a)het EEG-Verdrag, inzonderheid de artikelen 67 en 169;b)het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen (hierna: het Protocol), met name artikel 12, sub c;c)de Eerste richtlijn van de Raad van 11 mei 1960 voor de uitvoering van artikel 67 van het Verdrag (PB 1960, blz. 921), zoals gewijzigd bij de Tweede richtlijn van de Raad van 18 december 1962 (PB 1963, biz. 62), met name artikel 1 ;d)het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, met name artikel 24, alsmede artikel 17 van bijlage VIII bij het Statuut;e)de algemene rechtsbeginselen, met name de beginselen van gelijkheid en verdelende rechtvaardigheid, en de zorgplicht.

Verzoekers grief houdt in, enerzijds, dat de Belgische Staat met de gewraakte besluiten van het BLIW de krachtens het EEG-Verdrag en/of het daarvan afgeleid recht op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen en inbreuk heeft gemaakt op verzoekers statuut, en anderzijds dat verweerster, die gehouden was toe te zien op de eerbiediging van de verdragsbepalingen en/of van de krachtens het Verdrag vastgestelde bepalingen en onder meer een zorgplicht heeft ten aanzien van haar ambtenaren en personeelsleden, verzoeker inbegrepen, niet al het nodige heeft gedaan om te bereiken dat bedoelde besluiten ongedaan zouden worden gemaakt, en zodoende in zekere zin meewerkt aan de uitvoering van het in de circulaire van 1 juni 1982 vervatte besluit van het BLIW.

De handelwijze van de Commissie bij de uitbetaling van de bezoldiging aan haar ambtenaren is na 21 december 1981 en ook na 1 juni 1982 gelijk gebleven. Zij beperkt zich ertoe, de bezoldigingen en diverse uitkeringen van haar rekeningen naar de door haar personeelsleden aangewezen rekeningen over te schrijven in Belgische of Luxemburgse franken, zonder deze munt anderszins nader te bepalen. De verdeling van dit bedrag over een speciale buitenlandse convertibele rekening en een met rekeningen van inlanders gelijkgestelde rekening gebeurt door de banken, zonder dat de Commissie daar enige bemoeienis mee heeft. Zij is daartoe trouwens niet bevoegd.

Volgens de Commissie moet het beroep aldus worden begrepen, dat het de volgende vragen stelt:

1.heeft de Commissie zich naar behoren van haar zorgplicht gekweten door haar personeelsleden wier situatie ten gevolge van het besluit van het BLIW van 21 december 1981 was verslechterd, voldoende snel en doeltreffend ter hulp te komen?2.mocht de Commissie vrede nemen met de door het BLIW in juni 1982 ingevoerde maatregelen of had zij haar inspanningen moeten voortzetten om de Belgische instanties ertoe te brengen nog gunstiger maatregelen te treffen?

Deswege moet verzoekers petitum worden teruggebracht tot twee punten, te weten vaststelling van de nalatigheid van de Commissie, en eventueel veroordeling tot schadevergoeding.

Maar ook in deze beperkte context heeft verzoeker niet het recht een discussie uit te lokken over het gebruik dat de Commissie heeft gemaakt van al de haar ten dienste staande middelen, inzonderheid de instelling van de procedure van artikel 169 EEG-Verdrag tegen de twee betrokken Lid-Staten; tegen de weigering van de Commissie om een procedure wegens niet-nakoming tegen een Lid-Staat in te leiden, staat immers geen beroep tot nietigverklaring of wegens nalatigheid open (zie het arrest van 1. 3. 1966, zaak 48/65, Lütticke, Jurispr. 1966, blz. 28). Bovendien beperkt de Commissie zich in een procedure krachtens artikel 169 EEG-Verdrag er in de regel toe, het Hof om vaststelling van de niet-nakoming door de Lid-Staat te verzoeken, en daarmee zou verzoeker in elk geval weinig geholpen zijn. Tenslotte en vooral is de Commissie wat de grond van de zaak betreft, nog steeds van mening dat er op de nieuwe maatregelen van het BLIW juridisch niets valt af te dingen.

