<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE A_Doc_Ref SYSTEM "ARR.dtd">
<A_Doc_Ref A_Debut_ID="pl6192015CJ0551" A_Langue="pl" A_Version_doc="4.0">
  <Properties>
    <Property name="Gendoc_User">jablojo</Property>
    <Property name="Gendoc_GenerationDate">2017-02-15T14:47:35Z</Property>
    <Property name="Created">GenDoc 15/02/2017 14:47:35</Property>
    <Property name="Gendoc_GendocTemplateType">ARR_C</Property>
    <Property name="TypeDoc">ARR</Property>
    <Property name="Gendoc_Juridiction">C</Property>
    <Property name="Juridiction">C</Property>
    <Property name="Gendoc_CaseNumber">0551</Property>
    <Property name="NumeroOrdre">0551</Property>
    <Property name="Gendoc_CaseYear">2015</Property>
    <Property name="Annee">2015</Property>
    <Property name="Gendoc_CaseNature">RP</Property>
    <Property name="NatureAff">RP</Property>
    <Property name="Gendoc_CaseNumberSuite">0001</Property>
    <Property name="NumSuite">0001</Property>
    <Property name="Gendoc_ProcedureType">P</Property>
    <Property name="TypeProc">P</Property>
    <Property name="Gendoc_ProcedureNumber">1</Property>
    <Property name="NumProc">1</Property>
    <Property name="Gendoc_EditionType">Final</Property>
    <Property name="Gendoc_LastVerificationDate">30/03/2017 14:43:23</Property>
    <Property name="Gendoc_LastVerificationStatus">FAST_document_go_ok</Property>
    <Property name="EP_Version">0</Property>
    <Property name="EP_Mode">1</Property>
    <Property name="DocumentIdentifier">50912e5dee1a42b681a59f9118637ece</Property>
    <Property name="Canevas3_Vademecum">0</Property>
    <Property name="Vademecum">0</Property>
    <Property name="SdlIdentifier">ImportedWithoutSource</Property>
    <Property name="Gendoc_DGTGenerated">true</Property>
    <Property name="Gendoc_DGTGeneratedDate">2017-02-15T15:47:46Z</Property>
    <Property name="Gendoc_DGTGeneratedUser">jablojo</Property>
    <Property name="Gendoc_Lang">pl-PL</Property>
    <Property name="Gendoc_LangCode">pl</Property>
    <Property name="Langue">PL</Property>
    <Property name="Gendoc_Vademecum">0</Property>
    <Property name="TOC_Position_NotVademecum">0</Property>
    <Property name="ReadyToPublish">OK</Property>
    <Property name="GenDocUID">0ClplErYVPcsKfZLdNAfWpa936OvJF4vCu6vJZryc+ge8zBk9taBwdHoo1uGPiiSj/tluDBEGMg5UrJjDIOZv1vMovkZAJ6Bt568W+7jh0MstgKMSrEQmUIi9x2Cd3xv2vr7uEVdgTA//pYt77Y+/LR/lFpbWIqWiqLyiXrF7VU=</Property>
    <Property name="IsFlattened">true</Property>
    <Property name="CreateCustomParts">true</Property>
    <Property name="QuotationMark_Open"/>
    <Property name="QuotationMark_Close"/>
  </Properties>
  <A_Header_Gauche>
    <blockquote id="A010000004">
      <para style="header" id="A150000006">PULA PARKING</para>
    </blockquote>
  </A_Header_Gauche>
  <A_Header_Droit>
    <blockquote id="A010000005">
      <para style="header" id="A150000007">WYROK Z DNIA 9.3.2017 R. – SPRAWA C-551/15</para>
    </blockquote>
  </A_Header_Droit>
  <A_Footer_Gauche>
    <blockquote id="A010000006">
      <para style="footer" id="A150000008">14<emphasis role="tab" id="A400000005"/></para>
    </blockquote>
  </A_Footer_Gauche>
  <A_Footer_Droit>
    <blockquote id="A010000007">
      <para style="footer" id="A150000009">
        <emphasis role="tab" id="A400000006"/>
        <emphasis role="tab" id="A400000007"/>13</para>
    </blockquote>
  </A_Footer_Droit>
  <Affaire>
    <Introduction>
      <section id="A000000002">
        <para style="19Centre" id="A150000010">WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)</para>
        <para style="19Centre" id="A150000011">z dnia 9 marca 2017 r.<footnote role="fNote" id="A110000000"><number>1</number><para style="42FootnoteLangue" id="A150000012"><emphasis role="FootnoteReference" id="A400000008"/><emphasis role="tab" id="A400000009"/>Język postępowania: chorwacki.</para></footnote></para>
        <para style="71Indicateur" id="A150000013">
          <phrase role="motcle" id="A410000000">Odesłanie prejudycjalne </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000001">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000002"> Współpraca sądowa w sprawach cywilnych </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000003">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000004"> Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000005">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000006"> Czasowy i przedmiotowy zakres stosowania </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000007">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000008"> Sprawy cywilne i handlowe </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000009">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000010"> Postępowanie egzekucyjne mające na celu uzyskanie zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000011">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000012"> Włączenie </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000013">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000014"> Pojęcie „sądu” </phrase>
          <phrase role="Separator" id="A410000015">–</phrase>
          <phrase role="motcle" id="A410000016"> Notariusz wydający nakaz egzekucyjny na podstawie „dokumentu autentycznego”</phrase>
        </para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000014">W sprawie C‑551/15</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000015">mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Općinski sud u Puli‑Pola (sąd miejski Pula, Chorwacja) postanowieniem z dnia 20 października 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 października 2015 r., w postępowaniu:</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000016">
          <emphasis role="bold" id="A400000010">Pula Parking d.o.o.</emphasis>
        </para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000017">przeciwko</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000018">
          <emphasis role="bold" id="A400000011">Svenowi Klausowi Tederahnowi,</emphasis>
        </para>
        <para style="19Centre" id="A150000019">TRYBUNAŁ (druga izba),</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000020">w składzie: M. Ilešič, prezes izby, A. Prechal, A. Rosas, C. Toader (sprawozdawca) i E. Jarašiūnas, sędziowie,</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000021">rzecznik generalny: M. Bobek,</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000022">sekretarz: M. Aleksejev, administrator,</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000023">uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 14 lipca 2016 r.,</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000024">rozważywszy uwagi przedstawione:</para>
        <itemizedlist id="A030000000">
          <listitem id="A060000004">
            <blockquote id="A010000008">
              <title id="A210000004">
                <number>–</number>
              </title>
              <para style="03Tiretlong" id="A150000025">w imieniu Pula Parking d.o.o. przez M. Kuzmanovicia oraz S.L. Pacheca‑Vinkovicia, odvjetnici,</para>
            </blockquote>
          </listitem>
          <listitem id="A060000005">
            <blockquote id="A010000009">
              <title id="A210000005">
                <number>–</number>
              </title>
              <para style="03Tiretlong" id="A150000026">w imieniu S.K. Tederahna przez E. Zadravca, odvjetnik,</para>
            </blockquote>
          </listitem>
          <listitem id="A060000006">
            <blockquote id="A010000010">
              <title id="A210000006">
                <number>–</number>
              </title>
              <para style="03Tiretlong" id="A150000027">w imieniu rządu chorwackiego przez A. Metelko‑Zgombić, działającą w charakterze pełnomocnika,</para>
            </blockquote>
          </listitem>
          <listitem id="A060000007">
            <blockquote id="A010000011">
              <title id="A210000007">
                <number>–</number>
              </title>
              <para style="03Tiretlong" id="A150000028">w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz M. Hellmanna, działających w charakterze pełnomocników,</para>
            </blockquote>
          </listitem>
          <listitem id="A060000008">
            <blockquote id="A010000012">
              <title id="A210000008">
                <number>–</number>
              </title>
              <para style="03Tiretlong" id="A150000029">w imieniu rządu szwajcarskiego przez M. Schölla, działającego w charakterze pełnomocnika,</para>
            </blockquote>
          </listitem>
          <listitem id="A060000009">
            <blockquote id="A010000013">
              <title id="A210000009">
                <number>–</number>
              </title>
              <para style="03Tiretlong" id="A150000030">w imieniu Komisji Europejskiej przez C. Cattabrigę, S. Ječmenicę oraz M. Wilderspina, działających w charakterze pełnomocników,</para>
            </blockquote>
          </listitem>
        </itemizedlist>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000031">po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 27 października 2016 r.,</para>
        <para style="02AlineaAltA" id="A150000032">wydaje następujący</para>
      </section>
    </Introduction>
    <A_Motif>
      <section id="B000000000">
        <para style="75Debutdesmotifs" id="B150000000">
          <emphasis role="bold" id="B400000000">Wyrok</emphasis>
        </para>
        <blockquote id="B010000000">
          <title id="B210000000">
            <number>1</number>
          </title>
          <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000001">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).</para>
        </blockquote>
        <blockquote id="B010000001">
          <title id="B210000001">
            <number>2</number>
          </title>
          <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000002">Wniosek ten został złożony w ramach postępowania egzekucyjnego toczącego się pomiędzy spółką Pula Parking d.o.o. a Svenem Klausem Tederahnem w przedmiocie żądania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego.</para>
        </blockquote>
        <section id="B000000001">
          <title style="04Titre1" id="B200000000">
            <titlecontent id="B300000000">
              <emphasis role="bold" id="B400000001">Ramy prawne</emphasis>
            </titlecontent>
          </title>
          <section id="B000000002">
            <title style="05Titre2" id="B200000001">
              <titlecontent id="B300000001">
                <emphasis role="italc" id="B400000002">Prawo Unii</emphasis>
              </titlecontent>
            </title>
            <blockquote id="B010000002">
              <title id="B210000002">
                <number>3</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000003">Podstawę prawną rozporządzenia nr 1215/2012 stanowi art. 67 ust. 4 i art. 81 ust. 2 lit. a), c) i e) TFUE.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000003">
              <title id="B210000003">
                <number>4</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000004">Motywy 3, 4, 10, 26 i 34 rozporządzenia nr 1215/2012 brzmią następująco:</para>
              <blockquote id="B010000004">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000005">„(3)<emphasis role="tab" id="B400000003"/>Unia wyznaczyła sobie za cel utrzymanie i dalszy rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, między innymi poprzez ułatwienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości, w szczególności przy pomocy zasady wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych […].</para>
              </blockquote>
              <blockquote id="B010000005">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000006">(4)<emphasis role="tab" id="B400000004"/>Różnice pomiędzy przepisami poszczególnych państw o jurysdykcji i uznawaniu orzeczeń utrudniają należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Dlatego nieodzowne jest wydanie przepisów celem ujednolicenia przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych, aby zapewnić szybkie i nieskomplikowane uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w jednym z państw członkowskich.</para>
              </blockquote>
              <blockquote id="B010000006">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000007">[…]</para>
              </blockquote>
              <blockquote id="B010000007">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000008">(10)<emphasis role="tab" id="B400000005"/>Przedmiotowy zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia powinien rozciągać się, pominąwszy kilka dokładnie określonych dziedzin prawa, na zasadniczą część prawa cywilnego i handlowego […].</para>
              </blockquote>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000009">[…]</para>
              <blockquote id="B010000008">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000010">(26)<emphasis role="tab" id="B400000006"/>Wzajemne zaufanie do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w Unii usprawiedliwia zasadę, zgodnie z którą orzeczenia wydane w państwie członkowskim powinny być uznawane we wszystkich państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania. Ponadto cel w postaci ograniczenia nakładu czasu pracy oraz kosztów, jakie wiążą się z transgranicznym postępowaniem sądowym, uzasadnia zniesienie wymagania stwierdzenia wykonalności przed wykonaniem orzeczenia w wezwanym państwie członkowskim. W związku z tym orzeczenie wydane przez sądy państwa członkowskiego powinno być traktowane tak, jak gdyby zostało wydane w wezwanym państwie członkowskim.</para>
              </blockquote>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000011">[…]</para>
              <blockquote id="B010000009">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000012">(34)<emphasis role="tab" id="B400000007"/>W celu zapewnienia ciągłości pomiędzy Konwencją [z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32)], rozporządzeniem [Rady] (WE) nr 44/2001 [z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1)] i niniejszym rozporządzeniem powinny być przewidziane przepisy przejściowe. Dotyczy to również wykładni postanowień Konwencji [z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych] oraz zastępujących ją rozporządzeń dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej”.</para>
              </blockquote>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000010">
              <title id="B210000004">
                <number>5</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000013">Rozdział I rozporządzenia nr 1215/2012 nosi tytuł „Zakres stosowania i definicje”. Zawiera on art. 1 ust. 1, który przewiduje:</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000014">„Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, niezależnie od rodzaju sądu. Nie obejmuje ono w szczególności spraw podatkowych, celnych, administracyjnych ani spraw dotyczących odpowiedzialności państwa za działania lub zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej (acta iure imperii)”.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000011">
              <title id="B210000005">
                <number>6</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000015">Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia:</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000016">„Do celów niniejszego rozporządzenia:</para>
              <blockquote id="B010000012">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000017">a)<emphasis role="tab" id="B400000008"/>»orzeczenie« oznacza każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego – niezależnie od tego, jak zostanie określone – w tym wyrok, postanowienie, nakaz, nakaz egzekucyjny oraz postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania wydane przez urzędnika sądowego.</para>
              </blockquote>
              <blockquote id="B010000013">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000018">[…]”.</para>
              </blockquote>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000014">
              <title id="B210000006">
                <number>7</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000019">Artykuł 3 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie:</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000020">„Do celów niniejszego rozporządzenia termin »sąd« obejmuje niżej wymienione organy w zakresie, w jakim są one właściwe w sprawach wchodzących w zakres stosowania niniejszego rozporządzenia:</para>
              <blockquote id="B010000015">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000021">a)<emphasis role="tab" id="B400000009"/>na Węgrzech – w postępowaniach uproszczonych dotyczących nakazu zapłaty (<emphasis role="italc" id="B400000010">fizetési meghagyásos eljárás</emphasis>) – notariusz (<emphasis role="italc" id="B400000011">közjegyző</emphasis>);</para>
              </blockquote>
              <blockquote id="B010000016">
                <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000022">b)<emphasis role="tab" id="B400000012"/>w Szwecji – w postępowaniach uproszczonych dotyczących nakazu zapłaty (<emphasis role="italc" id="B400000013">betalningsföreläggande</emphasis>) i pomocy (<emphasis role="italc" id="B400000014">handräckning</emphasis>) – służba komornicza (<emphasis role="italc" id="B400000015">kronofogdemyndigheten</emphasis>)”.</para>
              </blockquote>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000017">
              <title id="B210000007">
                <number>8</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000023">Artykuł 66 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi:</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000024">„1.<emphasis role="tab" id="B400000016"/>Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie wyłącznie do postępowań sądowych wszczętych, do formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych dokumentów urzędowych oraz do ugód sądowych zatwierdzonych lub zawartych w dniu 10 stycznia 2015 r. lub po tej dacie.</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000025">2.<emphasis role="tab" id="B400000017"/>Niezależnie od art. 80, rozporządzenie (WE) nr 44/2001 nadal ma zastosowanie do orzeczeń wydanych w postępowaniach sądowych wszczętych, dokumentów urzędowych formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych oraz do ugód sądowych zatwierdzonych lub zawartych przed dniem 10 stycznia 2015 r., objętych zakresem zastosowania tego rozporządzenia”.</para>
            </blockquote>
          </section>
          <section id="B000000003">
            <title style="05Titre2" id="B200000002">
              <titlecontent id="B300000002">
                <emphasis role="italc" id="B400000018">B – Prawo chorwackie</emphasis>
              </titlecontent>
            </title>
            <blockquote id="B010000018">
              <title id="B210000008">
                <number>9</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000026">Artykuł 31 Ovršni zakon (ustawy o egzekucji, <emphasis role="italc" id="B400000019">Narodne novine</emphasis> nr 112/12, 25/13 i 93/14) przewiduje:</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000027">„1)<emphasis role="tab" id="B400000020"/>Zgodnie z niniejszą ustawą dokumentem autentycznym jest faktura […], wyciąg z ksiąg rachunkowych, uwierzytelniony dokument prywatny oraz wszelki dokument uznany za urzędowy zgodnie z przepisami szczególnymi. Wyliczenie odsetek uznawane jest również za fakturę.</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000028">2)<emphasis role="tab" id="B400000021"/>Dokument autentyczny nadaje się do wykonania w drodze egzekucji, jeżeli figurują na nim dane wierzyciela i dłużnika, jak również przedmiot, charakter, zakres i data wymagalności zobowiązania pieniężnego.</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000029">3)<emphasis role="tab" id="B400000022"/>Faktura przedstawiona do zapłaty osobie fizycznej nieprowadzącej działalności podlegającej rejestracji powinna zawierać, oprócz informacji wyszczególnionych w pkt 2 niniejszego artykułu, informację dla dłużnika, że w przypadku niewykonania wymagalnego zobowiązania pieniężnego wierzyciel może, na podstawie dokumentu autentycznego, zażądać egzekucji.</para>
              <para style="02AlineaAltA" id="B150000030">[…]”.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000019">
              <title id="B210000009">
                <number>10</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000031">Zgodnie z art. 278 ustawy o egzekucji wnioski o wszczęcie egzekucji na podstawie dokumentów autentycznych rozpatrują notariusze.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000020">
