<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-337/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0337</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:990">EU:C:2020:990</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>20</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>20</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia J. Kokott – sprawa C‑337/19 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Komisja/Belgia i Magnetrol International</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznik generalnej</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20201203">3 grudnia 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑337/19 P</HT></P><P>Komisja Europejska</P><P>przeciwko</P><P>Królestwu Belgii oraz</P><P>Magnetrol International</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Pomoc państwa</KEYWORD><KEYWORD>Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings)</KEYWORD><KEYWORD>Korekta zysku z tytułu tak zwanych nadmiernych zysków</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) 2015/1589</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 1 lit. d)</KEYWORD><KEYWORD>System pomocy</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Utrwalona praktyka administracyjna organów podatkowych jako system pomocy</KEYWORD><KEYWORD>Wykazanie istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej przez Komisję Europejską</KEYWORD><KEYWORD>Reprezentatywna próba</KEYWORD><KEYWORD>Brak dalszych środków wykonawczych</KEYWORD><KEYWORD>Ogólna i abstrakcyjna definicja przedsiębiorstw będących beneficjentami</KEYWORD><KEYWORD>Dopuszczalność odwołania wzajemnego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Czy pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>systemu pomocy<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenia Rady z dnia <DATE ISO="20150713">13 lipca 2015 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="248" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 248, s. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> [w polskiej wersji językowej tego przepisu przetłumaczone jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>program pomocowy<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>] może obejmować również utrwaloną praktykę administracyjną organów w danym państwie członkowskim? A jeśli tak, jakie wymogi dowodowe musi spełnić Komisja Europejska, aby wykazać istnienie takiej utrwalonej praktyki administracyjnej?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Te dwie kwestie są sednem niniejszego odwołania, wniesionego przez Komisję od wyroku Sądu z dnia <DATE ISO="20190214">14 lutego 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Belgia i Magnetrol International/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑131/16 i T‑263/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:91">EU:T:2019:91</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Spór ten należy umieścić w kontekście wychodzącej poza tamtejsze ramy ustawowe praktyki belgijskich organów podatkowych z lat 2004–2014, polegającej na dokonywaniu w drodze interpretacji indywidualnych prawa podatkowego (tax rulings) korekty zysku przedsiębiorstw należących do grup przedsiębiorstw prowadzących transgraniczną działalność ze względu na tak zwane nadmierne zyski (częściowo określanej również jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>zwolnienie z podatku nadmiernych zysków<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>). W tych ramach na wniosek, zamiast rzeczywistego<?PAGE NO="2"?> zysku danych przedsiębiorstw, za podstawę opodatkowania przyjmowano zysk porównywalnego samodzielnego przedsiębiorstwa. Decyzją (UE) 2016/1699 z dnia <DATE ISO="20160111">11 stycznia 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Decyzją w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="260" PAGE.FIRST="61" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 260, s. 61</REF.DOC.OJ>), art. 1.</P></NOTE>.. Komisja uznała to za zakazaną pomoc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Przedmiotem odwołania nie jest przy tym kwestia tego, czy takie interpretacje indywidualne stanowią w istocie zakazaną pomoc<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz w tej kwestii toczące się sprawy: C‑885/19 P, Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja; C‑898/19 P, Irlandia/Komisja i in.; C‑465/20 P, Komisja/Irlandia i in.</P></NOTE>. Chodzi jedynie o to, czy – a jeśli tak, to przy spełnieniu jakich warunków – Komisja może zakwestionować szereg takich interpretacji indywidualnych <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>blokowo<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> jako system pomocy. Duże znaczenie praktyczne tej kwestii ilustruje fakt, że w niniejszej sprawie prowadzone jest postępowanie pilotażowe, podczas gdy Sąd zawiesił postępowania w sprawie skarg 28 kolejnych beneficjentów domniemanej pomocy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz jedynie skargi interwenientów występujących w niniejszym postępowaniu odwoławczym: T‑201/16, Soudal/Komisja; T‑278/16, Atlas Copco Airpower i Atlas Copco/Komisja; T‑335/16, Esko-Graphics/Komisja; T‑370/16, Anheuser-Busch Inbev i Ampar/Komisja; T‑467/16, Flir Systems Trading Belgium; T‑637/16, Wabco Europe/Komisja; T‑832/16, Celio International/Komisja.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Unijnoprawne ramy niniejszego odwołania stanowią art. 107 i 108 TFUE oraz rozporządzenie 2015/1589.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozporządzenia 2015/1589 zawiera różne definicje. Zgodnie z lit. d) pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>programu pomocowego [systemu pomocy]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>oznacza każde działanie, na którego podstawie, bez potrzeby dalszych środków wdrażających, można dokonać wypłat pomocy indywidualnej na rzecz przedsiębiorstw określonych w akcie w sposób ogólny i abstrakcyjny, oraz każde działanie, na którego podstawie pomoc, która nie jest związana z konkretnym projektem, może zostać przyznana jednemu lub kilku przedsiębiorstwom na czas nieokreślony lub w nieokreślonej kwocie<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. e) tego rozporządzenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>pomoc indywidualna<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/> oznacza pomoc, która nie jest przyznawana na podstawie programu pomocowego, oraz podlegającą obowiązkowi zgłoszenia pomoc przyznawaną na podstawie programu pomocowego<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Prawo belgijskie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Kodeks podatków dochodowych</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>W Belgii zasady opodatkowania dochodów są skodyfikowane w Code des impôts sur les revenus 1992 (kodeksie podatków dochodowych z 1992 r., zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>CIR 92<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>). Zgodnie z art. 1 ust. 1 CIR 92 podatkiem dochodowym jest między innymi podatek od wszystkich dochodów osób prawnych będących rezydentami, zwany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>podatkiem od osób prawnych<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 185 CIR 92 przewiduje w tym zakresie, że osoby prawne podlegają opodatkowaniu w zakresie całkowitej kwoty swoich zysków, w tym wypłaconych dywidend.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ustawa z dnia <DATE ISO="20021224">24 grudnia 2002 r.</DATE></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20021224">24 grudnia 2002 r.</DATE> Belgia przyjęła ustawę zmieniającą system opodatkowania dochodów osób prawnych i ustanawiającą system interpretacji indywidualnych prawa podatkowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> nr 410 z dnia <DATE ISO="20021231">31 grudnia 2002 r.</DATE>, wydanie drugie, s. 58817.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 20 tej ustawy przewiduje, że Service public fédéral des Finances (belgijska federalna administracja podatkowa) podejmuje w drodze interpretacji indywidualnych decyzje w sprawie wszystkich wniosków dotyczących stosowania przepisów podatkowych. Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>interpretacji indywidualnej<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> oznacza akt prawny, na podstawie którego państwowy federalny organ podatkowy ustala, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w jaki sposób ustawa będzie stosowana do szczególnej sytuacji lub szczególnej operacji, która nie spowodowała jeszcze skutków podatkowych. Interpretacja indywidualna nie może pociągać za sobą zwolnienia z podatku lub jego zmniejszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 22 ustawy z dnia <DATE ISO="20021224">24 grudnia 2002 r.</DATE> przewiduje, że nie można wydać interpretacji indywidualnej w szczególności wówczas, gdy wniosek dotyczy sytuacji lub operacji identycznych z tymi, które spowodowały już skutki podatkowe w odniesieniu do wnioskodawcy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ustawa z dnia <DATE ISO="20040621">21 czerwca 2004 r.</DATE> zmieniająca CIR 92</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ustawą z dnia <DATE ISO="20040621">21 czerwca 2004 r.