<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.0800302701.case.xml"><NO.CASE>276/81</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61981J0276</NO.CELEX><NO.SEQ>0010.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>3028</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>3045</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19820923">23. 9. 1982</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 276/81</LEFT><RIGHT>SOCIALE VERZEKERINGSBANK / KUIJPERS</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 276/81,</P><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο αίτηση τοῦ Centrale Raad van Beroep τῆς Οὐτρέχτης πρός τό Δικαστήριο, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν ὁποία ζητείται, στό πλαίσιο τῆς διαφορᾶς πού εκκρεμεί ενώπιον τοῦ παραπέμποντος δικαστηρίου μεταξύ</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Διευθύνσεως τῆς Sociale Verzekeringsbank</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Κληρονόμων G. Τ. Kuijpers και/η τῶν ελκοντων εξ αυτού δικαίωμα</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή ἔκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός τήν ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 1 ὑπό γ), πρώτο εδάφιο, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19580925">25ης Σεπτεμβρίου 1958</DATE>, περί ἀσφαλίσεως τῶν διακινουμένων εργαζομένων καί τοῦ άρθρου 14, παράγραφος 1 ὑπό γ) initio καί ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19710614">14ης 'Ιουνίου 1971</DATE>, περί τῆς εφαρμογής τῶν συστημάτων κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἐπί τῶν μισθωτῶν ἐργαζομένων καί τῶν οικογενειῶν τους πού διακινούνται εντός τῆς Κοινότητος,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους Ο. Due, πρόεδρο τμήματος. Α. Χλωρό καί F. Grévisse, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: Ρ. VerLoren van Themaat</P><P>γραμματεύς: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματεύς</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>έκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="3029"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά, ἡ διαδικασία καί οἱ γραπτές παρατηρήσεις πού κατε-τέθησαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοί) τοῦ Δικαστηρίου τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων ἔχουν συνοπτικῶς ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ὀπως προκύπτει ἀπό τήν διάταξη περί παραπομπής ὁ ἀποβιώσας G. Τ. Kuijpers ὁ όποιος εἶχε γεννηθεί στίς <DATE ISO="19110722">22 'Ιουλίου 1911</DATE> καί ἧταν ὁλλανδικής ὑπηκοότητος, εἰρ-γάσθη στίς Κάτω Χῶρες καί στό Βέλγιο. Τήν <DATE ISO="19570101">1η 'Ιανουαρίου 1957</DATE> (ημερομηνία ενάρξεως τῆς ἰσχύος τοῦ ὀλλανδικού <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Algemene Ouderdomswet<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (νόμου περί τῆς γενικευμένης συντάξεως γήρατος, στό έξῆς AOW) καθώς καί μετά τήν ημερομηνία αυτή, εἰρ-γάσθη στό Βέλγιο ὡς ὁδηγός βαγονιων σέ ἀνθρακωρυχείο, μέχρι τῆς ημέρας, περί τό τέλος τοῦ 1972 ἡ τίς ἀρχές τοῦ 1973, πού κατέστη ἀνίκανος πρός εργασία. Λόγω αυτής τῆς ἀνικανότητός του πρός εργασία τοῦ ἐχορηγήθη βελγική σύνταξη ἀναπηρίας. Μετά τήν <DATE ISO="19570101">1η 'Ιανουαρίου 1957</DATE>, παράλληλα μέ τήν εργασία του στό βελγικό ἀνθρακωρυχείο, ὁ Kuijpers εἰργάσθη ἐπίσης στὅς Κάτω Χῶρες ἀπό τήν <DATE ISO="19660101">1η 'Ιουνίου 1966</DATE> έως τίς <DATE ISO="19721219">19 Δεκεμβρίου 1972</DATE>. Εἰργάζετο ἐκεῖ πέντε ήμερες τήν ἑβδομάδα ἀπό ώρας 18.00 έως 21.00. Ό Kuijpers κατέστη ἀνίκανος καί γι' αυτήν επίσης τήν εργασία, μετά δέ ἀπό αυτό τοῦ κατεβλήθη μία παροχή βάσει τοῦ <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Ziektewet<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> (ὀλλανδικός νόμος περί τῆς ἀσφαλίσεως έναντι ἀσθενείας) ἀπό <DATE ISO="19721219">19ης Δεκεμβρίου 1972</DATE> καί, μετά τήν <DATE ISO="19731219">19η Δεκεμβρίου 1973</DATE>, μία παροχή βάσει τοῦ <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Wet op de Arbeidsongeschiktheidsverzekering<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> (ὀλλανδικοί) νόμου περί τῆς ἀσφαλίσεως έναντι τῆς ἀνικανότητος πρός ἐργασίαν,</P><P>στό ἑξῆς WAO) ὑπολογισθεῖσα βάσει ἀνι-κανότητος πρός εργασία 80 έως 100 %.</P><P>Ή σύζυγος τοῦ Kuijpers, ἡ ὁποία ἐγεννήθη στίς <DATE ISO="19160728">28 'Ιουλίου 1916</DATE> καί ἡ ὁποία εἶναι ὀλλανδικής Ιθαγενείας, κατοικεί χωρίς διακοπή στίς Κάτω Χώρες ἀπό <DATE ISO="19570101">1ης Ιανουαρίου 1957</DATE>.</P><P>Ἀπό <DATE ISO="19760701">1ης 'Ιουλίου 1976</DATE> ἐχορηγήθη στόν Kuijpers (ὁ όποιος συνεπλήρωσε τήν ηλικία τῶν 65 ετών στίς <DATE ISO="19760722">22 'Ιουλίου 1976</DATE>) σύνταξη γήρατος, βάσει τοῦ ὀλλανδικού AOW.</P><P>Κατά τό σύστημα τοῦ AOW, ὁ δικαιούχος (άγαμος) συμπληρώνοντας τό 65ο έτος τῆς ἡλικίας του, λαμβάνει, κατ' ἀρχήν, μία πλήρη παροχή, μέχρι τοῦ ποσοῦ πού ἀποκαλεῖται ἐλάχιστο κοινωνικό όριο (γιά ἀγάμους), ἡ ὁποία ὅμως μειοῦται κατά 2 % (μεταξύ άλλων) γιά κάθε ημερολογιακό έτος, κατά τό όποιο, μετά τήν ηλικία τῶν 15 ετών, άλλά πρό τῆς συμπληρώσεως τῶν 65 ἐτών, ὁ δικαιούχος τῆς συντάξεως δέν ήταν ἀσφαλισμένος σύμφωνα μέ τό άρθρο 10, παράγραφος 1, initio καί ὑπό α), τοῦ AOW. Πρός τόν σκοπό αυτόν, συνυπολογίζονται τά ημερολογιακά έτη, ἡ τά τμήματα ημερολογιακοί) έτους, κατά τά όποια δέν ήταν ἀσφαλισμένος, τό δέ εναπομένον τμήμα ημερολογιακοῦ έτους δέν λαμβάνεται ὑπ' ὄψη γιά τήν μείωση, πρός όφελος τοῦ ενδιαφερομένου καί αυτό δυνάμει ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ κοινωνικών υποθέσεων καί δημοσίας υγείας τῆς <DATE ISO="19570617">17ης 'Ιουνίου 1957</DATE>, ἡ ὁποία ελήφθη πρός ἐκτέλεση τοῦ άρθρου 10, παράγραφος 6, (σήμερα παράγραφος 5), τοῦ AOW.