Met betrekking tot dit laatste middel beklemtoont verzoeker het bijzondere karakter van het onderhavige beroep, te weten een beroep in volle omvang, gebaseerd op de artikelen 179 EEG-Verdrag en 91 van het Statuut, en ingesteld door een ambtenaar jegens wie de Commissie specifieke verplichtingen heeft. Volgens verzoeker is een ambtenaar die zich beklaagt over handelingen van een Lid-Staat die vanuit gemeenschapsrechtelijk oogpunt onwettig zijn, en die hem niet alleen rechtstreeks aanbelangen, maar daarbij nog inbreuk maken op zijn statuut, gerechtigd van verweerster te verlangen, dat zij, wanneer zij er niet in is geslaagd die handelingen anderszins ongedaan te doen maken, de procedure wegens niet-nakoming inleidt of althans, subsidiair, de precontentieuze fase daarvan. Daarbij komt, dat wanneer het Hof oordeelt dat een Lid-Staat een krachtens het Verdrag op hem rustende verplichting inderdaad niet is nagekomen, die Lid Staat ingevolge artikel 171 EEG-Verdrag gehouden is de maatregelen te nemen welke nodig zijn ter uitvoering van's Hof arrest. Langs deze weg kan verweerster dus het door verzoeker gewenste resultaat bereiken.

Verzoeker concludeert dat verweerster het petitum van het verzoekschrift ten onrechte als niet-ontvankelijk of excessief aanmerkt.

Verzoeker zelf, aldus de Belgische regering, erkent dat het oogmerk van de gewraakte besluiten van het BLIW — een einde maken aan de arbitragetransacties — kon worden geacht niet onwettig te zijn. Verzoeker wil het begrip arbitrage evenwel beperken tot de enge betekenis die het had vóór de besluiten van het BLIW. Voor de Belgische regering is zulks onaanvaardbaar; het gaat er haar niet om, de een of andere techniek onmogelijk te maken, doch te verhinderen dat de rekeninghouder zijn convertibele rekening gebruikt op een wijze die de Belgische frank verzwakt en hemzelf de kans geeft voor zijn uitgaven in de BLEU te profiteren van de door de monetaire autoriteiten vastgestelde en bekostigde beschermende maatregelen.

Dat doel is bereikt door middel van een regeling die het gebruik van de convertibele rekeningen door de Europese ambtenaren aan een minimum van noodzakelijke beperkingen onderwerpt.

Het tweede besluit van het BLIW onderstelt dat de ambtenaren en personeelsleden een bepaalde verbintenis ondertekenen, maar de tekst ervan is voldoende duidelijk om de misbruiken die verzoeker kennelijk vreest, te voorkomen. Bij de specifieke verplichtingen die die verbintenis bevat, gaat het er niet om, de een of andere arbitragetechniek te verbieden, doch wel een resultaat dat vroeger op uiterst eenvoudige wijze kon worden bereikt en waarvoor morgen misschien een ingewikkelder kunstgreep wordt gevonden. Daarom ook bevat de verbintenis geen volledige opsomming van de procédés die tot het verboden resultaat kunnen leiden. Tevens voorziet de verbintenis dat de ambtenaar (of het personeelslid) die zich niet aan zijn verplichtingen houdt, zich blootstelt aan mogelijke maatregelen van het BLIW, dat wil zeggen een Wacht bij het openbaar ministerie; wanneer dit tot vervolging besluit, staat het aan de rechter — en niet aan het BLIW — om een inbreuk vast te stellen en daaraan eventueel strafof civielrechtelijke gevolgen te verbinden. Tenslotte geldt de verplichting van de ambtenaar om zijn in buitenlandse valuta uitbetaalde bezoldiging binnen de acht dagen op de gereglementeerde markt te converteren, geenszins voor de bedragen die hij overeenkomstig artikel 17 van bijlage VII bij het Statuut overmaakt. In de verbintenis is precies aangegeven, binnen welke grenzen de convertibele rekening mag worden gebruikt om buitenlandse valuta aan te kopen: deze transacties zijn toegestaan voor zover zij noodzakelijk zijn om aangegane verplichtingen te honoreren dan wel om spaartegoeden aan te leggen.

Mitsdien geeft de Belgische regering het Hof in overweging, het beroep ongegrond te verklaren en verzoeker te verwijzen in de op haar interventie gevallen kosten.