</DATE> zmieniającą CIR 92 oraz ustawę z dnia <DATE ISO="20021224">24 grudnia 2002 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="20040709">9 lipca 2004 r.</DATE></P></NOTE>. Belgia wprowadziła nowe przepisy podatkowe dotyczące transakcji transgranicznych podmiotów powiązanych w ramach grupy wielonarodowej, przewidujące między innymi korektę zysków podlegających opodatkowaniu, zwaną <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>korektą współzależną<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Zgodnie z uzasadnieniem zawartym w projekcie ustawy przedstawionym izbie reprezentantów przez rząd belgijski celem niniejszej ustawy jest z jednej strony dostosowanie CIR 92 tak, aby ująć w nim wyraźnie zasadę ceny rynkowej, która jest powszechnie akceptowana na szczeblu międzynarodowym. Z drugiej strony celem tej ustawy jest zmiana ustawy z dnia <DATE ISO="20021224">24 grudnia 2002 r.</DATE>, tak aby biuro ds. interpretacji indywidualnych otrzymało kompetencję w dziedzinie wydawania takich interpretacji. Zasada ceny rynkowej została wprowadzona do belgijskich przepisów podatkowych poprzez dodanie w art. 185 CIR 92 ust. 2, który opiera się na art. 9 konwencji modelowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w sprawie podatku od dochodu i majątku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Celem art. 185 ust. 2 CIR 92 jest zapewnienie możliwości dostosowania podstawy opodatkowania spółek podlegających opodatkowaniu w Belgii poprzez korekty zysków wynikających z transakcji transgranicznych wewnątrz grupy, jeżeli zastosowane ceny transferowe nie odzwierciedlają mechanizmów rynkowych i zasady ceny rynkowej. Ponadto pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>właściwej korekty<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, wprowadzone w art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92, jest uzasadnione celem, którym jest uniknięcie lub wyeliminowanie (ewentualnego) podwójnego opodatkowania. Poza tym wskazano tam, że korektę tę należy przeprowadzać w poszczególnych przypadkach na podstawie dostępnych informacji dostarczonych w szczególności przez podatnika i że korekty współzależnej dokonuje się tylko wtedy, gdy organ podatkowy uznaje pierwotną korektę dokonaną w innym państwie za uzasadnioną co do jej zasady i co do jej wysokości.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 185 ust. 2 CIR 92 stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>[W] odniesieniu do dwóch spółek należących do wielonarodowej grupy przedsiębiorstw powiązanych i w zakresie ich wzajemnych stosunków transgranicznych:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jeżeli dwie spółki w swoich stosunkach handlowych lub finansowych podlegają uzgodnionym lub narzuconym warunkom różniącym się od warunków, jakie zostałyby uzgodnione między spółkami niezależnymi, zyski, które jedna z tych spółek osiągnęłaby bez tych warunków, lecz których z powodu tych warunków nie osiągnęła, można zaliczyć do zysków tej spółki;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>jeżeli do zysków jednej spółki zalicza się zyski, które zalicza się również do zysków drugiej spółki, i jeżeli te zaliczone zyski zostałyby zrealizowane przez tę drugą spółkę, gdyby warunki uzgodnione między obiema spółkami były takie, jakie byłyby warunki ustalone między dwoma spółkami niezależnymi, zyski pierwszej spółki podlegają odpowiedniej korekcie.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Akapit pierwszy znajduje zastosowanie wskutek wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego i pozostaje bez uszczerbku dla stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>W pkt 8 zaskarżonego wyroku nie wspomniano o art. 185 ust. 2 akapit drugi CIR 92, mimo że przytoczono go w motywie 29 spornej decyzji.</P></NOTE>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Stanowisko belgijskich organów podatkowych</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Stanowisko belgijskich organów podatkowych wynika z okólnika z dnia <DATE ISO="20060704">4 lipca 2006 r.</DATE> dotyczącego stosowania zasady ceny rynkowej, a także z szeregu odpowiedzi na pytania poselskie udzielonych przez poszczególnych belgijskich ministrów finansów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Okólnik z dnia <DATE ISO="20060704">4 lipca 2006 r.</DATE> został wysłany w imieniu ministra finansów do urzędników ogólnej administracji podatkowej, aby objaśnić w szczególności dodanie ust. 2 w art. 185 CIR 92 oraz odpowiednie zmiany dokonane w tym kodeksie. W okólniku podkreślono, że zmiany te, obowiązujące od dnia <DATE ISO="20040719">19 lipca 2004 r.</DATE>, mają na celu transpozycję zasady ceny rynkowej do belgijskiego prawa podatkowego i stanowią podstawę prawną skorygowania podlegającego opodatkowaniu zysku wynikającego z transgranicznych stosunków wewnątrz wielonarodowej grupy między spółkami powiązanymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Z jednej strony w okólniku wskazano, że korekta dodatnia przewidziana w art. 185 ust. 2 lit. a) CIR 92 pozwala na zwiększenie zysków spółki będącej rezydentem i należącej do grupy wielonarodowej. Ma to służyć uwzględnieniu zysków, które spółka będąca rezydentem powinna była osiągnąć w ramach danej transakcji na warunkach rynkowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Z drugiej strony celem ujemnej korekty współzależnej przewidzianej w art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 ma być uniknięcie (ewentualnego) podwójnego opodatkowania. Korektę tę należy przeprowadzać w poszczególnych przypadkach na podstawie dostępnych informacji dostarczonych w szczególności przez podatnika. Korekty współzależnej należy dokonywać tylko wtedy, gdy organ podatkowy lub biuro ds. interpretacji indywidualnych uznaje korektę za uzasadnioną co do jej zasady i co do jej wysokości. Artykuł 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 ma nie mieć zastosowania, jeżeli zysk osiągnięty w państwie partnerskim został zwiększony w taki sposób, że jest wyższy od zysku, który zostałby osiągnięty, gdyby zastosowano zasadę ceny rynkowej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20050413">13 kwietnia 2005 r.</DATE> w odpowiedzi na pytania poselskie dotyczące zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków belgijski minister finansów potwierdził, po pierwsze, że art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 dotyczy sytuacji, w której została wydana interpretacja indywidualna w odniesieniu do metody mającej na celu ustalenie zysku osiągniętego zgodnie z zasadą ceny rynkowej; po drugie, że zysków ujętych w belgijskich sprawozdaniach finansowych grupy międzynarodowej obecnej w Belgii, które przewyższają zyski osiągnięte zgodnie z zasadą ceny rynkowej, nie powinno się uwzględniać przy określaniu zysków podlegających opodatkowaniu w Belgii; a po trzecie, że ustalenie, które przedsiębiorstwa zagraniczne w ramach swoich zysków muszą uwzględnić ten dodatkowy zysk, nie leży w kompetencji belgijskich organów podatkowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20070411">11 kwietnia 2007 r.</DATE> w ramach nowej serii pytań poselskich dotyczących stosowania art. 185 ust. 2 lit. a) i b) CIR 92 belgijski minister finansów oświadczył, że na tym etapie otrzymano tylko wnioski dotyczące korekt ujemnych. Ponadto wyjaśnił on, że przy ustalaniu metody obliczenia zysku osiągniętego zgodnie z zasadą ceny rynkowej przez podmiot belgijski w ramach interpretacji indywidualnych uwzględnia się wypełniane funkcje, przyjęte ryzyko oraz aktywa przeznaczone na działalność, która nie spowodowała jeszcze skutków podatkowych w Belgii. Tak więc zysk wykazany w Belgii w belgijskich sprawozdaniach finansowych grupy wielonarodowej, który przekracza zysk osiągnięty zgodnie z zasadą ceny rynkowej, nie powinien być zaliczany do zysku podlegającego opodatkowaniu w Belgii. Wreszcie belgijski minister finansów wskazał ponownie, że to nie do belgijskich organów podatkowych należy ustalanie, którym zagranicznym spółkom należy przypisać nadmierny zysk. Jego zdaniem wymiana informacji w tym zakresie z zagranicznymi organami podatkowymi nie jest możliwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150106">6 stycznia 2015 r.</DATE> belgijski minister finansów potwierdził, że zasadą leżącą u podstaw interpretacji indywidualnych jest opodatkowanie zysku odpowiadającego zyskowi osiągniętemu przez dane przedsiębiorstwo zgodnie z zasadą ceny rynkowej, oraz potwierdził ponownie odpowiedzi udzielone przez swojego poprzednika w dniu <DATE ISO="20070411">11 kwietnia 2007 r.