              <title id="B210000010">
                <number>11</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000032">Według art. 279 ust. 1 i 3 tej ustawy dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wszczęcie egzekucji właściwy terytorialnie jest notariusz mający siedzibę w okręgu, w którym zamieszkuje lub ma siedzibę dłużnik w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 38 tej samej ustawy ta właściwość terytorialna jest wyłączna. Wniosek o wszczęcie egzekucji przedłożony notariuszowi, który nie jest właściwy terytorialnie, zostanie odrzucony przez sąd.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000021">
              <title id="B210000011">
                <number>12</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000033">Zgodnie z art. 282 ust. 3 wspomnianej ustawy notariusz, do którego wpłynie w terminie dopuszczalny i uzasadniany sprzeciw od wydanego przezeń nakazu egzekucyjnego, przekaże sprawę do rozpoznania właściwemu sądowi, który rozstrzygnie w przedmiocie wspomnianego sprzeciwu zgodnie z art. 57 i 58 tej samej ustawy.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000022">
              <title id="B210000012">
                <number>13</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000034">Artykuł 283 ust. 1 tej samej ustawy stanowi, że notariusz nadaje, na wniosek wnioskodawcy, klauzulę wykonalności odpisowi nakazu egzekucyjnego, który wydał, jeśli w terminie ośmiu dni po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu nie zostanie on wniesiony.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000023">
              <title id="B210000013">
                <number>14</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000035">Zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy o egzekucji sąd, do którego wpłynęły akta dotyczące sprzeciwu od nakazu egzekucyjnego, jest uprawniony do uchylenia tego nakazu egzekucyjnego w zakresie, w jakim nakazuje on wszczęcie egzekucji, oraz do stwierdzenia nieważności przyjętych środków; dalsze postępowanie odbywa się zgodnie z zasadami stosowanymi w przypadku sprzeciwu od nakazu zapłaty.</para>
            </blockquote>
          </section>
        </section>
        <section id="B000000004">
          <title style="04Titre1" id="B200000003">
            <titlecontent id="B300000003">
              <emphasis role="bold" id="B400000023">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</emphasis>
            </titlecontent>
          </title>
          <blockquote id="B010000024">
            <title id="B210000014">
              <number>15</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000036">Spółka Pula Parking, należąca do miasta Pula (Chorwacja), jest odpowiedzialna, na podstawie rozporządzenia burmistrza tego miasta z dnia 16 grudnia 2009 r., zmienionego rozporządzeniem z dnia 11 lutego 2015 r., za zarząd płatnymi parkingami publicznymi tego miasta, nadzór nad nimi, ich konserwację i sprzątanie, pobieranie opłat za postój oraz za inne powiązane zadania.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000025">
            <title id="B210000015">
              <number>16</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000037">W dniu 8 września 2010 r. S.K. Tederahn, zamieszkały w Niemczech, zaparkował swój samochód na parkingu publicznym w mieście Pula. Pula Parking wręczyła S.K. Tederahnowi bilet za postój.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000026">
            <title id="B210000016">
              <number>17</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000038">Zgodnie z treścią umowy o udostępnienie miejsca parkingowego, której zawarcie skutkowało wręczeniem wspomnianego biletu, S.K. Tederahn był zobowiązany do zapłaty za ten bilet w terminie ośmiu dni od daty jego wydania, po którym to terminie naliczane były odsetki za zwłokę.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000027">
            <title id="B210000017">
              <number>18</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000039">Ponieważ S.K. Tederahn nie uiścił należnej sumy w wyznaczonym terminie, Pula Parking zwróciła się w dniu 27 lutego 2015 r. do notariusza, którego kancelaria mieści się w mieście Pula, z wnioskiem o wszczęcie egzekucji na podstawie „dokumentu autentycznego” zgodnie z art. 278 ustawy o egzekucji.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000028">
            <title id="B210000018">
              <number>19</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000040">„Dokumentem autentycznym” wydanym przez spółkę Pula Parking był wyciąg z jej ksiąg, zgodnie z którym, mając na względzie fakturę z dnia 8 września 2010 r., kwota 100 HRK (kun chorwackich) (około 13 EUR) była wymagalna w dniu 16 września 2010 r.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000029">
            <title id="B210000019">
              <number>20</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000041">Na podstawie tego dokumentu notariusz wydał w dniu 25 marca 2015 r. nakaz egzekucyjny.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000030">
            <title id="B210000020">
              <number>21</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000042">Po wniesieniu przez S.K. Tederahna w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprzeciwu od nakazu egzekucyjnego sprawa została przekazana Općinski sud u Puli‑Pola (sądowi miejskiemu Puli, Chorwacja), zgodnie z art. 282 ust. 3 ustawy o egzekucji.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000031">
            <title id="B210000021">
              <number>22</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000043">W ramach sprzeciwu S.K. Tederahn podniósł zarzut braku właściwości rzeczowej i terytorialnej notariusza, który w dniu 25 marca 2015 r. wydał nakaz egzekucyjny, uznając, że nie był on uprawniony do wydawania na podstawie „dokumentu autentycznego” z 2010 r. takiego nakazu wobec obywatela niemieckiego lub obywatela jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego Unii.</para>
          </blockquote>
          <blockquote id="B010000032">
            <title id="B210000022">
              <number>23</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000044">W tych okolicznościach Općinski sud u Puli‑Pola (sąd miejski Puli) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</para>
            <blockquote id="B010000033">
              <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000045">„1)<emphasis role="tab" id="B400000024"/>Zważywszy na charakter prawny stosunku łączącego strony sporu: czy w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1215/2012?</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000034">
              <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000046">2)<emphasis role="tab" id="B400000025"/>Czy rozporządzenie nr 1215/2012 odnosi się również do właściwości notariuszy w Republice Chorwacji?”.</para>
