<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-393/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CJ0393</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:563">EU:C:2019:563</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>13</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20190704">4.7.2019 r.</DATE> –Sprawa C‑393/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Kirschstein</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20190704">4 lipca 2019 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niderlandzki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2005/29/WE</KEYWORD><KEYWORD>Nieuczciwe praktyki handlowe</KEYWORD><KEYWORD>Zakres stosowania</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>praktyk handlowych<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2006/123/WE</KEYWORD><KEYWORD>Usługi na rynku wewnętrznym</KEYWORD><KEYWORD>Prawo karne</KEYWORD><KEYWORD>Systemy zezwoleń</KEYWORD><KEYWORD>Szkolnictwo wyższe</KEYWORD><KEYWORD>Dyplom nadający stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD><KEYWORD>Zakaz nadawania pewnych stopni bez upoważnienia</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑393/17</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez hof van beroep te Antwerpen (sąd apelacyjny w Antwerpii, Belgia) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20170607">7 czerwca 2017 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20170630">30 czerwca 2017 r.</DATE>, w postępowaniu karnym przeciwko</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><P><HT TYPE="BOLD">Freddy’emu Lucienowi Magdalenie Kirschsteinowi,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Thierry’emu Fransowi Adeline Kirschsteinowi,</HT></P><P>przy udziale</P><P><HT TYPE="BOLD">Vlaamse Gemeenschap,</HT></P></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: M. Vilaras, prezes czwartej izby, pełniący obowiązki prezesa trzeciej izby, J. Malenovský, L. Bay Larsen (sprawozdawca), M. Safjan i D. Šváby, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Bobek,</P><P>sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20180711">11 lipca 2018 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu F.L.M. Kirschsteina i T.F.A. Kirschsteina przez T. Bauwensa, H. de Bauwa i M. Vandebeeka, advocaten,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Vlaamse Gemeenschap przez J. Vandeurena i P. Vansteenkista, advocaten,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu belgijskiego przez L. Van den Broeck i M. Jacobs, działające w charakterze pełnomocników, wspierane przez Y. Moussoux i M. Karolinskiego, avocats,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego początkowo przez T. Henzego i J. Möllera, a następnie przez J. Möllera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez F. Varrone, avvocato dello Stato,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego przez J. Langera i M.K. Bulterman, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev, L. Zettergren i A. Alriksson, działające w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu norweskiego przez T. Sunda i M. Reinertsen Norum, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez F. Wilmana, A. Nijenhuisa, N. Ruiza Garcíę i H. Tserepę-Lacombe, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20181115">15 listopada 2018 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20050511">11 maja 2005 r.</DATE> dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="149" PAGE.FIRST="22" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 149, s. 22</REF.DOC.OJ>) oraz dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 376, s. 36</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ów został złożony w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko Freddy’emu Kirschsteinowi i Thierry’emu Kirschsteinowi w przedmiocie zarzucanego im naruszenia, o którym mowa w krajowym przepisie karnym wprowadzającym sankcje za nadawanie stopnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> bez uzyskania wymaganego w tym celu uprawnienia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2005/29</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motyw 7 dyrektywy 2005/29 ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Niniejsza dyrektywa odnosi się do praktyk handlowych bezpośrednio związanych z wywieraniem wpływu na decyzje dotyczące transakcji podejmowane przez konsumentów względem produktów […]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 2 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Definicje<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Do celów niniejszej dyrektywy:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>produkt<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> oznacza każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, prawa i obowiązki;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00AB" ID="QE0008"/> (zwane dalej również <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>praktykami handlowymi<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/>) oznaczają każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Niniejszą dyrektywę stosuje się do nieuczciwych praktyk handlowych […], stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów przed zawarciem transakcji handlowej dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania oraz po jej zawarciu<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2006/123</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy prawa karnego państw członkowskich. Państwa członkowskie nie mogą jednak, obchodząc przepisy niniejszej dyrektywy, ograniczać swobody świadczenia usług poprzez stosowanie przepisów prawa karnego, które szczególnie regulują lub wpływają na podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 2 tej dyrektywy uściśla:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do usług świadczonych przez usługodawców prowadzących przedsiębiorstwo w państwie członkowskim.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następujących rodzajów działalności:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>usług o charakterze nieekonomicznym świadczonych w interesie ogólnym;</TXT><P>[…]</P><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>działań, które są związane z wykonywaniem władzy publicznej zgodnie z art. [51 TFUE];</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 4 omawianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Definicje<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>usługa<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/> oznacza wszelką działalność gospodarczą prowadzoną na własny rachunek, zwykle świadczoną za wynagrodzeniem, zgodnie z art. [57 TFUE];</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><?PAGE NO="4"?><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>system zezwoleń<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00AB" ID="QE0016"/> oznacza każdą procedurę, zgodnie z którą od usługodawcy lub usługobiorcy faktycznie wymaga się podjęcia kroków w celu uzyskania od właściwego organu formalnej lub dorozumianej decyzji dotyczącej podjęcia lub prowadzenia działalności usługowej;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>8)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>nadrzędny interes publiczny<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00AB" ID="QE0017"/> [nadrzędne względy interesu ogólnego] oznacza[ją] względy określone jako takie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i obejmuj[ą]: […] ochronę konsumentów, usługobiorców i pracowników […];</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>W rozdziale III owej dyrektywy, dotyczącym swobody przedsiębiorczości dla usługodawców, znajduje się art. 9, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Systemy zezwoleń<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, który stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej od jakiegokolwiek systemu zezwoleń, chyba że spełnione są następujące warunki:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>system zezwoleń nie dyskryminuje danego usługodawcy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>potrzeba wprowadzenia systemu zezwoleń jest uzasadniona nadrzędnym interesem publicznym [nadrzędnym względem interesu ogólnego];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wyznaczonego celu nie można osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków, w szczególności z uwagi na fakt, iż kontrola następcza miałaby miejsce zbyt późno, by odnieść rzeczywisty skutek<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/123 przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Systemy zezwoleń opierają się na kryteriach, które wykluczają możliwość korzystania przez właściwe organy z przyznanego im uznania w sposób arbitralny.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Kryteria określone w ust. 1 muszą być:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>niedyskryminacyjne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym [nadrzędnym względem interesu ogólnego];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>proporcjonalne do danego celu związanego z interesem publicznym [ogólnym];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>jasne i jednoznaczne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>obiektywne;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>podane z wyprzedzeniem do publicznej wiadomości;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>przejrzyste i łatwo dostępne<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo belgijskie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 25 § 7 decreet betreffende de herstructurering van het hoger onderwijs in Vlaanderen (w sprawie restrukturyzacji szkolnictwa wyższego we Flandrii) z dnia <DATE ISO="20030404">4 kwietnia 2003 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT>, <DATE ISO="20030814">14 sierpnia 2003 r.</DATE>, s. 41004), miał następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Kto, nie mając ku temu uprawnień, nadaje stopnie bachelora, mastera, również ze specyfikacją, lub doktora (doctor of philosophy ze skrótem PhD lub dr), lub wymienione w §§ 2, 3, 4, 5 i 5a stopnie i tytuły, podlega karze pozbawienia wolności od 8 dni do trzech miesięcy i karze grzywny od 125 EUR do 500 EUR lub tylko jednej z tych kar<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Przepis ów został uchylony, a jego brzmienie zostało powtórzone w art. II.75 § 6 Codex Hoger Onderwijs (kodeksu szkolnictwa wyższego) z dnia <DATE ISO="20131011">11 października 2013 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT>, <DATE ISO="20140227">27 lutego 2014 r.</DATE>, s. 15979).