<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-222/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017TJ0222</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:356">EU:T:2019:356</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20190523">23.5.2019 r.</DATE> – Sprawa T‑222/17 [<HT TYPE="ITALIC">Fragmenty</HT>]</HT></P><P><HT TYPE="SC">Recylex i in./Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (ósma izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20190523">23 maja 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Konkurencja</KEYWORD><KEYWORD>Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki</KEYWORD><KEYWORD>Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Uzgadnianie cen zakupu</KEYWORD><KEYWORD>Grzywny</KEYWORD><KEYWORD>Punkt 26 komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r.</KEYWORD><KEYWORD>Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien</KEYWORD><KEYWORD>Nieograniczone prawo orzekania</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑222/17</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Recylex SA</HT>, z siedzibą w Paryżu (Francja),</P><P><HT TYPE="BOLD">Fonderie et Manufacture de Métaux SA</HT>, z siedzibą w Brukseli (Belgia),</P><P><HT TYPE="BOLD">Harz-Metall GmbH</HT>, z siedzibą w Goslar (Niemcy),</P><P>reprezentowane przez adwokatów M. Wellingera, S. Reinart i K. Bongs,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Europejskiej</HT>, reprezentowanej przez I. Rogalskiego, J. Szczodrowskiego i F. van Schaik, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w decyzji Komisji C(2017) 900 final z dnia <DATE ISO="20170208">8 lutego 2017 r.</DATE> dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 – Recykling akumulatorów samochodowych),</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (ósma izba),</P><P>w składzie: A.M. Collins (sprawozdawca), prezes, M. Kancheva i R. Barents, sędziowie,</P><P>sekretarz: N. Schall, administratorka,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20181115">15 listopada 2018 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NOTE.ID="E0002"><P>Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.</P></NOTE></HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux SA i Harz-Metall GmbH (zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>skarżącymi<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Recylexem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) są spółkami z siedzibą, odpowiednio, we Francji, w Belgii i w Niemczech, prowadzącymi działalność związaną z produkcją ołowiu pochodzącego z recyklingu i innych produktów (polipropylenu, cynku i metali specjalnych).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>W drodze decyzji C(2017) 900 final z dnia <DATE ISO="20170208">8 lutego 2017 r.</DATE> dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 – Recykling akumulatorów samochodowych) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) Komisja Europejska stwierdziła istnienie naruszenia art. 101 TFUE w sektorze zakupu zużytych akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych wykorzystywanych do produkcji ołowiu pochodzącego z recyklingu. Naruszenie to, w którym brały udział cztery przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw, a mianowicie, po pierwsze, Campine NV i Campine Recycling NV (zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Campine<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), po drugie, Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH i Société de traitement chimique des métaux SAS (zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Eco-Bat<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), po trzecie, Johnson Controls, Inc., Johnson Controls Tolling GmbH &amp; Co. KG i Johnson Controls Recycling GmbH (zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>JCI<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) i po czwarte, Recylex, zostało popełnione w okresie od dnia <DATE ISO="20090923">23 września 2009 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20120926">26 września 2012 r.</DATE> (motywy 1 i 2 oraz art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji rozpatrywane naruszenie stanowiące jednolite i ciągłe naruszenie przybrało postać porozumień i uzgodnionych praktyk mających miejsce na terytoriach Belgii, Niemiec, Francji i Niderlandów. Polegało ono w odniesieniu do czterech przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, o których mowa w pkt 2 powyżej, na koordynowaniu swojego zachowania w przedmiocie cen zakupu zużytych akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych wykorzystywanych do produkcji ołowiu pochodzącego z recyklingu (motywy 1 i 2 oraz art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Postępowanie administracyjne zostało wszczęte po złożeniu przez JCI w dniu <DATE ISO="20120622">22 czerwca 2012 r.</DATE> wniosku o zwolnienie z grzywny w rozumieniu obwieszczenia [komunikatu] Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="298" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, C 298, s. 17</REF.DOC.OJ>; zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>komunikatem w sprawie współpracy z 2006 r.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>). W dniu <DATE ISO="20120913">13 września 2012 r.