(1)

De wijnmarkt van de Unie wordt al jaren getroffen door een structurele daling van het verbruik in de Unie. Bovendien heeft de wijnsector van de Unie in de meer recente jaren met aanzienlijke uitdagingen te kampen gehad. Het verkoopverlies als gevolg van de sluiting van de horecasector tijdens de COVID-19-pandemie werd niet volledig gecompenseerd door een stijging van het thuisverbruik. Na de pandemie wogen de crisis van de kosten van levensonderhoud en de instabiele internationale situatie op de vraag naar wijn, zowel op de markt van de Unie als op de belangrijkste exportmarkten.

(2)

Daarnaast lijkt er wereldwijd in de vraag van de consument een verschuiving te zijn naar lichtere wijnen, vooral witte, rosé- en mousserende wijnen, ten koste van traditionele rode wijnen. De combinatie van de structurele trends en de veranderingen in de vraag naar wijn, samen met de ongunstige conjunctuur van de afgelopen jaren, heeft geleid tot een terugkerend onevenwicht op de markt en tot grotere onzekerheid voor de wijnbouwers met betrekking tot hun investeringsbeslissingen en hun keuze van wijnstokrassen.

(3)

Voorts worden wijnbouwers zwaar getroffen door frequentere en ernstigere ongunstige meteorologische gebeurtenissen en extremere weersomstandigheden, alsook door stijgende inputkosten, waardoor het moeilijker wordt om het juiste moment te vinden om de aanplant te verrichten en de investering veilig te stellen, wat vaak leidt tot uitstel van hun besluit om een aanvraag in te dienen.

(4)

Tegen deze achtergrond moeten veel wijnbouwers een grondige analyse maken van de wijnstokrassen die beter tegen droogte en ziekten bestand zijn of beter aan de veranderende vraag van de consument aangepast zijn, om zo hun concurrentiepositie te verbeteren en het beste moment te kiezen voor de herbeplanting van hun wijngaarden na rooiing.

(5)

Overeenkomstig artikel 9, lid 1, eerste alinea, van Uitvoeringsverordening (EU) 2018/274 van de Commissie (2) kunnen wijnbouwers een dergelijke aanvraag voor herbeplanting indienen op elk moment van het wijnoogstjaar waarin wordt gerooid. De lidstaten kunnen echter besluiten dat een vergunning voor herbeplanting mag worden aangevraagd tot het einde van het tweede wijnoogstjaar na datgene waarin is gerooid.

(6)

Wijnbouwers die wijngaarden rooien, moeten meer tijd krijgen om de toestand te analyseren voordat zij moeten beslissen of zij hun oude wijngaarden überhaupt willen vervangen en, zo ja, welk druivenras en welke teeltmethode het best aan het veranderende klimaat en de veranderende consumentenvraag zijn aangepast.

(7)

Om de wijnbouwers in staat te stellen met kennis van zaken een besluit te nemen, moet de periode die de lidstaten kunnen toestaan tussen het rooien van een wijngaard en de indiening van een aanvraag voor een herbeplantingsvergunning, met drie jaar worden verlengd.

(8)

Uitvoeringsverordening (EU) 2018/274 moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(9)

De in deze verordening vervatte maatregel is in overeenstemming met het advies van het Comité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten,