ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ GERHARD REISCHL
ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΫΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 1983 ( 1 )
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι δικασνες,
Οι δύο υπο9έσεις επί των οποίων αναπτύσσω σήμερα τις προτάσεις μου αφορούν το γνωστό ήδη από σειρά άλλων υποθέσεων σύστημα ποσοστώσεων χάλυβα της αποφάσεως 2794/80 (ΕΕ ειδ. έκδ. 13/010, σ.50), η οποία ίσχυε από 1ης Οκτωβρίου 1980 μέχρι 30ής Ιουνίου 1981.
Η πρώτη από τις δύο υποθέσεις που μας απασχολούν σήμερα αναφέρεται σε απόφαση της Επιτροπής, με την οποία αυτή αρνήθηκε να αυξήσει τις ποσοστώσεις που χορηγήθηκαν στην προσφεύγουσα για το πρώτο τρίμηνο του 1981 για τα προϊόντα ελάσεως της ομάδας Ι, σύμφωνα με το άρθρο 14 της αποφάσεως 2794/80, το οποίο προβλέπει αποκλίσεις από τη γενική ρύθμιση των ποσοστώσεων, στην περίπτωση που οι περιορισμοί παραγωγής ή παραδόσεως, που προβλέπει η απόφαση 2794/80 και οι διατάξεις περί εφαρμογής της, συνεπάγονται εξαιρετικές δυσκολίες για μια επιχείρηση.
Η δεύτερη υπόθεση αναφέρεται σε απόφαση, με την οποία η Επιτροπή επέβαλε στην προσφεύγουσα πρόστιμο γιατί υπερέβη, κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981, τις ποσοστώσεις που της είχαν χορηγηθεί. Η επιβολή του προστίμου έγινε σύμφωνα με το άρθρο 9 της αποφάσεως 2794/80 το οποίο προβλέπει σχετικά:
«Στις επιχειρήσεις που υπερβαίνουν την ποσόστωση παραγωγής τους..., 9α επιβάλλεται πρόστιμο ανερχόμενο κατά γενικό κανόνα σε 75 ECU ανά τόνο υπερβάσεως συνή9ων χαλύβων και 150 ECU ανά τόνο υπερβάσεως ειδικών χαλύβων.
Στην περίπτωση που η παραγωγή μιας επιχειρήσεως υπερβαίνει την ποσόστωση κατά 10 % και περισσότερο ή, εάν η επιχείρηση έχει ήδη υπερβεί κατά τη διάρκεια ενός από τα προηγούμενα τρίμηνα την ή τις ποσοστώσεις της, τα πρόστιμα μπορούν να φ9άσουν μέχρι το διπλάσιο των ποσών αυτών κατά τόνο...
Το ποσό αυτό αυξάνεται κατά 1 % για κάθε αρχόμενο μήνα καθυστερήσεως πληρωμής, από την ημερομηνία που καθορίζεται στην απόφαση επιβολής.»
Ως προς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως πρέπει να αναφερθούν τα εξής.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1980 η προσφεύγουσα έλαβε ανακοίνωση της Επιτροπής βάσει του άρθρου 3 της αποφάσεως 2794/80. Με την ανακοίνωση αυτή της γνωστοποιήθηκαν οι παραγωγές αναφοράς, για τις οποίες αναφερόταν ότι είχαν προσαρμοστεί «σύμφωνα με το άρθρο 4» και οι ποσοστώσεις παραγωγής για το πρώτο τρίμηνο του 1981. Ως προς τις τελευταίες αυτές υπήρχε η παρατήρηση ότι επειδή τα αναφερόμενα προϊόντα περιελάμβαναν και ορισμένα που δεν εμπίπτουν στο σύστημα των ποσοστώσεων έπρεπε να προσαρμοστούν περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως 2794/80. Με μεταγενέστερο έγγραφο της Επιτροπής, της 1ης Απριλίου 1981, κοινοποιήθηκαν οι ποσοστώσεις που προσαρμόστηκαν σύμφωνα με το άρθρο 6. Για τα προϊόντα της ομάδας Ι η ποσόστωση που ορίστηκε ήταν, πράγματι, η ίδια που είχε οριστεί στην ανακοίνωση του Δεκεμβρίου 1980.