            </blockquote>
          </blockquote>
        </section>
        <section id="B000000005">
          <title style="04Titre1" id="B200000004">
            <titlecontent id="B300000004">
              <emphasis role="bold" id="B400000026">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</emphasis>
            </titlecontent>
          </title>
          <section id="B000000006">
            <title style="05Titre2" id="B200000005">
              <titlecontent id="B300000005">
                <emphasis role="italc" id="B400000027">W przedmiocie czasowego zakresu zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012</emphasis>
              </titlecontent>
            </title>
            <blockquote id="B010000035">
              <title id="B210000023">
                <number>24</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000047">Zważywszy, że S.K. Tederahn powołał się na brak możliwości zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012 ratione temporis z uwagi na zawarcie umowy o korzystanie z parkingu przed przystąpieniem Republiki Chorwackiej do Unii, co miało miejsce w dniu 1 lipca 2013 r., należy przypomnieć, że akt przystąpienia jest oparty na zasadzie natychmiastowego i pełnego stosowania przepisów prawa Unii do danego państwa członkowskiego, a odstępstwa są dopuszczalne jedynie wtedy, gdy zostały wyraźnie przewidziane w przepisach przejściowych (zob. podobnie wyrok z dnia 28 kwietnia 2009 r., Apostolides, C‑420/07, EU:C:2009:271, pkt 33).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000036">
              <title id="B210000024">
                <number>25</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000048">Odnosząc się, ściślej rzecz biorąc, do rozporządzenia nr 1215/2012, należy przypomnieć, że rozporządzenie to, zgodnie z jego art. 66 ust. 1, ma zastosowanie wyłącznie do postępowań sądowych wszczętych, do formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych dokumentów urzędowych oraz do ugód sądowych zatwierdzonych lub zawartych w dniu 10 stycznia 2015 r. lub później.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000037">
              <title id="B210000025">
                <number>26</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000049">W niniejszym wypadku, chociaż sprawa rozpatrywana w postępowaniu głównym dotyczy zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu, należnej na podstawie umowy zawartej przed przystąpieniem Republiki Chorwackiej do Unii, postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 27 lutego 2015 r., po wejściu w życie rozporządzenia nr 1215/2012, a spór w postępowaniu głównym zawisł przed sądem odsyłającym w dniu 21 kwietnia 2015 r., tak że powództwo takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym jest objęte czasowym zakresem zastosowania tego rozporządzenia.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000038">
              <title id="B210000026">
                <number>27</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000050">Jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 33 opinii, powszechne jest, że egzekucja wymagalnych roszczeń podlega przepisom obowiązującym w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie tym obowiązującym w chwili zawierania pierwotnej umowy.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000039">
              <title id="B210000027">
                <number>28</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000051">Wniosek sformułowany w pkt 26 niniejszego wyroku znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału wydanym na gruncie Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, której – jak wynika z motywu 34 rozporządzenia 1215/2012 – należy zapewnić ciągłość w zakresie wykładni art. 66 ust. 1 tego rozporządzenia, zgodnie z którą, aby przepisy tego rozporządzenia miały zastosowanie w sporach dotyczących stosunków prawnych powstałych przed jego wejściem w życie, istotne jest tylko, by postępowanie sądowe zostało wszczęte po tej dacie (zob. podobnie wyrok z dnia 13 listopada 1979 r., Sanicentral, 25/79, EU:C:1979:255, pkt 6).</para>
            </blockquote>
          </section>
          <section id="B000000007">
            <title style="05Titre2" id="B200000006">
              <titlecontent id="B300000006">
                <emphasis role="italc" id="B400000028">W przedmiocie pytania pierwszego</emphasis>
              </titlecontent>
            </title>
            <blockquote id="B010000040">
              <title id="B210000028">
                <number>29</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000052">Za pomocą pytania pierwszego sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że postępowanie egzekucyjne wszczęte przez spółkę należącą do jednostki samorządu terytorialnego przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim w celu uzyskania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego, którego eksploatacja została powierzona tejże spółce przez wspomnianą jednostkę samorządu terytorialnego, jest objęte zakresem zastosowania rzeczonego rozporządzenia.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000041">
              <title id="B210000029">
                <number>30</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000053">Spółka Pula Parking, rządy chorwacki i szwajcarski oraz Komisja Europejska są w istocie zgodne co do tego, by uznać, że stosunek prawny stanowiący przedmiot postępowania głównego ma charakter cywilny w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000042">
              <title id="B210000030">
                <number>31</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000054">W zakresie, w jakim rozporządzenie nr 1215/2012 zastępuje obecnie rozporządzenie nr 44/2001, na wstępie należy przypomnieć, że dokonana przez Trybunał wykładnia przepisów tego ostatniego rozporządzenia obowiązuje także w odniesieniu do rozporządzenia nr 1215/2012, gdy przepisy tych dwóch instrumentów prawa Unii można zakwalifikować jako równoważne (wyrok z dnia 16 listopada 2016 r., Schmidt, C‑417/15, EU:C:2016:881, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000043">
              <title id="B210000031">
                <number>32</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000055">W tym względzie, jak również wynika to z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012, który powtarza sformułowanie art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001, zakres zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012 dotyczy „spraw cywilnych i handlowych”.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000044">
              <title id="B210000032">