</P><P>Προκειμένου περί ζεύγους, τίς περισσότερες φορές, μόνον ὁ σύζυγος δικαιούται<?PAGE NO="3030"?> συντάξεως γήρατος, συμπληρώνοντας τό 65ο έτος τῆς ἡλικίας του (ἄρθρο 7 τοῦ AOW), κατ' ἀρχήν, βάσει ενός ελαχίστου κοινωνικοί) ὁρίου γιά έγγαμους. Στην περίπτωση αυτή ἡ μείωση ἀνέρχεται σέ 1 % γιά κάθε ἡμερολογιακό έτος κατά τήν διάρκεια τοῦ ὁποίου ὁ σύζυγος δέν ήταν ἀσφαλισμένος καί σέ 1 % γιά κάθε ημερολογιακό <HT TYPE="ITALIC">ἔτος,</HT> κατά τήν διάρκεια τοῦ ὁποίου δέν ήταν ἀσφαλισμένη ἡ σύζυγος, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 10, παράγραφος 2, initio καί ὑπό στοιχεία α) καί 6) τοῦ AOW. Καί στην περίπτωση αυτή επίσης συνυπολογίζονται καί <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>στρογγυλεύονται<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> τά ἐν λόγω ημερολογιακά έτη, ἡ τμήματα ημερολογιακοί) έτους, καί αυτό γιά κάθε σύζυγο χωριστά.</P><P>Ἐξ άλλου, ὁ AOW προβλέπει πλασματικά έτη ἀσφαλίσεως γιά τήν προγενέστερη τῆς <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE> περίοδο, ἡμερομηνία ενάρξεως τῆς ισχύος του. Ὑπό ὁρισμένες προϋποθέσεις τά πρόσωπα που είχαν συμπληρώσει τό 15ο έτος τῆς ἡλικίας τους πρό τῆς <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE>, άλλα δέν είχαν συμπληρώσει ἀκόμα τό 65ο έτος τῆς ηλικίας τους, θεωροῦνται ὡς ἀσφαλισμένοι κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου πού περιλαμβάνεται μεταξύ τῆς συμπληρώσεως τοῦ 15ου έτους τῆς ηλικίας τους καί τῆς <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE>, σύμφωνα μέ τά άρθρα 43 καί 44 τοῦ AOW. Τόσο ὁ σύζυγος ὅσο καί ή σύζυγος τοῦ ζεύγους πού άφορᾶ ἡ διαφορά τῆς κυρίας δίκης πληροῦν τίς προϋποθέσεις γιά νά δικαιοῦνται πλήρως των προμνησθέντων, προγενεστέρων τῆς <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE>, πλασματικών ετών ἀσφαλίσεως ώστε εκείνο μόνο πού έχει σημασία στην προκειμένη περίπτωση εἶναι ἡ μεταγενέστερη τῆς <DATE ISO="19570101">1ης Ιανουαρίου 1957</DATE> περίοδος.</P><P>Δέν ἀπομένει λοιπόν, παρά νά εξετασθεί ποιες εἶναι οἱ μεταγενέστερες τῆς <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE> περίοδοι, κατά τήν διάρκεια τῶν ὁποίων ὁ ενδιαφερόμενος καί ή σύζυγός του δέν ήταν ἀσφαλισμένοι βάσει τοῦ AOW.</P><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 2, παράγραφος 1, initio καί ὑπό στοιχείο α), τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς <DATE ISO="19681018">18ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE> περί κανονισμοῦ τῆς δημοσίας διοικήσεως, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 6, παράγραφοι 2 καί 3, τοῦ AOW πού ἀναφέρεται στην επέκταση καί τόν περιορισμό τῆς ὁμάδος των ἀσφαλισμένων, δέν θεωρείται ἀσφαλισμένος μεταξύ άλλων βάσει τοῦ AOW:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>ὁ διαμένων στίς Κάτω Χῶρες, ὁ όποιος εργάζεται ὡς μισθωτός έκτος τοῦ Βασιλείου καί εἶναι γιά τόν λόγο αυτόν ἀσφαλισμένος δυνάμει τῆς ισχυούσης στην χώρα ὅπου εργάζεται νομοθεσίας, ως πρός τίς παροχές λόγω γήρατος ἤ θανάτου καθώς καί τά οικογενειακά επιδόματα<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S><P>Τά προηγούμενα τοῦ προαναφερθέντος διατάγματος βασιλικά διατάγματα περιέχουν παρόμοιες διατάξεις.</P><P>Δυνάμει τῆς προαναφερθείσας διατάξεως — καθώς καί δυνάμει τῆς διατάξεως τοῦ άρθρου 2, παράγραφος 1, γ), τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς <DATE ISO="19681018">18ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE> σύμφωνα μέ τό όποιο, ἐν συντομία, ὁ κάτοικος τῆς χώρας, ὁ όποιος λαμβάνει μία παροχή γιά ἀνικανότητα πρός εργασία βάσει μιᾶς ξένης νομοθεσίας δέν είναι πλέον ἀσφαλισμένος βάσει τοῦ AOW — ὁ Kuijpers δέν δύναται νά θεωρηθεί ἀσφαλισμένος βάσει τοῦ AOW γιά τήν περίοδο ἀπό <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE> μέχρι <DATE ISO="19731219">19ης Δεκεμβρίου 1973</DATE>, λόγω τοῦ ὅτι ἀπό τῆς τελευταίας αυτής ημερομηνίας, θεωρείται ἐκ νέου ὡς ἀσφαλισμένος βάσει τοῦ AOW σέ σχέση μέ τήν είσπραξη παροχής βάσει τοῦ WAO. Επομένως, ὁ ἀριθμός τῶν μή καλυπτομένων από ἀσφάλιση ἐτῶν μετά τήν <DATE ISO="19570101">1η 'Ιανουαρίου 1957</DATE> γιά τόν Kuijpers ἀνέρχεται, <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>στρογγυλεύοντας<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> σέ πλήρη ημερολογιακά έτη, σέ 16, γεγονός πού ἀντιπροσωπεύει γι' αυτόν μείωση κατά 16 %.</P><P>Ἐξ άλλου, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 2, παράγραφος 1, initio καί ὑπό στοιχείο i), τοῦ προαναφερθέντος βασιλικοῦ διατάγματος τῆς <DATE ISO="19681018">18ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, δέν θεωρείται ἀσφαλισμένη βάσει τοῦ (μεταξύ άλλων) AOW:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>ή έγγαμος γυναίκα, ἡ οποία διαμένει στό Βασίλειο καί τῆς ὁποίας ὁ σύζυγος δέν εἶναι ἀσφαλισμένος βάσει τῶν διατάξεων τῆς παρούσης παραγράφου ὑπό στοιχεῖα a), b), c), d), e), f), g) ἡ h)<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S><P>Τά προηγούμενα τοῦ προαναφερθέντος διατάγματος βασιλικά διατάγματα περιέχουν παρόμοιες διατάξεις.