Ήδη κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου 1981 εκπρόσωποι της προσφεύγουσας είχαν επανειλημμένες επαφές με τον αρμόδιο για το σύστημα ποσοστώσεων αντιπρόεδρο της Επιτροπής, καθώς και τις αρμόδιες υπηρεσίες της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή του προαναφερθέντος άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80, στην οποία αναφέρεται, σύμφωνα με τα στοιχεία της προσφεύγουσας, αίτηση της της 4ης Φεβρουαρίου 1981. Ήδη από τότε, είχε γνωσθεί στην προσφεύγουσα ότι δεν συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως, σε σχέση με τα προϊόντα της ομάδας Ι. Το ίδιο της ανακοινώθηκε και γραπτά με γνωστοποίηση της 19ης Οκτωβρίου 1981. Σ' αυτή αναφερόταν ότι η Επιτροπή έχει αναγνωρίσει, σε ανάλογες περιπτώσεις, ύπαρξη εξαιρετικών δυσκολιών, μόνο όταν ο βαθμός εκμεταλλεύσεως μιας επιχειρήσεως υπολείπεται περισσότερο από 10 ο/ο από το βαθμό εκμεταλλεύσεως των άλλων παραγωγών της Κοινότητας, το δε ποσοστό της συνολικής παραγωγής όλων των ομάδων προϊόντων που αντιπροσωπεύει τα προϊόντα της ομάδας Ι είναι τουλάχιστον 30 %. Δεδομένου ότι ο βαθμός εκμεταλλεύσεως της προσφεύγουσας κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981 υπολειπόταν μόνο κατά 5,4 ο/ο από το βαθμό εκμεταλλεύσεως των άλλων παραγωγών της Κοινότητας, δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής ως προς αυτήν του άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε η προσφεύγουσα με προσφυγή της, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 30 Νοεμβρίου 1981 και με την οποία ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της 19ης Οκτωβρίου 1981 (υπόθεση 303/81).
Από τη μελέτη των αναφορών και των πληροφοριών που η προσφεύγουσα ήταν υποχρεωμένη να υποβάλλει στην Επιτροπή, σύμφωνα με την απόφαση 2794/80, διαπιστώθηκε ότι υπερέβη τις ποσοστώσεις που της είχαν χορηγηθεί για το πρώτο τρίμηνο του 1981. Μόλις η προσφεύγουσα πληροφορήθηκε ότι η Επιτροπή είχε την πρόθεση να της επιβάλει πρόστιμο, με επιστολή της, της 26ης Ιουνίου 1981, προς τον προϊστάμενο του ιδιαιτέρου γραφείου του αρμόδιου για τις ποσοστώσεις αντιπροέδρου της Επιτροπής υπενθύμισε ότι σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε εκπρόσωπος της προσφεύγουσας, πριν από την έναρξη των λεγομένων διαπραγματεύσεων Eurofer II, του είχε δοθεί η υπόσχεση, ότι αν η προσφεύγουσα ελάμβανε μέρος στις εν λόγω διαπραγματεύσεις, η Επιτροπή θα «έδινε λύση» στο πρόβλημα της υπερβάσεως των ποσοστώσεων — εδώ επρόκειτο για 25000 τόνους περίπου — κατά το πρώτο τρίμηνο. Αντί όμως να συμβεί αυτό η προσφεύγουσα ειδοποιήθηκε επίσημα, με έγγραφο της 15ης Ιουλίου 1981, ότι υπερέβη κατά 61955 τόνους την ποσόστωση της και κλήθηκε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της, σύμφωνα