<TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na oczywistym naruszeniu prawa i na oczywistym błędzie dotyczącym okoliczności faktycznych, jako że Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, iż skarżąca dopuściła się niedbalstwa</HT></TXT></NP></TI>234Skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała w zaskarżonej decyzji, iż dopuściła się ona niedbalstwa. Jej zdaniem żadna przeciętnie poinformowana i dostatecznie uważna spółka nie mogła rozsądnie przewidzieć, że nabycie w grudniu 2012 r. powinno zostać zgłoszone oraz że odnośny udział nie mógł zostać przeniesiony na skarżącą przed wydaniem zezwolenia. Dokonana przez skarżącą wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 jest rozsądna, co potwierdza opinia prawna wydana przez zewnętrznego doradcę prawnego skarżącej.235Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej.236Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 Komisja może nałożyć grzywnę tylko za naruszenie popełnione umyślnie lub nieumyślnie [przez niedbalstwo].237Jeżeli chodzi o kwestię, czy dane naruszenie zostało popełnione umyślnie lub przez niedbalstwo, z orzecznictwa wynika, że przesłanka ta jest spełniona, gdy dane przedsiębiorstwo nie może nie wiedzieć, że jego działanie ma charakter antykonkurencyjny, niezależnie od tego, czy ma świadomość naruszania reguł konkurencji, czy też nie [zob., jeśli chodzi o naruszenia, które mogą zostać ukarane grzywną na podstawie art. 23 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 i 102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 2, s. 205), wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r., Schenker & Co. i in., C‑681/11, EU:C:2013:404, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo].238Fakt, że dane przedsiębiorstwo zakwalifikowało w błędny pod względem prawnym sposób swe stanowiące podstawę stwierdzenia naruszenia zachowanie, nie może zwolnić go z obciążenia grzywną, ze względu na to, iż nie mogło ono nie wiedzieć o antykonkurencyjnym charakterze tego postępowania (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r., Schenker & Co. i in., C‑681/11, EU:C:2013:404, pkt 38). Przedsiębiorstwo nie może uniknąć obciążenia grzywną, jeśli naruszenie reguł konkurencji wynika z błędu w ocenie zgodności z prawem danego zachowania, popełnionego przez to przedsiębiorstwo ze względu na treść opinii prawnej sporządzonej przez adwokata (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r., Schenker & Co. i in., C‑681/11, EU:C:2013:404, pkt 43).239To w świetle tych rozważań należy zbadać, czy Komisja słusznie stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że skarżąca działała przez niedbalstwo, dokonując nabycia w grudniu 2012 r. z naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004.240Należy przede wszystkim zauważyć, że Komisja wzięła pod uwagę istnienie porad prawnych, aby stwierdzić w pkt 142 zaskarżonej decyzji, że skarżąca dopuściła się naruszeń przez niedbalstwo, a nie umyślnie.241W pkt 144–148 zaskarżonej decyzji Komisja oparła się na następujących okolicznościach, aby uznać, że skarżąca dopuściła się niedbalstwa:skarżąca jest dużą europejską spółką posiadającą solidne doświadczenie w zakresie procedur kontroli koncentracji oraz zgłaszania ich Komisji i krajowym organom ochrony konkurencji;
skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć, że nabywając 48,5% kapitału Morpolu, przejęła nad nią faktyczną kontrolę;
skarżąca nie wykazała, że otrzymała od swoich doradców prawnych ocenę dotyczącą możliwości stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 przed dniem 18 grudnia 2012 r., czyli dniem sfinalizowania nabycia w grudniu 2012 r.;
istnienie precedensu dotyczącego wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 [decyzja Komisji z dnia 21 września 2007 r. (sprawa COMP/M.4730 – Yara/Kemira GrowHow) (zwana dalej decyzją Yara/Kemira GrowHow)] powinno było skłonić skarżącą do wniosku, że przeprowadzenie nabycia w grudniu 2012 r. doprowadzi prawdopodobnie do naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 lub przynajmniej, że kwestia możliwości stosowania art. 7 ust. 2 nie była prosta w niniejszej sprawie; skarżąca mogła i powinna była zwrócić się do Komisji w ramach procedury konsultacyjnej w przedmiocie stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 lub wystąpić o przyznanie odstępstwa od obowiązku zachowania status quo na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004;
skarżąca została już ukarana grzywną na poziomie krajowym za przedwczesne przeprowadzenie koncentracji w związku z nabyciem przez nią spółki Fjord Seafood, w związku z czym należało oczekiwać od niej wysokiego poziomu staranności.