</P><P>Βάσει τῶν προαναφερθέντων διατάξεων, ή σύζυγος τοῦ Kuijpers δέν ήταν λοιπόν ἀσφαλισμένη στόν AOW ἀπό <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE> μέχρι <DATE ISO="19731219">19ης Δεκεμβρίου 1973</DATE> ούτως ώστε σύμφωνα μέ τήν ὀλλανδική νομοθεσία πρέπει νά γίνει καί στην<?PAGE NO="3031"?> περίπτωση τῆς μείωση κατά 16%. Ή συνολική μείωση τῆς συντάξεως γήρατος βάσει τοῦ AOW έπρεπε νά ἀνέλθει λοιπόν σέ 32 %.</P><P>Τό παραπέμπον δικαστήριο έρωτᾶ ἄν ή προαναφερθείσα μείωση πού ἐφηρμόσθη στήν περίπτωση τοῦ Kuijpers συμβιβάζεται μέ τό κοινοτικό δίκαιο λόγω τοῦ ὅτι ὁ Kuijpers εἰργάσθη στίς Κάτω Χῶρες ἀπό <DATE ISO="19660601">1ης 'Ιουνίου 1966</DATE> μέχρι <DATE ISO="19721219">19ης Δεκεμβρίου 1972</DATE>, βάσει δέ τῶν διατάξεων τοῦ άρθρου 13, παράγραφος 1, γ), πρώτη φράση, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 καθώς καί τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 14, παράγραφος 1, γ) ὑπό i) τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, δύναται νά υποστηριχθεί ἡ άποψη ὅτι ὁ Kuijpers έπρεπε νά θεωρηθεί ὡς ἀσφαλισμένος στόν AOW γιά τήν περίοδο πού ἀνεφέρθη ἀμέσως ἀνωτέρω. Αυτό θά εἶχε ὡς συνέπεια ὅτι μετά τήν <DATE ISO="19570101">1η 'Ιανουαρίου 1957</DATE> θά ήταν μόνο 10 τά ἡμερολογιακά έτη, <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>στρογγυλεύοντας<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> σέ πλήρη ημερολογιακά έτη, κατά τά όποια ὁ Kuijpers δέν ήταν ἀσφαλισμένος στόν AOW, ούτως ὥστε, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ προαναφερθέντος ἄρθρου 2, παράγραφος 1, initio καί ὑπό i), τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς <DATE ISO="19681018">18ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE> καί των ἀναλόγων διατάξεων τῶν προγενεστέρων βασιλικῶν διαταγμάτων, καί ή σύζυγος του δέν ήταν ἀσφαλισμένη κατά τήν 'ίδια περίοδο, ἡ δέ σύνταξη βάσει τοῦ AOW έπρεπε νά μειωθεί ὄχι κατά 32 % άλλα κατά 20 %.</P><P>Ὑπό τά δεδομένα αυτά καί λαμβάνοντας ὑπ' ὄψη τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, τό όποιο μέ τήν ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19800424">24ης 1980m</DATE> (Coonan, ὑπόθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="110/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="1445">110/79, Rec. σ. 1445</REF.DOC.ECR>) ὑπεγράμμισε ὅτι εναπόκειται στην νομοθεσία κάθε κράτους μέλους νά καθορίσει τίς προϋποθέσεις τοῦ δικαιώματος ή τῆς υποχρεώσεως υπαγωγής σέ ένα σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἤ στόν έναν ἡ τόν άλλο συγκεκριμένο κλάδο ἑνός τέτοιου συστήματος, τό Centrale Raad van Beroep, γιά νά επιλύσει τό πρόβλημα ἄν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ τοῦ εθνικού δικαίου καί τοῦ κοινοτικού δικαίου τά όποια, στην προκειμένη περίπτωση, ἀναφέρονται στό 'ίδιο θέμα, τόν καθορισμό δηλαδή τοῦ πεδίου εφαρμογῆς τῶν εθνικών συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως, τοῦ ἑνός σέ σχέση μέ τά άλλα, υπέβαλε στό Δικαστήριο τό ἀκόλουθο ερώτημα:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>Πρέπει μήπως τό άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 καί τό άρθρο 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ), initio καί ὑπό i) τοῦ κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 νά ἑρμηνευθούν ὑπό τήν έννοια ὅτι εἶναι ἀσυμβίβαστη πρός τά ἐν λόγω άρθρα εσωτερική διάταξη ἑνός κράτους μέλους σύμφωνα μέ τήν οποία εργαζόμενος, ὁ όποιος κατοικεί στό ἐν λόγω κράτος μέλος δέν εἶναι ἀσφαλισμένος γιά σύνταξη γήρατος, διότι εἶναι ἀσφαλισμένος βάσει τῆς νομοθεσίας ενός άλλου κράτους μέλους, έστω καί ἄν κατοικεί στό έδαφος τοῦ πρώτου κράτους μέλους καί εργάζεται ἐκεῖ (παράλληλα μέ τίς δραστηριότητες του εντός τοῦ άλλου κράτους μέλους) ὡς μισθωτός έστω καί ἄν αυτό θεωρηθεί ὡς δευτερεύουσα ἀποσχόληση;<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></P></QUOT.S><P>Ή διάταξη περί παραπομπής ἐπρωτοκολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19811019">19 Ὀκτωβρίου 1981</DATE>.</P><P>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19820324">24ης Μαρτίου 1982</DATE>, τό Δικαστήριο, επειδή διεπίστωσε ὅτι κανένα κράτος μέλος, ὡς επίσης καί κανένα όργανο ἡ διάδικος δέν ἐζήτησαν νά εκδικασθεί ἡ υπόθεση ἀπό τήν ὁλομέλεια, ἀνέθεσε τήν υπόθεση στό δεύτερο τμήμα, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95 παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας.</P><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμού τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις ἡ Sociale Verzekeringsbank εκπροσωπούμενη ἀπό τόν διευθυντή τῆς καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Jean Amphoux επικουρούμενο ἀπό τόν Auke Haagsma.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητού δικαστοῦ, καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοθ εἰσαγγελέως,<?PAGE NO="3032"?> τό Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) ἀπεφάσισε την έναρξη τῆς προφορικῆς διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P><P>Ἐκάλεσε, ὡστόσο, τήν Sociale Verzekeringsbank νά τοῦ γνωρίσει, πρό τῆς <DATE ISO="19820423">23ης Ἀπριλίου 1982</DATE>, προφορικῶς, στην περίπτωση πού θά μετείχε στην προφορική διαδικασία, ἡ εγγράφως, στην ἀντίθετη περίπτωση, ἄν ὁ Kuijpers εἶχε ἡ ὄχι καταβάλει ἀσφαλιστικές εισφορές βάσει τοῦ AOW γιά τήν περίοδο μεταξύ <DATE ISO="19660601">1ης 'Ιουνίου 1966</DATE> καί <DATE ISO="19721219">19ης Δεκεμβρίου 1972</DATE>.