</DATE> w kwestii tego, że belgijskie organy podatkowe nie są zobowiązane ustalać, której spółce zagranicznej należy przypisać nadmierne zyski niepodlegające opodatkowaniu w Belgii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne i postępowanie przed Sądem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W latach 2004–2014 belgijski organ podatkowy w drodze 66 interpretacji indywidualnych dokonał ujemnych korekt zysków 55 będących rezydentami w Belgii przedsiębiorstw należących do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>grup transgranicznych<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Obrał w tym względzie za podstawę art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92. Przepis ten umożliwia dokonanie korekty zysków między dwoma przedsiębiorstwami należącymi do grupy przedsiębiorstw, gdyby warunki uzgodnione między obiema spółkami były takie, jakie byłyby warunki ustalone między dwoma spółkami niezależnymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji nie dokonano jednak ponownej oceny wynagrodzenia za usługi świadczone między dwoma powiązanymi przedsiębiorstwami w świetle kryterium ceny rynkowej, jak przewiduje to art. 185 ust. 2 CIR 92, lecz belgijskie organy podatkowe porównały w efekcie zysk przedsiębiorstwa należącego do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>transgranicznej grupy przedsiębiorstw<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> z zyskiem przedsiębiorstwa, które do takiej grupy nie należy. Konkretnie rzecz biorąc, ustalono ten nadmierny zysk, szacując hipotetyczny, średni zysk, który uzyskałoby w porównywalnej sytuacji<?PAGE NO="6"?> samodzielne przedsiębiorstwo prowadzące porównywalną działalność, i tę kwotę odjęto od rzeczywiście osiągniętego zysku danego belgijskiego przedsiębiorstwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Motyw 13 spornej decyzji.</P></NOTE>. Zdaniem Belgii zysk rezydualny wynika z synergii, korzyści skali lub innych korzyści, będących efektem z przynależności do wielonarodowej grupy przedsiębiorstw i nie występowałyby w przypadku porównywalnego samodzielnego przedsiębiorstwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Motyw 14 spornej decyzji.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20160111">11 stycznia 2016 r.</DATE> Komisja stwierdziła, że korekty przyznane przez Belgię w drodze interpretacji indywidualnych na podstawie art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 stanowią system pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, który jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym i który został wprowadzony w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ponadto Komisja nakazała odzyskanie tak przyznanej pomocy od beneficjentów, których ostateczny wykaz miał zostać następnie sporządzony przez Belgię. W załączniku do spornej decyzji można już jednak znaleźć 55 beneficjentów, w tym Magnetrol International NV, Soudal BV, Esko-Graphics BVBA, Flir Systems Trading Belgium BVBA, Anheuser-Busch InBev SA/NV, Ampar BVBA, Wabco Europe BVBA, Atlas Copco Airpower NV, Atlas Copco AB i Celio International NV.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Komisja w motywach 94–110 spornej decyzji uznała, że wydanie odnośnych interpretacji indywidualnych stanowi w całości system pomocy oparty na art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 w postaci takiej, w jakiej był on stosowany przez belgijskie organy podatkowe. Ponadto zwolnienia te miały być przyznawane bez konieczności podejmowania dalszych środków wykonawczych do przepisów podstawowych, gdyż organy belgijskie miały wydawać interpretacje indywidualne w ramach systematycznego sposobu postępowania. Ponadto beneficjenci zwolnień mieli być określeni w sposób ogólny i abstrakcyjny w przepisach stanowiących podstawę systemu. Przepisy te mają dotyczyć bowiem podmiotów należących do wielonarodowej grupy spółek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz pkt 17 zaskarżonego wyroku.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>W dniach odpowiednio <DATE ISO="20160322">22 marca</DATE> i <DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE> Belgia i Magnetrol International wniosły na sporną decyzję skargi, które Sąd połączył do celów ustnego etapu postępowania. Irlandia przystąpiła do postępowania w charakterze interwenienta popierającego żądania Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Belgia i Magnetrol International podniosły zasadniczo zarzuty, które dotyczą:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>ingerencji Komisji w wyłączne kompetencje Belgii w dziedzinie podatków bezpośrednich;</P></ITEM><ITEM><P>błędnego wniosku dotyczącego istnienia systemu pomocy;</P></ITEM><ITEM><P>błędnego uznania interpretacji indywidualnych dotyczących opodatkowania nadmiernych zysków za pomoc państwa oraz naruszenia zasad legalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji. Oddalił, co prawda, jako bezzasadny zarzut dotyczący domniemanej ingerencji Komisji w kompetencje podatkowe Belgii (pkt 59–74 zaskarżonego wyroku), stwierdził jednak, że podniesione przez Belgię i Magnetrol<?PAGE NO="7"?> International zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 w odniesieniu do domniemanego istnienia systemu pomocy były zasadne (pkt 75–135 zaskarżonego wyroku). W związku z tym pozostałe zarzuty nie wymagały już zbadania (pkt 136 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190424">24 kwietnia 2019 r.</DATE> Komisja wniosła odwołanie od wyroku Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190718">18 lipca 2019 r.</DATE> Belgia wniosła odwołanie wzajemne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Postanowieniami z dnia <DATE ISO="20191015">15 października 2019 r.</DATE> prezes Trybunału dopuścił Soudal, Esko-Graphics, Flir Systems Trading Belgium, Anheuser-Busch InBev i Ampar, Wabco Europe, Atlas Copco Airpower i Atlas Copco oraz Celio International do postępowania w charakterze interwenientów popierających żądania Magnetrol International.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Komisja wnosi o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że system <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>nadmiernych zysków<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> niesłusznie zakwalifikowano w spornej decyzji jako system pomocy, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589;</P></ITEM><ITEM><P>przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone;</P></ITEM><ITEM><P>rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Belgia, Magnetrol International i interwenienci wnoszą o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie odwołania oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>W ramach odwołania wzajemnego Belgia wnosi o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił pierwszy zarzut podniesiony przez Belgię, i wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie tego zarzutu;</P></ITEM><ITEM><P>utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania w przedmiocie odwołania wzajemnego.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Komisja wnosi o oddalenie odwołania wzajemnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Komisja, Belgia, Magnetrol International i interwenienci przedstawili w przedmiocie odwołania uwagi na piśmie oraz ustnie na rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20200924">24 września 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Celio International przedstawiło uwagi wyłącznie ustnie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie dopuszczalności odwołania</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Belgia, Magnetrol International, Soudal, Esko-Graphics i Wabco Europe utrzymują, że odwołanie Komisji jest w całości niedopuszczalne. Po pierwsze, podważają żądania Komisji. Po drugie, twierdzą, że Komisja dąży do uzyskania ponownej oceny stanu faktycznego. Po trzecie, ich zdaniem Komisja nie wyjaśnia, na czym polegają naruszenia prawa, których miał dopuścić się Sąd.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie żądań Komisji</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Magnetrol International, Soudal, Esko-Graphics i Wabco Europe twierdzą w pierwszej kolejności, że żądania Komisji są niedopuszczalne. Komisja ich zdaniem wnosi o uchylenie jedynie tej części wyroku, która jest dla niej niekorzystna. Tymczasem zaskarżona część sentencji, w której Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji, jest ich zdaniem niepodzielna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 169 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem żądania odwołania mają na celu uchylenie, w całości lub w części, orzeczenia Sądu, w brzmieniu zawartym w sentencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Komisja wnosi o <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że system <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>nadmiernych zysków<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00AB" ID="QE0020"/> niesłusznie zakwalifikowano w spornej decyzji jako system pomocy, o którym mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>. W związku z tym z żądania odwołania podniesionego przez Komisję wynika jednoznacznie, że jego celem jest uchylenie sentencji rozstrzygnięcia, w której Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji. Odpowiada to uchyleniu w całości wyroku Sądu, w którym uwzględnił on w całości skargi Belgii i Magnetrol International. Sąd nie oddalił bowiem tych skarg nawet w części.