242Skarżąca kwestionuje znaczenie wszystkich tych okoliczności.243Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżąca mogła z łatwością przewidzieć, że nabywając 48,5% akcji Morpolu, przejmie wyłączną kontrolę faktyczną nad tą spółką. Skarżąca nie twierdzi, iż nie wiedziała o pewnych okolicznościach faktycznych i że w związku z tym nie mogła zdawać sobie sprawy z tego, że przeprowadzając nabycie w grudniu 2012 r., przeprowadzała koncentrację o wymiarze wspólnotowym.244Ponadto z komunikatu giełdowego z dnia 17 grudnia 2012 r., o którym mowa w pkt 6 powyżej, wynika, że skarżąca była świadoma faktu, iż zakup Morpolu stanowił koncentrację o wymiarze wspólnotowym. Skarżąca wskazała w nim bowiem, co następuje:Zakup spowoduje najprawdopodobniej powstanie obowiązku zgłoszenia organom ochrony konkurencji Unii, w którym to przypadku Marine Harvest nie będzie mogła wykonywać swoich praw głosu związanych z akcjami posiadanymi w spółce Morpol aż do momentu, gdy zostanie wydane zezwolenie na transakcję.
245Sama okoliczność, że skarżąca błędnie uznała, iż jej obowiązki ograniczały się do niewykonywania jej praw głosu przed wydaniem zezwolenia, nie podważa faktu, że skarżąca była świadoma tego, iż chodziło o koncentrację o wymiarze wspólnotowym.246Należy przypomnieć, że z brzmienia art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 jasno wynika, że koncentracja o wymiarze wspólnotowym powinna zostać zgłoszona Komisji przed jej przeprowadzeniem i że nie może zostać zrealizowana bez wcześniejszego zgłoszenia i przed wydaniem zezwolenia.247Skarżąca nie mogła nie znać tych przepisów i nie twierdzi ona zresztą, iż o nich nie wiedziała.248Należy ponadto przypomnieć, że z brzmienia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 wynika, że nie znajduje on zastosowania w sytuacjach takich jak sytuacja rozpatrywana w niniejszej sprawie (zob. pkt 68–83 powyżej).249Skarżąca twierdzi, że jej wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 była co najmniej rozsądna, przez co nie dopuściła się ona niedbalstwa.250W tym względzie należy przypomnieć, że w drodze rozumowania przedstawionego w ramach zarzutu pierwszego skarżąca stara się w istocie rozszerzyć zakres stosowania pojęcia jednolitej koncentracji, tak aby rozszerzyć zakres stosowania wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 (zob. pkt 203 powyżej). Poza tym należy przypomnieć, że skarżąca nie wskazuje żadnego przykładu w praktyce decyzyjnej Komisji ani w orzecznictwie sądów Unii, w którym kilka transakcji nabycia udziałów w jedynym przejmowanym przedsiębiorstwie zostałoby uznanych za jednolitą koncentrację, w przypadku gdy wyłączna kontrola nad przejmowanym przedsiębiorstwem została przejęta w drodze pierwszej transakcji nabycia (zob. pkt 147 powyżej).251Natomiast istnieje decyzja Komisji, a mianowicie decyzja Yara/Kemira GrowHow, w której instytucja ta stwierdziła w pkt 6 i 7, co następuje:- 6.W dniu 24 maja 2007 r. Yara nabyła od państwa fińskiego udział w spółce GrowHow wynoszący 30,05%. Yara uważa, że nabycie to stanowi pierwszy etap oferty publicznej zmierzającej do nabycia GrowHow, ogłoszonej w dniu 18 lipca 2007 r. i że jako takie jest objęte przewidzianym w art. 7 ust. 2 rozporządzenia [nr 139/2004] wyjątkiem od zakazu dokonania koncentracji. Yara wskazuje, że podczas badania koncentracji przez Komisję nie wykona swoich praw głosu wynikających z udziału w kapitale w wysokości 30,05%. Informacje dostarczone przez strony wskazują, że Yara przejęła kontrolę nad GrowHow poprzez nabycie udziału w wysokości 30,05%.