                <number>33</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000056">Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w celu zapewnienia w najszerszym możliwym zakresie równości i jednolitości praw i obowiązków wynikających z tego rozporządzenia dla państw członkowskich i zainteresowanych osób nie należy dokonywać wykładni pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” poprzez proste odesłanie do prawa krajowego jednego z tych państw. Pojęcie to należy traktować jako pojęcie autonomiczne, którego wykładni trzeba dokonywać w oparciu z jednej strony o cele i systematykę tego rozporządzenia, a z drugiej o zasady ogólne wynikające z całokształtu systemów prawa krajowego (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 2015 r., Aannemingsbedrijf Aertssen i Aertssen Terrassements, C‑523/14, EU:C:2015:722, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000045">
              <title id="B210000033">
                <number>34</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000057">Aby ustalić, czy dana sprawa wchodzi w zakres zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012, należy zidentyfikować stosunek prawny istniejący między stronami sporu prawnego, podstawę powództwa, a także warunki jego wytoczenia (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 kwietnia 2013 r., Sapir i in., C‑645/11, EU:C:2013:228, pkt 34; a także z dnia 12 września 2013 r., Sunico i in., C‑49/12, EU:C:2013:545, pkt 35).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000046">
              <title id="B210000034">
                <number>35</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000058">W niniejszym wypadku, jak stwierdził to również rzecznik generalny w pkt 49–51 opinii, zarządzanie parkingiem publicznym i pobieranie opłat za postój stanowią zadanie o znaczeniu lokalnym, którego wykonanie zapewnia spółka Pula Parking, należąca do miasta Pula. Jednakże o ile spółce Pula Parking przyznano uprawnienia za pomocą aktu władztwa publicznego, o tyle ani ustalenie wynikającej z umowy niezapłaconej wierzytelności za postój, ani dążenie do jej zaspokojenia, mające na celu ochronę prywatnych interesów i regulowane przez krajowe przepisy prawa powszechnie obowiązującego znajdujące zastosowanie w stosunkach między podmiotami prawa prywatnego, nie wydają się wymagać od miasta Pula lub spółki Pula Parking wykonywania prerogatyw władzy publicznej.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000047">
              <title id="B210000035">
                <number>36</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000059">W tym względzie z akt znajdujących się w posiadaniu Trybunału wydaje się wynikać, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, że dochodzona przez Pula Parking wierzytelność z tytułu postoju nie prowadzi do nałożenia kary, którą można uznać za wynikającą z aktu władztwa publicznego, oraz że nie ma ona charakteru represyjnego, lecz stanowi zwykłe wynagrodzenie za świadczoną usługę.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000048">
              <title id="B210000036">
                <number>37</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000060">Ponadto nie wydaje się również, aby wręczając zainteresowanemu bilet za postój, spółka Pula Parking przyznawała sobie sama tytuł wykonawczy, z pominięciem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ponieważ w następstwie tego wręczenia Pula Parking jest w stanie, podobnie jak na przykład wystawca faktury, powołać się na dokument autentyczny umożliwiający jej wszczęcie postępowania zgodnie z przepisami ustawy o egzekucji (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2013 r., Sunico i in., C‑49/12, EU:C:2013:545, pkt 39).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000049">
              <title id="B210000037">
                <number>38</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000061">Wynika z tego, że stosunek prawny istniejący pomiędzy spółką Pula Parking a S.K. Tederahnem należy uznać co do zasady za stosunek prywatnoprawny, a zatem za objęty zakresem znaczeniowym pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu rozporządzenia nr 1215/2012.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000050">
              <title id="B210000038">
                <number>39</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000062">W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że postępowanie egzekucyjne wszczęte przez spółkę należącą do jednostki samorządu terytorialnego przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim w celu uzyskania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego, którego eksploatacja została powierzona tej spółce przez wspomnianą jednostkę samorządu terytorialnego, o ile wierzytelność ta nie ma w żaden sposób charakteru represyjnego, lecz stanowi zwykłe wynagrodzenie za świadczoną usługę, jest objęte zakresem zastosowania rzeczonego rozporządzenia.</para>
            </blockquote>
          </section>
          <section id="B000000008">
            <title style="05Titre2" id="B200000007">
              <titlecontent id="B300000007">
                <emphasis role="italc" id="B400000029">W przedmiocie pytania drugiego</emphasis>
              </titlecontent>
            </title>
            <blockquote id="B010000051">
              <title id="B210000039">
                <number>40</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000063">Za pomocą pytania drugiego sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy rozporządzenie nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych” są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000052">
              <title id="B210000040">
                <number>41</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000064">Pula Parking oraz rząd chorwacki uważają, że dla celów rozporządzenia nr 1215/2012 termin „sąd” powinien być rozumiany szeroko, tak aby obejmował nie tylko sądy – w dosłownym znaczeniu tego słowa – sprawujące funkcje sądowe, lecz także notariuszy. Komisja Europejska oraz inni interwenienci, o których mowa w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości, z wyjątkiem rządu szwajcarskiego, który nie wypowiedział się w tej kwestii, przedstawiwszy uwagi na piśmie, twierdzą, że z zastrzeżeniem zmiany tego rozporządzenia, notariusze w Chorwacji nie mogą być stawiani w kontekście postępowań egzekucyjnych prowadzonych w oparciu o „dokument autentyczny” na równi z sądami w rozumieniu tego rozporządzenia.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000053">
              <title id="B210000041">
                <number>42</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000065">Jak wynika również z orzecznictwa Trybunału, w przypadku braku odesłania do prawa krajowego państw członkowskich przepisy rozporządzenia nr 1215/2012 powinny być interpretowane w sposób autonomiczny, biorąc pod uwagę ogólną systematykę, cele i genezę tego instrumentu prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., Hőszig, C‑222/15, EU:C:2016:525, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000054">
