<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-150/21</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62021CJ0150</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:268">EU:C:2022:268</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20220407">7.4.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑150/21</HT></P><P><HT TYPE="SC">Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (Sąd właściwy w sprawach karnych)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (siódma izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220407">7 kwietnia 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: polski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Wzajemne uznawanie</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Wykonanie kar o charakterze pieniężnym</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 1 lit. a) ppkt (ii)</KEYWORD><KEYWORD>Orzeczenie o wymierzeniu kary o charakterze pieniężnym wydane przez organ administracyjny</KEYWORD><KEYWORD>Orzeczenie, od którego przysługuje odwołanie do prokuratora podlegającego instrukcjom ministra sprawiedliwości</KEYWORD><KEYWORD>Późniejsze odwołanie do sądu właściwego także w sprawach karnych</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑150/21</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20210223">23 lutego 2021 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20210305">5 marca 2021 r.</DATE>, w postępowaniu dotyczącym uznania i wykonania kary o charakterze pieniężnym nałożonej na:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><P><HT TYPE="BOLD">D.B.,</HT></P><P>przy udziale:</P><P><HT TYPE="BOLD">Prokuratury Rejonowej Łódź-Bałuty,</HT></P></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (siódma izba),</P><P>w składzie: J. Passer, prezes izby, N. Wahl i M.L. Arastey Sahún (sprawozdawczyni), sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: N. Emiliou,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu Prokuratury Rejonowej Łódź-Bałuty – J. Szubert, prokurator regionalny w Łodzi,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu polskiego – B. Majczyna, w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego – M. K. Bulterman i P. Huurnink, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – M. Wasmeier i K. Herrmann, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia <DATE ISO="20050224">24 lutego 2005 r.</DATE> w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="076" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 76, s. 16</REF.DOC.OJ>), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 81, s. 24</REF.DOC.OJ>), (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>decyzją ramową 2005/214<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania wszczętego przez Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Justitie en Veiligheid (centralne biuro poboru należności sądowych przy ministerstwie sprawiedliwości i bezpieczeństwa, Niderlandy, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>CJIB<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) w celu doprowadzenia do uznania i wykonania w Polsce kary pieniężnej nałożonej na D.B. w Niderlandach w związku z naruszeniem przez niego przepisów ruchu drogowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji ramowej 2005/214, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Definicje<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Do celów niniejszej decyzji ramowej:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> oznacza prawomocne orzeczenie nakazujące osobie fizycznej lub prawnej uiszczenie kary o charakterze pieniężnym, wydane przez:</TXT><P>[…]</P><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do przestępstwa lub wykroczenia zgodnie z prawem państwa wydającego, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do czynów podlegających karze zgodnie z prawem państwa wydającego jako naruszenie przepisów, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>kara o charakterze pieniężnym<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza zobowiązanie do zapłaty:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>określonej w orzeczeniu kwoty pieniężnej w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 3 tej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Prawa podstawowe<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Niniejsza decyzja ramowa nie narusza obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawnych zawartych w art. 6 traktatu [UE]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 4 tej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Przekazywanie orzeczeń i włączenie organu centralnego<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Orzeczenie, wraz z zaświadczeniem przewidzianym w niniejszym artykule, może zostać przekazane właściwym organom państwa członkowskiego, w którym osoba fizyczna lub prawna, przeciwko której wydano orzeczenie, posiada mienie lub uzyskuje dochody, zwykle zamieszkuje lub, w przypadku osoby prawnej, posiada zarejestrowaną siedzibę<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 5 decyzji ramowej 2005/214, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Zakres<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Następujące