<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0200063701.case.xml"><NO.CASE>25/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0025</NO.CELEX><NO.SEQ>0018.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>637</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>2</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>649</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810226">26. 2. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 25/80</LEFT><RIGHT>DE BRIEY / ΕΠΙΤΡΟΠΗ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στήν υπόθεση 25/80</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Alain de Briey, πρώην έκτακτος υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, διαμένων στό Bergen (Noord-Holland) εκπροσωπούμενος ἀπό τόν Ε. Lebrun δικηγόρο Βρυξελλῶν, rue Camille Lemonnier 68, Βρυξέλλες, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τό δικηγόρο T. Biever, 83, boulevard Grande-Duchesse-Charlotte,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Επιτροπης τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτητων, εκπροσωπούμενης ἀπό την D. Sorasio, μέλος τῆς νομικῆς υπηρεσίας της, ἐπικουρούμενη ἀπό τόν D. Jacob, δικηγόρο<?PAGE NO="638"?> Βρυξελλών, rue Brillat-Saverin 93, Βρυξέλλες, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τό νομικό τῆς σύμβουλο Μ. Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>καθ' ἧς,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>πού έχει ὡς ἀντικείμενο κυρίως μέν την ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως περί ἀπολύσεως τοῦ προσφεύγοντος, καθώς καί τῆς σιωπηρής καί τῆς ρητῆς ἀποφάσεως περί ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεως του τῆς <DATE ISO="19790427">27ης 'Απριλίου 1979</DATE>, επικουρικά δέ τά αιτήματα πού εκτίθενται στό σημεῖο ΙΙ κατωτέρω,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους Ρ. Pescatore, πρόεδρο τμήματος, Α. Touffait καί Ο. Due, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl</P><P>γραμματεύς: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματεύς</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας, τά αιτήματα, οἱ ἰσχυρισμοί καί τά επιχειρήματα των διαδίκων μπορούν νά συνοψιστοῦν ὡς ἑξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ὁ Alain de Briey προσλήφθηκε ὡς έκτακτος υπάλληλος γιά περίοδο δύο ετῶν καί τοποθετήθηκε στην Ispra ὡς προϊστάμενος τοῦ τμήματος <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Διοίκηση καί Προσωπικό<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> ἀπό τίς <DATE ISO="19750815">15 Αυγούστου 1975</DATE>. Μέ νέα σύμβαση πού υπογράφτηκε στίς <DATE ISO="19770526">26 Μαΐου 1977</DATE>, άλλά τά ἀποτελέσματα τῆς ὁποίας ἀνέτρεχαν στην <DATE ISO="19761101">1η Νοεμβρίου 1976</DATE>, ἀνανεώθηκε ἡ πρόσληψη, μέ τά ἴδια καθήκοντα, ἀλλά αυτή τή φορά γιά ἀόριστο χρόνο. Ό τόπος προσλήψεως ήταν ἀρχικά ή Ispra, κατόπιν δέ, ἀπό τίς <DATE ISO="19770316">16 Μαρτίου 1977</DATE>, τό Petten, ὅπού ὁ de Briey άσκησε τά καθήκοντα τοῦ προϊσταμένου τοῦ τμήματος <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Διοίκηση καί Υποδομή<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>. Τό<?PAGE NO="639"?> άρθρο 5 τῆς συμβάσεως ήταν διατυπωμένο ὡς έξης:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Ἡ σύμβαση μπορεί νά λυθεί γιά τους λόγους καί ὑπό τους ὅρους πού προβλέπονται στά άρθρα 47—50 τοῦ καθεστῶτος πού ἐφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ. Ή προθεσμία καταγγελίας ὁρίζεται σέ ἕνα μήνα γιά κάθε πλήρες έτος υπηρεσίας, μέ κατώτατο όριο τους τρεις μῆνες καί ανώτατο τους δέκα.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/></P></QUOT.S><P>Ἀπό τό φάκελο τῆς υποθέσεως προκύπτει — ἄν καί πρόκειται γιά μιά επιστολή της <DATE ISO="19780906">6ης Σεπτεμβρίου 1978</DATE>, μετά τήν τοποθέτηση τοῦ προσφεύγοντος στό Petten, ή ὁποία στάλθηκε στό διευθυντή τοῦ Κοινού Κέντρου 'Ερευνών (στό έξης Κέντρο) τοῦ Petten ἀπό τό διευθυντή τοῦ Κέντρου της Ispra — ὅτι ὁ λόγος τῆς μεταθέσεως τοῦ προσφεύγοντος στό Petten πρέπει προφανώς νά ἀναζητηθεί στό γεγονός ὅτι ὁ ενδιαφερόμενος δέν εἶχε ἀποδώσει Ικανοποιητικά στην Ispra. Ὁμοίως προκύπτει ὅτι ὑπῆρχε ἡ επιθυμία νά τοῦ δοθεί μιά ἀκόμα ευκαιρία σέ ἕνα κέντρο, ἡ διοίκηση τοῦ ὁποίου θά ήταν λιγότερο δύσκολη, καί τέλος ὅτι οἱ σκέψεις αυτές είχαν γνωστοποιηθεῖ στόν προσφεύγοντα.