- 7.Artykuł 7 ust. 2 [rozporządzenia nr 139/2004] stosuje się do nabycia pakietów akcji od szeregu sprzedających, czyli do ofert pełzających. Komisja uważa, że wyłączenie przewidziane w art. 7 ust. 2 [rozporządzenia nr 139/2004] nie ma więc zastosowania w sprawie, w której udział kontrolny zostaje zakupiony przez nabywcę jednego pakietu akcji od jednego sprzedającego. Komisja jest zatem zdania, że naruszenie obowiązku zachowania status quo przewidzianego w art. 7 ust. 1 [rozporządzenia nr 139/2004], a także obowiązku zgłoszenia określonego w art. 4 ust. 1 [tego rozporządzenia] nie może zostać wykluczone w niniejszej sprawie oraz że może ona zbadać w ramach odrębnego postępowania, czy sankcja nakładana na podstawie art. 14 ust. 2 [rozporządzenia nr 139/2004] jest właściwa [tłumaczenie nieoficjalne].
252Prawdą jest, że – jak podkreśla skarżąca – stwierdzenie, zgodnie z którym naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 nie można było wykluczyć, stanowi obiter dictum decyzji Yara/Kemira GrowHow, która jest decyzją zezwalającą na koncentrację z zastrzeżeniem spełnienia pewnych zobowiązań. Wreszcie Komisja nie wszczęła postępowania w celu nałożenia grzywny na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. Skarżąca słusznie podkreśla, że takie obiter dictum jest pozbawione wiążących skutków prawnych i nie może podlegać kontroli sądów Unii.253Niemniej jednak nawet takie obiter dictum może dać podmiotom gospodarczym wskazówki na temat sposobu, w jaki Komisja interpretuje art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. Istnienie decyzji Yara/Kemira GrowHow, która dotyczyła sytuacji podobnej do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie i w której Komisja wskazała, że jej zdaniem wyjątek przewidziany w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 nie miał zastosowania, jest elementem, który utrudnia przedsiębiorstwom uzasadnienie faktu, że błąd popełniony w odniesieniu do wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 nie jest zachowaniem niedbałym.254Jak podkreśla skarżąca w ramach zarzutu czwartego, prawdą jest, że decyzja Yara/Kemira GrowHow nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz że jej pełna wersja jest dostępna wyłącznie w języku angielskim.255Jednakże ogłoszenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 245, s. 7) we wszystkich językach urzędowych, z podaniem linku internetowego pozwalającego na uzyskanie dostępu do pełnej treści decyzji w języku angielskim. Ponadto Komisja słusznie podkreśla, że decyzja Yara/Kemira GrowHow, a w szczególności dokonana w tej decyzji wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, była cytowana w pracach praktyków. Staranny podmiot gospodarczy mógł więc mieć świadomość istnienia tej decyzji i wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 dokonanej przez Komisję.256Poza tym należy uwzględnić fakt, że skarżąca mogła wystosować zapytanie do Komisji dotyczące wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. W przypadku wątpliwości dotyczących obowiązków ciążących na przedsiębiorstwie na mocy rozporządzenia nr 139/2004 właściwym zachowaniem przedsiębiorstwa jest zwrócenie się do Komisji (zob. podobnie wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., Electrabel/Komisja, T‑332/09, EU:T:2012:672, pkt 255). Skarżąca nie twierdzi, że nie miała wiedzy o takiej możliwości.257Komisja miała też prawo uwzględnić, jak uczyniła to w pkt 144 zaskarżonej decyzji, fakt, że skarżąca jest dużą europejską spółką posiadającą solidne doświadczenie w zakresie procedur kontroli koncentracji oraz zgłaszania ich Komisji i krajowym organom ochrony konkurencji. Otóż z pkt 252 wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r., Electrabel/Komisja (T‑332/09, EU:T:2012:672), wynika, że doświadczenie przedsiębiorstwa w dziedzinie koncentracji i w zakresie procedur zgłaszania stanowi istotny czynnik w ramach oceny niedbalstwa.258Ponadto Komisja miała prawo uwzględnić, jak uczyniła to w pkt 148 zaskarżonej decyzji, fakt, że skarżąca (wówczas Pan Fish) została już ukarana grzywną na poziomie