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Spór w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Przeciwko F.L.M. Kirschsteinowi i T.F.A. Kirschsteinowi toczy się postępowanie karne w związku z nadawaniem przez nich stopnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> bez posiadania ku temu uprawnień poprzez wydanie świadectw i dyplomów poświadczających ten stopień studentom, którzy ukończyli kurs prowadzony przez antwerpską filię United International Business Schools of Belgium BVBA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Zostali oni skazani wyrokiem. rechtbank van eerste aanleg Antwerpen, afdeling Antwerpen (sądu pierwszej instancji w Antwerpii, Belgia) z dnia <DATE ISO="20151214">14 grudnia 2015 r.</DATE> na zapłatę grzywny w wysokości 300 EUR za to naruszenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20151229">29 grudnia 2015 r.</DATE> F.L.M. Kirschstein i T.F.A. Kirschtein, a także Openbaar Ministerie (prokuratura, Belgia) wnieśli odwołanie od tego wyroku do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że United International Business Schools of Belgium jest placówką szkolnictwa wyższego nieakredytowaną przez Vlaamse Gemeenschap (wspólnotę flamandzką, Belgia), która oferuje w Belgii kursy kończące się uzyskaniem dyplomów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>. Ta spółka belgijska jest powiązana ze spółką szwajcarską Global Education Services Switzerland AG (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>GES Switzerland<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>) oraz ze spółką hiszpańską Global Education Services Spain SA. GES Switzerland koordynuje system prywatnego szkolnictwa wyższego, który nie jest ani regulowany, ani subwencjonowany przez władze publiczne i który oferuje w szczególności kursy organizowane w Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Podczas postępowania karnego będącego postępowaniem głównym F.L.M. Kirschstein i T.F.A. Kirschstein twierdzili między innymi, że uregulowanie krajowe przewidujące sankcje za nadawanie stopnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> bez uzyskania wymaganego w tym celu uprawnienia jest sprzeczne z dyrektywą 2005/29 i dyrektywą 2006/123.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W tych okolicznościach hof van beroep te Antwerpen (sąd apelacyjny w Antwerpii, Belgia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>1)</NO.P><TXT>Czy dyrektywę [2005/29] należy interpretować w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie art. II.75 § 6 code de l’enseignement supérieur (kodeksu szkolnictwa wyższego) […], który w odniesieniu do nieakredytowanych placówek edukacyjnych wprowadza powszechny zakaz używania określenia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>master<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00AB" ID="QE0027"/> w wydawanych przez nie dyplomach, jeżeli celem tego przepisu jest ochrona względu interesu ogólnego polegającego na konieczności zagwarantowania wysokiego poziomu wykształcenia, efektem czego musi istnieć możliwość kontroli przestrzegania ustanowionych wymogów jakościowych?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy dyrektywę [2006/123] należy interpretować w taki sposób, że jest z nią sprzeczna regulacja art. II.75 § 6 code de l’enseignement supérieur (kodeksu szkolnictwa wyższego) […], który w odniesieniu do nieakredytowanych placówek edukacyjnych wprowadza powszechny zakaz używania określenia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>master<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00AB" ID="QE0028"/> w wydawanych przez nie dyplomach, jeżeli celem tego przepisu jest ochrona względu interesu ogólnego, a mianowicie ochrona usługobiorców?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy przepis karny, który znajduje zastosowanie w odniesieniu do nieakredytowanych przez flamandzkie organy placówek edukacyjnych wydających dyplomy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, spełnia kryterium proporcjonalności ustanowione w art. 9 ust. 1 lit. c) i art. 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy [2006/123]?<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie dopuszczalności</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Vlaamse Gemeenschap, a także rządy belgijski, polski i norweski przedstawiły argumenty kwestionujące, z różnych względów, dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym lub niektórych zawartych w tym wniosku pytań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Po pierwsze, rząd polski twierdzi, że rozpatrywanego w postępowaniu głównym uregulowania nie można badać na podstawie dyrektywy 2005/29 ani dyrektywy 2006/123, ponieważ z art. 6 i art. 165 ust. 1 TFUE wynika, że organizacja systemów edukacyjnych należy do wyłącznej kompetencji państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć w pierwszej kolejności, że państwa członkowskie są zobowiązane przy wykonywaniu zastrzeżonych im kompetencji do przestrzegania prawa Unii oraz, w drugiej kolejności, że z żadnego elementu dyrektywy 2005/29 lub dyrektywy 2006/123 nie wynika, aby usługi w zakresie szkolnictwa wyższego nie były objęte zakresem stosowania tych dyrektyw. W związku z tym kompetencja, jaką dysponują państwa członkowskie w zakresie organizacji ich systemów edukacyjnych, nie może skutkować wyłączeniem uregulowania takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym z zakresu zastosowania tych dyrektyw (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071218">18 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Jundt</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑281/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:816">EU:C:2007:816</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Po