Ή παροῦσα υπόθεση εξετάζεται στο ακόλουθο κανονιστικό πλαίσιο:

Τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, ὅπως ἴσχυε ὥς τίς 31 Μαρτίου 1979, ὥριζε:

Οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικοῦ φράγκου υπολογίζονται βάσει τῶν Ισοτιμιών πού ἐδέχετο τό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τήν 1η 'Ιανουαρίου 1965.

Ἡ Ισοτιμία αύτη ήταν 12,50 BF γιά 1 μάρκο Γερμανίας καί 8 BF γιά 100 λιρέτες 'Ιταλίας.

Σύμφωνα μέ τό άρθρο 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, υπάλληλος δύναται νά ζητήσει τήν τακτική ἡ κατ' ἐξαίρεση μεταφορά τμήματος τῶν ἀποδοχών του σέ χώρα έκτός αυτής ὅπού ἀσκεί τά καθήκοντα του. Ή παράγραφος 4 τοῦ ἐν λόγω άρθρου, ὅπως 'ίσχυε ὡς τίς 31 Μαρτίου 1979, ὥριζε ̥τι οἱ μεταφορές αυτές πρέπει νά πραγματοποιούνται μέσω τοῦ ὀργάνου, στό όποιο υπάγεται ὁ υπάλληλος, βάσει τῆς ἐπισήμου τιμής συναλλάγματος πού ισχύει κατά τήν ημερομηνία τῆς μεταφοράς. Ὡς επίσημη τιμή συναλλάγματος κατά τήν έννοια τῆς ἀνωτέρω διατάξεως εθεωρείτο ή τελευταία ἰσοτιμία πού ἐδέχετο τό ΔΝΤ καί ἡ ὁποία δέν εἶχε τροποποιηθεῖ ἀπό τήν 1η Νοεμβρίου 1969 (δηλαδή γιά παράδειγμα 13,66 BF πρός 1 μάρκο Γερμανίας).

Μετά τήν κατάργηση, τό 1971, τοῦ διε-θνοῦς συστήματος τῶν σταθερών τιμών συναλλάγματος, στό όποιο βασίζονται οἱ ἐν λόγω διατάξεις, οἱ ισοτιμίες αυτές ἀντικατοπτρίζουν ὅλο καί λιγότερο τήν ἀγοραστική δύναμη τῶν οἰκείων νομισμάτων, καθώς καί τήν ἀξία τους στην ἀγορά συναλλάγματος. Οἱ υπάλληλοι πού προ-έβαιναν σέ μεταφορές πρός χώρες, τό νόμισμα τῶν ὁποίων ἀνετιμᾶτο σέ σχέση μέ τίς ισοτιμίες πού ἐκοινοποιοῦντο στό ΔΝΤ, είχαν κατ' αυτόν τόν τρόπο τήν δυνατότητα — σέ σύγκριση μέ τίς μεταφορές πού πραγματοποιοῦνται ὑπό τίς συνήθεις συνθήκες ἀγοράς — νά πραγματοποιούν κέρδη ἐπί τῆς τρεχούσης τιμής συναλλάγματος.

Σύμφωνα μέ τήν πρό τῆς 1ης 'Απριλίου 1979 νομική κατάσταση, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής τοῦ ἄρθρου 64 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, πού ἀντανακλά τους ὅρους διαβιώσεως στον τόπο ὅπου ἀσκεῖ τά καθήκοντά του ὁ υπάλληλος, έπρεπε νά εφαρμόζεται ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ἀποδοχών, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ τμήματος εκείνου τῶν ἀποδοχών πού μεταφέρεται σέ άλλη χώρα βάσει τοῦ άρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. Τό γεγονός αυτό είχε ὡς συνέπεια παράλληλη αύξηση τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής γιά τους υπαλλήλους πού ὑπηρετοῦν σέ χώρες ὅπως ἡ 'Ιταλία, τό Ἡνωμένο Βασίλειο καί ἡ 'Ιρλανδία, όπου τό νόμισμα εἶχε υποτιμηθεί σέ σχέση μέ τίς ἰσοτιμίες τοῦ ΔΝΤ, καί μείωση τοῦ συντελεστοῦ γιά τους υπαλλήλους πού υπηρετούν σέ χώρες, ὅπου τό νόμισμα εἶχε ανατιμηθεί σέ σχέση μέ τίς ἰσοτιμίες ΔΝΤ.

Οἱ συνταξιοῦχοι ἠδύναντο μέ την ἐν λόγω ρύθμιση νά ἀντλήσουν ειδικά πλεονεκτήματα. 'Αν ἐδήλωναν ὅτι έχουν τήν κατοικία τους σέ χώρα μέ υποτιμημένο νόμισμα, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής, πού ἴσχυε γιά τήν ἐν λόγω χώρα, ἐφηρμόζετο ἐπί τῆς συντάξεως τους σύμφωνα μέ τό άρθρο 82 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως. Τό άρθρο 45 τοῦ παραρτήματος VIII τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τους παρείχε τήν δυνατότητα εισπράξεως τῶν συντάξεων αὐτῶν στό ἰσχυρό νόμισμα τῆς χώρας καταγωγής τους ἡ τῆς έδρας τοῦ ὀργάνου στό όποιο ὑπήγοντο. Τήν κατάσταση αυτή επέκρινε ὁ γενικός εἰσαγγελεύς Mayras μέ τίς προτάσεις του στην υπόθεση 28/74 (Gillet, Rec. 1975, σ. 478).

Ἀπό τό 1974, ἡ Ἐπιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο προτάσεις γιά τήν εξάλειψη των ἀτελειῶν τῶν κανόνων πού Ισχύουν σχετικά μέ τήν καταβολή συντάξεων καί μισθών, οἱ ὁποῖες προκύπτουν ἀπό τήν κατάργηση τοῦ διεθνοῦς συστήματος τῶν σταθερών τιμών συναλλάγματος.

Ή πρόταση κανονισμοί) τοῦ Συμβουλίου περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, τῆς 13ης 'Ιουνίου 1974 (JO C 88, σ. 25), προέβλεπε νέα διατύπωση τοῦ ἄρθρου 17 παράγραφος 4 τοῦ παραρτήματος VII τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως:

Οἱ μεταφορές πού προβλέπονται στίς ἀνωτέρω παραγράφους 2 καί 3 πραγματοποιοῦνται βάσει τῶν ισοτιμιών πού ἀναφέρονται στό άρθρο 63 τελευταίο εδάφιο τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως. Στά μεταφερόμενα ποσά εφαρμόζεται ὁ συντελεστής πού προκύπτει ἀπό τήν σχέση μεταξύ τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογῆς τῆς χώρας, στό νόμισμα τῆς ὁποίας πραγματοποιείται ἡ μεταφορά, καί τοῦ συντελε-στοῦ ἀναπροσαρμογής τῆς χώρας ὅπου ἀσκεῖ τά καθήκοντά του ὁ υπάλληλος.

