<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-256/21</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62021CC0256</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:366">EU:C:2022:366</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia G. Pitruzzelli – Sprawa C‑256/21</HT></P><P><HT TYPE="SC">Gemeinde Bodman-Ludwigshafen</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Giovanniego Pitruzzelli</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20220505">5 maja 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: włoski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑256/21</HT></P><P>KP</P><P>przeciwko</P><P>TV,</P><P>Gemeinde Bodman-Ludwigshafen</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Znak towarowy Unii Europejskiej (APFELZÜGE)</KEYWORD><KEYWORD>Spór przed sądem krajowym</KEYWORD><KEYWORD>Właściwość sądów orzekających w sprawach znaków towarowych</KEYWORD><KEYWORD>Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego</KEYWORD><KEYWORD>Powództwo wzajemne</KEYWORD><KEYWORD>Cofnięcie powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium, Niemcy) dotyczy wykładni art. 124 lit. a) i d) oraz art. 128 rozporządzenia (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20170614">14 czerwca 2017 r.</DATE> w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="154" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 154, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu między KP a TV i Gemeinde Bodman-Ludwigshafen (gminą Bodman-Ludwigshafen), dotyczącego powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do słownego unijnego znaku towarowego oraz powództwa wzajemnego o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zwraca się w istocie do Trybunału o ustalenie, czy sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych, który jest właściwy w przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie prawa do znaku towarowego, pozostaje właściwy, w sytuacji gdy właściciel znaku towarowego cofnął powództwo główne o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywami 31, 32 i 33 rozporządzenia 2017/1001:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>(31)</NO.P><TXT>Aby zapewnić ochronę unijnych znaków towarowych, państwa członkowskie powinny wyznaczyć, uwzględniając własny system krajowy, możliwie ograniczoną liczbę sądów krajowych pierwszej i drugiej instancji, mających właściwość w sprawach o naruszenie i ważność unijnych znaków towarowych.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(32)</NO.P><TXT>Orzeczenia dotyczące ważności i naruszenia unijnego znaku towarowego są skuteczne i obejmują całe terytorium Unii, jako że jest to jedyny sposób uniknięcia sprzecznych orzeczeń ze strony sądów i Urzędu oraz zapewnienia, że jednolity charakter unijnych znaków towarowych nie zostanie naruszony. […]</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(33)</NO.P><TXT>Należy unikać sprzecznych orzeczeń wydawanych w postępowaniach dotyczących tych samych czynów i stron, prowadzonych w oparciu o unijny znak towarowy i odpowiadające mu krajowe znaki towarowe. W tym celu, jeżeli powództwa wnoszone są w tym samym państwie członkowskim, sposób osiągnięcia tego rezultatu jest sprawą należącą do krajowych przepisów proceduralnych, których niniejsze rozporządzenie nie narusza; natomiast gdy powództwa te są wnoszone w różnych państwach członkowskich, właściwe wydaje się stosowanie przepisów wzorowanych na przepisach rozporządzenia (UE) nr 1215/2012[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>] dotyczących zawisłości sporu i spraw wiążących się ze sobą<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</TXT></NP></CONSID></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Unijny znak towarowy ma charakter jednolity. Wywołuje on ten sam skutek w całej Unii: może on być zarejestrowany, zbyty, być przedmiotem zrzeczenia się lub decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw właściciela znaku lub unieważnienia znaku, a jego używanie może być zakazane jedynie w odniesieniu do całej Unii. Zasadę tę stosuje się, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia unijny znak towarowy uzyskuje się poprzez rejestrację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 59 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Unijny znak towarowy podlega unieważnieniu na podstawie wniosku do Urzędu lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>w przypadku gdy unijny znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7;<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>W sekcji 5 tego rozporządzenia, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Postępowanie przed [U]rzędem w sprawie wygaśnięcia lub unieważnienia<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, art. 63 ust. 3 stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie jest niedopuszczalny, jeżeli wniosek odnoszący się do tego samego przedmiotu i podstawy żądania oraz dotyczący tych samych stron<?PAGE NO="3"?> został rozstrzygnięty co do istoty sprawy przez Urząd lub sąd w sprawach unijnych znaków towarowych, o którym mowa w art. 123, i jeżeli rozstrzygnięcie Urzędu lub tego sądu jest odpowiednio ostateczne lub prawomocne<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 123 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Państwa członkowskie wyznaczają na swoich terytoriach możliwie jak najmniejszą liczbę krajowych sądów i trybunałów działających jako sądy pierwszej i drugiej instancji, które pełnią funkcje powierzone im na mocy niniejszego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 124 lit. a) i d) rozporządzenia 2017/1001 ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Sądy w sprawach unijnych znaków towarowych mają wyłączną właściwość:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>w przypadku wszystkich powództw, których przedmiotem jest naruszenie, oraz – jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe – w przypadku powództw dotyczących zagrożenia naruszenia, odnoszących się do unijnego znaku towarowego;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>w roszczeniach wzajemnych o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie unijnego znaku towarowego na podstawie art. 128<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 127 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Sądy w sprawach unijnych znaków towarowych uznają unijny znak towarowy za ważny, jeżeli jego ważność nie jest kwestionowana przez pozwanego w roszczeniu wzajemnym o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 128 rozporządzenia 2017/1001:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="128.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie może być oparte na podstawach stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wymienionych w niniejszym rozporządzeniu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="128.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Sąd w sprawach unijnych znaków towarowych odrzuca roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, jeżeli decyzja wydana przez Urząd, dotycząca tego samego przedmiotu sprawy i przyczyny powództwa między tymi samymi stronami, stała się już prawomocna.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="128.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Sąd w sprawach unijnych znaków towarowych, do którego zostało zgłoszone roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie unijnego znaku towarowego, nie rozpatruje roszczenia wzajemnego, dopóki zainteresowana strona lub sam sąd nie zawiadomi Urzędu o dacie, z jaką roszczenie wzajemne zostało zgłoszone. Urząd odnotowuje tę informację w rejestrze. Jeżeli przed zgłoszeniem roszczenia wzajemnego w Urzędzie złożono wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie unijnego znaku towarowego, Urząd informuje o tym sąd, który zawiesza postępowanie zgodnie z art. 132 ust. 1 do momentu podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie wniosku lub do momentu wycofania wniosku.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="128.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy sąd w sprawach unijnych znaków towarowych wydał orzeczenie, które stało się prawomocne, w sprawie roszczenia wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie unijnego znaku towarowego, kopia orzeczenia przekazywana jest niezwłocznie Urzędowi przez sąd lub przez którąkolwiek ze stron postępowania krajowego. Urząd lub każda inna zainteresowana strona może zażądać informacji na temat takiego przekazania. Urząd odnotowuje wzmiankę o orzeczeniu w rejestrze i podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z jego rozstrzygnięciem.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="128.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>Sąd w sprawach unijnych znaków towarowych, prowadzący sprawę o roszczenie wzajemne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia, może zawiesić postępowanie na wniosek właściciela unijnego znaku towarowego i po wysłuchaniu innych stron zażądać od pozwanego wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie do Urzędu w wyznaczonym terminie. Jeżeli wniosek nie zostanie wniesiony w tym terminie, postępowanie toczy się dalej; roszczenie wzajemne uważane jest za wycofane. Artykuł 132 ust. 3 stosuje się<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 129 tego rozporządzenia, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Prawo właściwe<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="129.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Sądy w sprawach unijnych znaków towarowych stosują przepisy niniejszego rozporządzenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="129.