με το άρθρο 36 της συνθήκης ΕΚΑΧ. Η προσφεύγουσα ανταποκρίθηκε με έγγραφό της, της 22ας Ιουλίου 1981, στο οποίο τόνιζε ότι η υπέρβαση των ποσοστώσεων ανερχόταν μόνο σε 28682 τόνους. Η Επιτροπή της απάντησε σχετικά, με έγγραφό της της 19ης Αυγούστου 1981, ότι βάσει μιας αναπροσαρμογής των ποσοστώσεων για τα προϊόντα της ομάδας Ι, που από παραδρομή δεν αναφέρθηκε στο έγγραφο της Επιτροπής της 1ης Απριλίου 1981, η υπέρβαση των ποσοστώσεων ανέρχεται σε 61955 τόνους. Στο έγγραφο τονιζόταν ότι ο προϊστάμενος του ιδιαιτέρου γραφείου δεν μπορούσε να υποσχεθεί επίλυση που θέματος της υπερβάσεως των ποσοστώσεων, εφόσον σύμφωνα με το άρθρο 9 της αποφάσεως 2794/80 επιβάλλεται υποχρεωτικά, πρόστιμο για κάθε υπέρβαση των ποσοστώσεων. Η προσφεύγουσα είχε την ευκαιρία να διατυπώσει σχετικά τις παρατηρήσεις της, τόσο στις 25 Αυγούστου 1981, όσο και κατά τη διάρκεια ακροάσεως στις 24 Σεπτεμβρίου 1981. Κατόπιν αυτών, εκδόθηκε, στις 28 Οκτωβρίου 1981, απόφαση επιβολής προστίμου σύμφωνα με το άρθρο 9 της αποφάσεως 2794/80. Στην απόφαση αυτή αναφερόταν ότι επειδή η ποσόστωση που είχε αρχικά ανακοινωθεί, επιβεβαιώθηκε από παραδρομή ως αναπροσαρμοσμένη ποσόστωση, πρέπει να θεωρηθεί ότι η υπέρβαση, στα προϊόντα της ομάδας Ι, ανέρχεται σε 28682 τόνους. Κατά συνέπεια, επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα πρόστιμο 75 ECU ανά επί πλέον τόνο παραγωγής, δηλαδή συνολικά πρόστιμο 2151150 ECU (= 5235727 γερμανικά μάρκα). Το πρόστιμο έπρεπε να καταβληθεί σε προθεσμία δύο μηνών μετά την κοινοποίηση της αποφάσεως, προσαυξανόμενο κατά 1 % για κάθε αρχόμενο μήνα καθυστερήσεως της καταβολής μετά τη λήξη της προαναφερόμενης προθεσμίας.
Κατά της αποφάσεως αυτής η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου, στις 15 Δεκεμβρίου 1981, με την οποία ζητεί ακύρωση της αποφάσεως της 28ης Οκτωβρίου 1981, επικουρικώς δε μείωση του προστίμου σε εύλογο, κατά την κρίση του Δικαστηρίου ύψος (υπόθεση 312/81).
Επί των αιτημάτων αυτών τα οποία η Επιτροπή θεωρεί αβάσιμα, έχω να παρατηρήσω τα εξής:
I — Επί της αποφάσεως που στηρίζεται στο άρθρο 14 της αποφάσεως 2794/80 (υπόθεση 303/81)
Κατά της αποφάσεως αυτής η προσφεύγουσα προβάλλει δύο κατηγορίες επιχειρημάτων : παράβαση του άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80 και, συνεπώς, παραβίαση — κατά την έννοια του άρθρου 33 της συνθήκης ΕΚΑΧ — της συνθήκης ή των σχετικών με την εφαρμογή της κανόνων. Η πρώτη αφορά το αποφασιστικό για την Επιτροπή κριτήριο, σύμφωνα με το οποίο ο βαθμός εκμεταλλεύσεως μιας επιχειρήσεως πρέπει να υπολείπεται περισσότερο από 100/0 από τους άλλους παραγωγούς της Κοινότητας' η δεύτερη αφορά τον ορθό υπολογισμό της ικανότητας παραγωγής της προσφεύγουσας κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981.
