<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-371/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0371</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:674">EU:C:2021:674</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">wyrok z dnia <DATE ISO="20210902">2.9.2021 r.</DATE> – sprawa C‑371/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Peek &amp; Cloppenburg</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (szósta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20210902">2 września 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Ochrona konsumentów</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2005/29/WE</KEYWORD><KEYWORD>Nieuczciwe praktyki handlowe</KEYWORD><KEYWORD>Praktyki handlowe, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach</KEYWORD><KEYWORD>Wprowadzające w błąd praktyki handlowe</KEYWORD><KEYWORD>Punkt 11 zdanie pierwsze załącznika I</KEYWORD><KEYWORD>Działania reklamowe</KEYWORD><KEYWORD>Wykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji danego produktu</KEYWORD><KEYWORD>Promocja, za którą zapłacił sam przedsiębiorca</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Promocja sprzedaży produktów reklamodawcy i przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego</KEYWORD><KEYWORD><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Kryptoreklama<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑371/20</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20200625">25 czerwca 2020 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20200807">7 sierpnia 2020 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Peek &amp; Cloppenburg KG</HT>, reprezentowana przez Peek &amp; Cloppenburg Düsseldorf Komplementär BV</P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Peek &amp; Cloppenburg KG</HT>, reprezentowanej przez Van Graaf Management GmbH,</P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (szósta izba),</P><P>w składzie: L. Bay Larsen, prezes izby, C. Toader (sprawozdawczyni) i M. Safjan, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Szpunar,</P><P>sekretarz A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu Peek &amp; Cloppenburg KG, reprezentowanej przez Peek &amp; Cloppenburg Düsseldorf Komplementär BV – A. Auler, Rechtsanwalt,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu Peek &amp; Cloppenburg KG, reprezentowanej przez Van Graaf Management GmbH – A. Renck i M. Petersenn, Rechtsanwälte,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu węgierskiego – M.Z. Fehér i Z. Biró-Tóth, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – B.-R. Killmann oraz N. Ruiz García, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20210624">24 czerwca 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20050511">11 maja 2005 r.</DATE> dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="149" PAGE.FIRST="22" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 149, s. 22</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Peek &amp; Cloppenburg KG, reprezentowaną przez Peek &amp; Cloppenburg Düsseldorf Komplementär BV (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>P&amp;C Düsseldorf<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), a Peek &amp; Cloppenburg KG, reprezentowaną przez Van Graaf Management GmbH (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>P&amp;C Hambourg<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), niezależnymi pod względem prawnym i ekonomicznym spółkami, w przedmiocie nieuczciwego charakteru akcji promocyjnej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z motywami 6 i 17 dyrektywy 2005/29:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>(6)</NO.P><TXT>Niniejsza dyrektywa zbliża […] przepisy prawne państw członkowskich w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych, w tym nieuczciwej reklamy, które bezpośrednio wyrządzają szkodę interesom gospodarczym konsumentów, a tym samym szkodzą pośrednio interesom gospodarczym konkurentów działających zgodnie z prawem. Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa chroni konsumentów przed konsekwencjami takich nieuczciwych praktyk handlowych w przypadku, gdy konsekwencje te są istotne, ale uznaje, że w niektórych przypadkach skutki dla konsumentów mogą być znikome. Niniejsza dyrektywa nie obejmuje przepisów prawa krajowego ani nie wpływa na nie w zakresie, w jakim odnoszą się one do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących jedynie interesom gospodarczym konkurentów lub dotyczących transakcji między przedsiębiorcami; uwzględniając w pełni zasadę pomocniczości, państwa członkowskie, jeżeli tak postanowią, nadal będą mogły regulować takie praktyki, w zgodzie z prawem [Unii]. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><?PAGE NO="3"?><CONSID><NP><NO.P>(17)</NO.P><TXT>W celu zapewnienia większej pewności prawnej wskazane jest zidentyfikowanie tych praktyk handlowych, które są nieuczciwe w każdych okolicznościach. W związku z tym załącznik I zawiera pełen wykaz tego typu praktyk. Są to jedyne praktyki handlowe, które można uznać za nieuczciwe bez konieczności oceny konkretnego przypadku w świetle przepisów art. 5–9. Wykaz ten może być zmodyfikowany wyłącznie poprzez poddanie dyrektywy przeglądowi<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 tej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących interesom gospodarczym konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>przedsiębiorca<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> oznacza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>każdą osobę fizyczną lub prawną, która w ramach praktyk handlowych objętych niniejszą dyrektywą działa w celu związanym z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wolnym zawodem, oraz każdą osobę działającą w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>. Artykuł 2 lit. d) tejże dyrektywy określa jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 5 dyrektywy 2005/29 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Załącznik I zawiera wykaz praktyk handlowych, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Wykaz ten obowiązuje jednolicie we wszystkich państwach członkowskich i może zostać zmodyfikowany wyłącznie poprzez zmianę niniejszej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Załącznik I do tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Praktyki handlowe uznawane za nieuczciwe w każdych okolicznościach<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, wśród <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>[p]raktyk handlowych wprowadzających w błąd<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> wymienia w pkt 11 zdanie pierwsze <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>[w]ykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji produktu, w sytuacji gdy przedsiębiorca zapłacił za tę promocję, a nie wynika to wyraźnie z treści lub z obrazów, lub dźwięków łatwo rozpoznawalnych przez konsumenta (kryptoreklama). […]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (ustawa zakazująca nieuczciwej konkurencji) z dnia <DATE ISO="20040703">3 lipca 2004 r.</DATE> (BGBl. 2004 I, s. 1414), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (BGBl. 2010 I, s. 254) (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>UWG<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), ma na celu w szczególności transpozycję do prawa niemieckiego dyrektywy 2005/29. Paragraf 3 UWG i załącznik do tej ustawy zawierają wykaz praktyk handlowych, które uznaje się za nieuczciwe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Paragraf 3 UWG, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Nieuczciwe praktyki handlowe są niedozwolone.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="003.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Praktyki handlowe stosowane wobec konsumentów wymienione w załączniku do niniejszej ustawy są w każdych okolicznościach niedozwolone. […]</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Punkt 11 załącznika do UWG odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>wykorzystywania treści publicystycznej w celu promocji produktu, w sytuacji gdy przedsiębiorstwo zapłaciło za tę promocję, a związek z owym przedsiębiorstwem nie wynika wyraźnie z tej treści lub z odnośnych obrazów lub dźwięków (kryptoreklama)<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>P&amp;C Düsseldorf i P&amp;C Hambourg są dwiema niezależnymi od siebie pod względem prawnym i ekonomicznym spółkami, które prowadzą działalność w zakresie sprzedaży detalicznej odzieży pod nazwą handlową Peek &amp; Cloppenburg za pośrednictwem różnych spółek zależnych. Spółki te zawarły porozumienie, na mocy którego podzieliły one między sobą rynek niemiecki na dwa obszary gospodarcze, a w każdym z tych obszarów sklepy z odzieżą prowadzi tylko jedna z nich. Wspomniane spółki prowadzą odrębną i niezależną reklamę swoich firm odzieżowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W marcu 2011 r. P&amp;C Düsseldorf rozpoczęła za pośrednictwem czasopisma <HT TYPE="ITALIC">Grazia</HT> ogólnokrajową akcję promocyjną w formie opublikowanego w nim dwustronicowego artykułu, który w części zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Wydarzenie dla czytelników<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> zapraszał na noc zakupów pod hasłem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Grazia StyleNight by Peek&amp;Cloppenburg<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Na tle zdjęć witryn sklepowych, gdzie nad wejściem do sklepu można było odczytać podświetlony napis <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Peek &amp; Cloppenburg<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, widniał tekst <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Noc dla wszystkich Grazia-Girls: W wolnym czasie po pracy <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>żegluj<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00AB" ID="QE0023"/> z nami po świątyni mody! Z winem musującym i osobistym stylistą. Jak zostać V.I.S. (Very important Shopper)? Zapisując się już teraz!<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>. Ponadto w artykule tym wskazano, że istniały dwie niezależne spółki o nazwie Peek &amp; Cloppenburg i że źródłem informacji jest P&amp;C Düsseldorf. Ponadto zdjęcia przedstawiały produkty oferowane do sprzedaży przez tę spółkę w ramach rzeczonego wydarzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>P&amp;C Hamburg wniosła do Landgericht Hamburg (sądu krajowego w Hamburgu, Niemcy) powództwo mające na celu zakazanie P&amp;C Düsseldorf, jako konkurentowi, zamieszczania reklam, które nie są wyraźnie określone jako takie, oraz o nakazanie tej ostatniej przekazania pewnych informacji oraz naprawienia powstałej w wyniku wspomnianej akcji promocyjnej szkody. Na poparcie swojego powództwa P&amp;C Hambourg twierdziła, że reklama taka jak opublikowana w czasopiśmie <HT TYPE="ITALIC">Grazia</HT> jest sprzeczna z zakazem wykorzystywania treści publicystycznych wynikającym z § 3 ust. 3 UWG w związku z pkt 11 załącznika do tej ustawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Landgericht Hamburg (sąd krajowy w Hamburgu) uwzględnił rzeczone powództwo. Środek odwoławczy wniesiony przez P&amp;C Düsseldorf od orzeczenia Landgericht Hamburg (sądu krajowego w Hamburgu) do Oberlandesgericht Hamburg (wyższego sądu krajowego w Hamburgu, Niemcy) został oddalony.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Sprawa w postępowaniu głównym została zatem wniesiona przez P&amp;C Düsseldorf do Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy), tj. sądu odsyłającego, rozpatrującego skargę kasacyjną. Sąd ten podnosi, że rozstrzygnięcie tego sporu zależy od wykładni pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29, transponowanego do prawa niemieckiego przez § 3 ust. 3 UWG w związku z pkt 11 załącznika do tej ustawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Zdaniem rzeczonego sądu należy rozstrzygnąć, czy publikację treści publicystycznej zapowiadającej rozpoczęcie rozpatrywanej akcji promocyjnej można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>kryptoreklamę<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w rozumieniu § 3 ust. 3 UWG w zakresie, w jakim P&amp;C Düsseldorf i przedsiębiorstwo wydawnicze czasopisma <HT TYPE="ITALIC">Grazia</HT> podzielili koszty i wydatki związane z ową akcją promocyjną, a P&amp;C Düsseldorf nieodpłatnie udostępniła temu przedsiębiorstwu zdjęcia wykorzystane w artykule opublikowanym w odnośnym numerze tego czasopisma.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W tym względzie sąd odsyłający uważa, że zostały spełnione liczne przesłanki zastosowania pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do tej dyrektywy. Zgodnie z oceną tego sądu artykuł zapowiadający wieczór sprzedaży prywatnej, zwany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Grazia StylNight by Peek&amp;Cloppenburg<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, stanowił w rzeczywistości <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>praktykę handlową<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> zastosowaną przez P&amp;C Düsseldorf. Zdaniem sądu odsyłającego rzeczony artykuł miał treść publicystyczną. Publikacja owej treści publicystycznej została wykorzystana do celów promocji sprzedaży produktów P&amp;C Düsseldorf. Wreszcie, związek przedsiębiorcy z promocją i zapłatą za nią nie wynikał w sposób wystarczająco jasny z lektury wspomnianego artykułu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wyraża jednak wątpliwości co do tego, czy w niniejszym przypadku można było uznać, że P&amp;C Düsseldorf <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>zapłaciła<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> za wykorzystywanie treści publicystycznej w celu promocji sprzedaży w rozumieniu pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W tym względzie sąd ten zauważa, że P&amp;C Düsseldorf przyznała, iż zorganizowała wieczory sprzedaży prywatnej wspólnie z przedsiębiorstwem wydawniczym czasopisma <HT TYPE="ITALIC">Grazia</HT> oraz że koszty i opłaty zostały poniesione przez obie spółki. Ponadto P&amp;C Düsseldorf udostępniła swoje sklepy i pracowników w celu przeprowadzenia akcji promocyjnej oraz przeniosła nieodpłatnie na przedsiębiorstwo wydawnicze czasopisma <HT TYPE="ITALIC">Grazia</HT> prawa do korzystania z materiału zdjęciowego zawartego w artykule opublikowanym w odnośnym numerze tego czasopisma.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W tych okolicznościach wspomniany sąd zastanawia się, po pierwsze, czy można uznać, że P&amp;C Düsseldorf <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>zapłaciła<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, w rozumieniu pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29, za rzeczoną akcję promocyjną, czy też pojęcie to zakłada, że odnośny przedsiębiorca uiszcza kwotę pieniężną jako wynagrodzenie za wykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji sprzedaży swoich produktów. Chociaż zdaniem tego sądu kilka elementów przemawia za ścisłą wykładnią terminu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>zapłacił<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w rozumieniu wspomnianego pkt 11 zdanie pierwsze, polegającą na objęciu tym terminem wyłącznie świadczeń o charakterze pieniężnym, to taka wykładnia nie jest jedyną możliwą do przyjęcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Porównanie różnych wersji językowych rzeczonego pkt 11 zdanie pierwsze nie pozwala wykluczyć, że wspomniany termin obejmuje również świadczenia inne niż o charakterze pieniężnym. Celem tego przepisu jest zapewnienie konsumentowi możliwości zidentyfikowania charakteru promocyjnego takiej treści, a zatem umożliwienie konsumentowi zrozumienia charakteru handlowego danego przekazu, tak aby móc zareagować na niego w odpowiedni sposób, i to niezależnie od tego, czy promocja została opłacona przez przedsiębiorcę w formie<?PAGE NO="6"?> zapłaty kwoty pieniężnej czy też w inny sposób. Wykładnia ta znajduje również potwierdzenie w bardziej ogólnym celu dyrektywy 2005/29, wyrażonym w jej art. 1, który polega na zapewnieniu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>wysokiego poziomu ochrony konsumentów<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zastanawia się również nad kwestią, czy pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 wymaga, aby dany przedsiębiorca przyznawał przedsiębiorstwu wydawniczemu z sektora medialnego korzyść o charakterze majątkowym jako wynagrodzenie za wykorzystywanie treści publicystycznej, a jeśli tak, to czy warunek ten jest spełniony, w przypadku gdy tak jak w niniejszej sprawie dana publikacja dotyczy akcji promocyjnej zorganizowanej przez tego przedsiębiorcę wspólnie z owym przedsiębiorstwem wydawniczym z sektora medialnego, w celu promocji sprzedaży ich produktów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Po pierwsze, można by uznać, że ewentualne usługi świadczone przez odnośnego przedsiębiorcę dotyczyły wyłącznie organizacji akcji promocyjnej jako takiej, a nie reklamy opublikowanej w czasopiśmie, która dotyczy tego wydarzenia. Po drugie, można by uznać istnienie takiego związku pomiędzy owymi usługami a wspomnianą reklamą, biorąc pod uwagę, że rzeczona akcja promocyjna i reklama tworzą nierozerwalną całość.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>W każdym wypadku zdaniem sądu odsyłającego nieodpłatne udostępnienie przez P&amp;C Düsseldorf przedsiębiorstwu wydawniczemu z sektora medialnego praw do wykorzystywania materiału zdjęciowego zawartego w odnośnej treści publicystycznej mogłoby stanowić świadczenie o charakterze majątkowym spełnione jako wynagrodzenie za tę reklamę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>1)</NO.P><TXT>Czy za promocję produktu <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>zapłacono<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00AB" ID="QE0032"/> w rozumieniu pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy [2005/29] tylko wtedy, gdy świadczenie wzajemne za wykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji produktu jest spełniane w formie wynagrodzenia pieniężnego, czy też pojęcie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00AB" ID="QE0033"/> obejmuje każdą formę wynagrodzenia, niezależnie od tego, czy przyjmuje formę zapłaty kwoty pieniężnej, dostawy towaru lub świadczenia usług czy innych przedmiotów o wartości majątkowej?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy [2005/29] wymaga, aby dany przedsiębiorca przyznawał przedsiębiorstwu wydawniczemu z sektora medialnego korzyść o wartości majątkowej jako wynagrodzenie za wykorzystywanie treści publicystycznej, a jeśli tak, to czy należy przyjąć, że takie wynagrodzenie jest przyznawane również w takim wypadku, gdy przedsiębiorstwo wydawnicze z sektora medialnego publikuje reklamę dotyczącą akcji promocyjnej zorganizowanej wspólnie z tym przedsiębiorcą, w sytuacji gdy przedsiębiorca ten udostępnił nieodpłatnie owemu przedsiębiorstwu wydawniczemu z sektora medialnego prawa do wykorzystania materiału zdjęciowego zawartego w rzeczonej treści publicystycznej do celów takiej publikacji, oba przedsiębiorstwa uczestniczyły w kosztach i wydatkach związanych z rzeczoną akcją promocyjną, a akcja ta ma na celu promocję sprzedaży produktów obu przedsiębiorstw?<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Poprzez swoje dwa pytania, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że przesłanka zapłaty przewidziana w tym przepisie obejmuje każdą formę usługi świadczenia spełnianego przez danego przedsiębiorcę i każdą przyznaną przez niego korzyść gospodarczą w celu opublikowania artykułu, a jeśli tak, to czy tego rodzaju świadczenie powinno być spełnione tytułem bezpośredniego wynagrodzenia za tę publikację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy wskazać, że okoliczność, iż strony postępowania głównego, P&amp;C Düsseldorf i P&amp;C Hambourg, dwie spółki zajmujące się sprzedażą odzieży, są przedsiębiorcami, nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu w niniejszym przypadku dyrektywy 2005/29. Z zakresu zastosowania tej dyrektywy wykluczone są bowiem, jak wynika z jej motywu 6, wyłącznie uregulowania krajowe dotyczące nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących jedynie interesom gospodarczym konkurentów lub dotyczących transakcji między przedsiębiorcami (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130117">17 stycznia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Köck</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑206/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:14">EU:C:2013:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszym przypadku zakaz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>kryptoreklamy<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, przewidziany w dyrektywie 2005/29 i transponowany do ustawodawstwa niemieckiego, ma na celu ochronę zaufania konsumenta do neutralności treści publicystycznych i uniknięcie ukrytej reklamy zarówno w interesie konsumenta, jak i ewentualnych konkurentów reklamodawcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W konsekwencji, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 32 i 33 opinii, dyrektywa ta nie wyklucza możliwości zakwestionowania przez konkurencyjnego przedsiębiorcę reklamodawcy takiej praktyki przed sądem krajowym, gdy spełnione są przesłanki uznania jej za nieuczciwą praktykę handlową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, aby rozpatrywane zachowania wchodziły w zakres stosowania dyrektywy 2005/29, muszą one stanowić praktyki handlowe w rozumieniu art. 2 lit. d) tej dyrektywy. Tak jest, w przypadku gdy omawiane praktyki są stosowane przez przedsiębiorcę, wpisują się w ramy jego strategii handlowej, a ich bezpośrednim celem jest promocja, sprzedaż lub dostawa jego produktów lub usług konsumentom (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>RLvS</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑391/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:669">EU:C:2013:669</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że publikacja omawianego artykułu dotyczyła ogłoszenia odnoszącego się do akcji promocyjnej, która wpisywała się w ramy strategii sprzedaży odzieży oraz zdobywania lojalności klientów P&amp;C Düsseldorf. W tych okolicznościach, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 23 i 24 opinii, fakt, że rzeczona publikacja dotyczyła akcji promocyjnej zorganizowanej we współpracy z odnośnym przedsiębiorstwem wydawniczym z sektora medialnego, które również miało na celu promocję sprzedaży jego produktów, nie może podważyć charakteru <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>praktyki handlowej<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> owej akcji promocyjnej w rozumieniu art. 2 lit. d) wspomnianej dyrektywy, którą można przypisać wspomnianej P&amp;C Düsseldorf.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Sąd odsyłający ma jednak wątpliwości co do uznania za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>kryptoreklamę<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w rozumieniu pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 publikacji dotyczącej tego rodzaju akcji promocyjnej w poświęconym modzie czasopiśmie partnerskiego przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego, zważywszy, że bezsporne jest, iż P&amp;C Düsseldorf nie wypłaciła na rzecz owego przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego kwoty pieniężnej jako wynagrodzenie za wspomnianą publikację. W szczególności sąd ten zastanawia się, czy pojęcie<?PAGE NO="8"?> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć jako obejmujące wyłącznie zapłatę kwoty pieniężnej, czy też obejmuje ono każdą korzyść o charakterze majątkowym przyznaną przez przedsiębiorcę będącego reklamodawcą na rzecz odnośnego przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że dyrektywa 2005/29 dokonuje pełnej harmonizacji na poziomie Unii zasad dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów i zawiera w załączniku I wyczerpujące wyliczenie 31 praktyk handlowych, które zgodnie z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy są uznane za nieuczciwe <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>w każdych okolicznościach<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>. W konsekwencji, jak wyjaśnia w sposób wyraźny motyw 17 wspomnianej dyrektywy, chodzi jedynie o te praktyki handlowe, które mogą być uznane za nieuczciwe jako takie, bez poddania ich ocenie w ramach konkretnego przypadku na podstawie art. 5–9 tejże dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑421/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2064">EU:C:2014:2064</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Tym samym na podstawie pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 praktyką handlową uznaną za nieuczciwą w każdych okolicznościach jest działanie przedsiębiorcy obejmujące wykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji produktu, w sytuacji gdy przedsiębiorca zapłacił za tę promocję, a nie wynika to wyraźnie z treści lub z obrazów, lub z dźwięków łatwo rozpoznawalnych przez konsumenta. Praktyka ta jest zwana powszechnie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>kryptoreklamą<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Tymczasem w odniesieniu do brzmienia rzeczonego przepisu należy zauważyć, że o ile niektóre wersje językowe tej dyrektywy takie jak: hiszpańska (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>pagando<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>), niemiecka (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>bezahlt<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>), angielska (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>paid for<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>), niderlandzka (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>betaald<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>), czy też polska (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>zapłacił<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>) używają pojęć sugerujących <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>płatności<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> w znaczeniu zapłaty kwot pieniężnych, o tyle francuska wersja językowa (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>financer<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>) lub włoska wersja językowa (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>i costi di tale promozione siano stati sostenuti<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>) posługują się bardziej ogólnymi terminami, umożliwiając włączenie do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> w rozumieniu wspomnianego przepisu każdej formy wynagrodzenia o wartości majątkowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Niemniej jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem konieczność jednolitego stosowania i jednolitej wykładni aktu prawa Unii wyklucza rozpatrywanie tego aktu w jednej, w oderwaniu od innych, wersji językowej (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140403">3 kwietnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>4finance</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑515/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:211">EU:C:2014:211</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Wykładni