przestępstwa i wykroczenia, jeśli są karalne w państwie wydającym oraz zdefiniowane w sposób określony w prawie państwa wydającego, stanowią, bez konieczności weryfikacji ich karalności w obu państwach, podstawę uznania i wykonania orzeczenia, zgodnie z postanowieniami niniejszej decyzji ramowej:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>naruszenie przepisów ruchu drogowego, w tym łamanie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz przepisów dotyczących towarów niebezpiecznych,</P></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 6 decyzji ramowej 2005/214, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Uznawanie i wykonywanie orzeczeń<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Właściwe organy w państwie wykonującym uznają orzeczenie, które zostało przekazane zgodnie z art. 4, z pominięciem dalszych formalności i niezwłocznie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu jego wykonania, o ile właściwy organ nie zdecyduje o powołaniu się na podstawy odmowy uznania lub wykonania przewidziane w art. 7<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7 wspomnianej decyzji ramowej, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Podstawy odmowy uznania lub wykonania<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Właściwy organ w państwie wykonującym może również odmówić uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli zostanie wykazane, że:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>według zaświadczenia określonego w art. 4 dana osoba – w przypadku procedury pisemnej – nie została, wbrew prawu państwa wydającego, poinformowana osobiście ani za pośrednictwem pełnomocnika właściwego zgodnie z prawem krajowym o swoim prawie do zakwestionowania sprawy ani o terminie skorzystania z takiego środka prawnego;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><?PAGE NO="4"?><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2 lit. c), g), i) oraz j), właściwy organ w państwie wykonującym przed podjęciem decyzji o nieuznaniu i niewykonaniu orzeczenia w całości lub w części, zasięga wszelkimi odpowiednimi sposobami opinii właściwego organu w państwie wydającym, a w stosownych przypadkach występuje do niego o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 20 ust. 3 tej decyzji ramowej przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Każde państwo członkowskie może odmówić uznania i wykonania orzeczenia, w przypadku gdy zaświadczenie określone w art. 4 pozwala podejrzewać, że naruszone zostały prawa podstawowe lub podstawowe zasady prawne zawarte w art. 6 [t]raktatu. W takim przypadku zastosowanie ma procedura określona w art. 7 ust. 3<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo polskie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 611 ff § 1 ustawy z dnia <DATE ISO="19970606">6 czerwca 1997 r.</DATE> – Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 30) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>państwem wydania orzeczenia<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00AB" ID="QE0019"/>, o wykonanie prawomocnego orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym, orzeczenie to podlega wykonaniu przez sąd rejonowy, w okręgu którego sprawca posiada mienie lub osiąga dochody, albo ma stałe lub czasowe miejsce pobytu. […]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200922">22 września 2020 r.</DATE> do sądu odsyłającego [Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska)], wpłynął wniosek CJIB o uznanie i wykonanie jego orzeczenia z dnia <DATE ISO="20200117">17 stycznia 2020 r.</DATE>, które uprawomocniło się w dniu <DATE ISO="20200228">28 lutego 2020 r.</DATE>, na mocy którego na D.B. nałożono karę pieniężną w wysokości 92 EUR w związku z naruszeniem przez niego w dniu <DATE ISO="20200105">5 stycznia 2020 r.</DATE> przepisów ruchu drogowego polegającym na przekroczeniu dozwolonej prędkości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20201106">6 listopada 2020 r.</DATE> sąd odsyłający zwrócił się do CJIB z pytaniami dotyczącymi procedury odwoławczej przysługującej od orzeczenia o wymierzeniu kary oraz statusu organu rozpoznającego to odwołanie. Sąd ten otrzymał odpowiedź CJIB w dniu <DATE ISO="20210222">22 lutego 2021 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>D.B. nie stawił się na żadnym z wyznaczonych terminów posiedzeń w dniach <DATE ISO="20201106">6 listopada</DATE> i <DATE ISO="20201208">8 grudnia 2020 r.</DATE> oraz <DATE ISO="20210223">23 lutego 2021 r.</DATE> D.B. nie złożył także żadnego pisma.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Sąd odsyłający podnosi, że zgodnie z przepisami niderlandzkimi od wymierzonego przez CJIB mandatu karnego można w terminie sześciu tygodni złożyć odwołanie do prokuratora w Niderlandach. Jeśli prokurator nie przychyli się do stanowiska osoby zainteresowanej, przysługuje jej odwołanie do kantonrechter (sądu rejonowego, Niderlandy). Jeśli jednak sprawa dotyczy mandatu w wysokości 225 EUR lub wyższej, rozpoznanie sprawy przez sąd jest uzależnione od wniesienia kaucji stanowiącej równowartość wymierzonej kary.