krajowym z powodu przedwczesnego przeprowadzenia koncentracji w związku z nabyciem spółki Fjord Seafood. Prawdą jest, że decyzja francuskiego ministra gospodarki z dnia 8 grudnia 2007 r. (sprawa Pan Fish/Fjord Seafood) (zwana dalej decyzją Pan Fish/Fjord Seafood) nie dotyczyła wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, jednak od dużego europejskiego przedsiębiorstwa, które zostało już ukarane grzywną nałożoną, jakkolwiek na szczeblu krajowym, z powodu przedwczesnego przeprowadzenia koncentracji, należy oczekiwać zachowania szczególnej staranności.259W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca dopuściła się niedbalstwa, dokonując wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 w sposób, który nie znajduje poparcia ani w treści tego przepisu, ani w praktyce decyzyjnej Komisji, ani też orzecznictwie sądów Unii, i która to wykładnia nie jest zgodna z tym, co Komisja stwierdziła w decyzji Yara/Kemira GrowHow, choć w obiter dictum tej decyzji, i skarżąca uczyniła to bez uprzedniego skontaktowania się z Komisją w celu sprawdzenia poprawności tej wykładni. Postępując w ten sposób, skarżąca działała na własne ryzyko i nie może skutecznie powoływać się na rzekomo rozsądny charakter swojej wykładni.260Należy zatem oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym żadna przeciętnie poinformowana i dostatecznie uważna spółka nie mogła rozsądnie przewidzieć, że nabycie w grudniu 2012 r. powinno zostać zgłoszone oraz że odnośny udział nie mógł zostać przeniesiony na [skarżącą] przed wydaniem zezwolenia.261Co się tyczy argumentów skarżącej dotyczących oceny wydanej przez jej zewnętrznych doradców prawnych, należy wskazać, co następuje.262Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że jej zewnętrzni doradcy prawni, którzy są bardzo doświadczeni w kwestiach prawa konkurencji, byli zgodni co do tego, że nabycie w grudniu 2012 r. i oferta publiczna stanowiły jednolitą koncentrację objętą zakresem art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, co stanowi potwierdzenie rozsądnego charakteru dokonanej przez nią wykładni. Po drugie, skarżąca twierdzi, że jej doświadczenie związane z transakcją, w przedmiocie której wydano decyzję Pan Fish/Fjord Seafood, jest jednym z czynników, które skłoniły ją wielokrotnie do poszukiwania i uzyskania zapewnień co do tego, że nabycie udziału w Morpolu w wysokości 48,5% jest objęte art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała w pkt 146 zaskarżonej decyzji, iż nie starała się ona uzyskać i nie otrzymała jakiejkolwiek opinii na temat zakresu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 przed dniem 18 grudnia 2012 r.263Należy zatem zbadać treść opinii wydanych przez zewnętrznych doradców prawnych skarżącej.264Skarżąca opiera się na piśmie przesłanym pocztą elektroniczną przez jej norweskiego doradcę prawnego w dniu 29 listopada 2012 r. Ów doradca stwierdził, co następuje:6.KonkurencjaZakup akcji Friendmalla w [Morpolu] wymaga zgłoszenia właściwym organom ochrony konkurencji.
Nie dysponujemy przeglądem obrotów obu spółek w podziale na jurysdykcje, ani innymi informacjami niezbędnymi do przeprowadzenia analizy dotyczącej tego, w jaki sposób i gdzie należy dokonać takiego zgłoszenia.
Zalecamy usilnie, aby podjąć wszelkie możliwe działania w celu ustalenia takich danych w sposób priorytetowy, ponieważ pozwolą nam one sporządzić i złożyć zgłoszenia stosunkowo szybko po dniu ewentualnego nabycia.
Nasze doświadczenie pokazuje, że otrzymanie niezbędnych zezwoleń na takie nabycia wymaga czasu. Nie można wykluczyć, że otrzymają Państwo nakaz sprzedaży segmentów działalności w celu uzyskania niezbędnego zezwolenia w niektórych jurysdykcjach. Powinni Państwo po uzyskaniu informacji, gdzie może to być konieczne, opracować strategie dotyczące sposobu udzielania odpowiedzi na takie zastrzeżenia.
Jak wspomniano powyżej, [Marine Harvest] nie będzie w stanie wykonywać żadnych praw akcjonariusza w [Morpolu] związanych z nabytymi akcjami aż do momentu otrzymania przez Państwa wszystkich zezwoleń wymaganych na podstawie prawa konkurencji.