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>We wszystkich sprawach dotyczących znaków towarowych nieobjętych niniejszym rozporządzeniem odpowiedni sąd w sprawach unijnych znaków towarowych stosuje prawo krajowe mające zastosowanie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="129.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, sąd w sprawach unijnych znaków towarowych stosuje przepisy proceduralne odnoszące się do tego samego rodzaju powództwa jak w przypadku krajowego znaku towarowego w państwie członkowskim, w którym ma swoją siedzibę<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 132 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="132.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli nie występują szczególne podstawy do kontynuowania postępowania, sąd w sprawach unijnych znaków towarowych rozpatrujący powództwo określone w art. 124, inne niż powództwo w sprawie o stwierdzenie braku naruszenia, zawiesza postępowanie z urzędu po wysłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po wysłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność unijnego znaku towarowego jest przedmiotem postępowania przed innym sądem w sprawach unijnych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego lub w przypadku gdy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie został już zgłoszony do Urzędu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="132.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli nie istnieją szczególne powody dla kontynuowania postępowania, Urząd prowadzący postępowanie w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie zawiesza postępowanie z urzędu po wysłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po wysłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność unijnego znaku towarowego jest już przedmiotem postępowania przed sądem w sprawach unijnych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego. Jednakże, jeżeli jedna ze stron postępowania przed sądem w sprawach unijnych znaków towarowych wystąpi z takim wnioskiem, sąd może zawiesić postępowanie po wysłuchaniu pozostałych stron w tym postępowaniu. W takim przypadku Urząd kontynuuje toczące się przed nim postępowanie.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="132.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy sąd w sprawach unijnych znaków towarowych zawiesza postępowanie, może zarządzić przyjęcie tymczasowych i zabezpieczających środków na okres zawieszenia<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 33 ust. 1 Zivilprozessordnung (kodeksu postępowania cywilnego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>ZPO<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) powództwo wzajemne można wytoczyć przed sądem prowadzącym postępowanie, jeżeli istnieje związek prawny między przedmiotem powództwa wzajemnego a przedmiotem powództwa głównego lub środkami obrony wniesionymi przeciwko powództwu głównemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Paragraf 261 ZPO, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Zawisłość sprawy<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, stanowi w ust. 3 pkt 2, że zmiana okoliczności stanowiących podstawę właściwości nie wpływa na właściwość sądu orzekającego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>KP jest właścicielem słownego unijnego znaku towarowego APFELZÜGE zarejestrowanego w dniu <DATE ISO="20171019">19 października 2017 r.</DATE> dla usług z klas 35, 41 i 43<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Sporny znak towarowy dotyczył w szczególności następujących usług:</P><P>Klasa 35: Zestawianie produktów spożywczych i produktów degustacyjnych, w szczególności prowadzenie sklepu z produktami rolnymi, w którym sprzedaje się produkty spożywcze lub regionalne napoje wytwarzane metodą rzemieślniczą.</P><P>Klasa 41: Rozrywka; działalność kulturalna; organizowanie i prowadzenie wydarzeń informacyjnych dotyczących drobnych producentów rolnych.</P><P>Klasa 43: Usługi w zakresie dostarczania żywności i napojów oraz zakwaterowanie tymczasowe; prowadzenie restauracji; obsługa gastronomiczna z własnym zapleczem, produktami i transportem.</P></NOTE> Porozumienia nicejskiego z 1957 r. dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>porozumieniem nicejskim<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Porozumienie nicejskie przyjęte podczas konferencji dyplomatycznej w Nicei w dniu <DATE ISO="19570615">15 czerwca 1957 r.</DATE>, zrewidowane i zmienione (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, vol. 1154, nr I‑18200, s. 89).</P></NOTE>. Bezsporne jest, że termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Apfelzügle<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> oznacza zespół składający się z kilku przyczep ciągniętych przez traktor, przeznaczony do zbioru jabłek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180926">26 września 2018 r.</DATE> zarówno TV, jak i gmina Bodman-Ludwigshafen reklamowały na swoich kontach na Facebooku zbiory i degustację świeżych jabłek w ramach przejażdżki Apfelzügle.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W związku z tym KP wytoczył przed Landgericht München (sądem krajowym w Monachium, Niemcy) powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego, wnosząc o zakazanie używania przez TV i gminę Bodman-Ludwigshafen terminu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Apfelzügle<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> w odniesieniu do usług oznaczonych tym znakiem towarowym. Ze swej strony pozwane wniosły do tego sądu powództwa wzajemne o unieważnienie prawa do znaku towarowego należącego do KP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Na rozprawie przed Landgericht München (sądem krajowym w Monachium) KP cofnął pozew o stwierdzenie naruszenia. Pomimo tego cofnięcia pozwu TV i gmina Bodman-Ludwigshafen podtrzymały swoje powództwa wzajemne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20200310">10 marca 2020 r.</DATE> Landgericht München (sąd krajowy w Monachium) stwierdził, że powództwa wzajemne są dopuszczalne, a następnie unieważnił prawo do spornego znaku towarowego jedynie w odniesieniu do usług z klasy 41 i oddalił żądania pozwanych w pozostałym zakresie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Gmina Bodman-Ludwigshafen wniosła apelację od tego wyroku do Oberlandesgericht München (wyższego sądu krajowego w Monachium), żądając uwzględnienia powództwa wzajemnego o unieważnienie również w odniesieniu do usług z klas 35 i 43 porozumienia nicejskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W postanowieniu odsyłającym Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium) stwierdza, że musi najpierw ocenić dopuszczalność powództw wzajemnych wniesionych przez pozwane w następstwie cofnięcia powództwa głównego, zaznaczając, że nie jest w tej kwestii związany orzeczeniem sądu pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa w tym względzie, że zgodnie z przeważającym poglądem w Niemczech przypadek taki jak niniejszy nie jest uregulowany przepisami rozporządzenia 2017/1001, lecz – na podstawie odesłania zawartego w art. 129 ust. 3 tego rozporządzenia – przepisami regulującymi niemieckie postępowanie cywilne. W szczególności zdaniem sądu odsyłającego zastosowanie ma § 261 ust. 3 pkt 2 ZPO, zgodnie z którym właściwość sądu orzekającego w sprawach znaków towarowych w przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie jest niezależna od wyniku postępowania o stwierdzenie naruszenia i nie może w związku z tym zostać wyłączona w przypadku cofnięcia powództwa o stwierdzenie naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Podając w wątpliwość to rozwiązanie, sąd odsyłający zauważa, że:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>rejestracja unijnego znaku towarowego jest czynnością organu Unii – Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – oraz że sądy krajowe nie są właściwe do stwierdzenia nieważności takich czynności, chyba że wyraźnie przewidziano wyjątki;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>z tego powodu art. 63 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 przyznaje Urzędowi właściwość <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>na zasadzie pierwszeństwa<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>właściwość sądu krajowego w sprawach dotyczących ważności znaku towarowego stanowi natomiast przypadek wyjątkowy przewidziany w art. 124 lit. d) rozporządzenia 2017/1001, dotyczący jedynie wytoczenia powództwa wzajemnego, i jest uzasadniona potrzebą umożliwienia pozwanemu, przeciwko któremu wytoczono powództwo o stwierdzenie naruszenia, skorzystania ze środka obrony w tym samym postępowaniu;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iv)</NO.P><TXT>właściwość Urzędu na zasadzie pierwszeństwa wynika ponadto z art. 128 ust. 7 rozporządzenia 2017/1001, zgodnie z którym właściciel znaku towarowego może postanowić, że decyzja w przedmiocie wniosku o unieważnienie nie będzie rozpatrywana przez sąd krajowy, lecz w ramach postępowania przed Urzędem.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Mając powyższe na uwadze, zdaniem Oberlandesgericht München (wyższego sądu krajowego w Monachium) sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych nie mógłby orzekać w przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego zgodnie z art. 128 rozporządzenia 2017/1001, w przypadku gdyby miało miejsce cofnięcie powództwa o stwierdzenie naruszenia, w następstwie którego wniesiono powództwo wzajemne, ponieważ w takim przypadku nie byłoby już potrzeby dopuszczenia takiego środka obrony pozwanego. Jest to zresztą wniosek, który można wywieść z samego rozporządzenia 2017/1001, w związku z czym odesłanie do przepisów krajowych nie ma znaczenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Zdaniem sądu odsyłającego za taką wykładnią przemawia wyrok z dnia <DATE ISO="20171019">19 października 2017 r.