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Ponieważ wynika z tego jednoznacznie, że celem odwołania jest uchylenie zaskarżonego wyroku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160407">7 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Akhras/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑193/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:219">EU:C:2016:219</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, żądania Komisji są w tym zakresie dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu, w myśl którego Komisja próbuje uzyskać ponowną ocenę okoliczności faktycznych ustalonych przez Sąd</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Belgia, Soudal i Esko-Graphics podnoszą ponadto zarzut, zgodnie z którym Komisja żąda dokonania przez Trybunał ponownej oceny stanu faktycznego. Ich zdaniem Komisja usiłuje w drodze odwołania ostatecznie uzyskać zmianę uzasadnienia spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. Dlatego też jedynie Sąd jest uprawniony do ustalenia i dokonania oceny istotnych okoliczności faktycznych, a także do dokonywania oceny dowodów. Ocena tych okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz ostatnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Brugg Kabel i Kabelwerke Brugg/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑591/18 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1026">EU:C:2019:1026</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200304">4 marca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Buonotourist/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑586/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:152">EU:C:2020:152</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200528">28 maja 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Asociación de fabricantes de morcilla de Burgos/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑309/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:401">EU:C:2020:401</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Tymczasem Komisja nie ogranicza się jednak do podważania dokonanych przez Sąd ustaleń i ocen mających znaczenie dla sprawy okoliczności faktycznych. Podnosi za to kilkakrotnie, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne. Abstrahując od tej kwestii, Komisja nie ogranicza się do zarzutów dotyczących okoliczności faktycznych, lecz podnosi także – jak wyjaśnię w dalszej części opinii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Punkt 58 niniejszej opinii.</P></NOTE> – zarzuty dotyczące naruszenia prawa.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wystarczającego uzasadnienia odwołania</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Belgia, Soudal i Esko-Graphics podnoszą wreszcie, że Komisja nie uzasadniła, w jakim zakresie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w szczególności z art. 168 § 1 lit. d) oraz art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części orzeczenia, do którego uchylenia zmierza, oraz zawierać argumenty prawne uzasadniające to żądanie. Odwołanie polegające jedynie na powtórzeniu lub dosłownym zacytowaniu zarzutów i argumentów przedstawionych przed Sądem nie odpowiada zatem wymogom uzasadnienia wynikającym z powyższych przepisów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz ostatnio wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190404">4 kwietnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>OZ/EBI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑558/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:289">EU:C:2019:289</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); postanowienia: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200115">15 stycznia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>BS/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑642/19 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:32">EU:C:2020:32</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200903">3 września 2020 r.</DATE> ZW/EBI (<NO.CASE>C‑50/20 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:652">EU:C:2020:652</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Komisja kwestionuje jednak określone części zaskarżonego wyroku i wymienia w tym zakresie jego konkretne punkty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz ich przegląd przedstawiony w pkt 17–20 odwołania.</P></NOTE>. Ponadto wyjaśnia też, w jakim zakresie Sąd naruszył jej zdaniem prawo, stosując poszczególne przesłanki, o których mowa w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W związku z tym uzasadnienie odwołania jest wystarczające.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wnioski w przedmiocie dopuszczalności odwołania</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Odwołanie jest zatem dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Zasadność odwołania</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Odwołanie Komisji składa się z tylko jednego zarzutu. Sąd miał naruszyć prawo przy dokonywaniu wykładni pojęcia systemu pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589, a ponadto przeinaczyć sporną decyzję, uznając, że nie wykazano spełnienia przesłanek istnienia systemu pomocy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W ocenie Sądu Komisja niesłusznie stwierdziła, że systematyczna, wychodząca poza zakres stosowania art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92, praktyka belgijskich organów w zakresie korekty zysku stanowi system pomocy (pkt 135 zaskarżonego wyroku). Jego zdaniem Komisja nie przeanalizowała wszystkich wydanych interpretacji indywidualnych, a jedynie ich próbę. W ten sposób nie wykazała jednak, w ocenie Sądu, że belgijskie organy podatkowe stosowały systematyczny sposób postępowania we wszystkich interpretacjach indywidualnych (pkt 134 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 system pomocy oznacza każde działanie, na którego podstawie, bez potrzeby dalszych środków wykonawczych, można dokonać wypłat pomocy indywidualnej na rzecz przedsiębiorstw określonych w akcie w sposób ogólny i abstrakcyjny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>pomocy indywidualnej<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> zgodnie z art. 1 lit. e) tego rozporządzenia oznacza natomiast pomoc, która nie jest przyznawana na podstawie systemu pomocy, oraz podlegającą obowiązkowi zgłoszenia pomoc przyznawaną na podstawie systemu pomocy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Istnienie systemu pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 zależy więc od spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, musi to być system. Po drugie, indywidualna pomoc musi być wypłacana bez potrzeby dalszych środków wykonawczych. Po trzecie, przedsiębiorstwa, którym wypłaca się pomoc, muszą być określone w akcie w sposób ogólny i abstrakcyjny. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Sąd doszedł do wniosku, że nie została spełniona żadna z tych przesłanek. Komisja uważa, że tym samym Sąd dokonał błędnej wykładni wszystkich z trzech przesłanek przewidzianych w art. 1 lit. d) (części od pierwszej do trzeciej zarzutu). Zarzut Komisji może zostać ostatecznie uwzględniony tylko wtedy, jeśli błędna wykładnia została przyjęta w przypadku wszystkich trzech przesłanek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Czwarta i ostatnia część zarzutu, zgodnie z którą Sąd nie uwzględnił ponadto ducha i celu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589, nie stanowi natomiast w rzeczywistości samodzielnej części zarzutu. Ducha i cel przepisu należy bowiem uwzględnić przy dokonywaniu wykładni każdej z określonych w nim przesłanek. Ta część zarzutu zostanie zatem zbadana łącznie z jego trzema pozostałymi częściami.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pierwszej przesłanki, dotyczącej istnienia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> (część pierwsza zarzutu)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W ramach części pierwszej zarzutu Komisja zarzuca Sądowi, że w pkt 78 i nast. zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni pierwszej z przewidzianej w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 przesłanek, a mianowicie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>. Ponadto miał on przeinaczyć motywy 94–110 spornej decyzji, przyjmując w pkt 94 zaskarżonego wyroku, że jedynie akty wymienione w jej motywie 99 stanowią podstawę przedmiotowego systemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W motywie 99 spornej decyzji Komisja wyjaśniła, że to art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92, uzasadnienie ustawy z dnia <DATE ISO="20040621">21 czerwca 2004 r.</DATE>, okólnik administracyjny z dnia <DATE ISO="20060704">4 lipca 2006 r.</DATE> oraz odpowiedzi ministra finansów na pytania poselskie dotyczące stosowania art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 stanowią akty, na podstawie których przyznaje się zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Część pierwsza zarzutu dzieli się natomiast na dwa argumenty. Z jednej strony, wbrew stanowisku Sądu, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 zdaniem Komisji może obejmować również utrwaloną praktykę administracyjną [zob. w tej kwestii część a)]. Z drugiej strony zdaniem Komisji Sąd pominął to, że wykazała ona również w wystarczającym stopniu istnienie tej utrwalonej praktyki administracyjnej [zob. w tej kwestii część b)].