265Z tego pisma przesłanego pocztą elektroniczną jasno wynika, że norweski doradca prawny skarżącej nie dysponował niezbędnymi informacjami dotyczącymi wielkości obrotów odnośnych przedsiębiorstw i z tego powodu nie mógł zbadać kwestii, jakim organom ochrony konkurencji koncentracja powinna zostać zgłoszona. Skarżąca nie mogła spodziewać się, że jej norweski doradca prawny dokona wyczerpującej analizy skutków koncentracji z punktu widzenia prawa Unii, zanim nie znajdzie się w posiadaniu informacji umożliwiających mu rozstrzygnięcie kwestii, czy była to koncentracja o wymiarze wspólnotowym.266Należy ponadto zaznaczyć, że kilka akapitów tej wiadomości elektronicznej poświęconych prawu konkurencji, takich jak cytowane w pkt 264 powyżej, nie może być uważanych za prawdziwą analizę dotyczącą obowiązków skarżącej w zakresie zgłoszeń i ewentualnych obowiązków zachowania status quo. Skarżąca nie mogła wnioskować a contrario z jednego tylko zdania, zgodnie z którym [j]ak wspomniano powyżej, [Marine Harvest] nie będzie w stanie wykonywać żadnych praw akcjonariusza w [Morpolu] związanych z nabytymi akcjami, aż do momentu otrzymania przez Państwa wszystkich zezwoleń wymaganych na podstawie prawa konkurencji, że miała ona prawo sfinalizować nabycie w grudniu 2012 r. bez wcześniejszego zgłoszenia i wydania zezwolenia.267Istnienie tej wiadomości elektronicznej otrzymanej od norweskiego doradcy prawnego w żadnym wypadku nie może zwolnić skarżącej z odpowiedzialności.268Ten sam doradca prawny wysłał w dniu 14 grudnia 2012 r. o godz. 10.02 do doradcy prawnego w kancelarii adwokackiej F. wiadomość elektroniczną, która miała następujące brzmienie:Negocjacje nad projektem [Morpol] są obecnie niemal zakończone i jesteśmy raczej pewni, że w ciągu dnia zostanie osiągnięte porozumienie i że [SPA] zostanie podpisana późnym popołudniem.
Ostatni projekt został załączony do rozpatrzenia i skomentowania przez Państwa pod kątem prawa konkurencji.
Do chwili obecnej nikt nie poświęcił większej uwagi temu szczególnemu aspektowi, co nie jest niczym niezwykłym. Osiągnęliśmy również etap, na którym wolałbym nie wprowadzać innych zmian do tekstu, ponieważ może to łatwo zdekoncentrować strony.
Proszę zatem zapoznać się z niniejszym projektem i przesłać mi jedynie uwagi lub propozycje poprawek, które uznają Państwo za absolutnie niezbędne w związku z procedurą udzielania zezwoleń na podstawie prawa konkurencji Unii.
Oczywiście, jest to dość pilne, w związku z czym byłbym bardzo wdzięczny, gdyby zechcieli Państwo zająć się tym niezwłocznie.
269Wiadomość ta świadczy wyraźnie o tym, że skarżąca nie zachowała się tak, jak uczyniłby to staranny podmiot gospodarczy. Ze wspomnianej wiadomości wynika bowiem, że nikt nie poświęcił większej uwagi danemu aspektowi prawa konkurencji aż do dnia, w którym owa wiadomość elektroniczna została wysłana, czyli do dnia podpisania SPA. Staranny podmiot gospodarczy skoncentrowałby się na skutkach transakcji z punktu widzenia prawa konkurencji już na wcześniejszym etapie.270Zapytana w tej kwestii na rozprawie, skarżąca podniosła, że autor pisma przesłanego pocztą elektroniczną w dniu 14 grudnia 2012 r. był także autorem wiadomości elektronicznej z dnia 29 listopada 2012 r. i że ta ostatnia wiadomość elektroniczna świadczy o tym, iż przemyślał on tę kwestię prawa konkurencji już na wcześniejszym etapie. Skarżąca stwierdziła ponadto, że jej norweski doradca prawny był adwokatem specjalizującym się w prawie spółek, a nie adwokatem specjalizującym się w prawie konkurencji, i że w dniu 14 grudnia 2012 r. zwrócił się on o opinię specjalisty z kancelarii adwokackiej F.271W tym względzie należy przypomnieć, że pismo przesłane pocztą elektroniczną w dniu 29 listopada 2012 r. nie zawiera prawdziwej analizy obowiązków skarżącej w zakresie zgłoszeń i ewentualnych obowiązków zachowania status quo (zob. pkt 266 powyżej). Wprawdzie norweski doradca prawny zastanawiał się nad danym aspektem prawa konkurencji, należy jednak zauważyć, że zgodnie