Overwegende dat de feiten die aan het geding ten grondslag liggen als volgt kunnen worden samengevat:

Hoofdstuk V van titel III van het E.G.K.S.-Verdrag regelt met betrekking tot de prijzen, de distributie-activiteit van produktieonderneingen in de zin van artikel 80 van het Verdrag en de activiteit van bepaalde distribuanten.

Artikel 60 verbiedt met betrekking tot de prijzen, gedragingen strijdig met de artikelen, 2, 3 en 4 van het Verdrag. Teneinde de producent te verhinderen om discriminaties in te voeren op handelsniveau, bepaalt artikel 63, tweede lid, dat de Hoge Autoriteit kan beschikken dat de ondernemingen hun verkoopvoorwaarden zodanig moeten vaststellen dat hun kopers en commissionairs zich verbinden de voorschriften van de Hoge Autoriteit in acht te nemen ter uitvoering van de voorafgaande artikelen (artikel 63, tweede lid, sub a).

Anderzijds kan de Hoge Autoriteit eveneens beschikken dat de ondernemingen verantwoordelijk worden gesteld voor inbreuk op de aldus aangegane verplichtingen, door hun directe vertegenwoordigers of door commissionairs, welke voor rekening van deze ondernemingen handelen (artikel 63, tweede lid, sub b).

Ten slotte kan de Hoge Autoriteit in geval van inbreuk op de aldus aangegane verplichtingen door een koper, het recht van de ondernemingen beperken om handel te drijven met deze koper, of een tijdelijk verbod tot handel drijven opleggen (artikel 63, tweede lid, tweede alinea).

Krachtens artikel 63, derde lid is de Hoge Autoriteit bevoegd aan de belanghebbende deelnemende Staten iedere passende aanbeveling te doen, teneinde de naleving van de ter uitvoering van de bepalingen van het eerste lid van artikel 60 gegeven voorschriften te verzekeren door iedere onderneming of instelling, welke zich bezighoudt met de distributie van kolen of staal.

Deze artikelen openen dus de mogelijkheid voor de Hoge Autoriteit om uitvoeringsbeschikkingen uit te vaardigen om de verschillende bepalingen van deze artikelen te preciseren en nader uit te werken.

De eerste uitvoeringsbeschikkingen, uitgevaardigd in 1953 en 1954 door de Hoge Autoriteit, zijn de volgende :

De eerste groep beschikkingen definieert de gedragingen die verboden zijn door artikel 60, eerste lid, van het Verdrag, de tweede groep stelt de vorm vast waarin de prijsschalen en verkoopvoorwaarden in de industrie voor gewoon staal (artikel 60, lid 2, sub a, van het Verdrag) openbaar moeten worden gemaakt en de derde stelt dezelfde regels vast voor de fabrikanten van speciaal staal.

Uit deze beschikkingen vloeien de volgende regels voort:

Op 20 december 1963 heeft de Hoge Autoriteit de volgende beschikkingen gepubliceerd :

Deze drie beschikkingen zijn door de Hoge Autoriteit genomen om te voorzien in de leemten in de beschikkingen van 1953-1954, die voornamelijk betrekking hadden op de afwezigheid van onderscheid tussen de verschillende distribuanten en op het onderscheid tussen producenten en verkooporganisaties.

Beschikking 19-63 maakt onderscheid tussen verkooporganisaties (risico en winst voor de producent, geen zelfstandige wil, vervanging van een functie van de producent) tot welke de verplichtingen van de ondernemingen moeten worden uitgebreid (nieuwe redactie van artikel 7), tussenpersonen die voor rekening van de producenten handelen (risico en winst voor de producent, maar zelfstandige wil en functie) (het nieuwe artikel 8) en kopers-wederverkopers (onafhankelijke handelaren) (zelfstandige wil en functie en risico en winst voor eigen rekening) (het nieuwe artikel 9 dat alleen voor de kopers-wederverkopers de regels van het oude artikel 7 handhaaft).

Zo al enerzijds de positie van de onafhankelijke handelaren (kopers-wederverkopers) ongewijzigd blijft (het nieuwe artikel 9 van beschikking 30-53) moeten de ondernemingen daarentegen de tussenpersonen die voor rekening van de producenten handelen, verplichten om de prijsschalen en verkoopsvoorwaarden van die ondernemingen te handhaven (artikel 8 nieuw).

Het doel van deze bepaling is, volgens verweerster, om iedere mogelijkheid van discriminatie via tussenpersonen weg te nemen. Ten einde deze bepaling doeltreffend te maken zijn de ondernemingen verplicht ervoor te zorgen dat zij in staat zijn om inlichtingen te verstrekken — en om die daadwerkelijk aan de Hoge Autoriteit op haar verzoek te verstrekken — over de bedrijfsvoering van die tussenpersonen, ten einde het de Hoge Autoriteit mogelijk te maken alle bescheiden te onderzoeken die haar in staat stellen de transacties van laatstgenoemden te beoordelen.

