Verordening tot invoering van een stelsel van premies voor het niet in de handel brengen van melk en zuivelproducten en voor de omschakeling van het melkveebestand (
Verordening tor wijziging van verordening (EEG) nr. 804/68 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten (
De term
waarvan de periode van niet-levering of omschakeling krachtens de uit hoofde van verordening (EEG) nr. 1078/77 aangegane verbintenis, onverminderd het bepaalde in de laatste alinea, ten einde loopt na waaraan, indien zij cessionaris van de premie zijn, geen referentiehoeveelheid uit hoofde van artikel 2 en/of artikel 6 van deze verordening is toegewezen, wordt voorlopig, op een binnen drie maanden vanaf (...) Aan de producent: wiens periode van niet-levering of omschakeling krachtens de uit hoofde van verordening (EEG) nr. 1078/77 aangegane verbintenis, is afgelopen in 1983, of, voor het in de eerste alinea, eerste streepje, bedoelde geval, in de periode van of die het bedrijf door erfopvolging of op soortgelijke wijze in bezit heeft gekregen na het verstrijken van de verbintenis die uit hoofde van verordening (EEG) nr. 1078/77 door de rechtsvoorganger is aangegaan, maar vóór wordt voorlopig, op een door hem binnen drie maanden na (...)
Verordening aangehaald in voetnoot 3.
Verordening houdende toewijzing van een aanvullende specifieke referentiehoeveelheid aan bepaalde producenten van melk en zuivelproducten (
cessionaris is van de premie voor het niet in de handel brengen van melk en zuivelproducten of voor de omschakeling overeenkomstig verordening (EEG) nr. 1078/77 en die van het bij artikel 3 bis van verordening (EEG) nr. 857/84 toegekende voordeel is uitgesloten, omdat hem een referentiehoeveelheid was toegewezen op grond van artikel 2 of 6 van die verordening, of een deel heeft overgenomen van een bedrijf dat onder dezelfde bepalingen valt en waarvoor geen referentiehoeveelheid is toegewezen uit hoofde van artikel 3 bis van verordening (EEG) nr. 857/84, wordt op diens verzoek een specifieke referentiehoeveelheid toegewezen, op voorwaarde dat: (...) hij ter staving van zijn aanvraag, aan de hand van nader te bepalen criteria, aantoont dat hij zijn productie op zijn bedrijf kan verhogen tot de gevraagde specifieke referentiehoeveelheid.
In zijn schriftelijke opmerkingen en in zijn antwoord op de schriftelijke vraag van het Hof of het hier al dan niet gaat om één enkel bedrijf, heeft Schlebusch aangegeven dat hij reeds vanaf november 1977 als pachter het melkveebedrijf van zijn vader, met een oppervlakte van 12,5 ha, heeft geëxploiteerd en bovendien vanaf
Schlebusch heeft aangegeven de specifieke referentiehoeveelheid te hebben aangevraagd omdat hij een producent was die een niet-leveringsverplichting was aangegaan. Meer bepaaldelijk heeft nij aangegeven bij de verantwoordelijke functionaris van de melkfabriek naar die mogelijkheid geïnformeerd te hebben.
Schlebusch heeft aangegeven in de periode van
De Commissie wijst erop dat deze afwijzing was vervat in een beschikking van
Zie artikel 12 van de betrokken verordening.
Zie tweede overweging van de considerans van verordening nr. 3950/92 (aangehaald in voetnoot 3).
Zie artikel 13 van de betrokken verordening.
Aangehaald in voetnoot i 3.
Zie zevende overweging van de considerans van verordening nr. 2055/93 (aangehaald in voetnoot 14).
Verordening tot vaststelling van de bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2055/93 (
Artikel 2, lid 2, luidt als volgt:
de hoeveelheid melk die de producent vóór
het aantal en het ras van de ten minste zes maanden oude vrouwelijke runderen die geschikt zijn voor de productie van voor de verkoop bestemde melk en die op net tijdstip van indiening van de aanvraag door de producent op het bedrijf worden gehouden;
de oppervlakte voedergewassen van het bedrijf in de zin van artikel 1, lid 1, onder d, van verordening (EEG) nr. 1391/78 van de Commissie;
de gedane investeringen om de melkproductie op het bedrijf te verhogen.
Aangehaald in voetnoot 13.
Zie punten 57-59.
Wat betreft dit beginsel, zie arrest van
Zie arrest Gesamthochschule Duisburg, aangehaald in voetnoot 29: de toepassing van een verordening met terugwerkende kracht is verboden
Zie arrest Gesamthochschule Duisburg, aangehaald in voetnoot 29, punten 19 en 20.
Zie mijn conclusie in de zaak Nijhuis (arrest van
Aangehaald in voetnoot 27.
Over de technische moeilijkheden van de regeling van de melkquota, zie conclusie van advocaatgeneraal Léger in de zaak Ecroyd (aangehaald in voetnoot 27, punten 76-87).
Aangehaald in voetnoot 27.
Volgens de Commissie is het geval waarin een producent zijn oorspronkelijke referentiehoeveelheid vóór de toewijzing van een specifieke referentiehoeveelheid in leasing heeft gegeven niet te vergelijken met het geval dat het voorwerp van het hoofdgeding vormt, zodat die situatie hier niet hoeft te worden onderzocht.
De verwijzende rechter is van mening dat het doel van het artikel er juist in gelegen is te verzekeren dat de toegewezen specifieke (everingsreferentie)hoeveelheden ook daadwerkelijk worden geproduceerd door de producent die ze ontving. De producent mag derhalve geen voordeel trekken uit de verkoop van de hem toegewezen specifieke referentiehoeveelheid, dan wel uit enige andere wijze van gebruik, maar deze alleen gebruiken voor zijn eigen melkproductie. Dat is ook de reden waarom artikel 3 bis, lid 4, van verordening nr. 857/84 de tijdelijke overdracht van de specifieke referentiehoeveelheid uit hoofde van artikel 5 quater, lid 1, onder a, van verordening nr. 804/68 uitdrukkelijk verbiedt.
Volgens de verwijzende rechter pleit ook de ontstaansgeschiedenis van artikel 3 bis, lid 3, van verordening nr. 857/84 voor de stelling dat een toepassing van deze bepaling overeenkomstig haar doelstelling meebrengt dat een producent die zich in de situatie van Schlebusch bevindt, na toewijzing van de voorlopige specifieke referentiehoeveelheid binnen het door de verordening vastgestelde tijdvak van twaalf maanden zijn productie moet verhogen tot die hoeveelheid. De bewoordingen van deze bepaling zijn duidelijk toegesneden op die melkproducenten die vóór de vaststelling van de SLOM-regeling over geen enkele referentiehoeveelheid beschikten, die van mening waren dat hun definitieve uitsluiting van de melkproductie hun fundamentele rechten aantastte en die, na met succes beroep te hebben ingesteld bij het Hof van Justítie, de gemeenschapswetgever ertoe hebben gebracht de extra-heffingsregeling te vervangen door de SLOM-regeling. De gemeenschapswetgever was dus niet in staat een expliciete regeling te treffen met betrekking tot de aanvragen van die producenten die reeds beschikten over een oorspronkelijke referentiehoeveelheid, aangezien met deze categorie van producenten in het kader van de SLOM-regeling pas rekening werd gehouden na het voornoemde arrest Wehrs, middels de vaststelling van verordening nr. 2055/93 (SLOM III). Als gevolg hiervan kan deze categorie producenten in principe niet profiteren van de toewijzing van een specifieke referentiehoeveelheid overeenkomstig de SLOM I- en SLOM II-regelingen, zelfs niet ten tijde van de vaststelling van voornoemde verordening nr. 3950/92. Indien men daarentegen de definitieve toewijzing van het betrokken melkquotum niet afhankelijk zou stellen van de verhoging van hun productie, dan zou deze categorie van producenten, gelet op hun oprechte voornemen gebruik te maken van de mogelijkheid — waarvan ze tot dan toe verstoken waren — de neffingsvrije melkproductie te hervatten en te verhogen, zich in een veel gunstiger positie kunnen zien geplaatst dan de producenten die tot dan toe volledig uitgesloten waren van de neffingsvrije melkproductie en wier situatie de gemeenschapswetgever kennelijk voor ogen had bij de formulering van artikel 3 bis, lid 3, van verordening nr. 857/84 en artikel 4, lid 3, van verordening nr. 3950/92, hetgeen ook blijkt uit de chronologie van deze verordeningen.