</P><P>Μέ υπόμνημα τῆς <DATE ISO="19780131">31ης 'Ιανουαρίου 1978</DATE>, ὁ διευθυντής τοῦ Κέντρου τοῦ Petten γνωστοποίησε στόν προσφεύγοντα, ἀναφερόμενος στίς προσωπικές συνομιλίες πού είχαν κατά τό τέλος Δεκεμβρίου 1977 - ἀρχές 'Ιανουαρίου 1978 ὡς πρός τήν ποιότητα τῆς εργασίας του, ὅτι ἀσκοῦσε τά καθήκοντα τοῦ προϊσταμένου τμήματος κατά τρόπο ἀπολύτως μή ικανοποιητικό, γιά διάφορους λόγους πού ἀπαριθμοῦνταν στό υπόμνημα.</P><P>Στίς <DATE ISO="19780208">8 Φεβρουαρίου 1978</DATE> ὁ προσφεύγων, μέ υπόμνημα πρός τό διευθυντή, ἀνασκεύασε τίς ἀνωτέρω κατηγορίες καί τοῦ ζήτησε, ἀναφερόμενος στά προσωπικά καί οικογενειακά προβλήματα του, καθώς καί στην επικείμενη ἀναχώρηση του μέ ἀποστολή στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες, <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>νά μήν κάνει τίποτε άλλο πού θά μποροῦσε νά (τόν) επιβαρύνει ἀκόμη περισσότερο<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</P><P>Κατά τά μέσα Φεβρουαρίου ὁ προσφεύγων έφυγε γιά τήν Ουάσιγκτον επισήμως ὁ σκοπός τῆς ἀποστολής του ήταν ή διατήρηση τῶν σχέσεων μέ τήν ἀντιπροσωπεία τῆς 'Επιτροπής. Ή ἀποστολή αυτή τοῦ επέτρεψε νά συναντήσει στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες τόν άρρωστο γιό του, πού επρόκειτο νά υποστεί μεταμόσχευση καρδιάς. Τό παιδί πέθανε ἐκεῖ σέ ἡλικία 12 ετών. 'Επιπλέον ὁ προσφεύγων κατά τή διάρκεια τῆς παραμονής του στίς 'Ηνωμένες Πολιτείες έπεσε θύμα ένοπλης επιθέσεως, πού τοῦ προκάλεσε μόνιμη μερική ἀναπηρία σέ ποσοστό 27%, γιά τήν ὁποία ἀποζημιώθηκε σύμφωνα μέ τό άρθρο 73 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.</P><P>Στίς ἀρχές Σεπτεμβρίου 1978 ὁ προσφεύγων επέστρεψε στό Petten. Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19781005">5ης 'Οκτωβρίου 1978</DATE>, ὁ γενικός διευθυντής τοῦ Κέντρου τοῦ γνωστοποίησε μετά ἀπό μιά προσωπική συνομιλία ὅτι, παρά τό υπόμνημα τῆς 8ης Φεβρουαρίου πού ἀναφέρθηκε ἀνωτέρω, ἡ κρίση ἐπί τῆς συμπεριφορᾶς του παρέμενε ἀρνητική καί ὅτι ὁ γενικός διευθυντής <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>ήταν υποχρεωμένος νά εξαγάγει τά σχετικά συμπεράσματα ὡς προς τή συμβατική (του) σχέση μέχρι τό τέλος τοῦ 1978<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>.</P><P>Ὁ προσφεύγων ἀπάντησε μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19781017">17ης 'Οκτωβρίου 1978</DATE>, τονίζοντας ὅτι <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>βραχυκυκλωνόταν<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> στίς σχέσεις του μέ τους συνεργάτες του ἀπό τό διευθυντή τοῦ Κέντρου τοῦ Petten. Ή επιστολή αυτή προκάλεσε στίς 13 Νοεμβρίου διευκρινήσεις ἀπό μέρους τοῦ γενικού διευθυντή, τίς ὁποῖες ἀκολούθησε στίς <DATE ISO="19781124">24 Νοεμβρίου 1978</DATE> συμπληρωματική ἀπάντηση τοῦ προσφεύγοντος.</P><P>Τέλος, μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19790201">1ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, ὁ γενικός διευθυντής κατάγγειλε τή σύμβαση εργασίας τοῦ προσφεύγοντος, ὁρίζοντας τή λήξη τῆς σχέσεως εργασίας γιά τίς <DATE ISO="19790515">15 Μαΐου 1979</DATE>. 'Επειδή ὁ προσφεύγων ἀπουσίαζε λόγω ἀσθενείας, ἡ λήξη αυτή ἀναβλήθηκε μέχρι τίς <DATE ISO="19790815">15 Αυγούστου 1979</DATE>. Στίς <DATE ISO="19790427">27 'Απριλίου 1979</DATE> ὁ προσφεύγων ὑπέβαλε<?PAGE NO="640"?> στό γενικό διευθυντή τοῦ Κέντρου ένσταση κατά την έννοια τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως. Ή ἔνσταση αύτη λογίζεται ὅτι ἀπορρίφθηκε σιωπηρῶς στίς 27 Αυγούστου. Στίς 17 'Οκτωβρίου εκδόθηκε ρητή ἀπόφαση, ἡ ὁποία κοινοποιήθηκε στόν προσφεύγοντα στίς <DATE ISO="19791025">25 'Οκτωβρίου 1979</DATE>. Κατά τῆς ἀποφάσεως λοιπόν περί ἀπολύσεως καί κατά τῆς σιωπηρής καί τῆς ρητής ἀποφάσεως περί ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεώς του άσκησε ὁ προσφεύγων τήν παρούσα προσφυγή.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Κανονιστικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><P>'Οπως προκύπτει ἀπό τή ρήτρα τοῦ συμβολαίου του, ἡ ὁποία επαναλήφθηκε αυτούσια ἀνωτέρω, γιά τόν προσφεύγοντα ἰσχύει τό καθεστώς πού εφαρμόζεται στό λοιπό πρσωπικό (στό έξῆς καθεστώς) καί ὄχι ὁ κανονισμός ὑπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων (στό έξῆς κανονισμός).</P><P>Ή ρύθμιση γιά τους έκτακτους υπαλλήλους πού ἀναφέρονται στό άρθρο 2δ τοῦ καθεστῶτος εἰσάχθηκε τό 1976 γιά νά ἀντικαταστήσει τό ὑπηρεσιακό καθεστώς των προσώπων πού ἀμείβονταν ἀπό τίς πιστώσεις ερευνών καί επενδύσεων, ώστε νά καταστεῖ δυνατή ἡ πρόσληψη έκτακτων υπαλλήλων πού θά ἀμείβονταν ἀπό τίς πιστώσεις ἐρευνών γιά ἀόριστο χρόνο, χωρίς νά ἀλλάξουν κατά τά άλλα οἱ διατάξεις σχετικά μέ τίς υποχρεώσεις καί τά δικαιώματα τῶν έκτακτων υπαλλήλων.