4Όταν το Δικαστήριο απήντησε σ' αυτά τα ερωτήματα με την απόφαση της 16ης Μαρτίου 1978 (υπόθεση 117/77, Jurispr. 1978, σ. 829), το εθνικό δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε, βάσει της εν λόγω αποφάσεως, να θεωρήσει ως διαφωτισθέντα όλα τα νομικά προβλήματα που αφορούσαν την κύρια δίκη. Συνεχίζοντας έτσι την κύρια δίκη, το εν λόγω δικαστήριο δέχθηκε ότι η λύση της εν λόγω διαφοράς εξαρτιόταν, όσον αφορά τον κανονισμό 1408/71, από την απάντηση στα ακόλουθα ερωτήματα:- α)Η έννοια του εργαζόμενου που χρησιμοποιεί το άρθρο 22 του κανονισμού 1408/71 είναι σε τέτοιο σημείο πιο στενή από την έννοια του εργαζόμενου κατά το άρθρο 1, στοιχείο α αυτού του κανονισμού, ώστε το άρθρο 22 να αφορά μόνο τους εν ενεργεία εργαζόμενους με αποτέλεσμα έναντι αυτών, οι οποίοι, μη όντας ή μη όντας πλέον μέλη του ενεργού πληθυσμού, έχουν δικαίωμα σε παροχή αναπηρίας οφειλόμενη βάσει της νομοθεσίας ενός κράτους μέλους και οι οποίοι, δυνάμει της νομοθεσίας αυτού του κράτους μέλους, επί της οποίας ο κανονισμός έχει εφαρμογή, δικαιούνται ειδική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εφαρμόζονται μόνο οι διατάξεις του άρθρου 31;
- β)Η υποχρέωση του άρθρου 22, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71, περί χορηγήσεως της απαιτούμενης βάσει της παραγράφου 1, εδάφιο γ, του ιδίου άρθρου 22 εγκρίσεως, σημαίνει άραγε επίσης ότι ο αρμόδιος φορέας δεν μπορεί να την αρνηθεί με την αιτιολογία ότι η εν λόγω θεραπεία εκούσια δεν περιελήφθη στον πίνακα των παροχών που προβλέπει η νομοθετική ρύθμιση στον τομέα της ασθένειας και της μητρότητας που εφαρμόζει ο εν λόγω φορέας, παραδείγματος χάρη για ιατρικούς λόγους, ιατρική δεοντολογία ή οικονομικούς λόγους, ή ακόμα διότι, στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένος ο αρμόδιος φορέας, η φύση της εν λόγω θεραπείας δεν εκτιμάται θετικά στο σύνολό της, ή διότι η θεραπεία δεν θεωρείται ότι περιλαμβάνεται στα πλαίσια της ιατρικής περιθάλψεως και διότι επιπλέον δεν παρέχεται εκ προθέσεως δυνάμει άλλης νομοθετικής ρυθμίσεως αυτού του κράτους μέλους επί της οποίας ο κανονισμός έχει εφαρμογή;
- γ)Οι ίδιοι οι όροι παροχές εις είδος που χορηγούνται, για λογαριασμό του αρμόδιου φορέα από το φορέα του τόπου διαμονής ή κατοικίας, οι αναφερόμενοι στο άρθρο 22, παράγραφος 1, εδάφιο γ υπό ι, αναφέρονται άραγε άνευ ετέρου στην περίπτωση κατά την οποία ο φορέας του κράτους μέλους, όπου ο ενδιαφερόμενος επιθυμεί να μεταβεί για να του παρασχεθεί θεραπεία, έχει ασφαλώς το δικαίωμα να παράσχει αυτή τη θεραπεία ως παροχή, δεν έχει όμως την υποχρέωση να κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος, ή ο αρμόδιος φορέας οφείλει σε μια τέτοια κατάσταση, πριν χορηγήσει την αιτούμενη έγκριση, να ελέγξει αν ο φορέας του κράτους μέλους, όπου ο ενδιαφερόμενος επιθυμεί να μεταβεί για να του παρασχεθεί η θεραπεία, θα παρείχε αυτή τη θεραπεία στον ενδιαφερόμενο ως παροχή, αν ο ενδιαφερόμενος ήταν ασφαλισμένος βάσει της νομοθετικής ρυθμίσεως που εφαρμόζει ο εν λόγω φορέας;