Τή 1η 'Απριλίου 1977, ἡ 'Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο πρόταση κανονισμού περί εισαγωγής τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος (ΕΛΜ) στόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως (JO C 99, σ. 5), ή ὁποία ἀπερρίφθη ἀπό τήν επιτροπή τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως πού εἶχε επιληφθεί σχετικά. Τό Συμβούλιο έλαβε τήν γνώμη τοῦ Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καί τήν γνωμοδότηση τοῦ Δικαστηρίου. Στό ψήφισμά του τῆς 7ης 'Ιουλίου 1977 (JO C 183, σ. 55), τό Κοινοβούλιο ενέκρινε τήν πρόταση, λαμβάνοντας ὑπό σημείωση τίς διαβεβαιώσεις τῆς 'Επιτροπής ὅτι οἱ προτάσεις τῆς δέν πρόκειται νά θίξουν καθόλου τήν πραγματική ἀξία τῶν ποσών πού καταβάλλονται στους υπαλλήλους ως ἀποδοχές, συντάξεις καί ἀποζημιώσεις. Σέ συνεδρίαση, ὁ υπεύθυνος γιά τίς διοικητικές ὑποθέσεις ἐπίτροπος Tugendhat δήλωσε: ... στόχος τοῦ συστήματος πού καθιέρωσε ἡ 'Επιτροπή είναι ἡ επίτευξη χρηματιστηριακῆς οὐδετε-ρότητος, νομίζουμε δέ ὅτι δύναται νά ἐπιτευχθεί ἰσότης ἀγοραστικής δυνάμεως. Ἐπιθυμοῦμε, πράγματι, οἱ υπάλληλοι τῆς 'Επιτροπής ὡρισμένου βαθμοῦ, εἴτε υπηρετοῦν στίς Βρυξέλλες, στό Λουξεμβοῦργο, στό Λονδίνο εἴτε σέ ὁποιονδήποτε άλλον τόπο τῆς Κοινότητος, νά εἶναι σέ θέση νά ἀγοράζουν ἀκριβώς τήν 'ίδια ποσότητα ἀγαθών μέ ἐκείνη τοῦ συναδέλφου τους πού εἶναι εγκατεστημένος ἀλλοῦ εντός τῆς Κοινότητος ... Τό πρόβλημα τῶν μεταφορών ἀπασχολεί επίσης τήν 'Επιτροπή. Ἐπί τοῦ παρόντος εξετάζεται πρόταση τροποποιήσεως τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων. Κατά τίς εκτιμήσεις μας, ἡ ἐν λόγω τροποποίηση πρέπει νά θεσπισθεί ὄχι ἀργότερα ἀπό τήν παροῦσα πρόταση κανονισμοί) καί πιστεύω ὅτι ἐδῶ πρόκειται γιά ένα άλλο σημείο πού ἐστάθη ἀφορμή νά διατυπωθοῦν ὁρισμένες ἀνησυχίες.

'Επειδή τό Συμβούλιο δέν ἐψήφισε ὥς τό 1978 τήν ἀπό 6 'Οκτωβρίου 1976 πρόταση κανονισμοῦ περί εφαρμογής τῆς (ΕΛΜ) ευρωπαϊκής λογιστκῆς μονάδος ἐπί τῶν πράξεων τῶν ὀργάνων τῶν Κοινοτήτων (JO C 271, σ. 5), ἡ Ἐπιτροπή κατέβαλε προσπάθεια, ώστε νά ἐφαρμοσθοῦν οἱ συντελεστές μετατροπής τῶν αποδοχών τῶν υπαλλήλων, ὅπως προβλέπεται στην πρόταση τῆς 1ης 'Απριλίου 1977, λαμβάνοντας ὑπ' ὄψη τήν κατάσταση πού ἐδημιουργήθη κατ' αυτόν τόν τρόπο. Σέ παράρτημα τῆς ἐκθέσεως τῆς τοῦ 1978 πού ἀφορᾶ τήν ετήσια εξέταση τοῦ επιπέδου τῶν ἀποδοχῶν (DOC. COM (78) 673 τελικό τῆς 29ης Νοεμβρίου 1978), ἡ 'Επιτροπή ἐπισυνῆψε τήν ἀκόλουθη κοινοποίηση πρός τό Συμβούλιο, χωρίς προηγουμένη διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο, τό Δικαστήριο καί τήν επιτροπή τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως:

... τό κείμενο τῶν δύο πρώτων εδαφίων τοῦ ἄρθρου 63 ἀντικαθίσταται ἀπό τό ἀκόλουθο κείμενο: Οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντα του. Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικού φράγκου υπολογίζονται βάσει τῶν τιμών συναλλάγματος πού χρησιμοποιούνται στην εκτέλεση τοῦ γενικού προϋπολογισμού τῶν Κοινοτήτων ὅπως ίσχυαν τήν... Ή 'Επιτροπή εμμένει στην θέσπιση ἐκ μέρους τοῦ Συμβουλίου, πρό τοῦ τέλους τοῦ έτους, τοῦ προαναφερθέντος άρθρου, καθώς καί τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, ὅπως προκύπτει ἀπό τίς εργασίες τοῦ Συμβουλίου πού έγιναν στό πλαίσιο τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως... (Ὁ) ... κανονισμός (πρέπει νά τεθεί σέ) ἰσχύ τήν 1η 'Ιανουαρίου 1979 (καί νά είναι) εφαρμοστέος ἀπό τήν 1η 'Απριλίου 1979. Πάντως, γιά τους δικαιούμενους ἀποζημιώσεων συνταξιούχους, οἱ καθαρές χρηματικές παροχές τῶν ὁποίων υφίστανται μείωση λόγω τῆς εφαρμογής τοῦ παρόντος συστήματος, ὁ κανονισμός δέν θά τύχει εφαρμογής πρίν ἀπό τήν 1η 'Οκτωβρίου 1979...