</DATE> Komisja przyznała temu przedsiębiorstwu warunkowe zwolnienie z grzywny zgodnie z pkt 18 tego komunikatu (motyw 29 zaskarżonej decyzji).</TXT><P>[…]</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Eco-Bat w dniu <DATE ISO="20120927">27 września 2012 r.</DATE>, a Recylex w dniu <DATE ISO="20121023">23 października 2012 r.</DATE>, złożyły wniosek o zwolnienie z grzywny lub, w razie jego negatywnego rozpatrzenia, wniosek o obniżenie kwoty grzywny na podstawie komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy. W dniu <DATE ISO="20121204">4 grudnia 2012 r.</DATE> Campine złożyła wniosek o obniżenie kwoty grzywny na podstawie tego komunikatu (motyw 31 zaskarżonej decyzji).</TXT><P>[…]</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20150624">24 czerwca 2015 r.</DATE> Komisja poinformowała Eco-Bat i Recylex o wstępnym wniosku, że dowody przekazane przez Eco-Bat i Recylex były dowodami istotnie zwiększającymi wartość dowodów będących już w posiadaniu Komisji w rozumieniu pkt 24 i 25 komunikatu z 2006 r. w sprawie<?PAGE NO="3"?> współpracy, a w konsekwencji o zamiarze obniżenia kwoty grzywny, jaka zostanie na nie nałożona. Pismem z tego samego dnia Komisja poinformowała także Campine o wstępnym wniosku, że nie spełnia ona przesłanek pozwalających na skorzystanie z obniżenia kwoty grzywny na podstawie komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy (motyw 33 zaskarżonej decyzji).</TXT><P>[…]</P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170208">8 lutego 2017 r.</DATE> Komisja wydała zaskarżoną decyzję, w której w szczególności zarzuca grupie Recylex, że uczestniczyła ona w naruszeniu, o którym mowa w pkt 3 powyżej, od dnia <DATE ISO="20090923">23 września 2009 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20120926">26 września 2012 r.</DATE> i nakłada na nią solidarnie grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">26739000</FT> EUR.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI><STI><P>[…]</P></STI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na błędnym zastosowaniu pkt 26 komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy w odniesieniu do współpracy Eco-Bat</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136</NO.P><TXT>Poprzez zarzut czwarty Recylex utrzymuje, że Eco-Bat nie dopełnił obowiązku współpracy w rozumieniu pkt 12 lit. a) i c) komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy, zgodnie z wymogami pkt 24 tego komunikatu. Recylex twierdzi, że ze względu na to, iż, by móc ubiegać się o obniżenie kwoty grzywny, powinny być spełnione łączne przesłanki wskazane w pkt 12 lit. a)–c) tego komunikatu, Eco-Bat nie mógł skorzystać z obniżenia grzywny. Komisja powinna zatem stwierdzić, że Recylex był pierwszym przedsiębiorstwem, które przedstawiło dowody istotnie zwiększające wartość dowodów już będących w jej posiadaniu, a nie, iż był drugim przedsiębiorstwem, które przedstawiło takie dowody. W konsekwencji Komisja dopuściła się błędu w ocenie w ramach zastosowania pkt 26 akapit pierwszy komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy, przyznając na rzecz grupy Recylex obniżenie kwoty grzywny w przedziale od 20 do 30%, zamiast w przedziale od 30 do 50%.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137</NO.P><TXT>Recylex podniósł, że Eco-Bat nie spełnił swego obowiązku współpracy pod wieloma względami. Po pierwsze, przed złożeniem przez Recylex wniosku o złagodzenie sankcji Eco-Bat przedstawił niezupełne i wprowadzające w błąd informacje w odniesieniu do terytoriów, których dotyczy naruszenie. Eco-Bat twierdził bowiem, że naruszenie ograniczało się do Niemiec, Niderlandów i sporadycznie do Belgii. Eco-Bat odpowiedział również w wymijający sposób na pytania Komisji dotyczące naruszenia odnoszącego się do Francji. Po drugie, Eco-Bat nie ujawnił całego zakresu udziału jego przedstawicieli w naruszeniu, co wskazuje, że nie przeprowadził on szczegółowych badań w celu przedstawienia Komisji pełnego opisu swego udziału w naruszeniu. Po trzecie, Eco-Bat przedstawił wprowadzające w błąd informacje w odniesieniu do roli odgrywanej przez jednego ze swych przedstawicieli. Bardziej ogólnie, odpowiedzi Eco-Bat na wysunięte przez Komisję żądania informacji nie wykazują rzeczywistej współpracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138</NO.P><TXT>W konsekwencji ze względu na wykluczenie Eco-Bat, Recylex uważa, że miał on prawo do maksymalnego obniżenia kwoty grzywny o 50% w pierwszym przedziale przewidzianym w pkt 26 akapit pierwszy komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy. W odniesieniu do przedstawionych przez Recylex dowodów przyczyniających się do znacznego zwiększenia wartości dowodów już znajdujących się w posiadaniu Komisji, Recylex opiera się w istocie na takich samych argumentach, jak podniesione przez niego w uzasadnieniu zarzutów pierwszego i drugiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139</NO.P><TXT>Na rozprawie Recylex potwierdził, że poprzez ten zarzut nie zamierzał on uniemożliwić grupie Eco-Bat obniżenia kwoty grzywny o 50%, z którego korzystała.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140</NO.P><TXT>Komisja twierdzi, że jest bezsporne między stronami, iż Eco-Bat w dniu <DATE ISO="20120927">27 września 2012 r.