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W tych okolicznościach sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do tego, czy prokuratora w rozumieniu przepisów niderlandzkich można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> w rozumieniu art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Wspomniany sąd odsyłający jest zdania, że mając na uwadze art. 3 i art. 20 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214, a także art. 6 TUE w odniesieniu do ochrony praw podstawowych, wykładnia art. 1 lit. a) ppkt (ii) tej decyzji ramowej powinna uwzględniać art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE>, oraz jego wykładnię przyjętą w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Na gruncie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w celu zachowania rzetelności postępowania sprawę powinien rozpoznać bezstronny sąd, który nie wykazuje cech zależności od władzy wykonawczej (wyroki ETPC: z dnia <DATE ISO="19810623">23 czerwca 1981 r.</DATE> w sprawie Le Compte, Van Leuven i De Meyer przeciwko Belgii, CE:ECHR:1981:0623JUD000687875; a także z dnia <DATE ISO="19880429">29 kwietnia 1988 r.</DATE> w sprawie Belilos przeciwko Szwajcarii, CE:ECHR:1988:0429JUD001032883). Ponadto istotne jest w tym względzie, aby nie występowały nadmierne bariery fiskalne czy prawne, które mogłyby utrudnić dostęp do takiego sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o wykładnię pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>sądu właściwego także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, o którym mowa w art. 1 lit. a) ppkt (iii) decyzji ramowej 2005/214, Trybunał orzekł już, że w celu dokonania oceny, czy organ przewidziany w uregulowaniu krajowym posiada charakter takiego sądu, należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności, takich jak podstawa prawna tej instytucji, jej stały charakter, obligatoryjny charakter jej jurysdykcji, kontradyktoryjność postępowania, stosowanie przez tę instytucję przepisów prawa oraz jej niezawisłość (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131114">14 listopada 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Baláž</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑60/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:733">EU:C:2013:733</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o wymaganie niezawisłości sędziowskiej, obejmuje ono dwa aspekty. Pierwszy z nich, o charakterze zewnętrznym, wymaga, aby dany organ wypełniał swoje zadania w pełni autonomicznie, bez podległości w ramach hierarchii służbowej, bez podporządkowania komukolwiek, w sposób wolny od nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, oraz pozostając pod ochroną przed ingerencją i naciskami z zewnątrz, które mogą zagrozić niezależności osądu jego członków i wpływać na ich rozstrzygnięcia [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Drugi aspekt, o charakterze wewnętrznym, łączy się z pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>bezstronności<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> i dotyczy jednakowego dystansu do stron sporu i ich odpowiednich interesów w odniesieniu do jego przedmiotu [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Trybunał wypowiedział się w szczególności w kwestii, czy prokurator krajowy może zostać uznany za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 190, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionej decyzją ramową 2009/299. Wykluczył on taką możliwość, w sytuacji gdy prokuratura państwa członkowskiego jest narażona na ryzyko podlegania, bezpośrednio lub pośrednio, indywidualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony organu władzy wykonawczej, takiego jak minister sprawiedliwości, w ramach podejmowania decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>OG i PI (Prokuratury w Lubece i w Zwickau)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑508/18 i C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Jednocześnie Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>orzeczeniem sądowym<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 jest decyzja o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjęta przez prokuraturę państwa członkowskiego, o ile ów europejski nakaz aresztowania obligatoryjnie podlega zatwierdzeniu przez sąd, który kontroluje w sposób niezależny i obiektywny przesłanki wydania oraz proporcjonalność wspomnianego nakazu aresztowania [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191009">9 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>NJ (Prokuratura w Wiedniu)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑489/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:849">EU:C:2019:849</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Sąd odsyłający jest zdania, że mając na uwadze to orzecznictwo oraz pozycję prokuratury w niderlandzkim porządku prawnym, nie można jej uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> w rozumieniu art. 1 lit. a) ppkt (ii) i (iii) decyzji ramowej 2005/214.