Volgens de Commissie hebben de SLOM I-, SLOM II- en SLOM Hl-regelingen tot doel om voor die melkproducenten die zich uit hoofde van verordening nr. 1078/77 verbonden hadden tot niet-levering of omschakeling, de mogelijkheid te scheppen hun vroegere beroepsactiviteit uit te oefenen binnen het kader van het nieuwe melkquotastelsel. Dienaangaande blijkt uit het arrest Von Deetzen (aangehaald in voetnoot 7) dat de aan de definitieve toewijzing van een specifieke referentiehoeveelheid verbonden voorwaarden moeten verhinderen dat deze producenten louter financieel voordeel van deze toewijzing trekken door te profiteren van de marktwaarde die de referentiehoeveelheden inmiddels hebben. Volgens de Commissie wordt deze doelstelling bevestigd door de zesde overweging van de considerans van verordening nr. 764/89 en door de achtste overweging van de considerans van verordening nr. 1639/91. Artikel 3 bis, lid 4, eerste alinea, van verordening nr. 857/84, dat het in leasing geven van een voorlopige specifieke referentiehoeveelheid verbiedt, beoogt hetzelfde doel. De Commissie meent dan ook dat het in economisch opzicht niets uitmaakt of er nu een voorlopige specifieke referentiehoeveelheid in leasing wordt gegeven of een oorspronkelijke referentiehoeveelheid waarover een producent reeds beschikt, aangezien hij in beide gevallen, door slechts een deel van de totale hem toegewezen referentiehoeveelheid te leveren, louter financieel voordeel trekt. Deze uitlegging leidt ertoe dat producenten die zich in de situatie van Schlebusch bevinden anders worden behandeld dan producenten die slechts beschikken over een oorspronkelijke referentiehoeveelheid. Dit verschil in behandeling is evenwel objectief gerechtvaardigd en niet in strijd met het beginsel van gelijke behandeling, neergelegd in artikel 40, lid 3, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 34, lid 2, EG).
Voor de verplichting van de bevoegde gemeenschapsinstellingen om de noodzakelijke maatregelen te nemen ter uitvoering van een prejudiciële beslissing waarin de ongeldigheid van een handeling van een gemeenschapsinstelling wordt vastgesteld, zie, bijvoorbeeld, arrest van
Schlebusch wijst erop dat de SLOM I- en de SLOM II-regeling geen van beide een bepaling bevatten die producenten die een voorlopige specifieke referentiehoeveelheid hebben ontvangen verplicht de productie voort te zetten en zelf de oorspronkelijke referentiehoeveelheid te leveren. Deze producenten waren vanwege de anticumulatiebepaling juist verstoken van oorspronkelijke referentiehoeveelheden. Daarom heeft de prejudiciële vraag alleen betrekking op een SLOM III-producent, zonder van toepassing te zijn op het geval van Schlebusch.
Voorts betoogt Schlebusch dat het Finanzgericht en het HZA de juridische aard van de door § 7 van de Milchgarantiemengenverordnung (MGVO, Duitse verordening inzake gegarandeerde melkhoeveelheden), in de versie die gold op
Ook verwijst Schlebusch naar het beginsel van gelijke behandeling. Elke ongelijke behandeling van producenten die hun oorspronkelijke referentiehoeveelheden voordat zij een specifieke referentiehoeveelheid aanvroegen in leasing gaven, en producenten die leasecontracten afsloten na de toewijzing van een voorlopige specifieke referentiehoeveelheid is volgens hem verboden. De toelaatbaarheid van leasing impliceert dat de leasingnemer, zolang de lidstaat dit soort contracten toestaat, beschikt over een keuzerecht. Volgens Schlebusch sluit het grondrechtelijk verbod van discriminatie uit, dat men SLOM Hl-producenten die, nadat hun een quotum werd toegewezen, een leasecontract hebben afgesloten met betrekking tot hun oorspronkelijke referentiehoeveelheid weigert een specifieke referentiehoeveelheid toe te kennen, waar producenten die daarvoor reeds van diezelfde mogelijkheid gebruikmaakten, hun aanvullende referentiehoeveelheden kunnen behouden.