przepisu należy bowiem dokonywać z uwzględnieniem nie tylko jego brzmienia, lecz także jego kontekstu oraz celów przyświecających regulacji, której część on stanowi (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210610">10 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>KRONE – Verlag</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑65/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:471">EU:C:2021:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Co się tyczy dyrektywy 2005/29, Trybunał orzekł już, że charakteryzuje się ona szczególnie szerokim zakresem przedmiotowym, obejmującym wszystkie praktyki handlowe mające bezpośredni związek z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu konsumentom i wpisuje się w ramy strategii handlowej podmiotu gospodarczego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100114">14 stycznia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Plus Warenhandelsgesellschaft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑304/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:12">EU:C:2010:12</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Tym samym cel realizowany przez tę dyrektywę polega w szczególności na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi i opiera się na okoliczności, że w stosunku do przedsiębiorcy konsument znajduje się na słabszej pozycji, w szczególności w odniesieniu do poziomu informacji, biorąc pod uwagę, że bezsprzecznie istnieje znaczna asymetria informacji i kompetencji technicznych między tymi stronami (zob.<?PAGE NO="9"?> podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121018">18 października 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Purely Creative i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑428/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:651">EU:C:2012:651</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190612">12 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Orange Polska</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑628/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:480">EU:C:2019:480</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W ramach pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do wspomnianej dyrektywy ochrona ta konkretyzuje się w dziedzinie mediów drukowanych i innych środków masowego przekazu, ponieważ punkt ten nakłada na przedsiębiorstwa będące reklamodawcami obowiązek wyraźnego wskazania, że zapłaciły one za treść publicystyczną w środkach masowego przekazu, jeżeli treść ta ma w założeniu promować produkt lub usługę tych przedsiębiorców (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>RLvS</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑391/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:669">EU:C:2013:669</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Wynika z tego, że pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 został przyjęty w szczególności w celu zapewnienia, aby każda publikacja, na którą dany przedsiębiorca wywierał wpływ w swoim interesie handlowym, była wyraźnie zasygnalizowana i znana konsumentowi jako taka. W tym kontekście konkretna forma zapłaty, czy to w postaci zapłaty kwoty pieniężnej, czy to w postaci każdego innego rodzaju wynagrodzenia o charakterze majątkowym, nie ma znaczenia z punktu widzenia ochrony konsumenta i zaufania czytelników do neutralności prasy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 60 opinii, dokonywanie wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>zapłaty<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w rozumieniu tego przepisu w ten sposób, że miałoby ono wymagać zapłaty kwoty pieniężnej, nie odpowiadałoby realiom praktyki dziennikarskiej i reklamowej oraz pozbawiałoby w znacznej mierze wspomniany przepis jego skuteczności (effet utile).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Takie podejście potwierdza sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE> w sprawie stosowania dyrektywy 2005/29 [2013/2116(INI] (A 7‑0474/2014). W pkt 16 tego sprawozdania Parlament zwrócił się w istocie do Komisji Europejskiej i państw członkowskich o zapewnienie prawidłowego stosowania dyrektywy 2005/29, w szczególności w odniesieniu do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>ukrytej<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> reklamy internetowej za pośrednictwem komentarzy zamieszczanych na portalach społecznościowych, forach czy blogach, które rzekomo mają być zamieszczane przez samych konsumentów, a w rzeczywistości są wiadomościami