W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że Sąd błędnie uznał w pkt 103 zaskarżonego wyroku, że kopalnia Stratoni była eksploatowana w dniu jej sprzedaży. Ze spornej decyzji wynikało bowiem, że działalność została zawieszona we wszystkich kopalniach Kassandra. Jeśli chodzi o kopalnię Skouries, Sąd nie powinien był potwierdzać, że posiadała ona dodatnią wartość, i jednocześnie stwierdzić, że na tym obszarze górniczym występowały wyłącznie złoża, nie było natomiast odpowiedniej infrastruktury ani nie wydano koncesji na wydobywanie kopalin na tym obszarze.

Po drugie, Sąd nie ustosunkował się do argumentu wnoszącej odwołanie, kwestionującego wykorzystanie ekspertyzy w celu dokonania wyceny wartości sprzedanych kopalń, ze względu na kontekst, w którym została ona sporządzona. Ponadto Sąd w pkt 96 i 97 zaskarżonego wyroku uwzględnił błędne informacje zawarte w tej ekspertyzie, dotyczące ponownego oddania do eksploatacji kopalń Stratoni i Olympiada. Skutkiem tego doszło do błędnej oceny korzyści, jaką odniosła spółka Ellinikos Chrysos w wyniku kupna kopalń Kassandra.

Po trzecie, Sąd w celu potwierdzenia wartości tej korzyści nie uwzględnił niektórych kosztów związanych z budową infrastruktury w celu oddania kopalni Skouries do eksploatacji.

Komisja twierdzi, że zarzut pierwszy jest bezzasadny.

Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu pierwszego, właściwe jest podkreślić, że spółka Ellinikos Chrysos nie kwestionuje definicji obszaru górniczego w stanie „zbliżonym do produkcyjnego”, przyjętej przez Komisję i przypomnianej przez Sąd w pkt 96 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą obszar górniczy znajduje się w stanie „zbliżonym do produkcyjnego” wówczas, gdy jest lub była prowadzona tam działalność lub gdy obszar taki był przedmiotem analizy wykonalności. Ponieważ w kopalniach Stratoni i Olympiada prowadzono wydobycie, jednak ich działalność została zawieszona z innych powodów niż ekonomiczne, a także ze względu na fakt, że kopalnia Skouries była przedmiotem analizy wykonalności, nie sposób zarzucać Sądowi, że naruszył prawo, potwierdzając, że ocena korzyści przyznanej wnoszącej odwołanie wskutek sprzedaży rozpatrywanych obszarów górniczych dotyczyła kopalń w stanie „zbliżonym do produkcyjnego”.

Zarzucając Sądowi, że potwierdził, iż kopalnia Stratoni prowadziła działalność w momencie przeniesienia jej własności, spółka Ellinikos Chrysos, błędnie odczytuje zaskarżony wyrok. Sąd potwierdził bowiem w granicach swej właściwości, że ocena wartości tej kopalni zasadzała się na fakcie, iż była ona eksploatowana oraz iż jej działalność została zawieszona z powodów, które nie wpływają na jej rzeczywistą wartość ekonomiczną.

W ten sam sposób nie można przychylić się do argumentu wnoszącej odwołanie dotyczącego braku infrastruktury oraz braku koncesji na wydobycie w kopalni Skouries. Taki stan nie jest w rzeczywistości sprzeczny z uznaniem dodatniej wartości tej kopalni, nie tyko w świetle definicji kopalni w stanie zbliżonym do produkcyjnego, jaką przyjęła Komisja, ale również w świetle zastosowanej metody oceny opisanej w pkt 100 zaskarżonego wyroku, czego spółka Ellinikos Chrysos nie kwestionuje.

Co się tyczy drugiej części zarzutu pierwszego, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi po pierwsze, że nie ustosunkował się wprost do argumentu, w którym wnosząca odwołania podważa użyteczność ekspertyzy dla wyceny wartości rozpatrywanych kopalń z powodu celu jej sporządzenia.

Należy przypomnieć w tym względzie, że z jednej strony, w ramach odwołania kontrola Trybunału ma na celu w szczególności zbadanie, czy Sąd ustosunkował się w sposób wystarczający pod względem prawnym do wszystkich argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie, a z drugiej strony, że zarzut dotyczący braku ustosunkowania się przez Sąd do argumentów powołanych w pierwszej instancji jest co do zasady równoznaczny z powołaniem się na naruszenie obowiązku uzasadnienia, który wynika z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej znajdującego zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu i art. 117 regulaminu postępowania przed Sądem (postanowienie z dnia 13 grudnia 2012 r., Alliance One International/Komisja, C‑593/11 P, niepublikowane, EU:C:2012:804, pkt 27).

