Σύμφωνα μέ τό Bundesfinanzhof ἡ σύγκριση τῶν ἀλλοδαπών επιχειρήσεων παραγωγής πρέπει, κατά συνέπεια, νά γίνεται μέ μεγάλο ἀριθμό εθνικών επιχειρήσεων, πού παρουσιάζουν πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά, μερικές ἀπό τίς ὁποιες ὀφείλουν τήν ἴδια τήν ὕπαρξη τους στό μονοπώλιο οινοπνεύματος καί οἱ όποιες, σέ καθεστώς ελεύθερου ἀνταγωνισμοῦ, θά εἶχαν συσταθεί κατά τρόπο τελείως διαφορετικό.

'Εν πάση περιπτώσει, μιά τέτοια σύγκριση επιχειρήσεων ἡ συνθηκών παραγωγής θά εξουδετέρωνε, στην πράξη, τήν ἀπαγόρευση τῆς εισαγωγής φορολογικών διακρίσεων τοῦ ἄρθρου 95: στίς δικαστικές διαφορές τά Κράτη μέλη θά έσπευδαν νά προβάλουν τίς ιδιάζουσες συνθήκες τῆς εθνικής παραγωγής γιά νά ἀποφύγουν τήν ισότητα φορολογικής μεταχειρίσεως τῶν εισαγόμενων προϊόντων. Παρόμοια ἑρμηνεία θά ευνοούσε τήν ταχεία δημιουργία στεγανοποιημένων ἀγορών ἀπό φορολογικής ἀπόψεως. Ό κύριος σκοπός τοῦ ἄρθρου 95, δηλαδή ἡ εξασφάλιση τῆς πλήρους ουδετερότητας τῶν ἐσωτερικών φορολογικών επιβαρύνσεων, ὑπό τήν ἔποψη τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μεταξύ τῶν εθνικών καί τῶν εισαγόμενων προϊόντων, πολύ σύντομα θά ἀτονοῦσε.

Στην ἀπόφαση του τῆς 27ης Φεβρουαρίου 1980 ('Επιτροπή κατά Γαλλικής Δημοκρατίας, 168/78, Rec. σ. 347), τό Δικαστήριο διευκρίνισε ὅτι ἡ ἀπόφαση Hansen Ι δέ δύναται νά νομιμοποιήσει φορολογικές ἀνισότητες προστατευτικοί) ἡ διακριτικοῦ χαρακτήρα. Παρόμοια φορολογικά εὐεργετήματα δέ δύνανται νά χορηγοῦνται σέ καθαρά εθνικό επίπεδο παρά μόνο σέ εξαιρετικές περιπτώσεις, λαμβάνοντας υπόψη τήν εξελικτική κατάσταση τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου.

Τό ερώτημα πού τίθεται στό Δικαστήριο άφορᾶ τήν ευρύτερη ἀπαγόρευση τῆς διακρίσεως τοῦ ἄρθρου 37 μάλλον παρά τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης.

Οἱ ποσότητες παραγωγής πού ὁρίζει παρουσιάζουν χαρακτήρα καθαρά μονοπωλιακό, καί άρα διακριτικό, δεδομένου ὅτι τά ποσοστά στηρίζονται στή βασική τιμή τοῦ οινοπνεύματος πού, ἡ ἴδια, καθορίζεται ἀπό τή διοίκηση τοῦ μονοπωλίου. Όγκος παραγωγής πού δέν πραγματοποιείται ὑπό συνθήκες ἀνταγωνισμοῦ, δέ δύναται νά επεκταθεί σέ άλλα Κράτη μέλη, στό πλαίσιο τῆς ἀπαγορεύσεως εισαγωγής διακρίσεων. Μιά τέτοια επέκταση θά ὁδηγοῦσε κατά τρόπο αυτόματο σέ νέες διακρίσεις. Στόχος τοῦ ἄρθρου 37 τῆς συνθήκης είναι ἀκριβώς ἡ εξάλειψη τέτοιων διακρίσεων. Δέ δύναται ὅμως νά γίνει δεκτή ή διατήρηση, στό πλαίσιο τῆς ἑρμηνείας τοῦ άρθρου 95, διακρίσεων πού ἀπορρέουν ἀπό μονοπώλιο καί πού θά έπρεπε νά έχουν ἐξαλειφθεί βάσει τοῦ ἄρθρου 37.

Οἱ προϋποθέσεις, πού ἀναφέρονται στην παλαιά διατύπωση τοῦ ἄρθρου 79 τοῦ νόμου περί τοῦ μονοπωλίου οινοπνεύματος, δέν εἶναι ἀντικειμενικές καί διαφανεῖς. Στηρίζονται σέ πλείστους διαφορετικούς τύπους ἀποστακτηρίων, τῶν ὁποίων ή ίδρυση καί ὁ τρόπος λειτουργίας καθορίζονται ἀπό τίς Ιδιαιτέρως ἐθνικοῦ χαρακτήρα ἀπαιτήσεις τοῦ μονοπωλίου οἰνοπνεύματος καί τῶν διατάξεων περί ἀποστακτηρίων. 'Επιπλέον οἱ διάφοροι τύποι ἀποστακτηρίων προσδιορίζονται ἀπό τή βασική τιμή τοῦ οινοπνεύματος, πού συνδέεται μέ τό σύστημα τοῦ μονοπωλίου, καί πού καθορίζεται, κάθε χρόνο, ἀπό τή διοίκηση τοῦ μονοπωλίου βάσει σκέψεων πού σχετίζονται μέ τήν οἰκονομία τοῦ μονοπωλίου καί εισάγουν στη φορολογία των οινοπνευμάτων, εισαγόμενων καί ἐγχώριων, ένα στοιχεῖο πού δέν 'έχει καμία σχέση μέ μιά πραγματικά φορολογική επιβάρυνση προσδιοριζόμενη βάσει ἀντικειμενικού γενεσιουργού γεγονότος.

Ό ὄγκος παραγωγης πού καθορίζει τό άρθρο 79 δέ δικαιολογείται καθόλου καί δέ δύναται νά εξυπηρετεί παρά μόνο σκοπιμότητες ἀποκλειστικά μονοπωλιακού χαρακτήρα.

Ή οικονομική μονάδα εἶναι εκείνη ἡ ὁποία επενεργεί στην ἀγορά τῶν οινοπνευμάτων καί συμβάλλει στόν προσδιορισμό τοῦ ἀνταγωνισμού. Τό οινόπνευμα διατίθεται στό εμπόριο ἀπό τόν 'ίδιο τό φρουτοπαραγωγικό συνεταιρισμό καί όχι ἀπό τά μέλη του. Ἡ νομική δομή (συνεταιρισμός, σωματείο), πού παρουσιάζει αύτη ἡ οικονομική μονάδα, στερείται ενδιαφέροντος στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 95. Πράγματι, τά ἀποστακτήρια τῶν φρουτοπαραγωγικῶν συνεταιρισμών εἶναι μεγάλες εκμεταλλεύσεις.

Τό Hauptzollamt τον Flensburg, καθ' οὗ στην κύρια υπόθεση, παρατηρεί ὅτι τό Δικαστήριο, στην ἀπόφαση του Schneider-Import, ἀναγνώρισε τό νόμιμο, ὡς πρός τό ἄρθρο 95 τῆς συνθήκης, τῶν φορολογικών πλεονεκτημάτων πού ἀπολαύουν τά ἀποστακτήρια τῆς κατ' ἀποκοπήν οἰνοπνευματοποιίας, οἱ ιδιοκτῆτες πρώτων υλών καί τά μικρά ἀποστακτήρια ὑπό σφράγιση. Κατά τοῦτο, στό ερώτημα ἄν μόνο ή ὁμοιότητα τῶν προϊόντων 'έχει σημασία, αρμόζει ἀρνητική ἀπάντηση. Τό ἴδιο ισχύει καί γιά τή συνεταιριστική μορφή της μικρῆς παραγωγης στά συνεταιριστικά ἀποστακτήρια φρούτων.

Ή διαφορά ἐπί τῆς κύριας υποθέσεως δέν εἶναι ὅμοια μέ τήν υπόθεση Schneider, λόγω τοῦ γεγονότος ὅτι, τό 1963, ὁ ὁμοσπονδιακός νόμος περί μονοπωλίου οινοπνεύματος δέν πρόβλεπε ρητώς φορολογική έκπτωση γιά τό εἰσαγόμενο ἀπόσταγμα πού προέρχεται ἀπό ἀποστακτήρια παρόμοια μέ τά εθνικά ἀποστακτήρια τά όποια ἀπολαύουν αὐτης τῆς φορολογικῆς εκπτώσεως. Ἐξ αὐτοῦ δέ συνεπάγεται, πάντως, ὅτι όλα τά εἰσαγόμενα οινοπνεύματα, ἀδιακρίτως τῆς καταγωγῆς τους, εἶναι δυνατό ν' ἀπολαύουν τῶν εθνικών φορολογικών πλεονεκτημάτων. Μόνο οἱ ἀλλοδαποί παραγωγοί, πού ἀντιστοιχούν στίς ευνοούμενες εθνικές κατηγορίες δύνανται νά διεκδικήσουν τά 'ίδια φορολογικά πλεονεκτήματα, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95. Διαφορετική ἑρμηνεία θά ὁδηγοῦσε σέ διακρίσεις ὅσον ἀφορᾶ τό 95% τῆς εθνικῆς παραγωγης οινοπνευμάτων, πού υπόκεινται σέ φόρους 1500 μάρκων καί άνω, καί θά ήταν άσχετη πρός τήν επιδίωξη τῶν κοινοτικών ἀντικειμενικών σκοπών πού επιβάλλει ἡ συνθήκη.

Τά ἀποστακτήρια ρουμιοῦ στή Γουαδελούπη δέ δύνανται νά συγκριθοῦν, ούτε κατά προσέγγιση, μέ τά μικρά ἐθνικά ἀποστακτήρια ἡ συνεταιρισμούς.