</P><P>Τό Δικαστήριο ἐκάλεσε ἐπίσης τήν Ἐπιτροπή νά ἀπαντήσει εγγράφως πρό τῆς <DATE ISO="19820423">23ης Ἀπριλίου 1982</DATE> στό ερώτημα ἄν ή εφαρμογή τοῦ κανόνος τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 καί τοῦ ἄρθρου 14, παράγραφος 1, ὑπό γ), ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δύναται νά επηρεασθεί ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπασχόληση στην χώρα της κατοικίας δέν <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> παρά δευτερευόντα χαρακτήρα, ἡ δέ ἀπασχόληση βάσει πλήρους ωραρίου γίνεται σέ ἕνα άλλο κράτος μέλος.</P><P>Στά ερωτήματα αυτά, ἐδόθη ἀπάντηση εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις πού κατετέθησαν δυνάμει του άρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">Sociale Verzekeringsbank</HT> ἀναπτύσσει κατ' ἀρχήν ὁρισμένες παρατηρήσεις ἐπί της εννοίας καί τῆς ἐκτάσεως τῶν συντονιστικῶν κοινοτικών κανόνων περί καθορισμοί) ὡς μόνης εφαρμοστέας ἐπί τοῦ θέματος τῆς νομοθεσίας ἑνός κράτους μέλους, καθώς καί μία ἔκθεση τῶν Ιδιομορφιών τῆς ὀλλανδικής νομοθεσίας στόν τομέα τῆς υπαγωγής στό εθνικό σύστημα, πρίν ἀναφερθεί στό ερώτημα πού ἐτέθη στό Δικαστήριο.</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Παρατηρεί ὅτι κοινοτικοί κανόνες ἀποσκοπούν κυρίως νά ἀποκλείσουν τό ενδεχόμενο νά μή εἶναι ἀσφαλισμένος ένας εργαζόμενος σέ κανένα κράτος μέλος, καθώς καί νά ἀποκλείσουν τό ενδεχόμενο νά υπάγεται ταυτόχρονα ὁ ενδιαφερόμενος στην νομοθεσία περισσοτέρων κρατών μελών, ὁπως ἰδίως προκύπτει ἀπό τήν διάταξη τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 1, πρώτη φράση, τοῦ κανονισμού 1408/71, διάταξη ή ὁποία δέν υπήρχε στόν κανονισμό 3/58.</TXT><P>Κατά τήν Sociale Verzekeringsbank, ή συνθήκη ΕΟΚ στηρίζεται ἀπί τῆς βαθιά ριζομένης στό εργατικό δίκαιο ἀρχής πού ἰσχύει στην Δυτική Εὐρώπη, σύμφωνα μέ τήν ὁποία σέ κάθε κράτος μέλος οἱ εργαζόμενοι άλλων κρατών μελών πρέπει νά υπόκεινται στους 'ίδιους ὅρούς εργασίας μέ τους ἐργαζομένους τοῦ ἐν λόγω κράτους μέλους. Γιά τόν λόγο αυτόν, κατά τήν Sociale Verzekeringsbank ὁ τίτλος II τῶν κοινοτικών κανονισμών περιλαμβάνει σιωπηρά τόν θεμελιώδη κανόνα τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ ἐργαζομένου στό κράτος μέλος, ὅπού ἀσκεῖ τίς δραστηριότητες εκείνες πού ἀποτελούν τήν πηγή τῶν ἀναγκαίων γιά τήν διαβίωση τοῦ ἰδίου καί τῆς οικογενείας του εισοδημάτων. Ἀπό τήν άποψη αύτη, θά έπρεπε λοιπόν νά θεωρηθεί ὅτι τό κοινοτικό δίκαιο ἀποσκοπεί νά ρυθμίσει τίς σχέσεις εργασίας πλήρους ωραρίου πού συνδέεται μέ τίς ἀνάγκες τῆς διαβιώσεως.</P><P>Μόνο στην περίπτωση κατά τήν ὁποία τό κριτήριο αὐτό θά ἠδύνατο νά ὁδηγήσει σέ διπλή ἀσφάλιση, σέ περίπτωση ἀσκήσεως δραστηριοτήτων σέ περισσότερα κράτη, ή ὅταν λόγω τῆς φύσεως τῆς παρεχομένης ἐργασίας θά ήταν άδικο ἡ ἀδύνατο νά εφαρμοσθεί, θά ὑπήρχε ενδεχόμενο εφαρμογής ενός διαφορετικού κριτηρίου. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, ὅπως παρατηρεί ή Sociale Verzekeringsbank, εφαρμόζεται τό κριτήριο τοῦ τόπου ὅπου <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> τήν έδρα της ή επιχείρηση ἡ τήν κατοικία του ó εργοδότης, σέ περίπτωση δέ ἀδυναμίας εφαρμογής τοῦ κριτηρίου αὐτοῦ, τό κριτήριο τῆς κατοικίας τοῦ εργαζομένου.</P><P>Σέ ὅ,τι άφορᾶ τήν έκταση τοῦ καθορισμού τῆς εφαρμοστέας νομοθεσίας ἡ Sociale Verzekeringsbank υποστηρίζει ὅτι ὁ καθορισμός αυτός δέν σημαίνει, άνευ έτερου, ὅτι ὁ εργαζόμενος γιά τόν όποιο πρόκειται<?PAGE NO="3033"?> είναι ἀσφαλισμένος βάσει τῆς νομοθεσίας, ή ὁποία καθορίζεται ὡς εφαρμοστέα.</P><P>Οἱ κοινοτικοί κανονισμοί έχουν ἕναν συντονιστικό χαρακτήρα χωρίς νά θίγουν τίς εθνικές διατάξεις, οἱ όποιες καθορίζουν τά πρόσωπα τῶν ἀσφαλισμένων καί τίς προϋποθέσεις ἀσφαλίσεως των, χωρίς ὁ καθορισμός μιας εθνικής νομοθεσίας νά δύναται νά δημιουργήσει δικαίωμα ἀσφαλίσεως. Παρέχουν ἁπλῶς τους κανόνες, πού ἀφορούν την περίπτωση κατά τήν ὁποία ή σχέση εργασίας μετέχει τῆς νομικής σφαίρας διαφόρων κρατών μελών.</P><P>Κατά τήν Sociale Verzekeringsbank οἱ σκέψεις αυτές προσλαμβάνουν Ιδιαίτερη σημασία σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ἀπάντηση στό ερώτημα ἄν ὁ καθορισμός ὡς ἐφαρμοστέας μιας νομοθεσίας ἀποκλείει τήν ἀσφάλιση στό σύστημα ἀσφαλίσεως ενός άλλου κράτους μέλους. Παρατηρεῖ ὅτι σέ περίπτωση ἀπαντήσεως κατά τήν έννοια αυτή, θά έπρεπε νά ληφθεί ὑπ' ὄψη τό γεγονός τῆς πραγματικής ἀσφαλίσεως βάσει τοῦ συστήματος ἀσφαλίσεως ἑνός κράτους μέλους, τοῦ ὁποίου ἡ νομοθεσία δέν έχει καθορισθεί ὡς εφαρμοστέα, καθώς καί ἡ καταβολή ἀσφαλιστικών εισφορών στό ἐν λόγω σύστημα. Ἀντιθέτως, σέ περίπτωση ἀπαντήσεως κατά τήν ἀντίθετη έννοια, τίθεται τό ερώτημα ἄν πρέπει νά ἀποδοθεί σημασία καί ποία στίς διατάξεις μιᾶς εθνικής νομοθεσίας, οἱ όποιες ὁρίζουν ὅτι ἡ ἀσφάλιση (πραγματική) βάσει τῆς νομοθεσίας ἑνός ἄλλου κράτους μέλους συνεπάγεται τόν ἀποκλεισμό ἀπό τήν ὁμάδα τῶν ἀσφαλισμένων δυνάμει τῆς ἰδίας εθνικής νομοθεσίας.</P><P>Ὀσον ἀφορᾶ τήν ὀλλανδική νομοθεσία, ή Sociale Verzekeringsbank ἀναφέρει ὅτι ή ἀσφάλιση εἶναι αυτόματη, ἐφ' ὅσον συντρέχουν οἱ νόμιμες προϋποθέσεις καί ὅτι δέν εγγράφονται ὡς ἀσφαλισμένοι παρά μόνο εκείνοι, οἱ όποιοι έχοντες τήν ιδιότητα τοῦ κατοίκου ἀποκλείονται ἀπό τήν ομάδα τῶν ἀσφαλισμένων στον τομέα τῆς υποχρεωτικής ἀσφαλίσεως, ἡ ὁποία καλύπτει ὅλο τόν πληθυσμό, καθώς καί εκείνοι πού, ἄν καί δέν έχουν τήν ιδιότητα τοῦ κατοίκου, περιλαμβάνονται στην ὁμάδα τῶν ἀσφαλισμένων διότι υπόκεινται σέ φόρο ἐπί τῶν ἀποδοχών λόγω τοῦ ὅτι ἀσκοῦν ἐπαγγελματική δραστηριότητα εντός τῆς χώρας.