Στίς 21 Δεκεμβρίου 1978, τό Συμβούλιο ἐθέσπισε τόν κανονισμό 3085/78, ὁ ὁποῖος

τροποποιεί — Ιδίως ὅσον ἀφορᾶ τίς χρησιμοποιητέες νομισματικές ισοτιμίες — τόν κανονισμό 259/68 περί καθορισμοῦ τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως καί τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοί) τῶν Κοινοτήτων, καθώς καί τους κανονισμούς 2530/72 καί 1543/73 περί θεσπίσεως ὡρισμένων ειδικών μέτρων (JO L 369, σ. 6). Ό ἐν λόγω κανονισμός (3085/78) επαναλαμβάνει τήν κοινοποίηση τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 29ης Νοεμβρίου 1978 καί, ὅσον άφορᾶ τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής πρός υπολογισμό τῶν μεταφερθέντων ποσών, τήν διατύπωση πού ἐχρησιμοποιήθη στην πρόταση τῆς 1ης 'Απριλίου 1977. 'Ορίζει τήν 1η 'Ιουλίου 1978 ὡς ημερομηνία ἡ ὁποία πρέπει νά ληφθεῖ ὑπ' ὄψη γιά τόν υπολογισμό τῶν ἀποδοχών πού καταβάλλονται σέ νόμισμα διάφορο τοῦ βελγικοῦ φράγκου βάσει τῶν τιμών συναλλάγματος πού χρησιμοποιούνται στην ἐκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμού τῶν Κοινοτήτων καί διευκρινίζει ὅτι ἡ ἀνωτέρω ημερομηνία τροποποιείται κατά τήν ετησία εξέταση τοῦ επιπέδου τῶν ἀποδοχών.

Παράλληλα μέ τήν ἀναπροσαρμογή τῶν τιμών συναλλάγματος, τό Συμβούλιο, μέ τόν κανονισμό 3086/78 τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978 περί προσαρμογής τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής πού εφαρμόζονται ἐπί τῶν ἀποδοχών καί συντάξεων τῶν υπαλλήλων καί τοῦ λοιποῦ προσωπικού τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καί ἐν συνεχεία τῆς τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής κατατάσεως περί τῶν τιμών συναλλάγματος πού χρησιμοποιούνται στην ἐφαρμογή τοῦ κανονισμού (JO L 369, σ. 8), ἐτροποποίησε τίς τιμές τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής πού ἀντιστοιχούν στους διαφόρους τόπους διορισμού κατά τρόπο, ώστε κάθε μόνιμος υπάλληλος (ή έκτακτος), ὁ όποῖος δέν ἤσκει τά καθήκοντά του στό Βέλγιο ή στό Λουξεμβούργο, νά βλέπει τίς ἀποδοχές του τοῦ 'Απριλίου 1979 νά παραμένουν στό ἴδιο επίπεδο μέ τίς ἀποδοχές τοῦ προηγουμένου μηνός. Πράγματι, επειδή τό σημείο ἀφετηρίας (ὕψος ἀποδοχών σέ βελγικά φράγκα) παραμένει υποθετικά ἀμετάβλητο, ὅσον άφορᾶ τίς πράξεις εκκαθαρίσεως, καί τό σημείο ἀφίξεως (ὕψος καταβολής σέ εθνικό νόμισμα), πρέπει κανονικά νά παραμένει ἴσο μέ τό πρῶτο, ἀπό την στιγμή κατά τήν ὁποία μια ἀπό τίς παραμέτρους πού παρεμβάλλονται στην εκκαθάριση θά ἐτροποποιεῖτο, θά συνέτρεχε λόγος προσαρμογῆς τῆς δευτέρας παραμέτρου (συντελεστής ἀναπροσαρμογής) έτσι ώστε νά εξασφαλίζεται ἡ οὐδετερότης τῆς πράξεως.

Γιά τόν καθορισμό τοῦ συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής, πού προβλέπει τό άρθρο 64 τοῦ κανονισμού ὑπηρεσιακής καταστάσεως, τό Συμβούλιο καί ἡ Ἐπιτροπή ἐφαρμόζουν, ἀπό τό 1967, τήν ἀκόλουθη διαδικασία συγκρίσεως τοῦ επιπέδου τιμών μεταξύ τῶν Βρυξελλών καί τῶν διαφόρων άλλων τόπων διορισμού. Ή Στατιστική 'Υπηρεσία τῶν ΕΚ συντάσσει τακτικά καί σέ συνεργασία μέ τίς ἁρμόδιες εθνικές ὑπηρεσίες πίνακες τιμών γιά τά εμπορεύματα καί τίς υπηρεσίες πού θεωρούνται ὅτι ἀντιπροσωπεύουν τίς κατηγορίες τῶν ενδεικτικών δαπανών, στίς όποιες υποβάλλονται τά νοικοκυριά τῶν υπαλλήλων στους διαφόρους τόπους ὅπου οἱ τελευταίοι ἀσκοῦν τά καθήκοντά τους. Γιά κάθε κατηγορία υπολογίζεται ἡ σχέση μεταξύ τῆς τιμής Βρυξελλών καί εκείνης πού εφαρμόζεται στην πόλη, ἡ ὁποία λαμβάνεται ὡς βάση γιά τόν τόπο διορισμού. Μέ τήν στάθμιση αυτή εἶναι δυνατόν νά υπολογισθεί ἡ σχέση μεταξύ τῆς ἀγοραστικής δυνάμεως τῶν νομισμάτων τῶν χωρών ὅπου οἱ υπάλληλοι τῆς Κοινότητος ἀσκοῦν τά καθήκοντά τους. Ό δείκτης πού υπολογίζεται σύμφωνα μέ τή μέθοδο Fisher εκφράζει, πχ., τήν σχέση τιμών Βρυξελλῶν-Ρώμης καί Ρώμης-Βρυξελλῶν μέ έναν καί μόνον αριθμό. Ό ἀριθμός αυτός χρησιμοποιείται γιά τους συντελεστές ἀναπροσαρμογής εντός τῆς Κοινότητος, καθ' ὅσον εκφράζει τήν σχέση τῶν τιμών μεταξύ δύο πόλεων ὑπό ἀνατρέψιμη μορφή καί κατά συνέπεια επιτρέπει ὄχι μόνον διμερείς, άλλά καί πολυμερείς συγκρίσεις τιμών. Σύμφωνα μέ τήν ἐν λόγω μέθοδο, ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής ἀνευρίσκεται μέ διαίρεση τοῦ δείκτου Fisher πού υπολογίζεται κατά τόν τρόπο πού προανεφέρθη διά τῆς ἀντιστοίχου ισοτιμίας πού χρησιμοποιείται γιά τήν μετατροπή τῶν ἀποδοχών τῶν υπαλλήλων στό ἀντίστοιχο εθνικό νόμισμα σύμφωνα μέ τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Τόν Ὀκτώβριο-Νοέμβριο τοῦ 1975 διενηργήθη σέ ὅλες τίς πρωτεύουσες τῆς Κοινότητος συγκριτική ἔρευνα τιμών.

