<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2003ELA.0400357301.case.xml"><NO.CASE>C-437/00</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62000C0437</NO.CELEX><NO.SEQ>0013.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>3575</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>3592</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS — ΥΠΟΘΕΣΗ C-437/00</LEFT><RIGHT>PUGLIESE</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">F. G. Jacobs</HT></P><P>της <DATE ISO="20020919">19ης Σεπτεμβρίου 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσατου πρωτοτύπου: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση υπόθεση έχει σχέση με το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας κατ' εφαρμογήν του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμβαση της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σης αστικές και εμπορικές υποθέσεις ((<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="7">ΕΕ 1982, L 388, α. 7</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση της <DATE ISO="19781009">9ης Οκτωβρίου 1978</DATE>, για την προσχώρηση του Βασίλειου τικ Δανίας, τη; Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (ΕΕ1982, L 388, σ. 24 και τροποποιημένο κείμενο, ο. 77), με τη Σύμβαση τη; <DATE ISO="19821025">25ης Οκτωβρίου 1982</DATE>, για την ποοσχώρηση της Ελληνικίέ Δημοκρατίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 388, σ. 1</REF.DOC.OJ>), και με τη Σύμβαση τικ26ης Μαΐου 19S9, γιατην προσχώρηση τουΒασιλείου τικ Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="285" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 1989, L 285, α 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, αφενός, στην περίπτωση που ένας εργαζόμενος προσλαμβάνεται από την εταιρία Α φαινομενικώς προκειμένου να εργαστεί εντός συμβαλλομένου κράτους, πλην όμως η σύμβαση εργασίας αναστέλλεται αμέσως προκειμένου να μπορέσει αυτός να εργαστεί για την έχουσα με αυτήν σχέση εταιρία Β εντός άλλου κράτους μέλους, ληφθέντος υπόψη ότι η εταιρία Α αναλαμβάνει τη δέσμευση να καταβάλλει ορισμένα έξοδα για όλο το διάστημα της δεύτερης συμβάσεως εργασίας, και, αφετέρου, στην περίπτωση που ο εν λόγω εργαζόμενος ασκήσει αγωγή κατά της εταιρίας Α βάσει των συναφθεισών με την τελευταία συμβάσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Landesarbeitsgericht München (Γερμανία) ζητεί να μάθει</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>ποιος είναι ο τόπος <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, προκειμένου περίτης εν λόγω διατάξεως, και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>εάν τα δικαστήρια του δευτέρου συμβαλλομένου κράτους θα μπορούσαν να στηρίξουν τη διεθνή δικαιοδοσία τους πάνω στο γεγονός ότι επρόκειτο για τον τόπο εκπληρώσεως της υποχρεώσεως καταβολής των συμφωνηθέντων εξόδων.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Ιστορικό της διαφοράς και διαδικασία</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η G. Pugliese, της οποίας η οικογένεια κατοικεί στη Ρώμη, προσλήφθηκε από την εταιρία Aeritalia Aerospaziale Italiana (στο εξής: Aeritalia), που ανήκει σήμερα στον όμιλο Finmeccanica SpA (στο εξής: Finmeccanica), την εναγομένη — προκειμένου να εργασθεί στην εγκατάσταση της του Τορίνο, Ιταλία, από τις <DATE ISO="19900117">17 Ιανουαρίου 1990</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ωστόσο, προκύπτει ότι η G. Pugliese ουδέποτε εργάστηκε στο Τορίνο. Στο πλαίσιο των δύο συμβάσεων που η Pugliese συνήψε με την Eurofighter Jagdflugzeug GmbH (στο εξής: Eurofighter, κοινοπραξία στην οποία η Aeritalia παλαιότερα και η Finmeccanica τώρα κατέχουν εταιρικά μερίδια της τάξεως του 20 %) καθώς και μιας άλλης συμφωνίας συναφθείσας με την Aeritalia, που όλες έγιναν τον Ιανουάριο του 1990, η απασχόληση της στην Aeritalia ανεστάλη <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>όπως είχε<?PAGE NO="I-3576"?> συμφωνηθεί<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> για περίοδο τουλάχιστον τριών ετών και κατέλαβε θέση εργασίας στο Μόναχο, Γερμανία, στην εταιρία Eurofighter, ύστερα από την <DATE ISO="19900201">1η Φεβρουαρίου 1990</DATE>. Σύμφωνα με την G. Pugliese, ο διακανονισμός αυτός έγινε στο πλαίσιο συμφωνίας δυνάμει της οποίας οι άλλοι εταίροι της Eurofighter θέτουν το προσωπικό τους στη διάθεση της.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της συμφωνίας για την αναστολή της απασχολήσεως της G. Pugliese στην εταιρία Aeritalia, η τελευταία ανέλαβε επίσης τη δέσμευση να παταβάλλει τις εισφορές της στο πλαίσιο προαιρετικής ασφαλίσεως στην Ιταλία, να της καταβάλλει τα έξοδα δύο ταξιδιών μετ' επιστροφής ετησίως από το Μόναχο στο πλησιέστερο αεροδρόμιο της κατοικίας της στην Ιταλία και να της αναγνωρίσει, κατά την επιστροφή της, προϋπηρεσία αντίστοιχη προς την περίοδο δραστηριότητας της στην αλλοδαπή. Οι υποχρεώσεις της έναντι της Eurofighter μπορούσαν να διακοπούν, με συμφωνία μεταξύ των τριών μερών, σε περίπτωση αλλαγής προγράμματος, λήξεως της συμφωνηθείσας περιόδου ή για προσωπικούς λόγους. Παρ' όλ' αυτά, εάν η G. Pugliese επιθυμούσε να διακόψει μονομερώς την απασχόληση της στην Eurofighter, η Aeritalia ουδόλως υποχρεούνταν να την επανεντάξει. Ούτε η σύμβαση εργασίας, όπως ούτε άλλωστε η συμφωνία περί αναστολής, δεν περιελάμβανε καμιά ρήτρα σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο ή το αρμόδιο εν προκειμένω δικαστήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει, η Aeritalia ανέλαβε επίσης τη δέσμευση να καταβάλλει στην G. Pugliese επίδομα στέγης ή να αναλάβει το κόστος μισθώσεως κατοικίας στο Μόναχο για όλο το διάστημα που θα διαρκούσε η αποστολή της. Εν προκειμένω, η εταιρία Aeritalia μίσθωσε διαμέρισμα στο Μόναχο, ύστερα από την <DATE ISO="19900301">1η Μαρτίου 1990</DATE>, το οποίο έθεσε στη διάθεση της G. Pugliese.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Δυνάμει της συμβάσεως εργασίας με την Eurofighter, η τελευταία υποχρεούνταν να καταβάλλει στην G. Pugliese τον μισθό της καθώς και άλλες ενισχύσεις. Υποχρεούνταν να καταβάλλει τις ασφαλιστικές και φορολογικές εισφορές στη Γερμανία, η σύμβαση διεπόταν από το γερμανικό δίκαιο, αρμόδια δε δικαστήρια ήσαν αυτά του Μονάχου. Γινόταν επίσης αναφορά στο μηνιαίο επίδομα στέγης που επρόκειτο να συμφωνηθεί <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>μεταξύ υμών και της εταιρίας που σας είχε προηγουμένως προσλάβει<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Η G. Pugliese εργάστηκε για τη Eurofighter στο Μόναχο και πέραν της αρχικής ελαχίστης περιόδου των τριών. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 1995, η Finmeccanica της ανακοίνωσε ότι η αναστολή της συμβάσεως της έληγε στις <DATE ISO="19960229">29 Φεβρουαρίου 1996</DATE> και ότι θα απασχολούνταν, ύστερα από την 1η Μαρτίου, στο Τορίνο. Η G. Pugliese απάντησε ζητώντας να απασχοληθεί, για προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους, στη Ρώμη. Καθώς στάθηκε αδύνατο να γίνει δεκτό το αίτημα αυτό, η Finmeccanica παρέτεινε την αναστολή της συμβάσεως της για τρεις ακόμα μήνες, ύστερα από τους οποίους έπαυσε να καταβάλλει το μίσθωμα της κατοικίας της στο Μόναχο. Κατόπιν τούτου, η G. Pugliese κατέβαλε η ίδια το μίσθωμα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3577"?