z jego własnym stwierdzeniem poczynionym w piśmie przesłanym pocztą elektroniczną w dniu 14 grudnia 2012 r., nikt nie poświęcił większej uwagi temu aspektowi aż do tego dnia.272Ponadto należy stwierdzić, że podnosząc podczas rozprawy, iż norweski doradca prawny skarżącej był adwokatem specjalizującym się w prawie spółek, a nie adwokatem specjalizującym się w prawie konkurencji, skarżąca w odniesieniu do tego doradcy prawnego przynajmniej złagodziła twierdzenie, zawarte w pkt 71 skargi, zgodnie z którym jej zewnętrzni doradcy prawni byli bardzo doświadczeni w prawie konkurencji.273W dniu 14 grudnia 2012 r. o godz. 22.36 doradca prawny z kancelarii adwokackiej F. odpowiedział na wiadomość elektroniczną przytoczoną w pkt 268 powyżej, podnosząc w szczególności, co następuje:Tylko jedna kwestia: nie mogliśmy znaleźć jakiegokolwiek przepisu obejmującego problematykę wykonywania prawa głosu, dopóki toczy się postępowanie w sprawie zezwolenia. Jest oczywiste, że nabywca nie może wykonywać prawa głosu przed wydaniem zezwolenia.
274Ta wymiana korespondencji między dwoma zewnętrznymi doradcami prawnymi skarżącej nie może zostać uznana za prawdziwą analizę skutków koncentracji z punktu widzenia prawa konkurencji, a doradca prawny z kancelarii adwokackiej F. nie dysponował zresztą wystarczającą ilością czasu na przeprowadzenie takiej analizy.275Ponadto należy stwierdzić, że ani wiadomość elektroniczna z dnia 29 listopada 2012 r., ani wiadomości elektroniczne z dnia 14 grudnia 2012 r. nie wspominają o art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004.276Pierwszym dokumentem, w którym wyraźnie wspomniano o art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, jest memorandum norweskiego doradcy prawnego skarżącej z dnia 18 grudnia 2012 r.277Przytoczywszy w tym memorandum brzmienie art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 139/2004, doradca prawny stwierdził, co następuje:Z powyższych rozważań wynika, że Marine Harvest może nabyć akcje Morpolu, ale nie może wykonywać prawa głosu związanego z tymi akcjami, dopóki transakcja nie zostanie zatwierdzona przez Komisję. Tym samym Marine Harvest nie może wykonywać swoich praw jako akcjonariusz Morpolu, w związku z czym nie przejmie w praktyce kontroli nad spółką do momentu wydania zezwolenia.
278Memorandum to nie zawiera jednak prawdziwej analizy możliwości stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004. Samo zacytowanie art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 139/2004 i stwierdzenie, że skarżąca mogła nabyć akcje Morpolu, jeżeli nie będzie wykonywała prawa głosu, nie mogą być traktowane jako taka analiza, w szczególności w świetle okoliczności, że zgodnie ze swym brzmieniem art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 nie ma zastosowania. W memorandum tym norweski doradca prawny skarżącej nie oparł się w szczególności na istnieniu jednolitej koncentracji w celu uzasadnienia domniemywanej możliwości stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004.279Ponadto należy przypomnieć, że SPA została podpisana już w dniu 14 grudnia 2012 r. Artykuł 7.1 SPA przewiduje, że sfinalizowanie nastąpi tak szybko, jak to możliwe, najpóźniej w terminie trzech dni roboczych po jej podpisaniu. Poza tym art. 7.2 SPA stanowi, że w chwili finalizacji skarżąca powinna wykazać, iż zapłaciła cenę zakupu. Wreszcie art. 7.3 SPA przewiduje, że w tym dniu sprzedający powinni wykazać, iż przenieśli akcje na skarżącą.280Memorandum z dnia 18 grudnia 2012 r. zostało zatem sporządzone w momencie, gdy skarżąca zobowiązała się już do sfinalizowania nabycia najpóźniej w terminie trzech dni roboczych po podpisaniu SPA.281Co się tyczy stwierdzenia Komisji zawartego w pkt 146 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących, że otrzymała od swoich doradców prawnych ocenę dotyczącą możliwości stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 przed dniem 18 grudnia 2012 r., z którym to stwierdzeniem skarżąca się nie zgadza, należy wskazać, co