Οἱ προσφεύγοντες, πού εἶναι πρώην υπάλληλοι τῆς Ἐπιτροπῆς καί έχουν λάβει τήν σύνταξη τους στην 'Ιταλία, υπέβαλαν εμπροθέσμως ένσταση κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, προσβάλλοντας τίς ἀποφάσεις πού περιέχονται στουςἐν λόγω κανονισμούς. Κατά τόν χρόνο ἀσκήσεως τῆς προσφυγής δέν είχε ληφθεί καμμία ἀπόφαση σχετικά μέ τίς ενστάσεις αυτές.

Τό δικόγραφο τῆς προσφυγής κατετέθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν 24η 'Ιανουαρίου 1980.

Στίς 28 καί 29 Φεβρουαρίου 1980, τό Συμβούλιο καί ἡ 'Επιτροπή προέβαλαν ἀντιστοίχως ενστάσεις ἀπαραδέκτου.

Τό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας ἐπί τῶν ενστάσεων, χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.

Οἱ προσφεύγοντες ζητοῦν ἀπό τό Δικαστήριο

Τό Συμβούλιο, μέ παρεμπῖπτον υπόμνημα πού υπέβαλε δυνάμει τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο νά κρίνει τίς προσφυγές ἀπαράδεκτες κατά τό μέτρο πού τό άφορᾶ.

Ή 'Επιτροπή μέ παρεμπῖπτον υπόμνημα πού υπέβαλε δυνάμει τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:

Οἱ προσφεύγοντες ὑποστηρίζουν ὅτι τό σύστημα συνταξιοδοτήσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Κοινοτήτων εἶναι σύστημα πού βασίζεται σέ εἰσφορές. Τό άρθρο 83 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως ὁρίζει ὅτι οἱ υπάλληλοι συνεισφέρουν κατά τό ένα τρίτο στην χρηματοδότηση τοῦ συστήματος συνταξιοδοτήσεως. Τά υπόλοιπα δύο τρίτα χρηματοδοτοῦνται ἀπό τίς Κοινότητες. Επομένως, ή σύνταξη δέν ἀντιπροσωπεύει τίποτε άλλο, παρά ἀποδοχές πού καταβάλλονται ἐκ τῶν ὑστέρων καί ὄχι είδος δώρου τοῦ ἐργοδότου.

Ὅλοι οἱ υπάλληλοι ὡρισμένου βαθμού καί αρχαιότητος, καταβάλλουν τό αυτό ποσό ὑπό μορφή ἀμεσων κρατήσεων ἀπό τόν μισθό τους, ἀφ᾽ ἑνός, καί μιας ἀντιστοίχου εἰσφορᾶς τοῦ εργοδότου, ἀφ᾽ έτερου, ἀνεξαρτήτως τῆς ιθαγενείας τους ἡ τοῦ τόπου διορισμοῦ τους. Στην πραγματικότητα, ὅλες οἱ κρατήσεις γίνονται σέ βελγικά φράγκα στην πηγή, χωρίς νά εφαρμόζεται ὁποιοσδήποτε μηχανισμός ἀναπροσαρμογής.

Οἱ προσφεύγοντες ισχυρίζονται ὅτι τό ἐν λόγω σύστημα προϋποθέτει ὅτι ένας υπάλληλος πού έχει καταβάλει ὡρισμένο ποσό, ἴσο πρός αυτό πού κατέβαλαν καί οἱ λοιποί υπάλληλοι τοῦ ἰδίου βαθμοῦ καί ἀρχαιότητος, λαμβάνει τήν ἰδία σύνταξη μέ εκείνη τῶν λοιπών, ἡ ὁποία ἀντιστοιχεί στίς εἰσφορές του ὑπό μορφή κρατήσεων καί στίς καταβολές τοῦ εργοδότου.

Ἀντιθέτως, στό θεσπισθέν συνταξιοδοτικό σύστημα, τό ὕψος τῆς συντάξεως εξαρτᾶται ὄχι μόνον ἀπό τά ποσά πού κατέβαλε ὁ υπάλληλος, ἀλλά καί ἀπό τήν χώρα στην ὁποία δηλώνει ὅτι έχει τήν κατοικία του κατά τόν χρόνο τῆς συνταξιοδοτήσεως του.

Λόγω τοῦ θεσπισθέντος συστήματος τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής, οἱ συνταξιοῦχοι υπάλληλοι, πού διαμένουν σέ διάφορες χώρες, λαμβάνουν σύνταξη χαμηλότερη ἀπό εκείνη πού θά ἐδικαιοῦντο βάσει τῶν καταβληθεισών εἰσφορῶν γιά λογαριασμό τους. Συνταξιούχος υπάλληλος πού διαμένει στό Βέλγιο λαμβάνει πχ. σύνταξη κατά 34 % ἀνώτερη εκείνης πού λαμβάνει συνταξιούχος υπάλληλος, τοῦ αὐτοῦ βαθμοῦ καί ἀρχαιότητος, ὁ όποιος διαμένει στην 'Ιταλία, έστω καί ἄν έχουν καί οἱ δύο καταβάλει καί έχουν καί γιά τους δύο καταβληθεί τά 'ίδια ποσά γιά τήν σύσταση τῆς συντάξεως τους. Οἱ προσφεύγοντες θεωροῦν ὅτι εἶναι παράνομο νά επηρεάζεται τό ποσόν μιᾶς συντάξεως μέ δείκτη μειώσεως βάσει τοῦ τόπου διαμονής καί τοῦ οἰκείου κόστους διαβιώσεως, καθ' ὅσον έτσι περιορίζεται ἡ ελευθερία διακινήσεως τοῦ συνταξιούχου, την στιγμή ἀκριβώς πού τήν 'έχει περισσότερο ἀνάγκη. Τό ὕψος τῆς συντάξεως πρέπει νά συνίσταται ἀποκλειστικά στό ταμιακό ἀποτέλεσμα ἀθροίσεως εισφορῶν, πού κανείς δέν θά είχε δικαίωμα νά επηρεάσει ή νά κλιμακώσει σύμφωνα μέ γεωγραφικά νομισματικά κριτήρια.

Οἱ προσφεύγοντες θεωρούν ὅτι ἐξ αίτιας τῆς θεσπίσεως τῶν προσβαλλόμενων κανονισμών, πού είχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν περισσότερο ἀπό τό μισό μείωση τῆς συντάξεώς τους, παρεβιάσθησαν οἱ θεμιτές προσδοκίες τους.

Τό άρθρο 45 τοῦ παραρτήματος VΙΙΙ τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ὁρίζει ὅτι οἱ συντάξεις δύνανται νά καταβληθοῦν, κατ' ἐπιλογή τῶν ενδιαφερομένων, εἴτε στό νόμισμα τῆς χώρας καταγωγής τους εἴτε στό νόμισμα τῆς χώρας διαμονής τους εἴτε στό νόμισμα τῆς έδρας τοῦ ὀργάνου στό όποιο ἀνηκε ὁ υπάλληλος.

Μέχρι τῆς θεσπίσεως τῶν προσβαλλόμενων κανονισμών ἡ εφαρμοζόμενη τιμή συναλλάγματος ήταν εκείνη πού εἶχε καθορισθεί ἀπό τό ΔΝΤ τήν 1η 'Ιανουαρίου 1965 (γιά τήν 'Ιταλία 8 BF = 100 λιρέτες), ἐνῶ ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής ήταν 146,8. Μετά τήν έκδοση τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78, ἡ ἐφαρμοζόμενη συναλλαγματική ἰσοτιμία εἶναι εκείνη πού ἐχρησιμοποιήθη στην εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά τήν 1η 'Ιουλίου 1978 (3,83 BF = 100 λιρέτες) καί ὁ συντελεστής ἀναπροσαρμογής εἶναι 70,3).

Ή νέα κανονιστική ρύθμιση εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν μείωση τῶν συντάξεων τῶν προσφευγόντων κατά ποσοστό περισσότερο ἀπό τό μισό. Οἱ προσφεύγοντες θεωρούν ὅτι ἡ ἐν λόγω κατάσταση εἶχε πολύ σοβαρές επιπτώσεις γιά τους συνταξιούχους πού ἐπληρώνοντο σέ βελγικά φράγκα, οἱ ὁποιοι διαμένουν σέ χώρες μέ ἀσθενές νόμισμα καί οἱ όποιοι ὠργάνωσαν τήν ζωή τους σύμφωνα μέ τίς συντάξεις πού ἐλάμβαναν, τό ὕψος τῶν ὁποίων βλέπουν νά έχουν μειωθεί κατά τρόπο δραστικό.

Τό άρθρο 64 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως προβλέπει ὅτι οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογής καθορίζονται βάσει τῶν ὅρών διαβιώσεως εντός τῶν διαφόρων Κρατών μελών. Τό άρθρο 65 ὁρίζει ὅτι οἱ συντελεστές καθορίζονται βάσει ἀριθμητικής πράξεως. Ὅσον άφορᾶ τήν 'Ιταλία, ή πράξη αυτή έχει ὡς ἑξῆς: στην τιμή τῶν 8 BF γιά 100 λιρέτες ἀντιστοιχεί, ὡς συντελεστής ἀναπροσαρμογής, τό 146,8. 'Επειδή ή παροῦσα τιμή εἶναι 3,83 BF γιά 100 λιρέτες, ὁ νέος συντελεστής ἀναπροσαρμογής πού πρέπει νά εφαρμοσθεί προκύπτει ἀπό τήν εξίσωση 8 :146,8 = 3,83 : χ, ὅπου

στρογγυλοποιημένο σέ 70,3, πού είναι τελικά ὁ νέος συντελεστής ἀναπροσαρμογής.

Οἱ προσφεύγοντες ισχυρίζονται ὅτι δέν δύναται νά εἶναι σοβαρός καί δίκαιος ὁ συντελεστής πού προκύπτει ἀπό ἁπλή μαθηματική πράξη.

Ό συντελεστής ἀναπροσαρμογής πρέπει νά υπολογίζεται μέ ἀντικειμενικό τρόπο, ὥστε νά λαμβάνεται ὑπ' ὄψη ἡ εξέλιξη τοῦ κόστους ζωής καί τῆς ἀγοραστικής δυνάμεως τοῦ νομίσματος εντός τῶν διαφόρων Κρατών μελών τῆς Κοινότητος. Πρέπει νά είναι τό ἀποτέλεσμα καταλλήλου στατιστικής ἐρεύνης τῶν διαφόρων εθνικών γραφείων στατιστικής, σέ συνεργασία μέ τήν Στατιστική Ὑπηρεσία τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων, μέ βάση μιά ὁμοιόμορφη τιμή ἀναφορᾶς.

Οἱ προσφεύγοντες υποστηρίζουν ὅτι δέν έγινε καμμία διαβούλευση μέ τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ἐπί τῶν κανονισμῶν 3085/82 καί 3086/78.

Ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς 1ης 'Απριλίου 1977 (JO 1977 C 99), πού ενέκρινε τό Κοινοβούλιο (JO 1977 C 183), ἀφορούσε την εἰσαγωγή τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος στόν κανονισμό ὑπηρεσιακής καταστάσεως καί τόν καθορισμό τῆς τιμῆς της λογιστικῆς μονάδος ἐν σχέσει πρός τά διάφορα νομίσματα την 1η 'Ιουλίου 1977, ἐνῶ ἀντιθέτως ὁ κανονισμός 3085/78 της 21ης Δεκεμβρίου 1978 (JO 1978 L 369) ἀφορούσε ἀποκλειστικά την ἀναπροσαρμογή των συμβατικῶν τιμῶν συναλλάγματος πού καθωρίσθησαν σέ βελγικά φράγκα την 1η 'Ιουλίου 1978 ἐν σχέσει πρός τά λοιπά νομίσματα. Στό προοίμιο τοῦ κανονισμού 3085/78 ἀνεφέρετο ἡ γνώμη πού εἶχε διατυπώσει τό Κοινοβούλιο ἑνάμισυ χρόνο ενωρίτερα ἐπί τῆς παλαιάς προτάσεως της 'Επιτροπής τῆς 1ης 'Απριλίου 1977 περί τῆς εισαγωγῆς τῆς ευρωπαϊκῆς λογιστικῆς μονάδος.

Οἱ προσφεύγοντες θεωροῦν ὅτι δέν εἶναι θεμιτή ἡ τροποποίηση ενός κειμένου, ὅταν γίνεται επίκληση γνώμης πού άφορᾶ προγενέστερο κείμενο, τό ὁποῖο διαφέρει ἀπό τό νέο ἐπί ουσιώδους σημείου.