><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Κατόπιν επανειλημμένων αιτημάτων της G. Pugliese να εργαστεί στη Ρώμη και όχι στο Τορίνο, η Finmeccanica ναι μεν δέχθηκε να παρατείνει αρκετές φορές την αναστολή, και τελικώς μέχριτις <DATE ISO="19980630">30 Ιουνίου 1998</DATE>, πλην όμως δεν της κατέβαλε το μίσθωμά της ούτε της απέδωσε τα έξοδα ταξιδιού ύστερα από την <DATE ISO="19960101">1η Ιανουαρίου 1996</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Επειδή η G. Pugliese δεν εμφανίστηκε να αναλάβει εργασία στο Τορίνο, τον Ιούλιο του 1998, η Finmeccanica έλαβε, σε μια πρώτη φάση, πειθαρχικά μέτρα (δυο διαθεσιμότητες και μια προειδοποίηση) και, στη συνέχεια, με έγγραφο της <DATE ISO="19980907">7ης Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Η G. Pugliese συνέχισε, και ίσως ακόμα να συνεχίζει, να εργάζεται για την Eurofighter.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Η διαφορά μεταξύ της G. Pugliese καιτης Finmeccanica σχετικά με τον τρόπο επιστροφής της υπήρξε η αιτία δύο σειρών ενδίκων διαδικασιών ενώπιον των δικαστηρίων του Μονάχου τα οποία η G. Pugliese θεωρεί ως έχοντα διεθνή δικαιοδοσία.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Πρώτον, η G. Pugliese άσκησε αγωγή ενώπιον του Arbeitsgericht προκειμένου να πετύχει την καταβολή του μισθώματος και των εξόδων ταξιδιού ύστερα από την <DATE ISO="19960601">1η Ιουνίου 1996</DATE>. Η αξίωση αυτή διατυπώθηκε στις <DATE ISO="19980209">9 Φεβρουαρίου 1998</DATE> πλην όμως το σχετικό δικόγραφο επιδόθηκε στην Finmeccanica στις <DATE ISO="19980904">4 Σεπτεμβρίου 1998</DATE>. Στις <DATE ISO="19980820">20 Αυγούστου 1998</DATE>, στην ανωτέρω αξίωση προστέθηκε και αμφισβήτηση των πειθαρχικών μέτρων.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Δεύτερον, ύστερα από την εκ μέρους της Finmeccanica καταγγελία της συμβάσεως, στις <DATE ISO="19980907">7 Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, η G. Pugliese άσκησε χωριστή αγωγή ενώπιον του ίδιου δικαστηρίου προσβάλλοντας την απόλυση της.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Οι δυό αγωγές απερρίφθησαν πρωτόδικος λόγω ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας του Arbeitsgericht, οπότε η G. Pugliese άσκησε, και στις δυο περιπτώσεις, έφεση. Οι δυο εφέσεις εκδικάσθηκαν από δυο διαφορετικά τμήματα του αιτούντος δικαστηρίου. Το δικάζον την έφεση στην πρώτη υπόθεση τμήμα έχει υποβάλει την υπό κρίση αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, ενώ το δικάζον τη δεύτερη υπόθεση τμήμα απέρριψε το σχετικό αίτημα χωρίς να υποβάλει ανάλογη αίτηση. Παρ' όλα αυτά, απ' όσα ελέχθησαν κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, προκύπτει ότι η δεύτερη υπόθεση δεν έχει κλείσει και ότι η οριστική απόφαση μπορεί να εξαρτάται από την ερμηνεία που θα δώσει το Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Τα ερωτήματα επί των οποίων το αιτούν δικαστήριο ζητεί απάντηση είναι τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Αποτελεί το Μόναχο, στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ Ιταλίδας υπηκόου και<?PAGE NO="I-3578"?> εταιρίας ιταλικού δικαίου με έδρα την Ιταλία, διαφορά η οποία προκύπτει από σύμβαση εργασίας η οποία έχει συναφθεί μεταξύ αυτών και η οποία προσδιορίζει το Τορίνο ως τόπο εργασίας, τον τόπο όπου εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του, κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1, δεύτερο τμήμα φράσεως, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, όταν, ύστερα από αίτημα της μισθωτής, η σύμβαση εργασίας έχει προσωρινώς ανασταλεί για τη <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201C"/>θέση αναμονής<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> της εργαζόμενης που κατέχει κατά την περίοδο αυτή θέση σ' εταιρία γερμανικού δικαίου στην έδρα της στο Μόναχο, με την έγκριση μεν του Ιταλού εργοδότη, αλλά βάσει αυτοτελούς συμβάσεως εργασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ιταλός εργοδότης δεσμεύεται να της διαθέσει διαμέρισμα στο Μόναχο ή να αναλάβει το κόστος ενός τέτοιου διαμερίσματος καθώς και τα έξοδα που αντιστοιχούν σε δύο ταξίδια, ετησίως, από το Μόναχο στη χώρα καταγωγής της;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, δύναται η εργαζομένη, στο πλαίσιο της διαφοράς της με τον Ιταλό εργοδότη, βάσει της συμβάσεως της εργασίας και με σκοπό την καταβολή των εξόδων μισθώματος και των εξόδων των δύο ταξιδιών, ετησίως, προς τη χώρα καταγωγής της, να επικαλεστεί τη διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων του τόπου εκπληρώσεως, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 5, σημείο 1, πρώτο μέρος της περιόδου, της Συμβάσεως των Βρυξελλών;<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις στο Δικαστήριο η G. Pugliese, η Γερμανική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και η Επιτροπή. Η G. Pugliese και η Επιτροπή υπέβαλαν προφορικές παρατηρήσεις κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Σύμβαση των Βρυξελλών, ιστορικό και νομολογία</P></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Η Σύμβαση των Βρυξελλών εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. Τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους αυτού ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους, ενώ οι μόνες εξαιρέσεις προβλέπονται στα τμήματα 2 έως 6 του τίτλου που αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία. Μεταξύ των διατάξεων αυτών, ασκεί επιρροή, όσον αφορά την υπό κρίση υπόθεση, το άρθρο 5.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το εν λόγω άρθρο ορίζει μεταξύ άλλων:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους μπορεί να εναχθεί σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>ως προς διαφορές εκ συμβάσεως, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου<?PAGE NO="I-3579"?> εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή ως προς διαφορές από ατομικές συμβάσεις εργασίας, ο τόπος αυτός είναι εκείνος όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του [...]<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Μέχρι το 1989, το άρθρο 5, σημείο 1, δεν περιελάμβανε καμία ειδική διάταξη σχετικά με τις συμβάσεις εργασίας. Γινόταν απλώς μνεία στον τόπο εκπληρώσεως της σχετικής παροχής. Το υπόλοιπο μέρος του οικείου σημείου προστέθηκε με τη Σύμβαση προσχωρήσεως του 1989<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Της <DATE ISO="19890529">29ης Μαίου 1989</DATE>, η προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 2 Σύμβαση. Η προσθήκη αυτή προβλέπει επίσης ότι ότανο εργαζόμενος δεν εκτελεί συνήθως την εργασία του στην (δια χωρά, ο εργοδότης μπορεί επίσης να εναχθει ενώπιον του δικαστηρίου στην περιφέρεια του οποίου ήταν ή είναι εγκατεστημένη η επιχείρηση που έχει προσλάβει τον εργαζόμενο. Ο κανόνας αυτός, που απαντάται επίσης σης λοιπές διατάξεις που παρατίθενται κατωτέρω, δεν έχει σχέση με την υπό κρίση υπόθεση.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Αυτή η αρχική ανυπαρξία οποιασδήποτε ειδικής διατάξεως δεν ήταν τυχαία. Η έκθεση Jenard<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση σχετική με τη σύμβαση για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="293" DATE.PUB="1986" PAGE.FIRST="29">ΕΕ 1986, C 293, α 29</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> διευκρινίζει ότι ναι μεν το εργατικό δίκαιο διαφέρει μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών πλην όμως έχει δρομολογηθεί η διαδικασία για την ενοποίηση της εφαρμογής του. Θα ήταν ευκταίο, στο μέτρο του δυνατού, οι διαφορές σχετικά με μια σύμβαση εργασίας να εκδικάζονται ενώπιον του δικαστηρίου του κράτους του οποίου η νομοθεσία διέπει τη σύμβαση, και η σχετική επιτροπή <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>δεν θεώρησε αναγκαίο να ορίσει κανόνες δικαιοδοσίας οι οποίοι θα ήταν δυνατό να μη συμπίπτουν μ' αυτούς που ενδεχομένως αργότερα θα υιοθετούνταν για τον καθορισμό του εφαρμοστέου δικαίου<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</TXT><P>Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε ότι ο γενικός κανόνας θα ίσχυε και επί των συμβάσεων εργασίας.