drugie, zdaniem Vlaamse Gemeenschap, a także rządów belgijskiego, polskiego i norweskiego, z konkretnych okoliczności sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym wynika, że odpowiedzi udzielone na wszystkie zadane pytania lub ich część nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sporu w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>I tak, na wstępie, rząd polski uważa zasadniczo, że dyrektywa 2006/123 nie ma zastosowania do sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym ze względu na to, że dotyczy ona sytuacji o czysto wewnętrznym charakterze, pozbawionej jakiegokolwiek elementu transgranicznego. Następnie Vlaamse Gemeenschap, rząd belgijski i, posiłkowo, rząd polski uważają, że zastosowanie tej dyrektywy powinno zostać odrzucone w niniejszej sprawie, gdyż rozpatrywane w postępowaniu głównym dyplomy poświadczające stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> zostały wydane przez GES Switzerland, który jako spółka szwajcarska nie może powoływać się na wspomnianą dyrektywę. Wreszcie, nie podnosząc wyraźnie niedopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, rząd norweski podkreśla, że gdyby ustalono, iż spółka ta rzeczywiście wydawała te dyplomy, ani dyrektywa 2005/29, ani dyrektywa 2006/123 nie miałyby zastosowania do sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Niemniej jednak nawet przy założeniu, iż należy przyjąć, że rozpatrywane w postępowaniu głównym dyplomy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> wydała spółka belgijska oraz że wszystkie istotne elementy rozpatrywanej w postępowaniu głównym sprawy zamykają się w związku z tym w obrębie jednego państwa członkowskiego, to z orzecznictwa Trybunału wynika, że przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123, których dotyczą przedłożone mu pytania drugie i trzecie, mają również zastosowanie do takiej sytuacji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180130">30 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>X i Visser</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑360/15 i C‑31/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:44">EU:C:2018:44</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0110">110</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Ponadto argumenty dotyczące szczególnej roli GES Switzerland w tej sprawie nie mogą w każdym razie zostać uwzględnione. Otóż z informacji przedstawionych, na wniosek Trybunału, przez sąd odsyłający, który jako jedyny jest właściwy do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kratzer</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑423/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:604">EU:C:2016:604</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170427">27 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>A‑Rosa Flussschiff</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑620/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:309">EU:C:2017:309</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), wynika, że rola ta nie została wykazana oraz że rozpatrywane w postępowaniu głównym dyplomy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> mogła wydać bądź spółka belgijska, bądź spółka szwajcarska i spółka hiszpańska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Nie można zatem uznać, że odpowiedzi udzielone na pytania drugie i trzecie nie mogą mieć wpływu na rozwiązanie sporu w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Po trzecie, Vlaamse Gemeenschap i rząd belgijski kwestionują dopuszczalność czy też znaczenie przedłożonych Trybunałowi pytań, wysuwając różne argumenty zmierzające do wykazania, że pytania te opierają się na błędnej wykładni dyrektywy 2005/29 i dyrektywy 2006/123.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Jednakże owe rozbieżności interpretacyjne stanowią istotę tych pytań, w związku z czym nie mogą prowadzić do stwierdzenia ich niedopuszczalności. Okoliczność, że wskazane rozbieżności interpretacyjne częściowo dotyczą możliwości stosowania tych dyrektyw, nie może podważać tej oceny, ponieważ gdy nie jest oczywiste, że wykładnia przepisu prawa Unii nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, zarzut oparty na niemożności zastosowania tego przepisu do sprawy w postępowaniu głównym nie odnosi się do dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, lecz dotyczy istoty przedłożonych Trybunałowi pytań (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060713">13 lipca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Manfredi i in.</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑295/04 do C‑298/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:461">EU:C:2006:461</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Po czwarte, rząd polski podnosi, że postanowienie odsyłające nie zawiera omówienia treści belgijskich przepisów regulujących uprawnienie do nadawania stopnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> i że z tego powodu nie dostarcza wystarczających informacji, aby umożliwić Trybunałowi udzielenie użytecznej odpowiedzi na pytanie drugie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W tym względzie art. 94 lit. b) regulaminu postępowania przed Trybunałem przewiduje, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zawiera treść przepisów krajowych mogących mieć zastosowanie w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym oraz, w stosownym przypadku, wskazanie istotnego dla tej