</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/></HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Komisja uważa, że Sąd przyjął zbyt wąską wykładnię pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Zdaniem tej instytucji pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> – wbrew temu, co stwierdził Sąd – może obejmować również utrwaloną praktykę administracyjną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 należy interpretować rozszerzająco<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz w szczególności wersja językowa angielska (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>act<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>), włoska (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>atto<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>) i portugalska (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>ato<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>).</P></NOTE>. Podczas gdy jedynie nieliczne wersje językowe wskazują na to, że mogłoby być konieczne uregulowanie ustawowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>W wersji hiszpańskiej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>dispositivo<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, a w wersji francuskiej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>disposition<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</P></NOTE>, w świetle większości wersji językowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>[R]etsakt<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> w wersji duńskiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>Regelung<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> w wersji niemieckiej, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>regeling<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w wersji niderlandzkiej i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>rättsakt<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w wersji szwedzkiej.</P></NOTE> wystarczające wydaje się wywołanie skutku prawnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja i Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Ferracci</NAME.CASE> (od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:229">EU:C:2018:229</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.).</P></NOTE> – nieważne, czy na mocy ustawy, czy w inny sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Również względy dotyczące skuteczności (effet utile) kontroli pomocy państwa przemawiają za przyjęciem wykładni rozszerzającej. Podczas gdy lit. e) dotyczy indywidualnych przypadków, lit. d) obejmuje wiele podobnych przypadków. Skuteczność pracy Komisji stanęłaby pod znakiem zapytania, gdyby państwa członkowskie mogły uniemożliwić kontrolę abstrakcyjnego systemu pomocy, przesuwając go z poziomu ustawowego na poziom administracyjny. Komisja musiałaby wówczas analizować każdą z decyzji indywidualnie, nawet jeśli byłyby to decyzje takiego samego rodzaju.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Argument Komisji wydaje się z kolei wynikać z niepełnego zrozumienia zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności Sąd zbadał w pkt 80 i nast. wyroku, czy podstawą prawną, w oparciu o którą przyznano możliwość dokonania ujemnych korekt, były akty prawne zidentyfikowane w motywie 99 spornej decyzji. W pkt 96 wyroku Sąd orzekł, że tak nie jest, argumentując, iż nie zawierają one elementów mających znamiona systemu, który kwestionuje Komisja. Następnie w pkt 121 i nast. Sąd zbadał, czy za pomocą podniesionego przez Komisję argumentu dotyczącego istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej można podważyć ten wniosek. Taką utrwaloną praktykę administracyjną Sąd określa jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>systematyczny sposób postępowania<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Co prawda Sąd w pkt 79 i 122 zaskarżonego wyroku słusznie odsyła do wyroku w sprawie Niemcy i Pleuger Worthington/Komisja. Zgodnie z tym wyrokiem w przypadku, gdy nie zidentyfikowano aktu prawnego ustanawiającego system pomocy, Komisja może powołać się na całokształt okoliczności, które pozwalają stwierdzić istnienie systemu pomocy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940413">13 kwietnia 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Niemcy i Pleuger Worthington/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑324/90 i C‑342/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:129">EU:C:1994:129</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Wbrew stanowisku niektórych uczestników postępowania, z wyroku w sprawie Pleuger<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940413">13 kwietnia 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Niemcy i Pleuger Worthington/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑324/90 i C‑342/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:129">EU:C:1994:129</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> nie wynika jednak, że praktyka administracyjna może stanowić system pomocy tylko wtedy, kiedy nie istnieje uregulowanie ustawowe. To prawda, że w tamtej sprawie Trybunał musiał wydać rozstrzygnięcie wyłącznie w przedmiocie stanu faktycznego, w którym nie można było zidentyfikować aktu prawnego, na którym opierał się system pomocy. Trybunał nie odniósł się jednak tym samym do sytuacji, w których organy administracyjne jednolicie stosują akt prawny w określony sposób, wykraczając poza jego brzmienie. W związku z powyższym Sąd nie wyklucza w pkt 123 zaskarżonego wyroku, że Komisja mogłaby stwierdzić, iż system pomocy istnieje, jeżeli cechy charakterystyczne systematycznego sposobu postępowania odpowiadają wymogom<?PAGE NO="12"?> określonym w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589. W pkt 124 Sąd stwierdził zaś jedynie, że Komisja nie wykazała, że taki systematyczny sposób postępowania nie ma znamion utrwalonej praktyki administracyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W konsekwencji argumentu Komisji podniesionego w ramach części pierwszej zarzutu nie można uwzględnić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wykazania istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Decydujące znaczenie ma zatem to, czy Sąd – jak podnosi Komisja – naruszył prawo, przyjmując zbyt surowe wymogi w zakresie wykazania istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej. W tym względzie w pkt 134 wyroku Sąd stwierdził, że w spornej decyzji Komisja nie wykazała, iż istniał systematyczny sposób postępowania belgijskich organów podatkowych, który został zastosowany we wszystkich odnośnych interpretacjach indywidualnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Jak wyjaśniono powyżej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Punkt 46 niniejszej opinii.</P></NOTE>, ocena okoliczności faktycznych przez Sąd co do zasady nie stanowi kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału. Jeżeli Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest jednak uprawniony na podstawie art. 256 TFUE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171214">14 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>EBMA/Giant (Chiny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑61/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:968">EU:C:2017:968</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200204">4 lutego 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑515/17 P i C‑561/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:73">EU:C:2020:73</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200618">18 czerwca 2020 r.</DATE> <NAME.CASE>Komisja/RQ</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑831/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:481">EU:C:2020:481</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Dokładniej rzecz ujmując, Sąd uważa, że Komisja nie wykazała w sposób wymagany prawem istnienia systematycznego sposobu postępowania (pkt 126 zaskarżonego wyroku). Sąd uznał, że nie wyjaśniła ona, dlaczego dokonała takiego, a nie innego wyboru próby, ani też nie podała powodów, dla których została ona uznana za reprezentatywną dla wszystkich interpretacji indywidualnych (pkt 127 zaskarżonego wyroku). Zdaniem Sądu Komisja podała <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>przykłady mogące ilustrować wszystkie interpretacje indywidualne<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>, nie uzasadniając ich wyboru ani reprezentatywności (pkt 128 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Jak zostanie wyjaśnione poniżej, w celu wykazania istnienia systemu Komisja może ograniczyć się do zbadania prób (zob. w tej kwestii część 1). Należy zatem zbadać, czy Sąd dopuścił się naruszenia prawa, podważając dokonany przez Komisję wybór próby (zob. w tej kwestii część 2).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wykazania istnienia systemu pomocy na podstawie próby</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Komisja zazwyczaj kwestionuje interpretacje indywidualne jako pomoc indywidualną<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz wyrok Sądu z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190924">24 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Holandia i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑760/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:669">EU:T:2019:669</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); a także toczące się sprawy: C‑885/19 P, Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja; C‑898/19 P, Irlandia/Komisja i in.; C‑465/20 P, Komisja/Irlandia i in.