<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑404/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CC0404</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:428">EU:C:2015:428</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>7</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA J. KOKOTT – SPRAWA C‑404/14</P><P>MATOUŠKOVÁ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20150625">25 czerwca 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑404/14</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Marie Matoušková, specjalny urzędnik sądowy nadzorujący postępowanie spadkowe</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej</KEYWORD><KEYWORD>Przedmiotowy zakres stosowania</KEYWORD><KEYWORD>Umowa w sprawie działu spadku pomiędzy małżonkiem spadkodawcy oraz jego dziećmi reprezentowanymi przez kuratora</KEYWORD><KEYWORD>Wymóg zatwierdzenia przez sąd</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Trybunał dokona uściślenia przedmiotowego zakresu stosowania tak zwanego rozporządzenia Bruksela II bis<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia <DATE ISO="20031127">27 listopada 2003 r.</DATE> dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>rozporządzeniem Bruksela II bis<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="338" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">Dz.U. L 338, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 243).</P></NOTE> w <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Takie postępowania są zasadniczo objęte zakresem stosowania rozporządzenia Bruksela II bis. Jednakże wskazanego rozporządzenia zgodnie z jego art. 1 ust. 3 lit. f) nie stosuje się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>powiernictwa i dziedziczenia<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy wyjątek przewidziany w art. 1 ust. 3 lit. f) znajduje zastosowanie, jeżeli dla małoletnich spadkobierców w postępowaniu spadkowym ustanowiono kuratora, który zawarł w imieniu małoletnich umowę w sprawie działu spadku, a umowa ta ma być następnie zatwierdzona przez sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Udzielenie odpowiedzi na to pytanie prejudycjalne stwarza Trybunałowi także możliwość rozgraniczenia właściwych zakresów stosowania rozporządzenia Bruksela II bis oraz tak zwanego rozporządzenia spadkowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia <DATE ISO="20120704">4 lipca 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="107" DATE.PUB="2012">Dz.U. L 201, s. 107</REF.DOC.OJ>); w kwestii wejścia w życie tego aktu zob. art. 84 rozporządzenia spadkowego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywami 5 i 9 rozporządzenie Bruksela II bis obejmuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>wszystkie orzeczenia w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, czyli między innymi także kwestie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>wyznaczenia oraz zakresu zadań osoby lub jednostki, której powierzono zarząd majątkiem dziecka, reprezentowanie dziecka i udzielanie mu pomocy; oraz […] zarządu, zabezpieczenia lub rozporządzania majątkiem dziecka […].<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozporządzenia Bruksela II bis reguluje przedmiotowy zakres stosowania i stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, bez względu na rodzaj sądu, w sprawach cywilnych dotyczących:</P><P>„[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>przyznawania, wykonywania, przekazywania, pełnego lub częściowego pozbawienia odpowiedzialności rodzicielskiej.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Sprawy, o których mowa w ust. 1 lit. b), dotyczą w szczególności:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>opieki, kurateli i podobnych instytucji prawnych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wyznaczenia oraz zakresu zadań każdej osoby lub jednostki, która jest odpowiedzialna za osobę lub majątek dziecka, reprezentuje je lub udziela mu pomocy;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>środków mających na celu ochronę dziecka w odniesieniu do zarządu, zabezpieczenia lub rozporządzania majątkiem dziecka.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>powiernictwa oraz dziedziczenia;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Bruksela II bis pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>odpowiedzialności rodzicielskiej oznacza ogół praw i obowiązków, które zostały przyznane osobie fizycznej lub prawnej orzeczeniem, z mocy prawa lub poprzez prawnie wiążące porozumienie, dotyczących osoby lub majątku dziecka<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, przy czym zgodnie z art. 2 pkt 8 tego rozporządzenia za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>podmiot odpowiedzialności rodzicielskiej<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> uważa się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>każdą osobę, na której spoczywa odpowiedzialność rodzicielska za dziecko<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>W maju 2009 r. w Królestwie Niderlandów zmarła obywatelka czeska. Zmarła pozostawiła po sobie męża oraz dwoje małoletnich wspólnych dzieci, zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>spadkobiercami<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>. W chwili śmierci spadkodawczyni spadkobiercy mieli miejsce zamieszkania w Niderlandach.