</P><P>Σέ περίπτωση μονομεροῦς καταγγελίας τῆς συμβάσεως ἀπό τό όργανο, τά άρθρα 47 μέχρι 50, πού ἀναφέρονται στή σύμβαση τοῦ προσφεύγοντος, δέν προβλέπουν ὡς προϋπόθεση παρά μόνο τήν τήρηση τῆς προθεσμίας. 'Αντίθετα, ἡ ρύθμιση πού ἰσχύει γιά τους υπαλλήλους θεσπίζει στό άρθρο 51 τήν υποχρέωση αιτιολογήσεως τῆς ἀποφάσεως καί στό παράρτημα IΧ μιά ειδική διαδικασία.</P><P>Τά άρθρα 11, 16, 20 καί 28—30 τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιπού προσωπικού ὁρίζουν ρητά ὅτι κατ' ἀναλογία ἐφαρμόζονται ἀντίστοιχα τά άρθρα 11—26, 55—61, 63—70α καί 72—76 τοῦ κανονισμού τῶν υπαλλήλων, ἐνῶ καμιά διάταξη τοῦ καθεστώτος δέ θεσπίζει τήν εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 51 ἡ τοῦ παραρτήματος IΧ τοῦ κανονισμού τῶν υπαλλήλων.</P><P>Τό άρθρο 24 τοῦ κανονισμού έχει ὡς έξῆς:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Οἱ Κοινότητες παρέχουν βοήθεια στόν υπάλληλο πού ἀνήκει σέ αυτές, ἰδίως σέ περίπτωση διώξεως τῶν δραστών ἀπειλών, προσβολών, εξυβρίσεων ἡ ἀποπειρών εναντίον τοῦ προσώπου καί τῆς περιουσίας εἴτε τοῦ ιδίου εἴτε τῶν μελών τῆς οικογενείας του, λόγω τῆς Ιδιότητάς του ἡ τῶν καθηκόντων του.</P><P>Ἐπανορθώνουν τίς ζημίες πού έχουν προκληθεί στην περίπτωση αὐτή στόν υπάλληλο στό μέτρο πού ὁ τελευταίος δέν εἶναι, ἐκ δόλου ἡ βαρείας ἀμελείας, υπαίτιος τῶν ζημιών αυτών καί ἐφ' όσον δέν έχει δυνηθεί νά επιτύχει επανόρθωση ἀπό τό δράστη.</P><P>Διευκολύνουν τήν επαγγελματική επιμόρφωση τοῦ ὑπαλλήλου, στό μέτρο πού αυτή συμβιβάζεται μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς καλής λειτουργίας τῶν υπηρεσιών καί είναι σύμφωνη μέ τά δικά τους συμφέροντα.</P><P>'Η επιμόρφωση αυτή λαμβάνεται ἐπίσης υπόψη γιά τήν εξέλιξη τῆς σταδιοδρομίας.<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><NO.GR.SEQ>3.</NO.GR.SEQ><P>Κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εισηγητή δικαστή καί ἀφού άκουσε τό γενικό εισαγγελέα, τό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) ἀποφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικῆς διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Αιτήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό προσφεύγων ζητά ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά κρίνει τήν προσφυγή παραδεκτή,</P></ITEM><ITEM><P>ὡς κύριο αίτημα,</P><P>νά ἀκυρώσει τήν ἀπόφαση περί ἀπολύσεως πού τοῦ κοινοποιήθηκε μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19790201">1ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> καί πού προερχόταν ἀπό τό γενικό διευθυντή τοῦ Κοινού Κέντρου 'Ερευνών,</P></ITEM><ITEM><P>ὡς επικουρικό αίτημα,</P><P>νά ἀποφασίσει ὅτι πρέπει νά ἀνασταλεί ή εκτέλεση τῆς ἀποφάσεως περί ἀπολύσεως,<?PAGE NO="641"?> μέχρις ὅτου τό Συμβούλιο τῶν υπουργών ἀποφανθεί ἐπί τῆς προτάσεως τῆς 'Επιτροπῆς πού έχει ὡς σκοπό την προστασία τῶν ἀπολυόμενων έκτακτων υπαλλήλων τῶν ὀργάνων τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έναντι κινδύνων, ὅπως ἡ ἀνεργία, καθώς καί τήν ἀσφάλιση έναντι ἀσθενειών καί ἀναπηρίας, ή τουλάχιστον μέχρις ὅτου ἡ κάλυψη τοῦ προσφεύγοντος έναντι τῶν κινδύνων αυτών ρυθμιστεῖ ἀπό τήν καθ' ἧς, ὁπότε ή σύμβαση τοῦ προσφεύγοντος ἐν τῶ μεταξύ νά ἀρχίσει πάλι νά ἰσχύει ἀναδρομικά ἀπό τίς <DATE ISO="19790815">15 Αυγούστου 1979</DATE>,</P></ITEM><ITEM><P>ὡς ἐπικουρικότερο αἴτημα,</P><P>νά καταδικάσει τήν καθ' ἧς νά λάβει ὅλα τά ἀναγκαία μέτρα, ώστε ἡ κοινωνική προστασία τοῦ προσφεύγοντος ἀπό τήν ημερομηνία λήξεως τῆς συμβάσεως του νά εἶναι σύμφωνη καί νά παρέχεται κάτω ἀπό τίς 'ίδιες προϋποθέσεις, ὅπως ἡ προστασία πού προβλέπεται γιά τους έκτακτους υπαλλήλους στην πρόταση κανονισμοῦ (ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, ΕΥΡΑΤΟΜ) τοῦ Συμβουλίου περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καθώς καί τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ τῶν Κοινοτήτων αυτών (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="191" DATE.PUB="19790730" PAGE.FIRST="9">JO C 191 τῆς 30. 7. 