</P></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19761006">6 Οκτωβρίου 1976</DATE>, το Δικαστήριο εξέδωσε δύο αποφάσεις στο πλαίσιο δύο υποθέσεων σχετικών με το άρθρο 5, σημείο 1, όπως ήταν αρχικώς διατυπωμένο, συγκεκριμένα τις υποθέσεις Tessili Italiana Como<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19761006">6ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="12/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="533">12/76 (Συλλογή τόμος 1976, σ. 533</REF.DOC.ECR>, συγκεκριμένα σκέψη 13).</P></NOTE> και De Bloos<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19761006">6ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="14/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="553">14/76 (Συλλογή τόμος 1976, σ. 553</REF.DOC.ECR>, συγκεκριμένα σκέψη 15).</P></NOTE> (αν και καμιά από τις υποθέσεις αυτές δεν έχει σχέση με σύμβαση εργασίας). Με την απόφαση του De Bloos, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο τόπος εκπληρώσεως πρέπει να προσδιορίζεται ενόψει της παροχής που αποτελεί τη βάση του σχετικού αιτήματος. Δυνάμει της αποφάσεως Tessili Italiana Como, ο προσδιορισμός αυτός πρέπει να γίνεται σε δύο φάσεις. Πρώτον, το επιληφθέν δικαστήριο οφείλει να καθορίσει, σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, ποια είναι η εφαρμοστέα στην επίμαχη συμβατική σχέση νομοθεσία. Σύμφωνα με την τελευταία αυτή νομοθεσία, το εν λόγω δικαστήριο οφείλει να προσδιορίσει τον τόπο εκπληρώσεως της παροχής.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Οι κανόνες σχετικά με το εφαρμοστέο στις συμβάσεις δίκαιο, που μνημονεύονται στην έκθεση Jenard, απετέλεσε το αντικείμενο της Συμβάσεως της Ρώμης του 1980<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές, η οποία άνοιξε προς υπογραφή στη Ρώμη στις <DATE ISO="19800619">19 Ιουνίου 1980</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="266" DATE.PUB="1980" PAGE.FIRST="1">OJ 1980, L 266, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 2, σημείο α', της Συμβάσεως αυτής, η σύμβαση εργασίας διέπεται, εφόσον δεν έχει ρητώς δηλωθεί κάτι τέτοιο στη σχετική σύμβαση, από τη νομοθεσία του τόπου όπου ο εργαζόμενος<?PAGE NO="I-3580"?> εκτελεί, προς εκπλήρωση των εκ της συμβάσεως υποχρεώσεων του, συνήθως στην εργασία του, έστω και αν είναι προσωρινώς αποσπασμένος σε άλλη χώρα, και τούτο βεβαίως εφόσον από το σύνολο των περιστάσεων δεν προκύπτει ότι η σύμβαση εργασίας εμφανίζει στενότερο σύνδεσμο με άλλη χώρα, οπότε εφαρμόζεται η νομοθεσία αυτής της άλλης χώρας.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Όπως σαφώς προκύπτει από την έκθεση Giuliano-Lagarde<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση σχετικά με τη Σύμβαση για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="282" DATE.PUB="1980" PAGE.FIRST="1">OJ 1980, C 282, σ. 1</REF.DOC.OJ>, ειδικότερα σ. 25).</P></NOTE>, το κείμενο αυτό είχε ως αντικείμενο <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>την πλέον κατάλληλη προστασία στον συμβαλλόμενο που πρέπει να θεωρηθεί, από κοινωνικοοικονομική άποψη, ως ο πλέον αδύναμος στη συμβατική σχέση συμβαλλόμενος<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Με την απόφαση του Ivenel<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19820526">26ης Μαίου 1982</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="133/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="1891">133/81 (Συλλογή 1982, σ. 1891</REF.DOC.ECR>, βλ., ιδίως, τις σκέψεις 12 έως 19).</P></NOTE> το Δικαστήριο διατύπωσε την αρχή, καθόσον αφορά τις συμβάσεις εργασίας, ότι ο σύνδεσμος μεταξύ του επιληφθέντος δικαστηρίου και της εκκρεμούσης ενώπιον αυτού διαφοράς προσδιορίζεται βάσει της κύριας υποχρεώσεως που απορρέει από την εν λόγω σύμβαση και η οποία είναι συνήθως αυτή της εκτελέσεως της εργασίας. Για να καταλήξει στη διατύπωση της αρχής αυτής, το Δικαστήριο αναφέρθηκε στη Σύμβαση της Ρώμης, στην έκθεση Jenard καθώς και στην έκθεση Giuliano-Lagarde καθώς επίσης και στο σύστημα της Συμβάσεως των Βρυξελλών, από το οποίο προκύπτει η μέριμνα για την προστασία του πλέον αδύναμου στο πλαίσιο μιας συμβατικής σχέσεως συμβαλλομένου. Το Δικαστήριο υπογράμμισε επίσης ότι κάθε σχετική με σύμβαση εργασίας αξίωση θα έπρεπε να υπάγεται στην αρμοδιότητα ενός και του αυτού δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με την απόφαση του Shenavai<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19870115">15ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="266/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="239">266/85 (Συλλογή 1987, σ. 239</REF.DOC.ECR>, βλ, ιδίως, τις σκέψεις 16 και 17).</P></NOTE> του 1987, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι τέτοιες συμβάσεις παρουσιάζουν, σε σχέση με άλλες συμβάσεις, ορισμένες ιδιαιτερότητες λόγω των οποίων ναι μεν το Δικαστήριο του τόπου όπου πρέπει να εκπληρωθεί η παροχή που χαρακτηρίζει τέτοιες συμβάσεις είναι το πλέον κατάλληλο για την επίλυση των διαφορών, πλην όμως, όταν δεν υπάρχουν τέτοιες ιδιαιτερότητες (η υπόθεση Shenavai αφορούσε το αίτημα καταβολής της αμοιβής ενός αρχιτέκτονα), επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη, στο πλαίσιο σχετικής διαδικασίας, μόνο η συμβατική υποχρέωση της οποίας ζητείται η εκπλήρωση. Οι μνημονευθείσες ιδιαιτερότητες αφορούσαν το γεγονός ότι οι συμβάσεις εργασίας <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>δημιουργούν μια διαρκή σχέση που εντάσσει τον εργαζόμενο σ' ένα συγκεκριμένο οργανικό πλαίσιο της επιχείρησης ή του εργοδότη και καθόσον περιορίζονται τυπικώς στον χώρο ασκήσεως των επαγγελματικών δραστηριοτήτων, ο οποίος προσδιορίζει την εφαρμογή διατάξεων αναγκαστικού δικαίου και συλλογικών συμβάσεων<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Οι αποφάσεις Ivenel και Shenavai επιβεβαιώθηκαν, το 1989, με την απόφαση Six Constructions<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19890215">15ης Φεβρουαρίου 1989</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="32/88" YEAR="1989" PAGE.ECR="341">32/88 (Συλλογή 1989, σ. 341</REF.DOC.ECR>, βλ, ιδίως, σκέψη 10).</P></NOTE>, μια απόφαση η οποία εκκρεμούσε ενώπιον του Δικαστηρίου, ενώ βρίσκονταν στο τελικό τους στάδιο μεταγενέστερες εξελίξεις όσον αφορά τις διάφορες σχετικές συμβάσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Η Σύμβαση του Lugano<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμβαση για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="319" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="9">ΕΕ 1988, L 319, σ. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> επεξέτεινε το 1988 τις αρχές της Συμβάσεως των Βρυξελλών<?PAGE NO="I-3581"?> σε ορισμένα εκτός της Κοινότητας ευρωπαϊκά κράτη και προσέθεσε, για πρώτη φορά, ειδική διάταξη σχετικά με τον τόπο εκπληρώσεως των ατομικών συμβάσεων εργασίας: <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>[...] ο εν λόγω τόπος είναι αυτός όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του [...]