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W kwietniu 2010 r. Městsky soud v Brně (sąd rejonowy w Brnie) wszczął postępowanie spadkowe i powierzył jego przeprowadzenie notariusz M. Matouškovej, działającej w charakterze komisarza sądowego, w celu przeprowadzenia poszczególnych etapów postępowania spadkowego. Z uwagi na możliwość wystąpienia konfliktu interesów pomiędzy spadkobiercami Městsky soud powołał <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>kuratora ad hoc<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> w celu reprezentowania małoletnich dzieci.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W lipcu 2011 r. spadkobiercy zawarli umowę w sprawie działu spadku, przy której małoletnie dzieci były reprezentowane przez ich kuratora ad hoc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W sierpniu 2012 r. owdowiały małżonek wskazał w postępowaniu spadkowym jako nową okoliczność fakt, iż zmarła w chwili śmierci w rzeczywistości miała miejsce zamieszkania w Królestwie Niderlandów, a nie, jak dotychczas przyjmowano, w Republice Czeskiej. Ponadto przedłożył on niderlandzki dokument w sprawie dziedziczenia z dnia <DATE ISO="20110314">14 marca 2011 r.</DATE>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>stwierdzeniem nabycia spadku<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, które zostało wydane w ramach niderlandzkiego postępowania spadkowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ze względu na powyższe zmieniono zawartą w lipcu 2011 r. umowę między spadkobiercami w ten sposób, że odpowiadała ona wynikom przeprowadzonego już w Niderlandach postępowania spadkowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W sierpniu 2012 r. specjalny komisarz sądowy wystąpił do sądu Městsky soud v Brně o zatwierdzenie umowy między spadkobiercami w stosunku do małoletnich dzieci.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Městsky soud nie wydał merytorycznego orzeczenia zgodnego z wnioskiem komisarza sądowego, gdyż małoletni, których sprawa dotyczy, przez długi okres czasu mieszkali poza Republiką Czeską; nie stwierdził też braku własnej właściwości i nie przekazał sprawy do Nejvyšší soud (sądu najwyższego Republiki Czeskiej) w celu określenia właściwości sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W tym stanie rzeczy komisarz sądowy zwrócił się w dniu <DATE ISO="20130710">10 lipca 2013 r.</DATE> bezpośrednio do Nejvyšší soud i wniósł o określenie sądu właściwego miejscowo dla zatwierdzenia umowy między spadkobiercami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Nejvyšší soud zawiesił toczące się przed nim postępowanie i zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie następującego pytania:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Jeżeli umowa dotycząca spadku zostaje zawarta w imieniu małoletnich przez ich kuratora, i dla swojej ważności wymaga ona zgody sądu, to czy to działanie sądu stanowi środek w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b), czy też w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. f) z dnia <DATE ISO="20031127">27 listopada 2003 r.</DATE> rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia <DATE ISO="20031127">27 listopada 2003 r.</DATE> dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000?<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Stan faktyczny przedstawiony przez sąd odsyłający oraz krajowe postępowanie pozostawiają wiele pytań bez odpowiedzi, dlatego też należy najpierw zbadać kwestię dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Trybunał nie jest w stanie wyrobić sobie pełnego obrazu sytuacji dotyczącego omawianej sprawy spadkowej na podstawie informacji przekazanych mu przez sąd odsyłający. Dotyczy to w szczególności postępowania spadkowego w Niderlandach, którego przebieg nie został w istotnym zakresie przedstawiony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Trybunał nie został poinformowany ani o tym, dlaczego wszczęto postępowanie spadkowe nie tylko w Republice Czeskiej, lecz także w Niderlandach, ani też o tym, czy małoletnie dzieci były reprezentowane w tym postępowaniu. Tak samo niewyjaśniona pozostaje kwestia, czy niderlandzkie stwierdzenie nabycia spadku obejmuje jedynie prawa ojca, czy także dzieci, i z jakiego powodu po przeprowadzeniu niderlandzkiego postępowania spadkowego konieczne było w ogóle dalsze działanie komisarza sądowego z Czech lub też Městsky soud v Brně.