Τό Συμβούλιο, μέ τήν ἔνσταση ἀπαραδέκτου πού προέβαλε, ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί, χωρίς νά υπεισέλθει στην ουσία, ἐπί τῆς ἐν λόγω ενστάσεως, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 91 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού διαδικασίας του.

Ὡς πρός τήν προσφυγή ἀκυρώσεως των κανονισμών 3085/78 καί 3086/78, τό Συμβούλιο θεωρεί ὅτι δύναται νά γίνει παραδεκτή μόνον μέ τήν τήρηση τῶν κανόνων πού καθορίζουν τά άρθρα 90 καί 91 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως. Αυτό ὅμως δέν συνέβη στην προκειμένη περίπτωση.

Τό Συμβούλιο υποστηρίζει ἀφ' ἑνός μέν ὅτι οἱ προσφεύγοντες ουδέποτε τοῦ υπέβαλαν ένσταση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, ἀφ' ἑτερου δέ ὅτι δέν δύναται νά θεωρηθεί ως ἡ ἁρμοδία ἀρχή γιά τόν διορισμό τῶν προσφευγόντων πού είναι πρώην υπάλληλοι τῆς 'Επιτροπής. Δέν δύναται νά θεωρηθεί ὅτι οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 συνιστούν βλαπτικές πράξεις, δεκτικές προσβολής δυνάμει τοῦ ενδίκου μέσου τοῦ ἄρθρου 91, δεδομένου ὅτι τό άρθρο αυτό δέν επιτρέπει προσφυγές παρά μόνον κατά βλαπτικών πράξεων τῆς ἁρμοδίας γιά τους διορισμούς ἀρχής (άρθρο 90 παράγραφος 2).

Τό Συμβούλιο θεωρεί ὅτι ἡ προσφυγή ἀκυρώσεως δέν εἶναι δυνατόν νά θεμελιωθεί οὔτε στό άρθρο 173 τῆς συνθήκης, ἐφ' ὅσον οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 τυγχάνουν εφαρμογής ἐπί τοῦ συνόλου τῶν υπαλλήλων τῶν Κοινοτήτων, καθώς καί τῶν συνταξιούχων πρώην υπαλλήλων. Δέν εἶναι κατά συνέπεια δυνατόν νά βεβαιωθεί ὅτι πρόκειται γιά ἀποφάσεις πού ἀπευθύνονται στους προσφεύγοντες ἡ γιά ἀποφάσεις πού τους ἀφορούν άμεσα καί ἀτομικά, καίτοι ἐξεδόθησαν ὑπό μορφή κανονισμού.

Τό Συμβούλιο προσθέτει ὅτι, ἀκόμη καί ἄν οἱ προσφυγές ἐθεμελιοῦντο στό άρθρο 173, θά ήταν ἐν πάση περιπτώσει ἀπαράδεκτες, γιατί δέν είχαν ἀσκηθεί εντός τῶν προθεσμιών πού προβλέπονται ἀπό τό ἐν λόγω άρθρο.

Τό Συμβούλιο θεωρεῖ ὅτι τό αἴτημα τῶν προσφευγόντων, σύμφωνα μέ τό όποιο πρέπει νά ἀναγνωρισθεί ὅτι οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 δέν έχουν εφαρμογή ἐπ' αυτών, βασίζεται στό άρθρο 184 τῆς συνθήκης.

Τό Συμβούλιο ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἀνεφάρμοστου ενός κανονισμοῦ συνεπεία ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητος ζητείται παρεμπιπτόντως καί έχει περιωρισμένα ἀποτελέσματα. Τό Δικαστήριο έχει ήδη διευκρινίσει ὅτι ή ἀκύρωση ἀτομικής ἀποφάσεως λόγω ελλείψεως νομιμότητος τῶν γενικών ἀποφάσεων, στίς όποιες βασίζεται ἡ πρώτη, θίγει τά ἀποτελέσματα τῆς γενικής ἀποφάσεως κατά τό μέτρο πού τά ἀποτελέσματα αυτά συγκεκριμενοποιούνται μέ τήν ἀκυρωθείσα ἀτομική ἀπόφαση (ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς 13ης Ἰουνίου 1958 στην υπόθεση 9/56 Meroni & Co., Industrie Metallurgiche SpA κατά 'Ανωτάτης 'Αρχής, Racc. 1958, καί ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς 12ης 'Ιουνίου 1958 στην υπόθεση 15/57, Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse κατά Ανωτάτης 'Αρχῆς, Racc. 1958, σ. 155) καί ὅτι ἡ παρούσα προσφυγή πρέπει νά κριθεί ἀπαράδεκτη κατά τό μέρος πού στηρίζεται στό άρθρο 184.

Τό Συμβούλιο θεωρεί ὅτι τό αίτημα των προσφευγόντων περί ἀντισταθμιστικής ἀποζημιώσεως δέν δύναται νά υποβληθεί παρά μόνον ως ἀγωγή ἀποζημιώσεως μέ βάση τό άρθρο 215 τῆς συνθήκης. 'Εχοντας ὑπ' ὄψη τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς 22ας 'Οκτωβρίου 1975 (ὑπόθεση 9/75, Meyer-Burckhardt κατά 'Επιτροπής, Racc. 1975, σ. 1171), τό Συμβούλιο υποστηρίζει ὅτι μιά τέτοια ἀγωγή εἶναι ἀπαράδεκτη.

Μέ τίς παρατηρήσεις τους ἐπί τῆς ενστάσεως ἀπαραδέκτου τοῦ Συμβουλίου, οἱ προσφεύγοντες Ισχυρίζονται ὅτι ὅλοι τους υπέβαλαν εμπροθέσμως τήν ἀπαιτουμένη ένσταση βάσει τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων.

Κατά τους προσφεύγοντες, οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 συνιστούν βλαπτικές πράξεις, δεδομένου ὅτι τά ποσά τῶν συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων γιά τόν μήνα 'Ιούνιο 1980 εμειώθησαν περισσότερο ἀπό τό μισό σέ σχέση μέ τίς καταβληθείσες τόν μήνα Σεπτέμβριο 1979 συντάξεις. Οἱ προσβαλλόμενοι κανονισμοί ἐξεδόθησαν ἀπό τό Συμβούλιο καί ετέθησαν σέ εφαρμογή ἀπό τήν Ἐπιτροπή. Αυτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν όποιο οἱ προσφεύγοντες ἀπεφάσισαν νά ἀσκήσουν προσφυγή κατ' ἀμφοτέρων τῶν προαναφερθέντων ὀργάνων.