Poza tym obowiązek uzasadnienia nie wymaga dostarczenia przez Sąd wyjaśnień ustosunkowujących się w sposób wyczerpujący do każdego elementu rozumowania przedstawionego przez strony sporu, zatem uzasadnienie może być dorozumiane, pod warunkiem że pozwala zainteresowanym poznać powody, dla których Sąd nie przychylił się do ich argumentów, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających dla sprawowania kontroli (postanowienie z dnia 13 grudnia 2012 r., Alliance One International/Komisja, C‑593/11 P, niepublikowane, EU:C:2012:804, pkt 28).

Z pkt 65 zaskarżonego wyroku wynika, że spółka Ellinikos Chrysos oparła swój zarzut dotyczący niestosowności wykorzystania ekspertyzy jako podstawy wyceny wartości kopalń Kassandra na czterech argumentach. O ile Sąd ustosunkował się do argumentów dotyczących daty sporządzenia ekspertyzy w pkt 93–95 zaskarżonego wyroku, do przyjętej definicji pojęcia eksploatowanej kopalni w pkt 96–98 tego wyroku, a do zastosowanej metody wyceny w pkt 100–104 tego samego wyroku, o tyle nie ustosunkował się do argumentu dotyczącego celu sporządzenia ekspertyzy, z którego miał wynikać nieodpowiedni charakter ekspertyzy do dokonania spornej wyceny.

W tych okolicznościach, oceniając w pkt 99 zaskarżonego wyroku, że należy oddalić argumenty wnoszącej odwołanie dotyczące wykorzystania przez Komisję ekspertyzy – bez ustosunkowania się do argumentu dotyczącego celu sporządzenia tej ekspertyzy – Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.

Po drugie, zakładając nawet, że wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi posłużenie się elementami ekspertyzy odnoszącymi się do przyszłych wydarzeń, nie wnosi ona do Trybunału o dokonanie nowej oceny okoliczności faktycznych sprawy, nie wskazuje też, w jaki sposób okoliczność ta podważa dokonaną przez Komisję ocenę przyznanej wnoszącej odwołanie korzyści. Ponieważ wydarzenia te miały w istocie miejsce, w stosunku do jednego z nich przed dniem wskazanym w ekspertyzie, nie jest jasne, z jakiego powodu okoliczność ta miałaby podważyć użyteczność wypomnianej ekspertyzy dla oceny przyznanej korzyści.

Jeśli chodzi o trzecią część zarzutu pierwszego, Sąd wskazał w pkt 103 zaskarżonego wyroku, że ekspertyza uwzględniła różne konieczne koszty rozpoczęcia eksploatacji kopalni Skouries. Tym samym trzecia część [zarzutu pierwszego], w której wnosząca odwołanie twierdzi, że ocena wartości kopalni Skouries nie odzwierciedlała takich kosztów, wynika z błędnego odczytania zaskarżonego wyroku.

W każdym razie, odnosząc się do samej kwoty tych kosztów, z pkt 21 niniejszego wyroku wynika, że spółka Ellinikos Chrysos nie mogła na etapie odwołania wnosić do Trybunału o dokonanie nowej oceny okoliczności faktycznych, a w szczególności samej wartości rozpatrywanych kopalń.

W konsekwencji należy uwzględnić drugą część zarzutu pierwszego w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie zarzuca w niej Sądowi, iż nie ustosunkował się do jej argumentu dotyczącego celu sporządzenia ekspertyzy. W pozostałym zakresie zarzut ten należy oddalić.

W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, po pierwsze, niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie oddalenia w pkt 132 zaskarżonego wyroku, jej argumentów dotyczących wyceny nieruchomości gruntowych kopalń Kassandra. W istocie bowiem, jeżeli Sąd uznałby, że w momencie przeniesienia własności aktywów kopalnie, do których przynależały te nieruchomości gruntowe, nie były eksploatowane – jego wycena wspomnianych nieruchomości gruntowych byłaby niższa od wynikającej z zaskarżonego wyroku.

Po drugie, Sąd potwierdził metodę wyceny nieruchomości gruntowych opartej na cenie uiszczonej przez spółkę TVX Hellas w 1995 r. W tym czasie kopalnie były eksploatowane, a wartość nieruchomości gruntowych była z pewnością wyższa od wartości, jakie osiągnęły w 2003 r.