</DATE>, Raimund<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑425/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:776">EU:C:2017:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>wyrokiem Raimund<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>), zgodnie z którym powództwo wzajemne o unieważnienie powinno zostać rozpatrzone przed rozpatrzeniem powództwa o stwierdzenie naruszenia. Ponadto wykładnia ta nie nakłada nadmiernego i nieproporcjonalnego obciążenia na pozwanego występującego z powództwem wzajemnym, ponieważ ma on w każdym razie możliwość zwrócenia się do Urzędu na podstawie art. 63 rozporządzenia 2017/1001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W tym kontekście Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Czy art. 124 lit. d) i art. 128 rozporządzenia 2017/1001 należy interpretować w ten sposób, że sąd w sprawach unijnych znaków towarowych jest uprawniony do orzekania o unieważnieniu prawa do unijnego znaku towarowego dochodzonym w drodze roszczenia wzajemnego w rozumieniu art. 128 rozporządzenia 2017/1001 również po tym, jak oparte na unijnym znaku towarowym powództwo w przedmiocie naruszenia w rozumieniu art. 124 lit. a) zostało skutecznie cofnięte?<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i zwięzłe przedstawienie uwag stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Gmina Bodman-Ludwigshafen oraz Komisja Europejska przedstawiły w niniejszym postępowaniu uwagi na piśmie zgodnie z art. 23 statutu Trybunału Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Gmina Bodman-Ludwigshafen uważa, że powództwo wzajemne należy uznać za powództwo niezależne od powództwa o stwierdzenie naruszenia i że w braku przepisów szczególnych rozporządzenia, regulujących niniejszą sprawę, należy stosować niemiecki kodeks postępowania cywilnego, zgodnie z którym zmiana okoliczności stanowiących podstawę właściwości nie wpływa na właściwość sądu, przed którym wytoczono powództwo. Proponuje ona zatem udzielić odpowiedzi twierdzącej na zadane pytanie prejudycjalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Komisja wyklucza natomiast, by sąd krajowy zachował uprawnienie do orzekania w przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego po skutecznym cofnięciu powództwa głównego o stwierdzenie naruszenia. W celu uzasadnienia tego stanowiska Komisja odnosi się w szczególności do akcesoryjnego charakteru powództwa wzajemnego o unieważnienie prawa do znaku towarowego. Jest to środek obrony pozwanego, z którego może on korzystać tylko w kontekście powództwa o stwierdzenie naruszenia i który z konieczności zależy od istnienia tego ostatniego i w związku z tym nie może być rozpatrywany w sposób odrębny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W ramach swojego pytania prejudycjalnego Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium) zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy na podstawie rozporządzenia 2017/1001 sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych zachowuje właściwość do orzekania w przedmiocie unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego, którego dochodzi pozwany w postępowaniu o stwierdzenie naruszenia w ramach powództwa wzajemnego, nawet po skutecznym cofnięciu powództwa o stwierdzenie naruszenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie w systemie rozporządzenia 2017/1001</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Przed zbadaniem kwestii właściwości podniesionej przez sąd odsyłający konieczne jest dokonanie wykładni pojęcia powództwa wzajemnego i oceny, czy jest ono odrębne od powództwa głównego, czy też ma wobec niego charakter akcesoryjny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Gdyby bowiem – jak wskazuje Komisja – powództwo to zostało uznane za akcesoryjne w stosunku do powództwa głównego, to ze względu na sam swój charakter, dzieliłoby taki sam los jak powództwo główne. W niniejszej sprawie zastosowanie miałaby zatem zasada <HT TYPE="ITALIC">simul stabunt simul cadent</HT>. Natomiast gdyby powództwo wzajemne miało charakter powództwa odrębnego, ewentualne zdarzenia powodujące wygaśnięcie powództwa głównego nie miałyby na nie wpływu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Chociaż wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>powództwo wzajemne<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> pojawia się w różnych przepisach rozporządzenia 2017/1001, przepisy te nie zawierają żadnej definicji pojęcia będącego jego desygnatem, ani też nie zawierają wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w odniesieniu do znaczenia i zakresu, jakie należy mu przypisać. Uważam zatem – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału – że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>powództwa wzajemnego<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> w rozumieniu w szczególności art. 128 rozporządzenia 2017/1001 należy uznać za autonomiczne pojęcie prawa Unii podlegające jednolitej wykładni na jej terytorium, z uwzględnieniem brzmienia rozpatrywanego przepisu oraz kontekstu, w jaki się on wpisuje, i celów regulacji, której część stanowi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20220120">20 stycznia 2022 r.</DATE>, <NAME.CASE>Landeshauptmann von Wien (Utrata statusu rezydenta długoterminowego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑432/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:39">EU:C:2022:39</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>The Software Incubator</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑410/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:742">EU:C:2021:742</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200129">29 stycznia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sky i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑371/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:45">EU:C:2020:45</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Moim zdaniem należy wykluczyć odwoływanie się do kwalifikacji stosowanych w krajowych przepisach proceduralnych, mimo iż przepisy te – zgodnie z art. 129 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 – mają zastosowanie, jeżeli rozporządzenie to nie stanowi inaczej. Jak bowiem przedstawię dokładniej w dalszej części, wykładnia zakresu pojęcia powództwa wzajemnego w rozumieniu rozporządzenia 2017/1001 wpływa na określenie odpowiednich zakresów właściwości Urzędu i sądów orzekających w sprawach znaków towarowych. W tych okolicznościach właściwe jest, aby w kontekście tego rozporządzenia wspomniane pojęcie było stosowane obiektywnie, niezależnie od krajowych porządków prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jak słusznie zauważył rzecznik generalny M. Campos Sánchez-Bordona w swojej opinii w sprawie Raimund, pod pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>powództwa wzajemnego<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> rozumiany jest ogólnie pozew wniesiony przez pozwanego w postępowaniu wytoczonym przeciwko niemu przez powoda przed tym samym sądem w celu uzyskania korzyści innej niż tylko oddalenie roszczenia strony przeciwnej. Za cele powództwa wzajemnego uznaje się zwykle ekonomię procesową i zapobieganie ryzyku wydania sprzecznych orzeczeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑425/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:479">EU:C:2017:479</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, przypis 17). Zobacz podobnie: wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180531">31 maja 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nothartová</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑306/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:360">EU:C:2018:360</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040527">27 maja 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/IAMA Consulting</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑517/03</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:326">EU:C:2004:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130916">16 września 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>GL2006 Europe/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑435/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:439">EU:T:2013:439</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W związku z tym należy zauważyć, że rozporządzenie 2017/1001 – które zgodnie z motywem 4 ma na celu ustanowienie przepisów Unii dla znaków towarowych, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>na podstawie których przedsiębiorstwa mogą otrzymać w ramach jednolitego postępowania unijne znaki towarowe, którym przyznano jednolitą ochronę i które wywołują jednolite skutki na całym<?PAGE NO="9"?> terytorium Unii<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Jednolity charakter unijnego znaku towarowego jest ustanowiony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001, zob. pkt 5 niniejszej opinii.