|
1. |
Η προσφεύγουσα έχει, προπάντων, τη γνώμη ότι δεν πρέπει να γίνεται λόγος για εξαιρετικές δυσκολίες, κατά την έννοια του άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80, μόνο όταν ο βαθμός εκμεταλλεύσεως μιας επιχειρήσεως υπολείπεται κατά περισσότερο από 100/0 από τον κοινοτικό μέσο όρο. Αυτό σημαίναι ανεπίτρεπτο περιορισμό της σχετικής έρευνας που μπορεί να οδηγήσει σε διακρίσεις. Αντίθετα, απαιτείται εκτίμηση όλων των περιστατικών της κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως λαμβάνοντας υπόψη τα οικονομικά δεδομένα και ιδίως την ταμιακή κατάσταση. Από την έρευνα αυτή μπορεί να αποδειχθεί ότι υπάρχουν εξαιρετικές δυσκολίες ακόμα και όταν ο βαθμός εκμεταλλεύσεως υπολείπεται κατά ποσοστό λιγότερο του 10 % από τον κοινοτικό μέσο όρο. Η Επιτροπή επιχειρεί να δικαιολογήσει τη διοικητική της πρακτική αναφέροντας, κατά τρόπο τελείως γενικό, ότι το άρθρο 14 συνιστά εξαιρετική διάταξη που επιβάλλει συσταλτική ερμηνεία. Ισχυρίζεται ότι δεν χρησιμοποίησε πράγματι ένα μόνο κριτήριο, αυτό δηλαδή που ήδη αναφέρθηκε. Πρώτον, το άρθρο 14 εφαρμόζεται όταν δεν υπάρχει περίπτωση τήρησης υποχρεώσεων παράδοσης, τέτοιες δε υποχρεώσεις παραδόσεως, αντίστοιχα με την προαναφερόμενη αρχή, λαμβάνονται υπόψη μόνο σε περιορισμένο βαθμό, δηλαδή εφόσον αποδεικνύονται παραγγελίες από το εξωτερικό. Επίσης γίνεται σύγκριση του βαθμού εκμεταλλεύσεως, εφόσον το άρθρο 14 εφαρμόζεται, όταν η παραγωγή αναφοράς — λόγω τεχνικών δυσκολιών ή απεργιών — αποκλίνει πολύ από το μέσο όρο και δεν μπορεί να γίνει λόγος για ομαλή αύξηση, σύμφωνα με το άρθρο 4, στοιχείο 3 μέχρι 5. Ωστόσο, η Επιτροπή θεώρησε σχετικά ότι ήταν απαραίτητο ένα σταθερό μέγεθος, πρώτον για να αποφύγει τις διακρίσεις και δεύτερον για λόγους απλουστεύσεως της διοικητικής διαδικασίας, δεδομένου ότι η αναπροσαρμογή των ποσοστώσεων που ορίζονται τέσσερις φορές ετησίως πρέπει να γίνεται το ταχύτερο δυνατό. Εξάλλου, το μέγεθος που επέλεξε η Επιτροπή φαίνεται αντικειμενικά ορθό. Εφόσον στο άρθρο 14 γίνεται λόγος για εξαιρετικές δυσκολίες, πρέπει, οπωσδήποτε, να απαιτείται μεγαλύτερη απόκλιση από το μέσο όρο. Περαιτέρω, έχει σημασία όχι μόνο ότι το επιλεγέν μέγεθος είναι καθοριστικό επίσης και κατά το άρθρο 4, στοιχείο 3, της αποφάσεως 2794/80, αλλά και ότι τέτοιες διακυμάνσεις είναι, σύμφωνα με την εμπειρία από την αγορά χάλυβα, συνηθισμένες, υπό κοινοτικές συνθήκες αγοράς. Εξάλλου, δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι κατά τον υπολογισμό της ικανότητας παραγωγής, υφίσταται κάποια αβεβαιότητα και ότι ο κίνδυνος διακρίσεων μεταξύ επιχειρήσεων θα ήταν μεγαλύτερος αν λαμβάνονταν υπόψη μικρότερες αποκλίσεις από το μέσο όρο. Η Επιτροπή αναφέρει, επίσης, σε σχέση με την ανάγκη συσταλτικής ερμηνείας του άρθρου 14, ότι σύμφωνα με το γράμμα του οι ενδεχόμενες δυσκολίες πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογής του συστήματος ποσοστώσεων της παραγωγής. Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη όλες οι δυνατές πλευρές, όπως η εξυπηρέτηση τόκων εκ δανείων — που ανέφερε η προσφεύγουσα — που αποτελούν συνέπεια επιχειρηματικών αποφάσεων που ελήφθησαν πριν από τη θέσπιση του συστήματος των ποσοστώσεων, ή οικονομικές περιστάσεις, όπως η κατάσταση από άποψη κέρδους που αποτελεί μάλλον προϋπόθεση θεσπίσεως του συστήματος των ποσοστώσεων παρά συνέπεια του. Όσον αφορά το πρώτο αυτό σημείο του επιχειρήματος, είναι 6έ6αια ορθό ότι πρέπει να τεθούν αυστηρές προϋποθέσεις για την εφαρμογή της ρήτρας επιεικείας του άρθρου 14. Μπορεί, επίσης, να επιδειχθεί κάποια κατανόηση, χάριν της ίσης μεταχειρίσεως, για το ότι ο καθορισμός ενός οταάερού μεγέθους αποκλίσεως από το μέσο βαθμό εκμεταλλεύσεως θεωρείται εν προκειμένω σημαντικό κριτήριο. Εξίσου όμως νομίζω, επίσης, ότι και η σταθερή προσήλωση στο ποσοστό 10 % ως μοναδικό κριτήριο — ανεξάρτητα από αποδειγμένες υποχρεώσεις παραδόσεως — προσκρούει σε σημαντικές επιφυλάξεις. Στη δήλωση της Επιτροπής ότι το ποσοστό αυτό, υπό ομαλές συνθήκες αγοράς, αντιπροσωπεύει τη συνηθισμένη διακύμανση, μπορεί να αντιταχθεί ότι το σύστημα των ποσοστώσεων συμπίεσε την παραγωγή πολύ πιο κάτω από το επίπεδο της υπό ομαλές συνθήκες αγοράς και ότι υπό τις προϋποθέσεις αυτές περαιτέρω μείωση του βαθμού εκμεταλλεύσεως, έστω και αν δεν ανέρχεται στο 10 ο/ο, μπορεί να προκαλέσει εξαιρετικές δυσκολίες. Επίσης, δεν είναι οπωσδήποτε πειστικά τα όσα η Επιτροπή αναφέρει ως προς τις δυσκολίες ενός ορθού υπολογισμού της παραγωγικής ικανότητας. Αν πράγματι υπάρχουν οι δυσκολίες αυτές — για το οποίο δεν χωρεί αμφιβολία — είναι εύκολο να θεωρηθεί ότι ελήφθη υποθετικά υπερβολικά χαμηλή ικανότητα, στην πραγματικότητα δηλαδή, συγκρινόμενη με την ορθή ικανότητα, προκύπτει μεγαλύτερη απόκλιση από το μέσο βαθμό εκμεταλλεύσεως η οποία να μπορεί να θεωρηθεί απολύτως ως εξαιρετική δυσκολία κατά την έννοια του άρθρου 14. Αν, λοιπόν, καταρχήν αναγνωριστεί ως ορθό ότι η απόκλιση κατά 10 % από το μέσο βαθμό εκμεταλλεύσεως επιλέχθηκε ως κατευθυντήρια γραμμήτότε η Επιτροπή με την απαρέγκλιτη εμμονή της στο κριτήριο αυτό οπωσδήποτε δεν ανταποκρίθηκε στο σκοπό του άρθρου 14, που είναι η κατά το δυνατό ορθότερη διαμόρφωση των ποσοστώσεων παραγωγής σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση στο πλαίσιο ενός σχετικά άκαμπτου συστήματος. Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή — ενεργώντας φυσικά βάσει αντίστοιχων, τεκμηριωμένων ισχυρισμών — ήταν υποχρεωμένη να εξετάσει αν και σε περίπτωση επίσης μικρότερων αποκλίσεων από το μέσο βαθμό εκμεταλλεύσεως, προκύπτουν τέτοιες εξαιρετικές δυσκολίες, οι οποίες δεν συνδέονται αποκλειστικά με το πεδίο ευθύνης της ενδιαφερόμενης επιχειρήσεως. Στο σημείο αυτό είναι δυνατό να αναφερθούν απόψεις — χωρίς να είναι του παρόντος η ανάπτυξη πλήρους θεωρίας — όπως αυτές που ανέπτυξε ο συνάδελφος μου VerLoren van Themaat στις προτάσεις του επί της υποθέσεως 119/81 ( 2 ) σχετικά με την προβληματική των επιδοτήσεων, ότι δηλαδή και κατά την εφαρμογή του άρθρου 14 το πρόβλημα της επιδοτήσεως επιχειρήσεων και οι δυσκολίες που ανακύπτουν για άλλες μη επιδοτούμενες επιχειρήσεις, έχει αποφασιστική σημασία. Εφόσον στην παρούσα υπόθεση για την αρνητική απόφαση της Επιτροπής — όπως ελέχθη — καθοριστική ήταν μόνο η διαπίστωση ότι ο 6α9μός εκμεταλλεύσεως της προσφεύγουσας απέκλινε κατά ποσοστό μικρότερο του 10 % από το μέσο όρο — αν αυτό αληθεύει πράγματι 8α εξεταστεί αμέσως — και εφόσον σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίχθηκε ότι η προσφεύγουσα κατά την προβολή του αιτήματός της σύμφωνα με το άρθρο 14 δεν ανέφερε κανένα βάσιμο λόγο από άλλη άποψη για την ύπαρξη εξαιρετικών δυσκολιών, η προσβαλλόμενη απόφαση μπορεί ήδη να ακυρωθεί με την αιτιολογία ότι η Επιτροπή ανεπίτρεπτα περιόρισε την έρευνα που όφειλε να κάνει σύμφωνα με το άρ9ρο 14 της αποφάσεως 2794/80. |