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający podkreśla znaczenie przewidzianej w tych przepisach możliwości wniesienia sprawy do sądu właściwego także w sprawach karnych, w przypadku gdy orzeczenie stwierdzające winę danej osoby i wymierzające karę jest całkowicie zautomatyzowane, ponieważ organ krajowy, który wydaje to orzeczenie, ogranicza się do weryfikacji danych właściciela pojazdu i przekazania tej osobie dokumentu wygenerowanego przez system komputerowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o uregulowanie niderlandzkie, zgodnie z którym, w przypadku gdy prokurator nie uwzględnia złożonego przez zainteresowaną osobę odwołania od orzeczenia CJIB, odwołanie może zostać następnie wniesione do kantonrechter (sądu rejonowego), nie spełnia ono przewidzianego w art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214 wymagania, według którego orzeczenie organu państwa wydającego innego niż sąd powinno móc być przedmiotem odwołania wniesionego do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>sądu właściwego także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Jak się bowiem wydaje, ta decyzja ramowa przewiduje możliwość odwołania się do sądu w sposób bezpośredni, bez konieczności uprzedniego wyczerpania jakiejkolwiek innej procedury.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W tym względzie z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131114">14 listopada 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Baláž</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑60/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:733">EU:C:2013:733</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), wynika, że dostęp do sądu właściwego także w sprawach karnych w rozumieniu decyzji ramowej 2005/214 nie powinien podlegać warunkom, które czynią go niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Ponadto sąd odsyłający zauważa, że zgodnie z przepisami niderlandzkimi, w przypadku gdy wystawiony mandat opiewa na kwotę 225 EUR lub wyższą, warunkiem rozpoznania odwołania przez sąd jest uiszczenie przez zainteresowaną osobę kaucji stanowiącej równowartość tej kwoty. Otóż ta zasada proceduralna może stanowić barierę zniechęcającą obywatela państwa członkowskiego do złożenia odwołania w państwie członkowskim wydającym nakaz.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>1)</NO.P><TXT>Czy orzeczenie nakładające karę pieniężną wydane przez niderlandzki centralny organ administracyjny wyznaczony na podstawie art. 2 decyzji ramowej [2005/214], od którego odwołanie przysługuje do prokuratury, podlegającej organizacyjnie ministerstwu sprawiedliwości, spełnia kryteria <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>orzeczenia od którego przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00AB" ID="QE0028"/> w rozumieniu art. 1 [lit.] a) [ppkt] (ii) decyzji ramowej?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="7"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy kryterium, aby orzeczenie nakładające karę pieniężną podlegało zaskarżeniu do <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>sądu właściwego w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00AB" ID="QE0029"/> można uznać za spełnione, w sytuacji gdy złożenie odwołania do sądu rejonowego jest możliwe dopiero na dalszym etapie postępowania, tj. po jego negatywnym rozpatrzeniu przez prokuratora, a ponadto wiąże się w niektórych przypadkach z koniecznością wniesienia opłaty stanowiącej równowartość nałożonej kary?<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Poprzez pytania prejudycjalne, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, po pierwsze, czy art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214 należy interpretować w ten sposób, że prawomocne orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym na osobę fizyczną wydane przez organ wydającego państwa członkowskiego inny niż sąd w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia w świetle prawa tego państwa członkowskiego stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy uregulowanie tego państwa członkowskiego przewiduje, że odwołanie od tego orzeczenia rozpatruje najpierw prokurator podlegający zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, a następnie zainteresowany może wnieść sprawę do sądu właściwego także w sprawach karnych po wydaniu przez prokuratora decyzji oddalającej to odwołanie. Po drugie, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zainteresowany miał <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy zgodnie z uregulowaniem wydającego państwa członkowskiego, jeżeli wystawiony mandat opiewa na kwotę 225 EUR lub wyższą, rozpoznanie odwołania przez sąd jest uzależnione od złożenia przez zainteresowanego kaucji stanowiącej równowartość tej kwoty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 tiret trzydzieste trzecie decyzji ramowej 2005/214 przestępstwa i wykroczenia stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeśli są karalne w wydającym państwie członkowskim oraz zdefiniowane w sposób określony w prawie tego państwa członkowskiego, stanowią, bez konieczności weryfikacji ich karalności w obu państwach, podstawę uznania i wykonania orzeczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Artykuł 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214 definiuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>prawomocne orzeczenie nakazujące osobie fizycznej lub prawnej uiszczenie kary o charakterze pieniężnym wydane przez organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do przestępstwa lub wykroczenia zgodnie z prawem państwa wydającego, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 lit. a) ppkt (iii) tej decyzji ramowej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> oznacza także <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>prawomocne orzeczenie nakazujące osobie fizycznej lub prawnej uiszczenie kary o charakterze pieniężnym wydane przez organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do czynów podlegających karze zgodnie z prawem państwa wydającego jako naruszenie przepisów, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Jak wynika z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi, a w szczególności z zaświadczenia, o którym mowa w art. 4 decyzji ramowej 2005/214, załączonego do orzeczenia CJIB będącego przedmiotem postępowania głównego, na D.B. nałożono mandat za przestępstwo lub wykroczenie popełnione w świetle prawa wydającego państwa członkowskiego, a mianowicie za wykroczenie polegające na prowadzeniu pojazdu z naruszeniem zasad ruchu drogowego określonych w prawie tego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>O ile w tych okolicznościach zastosowanie znajduje art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214, a nie art. 1 lit. a) ppkt (iii) tej decyzji ramowej, o tyle te dwa przepisy ustanawiają identycznie sformułowane wymaganie, aby zainteresowany miał <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Co się tyczy w pierwszej kolejności tego, czy prawo do środka zaskarżenia jest zagwarantowane bez względu na obowiązek poszanowania uprzedniego postępowania administracyjnego, zanim sprawa zostanie rozpoznana przez sąd właściwy także w sprawach karnych w rozumieniu decyzji ramowej 2005/214, Trybunał orzekł już, że art. 1 lit. a) ppkt (iii) tej decyzji ramowej nie wymaga, by sprawa mogła być bezpośrednio przedłożona takiemu sądowi (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131114">14 listopada 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Baláž</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑60/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:733">EU:C:2013:733</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim decyzja ramowa 2005/214 ma zastosowanie również do kar o charakterze pieniężnym wymierzanych przez organy administracyjne, dopuszczalne jest wymaganie, stosownie do specyficznych rozwiązań systemów sądowych państw członkowskich, by najpierw miał miejsce etap administracyjny. Jednakże dostęp do sądu właściwego także w sprawach karnych w rozumieniu tej decyzji ramowej nie powinien podlegać warunkom, które czynią go niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131114">14 listopada 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Baláž</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑60/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:733">EU:C:2013:733</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Co się tyczy w drugiej kolejności zakresu i charakteru kontroli sprawowanej przez sąd, który może sprawę rozpoznać, to sąd ten powinien być w pełni właściwy, aby rozpoznać sprawę pod kątem zarówno oceny prawnej, jak i oceny okoliczności faktycznych, i powinien mieć w szczególności możliwość zbadania dowodów i ustalenia na tej podstawie odpowiedzialności zainteresowanego, jak również adekwatności kary (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131114">14 listopada 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Baláž</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑60/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:733">EU:C:2013:733</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Jak wynika z postanowienia odsyłającego, niezależnie od faktu, że zgodnie z przepisami niderlandzkimi odwołanie od orzeczenia CJIB o wymierzeniu kary jest rozpatrywane przez prokuratora podlegającego zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, przepisy te przewidują, że zainteresowany może odwołać się od decyzji tego prokuratora do kantonrechter (sądu rejonowego).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W tych okolicznościach, bez konieczności badania, czy prokurator właściwy do rozpoznania odwołania od orzeczenia CJIB o wymierzeniu kary za wykroczenie polegające na prowadzeniu pojazdu z naruszeniem zasad ruchu drogowego jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>sądem właściwym także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214, należy zbadać, czy kantonrechter (sąd rejonowy), o którym mowa w poprzednim punkcie, stanowi taki sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>sądu właściwego także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, o którym mowa w tym przepisie, stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, a jego wykładni należy dokonywać w taki sposób, że w zakres tego pojęcia wchodzi każdy sąd, który stosuje postępowanie posiadające zasadnicze cechy postępowania karnego, a w szczególności jest