Κατά τήν άποψη τῶν προσφευγόντων, ή ένσταση πού προβλέπεται στό άρθρο 184 τῆς συνθήκης έχει ὡς μοναδικό σκοπό νά ἐπιτρέψει τήν άσκηση ευθείας ἀγωγής κατά τοῦ Συμβουλίου, ἐφ' ὅσον τό όργανο αυτό εξέδωσε τίς προσβαλλόμενες πράξεις.

Ὡς πρός τό αίτημα περί ἀντισταθμιστικῆς ἀποζημιώσεως, οἱ προσφεύγοντες υποστηρίζουν ὅτι ἡ ἐν λόγω ἀποζημίωση εἶναι δυνατό νά δικαιολογηθεί στό πλαίσιο τῆς γενικής υποχρεώσεως ἀρωγής τῶν κοινοτικών ὀργάνων έναντι τῶν υπαλλήλων τους. Οἱ προσφεύγοντες δέν κατανοούν γιατί ἡ γενική αυτή υποχρέωση ἀρωγής νά μήν περιλαμβάνει ἐξ 'ίσου τους συνταξιούχους πρώην υπαλλήλους, καθώς καί τό λοιπό προσωπικό τῶν Κοινοτήτων.

Μέ τήν προβληθεῖσα ένσταση της, ἡ 'Επιτροπή υποστηρίζει ὅτι ἡ προσφυγή είναι ἀπαράδεκτη, ἐφ' ὅσον βάλλει κατά πράξεων πού δέν προέρχονται ἀπό τήν ἁρμοδία γιά τους διορισμούς τῶν προσφευγόντων ἀρχή. Τό Δικαστήριο μέ τήν διάταξη του τῆς 4ης 'Οκτωβρίου 1979 πού εξέδωσε στην υπόθεση 48/79 (Οοms καί λοιποί κατά, 'Επιτροπής, Racc. 1979, σ. 3121), ὅπου οἱ προσφεύγοντες ἐζήτουν ὅπως καί στην παροῦσα, τήν ἀκύρωση τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78, ἀπεφάνθη ὅτι:

Κατά τό άρθρο 91 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, οἱ προσφυγές των υπαλλήλων πού ἀσκούνται στό πλαίσιο τοῦ άρθρου 179 τῆς συνθήκης ΕΟΚ πρέπει νά στρέφονται κατά τῆς ἁρμοδίας γιά τους διορισμούς ἀρχής καί νά ἀφοροῦν βλαπτικές πράξεις καί παραλείψεις τῆς ἐν λόγω ἀρχής έναντι τῶν προσφευγόντων. Ή προσφυγή δέν πληροῖ τήν ἀνωτέρω προϋπόθεση, καθ' ὅσον ἀποβλέπει στην ἀκύρωση κανονισμοί) τοῦ Συμβουλίου.

Ή 'Επιτροπή παρατηρεῖ ὅτι ἡ προσφυγή είναι επίσης ἀπαράδεκτη καί κατά τό άρθρο 173.

Κατά τήν γνώμη της, προσφυγή υπαλλήλου ή πρώην υπαλλήλου δύναται νά ἀσκηθεί μόνον βάσει τοῦ ἄρθρου 179. Ή ἀρμοδιότης πού προβλέπεται στό άρθρο 179 εἶναι ἀποκλειστικής φύσεως καί δέν είναι δυνατόν νά γίνει δεκτή σωρευτική ἡ συντρέχουσα ἁρμοδιότης, στηριζομένη στίς κοινές διατάξεις περί προσφυγών.

Μέ τήν ἀπόφαση του τῆς 22ας 'Οκτωβρίου 1975 (υπόθεση) 9/75 Meyer-Burckhardt κατά 'Επιτροπής, Racc. 1975, σ. 1171) καί τήν ἀπόφαση τῆς 17ης Φεβρουαρίου 1977 (υπόθεση 48/76 Reinarz κατά 'Επιτροπής, Racc. 1977, σ. 291), τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι:

... διαφορά μεταξύ υπαλλήλου καί τοῦ ὀργάνου στό όποιο αυτός υπάγεται ἡ ὑπήγετο καί ἡ ὁποία άφορᾶ τήν ἀποκατάσταση ζημίας τοποθετείται, ὅταν ἀπορρέει ἀπό τήν εργασιακή σχέση μεταξύ τοῦ ενδιαφερομένου καί τοῦ οργάνου, στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 179 τῆς συνθήκης καί τῶν άρθρων 90 καί 91 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως....

Ή 'Επιτροπή παρατηρεί ὅτι ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου περί διαφορων ἀποζημιώσεων διατηρεί ὅλη τῆς τήν ἀξία στό πλαίσιο διάφορων περί ἀκυρώσεως (πρβλ. τήν ἀπόφαση τῆς 22ας Ὀκτωβρίου 1975 πού 'έχει ήδη παρατεθεῖ, ὅπού τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι: καίτοι ἡ προσφυγή ἀκυρώσεως καί ἡ ἀγωγή ἀποζημιώσεως συνιστούν πράγματι χωριστά ένδικα μέσα, γεγονός παραμένει ὅτι τά άρθρα 90 καί 91 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως δέν εἰσάγουν διάκριση μεταξύ τῶν δύο, στό πλαίσιο τῶν διαφορών μεταξύ υπαλλήλων καί ὀργάνων, ὅσον άφορᾶ τόσον τήν διοικητική, ὅσον καί τήν ένδικη διαδικασία πού ἀκολουθείται ἐπί τῶν διαφορων αυτών).

'Αν ἡ ἀγωγή περί ἀποζημιώσεως στηρίζεται ἀπό διαδικαστικής απόψεως ἀποκλειστικώς στό άρθρο 179, πρέπει νά ισχύει τό ἴδιο καί ὡς πρός τήν προσφυγή περί ἀκυρώσεως.