|
2. |
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, περαιτέρω, ότι η Επιτροπή κακώς αρνήθηκε, στην περίπτωση της προσφεύγουσας, την ύπαρξη αποκλίσεως μεγαλύτερης από 10 ο/ο του βαθμού εκμεταλλεύσεως της από τον κοινοτικό μέσο όρο — κριτήριο που η ίδια θεωρεί αποφασιστικό. Η Επιτροπή ήχθη στο συμπέρασμα αυτό διότι υπολόγισε πολύ χαμηλά την ικανότητα του ελασματουργείου θερμής ελάσεως II της Βρέμης. Αντί για ικανότητα 355000 τόνων/μήνα αναγνώρισε ικανότητα — όπως αναφέρεται στα δικόγραφα — 459000 τόνων/μήνα, έτσι ώστε να προκύπτει ότι ο βαθμός εκμεταλλεύσεως της προσφεύγουσας ανέρχεται, βάσει της ανακοινώσεως ποσοστώσεων σε 39 %, που σημαίνει, πράγματι, απόκλιση μεγαλύτερη από 10 % από τον κοινοτικό μέσο όρο (56 % κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981). Εξάλλου, η προσφεύγουσα παραπονείται σχετικά — τουλάχιστον στο υπόμνημά της — ότι η Επιτροπή κακώς παρέλειψε να λάβει υπόψη της την ικανότητα του ελασματουργείου θερμής ελάσεως Ι στη Βρέμη, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1958 και τέθηκε προσωρινά εκτός λειτουργίας τον Απρίλιο του 1974, στο πλαίσιο των μέτρων αναδιαρθρώσεως.
|
|
3. |
Στην υπόθεση, λοιπόν, 303/81 συνάγεται το συμπέρασμα ότι το αίτημα της σχετικής προσφυγής φαίνεται βάσιμο, πρώτον διότι η Επιτροπή έλαβε τη σύμφωνα με το άρθρο 14 απόφαση της μόνο βάσει του βαθμού εκμεταλλεύσεως της προσφεύγουσας και δεύτερον διότι, παρά την ύπαρξη σημαντικών ενδείξεων παρέλειψε να προβεί σε εξέταση της ικανότητας της προσφεύγουσας, η οποία θα οδηγούσε πιθανότατα στο συμπέρασμα ότι ο βαθμός εκμεταλλεύσεως της προσφεύγουσας, βάσει των ποσοστώσεων που της ανακοινώθηκαν για το πρώτο τρίμηνο του 1981 υπολειπόταν κατά ποσοστό μεγαλύτερο του 10 % από τον κοινοτικό μέσο όρο εκμεταλλεύσεως. |
II — Επί της υποθέσεως 312/81, της αποφάσεως δηλαδή με την οποία η Επιτροπή επέβαλε στην προσφεύγουσα πρόστιμο για υπέρβαση των ποσοστώσεων παραγωγής κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981
|
1. |
Αν γίνει δεκτή η άποψη μου για την προσφυγή 303/81, ότι, δηλαδή, πρέπει να ακυρωθεί η απόφαση, με την οποία η Επιτροπή αρνήθηκε να εφαρμόσει το άρθρο 14 της αποφάσεως 2794/80 στην περίπτωση της προσφεύγουσας, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να ευσταθήσει, ούτε η απόφαση της για επιβολή προστίμου. Πράγματι, η Επιτροπή πρέπει πρώτα να επανεξετάσει την εφαρμογή του άρθρου 14 κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981, από δε την επανεξέταση αυτή μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ποσόστωση παραγωγής της προσφεύγουσας έπρεπε να είναι μεγαλύτερη. Από αυτό συνάγεται, ενδεχομένως, μικρότερη υπέρβαση των ποσοστώσεων και, επομένως, χαμηλότερο πρόστιμο ή ίσως μάλιστα — αν φανεί ότι έπρεπε να γίνει αύξηση σε βαθμό που να ανταποκρίνεται στην πραγματική παραγωγή της προσφεύγουσας —, ότι αποκλείεται τελείως επιβολή προστίμου λόγω ελλείψεως παραβάσεως του άρθρου 9. |
|
2. |