</P></NOTE> – wprowadza złożony system kontroli ważności unijnych znaków towarowych, który przewiduje rolę zarówno Urzędu, jak i sądów orzekających w sprawach znaków towarowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>System ten jest taki sam w przypadku unieważnienia i stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego. Biorąc pod uwagę przedmiot postępowania w postępowaniu głównym, w dalszej części będę odnosił się wyłącznie do uregulowania powództw, zarówno głównego, jak i wzajemnego, o unieważnienie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W przypadku powództwa o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego prawodawca ustanowił bezpośrednią i scentralizowaną procedurę administracyjną przed Urzędem, pod kontrolą sądu Unii. Zgodnie bowiem z art. 63 rozporządzenia 2017/1001 na zasadzie pierwszeństwa właściwy do rozpoznania wniosku o unieważnienie unijnego znaku towarowego jest Urząd, od którego decyzji przysługuje odwołanie do izb odwoławczych ustanowionych w ramach Urzędu, od których decyzji można wnieść skargę do Sądu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz art. 66–72. Taka sama procedura jest przewidziana w art. 63 w przypadku kwestionowania stwierdzenia wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Natomiast zgodnie z art. 124 lit. d) rozporządzenia 2017/1001 sądy orzekające w sprawach znaków towarowych mają <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>wyłączną<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> właściwość, gdy w toczącym się przed nimi postępowaniu o stwierdzenie naruszenia wniesiono powództwo wzajemne o unieważnienie prawa do znaku towarowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Należy zauważyć, że w celu uniknięcia obejścia wyłącznej właściwości Urzędu do rozpatrywania wniosków o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego wniesionych tytułem głównym, art. 127 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 stanowi, że ważność takiego znaku towarowego nie może być przedmiotem sporu w powództwie o stwierdzenie braku naruszenia. Podstawami unieważnienia, na które można się powołać w ramach powództwa wzajemnego, są wyłącznie bezwzględne podstawy unieważnienia przewidziane w art. 59 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 oraz względne podstawy unieważnienia wskazane w art. 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Przyznanie takiej właściwości sądom orzekającym w sprawach znaków towarowych – zgodnie z wyborem dokonanym przez prawodawcę Unii, aby rozpatrywanie sporów dotyczących naruszenia praw do unijnych znaków towarowych odbywało się przed wyspecjalizowanymi sądami krajowymi – ma dwojaki cel. Po pierwsze, umożliwia ono pozwanemu przedstawienie w postępowaniu obrony co do istoty sprawy rozszerzonej na kwestionowanie ważności znaku towarowego, mimo iż co do zasady Urząd jest właściwy w tym zakresie. Po drugie, odzwierciedla ono dążenie do należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez umożliwienie stronom uzyskania w ramach tego samego postępowania i przed tym samym sądem orzeczenia w przedmiocie ich wzajemnych roszczeń. Opiera się ono zatem również na wymogach – wynikających z motywów 32 i 33 rozporządzenia 2017/1001 – zapewnienia ochrony unijnych znaków towarowych poprzez unikanie sprzecznych orzeczeń i zachowanie jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Należy ponadto zauważyć, że art. 127 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 ustanawia w odniesieniu do postępowań przed sądami orzekającymi w sprawach znaków towarowych zasadę domniemania ważności unijnego znaku towarowego, które może zostać obalone jedynie w przypadku wniesienia przez pozwanego powództwa wzajemnego o unieważnienie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Domniemanie to może również zostać obalone w drodze powództwa wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego, chociaż w takim przypadku kwestionowana jest raczej możliwość powołania się na prawa ochronne związane ze znakiem towarowym, a nie jego ważność prawna.</P></NOTE>. Innymi słowy, pozwany nie może powołać się na nieważność unijnego znaku towarowego w drodze<?PAGE NO="10"?> zwykłego zarzutu wyłącznie w celu zakwestionowania zasadności roszczenia powoda<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zakres zakazu powołania się na nieważność prawa do znaku towarowego w drodze zwykłego zarzutu został rozszerzony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia <DATE ISO="20151216">16 grudnia 2015 r.</DATE> zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylającym rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="341" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 341, s. 21</REF.DOC.OJ>), które zmieniło art. 99 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="078" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 78, s. 1</REF.DOC.OJ>), który dopuszczał możliwość podniesienia takiego zarzutu w przypadku powołania się na nieważność w związku z wcześniejszym prawem pozwanego.</P></NOTE>, lecz jedynie wtedy, gdy jednocześnie wyraźnie zwrócono się do sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>W postępowaniu głównym, które doprowadziło do wydania wyroku Raimund, strona pozwana w sprawie o naruszenie zarówno podniosła zarzut nieważności, jak i – w odrębnym postępowaniu przed tym samym sądem, na co zezwala austriackie prawo procesowe – wniosła powództwo wzajemne o unieważnienie, powołując się w obu przypadkach na złą wiarę przy dokonywaniu zgłoszenia znaku towarowego do rejestru. W swoim wyroku Trybunał wyjaśnił w istocie, że sąd orzekający w sprawach znaków towarowych nie może oddalić powództwa o naruszenie prawa do znaku w oparciu o podstawę unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego bez uprzedniego uwzględnienia powództwa wzajemnego o unieważnienie wniesionego przez pozwanego w ramach tego powództwa o naruszenie, opartego na tej samej podstawie unieważnienia (zob. pkt 35, pkt 1 sentencji).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Jak wskazał rzecznik generalny M. Campos Sánchez-Bordona w swojej opinii w sprawie Raimund<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑425/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:479">EU:C:2017:479</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, wybór ten jest spójny z jednolitym charakterem znaku towarowego i przemawia za orzeczeniem o ważności, które wyjaśnia jego skuteczność na całym terytorium Unii. Wyroki w postępowaniach, w których w następstwie uwzględnienia powództwa wzajemnego unieważnia się prawa do znaku, wywołują bowiem skutki erga omnes i zgodnie z art. 128 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 Urząd musi wpisać je do rejestru oraz podjąć wszelkie środki niezbędne do zastosowania się do sentencji wyroku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Ten sam system jest przewidziany w przypadku uwzględnienia powództwa wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że z powyższego wynika, że między pierwotnym powództwem o stwierdzenie naruszenia a powództwem wzajemnym o unieważnienie prawa do znaku towarowego istnieje związek. Powództwo wzajemne jest bowiem wnoszone <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>incydentalnie<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> w ramach postępowania wszczętego w celu stwierdzenia naruszenia i ma cel – przynajmniej w części – obronny, ponieważ, w przypadku gdy zostanie uwzględnione, może przesądzić o oddaleniu powództwa głównego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Cel powództwa wzajemnego nie ogranicza się jednak tylko do tego: powództwo to może prowadzić do wygaśnięcia prawa własności przemysłowej, które wywołuje skutki erga omnes, a zatem wykracza poza postępowanie i same potrzeby obrony pozwanego, który – o czym wyraźnie świadczy niniejsza sprawa – zachowuje interes w uwzględnieniu powództwa wzajemnego nawet w przypadku cofnięcia powództwa o stwierdzenie naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W świetle powyższego uważam – wbrew temu, co twierdzi Komisja – że powództwo wzajemne o unieważnienie prawa do znaku towarowego, o którym mowa w art. 128 rozporządzenia 2017/1001, nie ma jedynie charakteru akcesoryjnego w stosunku do powództwa głównego o stwierdzenie naruszenia, lecz ma ono charakter, jeśli nie całkowicie odrębny, to co najmniej hybrydowy, który sprawia, że nie mają na niego wpływu okoliczności powodujące wygaśnięcie powództwa o stwierdzenie naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Moim zdaniem argumenty przedstawione przez Komisję w jej uwagach na piśmie nie podważają tego wniosku. Po pierwsze, incydentalny charakter powództwa wzajemnego na podstawie art. 127 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – które wpisuje się we wszczęte już<?PAGE NO="11"?> postępowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Lub wiąże się z takim postępowaniem, zob. okoliczności postępowania głównego w sprawie, w której wydano wyrok Raimund.