<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>. Από την έκθεση Jenard-Möller επί της συμβάσεως αυτής<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="189" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="57">ΕΕ 1990, C 189, α 57,72 Χ.αι 73</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> προκύπτει ότι πρόθεση των συντακτών της διατάξεως αυτήςήταν να ευθυγραμμίσουντο κείμενο προς τη νομολογία του Δικαστηρίου, ειδικότερα προς τις αποφάσεις Ivenel και Šlienavai, και να προστατεύσουν τον πλέον αδύναμο συμβαλλόμενο.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Το ενδιαφέρον πρυτάνευσε, όπως προκύπτει από την έκθεση Cruz-Desantes και Jenard<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σχετνκάμε τη Σύμβασηπροσχώρτκπις του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικης Δημοκρατιας στη Σύμβαση των Βρυξελλών (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="189" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="35">ΕΕ 1990, C 189, α 35, σημείο 23</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, όσον αφορά τις τροποποιήσεις του 1989 στη Σύμβαση των Βρυξελλών.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Έπειτα από το 1989, το Δικαστήριο έχει εκδώσει αρκετές άλλες αποφάσεις όσον αφορά τον τομέα των συμβάσεων εργασίας και έχει συνοψίσει, με την απόφαση του Weber<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20020227">27ης Φεβρουαρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-37/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-2013">C-37/00 (Συλλογή 2002, σ. Ι-2013</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 38 έως 41).</P></NOTE>, που είναι η πλέον πρόσφατη, την υφιστάμενη κατάσταση ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>Πρώτον, [...] όταν πρόκειται για συμβάσεις του είδους, ο κατά την ανωτέρω διάταξη της Συμβάσεως των Βρυξελλών τόπος εκπληρώσεως της παροχής, που αποτελεί τη βάση της αγωγής, δεν πρέπεινα καθορίζεται, όπως εν γένει επίτων συμβάσεων, με αναφορά στο εθνικό δίκαιο που έχει εφαρμογή κατά τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του δικάζοντος δικαστηρίου (πάγια νομολογία μετά την απόφαση της <DATE ISO="19761006">6ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-12/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="533">12/76, Tessili, Συλλογή τόμος 1976, σ. 533</REF.DOC.ECR>), αλλ' αντιθέτως με βάση ομοιόμορφα κριτήρια που απόκειται στο Δικαστήριο να ορίσει στηριζόμενο στο σύστημα και στους στόχους της Συμβάσεως των Βρυξελλών [...]<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Δικαστήριο έχει αναφερθεί στην απόφαση Tessili Italiana Como καθώς και στις αποφάσεις της <DATE ISO="19930713">13ης Ιουλίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-125/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-4075">C-125/92, Mulox IBC (Συλλογή 1993, σ. Ι-4075, σκέψεις 10,11 και 16)</REF.DOC.ECR> της <DATE ISO="19970109">9ης Ιανουαρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-383/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-57">C-383/95, Rullen (Συλλογή 1997, σ. Ι-57, σκέψεις 12 και 13)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19990928">28ης Σεπτεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-440/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-6307">C-440/97, GIE Groupe Concorde κ,λπ. (Συλλογή 1999, α I-6307, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P><P>Δεύτερον, [...] ο περιεχόμενος στο άρθρο 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών κανόνας περί ειδικής βάσεως διεθνούς δικαιοδοσίας δικαιολογείται από την ύπαρξη ιδιαίτερα στενού δεσμού μεταξύ της διαφοράς και του δικαστηρίου που καλείται να την εκδικάσει, ώστε να εξασφαλιστεί η ορθή απονομή της δικαιοσύνης και να καταστεί δυνατή η λυσιτελής οργάνωση της δίκης, και ότι το δικαστήριο του τόπου όπου πρέπει να εκπληρωθεί η υποχρέωση του εργαζομένου να ασκήσει τις συμπεφωνημένες δραστηριότητες είναι το πλέον κατάλληλο να λύσειτη διαφορά που μπορεί να αναφύει από τη σύμβαση εργασίας [...]<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Δικαστήριο έχει αναφερθεί στις προπαρατεΟεΙσες αποφάσεις Mulox IBC, σκέψη 17, και Rullen, σκέψη 16.</P></NOTE>.</P><P>Τρίτον, [...] όταν πρόκειται για συμβάσεις εργασίας, κατά την ερμηνεία του άρθρου 5, σημείο 1, [...] πρέπεινα λαμβάνεται υπόψη η μέριμνα για τη διασφάλιση της ενδεδειγμένης προστασίας του εργαζομένου, ως του πλέον αδυνάτου από κοινωνικής απόψεως συμβαλλομένου,<?PAGE NO="I-3582"?> και ότι η προστασία αυτή παρέχεται καλύτερα αν οι διαφορές σχετικά με τη σύμβαση εργασίας υπάγονται στη διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου του τόπου όπου ο εργαζόμενος εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του έναντι του εργοδότη του, εφόσον στον τόπο αυτόν ο εργαζόμενος μπορεί με μικρότερα έξοδα να προσφύγει στα δικαστήρια ή να αμυνθεί<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Δικαστήριο έχει αναφερθεί στις προπαρατεθείσες αποφάσεις Mulox IBC, σκέψεις 18 και 19, και Rutten, σκέψη 17.</P></NOTE>.</P><P>Το Δικαστήριο συνάγει εξ αυτών ότι [...] όταν πρόκειται για συμβάσεις εργασίας, ο τόπος εκπληρώσεως της σχετικής παροχής, κατά την έννοια [του άρθρου 5, σημείο 1] είναι εκείνος όπου ο εργαζόμενος ασκεί εμπράκτως τις δραστηριότητες που συμφώνησε με τον εργοδότη του [...]<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Δικαστήριο έχει αναφερθεί στις προπαρατεθείσες αποφάσεις Mulox IBC, σκέψη 20 Rutten, σκέψη 15, και GIE Groupe Concorde κ.λπ., σκέψη 14.</P></NOTE>.<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Ο περί ου ο λόγος εργαζόμενος στις υποθέσεις Six Constructions, Mulox IBC, Rutten και Weber υποχρεούνταν να εκτελεί την εργασία του σε περισσότερα του ενός κράτη. Στις αποφάσεις Mulox IBC και Rutten, το Δικαστήριο έκρινε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ο τόπος εκπληρώσεως πρέπει να είναι αυτός από τον οποίο ο εργαζόμενος εκπληρώνει κατά κύριο λόγο τις υποχρεώσεις του έναντι του εργοδότη του ή ο τόπος όπου αυτός έχει εγκαταστήσει το κέντρο των δραστηριοτήτων του.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Στις δυο αυτές τελευταίες αποφάσεις, ο εργαζόμενος είχε μια συγκεκριμένη βάση εργασίας που μπορούσε να αποτελέσει αντικειμενικό κριτήριο.</TXT><P>Η απόφαση Weber προκάλεσε περισσότερες δυσχέρειες υπό την έννοια ότι δεν φαινόταν να υπάρχει μια τέτοια βάση εργασίας. Κατόπιν τούτου, το Δικαστήριο τροποποίησε επί τα βελτίω την προγενέστερη νομολογία του κρίνοντας ότι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>[...] αν ο μισθωτής εκπληρώνει τις απορρέουσες από την εργασιακή σύμβαση του υποχρεώσεις σε περισσότερα συμβαλλόμενα κράτη, ο τόπος όπου εκτελεί συνήθως την εργασία του, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι ο τόπος όπου ή απ' όπου, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως, εκπληρώνει στην πράξη κατά τα ουσιώδη τις υποχρεώσεις του έναντι του εργοδότη του.</P><P>Όταν πρόκειται για σύμβαση εργασίας σε εκτέλεση της οποίας ο μισθωτός ασκεί τις ίδιες δραστηριότητες για λογαριασμό του εργοδότη του σε περισσότερα του ενός συμβαλλόμενα κράτη, πρέπει κατ' αρχήν να λαμβάνεται υπόψη ολόκληρη η διάρκεια της σχέσεως εργασίας για τον προσδιορισμό του τόπου όπου ο εργαζόμενος εκτελούσε συνήθως την εργασία του κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.