              <title id="B210000042">
                <number>43</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000066">W odniesieniu do ogólnej systematyki rozporządzenia nr 1215/2012 należy zauważyć, że rozporządzenie to kilkakrotnie odsyła do pojęć „sądu”, „jurysdykcji”, „postępowań sądowych”, których to pojęć jednak nie definiuje.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000055">
              <title id="B210000043">
                <number>44</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000067">I tak, tytuł rozporządzenia nr 1215/2012 odwołuje się do „jurysdykcji”, a jego art. 66, w którym mowa o stosowaniu rozporządzenia ratione temporis, stanowi w swoim ust. 1, że rozporządzenie to ma zastosowanie wyłącznie do „postępowań sądowych” wszczętych w dniu 10 stycznia 2015 r. lub później.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000056">
              <title id="B210000044">
                <number>45</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000068">W rozdziale I tego rozporządzenia, zatytułowanym „Zakres stosowania i definicje”, jego art. 1 ust. 1 przewiduje, że ma ono zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, niezależnie od rodzaju sądu. Artykuł 2 wspomnianego rozporządzenia definiuje pojęcie „orzeczenia” jako każde orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego – niezależnie od tego, jak zostanie określone dane orzeczenie.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000057">
              <title id="B210000045">
                <number>46</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000069">Artykuł 3 tego samego rozporządzenia wskazuje organy, które w zakresie, w jakim są właściwe w sprawach wchodzących w zakres stosowania tego rozporządzenia, są traktowane jak sądy, czyli na Węgrzech w postępowaniach uproszczonych dotyczących nakazu zapłaty – notariusze, a w Szwecji w postępowaniach uproszczonych dotyczących nakazu zapłaty i pomocy – służba komornicza. Artykuł ten dotyczy konkretnie organów, które wymienia, nie zaliczając do nich notariuszy w Chorwacji. W tym względzie bez znaczenia jest, że rozporządzenie nr 1215/2012 zostało przyjęte w dniu 12 grudnia 2012 r., przed przystąpieniem Republiki Chorwacji do Unii, oraz że dostosowania techniczne do unijnego dorobku prawnego odnosiły się tylko do przyjętych aktów prawnych Unii opublikowanych w <emphasis role="italc" id="B400000030">Dzienniku Urzędowym Unia Europejskiej</emphasis> przed dniem 1 lipca 2012 r.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000058">
              <title id="B210000046">
                <number>47</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000070">Ponadto, w odniesieniu do funkcji notariuszy, Trybunał trwale uznawał istnienie fundamentalnych różnic między funkcją sądową a funkcją notarialną (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 maja 2011 r., Komisja/Austria, C‑53/08, EU:C:2011:338, pkt 103; z dnia 1 października 2015 r., ERSTE Bank Hungary, C‑32/14, EU:C:2015:637, pkt 47; a także z dnia 1 lutego 2017 r., Komisja/Węgry, C‑392/15, EU:C:2017:73, pkt 111).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000059">
              <title id="B210000047">
                <number>48</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000071">Ponadto należy stwierdzić, że w odróżnieniu od na przykład rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (Dz.U. 2012, L 201, s. 107), którego art. 3 ust. 2 precyzuje, że termin „sąd” w rozumieniu tego rozporządzenia obejmuje nie tylko organy sądowe, ale także wszystkie inne organy właściwe w sprawach spadkowych, które wykonują funkcje sądowe i spełniają warunki wymienione w przywołanym przepisie, rozporządzenie nr 1215/2012 nie zawiera żadnego przepisu o charakterze ogólnym o podobnym skutku.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000060">
              <title id="B210000048">
                <number>49</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000072">W związku z tym należy, jak przypomniano w pkt 42 niniejszego wyroku, dokonać w ramach niniejszej sprawy oceny pojęcia „sądu” w kontekście celów realizowanych przez rozporządzenie nr 1215/2012, o których wykładnię wnosi sąd odsyłający.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000061">
              <title id="B210000049">
                <number>50</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000073">W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 4 wspomnianego rozporządzenia konieczne jest ujednolicenie przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych, tak by zapewnić szybkie i nieskomplikowane uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w jednym z państw członkowskich. Jak przypomina o tym motyw 26 tego samego rozporządzenia, owa zasada wzajemnego uznawania jest przede wszystkim usprawiedliwiona wzajemnym zaufaniem do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w ramach Unii.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000062">
              <title id="B210000050">
                <number>51</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000074">Z orzecznictwa Trybunału wynika, że zarówno zasada wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi, jak i zasada wzajemnego uznawania mają w prawie Unii fundamentalne znaczenie, gdyż umożliwiają utworzenie i utrzymywanie przestrzeni bez granic wewnętrznych (wyrok z dnia 5 kwietnia 2016 r., Aranyosi i Căldăraru, C‑404/15 i C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, pkt 78 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000063">
              <title id="B210000051">
                <number>52</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000075">W systematyce rozporządzenia nr 1215/2012 zasady te znajdują odzwierciedlenie w wydawaniu i egzekwowaniu orzeczeń przez sądy danego państwa członkowskiego tak, jak gdyby zostały one wydane w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek o ich wykonanie.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000064">
              <title id="B210000052">
                <number>53</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000076">Rozporządzenie nr 1215/2012, którego podstawą prawną jest art. 67 ust. 4 TFUE, ma na celu ułatwienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości, w szczególności za pomocą zasady wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych, jak również w obszarze współpracy w sprawach cywilnych i handlowych, wzmocnienie uproszczonego i skutecznego systemu norm kolizyjnych, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, systemu opisanego w instrumentach prawnych, których jest on częścią, aby ułatwić współpracę sądową, przyczyniając się w ten sposób do realizacji wyznaczonego Unii celu, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w oparciu o wysoki stopień zaufania, jakie powinno istnieć między państwami członkowskimi (zob. analogicznie, w dziedzinie współpracy sądowej i policyjnej w sprawach karnych, wyrok z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi, C‑241/15, EU:C:2016:385, pkt 32).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000065">