</P></NOTE> – oraz możliwość jego wniesienia przez samego pozwanego w postępowaniu o stwierdzenie naruszenia są jedynie przesłankami proceduralnymi wytoczenia powództwa wzajemnego i nie pozwalają na wyciągnięcie wniosków co do jego charakteru. Po drugie, jak już wyjaśniłem, przepisy art. 127 i 128 rozporządzenia 2017/1001 nie tylko pozwalają pozwanemu w sprawie o naruszenie bronić się co do istoty poprzez obalenie domniemania ważności unijnego znaku towarowego, lecz także uprawniają go do żądania i uzyskania w sposób incydentalny orzeczenia stwierdzającego nieważność tego znaku towarowego, skutecznego erga omnes, które to orzeczenie po uprawomocnieniu się stanowi podstawę do uzyskania wykreślenia odpowiedniego zgłoszenia z rejestru unijnych znaków towarowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz art. 128 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wreszcie, wbrew sugestii nie tylko Komisji, ale i sądu odsyłającego, nie uważam, aby z wyroku Raimund można było wywieść argumenty przemawiające za wykładnią, zgodnie z którą powództwo wzajemne wygasa wraz z postępowaniem, w ramach którego zostało wytoczone. W wyroku tym stwierdzono bowiem jedynie, że istnieje wstępny związek między uwzględnieniem powództwa wzajemnego o unieważnienie a oddaleniem powództwa o stwierdzenie naruszenia, w sytuacji gdy te same podstawy unieważnienia zostały również podniesione w drodze zwykłego zarzutu. W wyroku tym nie wspomniano jednak nic o skutkach cofnięcia powództwa o stwierdzenie naruszenia na przebieg postępowania, w którym wytoczono powództwo wzajemne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Wniosek, do którego doszedłem w pkt 46 niniejszej opinii, dotyczący charakteru powództwa wzajemnego, o którym mowa w art. 128 rozporządzenia 2017/1001, jest zgodny z wykładnią Trybunału dotyczącą tej instytucji prawa procesowego w ramach systemu stworzonego w konwencji brukselskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Konwencja brukselska z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="1975">Dz.U. 1975, L 204, s. 28</REF.DOC.OJ>, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>konwencją brukselską<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>).</P></NOTE>, który został przyjęty najpierw w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 12, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 42).</P></NOTE>, a następnie w obecnie obowiązującym rozporządzeniu nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że przytoczone uregulowanie dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych było stale przedmiotem wyraźnego odesłania zawartego w kolejno przyjmowanych rozporządzeniach w sprawie wspólnotowego i unijnego znaku towarowego, które za każdym razem przewidywało zastosowanie owego uregulowania w ramach systemów regulacyjnych ustanowionych na mocy tych rozporządzeń. I tak rozporządzenie nr 40/1994 z dnia <DATE ISO="19931220">20 grudnia 1993 r.</DATE> w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="011" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 11, s. 1</REF.DOC.OJ>) i rozporządzenie nr 207/2009 – będące aktami poprzedzającymi rozporządzenie 2017/1001 – zawierały odesłanie odpowiednio do konwencji brukselskiej i rozporządzenia nr 44/2001, rozszerzając ich stosowanie w ramach uregulowania unijnych znaków towarowych w celu podziału jurysdykcji między różne państwa członkowskie w odniesieniu do powództw dotyczących wspólnotowych znaków towarowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz w szczególności: (i) motyw rozporządzenia nr 40/1994, w którym stwierdza się, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>przepisy zawarte w Konwencji brukselskiej o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych mają zastosowanie do wszystkich czynności prawnych odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych […]<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>; (ii) art. 94 rozporządzenia nr 207/2009, ustanawiający przepisy dotyczące stosowania rozporządzenia nr 44/2001 do postępowań odnoszących się do unijnych znaków towarowych.</P></NOTE>. Obecnie rozporządzenie 2017/1001 stanowi w art. 122, że przepisy te stosuje się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>do postępowań odnoszących się do unijnych znaków towarowych oraz zgłoszeń unijnych znaków towarowych, jak również do postępowań odnoszących się do jednoczesnych i kolejnych powództw na<?PAGE NO="12"?> podstawie unijnych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, jeżeli rozporządzenie to nie stanowi inaczej, wyraźnie odsyłając w ust. 2 do najnowszych przepisów w tej dziedzinie, a mianowicie do przepisów rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W świetle powyższych uwag wydaje mi się zatem, że pojęcie powództwa wzajemnego należy interpretować w sposób zgodny ze wspomnianymi rozporządzeniami dotyczącymi jurysdykcji oraz orzecznictwem dotyczącym owych rozporządzeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Należy ponadto wziąć pod uwagę, że terminologia użyta w art. 6 pkt 3 konwencji brukselskiej, w art. 6 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, a obecnie w art. 8 pkt 3 rozporządzenia nr 1215/2012, jest dokładnie taka sama jak ta zawarta w rozporządzeniu 2017/1001 (np. terminy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Widerklage<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> w języku niemieckim, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>counterclaim<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> w języku angielskim, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>demande reconventionnelle<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w języku francuskim, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>domanda riconvenzionale<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> w języku włoskim).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Mając powyższe na uwadze, pragnę jednak zauważyć, że już z wyroku z dnia <DATE ISO="19950713">13 lipca 1995 r.</DATE>, Danværn Production<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950713">13 lipca 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Danværn Production</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑341/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:239">EU:C:1995:239</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w którym Trybunał musiał ustalić, czy roszczenie o odszkodowanie wysunięte przez pozwanego należy zaklasyfikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>powództwo wzajemne<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> w rozumieniu art. 6 pkt 3 konwencji brukselskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wspomniany art. 6 pkt 3 umożliwiał pozwanemu wytoczenie powództwa wzajemnego przeciwko powodowi przed sądem rozpatrującym powództwo główne, niezależnie od podstawy jurysdykcji tego sądu, w celu uniknięcia rozproszenia jurysdykcji, pod warunkiem istnienia związku z powództwem powoda, opartego na umowie lub na stanie faktycznym (zob. w tej kwestii opinia rzecznika generalnego P. Légera w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Danværn Production</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑341/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:139">EU:C:1995:139</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, wynika wyraźne rozróżnienie między powództwem wzajemnym, które dotyczy żądania odrębnego od roszczenia powoda i ma na celu uzyskanie wyroku na niekorzyść powoda, a zwykłym zarzutem, który jest środkiem obronnym, pozbawionym autonomicznego znaczenia w stosunku do powództwa głównego, mającym na celu jedynie zablokowanie powództwa głównego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950713">13 lipca 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Danværn Production</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑341/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:239">EU:C:1995:239</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0012">12</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Trybunał zauważył w szczególności, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>w prawach krajowych państw członkowskich rozróżnia się ogólnie dwie sytuacje. Po pierwsze, sytuację, w której pozwany powołuje się na istnienie domniemanej wierzytelności wobec powoda, która skutkowałaby wygaśnięciem wierzytelności powoda w całości lub w części. Po drugie, sytuację, w której pozwany, w drodze odrębnego powództwa wniesionego w ramach tego samego postępowania, domaga się zasądzenia od powoda zapłaty długu wobec niego. W tym ostatnim przypadku odrębne powództwo może dotyczyć kwoty wyższej niż żądana przez powoda i może być nadal dochodzone nawet wówczas, gdy powództwo powoda zostanie oddalone<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>. W pkt 17 przytoczonego wyroku wskazano również, że w krajowych porządkach prawnych istnieją różne wyrażenia oznaczające każdą z tych dwóch sytuacji. W szczególności, jeśli chodzi konkretnie o powództwo wzajemne i zarzut potrącenia, w prawie francuskim rozróżnia się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>demande reconventionnelle<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>moyens de défense au fond<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>; w prawie angielskim – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>counter-claim<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>set-off as a defence<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>; w prawie niemieckim – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>Widerklage<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>Prozeßaufrechnung<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, a w prawie włoskim – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>domanda riconvenzionale<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>eccezione di compensazione<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</P></NOTE>. Kwestia ta została również dogłębnie przeanalizowana przez rzecznika generalnego P. Légera w sprawie, w której zapadł wspomniany wyrok. W swojej opinii wskazał on w szczególności, że powództwo wzajemne jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>nowym powództwem wniesionym w toku postępowania przez pozwanego, który z kolei staje się powodem […]<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>ma na celu uzyskanie odrębnego orzeczenia na niekorzyść powoda, nieograniczającego się do oddalenia roszczeń powoda głównego<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, a jego przebieg i los są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>niezależne od powództwa głównego, w związku z czym nie wygasa ono w przypadku cofnięcia pozwu przez powoda<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Opinia rzecznika generalnego P. Légera w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Danværn Production</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑341/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:139">EU:C:1995:139</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Niedawno Trybunał rozpatrywał pojęcie powództwa wzajemnego w wyroku z dnia <DATE ISO="20161012">12 października 2016 r.