Στην περίπτωση πού γίνει, πάντως, δεκτό ὅτι οἱ συνήθεις διατάξεις περί προσφυγῶν ἀκυρώσεως δύνανται νά ληφθούν ὑπ' ὄψη παραλλήλως καί συντρεχόντως, ὅταν ἡ διαφορά μεταξύ τῶν Κοινοτήτων καί τοῦ προσωπικοί) ἡ πρώην προσωπικοῦ ἀποσκοπεί στην ἀκύρωση πράξεως τῆς Ἐπιτροπής ἡ τοῦ Συμβουλίου, ἡ Ἐπιτροπή Ισχυρίζεται ὅτι καί τότε (ή προσφυγή) είναι ἀπαράδεκτη, επειδή δέν πληροῦνται οἱ προϋποθέσεις πού ὁρίζει τό άρθρο 173 τῆς συνθήκης. Κατ' ἀρχάς, ἡ παρούσα προσφυγή δέν ἠσκήθη εντός τῆς προθεσμίας δύο μηνών πού ὁρίζει τό άρθρο 173. Ἐπί πλέον, δέν ἐτηρήθησαν οἱ προϋποθέσεις πού θέτει τό εδάφιο 2 τοῦ ἐν λόγω άρθρου (πρβλ. διάταξη τοῦ Δικαστηρίου στην ἀπόφαση 48/79 πού έχει ήδη παρατεθεί: ... ἐφ' ὅσον οἱ κανονισμοί 3085/78 καί 3086/78 δέν ἀποτελοῦν οὔτε ἀπόφαση πού ἀπευθύνεται πρός τους προσφεύγοντες ούτε ἀπόφαση πού, καίτοι εξεδόθη ὡς κανονισμός, τους άφορᾶ άμεσα καί ἀτομικά, ή προσφυγή εἶναι επίσης ἀπαράδεκτη, ὅπως θά ήταν ἄν ἐστηρίζετο στό άρθρο 173 τῆς συνθήκης ΕΟΚ).

Όσον άφορᾶ τά αιτήματα περί μή ἐφαρμογής έναντι τῶν προσφευγόντων των κανονισμών 3085/78 καί 3076/78; ἡ Ἐπιτροπή ισχυρίζεται ὅτι οἱ ἐνδιαφρόμενοι δέν δύνανται νά ἐπικαλεσθοῦν τό άρθρο 184 τῆς συνθήκης. Τό τελευταίο δέν συνιστά αυτοτελές μέσο προσφυγής, ἀλ' άφορᾶ τήν περίπτωση ὅπου παρεμπιπτόντως καί μέ περιωρισμένα ἀποτελέσματα ἀναγνωρίζεται τό ἀνεφάρμοστο κανονισμοῦ μόνο κατά τήν διαδικασία πού διεξάγεται ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου βάσει κάποιας άλλης διατάξεως τῆς συνθήκης (ἀποφάσεις τῆς 14ης Δεκεμβρίου 1962, υποθέσεις 31 καί 33/62, Milchwerke Heinz, Wöhrmann & Sohn KG καί ἐπιχείρηση A F Lutticke GmbH κατά, 'Επιτροπῆς, Racc. 1962, σ. 971). Ή παροῦσα προσφυγή ἀσκείται κατά τρόπο κύριο καί αυτοτελή, ὁπότε οἱ προσφεύγοντες δέν δύνανται νά ἐπικαλεσθοῦν τό άρθρο 184.

Ὅσον άφορᾶ τό αίτημα περί ἀντισταθμιστικής ἀποζημιώσεως, κατά τήν Ἐπιτροπή δέν χωρεί ἀμφιβολία ὅτι εἶναι ἀδύνατον οἱ διαφορές πλήρους δικαιοδοσίας νά συνδέονται μέ τήν ἐν λόγω ἀποζημίωση, ὅταν δέν υφίσταται διαφορά περί ἀκυρώσεως (ἀπόφαση τῆς 10ης Δεκεμβρίου 1969, υπόθεση 32/68, Grasselli κατά Ἐπιτροπής, Racc. 1969, σ. 505).

Ἐπί πλέον, ἡ προσφυγή, κατά τό μέτρο πού έχει αίτημα ἀποζημιώσεως, τηρεί, ἀντίθετα πρός τό άρθρο 38 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, ἀπόλυτο σιγή ἐπί τοῦ ή τῶν λόγων πού δύνανται νά στηρίξουν τό αίτημα.

Μέ τίς παρατηρήσεις τους ἐπί τῆς ἐνστάσεως ἀπαραδέκτου τῆς Ἐπιτροπής, οἱ προσφεύγοντες τονίζουν ὅτι προσβάλλουν τους κανονισμούς 3085/78 καί 3086/78 τόσον έναντι τοῦ Συμβουλίου, ὅσον καί έναντι τῆς 'Επιτροπής, καθ' ὅσον οἱ κανονισμοί αυτοί ἐξεδόθησαν ἀπό τό Συμβούλιο καί ετέθησαν σέ εφαρμογή ἀπό τήν 'Επιτροπή. Δεδομένου δέ ὅτι εἴτε τό πρώτο εἴτε ἡ δευτέρα δύναται νά εἶναι ἡ ἁρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή, οἱ προσφεύγοντες ἐπαφίενται σχετικώς στην κρίση τοῦ Δικαστηρίου.

Οἱ προσφεύγοντες θεωρούν ὅτι κατά των προσβαλλόμενων κανονισμῶν δύναται νά ἀσκηθεί προσφυγή δυνάμει τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοί) ὑπηρεσιακής καταστάσεως. Συνιστούν μέτρα γενικοῦ χαρακτῆρος πού εξέδωσε τό Συμβούλιο καί ἐφηρμόσθησαν έναντι ὅλων των συνταξιούχων καί έχουν επιζήμιες συνέπειες γιά ὡρισμένους ἀπό αυτούς.

Οἱ προσφεύγοντες φρονούν ὅτι ἡ προσφυγή είναι επίσης παραδεκτή δυνάμει τοῦ άρθρου 173 παράγραφος 2. Κατά τους προσφεύγοντες, οἱ προσβαλλόμενοι κανονισμοί ἀποτελούν ἀποφάσεις πού ἀπευθύνονται πρός αὐτούς καί πού, καίτοι ἐξε-δόθησαν ως κανονισμοί, τους ἀφορούν άμεσα καί ἀτομικά.

Οἱ προσφεύγοντες ισχυρίζονται ὅτι τά αιτήματα περί ἀνεφαρμοστου τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 υποβάλλονται κατά τρόπο κύριο καί αυτοτελή. Τό Δικαστήριο είναι επομένως ἁρμόδιο δυνάμει τοῦ άρθρου 184 τῆς συνθήκης.

Ὅσον άφορᾶ τά αιτήματα περί επιδικάσεως ωντισταθμιστικής ἀποζημιώσεως, οἱ προσφεύγοντες ἰσχυρίζονται ὅτι είναι παραδεκτό, καθ' ὅσον εἶναι παραδεκτό καί τό κύριο αἴτημα.

Οἱ πληρεξούσιοι τῶν διαδίκων ἠγόρευσαν κατά τίς συνεδριάσεις τῆς 19ης καί 20ής Φεβρουαρίου 1981.

Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς 14ης Μαρτίου 1981.