sprawy orzecznictwa sądów krajowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku należy zauważyć, że postanowienie odsyłające rzeczywiście nie zawiera pełnego przedstawienia uregulowania belgijskiego dotyczącego procedury udzielania upoważnienia do nadawania tytułu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Niemniej jednak treść przepisu karnego, którego bezpośrednio dotyczy pytanie drugie, jest wyraźnie przedstawiona w postanowieniu odsyłającym, a zawarte w tym postanowieniu informacje są wystarczające, aby umożliwić Trybunałowi udzielenie sądowi odsyłającemu, na którym to spoczywa wyłączny obowiązek orzeczenia w przedmiocie zgodności uregulowania belgijskiego z prawem Unii (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140701">1 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ålands Vindkraft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑573/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2037">EU:C:2014:2037</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), pewnych użytecznych wskazówek dla rozstrzygnięcia zawisłego przed sądem odsyłającym sporu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Po piąte i ostatnie, rząd belgijski podnosi, że pytanie trzecie jest pozbawione znaczenia, ponieważ wydawanie dyplomów Vlaamse Gemeenschap nie podlega systemowi zezwoleń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że w kompetencji Trybunału nie leży wypowiadanie się, w ramach systemu współpracy sądowej ustanowionej w art. 267 TFUE, o wykładni przepisów krajowych ani orzekanie o poprawności wykładni zastosowanej przez sąd odsyłający (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Macikowski</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑499/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:201">EU:C:2015:201</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W konsekwencji, ze względu na to, że argument w taki sposób wysunięty przez rząd belgijski opiera się na wykładni uregulowania krajowego odmiennej od tej przyjętej przez sąd odsyłający, nie może on prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności pytania trzeciego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Wobec powyższego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy uznać za dopuszczalny w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy dyrektywę 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału uregulowanie krajowe może wchodzić w zakres stosowania dyrektywy 2005/29 jedynie wtedy, gdy zachowania, o których mowa w tym uregulowaniu krajowym, stanowiły praktyki handlowe w rozumieniu owej dyrektywy (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100114">14 stycznia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Plus Warenhandelsgesellschaft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑304/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:12">EU:C:2010:12</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>RLvS</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑391/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:669">EU:C:2013:669</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>W tym względzie z art. 2 lit. d) tej dyrektywy wynika, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>praktyki handlowe<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> oznaczają każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów. Zgodnie z definicją znajdującą się w art. 2 lit. c) owej dyrektywy pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>produktu<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> obejmuje każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, a także prawa i obowiązki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Ponadto z samego brzmienia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/29 wynika, że te praktyki handlowe są stosowane przed zawarciem transakcji handlowej dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania oraz po jej zawarciu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Takie praktyki powinny w szczególności być bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktów dla konsumentów (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>RLvS</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑391/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:669">EU:C:2013:669</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181004">4 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kamenova</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑105/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:808">EU:C:2018:808</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że choć wspomniane praktyki handlowe są ściśle związane z transakcją handlową dotyczącą produktu, to jednak nie pokrywają się one z pojęciem produktu będącego przedmiotem tej transakcji</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Praktyki, które wpisują się w ramy strategii handlowej usługodawcy i których bezpośrednim celem jest promocja i zwiększenie sprzedaży usług tego usługodawcy, stanowią zatem praktyki handlowe (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101109">9 listopada 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑540/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:660">EU:C:2010:660</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>RLvS</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑391/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:669">EU:C:2013:669</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W