</P></NOTE>. Nie wyklucza to jednak, że również w przypadku interpretacji indywidualnych Komisja może wykazać istnienie utrwalonej praktyki administracyjnej organów podatkowych danego państwa członkowskiego. W tym celu musi jednak udowodnić systematyczny sposób postępowania po stronie organów podatkowych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Praktyka administracyjna cechuje się pewnym stopniem utrwalenia i ogólności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑387/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:235">EU:C:2004:235</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050426">26 kwietnia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Irlandia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑494/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:250">EU:C:2005:250</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Taka praktyka jest utrwalona, jeżeli rozpowszechniła się w taki sposób, że odnosi się wrażenie, iż przypadki należące do określonej kategorii są zawsze traktowane w ten sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Wykazywanie istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej wiąże się naturalnie z pewnymi nieścisłościami, w szczególności jeśli państwo nie wydało w tej kwestii przepisów administracyjnych. Niemniej jednak samo wrażenie istnienia praktyki administracyjnej nie jest wystarczające. Jeżeli istnieje ustawa, Komisja musi natomiast wykazać, że ta praktyka administracyjna stale wykracza poza samo wykonywanie kompetencji ustawowych. W przeciwnym razie ustawa ta sama stanowiłaby system pomocy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Komisja zarzuca Belgii, że jej organy podatkowe stale nieprawidłowo stosowały art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92. Podczas gdy na podstawie tego przepisu dozwolone jest dokonanie korekty zysków w przypadku porozumień zawieranych między dwoma przedsiębiorstwami należącymi do grupy przedsiębiorstw, zdaniem Komisji belgijskie organy podatkowe przyznawały zwolnienie niezależnie od takich porozumień.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Zgodnie z ustaleniami Sądu wystarczyło, aby zyski były związane z zaistnieniem nowej sytuacji, takiej jak reorganizacja powodująca relokację centralnego przedsiębiorcy do Belgii, utworzenie miejsc pracy czy inwestycje<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Punkt 90 zaskarżonego wyroku oraz motywy 103, 139 spornej decyzji.</P></NOTE>. Organy belgijskie promowały nawet, jak Komisja jeszcze raz obrazowo wyjaśniła na rozprawie, możliwość uzyskania interpretacji indywidualnych, w wyniku których dokonuje się ujemnej korekty zysków (czasami określanej również <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>zwolnieniem z podatku nadmiernych zysków<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Przypis 52 w spornej decyzji.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Jeżeli jednak, patrząc z zewnątrz, odnosi się wrażenie, że wiele interpretacji cechuje się tym samym podejściem i uzasadnieniem, stanowi to przesłankę przemawiającą za istnieniem utrwalonej praktyki administracyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Komisja nie musi w tym celu badać każdej kwestionowanej decyzji z osobna. Może oprzeć dowód na istnienie praktyki administracyjnej również na próbie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19871014">14 października 1987 r.</DATE>, <NAME.CASE>Niemcy/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>248/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:437">EU:C:1987:437</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171220">20 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hiszpania/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑81/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1003">EU:C:2017:1003</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Musi jednak uzasadnić, że wybrana przez nią próba jest reprezentatywna. Próba ta musi być wystarczająco znaczna dla potrzeb danego przypadku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171220">20 grudnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hiszpania/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑81/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1003">EU:C:2017:1003</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W tym celu próbę można wybrać zupełnie przypadkowo lub też w taki sposób, aby z określonych danych częściowych można było możliwie najpewniej wyciągać wnioski odnoszące się do całości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>W przypadku tej drugiej metody wszystkie parametry mające znaczenie dla wyboru próby muszą wynikać ze spornej decyzji. Uzasadnienie reprezentatywności próby przedstawione przez Komisję w odwołaniu byłoby zatem przedłożone z opóźnieniem i nie mogłoby z tego powodu zostać uwzględnione.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wykazania istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej w niniejszym przypadku</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Powstaje zatem pytanie, czy w pkt 126 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie stwierdził, że w spornej decyzji Komisji nie udało się w wystarczającym stopniu wykazać istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>W pkt 127 zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnia, że Komisja zbadała próbę złożoną z 22 interpretacji indywidualnych z 66 wchodzących w grę interpretacji. Jego zdaniem nie objaśniła ona jednak podstaw, na jakich dokonała wyboru tej próby, ani nie wskazała powodów, dla których została ona uznana za reprezentatywną dla wszystkich interpretacji indywidualnych. Ograniczyła się do tego, aby zbadane interpretacje obejmowały okres, w którym wydano kwestionowane rozstrzygnięcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Ponadto w pkt 128 zaskarżonego wyroku Sąd krytykuje to, że nie wyjaśniono powodów, dla których w spornej decyzji zwięźle opisano sześć interpretacji indywidualnych z tej próby. Sąd wskazał również, że w spornej decyzji nie uzasadniono też, dlaczego tych sześć interpretacji indywidualnych ma być wystarczająco reprezentatywnych dla wszystkich 66 interpretacji indywidualnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Wbrew stanowisku Sądu nie należy kwestionować spornej decyzji w zakresie, w jakim wspomnianych sześć przykładowych interpretacji indywidualnych stanowi jedynie – cytując Sąd – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>przykłady mogące ilustrować wszystkie interpretacje indywidualne<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Punkt 128 zaskarżonego wyroku.</P></NOTE>. Przykłady mogące ilustrować wszystkie interpretacje indywidualne nie są bowiem uzasadnieniem stanowiącym podstawę decyzji, lecz służą jedynie jej ilustracji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi natomiast o uzasadnienie stanowiące podstawę spornej decyzji, dokonany przez Komisję wybór, jak wyjaśniono powyżej, musi być reprezentatywny. Należy przy tym uwzględnić wszystkie parametry, które zadecydowały o wyborze próby. Powinno się zbadać je w ramach oceny całościowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz ogólnie utrwalone orzecznictwo w kwestii obowiązku uzasadnienia, wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980402">2 kwietnia 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Sytraval i Brink’s France</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑367/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:154">EU:C:1998:154</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081211">11 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Département du Loiret</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑295/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:707">EU:C:2008:707</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160310">10 marca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>HeidelbergCement/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑247/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:149">EU:C:2016:149</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200604">4 czerwca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Węgry/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑456/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:421">EU:C:2020:421</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Komisja zbadała najpierw 22 z 66 odnośnych interpretacji indywidualnych, w związku z czym próba obejmowała 1/3 z nich. Liczby tej nie można kwestionować. Ponadto wszystkie interpretacje zostały wydane przez ten sam podmiot – belgijskie biuro ds. interpretacji indywidualnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Co więcej, wszystkie 22 wybrane i zbadane interpretacje indywidualne dotyczyły korekty zysków na korzyść wnioskodawców należących do wielonarodowych grup przedsiębiorstw. W ten sposób belgijskie organy podatkowe dokonywały – jak określa to Komisja – w przypadku określonych przedsiębiorstw fikcyjnego opodatkowania zysków, które nie wynika z art. 185 ust. 2 CIR 92.