</P><P>Ελλείψει άλλων κριτηρίων, ο τόπος αυτός είναι εκείνος όπου ο εργαζόμενος διήνυσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου εργασίας του.</P><P>Τούτο ισχύει μόνον όταν, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών στοιχείων της<?PAGE NO="I-3583"?> συγκεκριμένης υποθέσεως, το αντικείμενο της σχετικής διαφοράς έχει στενότερο σύνδεσμο με άλλον τόπο εργασίας, οπότε ο τελευταίος τόπος ασκεί επιρροή για την εφαρμογή του άρθρου 5, σημείο 1, [...]<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Πρέπει επίσης να μνημονευθεί η οδηγία σχετικά με τους αποσπασμένους εργαζομένους<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία 96/71/ΕΟΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19961216">16ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="018" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 1997, L 18, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> η οποία εφαρμόζεται επί ορισμένων εργαζομένων που έχουν αποσπασθεί από τους εργοδότες τους προκειμένου να εργαστούν σε άλλη επιχείρηση ή εγκατάσταση ή επιχείρηση ανήκουσα σε όμιλο, εντός άλλου κράτους μέλους. Το άρθρο 6 της εν λόγω οδηγίας παρέχει διεθνή δικαιοδοσία για την επίλυση των σχετικών με τους όρους εργασίας και απασχολήσεως διαφορών στα δικαστήρια του κράτους μέλους στην επικράτεια του οποίου ο εργαζόμενος έχει αποσπασθεί. Η οδηγία αυτή έπρεπε να έχει μεταφερθεί στις εθνικές νομοθεσίες μέχρι τις <DATE ISO="19991216">16 Δεκεμβρίου 1999</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι, ύστερα από την <DATE ISO="20020301">1η Μαρτίου 2002</DATE>, η Σύμβαση των Βρυξελλών έχει αντικατασταθεί από τον κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" DATE.PUB="2001" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>) η σύμβαση εφαρμόζεται πάντοτε σε υποθέσεις σχετικές με το Βασίλειο της Δανίας.</P></NOTE> ο οποίος περιλαμβάνει σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία επί ατομικών συμβάσεων εργασίας τμήμα που είναι διαφορετικό από τις γενικές διατάξεις περί συμβάσεων. Δυνάμει του άρθρου 19, παράγραφος 2, στοιχείο α', ο εργοδότης που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος, <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου όπου ο εργαζόμενος συνήθως εκτελεί την εργασία του ή των δικαστηρίων του τελευταίου τόπου όπου συνήθως εκτελούσε την εργασία του<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού αυτού, διευκρινίζει ότι, καθόσον αφορά, μεταξύ άλλων, τις συμβάσεις εργασίας, <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>είναι σκόπιμο να προστατεύεται ο αδύναμος διάδικος με ευνοϊκότερους για τα συμφέροντά του κανόνες δικαιοδοσίας<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Ανάλυση</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</P></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Η νέα κατάσταση που προκύπτει στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει ληφθεί υπόψη στη Σύμβαση των Βρυξελλών ούτε μπορεί να επιλυθεί με απλή αναφορά στη νομολογία του Δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Η G. Pugliese απασχολούνταν βάσει δύο συμβάσεων εργασίας, τη μία με την Aeritalia και την Finmeccanica και την άλλη με την<?PAGE NO="I-3584"?> Eurofighter, που ήσαν μεν τύποις διαφορετικές πλην όμως, αντικειμενικώς, ίσως συνδέονταν. Η μόνη <HT TYPE="ITALIC">εργασια</HT> που η G. Pugliese εκτέλεσε δυνάμει της μιας ή της άλλης συμβάσεως ήταν για την Eurofighter στο Μόναχο. Στη συναφθείσα με την Aeritalia/Finmeccanica σύμβαση διευκρινίζεται επίσης ένας — διαφορετικός — τόπος εργασίας, πλην όμως η υποχρέωση εκτελέσεως της εργασίαςίάυτής ανεστάλη στην πράξη ευθύς εξαρχής και τουλάχιστον μέχρι τις <DATE ISO="19980630">30 Ιουνίου 1998</DATE>. Οι μόνες <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ενεργητικές<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> σχετικά με τις εκ της συμβάσεως αυτής υποχρεώσεις, κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου, ήσαν αυτές που υποχρέωναν τον εργοδότη να καταβάλλει ή να αποδίδει ορισμένα ποσά.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Οι περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως είναι σαφώς πλέον ιδιάζουσες. Παρ' όλα αυτά, προκύπτει ότι τέτοιοι διακανονισμοί μπορούν να είναι συνήθεις μεταξύ επιχειρήσεων εχουσών σχέσεις τέτοιες όπως αυτές μεταξύ των εταιριών Aeritalia/Finmeccanica και Eurofighter. Κατά συνέπεια, επιβάλλεται, στο πλαίσιο της ερμηνείας που πρέπει να δοθεί, να προχωρήσουμε πέρα από τα συγκεκριμένα γεγονότα της υπό κρίση περιπτώσεως επί της οποίας το αιτούν δικαστήριο οφείλει να στηρίξει τη δική του απόφαση και να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας καθόσον αφορά διαφορά σχετική με την καταγγελία συμβάσεως εργασίας με την Finmeccanica πρέπει επίσης να επιλυθεί στο πλαίσιο μιας ξεχωριστής υποθέσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Διατάξεις μη ευθέως εφαρμοζόμενες</P></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Ορισμένες από τις ρυθμίσεις, μολονότι συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης και αποτελούν τμήμα του νομικού πλαισίου, δεν ασκούν άμεση εν προκειμένω επιρροή.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Πρώτον, η Σύμβαση της Ρώμης δεν εφαρμόζεται ratione temporis. Δυνάμει του άρθρου της 17, η σύμβαση εφαρμόζεται σε συμβαλλόμενο κράτος μόνον επί των συμβάσεων που συνήφθησαν ύστερα από τη θέση της σε ισχύ όσον αφορά αυτό το κράτος, δηλαδή τόσο για την Ιταλική Δημοκρατία όσο και για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, την <DATE ISO="19910401">1η Απριλίου 1991</DATE>, και, επομένως, ύστερα από τη σύναψη των συμβάσεων εργασίας της G. Pugliese. Επί πλέον, οι δύο συμβάσεις διαπραγματεύονται διαφορετικά ζητήματα και δεν οδηγούν πάντοτε στα ίδια αποτελέσματα, και τούτο έστω και αν ενδείκνυται να γίνεται, στο μέτρο του δυνατού, κάτι τέτοιο.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Δεύτερον, η οδηγία για τους αποσπασμένους εργαζομένους δεν τυγχάνει επίσης εφαρμογής, εφόσον η άμεση επίκληση της δεν ήταν δυνατή πριν από τις <DATE ISO="19991216">16 Δεκεμβρίου 1999</DATE>, ενώ δεν προκύπτει ότι η οδηγία αυτή είχε μεταφερθεί στο γερμανικό (ή το ιταλικό) δίκαιο πριν από την ημερομηνία εκείνη. Επί πλέον, όπως τόσο το εθνικό δικαστήριο όσο και η Επιτροπή έχουν υπογραμμίσει, υφίστανται αμφιβολίες ως προς το ζήτημα εάν η κατάσταση της G. Pugliese εμπίπτει, εν πάση περιπτώσει, στο πεδίον της οδηγίας, και τούτο στο μέτρο όπου δεν φαίνεται ότι συντρέχουν τα συγκεκριμένα κριτήρια του άρθρου 1, παράγραφος 3: Η G. Pugliese δεν εργαζόταν υπό τη διεύθυνση της Aeritalia/Finmeccanica η Eurofighter δεν ανήκε στον όμιλο Aeritalia/Finmeccanica τέλος, η Aeritalia/Finmeccanica δεν αποτελούσε ενδιάμεση επιχείρηση προσωρινής απασχολήσεως ή γραφείο εξευρέσεως εργασίας.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3585"?><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Επί πλέον, μολονότι έχω ανωτέρω αναφερθεί στη Σύμβαση του Lugano και στον κανονισμό 44/2001, είναι σαφές ότι οι διατάξεις τους δεν εφαρμόζονται, αντιστοίχως, επί υποθέσεων που αφορούν μόνο τα συμβαλλόμενα στη Σύμβαση των Βρυξελλών κράτη και επί αγωγών που έχουν ασκηθεί πριν από την <DATE ISO="20020301">1η Μαρτίου 2002</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Παρ' όλα αυτά, έστω και αν οι ρυθμίσεις αυτές δεν είναι δυνατόν να αφορούν κατά τρόπο άμεσο τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά της κύριας αγωγής, εμπίπτουν γενικώς στο ίδιο νομικό πλαίσιο με αυτό της Συμβάσεως των Βρυξελλών και θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στο πλαίσιο κάπως διαφορετικών περιστάσεων. Επιπλέον, όλες αυτές οι ρυθμίσεις επιβεβαιώνουν τη μέριμνα σχετικά με το ότι το έχον διεθνή δικαιοδοσία δικαστήριο και το εφαρμοστέο δίκαιο πρέπει να συνδέονται κατά προτίμηση με τον τόπο όπου ο εργαζόμενος εκτελεί την εργασία του, μέριμνα που στηρίζεται παγίως τόσο σε πρακτικές θεωρήσεις όσο και στην αναγκαιότητα προστασίας του εργαζομένου ως του πλέον αδύναμου στη συμβατική σχέση μέρους.