tym kontekście Trybunał powiązał możliwość stosowania dyrektywy 2005/29 zarówno z uznaniem rozpatrywanych praktyk za praktyki handlowe, jak i z uznaniem danych usług, których praktyki te dotyczą, za produkt, bez mylenia tych dwóch elementów (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170504">4 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vanderborght</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑339/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:335">EU:C:2017:335</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180913">13 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wind Tre i Vodafone Italia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑54/17 i C‑55/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:710">EU:C:2018:710</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że nie można uznać, iż przepis krajowy, który ma na celu ustalenie podmiotu gospodarczego, który jest uprawniony do świadczenia usługi będącej przedmiotem transakcji handlowej, nieregulujący bezpośrednio praktyk, które ten podmiot gospodarczy może następnie wprowadzić w celu promowania lub zwiększenia sprzedaży tej usługi, odnosi się do praktyki handlowej pozostającej w bezpośrednim związku ze świadczeniem owej usługi w rozumieniu dyrektywy 2005/29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W tym względzie należy uznać, że uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie dotyczy sposobów promowania lub sprzedaży usług w dziedzinie szkolnictwa wyższego, lecz odnosi się do uprawnienia danego podmiotu do świadczenia takich usług, gdy obejmują one nadanie danego stopnia akademickiego, który korzysta ze szczególnej ochrony prawnej i umożliwia w pewnych sytuacjach dostęp do szeregu określonych uprawnień.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Uregulowanie takie wyraźnie różni się zatem od przepisów, których celem jest określenie sposobu, w jaki podmiot uprawniony do świadczenia usług tego rodzaju może promować ich sprzedaż, w szczególności poprzez odniesienie do znaku jakości lub zatwierdzenia przez uznany uniwersytet.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Uregulowania takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie można zatem uznać za objęte zakresem przepisów dotyczących praktyk handlowych w rozumieniu dyrektywy 2005/29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W konsekwencji na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż dyrektywę 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Poprzez pytania drugie i trzecie, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy dyrektywę 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Tytułem wstępu należy przypomnieć, że dyrektywa 2006/123 ma – zgodnie ze jej art. 2 ust. 1 – zastosowanie do usług świadczonych przez usługodawców prowadzących przedsiębiorstwo w państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Ponadto, zgodnie z art. 4 pkt 1 tej dyrektywy, do jej celów pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>usługi<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> oznacza wszelką działalność gospodarczą prowadzoną na własny rachunek, zwykle świadczoną za wynagrodzeniem, zgodnie z art. 57 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Dodatkowo z orzecznictwa Trybunału wynika, że organizowanie, za wynagrodzeniem, świadczeń w zakresie szkolnictwa wyższego przez placówki finansowane głównie ze środków prywatnych i dążące do osiągnięcia zysku handlowego stanowi taką działalność gospodarczą (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19931207">7 grudnia 1993 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wirth</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑109/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:916">EU:C:1993:916</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031113">13 listopada 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Neri</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑153/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:614">EU:C:2003:614</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2006/123 wyłącza jednak z zakresu stosowania tej dyrektywy szereg rodzajów działalności, a w szczególności usługi o charakterze nieekonomicznym świadczone w interesie ogólnym oraz działania, które są związane z wykonywaniem władzy publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) i i) owej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W tym względzie chociaż rządy belgijski, niemiecki, włoski i niderlandzki twierdzą, że rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie nie wchodzi w zakres stosowania rzeczonej dyrektywy, ponieważ owo uregulowanie dotyczy takich rodzajów działalności, należy uznać, że wskazane uregulowanie nie jest objęte wyjątkami przewidzianymi w tych przepisach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Po pierwsze, ze względu na to, że uregulowanie to oraz przepisy dotyczące uprawnienia do nadawania stopni, których skuteczność uregulowanie to ma zapewnić, mają zastosowanie w szczególności do usług takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które są świadczone, jak wynika z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, przez podmioty prywatne działające z własnej inicjatywy, w celach zarobkowych, niekorzystające z żadnego finansowania publicznego, nie można uznać, że odnoszą się one wyłącznie do usług o charakterze nieekonomicznym świadczonych w interesie ogólnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Po drugie, z orzecznictwa Trybunału wynika, że prywatna działalność w zakresie nauczania na uniwersytecie nie stanowi działań, które są związane z wykonywaniem władzy publicznej w rozumieniu tego przepisu (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071218">18 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Jundt</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑281/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:816">EU:C:2007:816</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Okoliczność, że rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie dotyczy konkretnie prywatnej działalności w zakresie nauczania polegającej na nadawaniu stopnia, nie może zmienić tej oceny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Odstępstwo przewidziane w art. 2 ust. 2 lit. i) dyrektywy 2006/123 należy bowiem ograniczyć do działalności, która, rozpatrywana samodzielnie, jest w bezpośredni i szczególny sposób związana z wykonywaniem władzy publicznej, co oznacza wystarczająco znaczące wykonywanie praw wyłącznych, przywilejów władzy publicznej lub środków przymusu (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100429">29 kwietnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Niemcy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑160/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:230">EU:C:2010:230</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Tymczasem nadawanie stopnia, które może zostać dokonane, w danym wypadku, pod nadzorem władz publicznych i na określonych przez nie warunkach, nie może być rozumiane jako wykonywanie władzy publicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Ponadto należy również zauważyć, że z art. 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123 wynika, że choć dyrektywa ta nie wpływa na przepisy prawa karnego państw członkowskich, to państwa te nie mogą jednak, obchodząc przepisy rzeczonej dyrektywy, ograniczać swobody świadczenia usług poprzez stosowanie przepisów prawa karnego, które szczególnie regulują podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej lub na nie wpływają.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>W tej sytuacji okoliczność, że rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie ma charakter prawnokarny, nie wystarcza, aby wykluczyć zastosowanie tej dyrektywy do tego uregulowania, ponieważ dyrektywa ta wpływa na dostęp i wykonywanie działalności usługowej, przewidując nałożenie sankcji karnej na podmioty świadczące usługę, które nie posiadają uprawnienia wymaganego w tym celu przez prawo belgijskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W związku z tym art. 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, jeżeli prowadzi ono do obejścia przepisów owej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>W tym względzie w zakresie, w jakim przepisy krajowe zobowiązujące usługodawców zamierzających nadawać pewne stopnie akademickie do zwrócenia się do właściwych organów w celu uzyskania formalnego aktu zezwalającego im na to ustanawiają system zezwoleń w rozumieniu art. 4 pkt 6 tej dyrektywy, przepisy te muszą być zgodne z zawartymi w rozdziale III rzeczonej dyrektywy wymogami nałożonymi na takie systemy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Wynika stąd, że uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ma na celu zapewnienie skuteczności takich przepisów, prowadziłoby do obejścia przepisów dyrektywy 2006/123, gdyby system zezwoleń, któremu ono towarzyszy, był niezgodny z wymogami ustanowionymi w rozdziale III tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Wśród tych wymogów znajdują się wymogi przewidziane w art. 9 i 10 rzeczonej dyrektywy, których w szczególności dotyczą wątpliwości sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Z art. 9 ust. 1 tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie nie uzależniają możliwości podejmowania lub prowadzenia działalności usługowej od jakiegokolwiek systemu zezwoleń, chyba że spełnione są trzy warunki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Primo, art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/123 wymaga, aby system zezwoleń nie dyskryminował danego usługodawcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W tej kwestii ani z postanowienia odsyłającego, ani z żadnego elementu akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie wynika, aby rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie prowadziło do dyskryminacji pomiędzy usługodawcami zamierzającymi nadawać stopnie akademickie, których uregulowanie to dotyczy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Secundo, art. 9 ust. 1 lit. b) owej dyrektywy wymaga, aby potrzeba wprowadzenia systemu zezwoleń była uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w postępowaniu głównym uregulowanie ma na celu zarówno zapewnienie wysokiego poziomu szkolnictwa wyższego, jak i ochronę usługobiorców.