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Pomimo tych niejasności Trybunał dysponuje wystarczającymi informacjami, aby rozpatrzeć pytanie zadane przez sąd krajowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Pytanie prejudycjalne odnosi się bowiem wyłącznie do zagadnienia, czy objęte wnioskiem sądowe zatwierdzenie, którego przedmiotem jest zawarta w ramach czeskiego postępowania spadkowego umowa między spadkobiercami, podlega pod zakres stosowania rozporządzenia Bruksela II bis i z tego powodu nie dotyczy niderlandzkiego postępowania spadkowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający przedstawił szczegółowo samo będące przedmiotem postępowania czeskie postępowanie spadkowe, tak że ramy faktyczne i prawne wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym są dla Trybunału wystarczająco jasno określone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Zagadnienia prawnej skuteczności omawianych uzgodnień nie zostały co prawda przedstawione, mogły zostać jednak pominięte. Sąd odsyłający musi bowiem na danym etapie postępowania rozstrzygnąć jedynie zagadnienie właściwości. W tym celu powinien wiedzieć, czy może powołać się na rozporządzenie Bruksela II bis, czy też nie znajduje ono zastosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zagadnienia, czy objęte wnioskiem sądowe zatwierdzenie jest w ogóle pod względem prawnym konieczne i jakie prawo w tym zakresie obowiązuje, również nie są przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, tak więc mogą pozostać na obecnym etapie postępowania kwestią otwartą i nie powinny być przedmiotem rozważań Trybunału.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Dlatego też nie ma wątpliwości, że pytanie prejudycjalne ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym należy dodatkowo wskazać, iż ocena tego zagadnienia jest w ostatecznej konsekwencji zadaniem sądu krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie stoi też na przeszkodzie okoliczność, iż przedmiot sporu postępowania głównego należy przyporządkować do postępowań niespornych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Co prawda postępowania niesporne niemające charakteru wykonywania funkcji wymiaru sprawiedliwości – tak jak na przykład działanie sądu krajowego jako organu administracji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz na przykład wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Job Centre</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑111/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:340">EU:C:1995:340</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, odnośnie do zatwierdzenia statutu spółki w celu wpisania do rejestru w ramach włoskiego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>giurisdizione volontaria<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></NOTE> – zasadniczo nie stanowią podstawy do występowania z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, niemniej jednak wniosek taki może być dopuszczalny w ramach postępowania niespornego, gdy w toku takiego – ukształtowanego zasadniczo jako postępowanie niesporne – postępowania nie rozpatrzono pozytywnie wniosku i odnośnie do tej kwestii powstaje spór prawny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz, podobnie, przytoczony powyżej wyrok Job Centre, w którym w pkt 11 wyjaśniono: „Jedynie gdy osoba, która zgodnie z prawem krajowym jest uprawniona do złożenia wniosku o zatwierdzenie, wniesie środek odwoławczy od odmowy zatwierdzenia, a zatem też od odmowy rejestracji, można przyjąć, iż sąd, do którego się zwrócono […], wykonuje zadanie z zakresu wymiaru sprawiedliwości, którego celem jest uchylenie aktu prawnego naruszającego prawo wnioskodawcy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W związku z negatywnym stanowiskiem Městsky soud v Brně należy uznać, że taka sytuacja ma miejsce i dlatego też wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Merytoryczna ocena pytania prejudycjalnego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy rozporządzenie Bruksela II bis znajduje zastosowanie do zatwierdzenia czeskiej umowy między spadkobiercami, czy też jest ono objęte wyłączeniem zawartym w art. 1 ust. 3 lit. f) tegoż rozporządzenia, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>dziedziczenia<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> nie są objęte zakresem jego stosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Na pierwszy rzut oka przepis ten stoi na przeszkodzie temu, aby przyjąć, iż rozporządzenie Bruksela II bis znajduje zastosowanie w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Jest to tym bardziej słuszne, iż dziedziczenia wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia Bruksela II bis są objęte zakresem uregulowania zawartego w rozporządzeniu spadkowym, które – pomijając określone wyjątki – zamierza uregulować <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>wszystkie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE> cywilnoprawne aspekty dziedziczenia majątku po osobie zmarłej<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz motyw dziewiąty rozporządzenia spadkowego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Rozporządzenia te mają charakter komplementarny pod względem swej siatki pojęciowej: rozporządzenie Bruksela II bis nie powinno kolidować z rozporządzeniem spadkowym, gdyż dziedziczenia są wyłączone zakresu z jego stosowania, i na odwrót – to co jest uregulowane w sposób wyczerpujący w rozporządzeniu Bruksela II bis, nie wymaga ujęcia w rozporządzeniu spadkowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Co prawda rozporządzenie spadkowe nie znajduje jeszcze zastosowania pod względem temporalnym do czeskiego postępowania głównego, jednakże jego przyszły zakres stosowania umożliwia wyciągnięcie wniosków co do kwestii, jaki zakres ma w ocenie prawodawcy kryterium wyłączające <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>dziedziczenia<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> z rozporządzenia Bruksela II bis.