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η φύση της συμβάσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Έχει η υπό κρίση διαφορά σχέση με <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>διαφορά από ατομική σύμβαση εργασίας<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>;</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Το βασικό εν προκειμένω πρόβλημα έχει σχέση με μια σύμβαση εργασίας συναφθείσα μεταξύ της G. Pugliese και της Aeritalia/Finmeccanica και με συμφωνίες που ναι μεν αναστέλλουν προσωρινώς τις υποχρεώσεις της απασχολούμενης να εργάζεται δυνάμει της συμβάσεως αυτής πλην όμως διατηρούν ή επιβάλλουν ή και τα δύο μαζί ορισμένες υποχρεώσεις στον εργοδότη.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο των παρατηρήσεών τους, τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Επιτροπή, λαμβάνουν υπόψη τη δυνατότητα, κατά τη διάρκεια της περιόδου αναστολής, ο υφιστάμενος μεταξύ της G. Pugliese και της Aeritalia/Finmeccanica σύνδεσμος να διαφέρει μιας συμβάσεως εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Δεν θα έπρεπε να αποκλειστεί ευθύς εξαρχής μια τέτοια δυνατότητα. Η υποχρέωση του απασχολουμένου να εκτελεί την εργασία του για τον εργοδότη, πράγμα που δεν υφίσταται προσωρινώς εν προκειμένω, αποτελεί σαφώς το πλέον ουσιώδες χαρακτηριστικό (και μπορεί να θεωρηθεί ως αποτελούν μέρος του ίδιου του ορισμού), μιας συμβάσεως εργασίας, όπως άλλωστε το ίδιο το Δικαστήριο έχει εν προκειμένω κρίνει. Οι άλλες ιδιαιτερότητες στις οποίες το Δικαστήριο έχει αναφερθεί είναι λιγότερο προφανείς. Η ένταξη του εργαζομένου στο πλαίσιο της οργανώσεως του εργοδότη είναι περιορισμένη και ο δεσμός που προκύπτει είναι αδύναμος. Όταν καμιά εργασία δεν πρέπει να εκτελείται, η δυνατότητα εφαρμογής των αναγκαστικού χαρακτήρα κανόνων ή των συλλογικών συμβάσεων περιορίζεται. Θα μπορούσε επίσης να υποστηριχθεί ότιοιυποχρεώσειςπου η G. Pugliese επιθυμεί να εκπληρωθούν — η καταβολή του μισθώματος και έξοδα ταξιδιού — προκύπτουν<?PAGE NO="I-3586"?> από συμφωνία σαφώς διαφορετική της αρχικής συμβάσεως εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Παρόλ' αυτά, θεωρώ ότι οι μεταξύ της G. Pugliese και της Aerιtalia/Finmeccanica διακανονισμοί αποτελούν ένα σύνολο το οποίο είχε και ουδέποτε απώλεσε τον χαρακτήρα μιας συμβάσεως εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Η αρχική συμφωνία αποτελούσε αναντίρρητα σύμβαση εργασίας και, όπως έχει υπογραμμίσει το Ηνωμένο Βασίλειο, ο εργοδότης προσπάθησε να πετύχει την εκτέλεση της ως τέτοιου είδους συμβάσεως. Η συμφωνία σχετικά με την αναστολή αυτής της συμβάσεως εργασίας φαίνεται να αποτελεί στην πραγματικότητα προσωρινή τροποποίηση των όρων της συμβάσεως αυτής και θα έπρεπε, όπως είναι επόμενο, να θεωρηθεί ως αποτελούσα μέρος αυτής. Σημαντικός αριθμός των αποτελεσμάτων της ανεστάλησαν πλην όμως αυτά τα οποία διετη-ρήθησαν — καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών και αναγνώριση του χρόνου υπηρεσίας — αποτελούν χαρακτηριστικές υποχρεώσεις του εργοδότη έναντι του υπαλλήλου του. Η συμφωνία περί αναστολής συμπεριέλαβε μερικούς τουλάχιστον από τους όρους που διέπουν την εκ νέου ανάληψη ενεργού εργασίας. Μολονότι το Δικαστήριο δεν έχει εξετάσει τις ρήτρες σχετικά με την καταβολή του μισθώματος, η απόδοση των δαπανών που συνδέονται με την επάνοδο στην αρχική θέση είναι επίσης χαρακτηριστικές μιας συμβάσεως εργασίας, η δε επίμαχη υποχρέωση φαίνεται να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ίδιου πλαισίου.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Η υποχρέωση ενός απασχολουμένου να εκτελεί την εργασία του δυνάμει της συμβάσεως εργασίας μπορεί να ανασταλεί για διαφορετικούς λόγους. Η αναστολή μπορεί να γίνει εκ του νόμου, όπως στην περίπτωση αδείας μητρότητας ή όταν ο απασχολούμενος καλείται να εκπληρώσει στρατιωτικές ή σχετικές με τα καθήκοντα ενός πολίτη υποχρεώσεις. Είναι δυνατόν ένας εργαζόμενος να απαλλαγεί για μια ορισμένη περίοδο προκειμένου να συνεχίσει σπουδές ή να ασκήσει άλλη δραστηριότητα, διακανονισμός που μπορεί να είναι επωφελής και για τα δύο μέρη. Στις περισσότερες, αν όχι σ' όλες, τις περιπτώσεις, η υφιστάμενη σχέση εξακολουθεί να αποτελεί, καίτοι συρρικνωμένη ή εξασθενημένη, εργασιακή σχέση.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Δεν αποκλείεται βεβαίως η λήψη υπόψη καταστάσεων όπου η σχέση αυτή δεν υφίσταται. Η αναστολή θα μπορούσε μεν να είναι καθαρά τυπική αλλά να ισοδυναμεί, στην πραγματικότητα, με καταγγελία χωρίς ουσιαστική για τον εργαζόμενο δυνατότητα επανεντάξεως στη θέση του και χωρίς καμιά παρεπόμενη εκ μέρους του ετέρου υποχρέωση. Οι εναπομένουσες υποχρεώσεις θα μπορούσαν να είναι όλως άσχετες με το εργασιακό πλαίσιο. Η αναστολή και οι σχετικοί όροι της θα μπορούσαν επίσης να αντικαταστήσουν εξ ολοκλήρου την εργασιακή σχέση με μία σχέση διαφορετικού είδους, π.χ. στο πλαίσιο μιας συμφωνίας όπου θα προβλεπόταν ότι ο εργαζόμενος καθίσταται ανεξάρτητος υπό την ιδιότητα ενός υπεργολάβου που παρέχει υπηρεσίες επί νέας βάσεως<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σ' αυτό το τελευταίο είδος καταστάσεως, οι κρίσεις που έχει διατύπώσα το Δικαστήριο με την απόφασή του Shenaνai που αφορούσαν τη διάκριση μεταξύ των συμβάσεων εργασίας και των συμβάσεων παροχής υπηρεσιών πάνω σε ανεξάρτητη βάση ειναι δυνατόν να ασκούν επιρροή.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3587"?><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Όμως, όταν οι χαρακτηριστικές μας συμβάσεως εργασίας υποχρεώσεις εξακολουθούν να υφίστανται, εφόσον προβλέπεται ότι θα επαναδραστηριοποιηθεί η χαρακτηριστική υποχρέωση εκτελέσεως της εργασίας στο πλαίσιο αυτό, ενώ καμιά άλλη υποχρέωση δεν έχει εξαλείψει ή αντικαταστήσει τον αρχικό σύνδεσμο μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου — κι εφόσον και τα δύο αυτά κριτήρια φαίνεται να υφίστανται εν προκειμένω — δεν θεωρώ ότι η αναστολή, έστω κι αν αυτή επηρεάζει την πλέον χαρακτηριστική από τις απορρέουσες από μια σύβαση εργασίας υποχρεώσεις, μπορεί να μεταβάλει τη φύση της συμβάσεως αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Συναφώς, δεν νομίζω ότι ασκεί επιρροή το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της σχετικής αναστολής ο εργαζόμενος συνδέεται μέσω άλλης συμβάσεως εργασίας με έτερο εργοδότη. Δεν αποτελεί εξαίρεση το να εργάζεται ένας απασχολούμενος βάσει διαφορετικών, ταυτοχρόνως ισχυουσών, συμβάσεων και ουδείς λόγος υφίσταται ώστε η ύπαρξη της μιας από τις συμβάσεις αυτές να πρέπει να αλλοιώνει τη φύση της άλλης. Ωστόσο, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπό κρίση υποθέσεως, προκύπτει ότι η σχέση μεταξύ των δύο συμβάσεων είναι αποφασιστική για τον καθορισμό του <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>τόπου όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σχέση μεταξύ της συμβάσεως και του τόπου εργασίας</P></TI></TITLE><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Σε περίπτωση που επιβάλλεται ο καθορισμός της διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει του τόπου όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του, το πρόβλημα συνίσταται στο κατά ποίον τρόπο το κριτήριο αυτό εφαρμόζεται όταν η μόνη εκτελούμενη από τον απασχολούμενο εργασία πραγματοποιείται σε τόπο που έχει καθοριστεί με διαφορετική σύμβαση, συναφθείσα με διαφορετικό εργοδότη.