1979, σ. 9</REF.DOC.OJ>), ἡ τουλάχιστον νά καταδικάσει τήν καθ ἧς νά λάβει τά ἀναγκαία μέτρα, ώστε ἡ κοινωνική προστασία τοῦ προσφεύγοντος ἀπό τήν ημερομηνία λήξεως τῆς συμβάσεως του νά εἶναι ἴδια μέ τήν προστασία πού θά προβλέπεται γιά τους έκτακτους υπαλλήλους στόν κανονισμό πού θά εκδοθεί ἀπό τό Συμβούλιο κατόπιν τῆς ἀνωτέρω προτάσεως,</P></ITEM><ITEM><P>ὡς τελείως επικουρικό αίτημα,</P><P>νά ἀποφανθεί ὅτι ἡ προθεσμία καταγγελίας έναντι τοῦ προσφεύγοντος ήταν δέκα μῆνες,</P><P>ἑπομένως νά καταδικάσει τήν καθ' ἧς νά καταβάλει στόν προσφεύγοντα ὡς επανόρθωση ἀποζημίωση 'ίση μέ τίς ἀποδοχές πού θά δικαιοῦνταν κατά τή διάρκεια τῆς υπόλοιπης προθεσμίας, δηλαδή ἐπί ἑξήμισι μήνες, ἡ ὁποία ἀποζημίωση αὐξάνεται λόγω τόκων υπερημερίας πρός 8 % τό χρόνο ἀπό τίς <DATE ISO="19790815">15 Αυγούστου 1979</DATE>,</P></ITEM><ITEM><P>ὁπωσδήποτε πάντως:</P><P>νά ἀκυρώσει τόσο τή σιωπηρή, ὅσο καί τή ρητή ἀπόφαση περί ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεως πού υπέβαλε ὁ προσφεύγων στίς <DATE ISO="19790427">27 Ἀπριλίου 1979</DATE>,</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν καθ' ἧς στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST><P>Ή 'Επιτροπή ζήτᾶ ἀπό τό Δικαστήριο :</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά ἀπορρίψει τήν προσφυγή ὡς ἀβάσιμη,</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τόν προσφεύγοντα στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Λόγοι ἀκυρώσεως καί επιχειρήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ό προσφεύγων προβάλλει τρεῖς λόγους.</P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Πρώτος λόγος</P></TI></TITLE><P>Κατ' ἀρχάς ὁ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> ἰσχυρίζεται ὅτι ή ἀπόλυση συνεπάγεται παράβαση τῶν κανόνων καί ἀρχων τοῦ δικαίου, Ιδίως ἑπειδή κάθε διοικητική πράξη πρέπει νά εἶναι αἰτιολογημένη, πράγμα πού δέ συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. 'Επιπλέον ὁ προσφεύγων ἀμφισβητεί ἐπανειλημμένα τό λόγο ἀπολύσεως πού ἀπορρέει ἀπό τό φάκελο τῆς υποθέσεως, δηλαδή τήν επαγγελματική του ἀνεπάρκεια, καί ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ καθ' ἧς ὀφείλει νά ἀποδείξει τήν ύπαρξη τοῦ λόγου πού επικαλείται, ὁ όποιος εἶναι ελαττωματικός λόγω πραγματικής πλάνης καί εἶναι νομικά ἀπαράδεκτος.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> παρατηρεί σχετικά ὅτι ἡ ἀπόφαση περί ἀπολύσεως λήφθηκε σύμφωνα<?PAGE NO="642"?> μέ τό άρθρο 47 παράγραφος 2 στοιχείο α τοῦ καθεστώτος. Ἐφ' ὅσον τηρήθηκε ή προθεσμία τῆς καταγγελίας, δέν υπάρχει νομική πλάνη.</P><P>Ἐξάλλου δέν υπάρχει οὔτε πραγματική πλάνη, ώστε νά καθίστανται ελαττωματικοί οἱ λόγοι τῆς ἀποφάσεως. Οἱ επαγγελματικές υπηρεσίες τοῦ προσφεύγοντος είχαν κριθεί ὡς μή ικανοποιητικές, πράγμα πού τοῦ γνωστοποιήθηκε, χωρίς ὅμως νά υπάρξει βελτίωση ἀπό μέρους του. 'Επομένως τό Δικαστήριο δέν μπορεῖ νά προσάψει στην Ἐπιτροπή ὅτι ἡ άσκηση τῆς διακριτικής τῆς ευχέρειας ὡς πρός τήν ἀπόλυση του βασίστηκε σέ προφανή πραγματική πλάνη, έστω καί ἄν ὁ προσφεύγων δέ συμφωνεί μέ τήν εκτίμηση τῆς ἀποδόσεως του.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Δεύτερος λόγος</P></TI></TITLE><P>Στή συνέχεια ὁ προσφεύγων επικαλείται τήν παράβαση τοῦ ἄρθρου 51 καί τοῦ παραρτήματος ΙΧ τοῦ κανονισμού, επειδή ἀπολύθηκε λόγω υποτιθέμενης επαγγελματικής ἀνεπάρκειας, χωρίς νά τοῦ δοθεί ή εὐκαιρία νά ἀμυνθεί ὑπό τους ὅρούς επιείκειας καί ἀμεροληψίας πού ισχύουν γιά τους υπαλλήλους σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 51 καί τό παράρτημα ΙΧ τοῦ κανονισμού, πού εφαρμόζονται κατ' ἀναλογία, καί/ἤ δυνάμει τῶν άρχων τῆς ισότητας καί τοῦ δικαιώματος ἀκροάσεως. 'Αν δέν μπορεί νά γίνει επίκληση τῆς ανάλογης εφαρμογής, ή εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 51 καί τοῦ παραρτήματος ΙΧ τοῦ κανονισμοί) ἀπορρέει ἀπό τίς ἀρχές τῆς ισότητας καί τοῦ δικαιώματος ἀκροάσεως, δεδομένου ὅτι ἡ θέση τοῦ προσφεύγοντος, πού εἶχε προσληφθεί ὡς προϊστάμενος τμήματος γιά ἀόριστο χρόνο, ήταν ἴδια μέ θέση υπαλλήλου. 'Επιπλέον ή ἀπόφαση περί ἀπολύσεως εἶχε πολύ σοβαρές συνέπειες γιά τόν προσφεύγοντα λόγω τῆς ηλικίας του.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> τονίζει κατ' ἀρχάς ὅτι τό άρθρο 51 καί τό παράρτημα ΙΧ τοῦ κανονισμού δέν εφαρμόζονται παρά μόνο στους υπαλλήλους καί ὅτι ἀπό τή διατύπωση τοῦ άρθρου 11 τοῦ κανονισμού προκύπτει a contrario ὅτι οἱ διατάξεις αυτές δέν ἐφαρμόζονται κατ' ἀναλογία στους έκτακτους υπαλλήλους.</P><P>Οὔτε ἡ γενική ἀρχή τοῦ δικαιώματος ἀκροάσεως παραβιάστηκε άλλωστε, ἀφοῦ ἀπό τό φάκελο τῆς υποθέσεως προκύπτει ὅτι πολλές φορές επιστήθηκε ἡ προσοχή τοῦ προσφεύγοντος στό γεγονός ὅτι δέν ήταν ικανοποιητική ἡ εργασία του, ὅπως επίσης προκύπτει ὅτι τοῦ δόθηκε ἡ ευκαιρία νά ἀπαντήσει στίς μομφές αυτές καί ὅτι έκανε χρήση τῆς ευκαιρίας αυτής.</P><P>Στην ἀπάντηση του ὁ προσφεύγων επαφίεται στην κρίση τοῦ Δικαστηρίου ὡς πρός τό λόγο αυτό.