następuje.282Prawdą jest, że skarżąca wskazała w dorozumiany sposób na s. 14 swej odpowiedzi z dnia 30 kwietnia 2014 r. na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, że przed dniem 18 grudnia 2012 r. otrzymała od swojego norweskiego doradcy prawnego informację, zgodnie z którą przesłanki stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 zostały spełnione. Skarżąca wskazała bowiem, że informacja ta została powtórzona na piśmie w memorandum tego doradcy z dnia 18 grudnia 2012 r.283Jednakże stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących, że otrzymała taką ocenę przed dniem 18 grudnia 2012 r., jest prawidłowe. O ile skarżąca wskazała bowiem w dorozumiany sposób w swej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, że przed dniem 18 grudnia 2012 r. otrzymała od swojego norweskiego doradcy prawnego informację, zgodnie z którą przesłanki stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 zostały spełnione, o tyle nie przedstawiła ona dowodów w tym zakresie. W szczególności nie przedstawiła w załączniku do odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów pism przesłanych pocztą elektroniczną w dniu 29 listopada i w dniu 14 grudnia 2012 r., przytoczonych w pkt 264, 268 i 273 powyżej, które przekazała w załączniku do skargi.284W każdym razie rzeczone wiadomości elektronicznie nie podważają niedbalstwa skarżącej. Co się tyczy pisma przesłanego pocztą elektroniczną w dniu 29 listopada 2012 r., które zostało przekazane Sądowi, należy przypomnieć, że nie wspomina się w nim o art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 i że nie zawiera ono prawdziwej analizy obowiązków skarżącej (zob. pkt 264–266 powyżej). To samo odnosi się do wiadomości elektronicznej doradcy prawnego z kancelarii adwokackiej F. z dnia 14 grudnia 2012 r. (zob. pkt 273–275 powyżej).285W każdym razie, zakładając nawet, że skarżąca otrzymała przed dniem 18 grudnia 2012 r. od swoich doradców prawnych informację, zgodnie z którą art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 miał zastosowanie, nie podważa to ustalenia, zgodnie z którym zachowanie skarżącej charakteryzowało się niedbalstwem.286Po pierwsze, należy przypomnieć, że przedsiębiorstwo nie może uniknąć obciążenia grzywną, jeśli naruszenie reguł konkurencji wynika z błędu w ocenie zgodności z prawem danego zachowania, popełnionego przez to przedsiębiorstwo ze względu na treść opinii prawnej sporządzonej przez adwokata (zob. pkt 238 powyżej).287Po drugie, wiadomość elektroniczna norweskiego doradcy prawnego skarżącej z dnia 14 grudnia 2012 r., na której opiera się skarżąca, nie tylko nie potwierdza, że skarżąca wykazała się starannością, ale wręcz świadczy o jej niedbalstwie, ponieważ z wiadomości tej wynika, że nikt nie poświęcił większej uwagi danemu aspektowi prawa konkurencji aż do dnia podpisania SPA.288Gdyby skarżąca zachowywała się jak staranny podmiot gospodarczy, upewniłaby się, czy pełna analiza skutków SPA z punktu widzenia prawa konkurencji została sporządzona przed podpisaniem SPA, tym bardziej że SPA przewidywała, iż sfinalizowanie nabycia miało nastąpić najpóźniej w terminie trzech dni roboczych od dnia jej podpisania.289Skarżąca powołuje się również na pismo przesłane jej pocztą elektroniczną przez adwokata z kancelarii F. w dniu 27 stycznia 2013 r. Należy stwierdzić w tym względzie, że owa wiadomość elektroniczna została wysłana po sfinalizowaniu nabycia w grudniu 2012 r. i że w żadnym razie nie może ona zwolnić skarżącej z odpowiedzialności. Ponadto pismo to nie zawiera prawdziwej analizy przesłanek przewidzianych w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, lecz ogranicza się w istocie do przytoczenia brzmienia tego przepisu. Pismo to nie posługuje się w szczególności pojęciem jednolitej koncentracji.290Z całości powyższych rozważań wynika, że Komisja słusznie stwierdziła, iż naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 zostało popełnione w wyniku niedbalstwa.291Należy zatem oddalić zarzut drugi.