De beschikkingen 31-53 en 37-54 (artikelen 5 en 7, oud) zijn in de zelfde zin als beschikking 30-53 gewijzigd door de beschikkingen 20-63 en 21-63.

Wat de verkooporganisaties betreft bepaalt artikel 7, nieuw, van beschikking 30-53 (artikel 2 van beschikking 19-63) dat de produktieondernemingen hun produkten door bemiddeling van hun verkooporganisaties niet mogen afzetten dan tegen hun eigen verkoopvoorwaarden en prijzen. In het algemeen bepalen de drie nieuwe beschikkingen dat de verplichtingen zich eveneens uitstrekken tot de transacties die tot stand komen door bemiddeling van hun verkooporganisaties.

Volgens verweerster heeft deze nieuwe verplichting ten doel om de mogelijkheden van discriminatie door de producent te elimineren. Maar, zo zegt zij, op grond van het feit dat die mogelijkheden tot discriminatie bestonden omdat de verkooporganisatie in werkelijkheid een normale functie van de producent op zich nam, was het dienstig om de uitbreiding van die verplichtingen te beperken tot alleen die verkooporganisaties die zich in een zodanige positie bevinden. Volgens de Hoge Autoriteit was deze beperking des te onontbeerlijker omdat de uitdrukking verkooporganisatie vele feitelijk voorkomende vormen en verschillende juridische structuren omvat. Het Verdrag eiste echter dat de verkooporganisaties waarop de beschikkingen van december 1963 doelden zo scherp werden gedefinieerd als de verscheidenheid van vorm dat toeliet en als vereist werd door de noodzaak om alle situaties te omvatten die aanleiding konden geven tot inbreuk op het systeem van artikel 60.

In feite betreft het enerzijds organisaties voor gemeenschappelijke verkoop, waarin verscheidene produktieondernemingen zijn gegroepeerd, en anderzijds verkooporganisaties opgericht door of verbonden met een bepaalde producent. Bij eerstgenoemden (artikel 65, tweede lid van het Verdrag) doet zich geen enkele vraag van een criterium voor. Bij de tweede categorie moest men zowel uitgaan van de werkelijkheid als van de eisen van het Verdrag.

Er komen zeer eenvoudige gevallen voor, bij voorbeeld wanneer een producent het gehele kapitaal in handen heeft van een vennootschap die zich met distributie bezighoudt, deze uitsluitend de produkten van die producent afzet en de afzet van alle produkten van die producent verzorgt, maar er bestaan ook minder duidelijke gevallen, hetzij doordat niet voor de volle 100 % in het kapitaal wordt deelgenomen, hetzij doordat de organisatie niet de gehele produktie van een producent afzet en haar activiteit niet uitsluitend tot die produkten beperkt.

De Hoge Autoriteit voert aan dat zij getracht heeft criteria te ontwikkelen die het mogelijk maken om nauwkeurig aan te geven welke de banden zijn, die een verkooporganisatie tot een distributieonderneming maken die noodzakelijkerwijze onderworpen moet zijn aan de verplichtingen van artikel 60, wil dit artikel de strekking behouden die het Verdrag er aan toekent.

Volgens verweerster is toepassing van artikel 60 noodzakelijk wanneer drie elementen zich gezamenlijk voordoen :

Overwegende dat de middelen en de argumenten van partijen als volgt kunnen worden samengevat:

Verzoeksters vorderen nietigverklaring van de artikelen 1, tweede lid, en 2 van de beschikking 19-63, van de artikelen 1, tweede en derde lid, 2, eerste en tweede lid, en artikel 3 van de beschikking 20-63 en van de artikelen 1, tweede en derde lid, artikel 2 en artikel 3 van de beschikking 21-63. Het gaat dus om alle artikelen van de bestreden beschikkingen die in de eerste plaats betrekking hebben op de verschillende verplichtingen opgelegd aan de kopers-wederverkopers en aan de tussenpersonen en die in de tweede plaats betrekking hebben op de verplichtingen van de producenten ten aanzien van de verkooporganisaties en een definitie inhouden van die verkooporganisaties.

Ter ondersteuning van hun beroep doen verzoeksters een beroep op het middel: détournement de pouvoir en wel in tweeërlei opzicht: allereerst zou de Hoge Autoriteit een beschikking hebben uitgevaardigd terwijl zij slechts een aanbeveling had kunnen doen (misbruik van procedure) en vervolgens zouden de bestreden beschikkingen een discriminatie tussen producenten van de Gemeenschap met zich brengen.

Om deze twee grieven te steunen beroepen verzoeksters zich bovendien op een ernstig gebrek aan beleid van verweerster, gelijkstaande aan miskenning van de wettelijke doelstelling.