Δεν θα παραμείνω, βέβαια, στη διαπίστωση αυτή, αλλά θα υπεισέλθω, επικουρικώς, στην ιδιαίτερη επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της υποθέσεως 312/81. Η επιχειρηματολογία αυτή στηρίζεται αποκλειστικά στη φερόμενη υπόσχεση του αρμόδιου για το σύστημα ποσοστώσεων μέλους της Επιτροπής, που διεβίβασε ο προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου του, ότι θα μεριμνήσει για την επίλυση του προβλήματος που ανέκυψε από την υπέρβαση από την προσφεύγουσα των ποσοστώσεων παραγωγής της για το πρώτο τρίμηνο του 1981. Παρόλο που στο δικόγραφο της προσφυγής της η προσφεύγουσα επικαλέστηκε επίσης την παρανομία της γενικής αποφάσεως 2794/80, παρέλκει πλέον να εξεταστεί λεπτομερώς το θέμα αυτό, καθώς και το πολύπλευρο πρόβλημα του παραδεκτού που κατά ένα μέρος συνδέεται μ' αυτό, διότι η προσφεύγουσα δήλωσε ρητά κατά την προφορική διαδικασία ότι αφότου έλαβε γνώση της αποφάσεως στην υπόθεση 119/81 ( 5 ) δεν επιμένει πλέον στο λόγο που αφορά την παρανομία της αποφάσεως 2794/80. |
|
3. |
Ως προς την υπόσχεση που δόθηκε στην προσφεύγουσα, από την οποία συνάγεται η παρανομία της αποφάσεως περί επιβολής προστίμου, έχω, αναλυτικότερα να διατυπώσω τα εξής. Η προσφεύγουσα προσκλήθηκε στις 20 Μαρτίου 1981 να λάβει μέρος σε μια συνομιλία με στόχο την επεξεργασία μιας ρυθμίσεως για τη μετά την 30ή Ιουνίου 1981 περίοδο, στο πλαίσιο της οποίας οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής χάλυβα επρόκειτο να καταλήξουν σε συμφωνία για εκούσιο περιορισμό της παραγωγής τους. Στην πραγματικότητα η προσφεύγουσα δεν είχε πρόθεση να συμπράξει διότι φοβόταν ότι δεν θα ελάμβανε δίκαιο μερίδιο από την ποσόστωση παραγωγής που επρόκειτο να συμφωνηθεί. Η Επιτροπή, η οποία είχε ήδη ανακοινώσει ότι το κατά το άρθρο 58 της συνθήκης ΕΚΑΧ σύστημα ποσοστώσεων θα έληγε οπωσδήποτε στις 30 Ιουνίου 1981, ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για μια εκούσια ρύθμιση για την περίοδο μετά την ημερομηνία αυτή και, επομένως, για συμμετοχή της προσφεύγουσας στις προαναφερθείσες συνομιλίες. Για το λόγο αυτό, στις 19 Μαρτίου 1981, ο προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου του αρμόδιου για το σύστημα ποσοστώσεων μέλους της Επιτροπής, ενεργώντας εξ ονόματός του και κατόπιν εντολής του — η προσφεύγουσα χρησιμοποιεί εδώ το νομικό όρο «ως διαγγελέας» — απευθύνθηκε τηλεφωνικά στην προσφεύγουσα και απέσπασε την υπόσχεση της να μετάσχει στις συνομιλίες, δίνοντας αντίστοιχα την υπόσχεση ότι — κατά κάποιο τρόπο ως αντιστάθμιση των δυσμενών επιπτώσεων που αναμένονται για την προσφεύγουσα από το νέο σύστημα — θα επέλυε το πρόβλημα που ανέκυπτε από την υπέρβαση, εκ μέρους της προσφεύγουσας, της ποσοστώσεως παραγωγής της κατά το πρώτο τρίμηνο του 1981. Η προσφεύγουσα, εμπιστευόμενη στην υπόσχεση αυτή, δεν προσέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου την απόφαση περί επιβολής ποσοστώσεων ως προς το πρώτο τρίμηνο του 1981 και έλαβε μέρος στις σχετικές συνομιλίες, οι οποίες κατέληξαν σε μερική συμφωνία. Ενόψει της καταστάσεως αυτής η Επιτροπή δεν μπορεί να αθετήσει μονομερώς τη συμφωνία αυτή και να επιβάλει πρόστιμο χωρίς να έχει επιλύσει το πρόβλημα της προσφεύγουσας. Η Επιτροπή δεν αμφισβητεί — όπως κατάλαβα από την προφορική διαδικασία — ότι ο εν λόγω προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου υποσχέθηκε στην