</P><P>Ἀναφέρει ἀκόμα ὅτι τό σύστημα αὐτό, σέ σχέση μέ τόν δευτερεύονται χαρακτήρα μιᾶς δραστηριότητος ἡ ὁποία ἀσκεῖται στίς Κάτω Χώρες καθώς καί λόγω τῆς υπάρξεως μιᾶς πραγματικής ἀσφαλίσεως στό σύστημα ενός άλλου κράτους μέλους, ἠδύνατο νά έχει ὡς συνέπεια ἡ Sociale Verzekeringsbank νά μή πληροφορηθεί τήν ἀσκούμενη στίς Κάτω Χώρες δραστηριότητα, δεδομένου ὅτι ἡ γνώση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, κατά γενικό κανόνα, εἶναι δυσχερέστερη στην πράξη ὅταν πρόκειται γιά μεθοριακούς εργαζομένους, ἡ δραστηριότητα τῶν ὁποίων σέ κάθε ένα ἀπό τά ενδιαφερόμενα κράτη δύναται νά παραμένει άγνωστη τόσο ἀπό τους εργοδότες ὅσο καί ἀπό τίς ἀσφαλιστικές υπηρεσίες.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ὅσον άφορᾶ τό ερώτημα πού υπέβαλε τό Centrale Raad van Beroep, ἡ Sociale Verzekeringsbank παρατηρεί ὅτι ἡ πραγματική κατάσταση, ὅπως έχει στην προκειμένη περίπτωση, εἶχε ὡς συνέπεια ὅτι ἡ ἀσφαλιστική εισφορά κατεβλήθη βάσει τῆς νομοθεσίας τοῦ Βελγίου καί ὅτι ἐγεννήθησαν δικαιώματα βάσει τῆς ἐν λόγω νομοθεσίας ἐφ' ὅσον ὁ ενδιαφερόμενος εἰργάσθη κυρίως στην χώρα αυτή, στό πλαίσιο μιᾶς ἀπασχολήσεως πλήρους ωραρίου.</TXT><P>Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν Sociale Verzekeringsbank, τό ερώτημα εἶναι ἄν ἡ ἀσφάλιση στήν χώρα ὅπου ἠσκήθησαν οἱ κύριες δραστηριότητες, δύναται νά τεθεί ὑπό ἀμφισβήτηση ἀπό τό γεγονός τῆς ἀσκήσεως δευτερευούσης καί ἀσήμαντης δραστηριότητος στήν χώρα τῆς κατοικίας. Ή εφαρμογή κατά γράμμα τοῦ κειμένου τοῦ άρθρου 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμού 3/58 καί τοῦ ἄρθρου 14, παράγραφος 1, ὑπό γ), initio και sub i) τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, ἐφ' ὅσον ἡ πραγματική κατάσταση θα καθίστατο γνωστή στον κατάλληλο χρόνο, θά ἠδύνατο κατά τήν άποψή τῆς νά έχει ὡς συνέπεια τόν καθορισμό τῆς ὀλλανδικής νομοθεσίας ὡς εφαρμοστέας.</P><P>Κατά τήν Sociale Verzekeringsbank παρόμοια κατάσταση θά ἠδύνατο νά ἀποτελέσει<?PAGE NO="3034"?> ἐμπόδιο στήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν εργαζομένων, λόγω τοῦ ὅτι επίσης εἶναι εντελῶς ἀντίθετη πρός τόν συντονισμό, ὁ όποιος προκύπτει, στην προκειμένη περίπτωση, ἀπό την ταυτόχρονη εφαρμογή τῆς ὀλλανδικῆς καί βελγικῆς νομοθεσίας, χωρίς την εφαρμογή τῶν κανονισμῶν καί ή ὁποία καταλήγει στην υπαγωγή στην βελγική ἀσφάλεια καί στον ἀποκλεισμό τῆς ὀλλανδικής ἀσφάλειας.</P><P>Ή Sociale Verzekeringsbank θέτει έτσι τό ερώτημα ἄν ἐσκοπήθη μία τέτοια ἀνατροπή τῆς καταστάσεως, σέ περιπτώσεις ἰδίως πού πρέπει νά θεωρηθούν ὡς ἀκραίες, ὁπως ή προκειμένη. Ό βασικός κανόνας τοῦ άρθρου 12, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 καί τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 2, sub a), τοῦ κανονισμού 1408/71 εφαρμόζεται σέ σχέση μέ τίς κύριες δραστηριότητες, πράγμα πού <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> ὡς συνέπεια τήν εφαρμογή τῆς βελγικής νομοθεσίας. Καμμία διάταξη τοῦ κανονισμοῦ δέν δύναται νά ἀποτρέψει τόν ἀποκλεισμό τοῦ νομίμου ὀλλανδικοί) συστήματος ἀσφαλίσεως.</P><P>Κατά τήν Sociale Verzekeringsbank, έστω καί ἄν βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 13, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58, ή ὀλλανδική νομοθεσία καθορίζεται ὡς ή εφαρμοστέα νομοθεσία, τό γεγονός αὐτό δέν ἀποκλείει ἀναγκαστικῶς τήν ταυτόχρονη εφαρμογή τῆς βελγικής νομοθεσίας, λαμβανομένου ὑπ᾿ ὄψη τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ ἐν λόγω κανονισμός δέν περιέχει καμμία διάταξη ἀντίστοιχη πρός τό άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτη φράση, τοῦ κανονισμοί) 1408/71. Παρατηρεί ὅτι ἐφ᾿ ὅσον ὁ εργαζόμενος εἶχε στην πραγματικότητα ἀσφαλισθεί βάσει τῆς τελευταίας αυτής νομοθεσίας, ἀπεκλείσθη ἀπό τό νόμιμο ὀλλανδικό σύστημα ἀσφαλίσεως, διότι εἰργάζετο σέ μία άλλη χώρα ὅπου καί ἦτο ἀσφαλισμένος, ούτε δέ στην περίπτωση αυτή ἡ διάταξη τοῦ κανονισμοῦ περί καθορισμοί) τῆς εφαρμοστέας νομοθεσίας δύναται νά ἀποκλείσει τήν εφαρμογή τῆς ἐν λόγω εθνικής διατάξεως. Ἀπό τήν άποψη αὐτή επίσης, γιά τήν περίοδο μέχρι τήν <DATE ISO="19721001">1η Ὀκτωβρίου 1972</DATE>, ὁ ενδιαφερόμενος ήταν στην περίπτωση αυτή ἀσφαλισμένος ἀποκλειστικώς βάσει τῆς βελγικής νομοθεσίας καί ὄχι ταυτόχρονα βάσει τῆς ὀλλανδικής νομοθεσίας.</P><P>Ή Sociale Verzekeringsbank θεωρεί ὅτι ἄν, παρά τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 1, πρώτη φράση, τοῦ κανονισμοί) 1408/71 δέν πρέπει νά θεωρηθεί ὡς ἀντίθετη πρός τήν ἐν λόγω διάταξη ἡ πραγματική υπαγωγή στό βελγικό σύστημα ἀσφαλίσεως δύναται επίσης νά λεχθεί, ὅσον άφορᾶ τήν περίοδο, ἡ ὁποία ἀρχίζει τήν <DATE ISO="19721001">1η Ὀκτωβρίου 1972</DATE> ὅτι, χωρίς ἀμφιβολία, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 14, παράγραφος 1, ὑπό γ), initio καί ὑπό i), τοῦ κανονισμού 1408/71, ἡ ὀλλανδική νομοθεσία καθορίζεται ὡς ἐφαρμοστέα, άλλά ὅτι, ωστόσο, καμμία διάταξη τοῦ κανονισμοῦ, οἱαδήποτε καί ἄν εἶναι αυτή, δέν δύναται ούτε αυτή νά ἐξουδετερώσει τίς διατάξεις ἀποκλεισμοί) τῆς ἐν λόγω νομοθεσίας, οἱ όποιες εφαρμόζονται λόγω τῆς υπάρξεως της βελγικής ἀσφαλίσεως.