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Όλοι οι διάδικοι που έχουν υποβάλει παρατηρήσεις στην υπόθεση αυτή συμφωνούν ως προς το γεγονός ότι η απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από τον βαθμό στον οποίο συνδέονται οι δυο αυτές συμβάσεις. Αν οι συμβάσεις αυτές συνδέονται επαρκώς, ο τόπος όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του θα είναι ο ίδιος και για τις δυο συμβάσεις. Εάν προκύπτει ότι ο σχετικός σύνδεσμος είναι αδύναμος, η διεθνής δικαιοδοσία για την εκδίκαση διαφοράς προκύπτουσας από τη μια σύμβαση δεν μπορεί να προσδιοριστεί βάσει του τόπου όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του δυνάμει της άλλης συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Όμως, οι διάδικοι δεν συμφωνούν ως προς την οριοθέτηση αυτών των δύο καταστάσεων και πρόκειται εδώ, κατ' ουσίαν, για το σημείο επί του οποίου το εθνικό δικαστήριο έχει υποβάλει το πρώτο ερώτημά του. Η Γερμανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι, κατ' αρχήν, η διεθνής δικαιοδοσία πρέπει να καθορίζεται κατά τρόπο ανεξάρτητο όσον αφορά τη σύμβαση και ότι μόνο ένας λίαν στενός σύνδεσμος (π.χ. όταν μια εταιρία είναι εξ ολοκλήρου θυγατρική μιας άλλης) μπορεί πράγματι να δικαιολογήσει καθορισμό του τόπου εργασίας δυνάμει μιας συμβάσεως ως κριτηρίου από την άποψη της άλλης συμβάσεως. Αντιθέτως, η G. Pugliese, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Επιτροπή τάσσονται, καίτοι σε διαφορετικό βαθμό και για διαφορετικούς λόγους, με τη θέση κατά την οποία ο σύνδεσμος είναι εν προκειμένω<?PAGE NO="I-3588"?> αρκετός ώστε να μπορεί να θεωρηθεί το Μόναχο ως ο ασκών επιρροή τόπος εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Οι λόγοι που πρυτάνευσαν στην εξέλιξη της επίμαχης βάσεως καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας είναι σημαντικοί. Μεταξύ των ασκουσών επιρροή θεωρήσεων, πρέπει να αναφερθεί το γεγονός ότι, σε αρκετές περιπτώσεις,, η ,διέπουσα μια σύμτ βαση νομοθεσία θα είναι, αυτή του κράτους στην επικράτεια του οποίου εκτελείται η εργασία και ότι κάθε προκύπτουσα εν προκειμένω διαφορά θα συνδέεται με τον τόπο εργασίας. Επομένως, τα δικαστήρια του τόπου αυτού θα είναι εξ αντικειμένου τα καταλληλότερα για την επίλυση τους. Το γεγονός ότι ο εργαζόμενος θα είναι εξ ορισμού συνήθως παρών στον τόπο αυτό (κι ο εργοδότης πιθανόν να είναι παρών ή να εκπροσωπείται) αποτελεί ένα άλλο πρακτικό στοιχείο επίσης συνδεόμενο με τη μέριμνα, που παγίως έχει υπογραμμισθεί τόσο από το Δικαστήριο όσο και από τους συντάκτες της συμβάσεως, να παρέχεται προστασία στο πλέον αδύναμο μέρος, τον εργαζόμενο, επιτρέποντάς του να ασκήσει την αγωγή του ή να αμυνθεί ενώπιον των δικαστηρίων όπου θα είναι, γενικώς, λιγότερο δυσχερές γι' αυτόν να πράξει κάτι τέτοιο.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Όπως είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τις προτάσεις στην προπαρατεθείσα υπόθεση Weber, που έχω μνημονεύσει στην υποσημείωση 15.</P></NOTE>, η μέριμνα αυτή δεν μπορεί να φθάνει μέχρι του σημείου ώστε να καθίσταται δυνατό στον εργαζόμενο να επιλέγει το δικαστήριο που επιθυμεί ή να συνεπάγεται ότι το αρμόδιο δικαστήριο πρέπει να καθορίζεται βάσει αυτού που είναι το πλέον συμφέρον γι' αυτόν — ανεξαρτήτως, ιδίως, του τόπου όπου έχει εκτελέσει την εργασία του — εφόσον μια τέτοια προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη υπάρξεως ομοιομόρφων κριτηρίων τα οποία να διασφαλίζουν την ασφάλεια δικαίου καινα συντελούν στο να αποφεύγεται ο πολλαπλασιασμός των δικαστηρίων.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Πρόκειται ωστόσο για μια βασική μέριμνα, στο μέτρο που αυτή έχει σχέση με τον εν λόγω κανόνα και, εφόσον δεν υφίστανται σοβαροί λόγοι για να μη ληφθεί αυτή υπόψη σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή θα έπρεπε πάντοτε να αποτελεί μια από τις κατευθυντήριες θεωρήσεις που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη καθόσον αφορά την ερμηνεία και την εφαρμογή του κανόνα αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο φρονώ ότι η προσέγγιση της Γερμανικής Κυβερνήσεως φαίνεται να είναι λίαν περιοριστική. Το προβαλλόμενο κριτήριο συνδέσεως καταλήγει στο να κάνει να γέρνει η πλάστιγγα κατά τρόπο αποφασιστικό κατά του τόπου όπου ο εργαζόμενος εκτελεί την εργασία του, ενώ θα έπρεπε μάλλον να γέρνει υπέρ αυτού του τόπου. Ένα τόσο απαιτητικό κριτήριο θα κατέληγε, σε πολλές περιπτώσεις του τύπου αυτού, στο να αποκλείεται η δυνατότητα για τον εργαζόμενο να επικαλείται την προστασία που προορίζεται γι' αυτόν παρά την ύπαρξη αντικειμενικού κι αναμφισβήτητου συνδέσμου μεταξύ του τόπου εργασίας και της επίμαχης συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή τάσσεται υπέρ του κριτηρίου που έχει κατά πρώτον υποστηρίξει το εθνικό δικαστήριο: συνδέονται τόσο στενά οι δύο συμβάσεις ώστε η μία να μην είχε συναφθεί χωρίς την άλλη; Πράγματι, τούτο φαίνεται να<?PAGE NO="I-3589"?> αποτελεί ένα χρήσιμο οδηγό. Εφόσον συντρέχει η προϋπόθεση αυτή, θα έπρεπε, βεβαίως, να συναχθεί ότι ο τόπος όπου εκτελείται η εργασία μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για τη διεθνή δικαιοδοσία όσον αφορά την εκδίκαση διαφορών εχουσών σχέση με τη μία ή με την άλλη σύμβαση. Όμως, μια ακόμα φορά, το κριτήριο αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ αυστηρό εάν λαμβανόταν υπόψη ως η αναγκαία προϋπόθεση. Στην υπό κρίση υπόθεση, η Aeritalia θα μπορούσε να προσφέρει μια θέση εργασίας στην G. Pugliese και η τελευταία θα μπορούσε να την δεχθεί, έστω και αν η θέση στην Eurofighter δεν ήταν διαθέσιμη ή δεν την επιθυμούσε ή, αντιστρόφως, θα μπορούσε να είχε δεχθεί τη θέση στην Eurofighter έστω και αν η Aeritalia δεν είχε παίξει μεσολαβητικό ρόλο. Όμως, καμιά από τις δυνατότητες αυτές δεν επηρεάζει τη σχέση που υφίσταται μεταξύ των δύο συμβάσεων, όπως αυτές έχουν πράγματι συναφθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Δεν είναι εύκολη η διατύπωση ενός ακριβούς κριτηρίου το οποίο, από μόνο του, να επιτρέπει πάντοτε να γίνεται διάκριση μεταξύ αυτών των συμβάσεων ως προς τις οποίες υφίσταται ένας τόσο στενός σύνδεσμος ώστε ο ίδιος τόπος εργασίας να ισχύει και για τις δυο συμβάσεις και εκείνων των συμβάσεων όπου η σχέση είναι λιγότερο στενή και ο τόπος εργασίας πρέπει, όπως είναι επόμενο, να προσδιορίζεται χωριστά όσον αφορά κάθε μια από αυτές. Εξάλλου, αμφιβάλλω εάν είναι αναγκαίο ή, έστω, σκόπιμο να γίνει προσπάθεια για τη διατύπωση ενός τέτοιου κριτηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Θεωρώ προτιμότερη μια πλέον σφαιρική προσέγγιση διά της εκτιμήσεως του συνόλου των παραγόντων υπέρ και κατά της υπάρξεως ενός στενού συνδέσμου μεταξύ των συμβάσεων, έχοντας πάντα υπόψη τον οπωσδήποτε προστατευτικό στόχο του εν λόγω κανόνα. Το αποφασιστικό στοιχείο, που θα πρέπει, κατ' ανάγκη, να διατυπωθεί κατά τρόπο γενικό, είναι το ζήτημα εάν η εκτελούμενη από τον απασχολούμενο εργασία πραγματοποιείται για τον εργοδότη ή προς το συμφέρον του δυνάμει της επίμαχης συμβάσεως και για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να ληφθεί υπόψη ένα σύνολο παραγόντων.