</DATE>, Kostanjevec<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161012">12 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kostanjevec</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑185/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:763">EU:C:2016:763</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, dotyczącym m.in. wykładni art. 6 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001. Przy tej okazji Trybunał stwierdził, że powództwo wzajemne <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>dotycz[y] w istocie odrębnego żądania prowadzącego do wydania orzeczenia na niekorzyść powoda, w ramach którego może być ewentualnie dochodzona także kwota wyższa od żądanej przez powoda i której zapłata może być nadal wymagana nawet wówczas, gdy powództwo powoda zostanie oddalone<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161012">12 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kostanjevec</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑185/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:763">EU:C:2016:763</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Jest to stwierdzenie zgodne z opinią rzecznik generalnej J. Kokott przedstawioną w tej samej sprawie (opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Kostanjevec</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑185/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:397">EU:C:2016:397</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), w której stwierdzono, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>[w] formie powództwa wzajemnego musi zatem być dochodzone roszczenie odrębne od roszczenia powoda, którego przedmiotem jest odrębne orzeczenie na jego niekorzyść […]. Takie żądanie nie stanowi jedynie zwykłego środka obrony przeciwko wytoczonemu przez przeciwnika procesowego powództwu […]<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Podsumowując zatem, przytoczone powyżej orzecznictwo potwierdza tezę, zgodnie z którą powództwo wzajemne jest środkiem prawnym przysługującym pozwanemu, który, korzystając z powództwa powoda skierowanego przeciwko niemu w tym samym postępowaniu, rozszerza przedmiot postępowania, wnosząc w sposób incydentalny odrębne powództwo, które wykracza poza zwykłe żądanie oddalenia powództwa powoda i które może być utrzymane niezależnie od okoliczności powodujących wygaśnięcie tego powództwa.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Możliwość zastosowania zasady perpetuatio fori</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Pomimo wykazania, że powództwo wzajemne nie ma charakteru jedynie akcesoryjnego, nie można jednak przyjąć, że pytanie postawione przez sąd odsyłający zostało rozstrzygnięte. Chodzi bowiem o ustalenie, czy po wygaśnięciu powództwa o stwierdzenie naruszenia właściwość do rozpoznania sprawy z powództwa wzajemnego powinna być określona na podstawie przepisów dotyczących powództwa głównego o unieważnienie, zawartych w art. 63 rozporządzenia 2017/1001, i w związku z tym należy stwierdzić, że posiada ją Urząd, czy też, zgodnie z innymi zasadami, sąd orzekający w sprawach znaków towarowych, który rozpatruje sprawę, pozostaje właściwy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający, podobnie jak Komisja, uważa, że konieczność powierzenia właściwości Urzędowi należy wywieść z wyjątkowego charakteru właściwości sądów orzekających w sprawach znaków towarowych, którą z kolei można wywnioskować z faktu, że jako sądy krajowe mogą one jedynie wyjątkowo stwierdzać nieważność aktów Unii, takich jak akt rejestracji unijnego znaku towarowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Ponadto na poparcie swoich twierdzeń Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium) stwierdza, że rozporządzenie 2017/1001 przyznaje zasadnicze pierwszeństwo właściwości Urzędu w zakresie kontroli ważności. Pierwszeństwo to należy wywieść w szczególności z art. 128 ust. 7 tego rozporządzenia, który stanowi, że na wniosek właściciela znaku towarowego sąd orzekający w sprawach znaków towarowych może spowodować, że Urząd będzie rozstrzygał wniosek o unieważnienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Uważam, że te dwa argumenty nie są decydujące.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Przede wszystkim wydaje mi się, że podział kompetencji w zakresie ważności unijnych znaków towarowych między Urzędem a sądami orzekającymi w sprawach znaków towarowych nie wskazuje na stosunek zasada–wyjątek między kompetencjami Urzędu a kompetencjami wspomnianych sądów, lecz na stosunek komplementarności, służący osiągnięciu celu przepisów, którym – jak już zauważono – jest zapewnienie ochrony takich znaków towarowych poprzez unikanie sprzecznych orzeczeń sądów i Urzędu oraz zachowanie jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Jak zauważył rzecznik generalny M. Campos Sánchez-Bordona w swojej opinii w sprawie, w której zapadł wyrok Raimund, w odróżnieniu od postępowania w przedmiocie rejestracji unijnych znaków towarowych, które zostało <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>pomyślane jako wyłączna funkcja EUIPO, całkowicie niezależna od wszelkich decyzji sądu krajowego<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>, kompetencja w zakresie unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego została bowiem przyznana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>w sposób<?PAGE NO="14"?> dzielony<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> sądom orzekającym w sprawach znaków towarowych i Urzędowi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Raimund</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑425/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:479">EU:C:2017:479</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także w drodze analogii – w odniesieniu do podobnego przypadku rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia <DATE ISO="20011212">12 grudnia 2001 r.</DATE> w sprawie wzorów wspólnotowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="003" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 3, s. 1</REF.DOC.OJ>) – wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120216">16 lutego 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Celaya Emparanza y Galdos International,</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑488/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:88">EU:C:2012:88</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), w którym wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>[j]eżeli chodzi […] o wnioski o unieważnienie zarejestrowanych wzorów wspólnotowych, twórcy rozporządzenia zdecydowali się na rozpatrywanie ich przez OHIM, choć zasada ta została złagodzona poprzez wprowadzenie możliwości rozpoznawania przez sądy do spraw wzorów wspólnotowych powództw wzajemnych o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego wniesionych w ramach postępowania dotyczącego naruszenia lub działania grożącego naruszeniem<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Jednakże nawet przy powyższym założeniu nie wydaje mi się, aby wyjątkowy charakter właściwości sądu orzekającego w sprawach znaków towarowych w przedmiocie powództwa wzajemnego o unieważnienie mógł mieć wpływ na odpowiedź na postawione pytanie. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości co do tego, że w chwili wniesienia powództwa wzajemnego była to sprawa, w której właściwy był sąd orzekający w sprawach znaków towarowych. Ponadto, z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>dynamicznego<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> punktu widzenia pragnę dodać, że powództwo wzajemne, które zostało obszernie przeanalizowane w poprzednich punktach, ma charakter pierwotny, jest ontologicznie związane z warunkami istniejącymi w chwili jego wniesienia i jest niezależne od późniejszego przebiegu postępowania. Innymi słowy, powództwo wzajemne nie staje się powództwem głównym z powodu wygaśnięcia powództwa, które było pierwotnie powództwem głównym, w drodze którego wszczęto postępowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>W konsekwencji, zakładając nawet, że właściwość sądu orzekającego w sprawach znaków towarowych ma charakter wyjątkowy, uważam, że niniejsza sprawa mieści się w jej zakresie, niezależnie od cofnięcia powództwa głównego. Nie chodzi więc o stosowanie właściwości sądów krajowych w drodze analogii, które jest zakazane ze względu na wyjątkowy charakter tej właściwości, lecz o jej zwykłe zastosowanie w przypadku wyraźnie przewidzianym w przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Co się tyczy art. 128 ust. 7 rozporządzenia 2017/1001, nie można zaprzeczyć, że jest on wyrazem zamiaru prawodawcy Unii, aby wzmocnić scentralizowaną ocenę ważności znaku towarowego i okoliczności powodujących wygaśnięcie prawa do niego w Urzędzie. Podkreślam ponadto, że w tym samym kierunku zmierza art. 132 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza – nawet w przypadku, gdy sąd orzekający w sprawach znaków towarowych jest sądem, przed którym najpierw wytoczono powództwo – zawieszenie postępowania przed tym sądem na wniosek jednej ze stron do czasu wydania decyzji przez Urząd, przed którym wszczęto następnie postępowanie mające ten sam przedmiot.