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Wreszcie, Komisja wybrała interpretacje indywidualne z lat 2004, 2007, 2010 i 2013. Informacja ta wynika, co prawda, jedynie z motywu 3 spornej decyzji. Motyw ten nie znajduje się we fragmencie spornej decyzji dotyczącym oceny podjętego środka, lecz ogranicza się do przedstawienia postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Z tabeli zawartej w motywie 59 spornej decyzji wynika jednak, że te 22 interpretacje indywidualne, które obejmuje próba, to wszystkie interpretacje indywidualne z wybranych lat. Ponieważ w 2004 r. nie wydano żadnej interpretacji indywidualnej, Komisja sięgnęła po 2005 r., tj. pierwszy rok, w którym wydawano tego rodzaju interpretacje indywidualne. W związku z tym w pkt 127 zaskarżonego wyroku Sąd trafnie udokumentował wyjaśnienia Komisji, w myśl których jej badanie obejmowało interpretacje wydane na początku, w połowie i na końcu okresu, w którym biuro ds. interpretacji indywidualnych wydawało takie interpretacje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>W konsekwencji w spornej decyzji Komisja wykazała, że próba jest w swym całokształcie reprezentatywna, a tym samym wystarczająca dla udowodnienia istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Nie zmienia tego również fakt, że pojedyncze wnioski wycofywano po wstępnym etapie postępowania. Jak wynika z pkt 112 zaskarżonego wyroku, na przykład w 2014 r. tylko około 50% wniosków zakończyło się ostatecznie wydaniem interpretacji indywidualnej. W przedmiocie pozostałej połowy wniosków nie wydano natomiast żadnej interpretacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Nie ma to jednak znaczenia, ponieważ z jednej strony Komisja nie ujęła w ogóle 2014 r. w swojej próbie. Z drugiej strony belgijskie organy poinformowały natomiast Komisję, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>że od chwili wprowadzenia kwestionowanego systemu nigdy nie odrzuciły żadnego wniosku o interpretację indywidualną umożliwiającą skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>Wskazujemy, że nie wydano żadnej decyzji odmownej<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> – motyw 59 spornej decyzji lub przypis 41.</P></NOTE>. W tej sytuacji Komisja mogła wyjść z założenia, że jej ocena obejmowała praktykę belgijskich organów podatkowych w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych w całości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>W ramach kontroli pomocy państwa należy w tym zakresie uwzględnić okoliczność, że Komisja jest zdana na współpracę ze strony danego państwa członkowskiego. Zgodnie z art. 5, 12 i 20 rozporządzenia 2015/1589 może ona skierować do państwa członkowskiego wniosek o udzielenie informacji. Instytucja ta może w tym względzie polegać na tym, że informacje przekazane przez państwo członkowskie będą prawdziwe i kompletne. Nie jest zobowiązana do przeprowadzania dodatkowych badań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>W konsekwencji Komisja w wystarczającym stopniu wyjaśniła w spornej decyzji wybór próby i powody, dla których uznała ją za reprezentatywną dla wszystkich interpretacji indywidualnych. W związku z tym nie ma potrzeby, aby bardziej szczegółowo rozpatrywać argument Komisji, zgodnie z którym już samo powołanie się w spornej decyzji na decyzję o wszczęciu postępowania jest wystarczające, aby sprostać wymogom dowodowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Nie jest oczywiste, czy należy to do kontekstu spornej decyzji. Decyzja o wszczęciu postępowania i decyzja odmowna to dwa różne akty prawne wydawane w różnych momentach z różnych perspektyw, podlegające różnym kryteriom kontroli sądowej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Podsumowując, Sąd naruszył zatem prawo, uznając niesłusznie, że próba nie jest pod względem prawnym wystarczająco reprezentatywna i nie może sprostać wymogom dowodowym w zakresie istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="16"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wnioski w przedmiocie części pierwszej zarzutu</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Część pierwsza zarzutu jest zatem zasadna.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiej przesłanki, związanej z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>brakiem dalszych środków wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> (część druga zarzutu)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>W ramach części drugiej zarzutu Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni drugiej przesłanki określonej w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589, związanej z brakiem konieczności podjęcia dalszych środków wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>W pkt 120 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że Komisja doszła do błędnego wniosku, iż omawiany belgijski system zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków nie wymaga przyjęcia dalszych środków wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Wcześniej w pkt 86 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie zdefiniował przesłankę systemu pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 w ten sposób, że wypłaty pomocy indywidualnej muszą być dokonywane bez potrzeby przyjmowania dalszych środków wykonawczych. Decydujące znaczenie ma przy tym to, by istotne elementy przedmiotowego systemu pomocy wynikały z przepisów uznanych za jego podstawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Wykazane wyżej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Punkt 81 i nast. niniejszej opinii.</P></NOTE> naruszenie prawa, którego dopuścił się Sąd, dotyczy jednak również tej części zarzutu. Ponieważ Sąd uznał, że nie wykazano w wystarczającym stopniu istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej belgijskich organów podatkowych, zbadał przesłankę braku dalszych środków wykonawczych wyłącznie pod kątem podstawy ustawowej korekty zysków z tytułu art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Jeżeli podstawą systemu pomocy jest ustawa, jej zastosowanie przez organ administracyjny stanowi zwykle ewentualny dalszy środek wykonawczy. Z takimi dalszymi środkami wykonawczymi nie mamy jednak do czynienia wówczas, gdy przyznanie pomocy indywidualnej następuje już z mocy samej ustawy, bez przyznawania organowi administracyjnemu zakresu decyzyjnego w indywidualnej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>W pkt 87 zaskarżonego wyroku Sąd co do zasady słusznie wychodzi z założenia, że władze krajowe nie mogą dysponować żadnym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>zakresem uznania<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>. Ich uprawnienia muszą ograniczać się do technicznego stosowania przepisów. Jedynie w ten sposób można wykluczyć istnienie dalszych środków wykonawczych. Decydujące znaczenie ma więc to, czy organy dysponują prawdziwym zakresem uznania, czy też jedynie upoważnieniem do podejmowania decyzji w ramach związania przepisem. Konieczność wystąpienia przez podatnika z wnioskiem nie ma znaczenia dla potrzeby podjęcia dalszych środków wykonawczych, na co Sąd słusznie wskazuje w pkt 100 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Jeżeli jednak – jak w niniejszym przypadku – system polega na utrwalonej praktyce administracyjnej, co do zasady nie podejmuje się dalszych środków wykonawczych, ponieważ ta utrwalona praktyka administracyjna stanowi już całokształt środków z zakresu przyznawania pomocy indywidualnej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>W przypadku istnienia utrwalonej praktyki administracyjnej dalszy środek wykonawczy mógłby polegać wyłącznie na tym, że poszczególni urzędnicy w ramach tej praktyki byliby upoważnieni do podejmowania decyzji w indywidualnej sprawie, co pozwalałoby im odstąpić od opodatkowania stanowiącego w istocie taką praktykę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>W niniejszym postępowaniu nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. W zakresie, w jakim belgijskie organy podatkowe, wykraczając poza brzmienie art. 185 ust. 2 CIR 92, porównywały zysk danego przedsiębiorstwa z zyskiem przedsiębiorstwa nienależącego do grupy przedsiębiorstw, zawsze dokonywano korekty, dostosowując wysokość zysku do niższej wysokości będącego przedmiotem porównania zysku przedsiębiorstwa nienależącego do grupy przedsiębiorstw. Ponieważ korekty tej dokonywano bez wyjątku według takiej samej metody, organ podatkowy nie dysponował jakimkolwiek własnym zakresem decyzyjnym w indywidualnej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>W szczególności nic w niniejszym postępowaniu nie wskazuje na to, że belgijskie organy podatkowe mogłyby dokonać korekt zysku różnej wielkości, gdyby dwa identyczne przedsiębiorstwa należące do grupy przedsiębiorstw wystąpiły z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, ponieważ uważałyby, że jednemu z nich należy przysporzyć większych korzyści niż drugiemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>W związku z tym stwierdzenie przez Sąd, że były w tym przypadku potrzebne dalsze środki wykonawcze, stanowi naruszenie prawa. Również część druga zarzutu jest zatem zasadna.