</P><P>Κατά τήν Sociale Verzekeringsbank, μόνο ἄν υπήρχε περίπτωση νά διαπιστωθεί, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 1, φράση πρώτη, τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, ὅτι κακώς ἐπραγματοποιήθη ή υπαγωγή στό βελγικό σύστημα ἀσφαλίσεως καί μόνο ἄν έπρεπε νά ἀκυρωθούν ἀναδρομικώς, δυνάμει τοῦ βελγικοί) δικαίου, οἱ συνέπειες μιᾶς τέτοιας ἀσφαλίσεως, θά προέκυπτε ὅτι θά έπρεπε νά αυξηθεί ἀναλογικώς ἡ χορηγηθείσα βάσει τοῦ νόμου περί γενικευμένης συντάξεως γήρατος ὀλλανδική σύνταξη, γιά τήν περίοδο ἀπό <DATE ISO="19721001">1ης Ὀκτωβρίου 1972</DATE> μέχρι <DATE ISO="19731219">19ης Δεκεμβρίου 1973</DATE> περιλαμβανομένης. Στην περίπτωση αὐτή θά έπρεπε πράγματι νά μειωθεί επίσης αναλογικώς ἡ βελγική σύνταξη, πράγμα ὅμως τό όποιο προφανώς δέν εἶναι πλέον πραγματοποιήσιμο. Μονομερής αύξηση τῆς ὀλλανδικής συντάξεως θά εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἀδικαιολόγητα καί μή προβλεπόμενα ἀπό τόν κανονισμό πλεονεκτήματα γιά τόν ενδιαφερόμενο καί τους ἀντλοῦντες ἐξ αὐτοῦ δικαίωμα.</P><P>Ἐν συμπεράσματι, ἡ Sociale Verzekeringsbank θεωρεί λοιπόν ὅτι ἐφαρμοστέα εἶναι ή βελγική νομοθεσία διότι ὁ ενδιαφερόμενος ἀπησχολήθη στό Βέγλιο μέ πλήρες ωράριο,<?PAGE NO="3035"?> ή δέ δραστηριότης του στίς Κάτω Χῶρες εἶχε δευτερεύοντα χαρακτήρα.</P></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> ἀφοῦ ἀνέπτυξε τά περιστατικά καί τήν εφαρμοστέα ὀλλανδική νομοθεσία ἐπί τοῦ θέματος παρατηρεί ὅτι, ὅσον άφορᾶ τήν παρούσα ὑπόθεση, έχουν ιδιαίτερη σημασία οἱ διατάξεις τῶν άρθρων 13, παράγραφος 2, εδάφιο α), καί 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ), ὑπό i), τοῦ κανονισμοί) 1408/71. Διευκρινίζει ὅτι τό άρθρο 13, παράγραφος 2, εδάφιο α), προβλέπει ὅτι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>Μέ τήν επιφύλαξη τῶν διατάξεων τῶν άρθρων 14 μέχρι 17:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ό εργαζόμενος πού ἀπασχολείται στό έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στην νομοθεσία τοῦ κράτους αὐτοῦ, ἀκόμη καί ἄν κατοικεί στό έδαφος άλλου κράτους μέλους...<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P><P>καί ὅτι τό άρθρο 14, παράγραφος 1, ὁρίζει ὅτι:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>Ό κανών τοῦ ἄρθρου 13, παράγραφος 2, περίπτωση α) ισχύει μέ τήν επιφύλαξη τῶν έξῆς εξαιρέσεων καί ειδικών περιπτώσεων:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ό εργαζόμενος, πλην τοῦ ἐργαζομένου στίς διεθνείς μεταφορές, ὁ όποιος ἀσκεῖ κατά κανόνα τήν δραστηριότητα του στό έδαφος δύο ἡ περισσοτέρων κρατών μελών, υπόκειται:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>εἰς τήν νομοθεσία τοῦ κράτους μέλους στό έδαφος τοῦ ὁποίου κατοικεί, ἄν ἀσκεί μέρος τῆς δραστηριότητός του στό έδαφος αυτό ή ἄν ἀποσχολεῖται διά λογαριασμόν περισσοτέρων επιχειρήσεων ἡ περισσοτέρων εργοδοτών πού έχουν τήν έδρα ἡ κατοικία τους στό έδαφος διαφόρων κρατών μελών.<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P><P>Προσθέτει ὅτι ὁ κανονισμός 3, ὁ όποιος ἀντικατεστάθη ἀπό τόν κανονισμό 1408/71 δέν περιείχε τήν γενική ἀρχή πού διατυπώνεται στό άρθρο 13 τοῦ τελευταίου αυτού κανονισμοῦ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ εργαζόμενοι ἐπί τῶν ὁποίων εφαρμόζεται ὁ κανονισμός υπόκεινται στην νομοθεσία ενός μόνο κράτους μέλους, ἡ ὁποία καθορίζεται σύμφωνα μέ τίς άλλες διατάξεις τοῦ τίτλου ΙΙ τοῦ ἰδίου κανονισμοί), ὡστόσο ὅμως περιείχε διατάξεις ἀνάλογες μέ τίς προαναφερθείσες στό άρθρο 12 καί στό άρθρο 13 ὑπό γ), εδάφιο πρώτο, ἀντιστοίχως.</P><P>Ή Ἐπιτροπή ἀναφέρει, τέλος, τήν ὁδηγία 79/7/ΕΟΚ τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19781219">19ης Δεκεμβρίου 1978</DATE>, περί τῆς προοδευτικῆς εφαρμογής τῆς ἀρχής τῆς 'ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ἀνδρών καί γυναικών σέ θέματα κοινωνικής ἀσφαλίσεως (EE Ν 6, ειδ. ἔκδ. 05/003, σ. 160), ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τό άρθρο τῆς 1, εφαρμόζεται μεταξύ άλλων στά ισχύοντα νόμιμα συστήματα πού ἀφοροῦν τήν ἀναπηρία ἡ τό γήρας.</P><P>Ή Ἐπιτροπή επισύρει τήν προσοχή στό γεγονός ὅτι δυνάμει τοῦ ἄρθρου 5 τῆς οδηγίας αυτής, τά κράτη μέλη υποχρεούνται νά καταργήσουν τίς νομοθετικές, κανονιστικές καί διοικητικές διατάξεις πού εἶναι ἀντίθετες πρός τήν ἀρχή τῆς 'ίσης μεταχειρίσεως καί ὅτι σύμφωνα μέ τό άρθρο 4 ἡ ἐν λόγω ἀρχή συνεπάγεται <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>τήν ἀπουσία κάθε διακρίσεως πού βασίζεται στό φύλο, εἴτε άμεσα εἴτε έμμεσα, σέ συσχετισμό ιδίως μέ τήν οικογενειακή κατάσταση ...<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>, πράγμα πού ισχύει ἰδίως σέ ὅτι άφορᾶ <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>τό πεδίο εφαρμογής τῶν συστημάτων καί τους ὅρους πρόσβασης στά συστήματα αυτά<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</P><P>Σύμφωνα μέ τήν άποψη τῆς Ἐπιτροπής, τό ὀλλανδικό αυτό σύστημα σύμφωνα μέ τό όποῖο, ὑπό τήν επιφύλαξη ὁρισμένων εξαιρέσεων, ἡ έγγαμη γυναίκα δέν εἶναι ἀσφαλισμένη βάσει, μεταξύ άλλων, τοῦ AOW, παρά μόνο ὅταν ὁ 'ίδιος ὁ σύζυγός τῆς εἶναι ἀσφαλισμένος βάσει τοῦ ἐν λόγω νόμου είναι ἀσυμβίβαστη μέ τίς διατάξεις τῆς ἐν λόγω ὁδηγίας καί πρέπει λοιπόν νά τροποποιηθεί εντός προθεσμίας, ἡ ὁποία λήγει στίς <DATE ISO="19841222">22 Δεκεμβρίου 1984</DATE>.</P><?PAGE NO="3036"?