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Τα κριτήρια που προτείνουν η Γερμανική Κυβέρνηση και η Επιτροπή ανάγονται αναμφισβητήτως σ' αυτούς τους παράγοντες. Όμως, έστω κι αν αυτά δεν πληρούνται, είναι δυνατόν να ληφθούν υπόψη και άλλα κριτήρια. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, ο δικηγόρος της G. Pugliese προέτεινε ορισμένα τα οποία ασκούν επίσης, κατά τη γνώμη μου, επιρροή. Συνάφθηκε η δεύτερη σύμβαση από τον εργαζόμενο με τη συμμετοχή του πρώτου εργοδότη ή ανεξαρτήτως ή χωρίς αυτήν; Σε ποιο βαθμό οι δυο συμβάσεις παραπέμπουν η μία στην άλλη; Υφίσταται συμφωνία μεταξύ των δύο εργοδοτών προ-βλέπουσα πλαίσιο για τη συνύπαρξη των δύο συμβάσεων; Υφίσταται οικονομική ή οργανική σχέση μεταξύ των εργοδοτών και, ενδεχομένως, είναι αυτή στενή; Προβλέπει η δεύτερη σύμβαση εργασίας περίοδο αρκούντως μακρά ώστε να δημιουργηθεί ένας <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>συνήθης<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> τόπος εργασίας;</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Μεταξύ άλλων παραγόντων, θα ήταν δυνατόν επίσης να εξετασθεί εάν η σύναψη της δεύτερης συμβάσεως είχε ήδη ληφθεί υπόψη όταν συναπτόταν η πρώτη, εάν υφίστανται δικαιώματα και υποχρεώσεις που διατηρούνται μεταξύ του εργαζομένου και του πρώτου εργοδότη, εάν ο εργαζόμενος δικαιούται να επανέλθει στη θέση του στην υπηρεσία του πρώτου εργοδότη και, ενδεχομένως, υπό ποίες προϋποθέσεις.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3590"?><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Εκτιμώντας τα γνωστά στην υπό κρίση υπόθεση περιστατικά βάσει όλων αυτών των παραγόντων, νομίζω ότι ορθώς θα μπορούσε το εθνικό δικαστήριο να κρίνει ότι ο σύνδεσμος που υφίσταται μεταξύ των δύο συμβάσεων είναι αρκούντως στενός ώστε να συναχθεί ότι η εκτελόύμενη από την G. Pugliese εργασία για την Eurofighter, στο πλαίσιο της δεύτερης συμβάσεως, γινόταν και για την Aeritalia/Finmeccanica, ή προς το συμφέρον της, στο πλαίσιο της πρώτης συμβάσεως, και ότι ο τόπος όπου η G. Pugliese εκτελούσε συνήθως την εργασία της μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για τη διεθνή του δικαιοδοσία, δυνάμειτου άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, για την εκδίκαση των διαφορών εκ της πρώτης συμτ βάσεως. Ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν επίσης σύμφωνο προς τα κριτήρια της αποφάσεως Weber, εφόσον θα λαμβανόταν υπόψη ο τόπος όπου ο εργαζόμενος εργάστηκε περισσότερο καιρό για την εκπλήρωση του ουσιώδους μέρους των υποχρεώσεων του έναντι του εργοδότη, στο πλαίσιο του συνολικού χρόνου που διήρκεσε η σχέση εργασίας με αυτόν.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Επί πλέον, η λύση αυτή θα ίσχυε όχι μόνο όσον αφορά το κύριο αίτημα της G. Pugliese για την απόδοση των εξόδων, που και αυτά τα ίδια συνδέονται αντικειμενικώς με τον τόπο εργασίας στο Μόναχο, αλλά και για άλλες αξιώσεις της — συγκεκριμένα για το δεύτερο αίτημα της σχετικά με την καταγγελία της συμβάσεως — που παρουσιάζουν αντικειμενικό σύνδεσμο με το Τορίνο.Όπως το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει με την απόφαση του Ivenel<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στις οκέψεις 18 και 19.</P></NOTE>, ο προστατευτικός σκοπός των εν λόγω διατάξεων συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, ότι το ίδιο δικαστήριο έχει διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκαση όλων των αγωγών που προκύπτουν από την ίδια σύμβαση εργασίας.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Τόπος εκπληρώσεως της παροχής όσον αφορά την καταβολή των εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Οι προηγούμενες θεωρήσεις δίδουν απάντηση στο πρώτο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου, οπότε δεν χρειάζεται να εξεταστεί το δεύτερο ερώτημα.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Παρ' όλ' αυτά, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, όπως σαφώς προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, ο τόπος εργασίας του απασχολουμένου είναι ο μόνος τόπος εκπληρώσεως που μπορεί να προσδιορίσει τη διεθνή δικαιοδοσία επί διαφορών εκ συμβάσεως εργασίας. 'Ετσι, ο τόπος εκπληρώσεως της υποχρεώσεως καταβολής των εξόδων δεν μπορεί να έχει σημασία παρά μόνο στην περίπτωση που η σχέση μεταξύ της G. Pugliese και της Aeritalia/Finmeccanica δεν ήταν σχέση εργασίας. Στην περίπτωση αυτή, και εφόσον υποτεθεί ότι ο τόπος εκτελέσεως, όπως έχει προσδιοριστεί σύμφωνα με την απόφαση Tessili Italiana Como, ήταν πράγματι το Μόναχο, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο, καθόσον αφορά το κύριο αίτημα της G. Pugliese, με αυτό στο οποίο καταλήξαμε προηγουμένως κατά την ανάλυση του πρώτου ερωτήματος.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-3591"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Ενόψει του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει τις εξής απαντήσεις στα προδικαστικά ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Όταν ένας εργαζόμενος έχει προσληφθεί από μια εταιρία Α για την εκτέλεση εργασίας εντός συμβαλλομένου κράτους, η δε σύμβαση εργασίας έχει ανασταλεί προκειμένου να μπορέσει αυτός να εργασθεί για μια άλλη εταιρία Β εντός άλλου συμβαλλομένου κράτους, και όταν ανακύπτει διαφορά μεταξύ του εργαζομένου και της εταιρίας Α καθόσον αφορά την μεταξύ αυτών σύμβαση, ο τόπος όπου ο εργαζόμενος εκτελεί συνήθως την εργασία του για την εταιρία Β μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για τη διεθνή δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 5, σημείο 1 της Συμβάσεως των Βρυξελλών, εφόσον υφίσταται αρκούντως στενός σύνδεσμος μεταξύ των δύο συμβάσεων ώστε η εργασία αυτή να μπορεί να θεωρηθεί ως εκτελούμενη και προς το συμφέρον της εταιρίας Α. Η ύπαρξη και ο στενός σύνδεσμος της σχέσεως αυτής πρέπει να εκτιμηθούν υπό το φως όλων των περιστάσεων, μεταξύ των οποίων, ενδεχομένως, και ζητήματα σχετικά με το εάν:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>η δεύτερη σύμβαση προβλέπει μια αρκούντως μακρά περίοδο εργασίας, ώστε να δημιουργηθεί ένας συνήθης τόπος εργασίας</P></ITEM><ITEM><P>εκάτερη των συμβάσεων θα είχε συναφθεί έστω και αν δεν υφίστατο η άλλη</P></ITEM><ITEM><P>η σύναψη της δεύτερης συμβάσεως είχε ήδη ληφθεί υπόψη όταν συνάφθηκε η πρώτη</P></ITEM><?PAGE NO="I-3592"?><ITEM><P>η δεύτερη σύμβαση συνάφθηκε από τον εργαζόμενο με τη συμμετοχή του πρώτου εργοδότη ή ανεξαρτήτως αυτού</P></ITEM><ITEM><P>οι συμβάσεις παραπέμπουν η μία στην άλλη·</P></ITEM><ITEM><P>υφίσταται οικονομική ή οργανική σχέση μεταξύ των εργοδοτών</P></ITEM><ITEM><P>υφίσταται συμφωνία μεταξύ των δύο εργοδοτών προσβλέπουσα ένα πλαίσιο για τη συνύπαρξη των δύο συμβάσεων</P></ITEM><ITEM><P>ορισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις διατηρούνται μεταξύ του εργαζομένου και του πρώτου εργοδότη</P></ITEM><ITEM><P>αν ο εργαζόμενος δικαιούται να επανέλθει στη θέση του πλησίον του πρώτου εργοδότη και, ενδεχομένως, υπό ποίες προϋποθέσεις.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Για την εφαρμογή του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών σε διαφορές σχετικά με ατομικές συμβάσεις εργασίες, δεν παρίσταται ανάγκη να ληφθεί υπόψη ο τόπος εκπληρώσεως άλλων παροχών εκτός αυτής της εκτελέσεως της εργασίας.<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>