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Τρίτος λόγος</P></TI></TITLE><P>Τέλος ὁ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> ἐπικαλείται τήν παράβαση τοῦ ἄρθρου 11 παράγραφος 1 τοῦ καθεστώτος, σύμφωνα μέ τό όποιο εφαρμόζεται κατ' ἀναλογία μεταξύ άλλων τό άρθρο 24 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων: ὁ προσφεύγων ἀπολύθηκε, χωρίς νά τοῦ εξασφαλιστεί επαρκής κάλυψη έναντι τῶν κινδύνων ἀσθενειών, ἀναπηρίας καί ἀνεργίας, ἄν καί υπάρχει πρόταση ἀναθεωρήσεως τοῦ καθεστώτος πρός τήν κατεύθυνση αυτή. Κατά τόν προσφεύγοντα υπάρχει μιά γενική ἀρχή επιείκειας καί κοινωνικής ἀσφαλίσεως, σύμφωνα μέ τήν ὁποία, ἀφοῦ δέν υπάρχουν γραπτές διατάξεις σχετικά, ή καθ' ἧς ὄφειλε νά λάβει τά κατάλληλα μέτρα γιά νά τόν ἀσφαλίσει έναντι τῶν ἀνωτέρω κινδύνων, ἐν πάση περιπτώσει δέ, λόγω τῆς ιδιότητας του ὡς έκτακτου υπαλλήλου (κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 2δ τοῦ καθεστώτος), ἡ σύμβαση τοῦ ὁποίου ήταν ἀόριστου χρόνου. 'Αν δέν υπάρχει υποχρέωση κατά τήν έννοια αυτή, τότε τό γραπτό δίκαιο εμφανίζει κενό, γιά τό όποιο υπεύθυνη εἶναι ἡ καθ' ἧς, πράγμα πού τήν ἀναγκάζει νά ἀποκαταστήσει τή ζημία.</P><P>Σύμφωνα μέ τόν προσφεύγοντα, ἡ καθ' ἧς παρέβη επίσης τίς υποχρεώσεις της, ἀφοῦ<?PAGE NO="643"?> ἀπό την υποχρέωση ἀρωγής συνάγεται κατά τή γνώμη του ὅτι ἔπρεπε νά τόν εἶχε εγγράψει, ἐφ' ὅσον τοῦ καταλόγιζε επαγγελματική ἀνεπάρκεια, στό τμῆμα επιμορφώσεως μέ θέμα <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>διοίκηση επιχειρήσεων<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> πού ή ἴδια εἶχε ὀργανώσει. 'Επιπλέον, επειδή ή λύση τοῦ συμβολαίου ενός έκτακτου υπαλλήλου πού έχει προσληφθεί γιά ἀόριστο χρόνο ἀποτελεί εξαιρετικό μέτρο, λόγω καί τῆς ἡλικίας τοῦ προσφεύγοντος καί τῶν καθηκόντων του ὡς προϊσταμένου τμήματος, ἡ καθ' ἧς έπρεπε νά τοῦ εἶχε παράσχει τή μεγαλύτερη δυνατή νόμιμη προθεσμία καταγγελίας δηλαδή δέκα μήνες.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> τονίζει ὅτι ἡ λύση τοῦ συμβολαίου τοῦ προσφεύγοντος δέν ἀποτέλεσε κατάχρηση τοῦ δικαιώματος ἀπολύσεως ούτε κατάχρηση εξουσίας, άλλά επρόκειτο ἀπλούστατα γιά μέτρο πού είχε καταστεί ἀναγκαίο γιά τό συμφέρον τῆς υπηρεσίας.</P><P>Ή προθεσμία καταγγελίας προσδιορίστηκε ἀπολύτως σύμφωνα μέ τους κανόνες καί ὁ προσφεύγων δέν εἶχε ζητήσει νά ἐγγραφεί στό ἐν λόγω τμήμα.</P><P>Ὅσον άφορᾶ τήν κάλυψη έναντι τῶν κινδύνων ἀσθενειών, ἀναπηρίας καί ἀνεργίας, πράγματι ἡ 'Επιτροπή έχει υποβάλει προτάσεις στό Συμβούλιο, άλλά οἱ προτάσεις αὐτές δέν έχουν ἀκόμα εγκριθεί ἀπό τό Συμβούλιο καί άρα δέν μπορούν νά εφαρμοστούν στον προσφεύγοντα.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Κατά τή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801204">4ης Δεκεμβρίου 1980</DATE> ὁ προσφεύγων, ἐκπροσωπούμενος ἀπό τόν Ε. Lebrun, δικηγόρο Βρυξελλών, καί ή 'Επιτροπή, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τήν D. Sorasio, μέλος τῆς νομικῆς υπηρεσίας της, καί ἀπό τόν D. Jacob, δικηγόρο Βρυξελλών, ανέπτυξαν προφορικά τίς παρατηρήσεις τους. Ό Van Westen, διευθυντής τοῦ Κέντρου τοῦ Petten, ἀπάντησε στίς ερωτήσεις πού τοῦ υπέβαλε τό Δικαστήριο.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810129">29ης 'Ιανουαρίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στη γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19800116">16 'Ιανουαρίου 1980</DATE>, ὁ Alain de Briey, πρώην έκτακτος υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, άσκησε προσφυγή περί ἀκυρώσεως τῆς ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19790201">1ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> μέ τήν ὁποία ἡ Ἐπιτροπή ἀπέλυσε τόν προσφεύγοντα, τρισήμισι μήνες μετά τήν καταγγελία, λόγω επαγγελματικής ἀνεπάρκειας. 'Επικουρικά ζητᾶ εἴτε τήν ἀναστολή εκτελέσεως τῆς ἀπολύσεως, μέχρις ὅτου ἀποφανθεί τό Συμβούλιο ἐπί μιας προτάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς γιά τή θέσπιση κανονισμοῦ περί προστασίας τῶν έκτακτων υπαλλήλων έναντι τῆς ἀνεργίας, των ἀσθενειών καί τῆς ἀναπηρίας, ἡ μέχρις ὅτου ρυθμιστεί ἡ κάλυψη τοῦ προσφεύγοντος έναντι τῶν κινδύνων αὐτῶν ἀπό τήν καθ' ἧς, εἴτε τήν καταδίκη τῆς 'Επιτροπής νά λάβει τά ἀναγκαία μέτρα, ώστε ἡ κοινωνική προστασία του νά εἶναι<?PAGE NO="644"?> σύμφωνη μέ τήν πρόταση αύτη ἤ νά εἶναι 'ίδια μέ την προστασία πού θά θεσπιστεί ἀπό τό Συμβούλιο κατόπιν τῆς προτάσεως αὐτῆς. Ὡς ἐπικουρικότερο αίτημα ζήτᾶ ἡ διάρκεια τῆς προθεσμίας καταγγελίας νά ὁριστεί σέ δέκα μήνες καί νά καταδικαστεί ἡ 'Επιτροπή νά τοῦ καταβάλει τη σχετική ἀποζημίωση.