Ἡ έννοια συνθῆκες παραγωγης εἶναι πολύ ρευστή. Οὔτε τό επίπεδο τῶν ημερομισθίων καί τῶν τιμών, οὔτε τό κοινωνικό περιβάλλον, ούτε τό κλίμα καί ἡ ποιότητα τοῦ ἐδάφους ἀποτελοῦσαν φορολογικά κριτήρια τοῦ ἐθνικοῦ δικαίου πού 'ίσχυε κατά τήν περίοδο πού ἀφορᾶ τή διαφορά ἐπί της κύριας υποθέσεως.

'Εν πάση περιπτώσει, ἡ γερμανική ρύθμιση ἀνταποκρίνεται στην ἀπαίτηση πού ἀπορρέει ἀπό τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ὅτι τά κριτήρια ἀπό τά όποια τό εθνικό δίκαιο ἐξαρτᾶ τό φορολογικό πλεονέκτημα, δέν πρέπει νά θεσπίζονται κατά τρόπο ώστε νά εἶναι δυνατό νά πληρούνται, χωρίς δυσκολία, ἀπό τους εθνικούς παραγωγούς, ἀλλά ὄχι καί ἀπό τους ἀλλοδαπούς παραγωγούς.

Ή ἀπόσταξη ὑπό τό καθεστώς τῆς κατ' ἀποκοπήν οἰνοπνευματοποιίας ἐπιτρέπει τή φορολογία τῶν μικρών ἀποστακτηρίων χωρίς δυσανάλογα διοικητικά έξοδα. Συγχρόνως, λόγω τῆς δυνατότητας, πού ὀφείλεται στή μέθοδο ἐκτιμήσεως, ἀπαλλαγής ἀπό τό φόρο ἑνός πλεονάσματος τῆς παραγωγής, ἡ ἐν λόγω ἀπόσταξη ευνοεί τή φορολογική ειλικρίνεια καί συνιστά εμπόδιο στην ἀπόπειρα παράνομης ἀποστάξεως. Τό ενδεχόμενο φορολογικό πλεονέκτημα πού προκύπτει γιά τά ἀποστακτήρια πού λειτουργούν ὑπό καθεστώς ἀποκοπής ἀποτελεί ουσιαστικά παρεπόμενη συνέπεια τοῦ μόνου πρακτικού συστήματος εἰσπράξεως φόρων, πού εφαρμόζεται στό εθνικό ἐπίπεδο γιά τά πολύ μικρά ἀποστακτήρια. Ὡς τεχνικός κανόνας εισπράξεως, ἡ ἀπόσταξη ὑπό τό καθεστώς τῆς κατ' ἀποκοπή οἰνοπνευματοποιίας δέν ἀνάγεται στην ἀπαγόρευση εισαγωγής φορολογικής διακρίσεως τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης. 'Αποτελεί τόν προσφορότερο τρόπο εἰσπράξεως, ἀπό τήν άποψη τῆς φορολογικής τεχνικής, καί τά πλεονεκτήματα, ἁπλώς ενδεχόμενα, πού συνεπάγεται επομένως εἶναι ἀπό ἀπόψεως κοινωνικής καί γεωργικής πολιτικής θετικά.

Ή 'Επιτροπή παρατηρεί ὅτι τό Finanzgericht τοῦ 'Αμβούργου ζητά νά διαφωτισθεί ἀπό τό Δικαστήριο ὅσον άφορᾶ τά θέμα ἄν, καί ὑπό ποιες προϋποθέσεις, τό εἰσαγόμενο οἰνόπνευμα δύναται να ἀπολαύει φορολογικῶν πλεονεκτημάτων τά όποια τό ἐθνικό δίκαιο ἐπιφυλάσσει σέ ὁρισμένους τύπους προϊόντων ἤ σέ ὁρισμένες κατηγορίες παραγωγῶν. Τό θέμα εἶναι δηλαδή ὁ προσδιορισμός τῶν κριτηρίων εφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης. Δεδομένου ὅτι τό Δικαστήριο έχει ήδη πολλές φορές ἀποφανθεῖ ἐπί τοῦ θέματος, τό Finanzgericht ζητά, μέ τό ερώτημα του, διευκρινίσεις ἐπί τῆς εκτάσεως τῆς νομολογίας αυτής.

ἐθνικών καί εισαγόμενων προϊόντων.

Ό σκοπός τοῦ εδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 95 είναι ἡ πρόληψη κάθε έμμεσου φορολογικοῦ προστατευτισμοῦ, στην περίπτωση τῶν προϊόντων τά όποια, χωρίς νά είναι ὁμοειδή, βρίσκονται εντούτοις σέ σχέση ἀνταγωνισμοῦ έστω καί μερικοῦ, έμμεσου ή ἐνδεχόμενου, μέ ὁρισμένα προϊόντα τῆς χώρας εισαγωγής.