Overwegende dat de memories van partijen zijn ingediend in de voorgeschreven vormen en binnen de daarvoor gestelde termijnen en dat de procedure regelmatig is verlopen;

dat de zaken 3-64 en 4-64 bij beschikking van het Hof van 10 maart 1964 gevoegd zijn voor de behandeling en voor het arrest;

dat tijdens de zitting van 3 november 1964 het Hof op grond van het voorlopig rapport van de rechter-rapporteur, gehoord de Advocaat-Generaal, heeft besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan;

dat op de eerste zitting d.d. 9 februari 1965 partijen gehoord zijn over de vraag van de ontvankelijkheid van de beroepen;

dat verweerster op verzoek van het Hof op 26 februari 1965 heeft overgelegd de beschikkingen PR no. 58-52 van 28 juli 1952 betreffende de handelskortingen op gewalste produkten, en PR no. 59-52 van 30 juli 1952 betreffende het vrijlaten van de prijzen van ruwijzer en van wals-en smeedprodukten, uitgevaardigd door de Bondsminister van Economische Zaken van de Duitse Bondsrepubliek;

dat partijen gehoord zijn in hun mondelinge toelichtingen ten principale op de tweede zitting d.d. 6 mei 1965;

dat de advocaat-generaal zijn conclusie genomen heeft ter zitting van 1 juni 1965;

Overwegende, dat krachtens artikel 33, tweede alinea, van het Verdrag, de beroepen strekkende tot nietigverklaring van algemene beschikkingen, ingesteld door de ondernemingen en verenigingen van ondernemingen, slechts ontvankelijk zijn indien deze daarin detournement de pouvoir te hunnen opzichte stellen;

dat de aangevallen maatregelen een normatief beginsel vaststellen, de voorwaarden voor de toepassing daarvan bepalen en de juridische gevolgen vermelden die eruit voortvloeien; dat het dus algemene beschikkingen zijn;

dat dit algemene karakter overigens in de zaak niet wordt betwist;

dat dientengevolge, willen de beroepen ontvankelijk zijn, verzoeksters overtuigend de feiten en omstandigheden moeten aanduiden die het waarschijnlijk maken dat de Hoge Autoriteit in het onderhavige geval door een ernstig gebrek aan de nodige voorzichtigheid en beradenheid, gelijkstaande niet miskenning van het wettelijke doel, andere doeleinden heeft nagestreefd dan die waartoe haar de bevoegdheden bedoeld in het Verdrag zijn toegekend;

Overwegende dat verzoeksters aan deze eis niet hebben voldaan;

dat het eerste verwijt dat de Hoge Autoriteit gemaakt wordt, namelijk dat zij gebruik heeft gemaakt van een beschikking en niet van een aanbeveling, terug te brengen is tot een verwijt van onbevoegdheid, gebaseerd op een analyse van artikel 63 van het Verdrag;

dat dit verwijt, zelfs indien het als juist mocht worden erkend, niet van zodanige aard is dat daaruit de gevolgtrekking kan worden gemaakt dat de Hoge Autoriteit in het onderhavige geval andere doeleinden zou hebben nagestreefd dan die waartoe de bevoegdheden bedoeld in artikel 63 haar zijn toegekend en dat zij mitsdien zich schuldig zou hebben gemaakt aan détournement de pouvoir ten opzichte van verzoeksters;

dat de tweede grief er zich op beroept dat de aangevallen algemene beschikkingen ten doel hebben een regeling in het leven te roepen die de normale concurrentievoorwaarden verstoort, doordat zij tussenpersonen waarvan de economische functie identiek is, aan verschillende regelingen onderwerpt op grond van de enkele constatering van hun verschillende juridische structuur;

dat deze stelling neerkomt op een verwijt aan de Hoge Autoriteit dat zij veeleer juridische dan economische criteria heeft aangelegd, een verwijt dat, zo het al juist ware, niet voldoende zou zijn om détournement de pouvoir op te leveren;

dat mitsdien de tweede grief geen betrekking heeft op de détournement de pouvoir in kwestie;

dat ten slotte de derde grief, die gegrond is op de bewering van een gebrek aan beleid, gelijkstaande aan miskenning van het wettelijke doel, is ontleend aan een gedetailleerde kritische beschouwing van de uitgevaardigde teksten, waarmede men tracht te bewijzen dat genoemde teksten een reeks onzekerheden en duisterheden bevatten, die aanleiding kunnen geven tot aantasting van de concurrentiemogelijkheden van verzoeksters;

dat echter de enkele omstandigheid dat een tekst aanleiding kan geven tot een geheel of gedeeltelijke discriminatoire toepassing, niet voldoende is om die tekst nietig te verklaren, vooral wanneer er een middel tegen een zodanige eventualiteit bestaat in de waakzaamheid van belanghebbenden, die krachtens artikel 33 bevoegd zijn om de hen betreffende uitvoeringshandelingen aan te tasten met alle middelen die in die bepaling worden opgesomd;

dat dus ook de laatste grief geen détournement de pouvoir oplevert;

Overwegende dat hieruit voortvloeit dat de beroepen 3 en 4-64 niet-ontvankelijk dienen te worden verworpen;

Overwegende, dat krachtens artikel 60, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering, de in het ongelijk gestelde partij in de kosten wordt verwezen;

dat in het het onderhavige geval verzoeksters, die in het ongelijk gesteld zijn, de kosten van het proces moeten dragen;