzji, to znaczy ze względów porządku, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego lub ze względu na okoliczność, że zainteresowany opuścił terytorium przyjmującego państwa członkowskiego na znaczny okres bez uzasadnionego powodu (wyroki z dnia <DATE ISO="20000316">16 marca 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-329/97" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-1487">C-329/97 Ergat, Rec. str. I-1487, pkt 45, 46 i 48</REF.DOC.ECR>; z dnia <DATE ISO="20041111">11 listopada 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-467/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-10895">C-467/02 Cetinkaya, Rec. str. I-10895, pkt 36 i 38</REF.DOC.ECR> oraz z dnia <DATE ISO="20050707">7 lipca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-373/03" YEAR="2005" PAGE.ECR="I-6181">C-373/03 Aydinli, Zb.Orz. str. I-6181, pkt 27</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Po czwarte należy stwierdzić, że warunki określone w art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 są bardziej surowe niż warunki przewidziane w akapicie drugim tego<?PAGE NO="I-1575"?> artykułu, które dotyczą jedynie dzieci pracownika tureckiego, które ukończyły naukę zawodu w przyjmującym państwie członkowskim (ww. wyrok w sprawie Akman, pkt 35).</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Również z orzecznictwa Trybunału wynika, że art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 stanowi, w porównaniu z akapitem pierwszym, korzystniejsze uregulowanie, które traktuje dzieci pracowników tureckich w szczególny sposób i ułatwia ich dostęp do zatrudnienia po zakończeniu nauki zawodu w celu stopniowego realizowania swobody przepływu pracowników, zgodnie z celem tej decyzji (ww. wyrok w sprawie Akman, pkt 38).</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Z tego wynika, że wykładnia art. 7 akapit drugi nie może być bardziej restrykcyjna niż art. 7 akapit pierwszy, i że prawa, które przyznaje obywatelom tureckim spełniającym warunki określone w akapicie drugim, nie mogą w związku z tym być ograniczane w innych przypadkach niż określone w akapicie pierwszym tego samego artykułu.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>W związku z tym ograniczenia praw przyznanych w art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 mogą być dwojakiego rodzaju: albo pobyt tureckiego pracownika migracyjnego na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego stanowi, ze względu na jego zachowanie indywidualne, rzeczywiste, dostatecznie poważne zagrożenie porządku, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego w rozumieniu art. 14 ust. 1 tej decyzji, albo opuścił on terytorium przyjmującego państwa członkowskiego na znaczny okres bez uzasadnionego powodu (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Cetinkaya, pkt 36 i w sprawie Aydinli, pkt 27).</TXT></NP><?PAGE NO="I-1576"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W tej sytuacji, wbrew stanowisku rządu niemieckiego wyrażonemu w uwagach pisemnych, prawa przyznane przez art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 nie mogą zostać ograniczone w warunkach przewidzianych przez art. 6 tej decyzji. W związku z tym obywatel turecki, któremu takie prawa zostały przyznane, nie może ich utracić ani z tego powodu, że w wyniku skazania na 3 lata pozbawienia wolności nie pracował, ani z ze względu na okoliczność, iż utracił prawo pobytu odpowiadające prawu do podjęcia zatrudnienia, które wcześniej nabył zgodnie z art. 6 ust. 1 tej decyzji (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Aydinli, pkt 31).</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>W końcu należy stwierdzić, że wykładni art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 nie można dokonywać w ten sposób, że dotyczy on jedynie sytuacji małoletniego dziecka pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego w przyjmującym państwie członkowskim, a nie dotyczy pełnoletniego dziecka tego pracownika.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Po pierwsze bowiem art. 7 nie dokonuje w akapicie drugim rozróżnienia tego rodzaju. Następnie wykładnia tego rodzaju pozbawiałaby akapit drugi znacznej części jego treści. W końcu należy stwierdzić, że art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 stosuje się również do sytuacji pełnoletniego dziecka tureckiego pracownika legalnie zatrudnionego na rynku przyjmującego państwa członkowskiego (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Cetinkaya, pkt 34 i w sprawie Aydinli, pkt 22 i 23), i że w ramach systemu ustanowionego przez decyzję nr 1/80, art. 7 akapit drugi nie może być poddawany wykładni bardziej restrykcyjnej niż akapit pierwszy tego artykułu (zob. pkt 22-24 niniejszego wyroku).</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że pełnoletnie dziecko tureckiego pracownika migrującego zatrudnionego legalnie w państwie członkowskim od ponad trzech lat, które ukończyło naukę zawodu w tym państwie i które spełnia warunki określone w art. 7 akapit drugi decyzji<?PAGE NO="I-1577"?> nr 1/80, traci prawo pobytu odpowiadające prawu do przyjęcia dowolnej oferty pracy przyznanemu tym przepisem tylko w przypadkach przewidzianych w art. 14 ust. 1 tej decyzji lub w przypadku opuszczenia terytorium przyjmującego państwa członkowskiego na znaczny okres bez uzasadnionego powodu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania drugiego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Z postanowienia sądu odsyłającego wynika, że pytanie drugie zostało zadane tylko na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, nie jest konieczne udzielenie odpowiedzi na pytanie drugie.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego należy zatem rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1578"?><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</P></INTRO><P>Pełnoletnie dziecko tureckiego pracownika migrującego zatrudnionego legalnie w państwie członkowskim od ponad trzech lat, które ukończyło naukę zawodu w tym państwie i które spełnia warunki określone w art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 z dnia <DATE ISO="19800919">19 września 1980 r.</DATE> w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydanej przez Radę Stowarzyszenia powołaną Układem ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, traci prawo pobytu odpowiadające prawu do przyjęcia dowolnej oferty pracy przyznanemu tym przepisem tylko w przypadkach przewidzianych w art. 14 ust. 1 tej decyzji lub w przypadku opuszczenia terytorium przyjmującego państwa członkowskiego na znaczny okres bez uzasadnionego powodu.</P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>