</DATE> był pierwszym przedsiębiorstwem, które przedstawiło dowody istotnie zwiększające wartość dowodów już będących w posiadaniu Komisji. Recylex był w dniu <DATE ISO="20121023">23 października 2012 r.</DATE> drugim przedsiębiorstwem, które przedstawiło takie dowody. Ze względu na porządek chronologiczny przedstawienia dowodów istotnie zwiększających wartość dowodów będących już w posiadaniu Komisji Recylex nie może w każdym wypadku zostać uznany za pierwsze przedsiębiorstwo, które przedstawiło dowody istotnie zwiększające wartość dowodów będących już w posiadaniu Komisji, mimo iż Eco-Bat został wykluczony z jakiegokolwiek obniżenia kwoty grzywny ze względu na uchybienie obowiązkowi współpracy zgodnemu z wymogami pkt 12 komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy. W konsekwencji podniesione przez Recylex zastrzeżenia dotyczące uchybienia obowiązkowi współpracy przez grupę Eco-Bat i twierdzenia co do istotnie zwiększonej wartości dowodów, które przedstawił, są bezprzedmiotowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141</NO.P><TXT>Pierwszą kwestią, którą należy rozstrzygnąć, jest to, czy w przypadku gdy dwa przedsiębiorstwa przedstawiły dowody istotnie zwiększające wartość dowodów będących już w posiadaniu Komisji, przedsiębiorstwo, które przedstawiło je w drugiej kolejności, może zająć miejsce pierwszego przedsiębiorstwa, jeśli współpraca z tym pierwszym przedsiębiorstwem okazała się niezgodna z wymogami przewidzianymi w pkt 12 komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że wydając komunikat o współpracy z 2006 r., Komisja dała podstawy do pewnych uzasadnionych oczekiwań, co zresztą sama przyznała w pkt 38 tego komunikatu. Komisja jest zatem zobowiązana przestrzegać tego komunikatu ze względu na uzasadnione oczekiwania, jakie mogą żywić na jego podstawie przedsiębiorstwa noszące się z zamiarem współpracy z tą instytucją (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160229">29 lutego 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Schenker/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑265/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:111">EU:T:2016:111</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0361">361</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143</NO.P><TXT>Następnie należy przypomnieć, że z uwagi na to, iż postępowanie w sprawie złagodzenia sankcji stanowi wyjątek od reguły, zgodnie z którą przedsiębiorstwo musi zostać ukarane za każde naruszenie reguł prawa konkurencji, reguły odnoszące się do tego postępowania muszą być ściśle interpretowane (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140227">27 lutego 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>LG Display i LG Display Taiwan/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑128/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:88">EU:T:2014:88</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0167">167</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem pkt 26 akapit pierwszy komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Komisja ustali w decyzji przyjętej na końcu procedury administracyjnej poziom [obniżenia kwot] zmniejszenia grzywien, z którego skorzysta przedsiębiorstwo, w odniesieniu do grzywien, które w przeciwnym przypadku zostałyby nałożone. Dla:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>pierwszego przedsiębiorstwa spełniającego warunki pkt 24: zmniejszenie o 30–50%,</P></ITEM><ITEM><P>drugiego przedsiębiorstwa spełniającego warunki pkt 24: zmniejszenie o 20–30%,</P></ITEM><ITEM><P>kolejnych przedsiębiorstw spełniających warunki pkt 24: zmniejszenie o wartość do 20%<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145</NO.P><TXT>Punkt 24 komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r. stanowi, że, aby móc ubiegać się o obniżenie kwoty grzywny, przedsiębiorstwo musi spełnić łącznie warunki określone w pkt 12 lit. a)–c) wspomnianego komunikatu. W pkt 12 przedstawiono wymogi dotyczące obowiązku współpracy. Punkt ten stanowi zasadniczo, że przedsiębiorstwo powinno, po pierwsze, współpracować w sposób prawdziwy, pełny i ciągły, natychmiast od momentu złożenia wniosku w ramach procedury administracyjnej prowadzonej przez Komisję, co wymaga, by przedsiębiorstwo udzieliło ścisłych, niewprowadzających w błąd i zupełnych informacji. Po drugie, powinno ono zakończyć udział w domniemanym kartelu i, po trzecie, nie jest dopuszczalne, aby przedsiębiorstwo zniszczyło, sfałszowało lub ukryło dowody istnienia domniemanego kartelu. W niniejszym przypadku skarżące nie kwestionują, że Eco-Bat spełnił drugi warunek.