              <title id="B210000053">
                <number>54</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000077">W konsekwencji, ze względu na cele realizowane przez rozporządzenie nr 1215/2012, pojęcie „sądu” w rozumieniu tego aktu należy interpretować, biorąc pod uwagę konieczność umożliwienia sądom krajowym państw członkowskich zidentyfikowania orzeczeń wydawanych przez sądy innych państw członkowskich i postępowania z szybkością wymaganą przez to rozporządzenie na etapie wykonywania tych orzeczeń. Poszanowanie zasady wzajemnego zaufania w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich Unii, które leży u podstaw stosowania wspomnianego rozporządzenia, wymaga bowiem przede wszystkim, aby orzeczenia, o których wykonanie wnosi inne państwo członkowskie, były wydawane w postępowaniu sądowym gwarantującym niezależność i bezstronność oraz poszanowanie zasady kontradyktoryjności.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000066">
              <title id="B210000054">
                <number>55</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000078">Wniosek ten znajduje oparcie w genezie rozporządzenia nr 1215/2012. W tym względzie projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [COM(2010) 748 wersja ostateczna], dotyczący przekształcenia rozporządzenia nr 44/2001, przewidywał uwzględnienie w rozdziale I rozporządzenia nr 1215/2012, zatytułowanym „Zakres stosowania i definicje”, definicji pojęcia „sądu” w taki sposób, aby obejmowało ono „wszystkie organy, którym państwa członkowskie nadały jurysdykcję w sprawach należących do zakresu […] rozporządzenia”. Jednakże prawodawca Unii nie podtrzymał tego stanowiska.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000067">
              <title id="B210000055">
                <number>56</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000079">W niniejszym wypadku, jak podniósł rząd chorwacki na rozprawie, w Chorwacji notariusze są częścią notariatu publicznego, oddzielonego od systemu sądownictwa. Zgodnie z przepisami ustawy o egzekucji notariusze są właściwi w przedmiocie wydawania nakazów egzekucyjnych w odpowiedzi na wniosek o wszczęcie egzekucji na podstawie dokumentu autentycznego. Kiedy nakaz egzekucyjny zostaje doręczony pozwanemu, może on zgłosić sprzeciw. Notariusz, przed którym w terminie zostanie zgłoszony dopuszczalny i uzasadniany sprzeciw wobec wydanego przezeń nakazu egzekucyjnego, przekaże sprawę do rozpoznania właściwemu sądowi, który rozstrzygnie w przedmiocie tego sprzeciwu.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000068">
              <title id="B210000056">
                <number>57</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000080">Z przepisów tych wynika, że nakaz egzekucyjny wydany przez notariusza na podstawie „dokumentu autentycznego” doręcza się dłużnikowi po jego wydaniu, przy czym wniosek, który wpłynął do notariusza, nie jest dłużnikowi komunikowany.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000069">
              <title id="B210000057">
                <number>58</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000081">O ile prawdą jest, że dłużnik ma możliwość wniesienia sprzeciwu od nakazu egzekucyjnego wydanego przez notariusza i wydaje się, iż notariusz wykonuje kompetencje powierzone mu w ramach postępowaniach egzekucyjnego prowadzonego na podstawie „dokumentu autentycznego” pod kontrolą sędziego, któremu notariusz przekazuje do rozpatrzenia ewentualne sprzeciwy, o tyle jednak badanie przez notariuszy w Chorwacji wniosków o wydanie nakazu egzekucyjnego na żądanej podstawie nie ma charakteru kontradyktoryjnego.</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000070">
              <title id="B210000058">
                <number>59</number>
              </title>
              <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000082">W świetle wszystkich powyższych rozważań na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi, iż rozporządzenie nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych” nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia.</para>
            </blockquote>
          </section>
        </section>
        <section id="B000000009">
          <title style="04Titre1" id="B200000008">
            <titlecontent id="B300000008">
              <emphasis role="bold" id="B400000031">W przedmiocie kosztów</emphasis>
            </titlecontent>
          </title>
          <blockquote id="B010000071">
            <title id="B210000059">
              <number>60</number>
            </title>
            <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000083">Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</para>
          </blockquote>
        </section>
      </section>
    </A_Motif>
    <Dispositif>
      <section id="D000000000">
        <para style="41DispositifIntroduction" id="D150000000">Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</para>
        <orderedlist id="D020000000">
          <listitem id="D060000000">
            <blockquote id="D010000000">
              <title id="D210000000">
                <number>1)</number>
              </title>
              <para style="08Dispositif" id="D150000001">
                <emphasis role="bold" id="D400000000">Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że postępowanie egzekucyjne wszczęte przez spółkę należącą do jednostki samorządu terytorialnego przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim w celu uzyskania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego, którego eksploatacja została powierzona tej spółce przez wspomnianą jednostkę samorządu terytorialnego, o ile wierzytelność ta nie ma w żaden sposób charakteru represyjnego, lecz stanowi zwykłe wynagrodzenie za świadczoną usługę, jest objęte zakresem zastosowania rzeczonego rozporządzenia.</emphasis>
              </para>
            </blockquote>
          </listitem>
          <listitem id="D060000001">
            <blockquote id="D010000001">
              <title id="D210000001">
                <number>2)</number>
              </title>
              <para style="08Dispositif" id="D150000002">
                <emphasis role="bold" id="D400000001">Rozporządzenie nr 1215/2012 należy intepretować w ten sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych” nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia.</emphasis>
              </para>
            </blockquote>
          </listitem>
        </orderedlist>
      </section>
    </Dispositif>
    <A_Signatures>
      <section id="D000000001">
        <para style="77Signatures" id="D150000003">Podpisy</para>
      </section>
    </A_Signatures>
  </Affaire>
</A_Doc_Ref>