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Te dwa cele należy uznać za stanowiące nadrzędne względy interesu ogólnego. Otóż, w pierwszej kolejności, art. 4 pkt 8 rzeczonej dyrektywy stanowi, że za nadrzędne względy interesu ogólnego należy uznać względy uznane za takie w orzecznictwie Trybunału, i w szczególności jako odpowiadającą temu kryterium wskazuje ochronę usługobiorców. W drugiej kolejności – Trybunał orzekł już, że oba cele wskazane w pkt 71 niniejszego wyroku stanowią nadrzędne względy interesu ogólnego (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19991021">21 października 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Zenatti</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑67/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:514">EU:C:1999:514</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031113">13 listopada 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Neri</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑153/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:614">EU:C:2003:614</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Ponadto fakt nałożenia na usługodawców zamierzających nadawać stopnie akademickie obowiązku posiadania w tym celu uprawnienia może zapewnić realizację tych celów, pozwalając właściwym organom na upewnienie się, przed wydaniem dyplomu, że usługodawcy ci przedstawiają dostateczne gwarancje jakości tych dyplomów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Tertio, art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/123 wymaga, aby wyznaczonego celu nie można było osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków, w szczególności z uwagi na fakt, iż kontrola następcza miałaby miejsce zbyt późno, by odnieść rzeczywisty skutek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>W tym względzie wydaje się, że kontrola taka nie byłaby wystarczająca dla zapewnienia realizacji celów, jakim służy uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Otóż należy najpierw zauważyć, że gwarancja wysokiego poziomu szkolnictwa wyższego może wymagać przeprowadzania regularnych kontroli szkoleń mogących kończyć się wydaniem dyplomów oraz określonych sposobów sprawdzania zdolności studentów do uzyskania odnośnych stopni.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Następnie, skoro samo wydanie dyplomu może umożliwić dostęp do niektórych zawodów oraz, szerzej ujmując, być brane pod uwagę przez pracodawcę przy rekrutacji osoby, która jest posiadaczem takiego dyplomu, niepewność co do jego wartości z powodu braku uprzedniej kontroli może również stać w sprzeczności z realizacją tego celu, a ewentualne późniejsze zakwestionowanie tej wartości nie może dać wystarczającej gwarancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Wreszcie, ustawodawca krajowy może uznać, że ochrona osób korzystających z usług oferowanych przez placówkę szkolnictwa wyższego nie byłaby zapewniona w sposób skuteczny, gdyby osoby te były zmuszone do wybrania kursu i uczęszczania na niego, nie mogąc mieć pewności, że dana placówka ma zdolność nadawania stopnia, na który następnie będą mogły się skutecznie powoływać.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Niemniej jednak, jak zauważa sąd odsyłający, zgodność systemu zezwoleń z dyrektywą 2006/123 zakłada również, że opiera się on na kryteriach regulujących wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych właściwych organów, które to kryteria spełniają wymogi określone w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Zgodnie z tym przepisem warunki udzielenia zezwolenia muszą być niedyskryminacyjne, uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego i proporcjonalne w stosunku do tego celu, co oznacza, że warunki te muszą być odpowiednie do zagwarantowania realizacji rzeczonego celu i nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne dla jego osiągnięcia. Co więcej, przepis ów wymaga, aby te warunki udzielenia były jasne i jednoznaczne, obiektywne, przejrzyste, łatwo dostępne i podane z wyprzedzeniem do publicznej wiadomości (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180926">26 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Van Gennip i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑137/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:771">EU:C:2018:771</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Ze względu na to, że postanowienie odsyłające nie zawiera szczegółowego omówienia warunków, od których uzależnione jest w prawie belgijskim uzyskanie uprawnienia do nadawania stopnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, do sądu odsyłającego należy ocena zgodności tych warunków z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2006/123.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na pytania drugie i trzecie należy odpowiedzieć, że art. 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123 w związku z jej art. 9 i 10 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwe organy, stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, o ile warunki, od których uzależnione jest uzyskanie uprawnienia do nadawania tego stopnia, są zgodne z art. 10 ust. 2 owej dyrektywy, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionych przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20050511">11 maja 2005 r.</DATE> dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do<?PAGE NO="13"?> uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> dotyczącej usług na rynku wewnętrznym w związku z jej art. 9 i 10 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje nałożenie sankcji karnych na osoby, które nadają, nie będąc do tego uprzednio uprawnionymi przez właściwy organ, stopień <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>mastera<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, o ile warunki, od których uzależnione jest uzyskanie uprawnienia do nadawania tego stopnia, są zgodne z art. 10 ust. 2 owej dyrektywy, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>