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Jednakże przepisy te, zamiast przemawiać na korzyść tezy, zgodnie z którą właściwość sądu orzekającego w sprawach znaków towarowych zostaje wyłączona w następstwie cofnięcia powództwa o stwierdzenie naruszenia, przemawiają raczej za jej odrzuceniem. Jak wynika z samego brzmienia owych przepisów, przyznają one swobodę oceny sądowi orzekającemu w sprawach znaków towarowych (użycie czasownika <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>może<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> nie pozostawia w tym względzie żadnych wątpliwości), który w przypadku wniosku właściciela znaku towarowego o przekazanie kwestii ważności do rozpoznania przez Urząd, może jednak, po wysłuchaniu stron, zdecydować się sam wydać orzeczenie w przedmiocie powództwa wzajemnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Przyznanie, że właściciel znaku towarowego, cofając powództwo o stwierdzenie naruszenia, może w każdym razie spowodować, że kompetencje nie będą przysługiwać sądowi, niezależnie od jakiejkolwiek oceny tego sądu, byłoby zatem sprzeczne z systematyką rozporządzenia, które przewiduje wyraźnie swobodę oceny sądu w odniesieniu do wniosku właściciela znaku towarowego o skierowanie kwestii ważności do rozpatrzenia przez Urząd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Podsumowując, uważam, że argumenty przedstawione przez sąd odsyłający nie są rozstrzygające. Wydaje mi się natomiast, że kwestię tę należy rozstrzygnąć w oparciu o ogólną zasadę perpetuatio fori. I – co należy podkreślić – jest to możliwe na mocy prawa Unii, bez konieczności powoływania się, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 129 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001, na przepisy krajowego prawa procesowego ustanawiające tę zasadę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wspomniano już, że zgodnie z przeważającym poglądem w Niemczech zastosowanie ma § 261 ust. 3 pkt 2 ZPO, zgodnie z którym zmiana okoliczności stanowiących podstawę właściwości nie wpływa na właściwość sądu orzekającego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Zgodnie z tą zasadą po wniesieniu sprawy do właściwego sądu sąd ten pozostaje co do zasady właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy jego właściwości zmieniły się w toku postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Szpunara w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑716/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:262">EU:C:2019:262</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Celem tej zasady jest uniknięcie szkody, jaką poniosłyby strony postępowania, gdyby właściwość sądu, przed którym wszczęto postępowanie, została wyłączona z powodu zmiany okoliczności ustalenia właściwości w toku postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Nie ma wątpliwości, że w prawie Unii zasada ta jest znana. W tym względzie należy przypomnieć wyrok z dnia <DATE ISO="20071011">11 października 2007 r.</DATE>, Freeport<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071011">11 października 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Freeport</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑98/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:595">EU:C:2007:595</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w którym Trybunał wyraźnie orzekł, że chwila wniesienia powództwa stanowi punkt odniesienia dla oceny istnienia więzi między sprawami w celu ustalenia jurysdykcji zgodnie z art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Odsyłam w tym miejscu także do opinii rzecznika generalnego N. Jääskinena z dnia <DATE ISO="20141211">11 grudnia 2014 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Opinia rzecznika generalnego N. Jääskinena w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>CDC Hydrogen Peroxide</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑352/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2443">EU:C:2014:2443</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> w sprawie CDC Hydrogen Peroxide oraz wyroku z dnia <DATE ISO="20150521">21 maja 2015 r.</DATE> wydanego przez Trybunał w tej samej sprawie, która również dotyczy rozporządzenia nr 44/2001. Przy tej okazji stwierdzono zgodnie z zasadą perpetuatio fori, że jurysdykcja sądu, do którego wniesiono powództwo, ustalona na podstawie siedziby lub miejsca zamieszkania tylko jednego z pozwanych, nie zostaje wyłączona nawet w przypadku cofnięcia pozwu wniesionego przeciwko pozwanemu, który uzasadniał ustalenie jurysdykcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150521">21 maja 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CDC Hydrogen Peroxide</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑352/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:335">EU:C:2015:335</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), w którym Trybunał faktycznie zastosował zasadę perpetuatio fori, choć nie wskazał jej wyraźnie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Zasada perpetuatio fori stała się następnie podstawą wyroku z dnia <DATE ISO="20060117">17 stycznia 2006 r.</DATE>, Staubitz-Schreiber<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060117">17 stycznia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Staubitz-Schreiber</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑1/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:39">EU:C:2006:39</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia przedstawiona w tym samym postępowaniu przez rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba-Colomera (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑1/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:500">EU:C:2005:500</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w którym Trybunał dokonał wykładni rozporządzenia (WE) nr 1346/2000<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20000529">29 maja 2000 r.</DATE> w sprawie postępowania upadłościowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 160, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika w chwili złożenia przez niego wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, pozostaje właściwy dla jego wszczęcia, nawet jeżeli dłużnik ten dokonał przeniesienia głównego ośrodka swojej podstawowej działalności na terytorium innego państwa członkowskiego po złożeniu wniosku, lecz przed wszczęciem postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Na zasadę perpetuatio fori powołuje się również rzecznik generalny M. Szpunar w stanowisku przedstawionym w dniu <DATE ISO="20140924">24 września 2014 r.</DATE> w sprawie C<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑376/14 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2275">EU:C:2014:2275</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, przypis 37.</P></NOTE>, a także w opinii przedstawionej w dniu <DATE ISO="20190327">27 marca 2019 r.</DATE> w sprawie A<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑716/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:262">EU:C:2019:262</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> oraz w opinii przedstawionej w dniu <DATE ISO="20200430">30 kwietnia 2020 r.</DATE> w sprawie Novo Banco<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑253/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:328">EU:C:2020:328</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Zasada ta została ponadto ujęta w <HT TYPE="ITALIC">Praktycznym przewodniku dotyczącym stosowania rozporządzenia Bruksela II bis</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P><HT TYPE="ITALIC">Praktyczny przewodnik dotyczący stosowania rozporządzenia Bruksela II bis</HT>, opublikowany w dniu <DATE ISO="20160620">20 czerwca 2016 r.</DATE> przez Komisję Europejską, dostępny na stronie internetowej https://op.europa.eu/pl/publication-detail/-/publication/f7d39509-3f10-4ae2-b993-53ac6b9f93ed.</P></NOTE> i została potwierdzona przez Institut de droit international (instytut prawa międzynarodowego) na posiedzeniu w Dijon w 1981 r.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>W dokumencie dostępnym w języku francuskim (na stronie internetowej https://www.idi-iil.org/app/uploads/2017/06/1981_dijon_01_fr.pdf), zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>Le problème intertemporel en droit international privé<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, stwierdza się, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>[l]es changements intervenant en cours de procédure dans les faits qui constituent le fondement de la compétence juridictionnelle ne privent pas la juridiction de sa compétence et n’affectent normalement pas la reconnaissance ou l’exécution de ses décisions dans d’autres États<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>.