><P>Κατά έναν ἀκριβέστερο τρόπο πού άφορα τό ερώτημα τῆς εφαρμοστέας νομοθεσίας. τό όποιο υπεβλήθη στό Δικαστήριο, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι γιά νά δοθεί ἀπάντηση πρέπει νά γίνει ἡ διάκριση μεταξύ δύο καταστάσεων:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>τῆς καταστάσεως ὅπως ἡ διαμορφωθείσα μέχρι τῆς <DATE ISO="19660601">1ης 'Ιουνίου 1966</DATE>, δηλαδή μέχρι τῆς στιγμής πού ὁ Kuijpers πέραν τῆς ἀπασχολήσεώς του στό Βέλγιο εὑρῆκε ἀπασχόληση στίς Κάτω Χῶρες καί</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>τῆς καταστάσεως ὁπως ἡ διαμορφωθείσα μετά τήν ἐν λόγω ημερομηνία.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Ή Ἐπιτροπή παρατηρεί ὅτι ἡ πρώτη κατάσταση αντιστοιχεί μέ τήν περίοδο κατά τήν ὁποία ὁ Kuijpers ἀπησχολεῖτο μόνο στό Βέλγιο καί, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ άρθρου 12 τοῦ κανονισμοῦ 3, ὁ ενδιαφερόμενος θά έπρεπε λοιπόν νά υπαχθεί στην νομοθεσία τοῦ κράτους μέλους στό έδαφος τοῦ ὁποίου ἀπησχολεῖτο, δηλαδή στην βελγική νομοθεσία.</P><P>Ή Ἐπιτροπή υπενθυμίζει ὅτι ὁ κανονισμός 3/58 δέν περιείχε καμμία διάταξη πού νά διατυπώνει ρητῶς τήν ἀρχή ὅτι οἱ εργαζόμενοι, στους ὁποίους ἀπηυθύνετο ὁ ἐν λόγω κανονισμός, δέν ἠδύναντο νά υπαχθούν παρά μόνο στην νομοθεσία ἑνός κράτους μέλους καί ὅτι μέ τήν ἀπόφαση της <DATE ISO="19640609">9ης 'Ιουνίου 1964</DATE> (<QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>Nonnenmacher<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="92/63" YEAR="1964" PAGE.ECR="573">92/63, Rec. σ. 573-574</REF.DOC.ECR>), τό Δικαστήριο επεσήμανε ὅτι τό άρθρο 12 τοῦ κανονισμού 3/58 δέν περιέχει καμμία διάταξη πού νά ἀπαγορεύει τήν ταυτόχρονη εφαρμογή περισσοτέρων νομοθεσιών, ἀλλ᾽ ὅτι ὅμως, τό ἐν λόγω άρθρο <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ἀπαγορεύει τήν εφαρμογή τῆς νομοθεσίας ενός κράτους μέλους διαφορετικοῦ ἀπό ἐκείνο στό όποιο εργάζεται ὁ ενδιαφερόμενος... κατά τό μέτρο πού ἡ νομοθεσία αυτή θά ὑπεχρέωνε τόν τελευταίο νά συνεισφέρει στην χρηματοδότηση ενός ὀργάνου κοινωνικής ἀσφαλίσεως, τό όποιο δέν θά ἠδύνατο νά τοῦ παράσχει συμπληρωματικά πλεονεκτήματα γιά τόν αυτό κίνδυνο καί γιά τήν ἰδία περίοδο<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>.</P><P>Σέ ὅ,τι άφορᾶ λοιπόν τήν προγενεστέρα τῆς <DATE ISO="19660601">1ης 'Ιουνίου 1966</DATE> περίοδο δύναται νά συναχθεῖ τό συμπέρασμα, σύμφωνα μέ τήν άποψη τῆς Ἐπιτροπής, ὅτι ὁ ἁρμόδιος ὀλλανδικός ὀργανισμός εἶχε τό δικαίωμα νά κηρύξει τήν ὀλλανδική νομοθεσία περί κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἀνεφάρμοστη στον Kuijpers καί ὅτι ἀκόμα καί ἄν εθεωρείτο ἐνδεχομένως εφαρμοστέα ἡ ἐν λόγω νομοθεσία, δέν θά ἠδύνατο νά παράγει τά ἀποτελέσματά τῆς παρά μόνο εντός τῶν προαναφερθέντων ὁρίων, τά όποια προκύπτουν ἀπό τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου.</P><P>Ἀντιθέτως, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι δέν συμβαίνει τό 'ίδιο μέ τήν κατάσταση πού διε-μορφώθη κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου πού ὁ Kuijpers εἰργάζετο τόσο στό Βέλγιο ὅσο καί στίς Κάτω Χώρες. Τονίζει ὅτι κατά τήν περίοδο αυτή υπήχθη στην εφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 13 ὑπό γ), εδάφιο πρώτο, τοῦ κανονισμοῦ 3/58. Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις αυτές υπήχθη — ὡς εργαζόμενος κατά κανόνα στό έδαφος διαφόρων κρατών μελών — στό νόμιμο σύστημα τοῦ κράτους στό όποιο διέμενε, δηλαδή τῶν Κάτω Χωρών.</P><P>Σέ ὅ,τι άφορα τήν ἐν λόγω περίοδο, ὁ ἁρμόδιος ὀλλανδικός ὀργανισμός δέν δύναται νά ἀποκλείσει τόν Kuijpers ἀπό τήν εφαρμογή τῶν διατάξεων τῆς ὀλλανδικής νομοθεσίας περί κοινωνικής ἀσφαλίσεως.</P><P>Ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ἡ Ἐπιτροπή σημειώνει ὅτι υπάρχουν ἀκόμη ὁρισμένες ἀβεβαιότητες, πού ὀφείλονται στην ἀπόφαση <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>Coonan<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> μέ τήν ὁποία τό Δικαστήριο ἑρμήνευσε τό άρθρο 1, ὑπό α), καί τό άρθρο 3 τοῦ κανονισμού 1408/71 ὑπό τήν έννοια ὅτι <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>εναπόκειται στην νομοθεσία τοῦ κάθε κράτους μέλους νά καθορίσει τίς προϋποθέσεις τοῦ δικαιώματος ή τῆς υποχρεώσεως υπαγωγής σέ ένα σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἡ στον έναν ἡ τόν άλλο συγκεκριμένο κλάδο ενός τέτοιου συστήματος, ἐφ᾽ ὅσον δέν γίνεται στό θέμα αυτό διάκριση μεταξύ υπηκόων τοῦ κράτους αὐτοῦ καί υπηκόων άλλων κρατών μελών<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>.</P><?PAGE NO="3037"?><P>Κατά τήν Ἐπιτροπή, δύναται νά συναχθεί ἀπό αὐτό ὅτι ἡ ὀλλανδική νομοθεσία παρέχει τήν δυνατότητα αποκλεισμοῦ ἀπό τήν ασφάλιση στό ὀλλανδικό σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως εκείνου ὁ όποιος δέν πληροί ὁρισμένες προϋποθέσεις καί Ιδίως εκείνου ὁ όποιος εἶναι ήδη ἀσφαλισμένος έκτός τῶν Κάτω Χωρῶν. Ή Ἐπιτροπή τονίζει ὅτι τό Centrale Raad έρωτα ὡστόσο μήπως αυτό δέν συμβαίνει ἐν προκειμένω, δεδομένου ὅτι μία τέτοια εθνική διάταξη έχει τό 'ίδιο ἀντικείμενο μέ τίς διατάξεις τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, δηλαδή τόν καθορισμό τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν διαφόρων εθνικών συστημάτων κοινωνικής ἀσφαλίσεως μεταξύ τους καί μήπως στην περίπτωση αυτή ὁ κανόνας τοῦ κοινοτικού δικαίου πρέπει νά υπερισχύσει τοῦ κανόνος τοῦ εθνικού δικαίου.