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων προσλήφθηκε τό 1975 ὡς ἔκτακτος υπάλληλος γιά δύο χρόνια μέ τήν ιδιότητα τοῦ προϊσταμένου τοῦ τμήματος <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>Διοίκηση καί Προσωπικό<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> τοῦ Κοινοῦ Κέντρου 'Ερευνῶν (Κέντρου) στην Ispra. 'Επειδή ἡ εργασία πού παρείχε ὁ προσφεύγων στή θέση αὐτή κρίθηκε ἀνεπαρκής ἀπό τους Ιεραρχικά ἀνωτέρους του, πράγμα πού τοῦ γνωστοποιήθηκε, ὁ ἐνδιαφερόμενος μετατέθηκε τό Μάρτιο 1977 στό Κέντρο τοῦ Petten ὡς προϊστάμενος τοῦ τμήματος <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>Διοίκηση καί Υποδομή<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>, γιά νά τοῦ δοθεί μιά ἐπιπλέον ευκαιρία. Συγχρόνως ἀνανεώθηκε τό συμβόλαιό του γιά ἀόριστο χρόνο, σύμφωνα μέ τό άρθρο 2 στοιχείο δ τοῦ καθεστῶτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ, διάταξη πού εἰσάχθηκε εκείνη τήν εποχή μέ σκοπό νά ἀντικαταστήσει τό υπηρεσιακό καθεστώς τῶν προσώπων πού ἀμείβονταν ἀπό τις πιστώσεις ἐρευνών καί επενδύσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Μετά ἀπό τίς συνομιλίες πού εἶχε μέ τόν προσφεύγοντα, ὁ διευθυντής τοῦ Κέντρου τοῦ Petten τόν επέκρινε, σέ ἕνα υπόμνημα τῆς <DATE ISO="19780131">31ης 'Ιανουαρίου 1978</DATE>, γιά τόν τρόπο μέ τόν όποιο είχε ἀσκήσει τά καθήκοντά του καί τόν παρακάλεσε νά <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>ἀναλάβει ενεργά τή διεύθυνση τοῦ τμήματος<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>. Ἀφοῦ ἀνασκεύασε ἐγγράφως τίς κατηγορίες αυτές, ὁ προσφεύγων έφυγε κατά τά μέσα Φεβρουαρίου γιά τίς Ἡνωμένες Πολιτείες, ὅπου έμεινε μέ ἀποστολή μέχρι τίς ἀρχές Σεπτεμβρίου. Κατά τή διάρκεια τῆς παραμονῆς αὐτης ὁ προσφεύγων έπεσε θύμα ένοπλης επιθέσεως, πού τοῦ προκάλεσε μόνιμη μερική ἀναπηρία σέ ποσοστό 27 ο/ο, γιά τήν ὁποία ἀποζημιώθηκε σύμφωνα μέ τό άρθρο 73 τοῦ κανονισμοῦ, τό όποιο εφαρμόζεται στους μόνιμους υπαλλήλους καί στό λοιπό προσωπικό.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Μετά τήν επιστροφή του ὁ προσφεύγων εἶχε καί νέα προσωπική συνομιλία, αύτη τή φορά μέ τό γενικό διευθυντή τοῦ Κέντρου, πού συνεχίστηκε μέ ἀνταλλαγή υπομνημάτων, ἀπό τήν ὁποία συνάγεται ὅτι ἡ εκτίμηση τῆς εργασίας του παρέμεινε ἀρνητική. Τέλος, μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19790201">1ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, καταγγέλθηκε ἡ σύμβαση εργασίας τοῦ προσφεύγοντος μέ προειδοποίηση τρισήμισι μηνών, προθεσμία πού παρατάθηκε λόγω ἀσθενείας μέχρι τίς <DATE ISO="19790815">15 Αυγούστου 1979</DATE>.</TXT></NP><?PAGE NO="645"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ κυρίου αιτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Γιά νά στηρίξει την προσφυγή ἀκυρώσεως πού άσκησε, ὁ προσφεύγων κατ' ἀρχάς Ισχυρίζεται ὅτι ἡ ἀπόφαση περί ἀπολύσεως εἶναι ελαττωματική τόσο λόγω νομικής πλάνης, ὅσο καί λόγω πραγματικής πλάνης, επειδή δέν είναι αιτιολογημένη καί επειδή βασίζεται σέ εκτίμηση τῆς εργασίας τοῦ προσφεύγοντος πού ὁ 'ίδιος ἀμφισβητεί καί τό βάρος ἀποδείξεως τῆς ὁποίας βαρύνει τήν Ἐπιτροπή. 'Από τήν άποψη αυτή υπογραμμίζει ἰδίως ὅτι δεν τοῦ δόθηκε ὁ ἀναγκαίος χρόνος μετά τήν επιστροφή του ἀπό τίς 'Ηνωμένες Πολιτείες γιά νά δείξει βελτίωση στην εργασία του καί νά ἀνταποκριθεῖ <HT TYPE="ITALIC">'έτσι</HT> στην προτροπή νά ἀναλάβει ενεργά τή διεύθυνση τοῦ τμήματος, ἡ ὁποία περιεχόταν στό ὑπόμνημα τῆς <DATE ISO="19780131">31ης 'Ιανουαρίου 1978</DATE> καί ἡ ὁποία ἀπέκλειε κατά τον προσφεύγοντα τή δυνατότητα νά βασιστεί ἡ ἀπόλυση στήν προγενέστερη εργασία του. Ἐξάλλου, ή 'Επιτροπή δέν μπορεί νά επικαλείται τήν ἀνεπάρκεια τῶν ἐπαγγελματικῶν Ικανοτήτων τοῦ προσφεύγοντος ὡς <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>manager<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>, διότι ὁ διευθυντής τοῦ Κέντρου τοῦ Petten τόν είχε <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>βραχυκυκλώσει<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>, ερχόμενος σέ επαφή ἀπευθείας μέ τους ὑφισταμένους του, καί διότι ἡ Ἐπιτροπή παρέβη τήν υποχρέωση ἀρωγής πού εἶχε, ἀφοῦ δέν τόν ενέγραψε στό τμήμα επιμορφώσεως πού εἶχε ὀργανώσει ἡ ἴδια μέ θέμα <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>διοίκηση επιχειρήσεων<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.'