</P></NOTE>. Co więcej, zasada perpetuatio fori jest przewidziana w wielu systemach prawnych. Jest ona znana między innymi w prawie niemieckim, włoskim, francuskim i hiszpańskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Wreszcie należy zauważyć, że zasada ta została faktycznie zastosowana w kontekście podziału kompetencji Trybunału i Sądu. W sprawie, w której wydano postanowienie IAMA Consulting, Sąd, do którego wniesiono skargę na podstawie klauzuli arbitrażowej zapisanej w umowie zawartej przez Wspólnotę, przekazał Trybunałowi powództwo wzajemne wniesione przez Komisję po stwierdzeniu niedopuszczalności roszczeń przedstawionych przez spółkę skarżącą<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031125">25 listopada 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>IAMA Consulting/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑85/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2003:309">EU:T:2003:309</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Sąd orzekł, że Trybunał jest właściwy do rozpoznania tego powództwa na podstawie art. 225 ust. 1 WE i art. 51 obowiązującego wówczas statutu Trybunału, zgodnie z którym Trybunał był właściwy do orzekania w przedmiocie skarg wniesionych przez instytucje Wspólnoty. Trybunał przypomniał na wstępie, że wspólnotowy system sądownictwa zakładał precyzyjne rozgraniczenie – w tamtym czasie oparte na statusie skarżącego – właściwości Trybunału i Sądu, w związku z czym właściwość jednego z tych dwóch sądów do orzekania w przedmiocie skargi z konieczności wykluczała właściwość drugiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040527">27 maja 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/IAMA Consulting</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑517/03</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:326">EU:C:2004:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Trybunał wyjaśnił następnie, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>we wspólnotowym systemie środków prawnych właściwość do orzekania w przedmiocie skargi głównej obejmuje właściwość do orzekania w przedmiocie każdego powództwa wzajemnego wniesionego w tym samym postępowaniu wynikającym z tego samego aktu lub faktu, który jest przedmiotem skargi<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> oraz że właściwość ta opiera się w szczególności na ekonomii procesowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040527">27 maja 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/IAMA Consulting</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑517/03</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:326">EU:C:2004:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Wreszcie Trybunał zauważył, że fakt, iż skarga została oddalona, a powództwo wzajemne utraciło w związku z tym charakter incydentalny, nie oznacza, że Sąd nie jest już właściwy do orzekania w przedmiocie tego powództwa wzajemnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040527">27 maja 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/IAMA Consulting</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑517/03</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:326">EU:C:2004:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Brzmienie wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130916">16 września 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>GL2006 Europe/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑435/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:439">EU:T:2013:439</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), wydanego w ramach postępowania objętego właściwością Trybunału na podstawie klauzuli arbitrażowej zgodnie z art. 272 TFUE, jest również podobne. W tym przypadku Sąd – podkreśliwszy odrębny charakter powództwa wzajemnego wniesionego przez Komisję w stosunku do skargi głównej przedsiębiorstwa – orzekł, że musi rozstrzygnąć w przedmiocie tego powództwa, mimo iż stwierdził, że nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie skargi głównej, która stała się bezprzedmiotowa, ponieważ strona skarżąca nie była już reprezentowana przez adwokata. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130709">9 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑552/11</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:349">EU:T:2013:349</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), którego rozstrzygnięcie nie zostało zakwestionowane przez Trybunał w wyroku wydanym w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150909">9 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑506/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:562">EU:C:2015:562</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam, że zasada perpetuatio fori powinna mieć zastosowanie również w niniejszej sprawie. W tym względzie istotne jest według mnie odesłanie zawarte w art. 122 rozporządzenia 2017/1001 do przepisów w sprawie jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, w odniesieniu do których uznano w przytoczonym powyżej orzecznictwie, że zasada perpetuatio fori ma zastosowanie. O ile bowiem nie można kwestionować możliwości zastosowania tej zasady w celu podziału jurysdykcji między różne państwa członkowskie<?PAGE NO="17"?> w odniesieniu do powództw dotyczących unijnych znaków towarowych, o tyle nie widzę powodu, dla którego należałoby dojść do innego wniosku w niniejszej sprawie, w której przedmiotem sporu są w rzeczywistości również zasady przyznawania kompetencji sądowych lub quasi-sądowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Ponadto zasada perpetuatio fori, poprzez powiązanie właściwości z chwilą wniesienia powództwa wzajemnego, zapewnia pewność prawa i pozwala uniknąć niekorzystnych konsekwencji – moim zdaniem znaczących – dla ekonomii procesowej i prawa pozwanego do obrony, które wynikałyby z przypisania znaczenia cofnięciu powództwa głównego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Przykładem może być sytuacja, w której tuż przed zakończeniem sprawy charakteryzującej się złożonym i kosztownym postępowaniem dowodowym lub nawet na etapie postępowania odwoławczego powód cofa powództwo o naruszenie, ponieważ zdaje sobie sprawę, że prawdopodobnie zostanie ono oddalone. Brak właściwości sądu w odniesieniu do powództwa wzajemnego wymagałby od pozwanego ponownego wszczęcia postępowania przed Urzędem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że bezsporne jest, iż poprzez zniweczenie wykonanych czynności i czasu poświęconego na postępowanie w pierwszej instancji naruszona zostałaby zasada ekonomii procesowej, która powinna charakteryzować nie tylko działalność orzeczniczą, lecz również działalność administracyjną Urzędu, ponieważ wiązałoby się to z powielaniem pokrywających się działalności prowadzących do porównywalnych rezultatów na podstawie rozporządzenia 2017/1001. Ponadto pozwany byłby zmuszony do poniesienia dodatkowych kosztów w celu wszczęcia postępowania przed Urzędem. Należy zauważyć, że te negatywne konsekwencje wynikałyby automatycznie z decyzji – o cofnięciu powództwa głównego – podjętej przez osobę, która sprzeciwiała się powództwu wzajemnemu pozwanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Przedstawiona wykładnia nie stoi w sprzeczności ze szczegółowym celem przepisów zawartych w rozporządzeniu 2017/1001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Jak już wspomniano, z motywu 32 rozporządzenia 2017/1001 wynika jasno, że niezbędna potrzeba leżąca u podstaw rozpatrywanych przepisów polega na tym, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>[o]rzeczenia dotyczące ważności i naruszenia unijnego znaku towarowego są skuteczne i obejmują całe terytorium Unii, jako że jest to jedyny sposób uniknięcia sprzecznych orzeczeń ze strony sądów i Urzędu oraz zapewnienia, że jednolity charakter unijnych znaków towarowych nie zostanie naruszony<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Natomiast okoliczności powodujące wygaśnięcie powództwa głównego o stwierdzenie naruszenia nie mają wpływu na cele leżące u podstaw rozpatrywanego uregulowania ani na źródło właściwości sądu orzekającego w sprawach znaków towarowych w zakresie powództw wzajemnych o unieważnienie. Wspomniane okoliczności powodujące wygaśnięcie powództwa głównego o stwierdzenie naruszenia nie powodują bowiem powstania wielu postępowań, ponieważ postępowanie toczy się nadal przed jednym organem, ani nie wpływają one na skuteczność erga omnes orzeczenia sądu krajowego w przedmiocie ważności znaku towarowego. W ten sposób zostają zachowane zatem zarówno wymogi dotyczące ekonomii procesowej, jak i wymogi dotyczące jednolitego charakteru znaku towarowego w całej Unii. Ponadto nie ma jakiegokolwiek ryzyka sprzeczności orzeczeń, ponieważ jest tylko jeden organ rozpatrujący sprawę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Podsumowując, w świetle wszystkich powyższych powodów uważam, że sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych jest uprawniony do orzekania o unieważnieniu prawa do unijnego znaku towarowego dochodzonym w drodze powództwa wzajemnego w rozumieniu art. 128 rozporządzenia 2017/1001, nawet jeśli powództwo główne o stwierdzenie naruszenia zostało skutecznie cofnięte.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Na podstawie wszystkich powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez Oberlandesgericht München (wyższy sąd krajowy w Monachium, Niemcy):</TXT><P>Artykuł 124 lit. d) i art. 128 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia <DATE ISO="20170614">14 czerwca 2017 r.</DATE> w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych jest uprawniony do orzekania o unieważnieniu prawa do unijnego znaku towarowego dochodzonym w drodze powództwa wzajemnego w rozumieniu art. 128 tego rozporządzenia, nawet jeśli powództwo główne o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego, wniesione zgodnie ze wspomnianym art. 124 lit. a) w odniesieniu do tego znaku towarowego, zostało skutecznie cofnięte.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>