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146</NO.P><TXT>Punkt 30 akapit drugi komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy stanowi, że, jeżeli Komisja uzna, iż przedsiębiorstwo nie spełnia warunków określonych w pkt 12, nie będzie mu przysługiwać żadne preferencyjne traktowanie w ramach tego komunikatu. W związku z tym, co do czego zresztą strony się zgadzają, wymóg współpracy w rozumieniu pkt 12 omawianego komunikatu stanowi podstawowe kryterium w celu określenia, czy przedsiębiorstwo ma prawo do całkowitego lub częściowego zwolnienia z grzywny, lub do jakiegokolwiek obniżenia jej kwoty. W sytuacji gdy nie spełniło ono swego obowiązku współpracy, nie może skorzystać ze złagodzenia sankcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147</NO.P><TXT>Należy natomiast stwierdzić, że z komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy nie wynika, by uchybienie obowiązkowi współpracy miało wpływ na zmianę miejsca przyznanego w kolejce wniosków o złagodzenie sankcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148</NO.P><TXT>Należy również stwierdzić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z samej logiki komunikatu z 2002 r. w sprawie współpracy, jak również komunikatu z 2006 r., wynika, iż zamierzonym celem jest stworzenie klimatu niepewności wewnątrz karteli, który ma zachęcać do jego ujawnienia Komisji. Ta niepewność wynika zaś właśnie z faktu, że uczestnicy kartelu wiedzą, że tylko jeden spośród nich będzie mógł skorzystać ze zwolnienia z grzywny, ujawniając pozostałych uczestników naruszenia i narażając ich w ten sposób na grzywny. W ramach tego systemu i zgodnie z tą samą logiką przedsiębiorstwa, które najszybciej zaproponują współpracę, mają gwarancję otrzymania większej obniżki grzywny, którą w innym przypadku musiałyby zapłacić, w porównaniu z obniżką przyznaną przedsiębiorstwom, które tę współpracę nawiązały później (zob. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130916">16 września 2013 r.</DATE>: <NAME.CASE>Wabco Europe i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑380/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:449">EU:T:2013:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0147">147</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Repsol Lubricantes y Especialidades i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑496/07</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:464">EU:T:2013:464</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0334">334</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149</NO.P><TXT>Porządek chronologiczny i szybkość współpracy zaoferowanej przez członków kartelu stanowią więc podstawowe elementy systemu wprowadzonego w życie przez komunikat w sprawie współpracy z 2006 r. (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111005">5 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Transcatab/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑39/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:562">EU:T:2011:562</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0380">380</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130916">16 września 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wabco Europe i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑380/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:449">EU:T:2013:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0148">148</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że ani brzmienie komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy, ani jego logika nie przemawiają za wykładnią, zgodnie z którą w przypadku, gdy dwa przedsiębiorstwa przedstawiły dowody istotnie zwiększające wartość dowodów będących w posiadaniu Komisji, przedsiębiorstwo, które przedstawiło je w drugiej kolejności zajmuje miejsce pierwszego przedsiębiorstwa, jeśli współpraca z tym pierwszym przedsiębiorstwem okazuje się niezgodna z wymogami przewidzianymi w pkt 12 komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151</NO.P><TXT>Przeciwny wniosek mógłby prowadzić do sytuacji hipotetycznej, w której dwa przedsiębiorstwa korzystałyby z obniżenia grzywny, o których mowa w poszczególnych tiret zawartych w pkt 26 komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy. Mogłoby to osłabić zachętę dla każdego przedsiębiorstwa uczestniczącego w kartelu antykonkurencyjnym do współpracy z Komisją tak szybko, jak to możliwe, jednak bez zwiększenia zachęty do współpracy z nią w pełni, ponieważ zachęta do prawdziwej współpracy jest już w pełni chroniona za pomocą groźby zastosowania przez Komisję pkt 24 i 30 komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152</NO.P><TXT>Wreszcie należy również zauważyć, że ani w pismach procesowych, ani w odpowiedzi na pytanie przedstawione w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania Recylex nie powołał się na istotne argumenty, które mogłyby podważyć ten wniosek.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153</NO.P><TXT>W konsekwencji należy stwierdzić, że Komisja nie popełniła błędu, nie przyznając grupie Recylex obniżenia kwoty grzywny w przedziale od 30 do 50% na podstawie pkt 26 tiret pierwsze komunikatu z 2006 r. w sprawie współpracy. Nawet gdyby Eco-Bat uchybił swemu obowiązkowi pełnej współpracy z Komisją, nie zmienia to okoliczności, że Recylex był drugim przedsiębiorstwem, które przedstawiło dowody istotnie zwiększające wartość dowodów już będących w posiadaniu Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że pozostałe argumenty są nieistotne dla sprawy i że zarzut czwarty należy oddalić jako bezzasadny.</TXT><P>[…]</P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (ósma izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux SA i Harz-Metall GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Collins</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kancheva</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Barents</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20190523">23 maja 2019 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>