προσφεύγουσα ότι θα επιλυθεί το πρόβλημά της («to solve the problem»). Εμμένει, όμως, στην άποψη ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν δυνατή η υπόσχεση ότι δεν 9α επιβληθεί πρόστιμο, ακόμα και σε περίπτωση υπερβάσεως της ποσοστώσεως, διότι το άρθρο 9 προβλέπει ότι η επιβολή προστίμου είναι υποχρεωτική σε περίπτωση υπερβάσεως της ποσοστώσεως, προβάλλει δε το απαράοεκτο της αιτιάσεως ως αλυσιτελούς. Η Επιτροπή αναφέρε επίσης, ότι στην πραγματικότητα δεν μπορεί να εξακριβωθεί το ακριβές περιεχόμενο της υποσχέσεως, ότι δεν υπάρχει δηλαδή η απαιτούμενη από το διοικητικό δίκαιο ακρίβεια, καθώς και η βούληση δεσμεύσεως για να γίνει δεκτή η ύπαρξη δεσμευτικής υποσχέσεως. Η Επιτροπή αμφισβητεί ακόμα ότι το αρμόδιο για το σύστημα ποσοστώσεων μέλος της Επιτροπής επιφόρτισε τον προϊστάμενο του ιδιαίτερου γραφείου του να ενεργήσει κατά τον τρόπο αυτό και ότι θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη σχετικά — αν υποτεθεί ότι ο προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου είχε την πρόθεση να δεσμευτεί με μια υπόσχεση — η νομολογία, σύμφωνα με την οποία οι προφορικές διαβεβαιώσεις των υπαλλήλων πρέπει να εγκρίνονται από τις υπεύθυνες αρχές. Τέλος, έστω και αν υποτεθεί ότι η υπόσχεση για τη λύση του προβλήματος της προσφεύγουσας είχε τη μορφή αυξήσεως των ποσοστώσεων και πάλι μια τέτοια υπόσχεση θα ήταν ανενεργός γιατί θα της έλειπε ο απαιτούμενος έγγραφος τύπος. |
|
4. |
|
III — Κατόπιν αυτών προτείνω η απόφαση του Δικαστηρίου στις δύο συνεκδικαζόμενες υπο9έσεις να είναι η εξής:
Σύμφωνα με το αίτημα της προσφεύγουσας να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής, της 19ης Οκτωβρίου 1981, περί απορρίψεως της αιτήσεως που υπέβαλε η προσφεύγουσα 6άσει του άρθρου 14 της αποφάσεως 2794/80. Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να ακυρωθεί — εφόσον ο καθορισμός των ποσοστώσεων παραγωγής της προσφεύγουσας για το πρώτο τρίμηνο του 1981 δεν έχει ακόμα οριστικοποιηθεί — η απόφαση της Επιτροπής, της 28ης Οκτωβρίου 1981, με την οποία επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα πρόστιμο για υπέρβαση των ποσοστώσεων που είχαν καθοριστεί για το πρώτο τρίμηνο του 1981. Συνεπώς, η Επιτροπή θα πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
( 1 ) Μετάφραση από τα γερμανικά.
( 2 ) Απόφαση της 7ης Ιουλίου 1982 στην υπόθεση 119/81, KIöckner-Werke AG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1982, σ. 2627.
( 3 ) Απόφαση της 7ης Ιουλίου 1982 στην υπόδεση 119/81, Klöckner-Werke AG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1982, σ. 2627.
( 4 ) Απόφαση της 7ης Ιουλίου 1982 στην υπόθεση 119/81, Klöckner-Werke AG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1982. σ. 2627.
( 5 ) Απόφαση της 7ης Ιουλίου 1982 στην υπόθεση 119/81, Klöckner-Werke AG κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1982, σ. 2627.
( 6 ) Απόφαση της 31ης Μαρτίου 1965 στην υπόθεση 21/64 — Macchiorlati Dalmas e Figli κατά Ανώτατης Αρχής, Slg. 1965, σ. 241.
( 7 ) Απόφαση της 15ης Μαΐου 1975 στην υπόθεση 71/74 — Nederlandse Vereniging voor Fruit en Groentcnimponliandcl, Nederlandse Bond van Grossiers in Zuidvruchten en ander geïmporteerd Fruit «Frubo» κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Sig. 1975, σ. 563.