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie trzeciej przesłanki, dotyczącej zawartej w przepisie ogólnej i abstrakcyjnej definicji beneficjentów (część trzecia zarzutu)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>W ramach części trzeciej zarzutu Komisja zarzuca Sądowi, że dokonał błędnej wykładni trzeciej przesłanki przewidzianej w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589, dotyczącej ogólnej i abstrakcyjnej definicji beneficjentów, oraz przeinaczył motywy 66, 102, 103, 109, 139 i 140 spornej decyzji, przyjmując, że dalsze środki wykonawcze były niezbędne w celu określenia beneficjentów zwolnienia z opodatkowania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>nadmiernych zysków<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Definicja beneficjentów została przeanalizowana przez Sąd w pkt 114–119 zaskarżonego wyroku. W jego pkt 119 doszedł on do wniosku, że określenie beneficjentów musi być dokonane w drodze dalszych środków wykonawczych. W myśl pkt 115 zaskarżonego wyroku nie można zidentyfikować beneficjentów wyłącznie na podstawie art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92. Zgodnie z pkt 116 zaskarżonego wyroku zidentyfikowani przez Komisję beneficjenci systemu w rozumieniu motywu 102 spornej decyzji odpowiadają znacznie bardziej szczególnej kategorii, niż zdefiniowano to w ustawie. Inne zidentyfikowane przez Komisję akty nie zawierają jednak dodatkowych szczegółów (pkt 117 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Również w tym zakresie Sąd dopuścił się naruszenia prawa. W pkt 115 zaskarżonego wyroku przyjął on, co prawda, co do zasady właściwe kryterium oceny ogólnej i abstrakcyjnej definicji beneficjentów w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589. Taka definicja jest ogólna i abstrakcyjna, jeżeli beneficjentów można zidentyfikować wyłącznie na podstawie danego przepisu, bez dalszych środków wykonawczych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>W tym samym punkcie Sąd uznał też słusznie, że zgodnie z art. 185 ust. 2 lit. b) CIR 92 zwolnienie z podatku ogranicza się do podmiotów należących do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>wielonarodowej grupy przedsiębiorstw powiązanych<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>. Mający identyczne brzmienie motyw 109 spornej decyzji nie został w tym względzie przeinaczony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>W pkt 116 zaskarżonego wyroku Sąd nie dostrzega jednak, że bardziej szczegółowy opis beneficjenta przedstawiony w motywie 102 spornej decyzji sam w sobie stanowi część systemu pomocy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Punkt 78 niniejszej opinii.</P></NOTE>. To, że beneficjenci systemu zidentyfikowani przez Komisję różnią się od tych wskazanych w art. 185 ust. 2 CIR 92, wynika po prostu z faktu, że Komisja nie uznała za system pomocy art. 185 ust. 2 CIR 92, lecz utrwaloną praktykę administracyjną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Sąd niesłusznie stwierdził zatem, że definicja beneficjentów w ramach systemu – w tym przypadku utrwalonej praktyki administracyjnej – nie jest ogólna i abstrakcyjna. W związku z tym również część trzecia zarzutu jest zasadna.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wnioski w przedmiocie zasadności odwołania</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Podsumowując, Sąd niesłusznie uznał, że przesłanki określone w art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przeciwnie, w spornej decyzji Komisja w wystarczającym stopniu wykazała, że belgijska praktyka w zakresie ujemnej korekty zysków przedsiębiorstw należących do wielonarodowych grup przedsiębiorstw stanowi system pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589. Odwołanie jest zatem zasadne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie skargi wniesionej do Sądu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może sam wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia. Nawet jeśli bowiem Trybunał stwierdzi, że wszystkie przesłanki istnienia systemu pomocy są spełnione, Sąd musi jeszcze ocenić, czy interpretacje indywidualne dotyczące ujemnej korekty zysków stanowią pomoc państwa i czy odzyskanie domniemanej pomocy narusza w szczególności zasady legalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ nakazano je z naruszeniem prawa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Sąd nie badał zarzutów dotyczących tych kwestii. Również w zawieszonych postępowaniach podobnych do niniejszego postępowania pilotażowego nie przeprowadzono przed Sądem kontradyktoryjnej debaty w przedmiocie podnoszonych w nich zarzutów. Ich rozpatrzenie wymaga zarządzenia dodatkowych środków organizacji postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz w odniesieniu do odwrotnej sytuacji wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200908">8 września 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑119/19 P i C‑126/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:676">EU:C:2020:676</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0130">130</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W konsekwencji należy przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">D.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Niedopuszczalność odwołania wzajemnego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Następnie należy zbadać, czy wniesione przez Belgię odwołanie wzajemne jest dopuszczalne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 56 akapit drugi zdanie pierwsze statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie może zostać wniesione przez każdą stronę, której żądania nie zostały uwzględnione, w całości lub w części. W niniejszej sprawie żądanie Belgii zmierza do tego, aby uchylić wyrok Sądu w zakresie, w jakim Sąd oddalił pierwszy z podniesionych przez Belgię zarzutów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Nawet jeżeli żądania odwołania wzajemnego zgodnie z art. 178 § 1 regulaminu postępowania mogą mieć na celu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>uchylenie, w całości lub w części, orzeczenia Sądu<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, Trybunał orzekł, że podstawową zasadą rządzącą odwołaniami jest to, iż odwołanie powinno być skierowane przeciwko sentencji orzeczenia Sądu i nie może zmierzać wyłącznie do zmiany niektórych elementów uzasadnienia tego orzeczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171114">14 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>British Airways/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑122/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:861">EU:C:2017:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Société des produits Nestlé i in./Mondelez UK Holdings &amp; Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑84/17 P, C‑85/17 P i C‑95/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:596">EU:C:2018:596</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200716">16 lipca 2020 r.</DATE> <NAME.CASE>Inclusion Alliance for Europe/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑378/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:575">EU:C:2020:575</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Odpowiada to również sformułowaniu użytemu w ogólnym przepisie dotyczącym żądań odwołania zawartym w art. 169 § 1 regulaminu postępowania. Odwołanie, które ma na celu nie uchylenie, choćby w części, zaskarżonego wyroku, to jest jego sentencji, lecz jedynie zmianę określonych fragmentów uzasadnienia, jest w jego świetle niedopuszczalne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al-Aqsa/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Société des produits Nestlé i in./Mondelez UK Holdings &amp; Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑84/17 P, C‑85/17 P i C‑95/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:596">EU:C:2018:596</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Chodzi o to, że każda strona wnosząca odwołanie musi potrzebować ochrony prawnej. Wynika to już z art. 56 akapit drugi zdanie pierwsze statutu i dotyczy również odwołań wzajemnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>W niniejszym postępowaniu przesłanka ta nie została spełniona. Albo odwołanie Komisji zostanie bowiem oddalone, a uchylenie spornej decyzji stanie się – w pełni zgodnie z żądaniem Belgii – prawomocne, albo też Trybunał skieruje sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. Rozstrzygnięcie w przedmiocie rozważań Sądu dotyczących kompetencji podatkowych państw członkowskich Trybunał wydałby wówczas dopiero w kolejnym postępowaniu odwoławczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Odwołanie wzajemne Belgii jest zatem niedopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Ponieważ nie ma to miejsca w niniejszym przypadku, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał orzekł, co następuje:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Odwołanie wzajemne Królestwa Belgii zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190214">14 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Belgia i Magnetrol International/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑131/16 i T‑263/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:91">EU:T:2019:91</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zostaje uchylony.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="20"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby orzekł on w przedmiocie pozostałych zarzutów.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>