o charakterze handlowym lub reklamowym wygenerowanymi lub finansowanymi bezpośrednio lub pośrednio przez podmioty gospodarcze, oraz podkreślił szkodliwy wpływ takich praktyk na zaufanie konsumentów oraz zasady konkurencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Co się tyczy publikacji w czasopiśmie dotyczącym akcji promocyjnej zorganizowanej przez przedsiębiorcę we współpracy z odnośnym przedsiębiorstwem wydawniczym z sektora medialnego, do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy przedsiębiorca we współpracy z przedsiębiorstwem wydawniczym z sektora medialnego zapłacił, przynajmniej w części, za rzeczoną akcję promocyjną w tym znaczeniu, że ów przedsiębiorca przyznał korzyść w formie zapłaty kwoty pieniężnej, dostawy towaru, usług lub każdej innej korzyści o wartości majątkowej w związku ze wspomnianą akcją promocyjną, mogąc tym samym wywierać wpływ na treść tej publikacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Jak bowiem zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 72 opinii, z brzmienia pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 wynika, że zapłata w rozumieniu tego przepisu powinna dotyczyć promocji produktu za pomocą treści publicystycznej w środkach masowego przekazu, co oznacza istnienie niewątpliwego związku, w rozumieniu wynagrodzenia, między korzyścią majątkową przyznaną przez danego przedsiębiorcę a rzeczoną treścią publicystyczną. Taką wykładnię potwierdza cel wspomnianego przepisu, którym jest – jak wynika z pkt 40 i 41<?PAGE NO="10"?> niniejszego wyroku – ochrona konsumenta przed ukrytą reklamą, to znaczy przed treścią publicystyczną, celów związku z którą przedsiębiorca będący reklamodawcą przyznał korzyść, przy czym jej nie zasygnalizował, oraz ochrona zaufania czytelników do neutralności prasy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W tym kontekście nieodpłatne udostępnienie przez odnośnego przedsiębiorcę zdjęć objętych prawem autorskim na rzecz przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego może stanowić bezpośrednią zapłatę za tę publikację, ponieważ zdjęcia te zawierają ujęcia lokali i produktów oferowanych do sprzedaży przez tego przedsiębiorcę w ramach rozpatrywanej akcji promocyjnej. Udostępnienie to ma bowiem wartość majątkową i ma na celu promocję sprzedaży produktów odnośnego przedsiębiorcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Ponadto pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego minimalnej kwoty wartości zapłaty lub udziału tej zapłaty w kosztach całkowitych rozpatrywanej akcji promocyjnej, ani nie sprzeciwia się temu, by przedsiębiorstwo wydawnicze z sektora medialnego ponosiło część kosztów publikacji we własnym interesie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Ponadto do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań na przedstawione pytania należy odpowiedzieć, że pkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>zapłacił<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> w rozumieniu tego przepisu za promocję produktu za pomocą publikacji treści publicystycznej, w przypadku gdy przedsiębiorca ten przyznał wynagrodzenie o wartości majątkowej w związku z tą publikacją, czy to w formie zapłaty kwoty pieniężnej, czy to w każdej innej formie, jeżeli istnieje niewątpliwy związek między przyznaną w ten sposób zapłatą przez wspomnianego przedsiębiorcę a ową publikacją. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji bezpłatnego udostępnienia przez tego przedsiębiorcę zdjęć objętych prawem autorskim, na których widoczne są lokale handlowe przedsiębiorcy i produkty oferowane przez niego do sprzedaży.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Punkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20050511">11 maja 2005 r.</DATE> dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>zapłacił<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> w rozumieniu tego przepisu za promocję produktu za pomocą publikacji treści publicystycznej, w przypadku gdy przedsiębiorca ten przyznał wynagrodzenie o wartości majątkowej w związku z tą publikacją, czy to w formie zapłaty kwoty pieniężnej, czy to w każdej innej formie, jeżeli istnieje niewątpliwy związek między przyznaną w ten sposób zapłatą przez wspomnianego<?PAGE NO="11"?> przedsiębiorcę a ową publikacją. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji bezpłatnego udostępnienia przez tego przedsiębiorcę zdjęć objętych prawem autorskim, na których widoczne są lokale handlowe przedsiębiorcy i produkty oferowane przez niego do sprzedaży.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>