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Odnośnie do omawianej czeskiej umowy między spadkobiercami należy w tym kontekście najpierw wskazać, iż nie stanowi ona umowy dotyczącej spadku w rozumieniu rozporządzenia spadkowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. b) rozumie się jako umowę dotyczącą spadku <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>umowę […], która […] tworzy, zmienia lub pozbawia praw do przyszłego spadku lub przyszłych spadków po co najmniej jednej osobie będącej stroną umowy<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>. Czeskie postępowanie spadkowe dotyczy jedak nie <HT TYPE="ITALIC">przyszłego</HT> spadku, lecz zarządzania <HT TYPE="ITALIC">już otwartym</HT> spadkiem na podstawie porozumienia pomiędzy spadkobiercami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Jednakże zgodnie z art. 23 tego aktu rozporządzenie spadkowe obejmuje nie tylko umowy dotyczące spadku, lecz generalnie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>ogół spraw dotyczących spadku<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, włącznie z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>działem spadku<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Przedmiotem omawianego w niniejszej sprawie czeskiego porozumienia jest – jak się wydaje – taki dział spadku. Przemawia to na pierwszy rzut oka za tym, że także omawiany wymóg uzyskania zatwierdzenia powinien zostać uznany za związany ze spadkiem i dlatego mógłby być wyłączony zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) rozporządzenia Bruksela II bis z zakresu jego stosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jednakże ze związanego z prawem spadkowym kontekstu czeskiego wymogu zatwierdzenia nie należy przedwcześnie i ogólnie wyciągnąć wniosku, iż rozporządzenie Bruksela II bis nie znajdowałoby w stosunku do niego zastosowania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Z przedmiotowego zakresu zastosowania rozporządzenia spadkowego wyłączone są<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>To wyłączenie obwiązuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>z zastrzeżeniem art. 23 ust. 2 lit. c) oraz art. 26<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. Żaden z tych przepisów nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie: artykuł 23 odnosi się do zdolności do dziedziczenia, zaś art. 26 reguluje między innymi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>dopuszczalność przedstawicielstwa do celów dokonania rozrządzenia na wypadek śmierci<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</P></NOTE> mianowicie zgodnie z jego art. 1 ust. 2 lit. b) <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osób fizycznych<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, czyli właśnie obszary prawa będące przedmiotem postępowania głównego, które dotyczy kuratora ad hoc dla małoletnich oraz sądowego zatwierdzenia umowy zawartej przez ich przedstawiciela.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W tym zakresie nie należy więc obawiać się kolizji przedmiotowych zakresów zastosowania rozporządzenia Bruksela II bis i rozporządzenia spadkowego; wręcz przeciwnie: zachodzi konieczność usunięcia luki w prawie extra legem, która pojawia się w zakresie stosowania rozporządzenia spadkowego jeżeli chodzi o zagadnienia zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Do wypełnienia tej luki narzuca się stosowanie rozporządzenia Bruksela II bis. Za jego pomocą można – stosując ścisłą wykładnię wyłączenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>dziedziczenia<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> zawartego w art. 1 ust. 3 lit. f) – doprowadzić przedmiot sporu z postępowania głównego do ukształtowanego przez prawo Unii komplementarnego i koherentnego systemu przepisów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Poza tym w sprawie Schneider<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schneider</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑386/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:633">EU:C:2013:633</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Trybunał potwierdził już, iż zagadnienia zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych oraz związane z nimi kwestie przedstawicielstwa oceniane są zasadniczo według własnych kryteriów, a nie jako niesamodzielne kwestie wstępne danej czynności prawnej. Sprawa ta dotyczyła również problemów postępowania niespornego, które jednakże pojawiały się w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">Dz.U. L 12, s. 1</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>rozporządzeniem Bruksela I<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W sprawie tej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>częściowo pozbawiony zdolności do czynności prawnych obywatel<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> państwa członkowskiego wszczął przed sądem innego państwa członkowskiego postępowanie niesporne i wnosił o udzielenie zgody na zbycie przysługującego mu udziału w nieruchomości położonej na terytorium tego innego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Sąd państwa położenia nieruchomości, do