Komisja tytułem głównym twierdzi, że zarzut drugi jest niedopuszczalny w całości. Tytułem ewentualnym powołuje się na oczywiście bezzasadny charakter argumentów wnoszącej odwołanie.

Co się tyczy pierwszej części zarzutu drugiego, Sąd potwierdził w pkt 126 zaskarżonego wyroku przyjętą przez Komisję metodę rzeczywistej wartości nieruchomości gruntowych przynależnych do kopalń Kassandra. Biorąc okoliczność tę pod uwagę, wnosząca odwołanie nie wskazuje, w jaki sposób metoda ta jest obarczona oczywistym błędem w ocenie z tego względu, że nie uwzględnia okoliczności, że rozpatrywane kopalnie nie były eksploatowane oraz że te nieruchomości gruntowe nie mogły mieć innego przeznaczenia niż przyjęte w wyroku. Zakładając, że taki stan rzeczy może wpływać na rzeczywistą wartość rozpatrywanych nieruchomości gruntowych, Sąd podkreślił w pkt 126, że sytuacja i szczególny charakter wspomnianych nieruchomości gruntowych zostały przez Komisję uwzględnione w jej wycenie. Tym samym nie sposób zarzucać Sądowi jakiegokolwiek naruszenia ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia.

Jeżeli chodzi o drugą część zarzutu drugiego, Sąd stwierdził w pkt 127 zaskarżonego wyroku, czego wnosząca odwołanie nie zakwestionowała, że przyjęta przez Komisję wartość nieruchomości gruntowych po weryfikacji odpowiadała wartości przekazanej przez spółkę Ellinikos Chrysos.

Poza tym, i jak to zostało przypomniane w pkt 42 niniejszego wyroku, Komisja dołożyła starań, aby określić rzeczywistą wartość rozpatrywanych nieruchomości gruntowych. Dlatego i w zakresie, w jakim Komisja uwzględniła w wycenie wartości wszystkich aktywów objętych przeniesieniem własności wszelkie konieczne koszty eksploatacji kopalń Kassandra, a także szczególny charakter tych nieruchomości gruntowych – okoliczność, że w momencie przeniesienia ich własności rozpatrywane kopalnie nie były eksploatowane, nie może, sama w sobie mieć wpływu na rzeczywistą wartość rozpatrywanych nieruchomości gruntowych.

W każdym razie, kwestionując wynikającą z zaskarżonego wyroku wycenę nieruchomości gruntowych przynależnych do kopalń będących przedmiotem sporu, spółka Ellinikos Chrysos wnosi w rzeczywistości do Trybunału o dokonanie nowej oceny okoliczności faktycznych, czego na etapie odwołania domagać się nie może, jak zostało to przypomniane w pkt 21 niniejszego wyroku. Należy przypomnieć, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych i że jedynie Sąd jest uprawniony do ustalania i dokonywania oceny istotnych okoliczności faktycznych, a także do dokonywania oceny dowodów.

Z tego względu, ponieważ spółka Ellinikos Chrysos nie wykazała żadnego przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów, nie sposób uwzględnić jej argumentów przywołanych w uzasadnieniu zarzutu drugiego.

W konsekwencji zarzut ten należy oddalić.

W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że ponieważ wartość rozpatrywanych nieruchomości gruntowych nie została przez Komisję prawidłowo wyceniona, kwota korzyści, jaką uzyskała w związku z zastosowanym wobec niej zwolnieniem od podatku, jest na pewno błędna, skoro kwota podatków była bezpośrednio związana z wartością rozpatrywanych nieruchomości.

Komisja proponuje oddalenie tego zarzutu jako bezzasadnego.

Zarzut trzeci opiera się na założeniu, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, oceniając dokonaną przez Komisję wycenę wartości nieruchomości gruntowych przynależnych do zakładów górniczych Kassandra. Jak wynika z pkt 46 niniejszego wyroku, spółka Ellinikos Chrysos nie zdołała tego wykazać. Z tego względu zarzut trzeci należy oddalić.

Z ogółu powyższych rozważań wynika, że zaskarżony wyrok należy uchylić w zakresie, w jakim Sąd nie ustosunkował się w tym wyroku do argumentu wnoszącej odwołanie dotyczącego celu sporządzenia ekspertyzy. W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.