</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>'Επιπλέον ὁ προσφεύγων υποστηρίζει ὅτι ἡ ἀπόφαση πάσχει ἀπό διαδικαστικό ελάττωμα, ἐπειδή δέν τοῦ δόθηκε ἡ ευκαιρία νά υπερασπιστεί τόν ἑαυτό του ὑπό τους ὅρούς πού ισχύουν γιά τους υπαλλήλους σύμφωνα μέ τό άρθρο 51 καί τό παράρτημα ΙΧ τοῦ κανονισμοῦ, τά όποια ἐφαρμόζονται κατ' ἀναλογία, ή δυνάμει τῶν άρχων τῆς ισότητας καί τοῦ δικαιώματος ἀκροάσεως, δεδομένου ὅτι κατείχε μιά θέση, τήν ὁποία σέ άλλους τομείς τῶν Κοινοτήτων κατέχει μόνιμος υπάλληλος.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Παρά τά ἀνωτέρω επιχειρήματα, πρέπει νά υπογραμμιστεί κατ' ἀρχάς ὅτι ἀπό τό άρθρο 47 παράγραφος 2 τοῦ καθεστῶτος πού ἐφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ προκύπτει σαφώς ὅτι ἡ λύση τῶν συμβάσεων ἀόριστου χρόνου, ἄν τηρηθεί ἡ προθεσμία καταγγελίας πού προβλέπεται στη σύμβαση καί ἄν ἡ προθεσμία αύτη εἶναι σύμφωνη μέ τήν ἀνωτέρω διάταξη, ἀνήκει στή διακριτική εξουσία τῆς ἀρμόδιας ἀρχής. Επομένως, σέ περίπτωση ἀπολύσεως λόγω επαγγελματικής ἀνεπάρκειας, τό Δικαστήριο δέν μπορεί νά ἐλέγξει τό βάσιμο τῆς κρίσεως αυτής, έκτός ἄν ἀποδειχτεί ἡ ύπαρξη προφανοῦς σφάλματος ἡ καταχρήσεως εξουσίας.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Οἱ πραγματικοί καί νομικοί ισχυρισμοί τοῦ προσφεύγοντος δέν εἶναι τέτοιας φύσεως, ὥστε νά μποροῦν νά δημιουργήσουν ἀμφιβολίες. Παρά τήν προτροπή<?PAGE NO="646"?> πού σέ κάποια συγκεκριμένη στιγμή απηύθυνε πρός τόν προσφεύγοντα ó Ιεραρχικά προϊστάμενός του νά αναλάβει ενεργά τη διεύθυνση τοῦ τμήματός του, ή ἁρμόδια γιά τίς ἀπολύσεις ἀρχή μποροῦσε καί ἔπρεπε νά λάβει υπόψη ὅλη τή σταδιοδρομία τοῦ ἐνδιαφερόμενου, ἀκόμα καί την περίοδο πρίν ἀπό τήν προειδοποίηση αυτή. Όσον άφορᾶ τό λεγόμενο <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>βραχυκύκλωμα<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>, δέν ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ ἄμεσες επαφές μέ τους υφισταμένους τοῦ προσφεύγοντος ξεπέρασαν αυτό πού ὁ διευθυντής μποροῦσε λογικά νά θεωρήσει ἀναγκαίο γιά τή θεραπεία μιᾶς καταστάσεως πού ὀφειλόταν ἀκριβώς στην ἀνεπάρκεια τοῦ προσφεύγοντος. Ἐξάλλου τό επιχείρημα αυτό ήταν γνωστό στην ἁρμόδια γιά τίς ἀπολύσεις ἀρχή κατά τό χρόνο τῆς λήψεως τῆς ἀποφάσεως περί ἀπολύσεως. Τέλος, δέν εἶναι δυνατό νά καταλογιστεί στη διοίκηση τό γεγονός ὅτι δέν ενέγραψε τόν προσφεύγοντα σέ ἔνa τμήμα στό ὁποιο ὁ 'ίδιος δέ ζήτησε νά εγγραφεί καί τό όποιο αφορούσε γνώσεις πού ó προσφεύγων έπρεπε ήδη νά έχει.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Όσον άφορα τά επιχειρήματα τοῦ προσφεύγοντος σχετικά μέ τή διαδικασία, τά όποια ἀντλεί ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, υπενθυμίζεται ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ πού εφαρμόζονται κατ' ἀναλογία στό λοιπό προσωπικό ἀπαριθμούνται ρητά στίς διατάξεις τοῦ καθεστῶτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ. Κάτι τέτοιο ομως δέν συμβαίνει ούτε γιά τό άρθρο 51 τοῦ κανονισμοῦ ούτε γιά τό παράρτημά του ΙΧ. 'Επιπλέον προκύπτει σαφώς ἀπό τό φάκελο τῆς υποθέσεως ὅτι ὁ προσφεύγων είχε κάθε ευκαιρία, κατά τίς προσωπικές συνομιλίες καί τήν εκτενή ἀνταλλαγή υπομνημάτων, νά ἐπικαλεστεί τά μέσα άμυνάς του. Γιά τόν 'ίδιο λόγο ὁ προσφεύγων δέν μπορεί νά παραπονεθεί γιά τήν έλλειψη αιτιολογίας στην 'ίδια τήν ἀπόφαση, ή ὁποία άλλωστε δικαιολογείται ἀπό τή διακριτική εξουσία πού ἀπονέμεται στην ἁρμόδια ἀρχή ἀπό τό άρθρο 47 παράγραφος 2.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>'Αρα τό κύριο αἴτημα πρέπει νά ἀπορριφθεῖ.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ ἐπικουρικοῦ αιτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Γιά νά θεμελιώσει τό αἴτημα αυτό, ὁ προσφεύγων υποστηρίζει ὅτι δέν <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> επαρκή κάλυψη έναντι τῶν κινδύνων ἀσθενειῶν, ἀναπηρίας καί ἀνεργίας, ἄν καί ἡ 'Επιτροπή έχει προτείνει σχετικά στό Συμβούλιο τήν ἀναθεώρηση τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ. 'Επειδή δέν υπάρχουν γραπτές διατάξεις μέ τέτοιο περιεχόμενο, ἡ διοίκηση πρέπει, δυνάμει τῶν γενικών ἀρχων τῆς επιείκειας καί τῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως καί δυνάμει της υποχρεώσεως ἀρωγής πού θεσπίζεται στό άρθρο 24 τοῦ κανονισμοῦ καί πού εφαρμόζεται κατ' ἀναλογία στό λοιπό προσωπικό, νά λάβει τά κατάλληλα<?PAGE NO="647"?> μέτρα γιά νά τόν ἀσφαλίσει έναντι τῶν κινδύνων αὐτῶν. 