którego skierowano wniosek, miał w ramach postępowania niespornego wątpliwości co do swojej właściwości, chociaż zgodnie z art. 22 pkt 1 rozporządzenia Bruksela I w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach, właściwe są sądy państwa członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Trybunał orzekł w tej sprawie, że rozporządzenie Bruksela I <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> znajduje zastosowania do takiego postępowania niespornego. Dotyczy ono bowiem zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa osób fizycznych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 r., wyłączonych z jego przedmiotowego zakresu zastosowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schneider</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑386/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:633">EU:C:2013:633</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>To samo musi obowiązywać w niniejszej sprawie w odniesieniu do rozporządzenia spadkowego. Z uwagi na to, że rozporządzenie to nie znajduje zastosowania w odniesieniu do zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych, nie stoi ono na przeszkodzie stosowaniu rozporządzenia Bruksela II bis oraz ścisłej wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>dziedziczenia<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w rozumieniu wyłączenia zawartego w art. 1 ust. 3 lit. f).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W tym samym kierunku zmierza sprawozdanie wyjaśniające Paula Lagarde’a<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>sprawozdaniem Lagarde’a<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, w wersji niemieckiej dostępne na stronie internetowej http://hcch.e-vision.nl/upload/expl34d.pdf.</P></NOTE> dotyczące konwencji haskiej o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej i środków ochrony dzieci z dnia <DATE ISO="19961019">19 października 1996 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>konwencją haską)<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Tekst jest dostępny również w tłumaczeniu na język niemiecki na oficjalnej stronie internetowej Konferencji Haskiej: http://hcch.e-vision.nl/upload/text34d.pdf.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W ramach historycznej i systemowej wykładni rozporządzenia Bruksela II bis sprawozdanie Lagarde’a może dostarczać wskazówek dla wykładni odnośnych przepisów rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia dotyczące pieczy oparte są bowiem na pracach przygotowawczych dotyczących konwencji haskiej i w znacznej części odpowiadają przepisom tej konwencji. Z tego względu przepisy rozporządzenia i odnośne postanowienia konwencji powinny być w miarę możliwości interpretowane w ten sam sposób, tak aby rezultaty stosowania tych aktów prawnych nie różniły się między sobą w zależności od tego, czy dany przypadek dotyczy państwa członkowskiego, czy też państwa trzeciego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz moje stanowisko w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Health Service Executive</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑92/12 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:177">EU:C:2012:177</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>W odniesieniu do zawartego w art. 4 lit. f) konwencji haskiej wyjątku dotyczącego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>dziedziczenia<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, który odpowiada wyjątkowi zawartemu w rozporządzeniu Bruksela II bis, sprawozdanie Lagarde’a wyjaśnia od razu, że spadki zasadniczo są wyłączone z zakresu uregulowania konwencji. Jednakże sprawozdanie nie wyklucza, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>o ile statut spadkowy przewiduje działanie ustawowego przedstawiciela dziecka, osoba ta zostanie ustalona na podstawie przepisów konwencji<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> – i opowiada się w konsekwencji za ścisłą wykładnią wyjątku przewidzianego dla dziedziczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>To samo powinno dotyczyć – gdyż, tak jak wykazano w pkt 37 i nast., żadne wynikające z prawa Unii względy się temu nie sprzeciwiają – także wykładni rozporządzenia Bruksela II bis i dlatego też wyjątek z tego rozporządzenia odnoszący się do spadków nie powinien znaleźć zastosowania do spornego zatwierdzenia umowy między spadkobiercami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań zatwierdzenie objęte wnioskiem w postępowaniu głównym – oraz oznaczenie sądu właściwego dla tej czynności – powinno być traktowane jako sprawa cywilna dotycząca <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>przyznawania, wykonywania [względnie] przekazywania […] odpowiedzialności rodzicielskiej<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) oraz art. 2 pkt 7 rozporządzenia Bruksela II bis.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na pytanie prejudycjalne w następujący sposób:</TXT><P>Sądowe zatwierdzenie umowy o dział spadku zawartej przez kuratora w imieniu małoletniego jest objęte art. 1 ust. 1 lit. b), a nie art. 1 ust. 3 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 2201/2003.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>