Ten slotte voert Schlebusch aan dat de gemeenschapswetgever, door de toewijzing van referentiehoeveelheden afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat productie en levering van de specifieke referentiehoeveelheid worden hervat, uitdrukkelijk heeft beoogd te verhinderen dat de melkproducenten de quota zouden gebruiken als in het kader van leasecontracten bruikbaar kapitaal. Het was juist niet zijn bedoeling om bij te dragen aan een toename van de melkproductie in de Gemeenschap. Volgens Schlebusch zou een dergelijke toename echter onvermijdelijk het gevolg zijn van de verplichting van de producenten om zowel de oorspronkelijke als de specifieke referentiehoeveelheid zelf te leveren.
Zo gaat het HZA ervan uit dat Schlebusch één enkel melkveebedrijf exploiteerde, iets wat ook al naar voren komt in het antwoord van het HZA op de schriftelijke vraag van het Hof of het hier al dan niet om één enkel bedrijf gaat. Bovendien is het volgens de verwijzende rechter de vraag of men alleen op grond van het feit dat een bedrijf op basis van verschillende juridische grondslagen heffingsvrij melk mag produceren mag menen dat het productiequotum dat berust op één van deze twee juridische grondslagen kan zijn overgedragen aan derden, hetgeen in zekere zin neerkomt op een fictieve indeling van de melkproductie van dit ene melkveebedrijf in verschillende categorieën. De Commissie ten slotte meent, in antwoord op bovengenoemde schriftelijke vraag van het Hof, dat in het kader van de toepassing van verordening nr. 3950/92 de door Schlebusch op Duits grondgebied geëxploiteerde productie-eenheden, onafhankelijk van hun materiële en juridische situatie, als één enkel bedrijf moeten worden beschouwd. Bovendien vindt de Commissie, zoals ik al aangaf, dat er economisch gezien geen verschil bestaat tussen het in leasing geven van een voorlopige specifieke referentiehoeveelheid en een oorspronkelijke referentiehoeveelheid waarover een producent reeds beschikte, omdat hij in beide gevallen profiteert van een louter financieel voordeel doordat hij slechts een deel levert van de totale referentiehoeveelheid die hem werd toegewezen.
Wanneer Schlebusch aanvoert dat de betrokken administratieve beschikking inmiddels onherroepelijk is, bedoelt hij kennelijk dat deze naar Duits recht niet meer voor beroep vatbaar en evenmin herroepbaar is. In laatste instantie is alleen de nationale rechter bevoegd hierover te beslissen waarbij hij onder omstandigheden zal moeten toetsen of de betrokken producent en de bevoegde nationale autoriteit ten tijde van de totstandkoming van de bestuurshandeling te goeder trouw waren.
Zie bijvoorbeeld arrest van
In dit verband dient erop te worden gewezen dat krachtens artikel 7 van verordening nr. 2055/93 de betrokken producenten hun aanvraag voor een specifieke referentiehoeveelheid moesten indienen vóór
De bespreking van de voorwaarden waaronder en de mate waarin de Gemeenschap jegens Schlebusch gehouden is tot schadevergoeding valt buiten de grenzen van de onderhavige zaak. Ik wijs er slechts op dat een dergelijke verplichting tot schadevergoeding reeds werd erkend, in eik geval voor wat betreft producenten die — heel in het algemeen — schade leden door de onophoudelijke wijzigingen van de gemeenschapswetgeving, en met name zij die op grond van de anticumulatiebepaling op geen enkele wijze een specifieke referentiehoeveelheid wisten te verkrijgen. Zie bijvoorbeeld arrest van