'Ακόμη καί ἄν δέν εἶχε τέτοια υποχρέωση, ἡ καθ᾽ ἧς θά ήταν υπεύθυνη γιά ένα τέτοιο κενό δικαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Σχετικά υπενθυμίζεται ὅτι ὁ κανονισμός 2615/76 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19761021">21ης 'Οκτωβρίου 1976</DATE> περί τροποποιήσεως τοῦ κανονισμου 259/68 ὅσον άφορᾶ τό καθεστώς πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιπού προσωπικοῦ τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" DATE.PUB="1976" PAGE.FIRST="1">JO L 299, σ. 1</REF.DOC.OJ>) έδωσε τή δυνατότητα νά προσλαμβάνοναι στους τομείς τῆς έρευνας καί τῶν επενδύσεων έκτακτοι υπάλληλοι γιά ἀόριστο χρόνο, καί νά επιφορτίζονται μέ καθήκοντα πού ἀσκοῦνται σέ άλλους τομείς τῶν Κοινοτήτων ἀπό μόνιμους υπαλλήλους. 'Η ρύθμιση αυτή, ἡ ὁποία δέν μπορεί, σύμφωνα μέ τήν τρίτη αἰτολογική σκέψη τοῦ κανονισμοῦ, νά ἀποτελέσει σέ καμιά περίπτωση προηγούμενο γιά τήν εὐρωπαϊκή δημόσια υπηρεσία, επέτρεψε πιό εὐλύγιστη διοίκηση στους τομείς αυτούς, ἡ ὁποία προσαρμόζεται εὔκολα στίς διάφορες ἀνάγκες τῆς υπηρεσίας καί στά διαθέσιμα κονδύλια. 'Αντίθετα, οἱ έκτακτοι αὐτοί υπάλληλοι, ἄν καί ἀσκοθν καθήκοντα ἴδια μέ αυτά πού έχουν ἀνατεθεί ἀλλοῦ σέ μόνιμους, δέν έχουν τήν 'ίδια εξασφάλιση ὡς πρός τή θέση τους.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>'Από τήν άποψη αυτή φαίνεται οπωσδήποτε λυπηρό τό γεγονός ὅτι οἱ κοινοτικές ἀρχές δέν έχουν ἀκόμα κατορθώσει νά θεσπίσουν γιά τους έκτακτους αυτούς υπαλλήλους ένα καθεστώς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως πού νά περιλαμβάνει τήν ἀσφάλιση έναντι τοῦ κινδύνου τῆς ἀνεργίας. Ή ύπαρξη πάντως τοῦ κενού αὐτοῦ δέν ἀποτελεί λόγο ούτε γιά τήν ἀναβολή τῆς ημερομηνίας ἀπολύσεως τοῦ προσφεύγοντος οὔτε γιά τή δημιουργία υπέρ αὐτοῦ καθεστώτος ad hoc βασισμένου σέ μιά πρόταση κανονισμού, ἐπί τῆς ὁποίας δέν έχει ἀποφανθεί ἀκόμα τό Συμβούλιο. Δεδομένου ὅτι ὁ προσφεύγων κατά τήν πρόσληψη του ὡς έκτακτου υπαλλήλου γνώριζε ἡ ὄφείλε νά γνωρίζει τήν έλλειψη μιᾶς τέτοιας ἀσφαλίσεως, τό κενό αὐτό δέν μπορεί νά θεμελιώσει ούτε αἴτηση ἀποζημιώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Πρέπει ἑπομένως νά ἀπορριφθούν καί τά ἐπικουρικά αιτήματα.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ ἐπικουρικότερου αιτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων ισχυρίζεται σχετικά ὅτι λόγω τοῦ εξαιρετικοῦ χαρακτήρα τῆς λύσεως συμβάσεως ἀόριστου χρόνου ἡ προθεσμία καταγγελίας έπρεπε νά ήταν ή ἀνώτατη προθεσμία, δηλαδή δέκα μῆνες.</TXT></NP><?PAGE NO="648"?><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Όσον άφορᾶ την προθεσμία καταγγελίας, τό άρθρο 47 παράγραφος 2 τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται ἐπί τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ παραπέμπει στήν ἀτομική σύμβαση, ὁρίζοντας ταυτόχρονα τά κατώτατα ὅρια, καθώς καί την ἀναστολή μέχρι τρεις μήνες λόγω ἀναρρωτικής άδειας, ἀναστολή πού χορηγήθηκε καί στον προσφεύγοντα.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Στή σύμβαση τοῦ προσφεύγοντος ἡ προθεσμία καταγγελίας εἶχει ὁριστεί σύμφωνα μέ τους κανόνες περί κατώτατου ὁρίου τοῦ ἄρθρου 47 καί ἡ προθεσμία πού τηρήθηκε στην περίπτωση τοῦ προσφεύγοντος ἀντιστοιχοῦσε μέ τή συμβατική προθεσμία. Δέν μπορεί επομένως νά προσαφθεί σφάλμα στην ἁρμόδια ἀρχή γιά τό ὅτι συμμορφώθηκε μέ τίς διατάξεις αυτές.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω σκέψεων πρέπει νά ἀπορριφθεί ἡ προσφυγή στό σύνολό της.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>'Επί τῶν δικαστικῶν εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, ὁ ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά ἔξοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων ἡττήθη.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Σύμφωνα ὅμως μέ τό άρθρο 70 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων τῶν Κοινοτήτων τά όργανα φέρουν τά ἔξοδα στά όποια υποβλήθηκαν.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>'Απορρίπτει τήν προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="649"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Κάθε διάδικος φέρει τά έξοδά του.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Pescatore</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Δημοσιεύτηκε σέ δημόσια συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19810226">26 Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ό γραμματεύς</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ δεύτερου τμήματος</P><P>P. Pescatore</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>