właściwy do badania zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych i stosuje postępowanie o charakterze karnym, które podlega odpowiednim gwarancjom proceduralnym w obszarze prawa karnego (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131114">14 listopada 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Baláž</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑60/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:733">EU:C:2013:733</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Trybunał, do którego zwrócono się o dostarczenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, jest właściwy do udzielenia wskazówek na podstawie akt sprawy w postępowaniu głównym, a także uwag, które zostały mu przedstawione, tak aby umożliwić sądowi krajowemu wydanie rozstrzygnięcia w konkretnym sporze przed nim zawisłym (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210126">26 stycznia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑16/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:64">EU:C:2021:64</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi, kantonrechter (sąd rejonowy), o którym mowa w pkt 39 niniejszego wyroku, może orzekać w kwestiach prawnych i faktycznych, a także w przedmiocie proporcjonalności wystawionego mandatu w stosunku do popełnionego wykroczenia, ponieważ postępowanie przed tym sądem podlega odpowiednim gwarancjom proceduralnym w sprawach karnych. W szczególności gwarancje te dotyczą sposobu, w jaki zainteresowany może zapoznać się z dokumentami dotyczącymi sprawy, wysłuchania zainteresowanego na rozprawie, na którą jest on wezwany, możliwości otrzymania wsparcia prawnego lub bycia reprezentowanym, przesłuchania świadków i biegłych oraz skorzystania z pomocy tłumacza.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Tym samym należy zakwalifikować ów kantonrechter (sąd rejonowy) jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>sąd właściwy także w sprawach karnych<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 1 lit. a) pkt (ii) decyzji ramowej 2005/214.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W odniesieniu do przywołanej przez sąd odsyłający okoliczności, że zgodnie z przepisami niderlandzkimi, w przypadku gdy wystawiony mandat opiewa na kwotę 225 EUR lub wyższą, rozpoznanie odwołania przez sąd jest uzależnione od złożenia przez tego zainteresowanego kaucji stanowiącej równowartość tej kwoty, to okoliczność ta nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Należy bowiem stwierdzić, że w sprawie w postępowaniu głównym D.B. został przez CJIB ukarany mandatem w wysokości 92 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na przedstawione pytania powinno się odpowiedzieć, że art. 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej 2005/214 należy interpretować w ten sposób, że prawomocne orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym na osobę fizyczną wydane przez organ wydającego państwa członkowskiego inny niż sąd w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia w świetle prawa tego państwa członkowskiego stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>orzeczenie<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy uregulowanie tego państwa członkowskiego przewiduje, że odwołanie od tego orzeczenia rozpatruje najpierw prokurator podlegający zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, a następnie zainteresowany może wnieść sprawę do sądu właściwego także w sprawach karnych po wydaniu przez prokuratora decyzji oddalającej to odwołanie, o ile dostęp do tego sądu nie podlega warunkom, które czynią go niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 1 lit. a) ppkt (ii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia <DATE ISO="20050224">24 lutego 2005 r.</DATE> w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE>, należy interpretować w ten sposób, że prawomocne orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym na osobę fizyczną wydane przez organ wydającego państwa członkowskiego inny niż sąd w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia w świetle prawa tego państwa członkowskiego stanowi</HT> <HT TYPE="BOLD"><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>orzeczenie</HT><HT TYPE="BOLD"><QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy uregulowanie tego państwa członkowskiego przewiduje, że odwołanie od tego orzeczenia rozpatruje najpierw prokurator podlegający zwierzchnictwu ministra sprawiedliwości, a następnie zainteresowany może wnieść sprawę do sądu właściwego także w sprawach karnych po wydaniu przez prokuratora decyzji oddalającej to odwołanie, o ile dostęp do tego sądu nie podlega warunkom, które czynią go niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Passer</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Wahl</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Arastey Sahún</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20220407">7 kwietnia 2022 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Sekretarz</P><P>A. Calot Escobar</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Prezes siódmej izby</P><P>J. Passer</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>