</P><P>Ή Ἐπιτροπή παρατηρεί ὅτι, σέ μιά τέτοια προοπτική, θά επρόκειτο στην παροῦσα περίπτωση νά δοθεί κυρίως ἀπάντηση στό ερώτημα ἄν ἡ νομοθεσία ενός κράτους μέλους, ἡ οποία δύναται κατ' ἀρχήν νά θέτει τίς προϋποθέσεις ὑπαγωγῆς σέ ἕνα σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, δύναται νά ἀποκλείσει ἀπό τό σύστημα αυτό ἕναν εργαζόμενο, ὁ όποιος υπόκειται στην εφαρμογή τοῦ κανονισμού διότι εἶναι ήδη ἀσφαλισμένος σέ ένα άλλο κράτος μέλος.</P><P>Πρίν δώσει ἀπάντηση στό ερώτημα αυτό, ή Ἐπιτροπή παρατηρεί ὅτι πρέπει νά τονισθεί ὅτι ἡ περίπτωση στην ὁποία ἀναφέρεται τό ἐν λόγω ερώτημα μόνο κατ' εξαίρεση δύναται νά παρουσιασθεί καί ὅτι αυτό Ισχύει περισσότερο γιά τόν κανονισμό 1408/71 ἀπό ὅ,τι γιά τόν κανονισμό 3/58. Ὑπογραμμίζει ὅτι, ἄν εξαιρεθεί ἡ εθελουσία ἀσφάλιση ἡ ἡ προαιρετική συνέχιση τῆς ἀσφαλίσεως τήν ὁποία ρυθμίζει τό άρθρο 15, ὁ κανονισμός 1408/71 περιέχει τήν ἀρχή, ἡ ὁποία διατυπώνεται στό άρθρο 13, παράγραφος 1, ὅτι ὁ εργαζόμενος ἐπί τοῦ ὁποίου εφαρμόζεται ὁ κανονισμός υπάγεται μόνο στην νομοθεσία ενός κράτους μέλους.</P><P>Ή Ἐπιτροπή επαναλαμβάνει στό σημείο αυτό ὅτι τό σύστημα πού έχει θεσπισθεί βάσει τοῦ κανονισμού 3/58 εἶναι σημαντικά διαφορετικό κατά τήν έννοια ὅτι δύναται νά επιτρέψει, σέ ὁρισμένες αυστηρώς καθορισμένες περιπτώσεις, τήν ταυτόχρονη εφαρμογή ἐπί τοῦ αυτού εργαζομένου τῶν νομοθεσιών διαφόρων κρατών μελών. 'Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή επίσης ὁ ὅρός <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>ταυτόχρονη<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>, τόν ὁποῖο ἐχρησιμοποίησε ρητώς τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση Nonnenmacher δύναται νά ἀποκλείσει τήν εφαρμογή μιας διατάξεως ὅπως ή ἐν λόγω ὀλλανδική διάταξη περί σωρεύσεως.</P><P>Ἐν πάση περιπτώσει, σέ ὅ,τι άφορᾶ τό κυρίως ὑποβληθέν ερώτημα, ἡ Ἐπιτροπή είναι τῆς γνώμης ὅτι πρέπει νά θεωρηθεῖ ὅτι οἱ ἐν λόγω κανονισμοί περιέχουν λεπτομερή ρύθμιση, κατά δέ τήν άποψη της εξαντλητική, τοῦ προβλήματος τῆς εφαρμοστέας νομοθεσίας. Παρατηρεί ὅτι ἡ βασική ἀρχή, σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, εἶναι ὅτι πρέπει νά εφαρμοσθεί τουλάχιστον ένα (καί κατά κανόνα καί μόνο) σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως καί ὅτι κατ' ἀρχήν ή νομοθεσία τοῦ κράτους μέλους, ἡ ὁποία είναι εφαρμοστέα σύμφωνα μέ τήν ρύθμιση αὐτή, δύναται νά καθορίσει τίς προϋποθέσεις τοῦ δικαιώματος ἡ τῆς υποχρεώσεως ἀσφαλίσεως.</P><P>Ωστόσο, ένα κράτος μέλος δέν είναι εντελώς ελεύθερο νά καθορίσει τίς προϋποθέσεις αυτές καί δέν δύναται νά υπερβεί τά ὅρια, τά όποια καθορίζει ὁ κανονισμός. Ἐτσι, τονίζει ἡ Ἐπιτροπή, οἱ κανόνες περί τῆς εφαρμοστέας εθνικῆς νομοθεσίας πού περιέχονται στον ἐν λόγω κανονισμό καί ἐξετέθησαν ἀνωτέρω πρέπει νά τηρούνται. Καί κατά τήν Ἐπιτροπή, αυτό δέν συμβαίνει ὅταν μία ἐθνική νομοθεσία, ἡ ὁποία έχει κηρυχθεί εφαρμοστέα ἀπό τόν κανονισμό — δι' ἀποκλεισμοῦ ἡ ὄχι — περιλαμβάνει διατάξεις, οἱ όποιες συνιστοῦν τήν εφαρμογή ὄχι αυτής τῆς νομοθεσίας, άλλά τῆς νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους.</P><P>Ή Ἐπιτροπή θεωρεί, επομένως, ἐν συμπεράσματι, ὅτι πρέπει νά δοθεί ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση στό ἐρώτημα πού ὑπέβαλε τό Centrale Raad van Beroep:</P><?PAGE NO="3038"?><P>Τό άρθρο 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο πρώτο, τοῦ κανονισμοί) 3 τοῦ Συμβουλίου περί κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν διακινουμένων εργαζομένων καί τό άρθρο 14, παράγραφος 1, ύπό γ), καί ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ (ΕΟΚ) 1408/71 τοῦ Συμβουλίου, περί εφαρμογῆς τῶν συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς καί τίς οικογένειες τους πού διακινούνται ἐντός τῆς Κοινότητος πρέπει νά ἑρμηνευθούν ὑπό την ἔννοια ὅτι εἶναι ασυμβίβαστη πρός τά ἐν λόγω άρθρα μία διάταξη ενός κράτους μέλους, ἡ ὁποία σκοπεί νά ἀποκλείσει έναν εργαζόμενο ἀπό τό ευεργέτημα μιᾶς νομοθεσίας, ἡ ὁποία έχει κηρυχθεῖ εφαρμοστέα ἐπ' αυτού σύμφωνα μέ τόν κανονισμό, λόγω τοῦ ὅτι εἶναι παράλληλα ἀσφαλισμένος σέ ένα άλλο κράτος μέλος.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Ἀπαντήσεις στά ερωτήματα πού έθεσε τό Δικαστήριο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στό ερώτημα πού τῆς έθεσε τό Δικαστήριο ἡ <HT TYPE="ITALIC">Sociale Verzekeringsbank</HT> έδωσε τήν ἀκόλουθη ἀπάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>Πρός τόν σκοπό μερικής υπαγωγής μέσα στό πλαίσιο τοῦ <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201C"/>Algemene Ouderdomswet<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/> (ὀλλανδικού νόμου περί τῆς γενικευμένης συντάξεως γήρατος) καί τοῦ <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201C"/>Algemene Weduwen- en Wezenwet<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> (ὀλλανδικοί) νόμου περί γενικευμένης ἀσφαλίσεως των χήρων καί τῶν ὀρφανῶν) (βάσει τῶν διατάξεων αυτῶν υπάγονται σέ ἀσφαλιστικό σύστημα, μεταξύ άλλων, εκείνοι οἱ όποιοι ἄν καί εἶναι κάτοικοι, δέν εἶναι ἀσφαλισμένοι βάσει τοῦ <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201C"/>Algemene ouderdomswet<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/> καί τοῦ <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201C"/>Algemene Weduwen- en Wezenwet<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>, ὁ επιθεωρητής τῆς εφορίας τοῦ Eindhoven (γιά τίς ασφαλίσεις πού καλύπτουν ὅλο τόν πληθυσμό, οἱ εφορίες εἶναι εκείνες πού έχουν επιφορτισθεί μέ τήν είσπραξη καί τήν ἀναζήτηση τῶν εισφορών), στήν ἁρμοδιότητα τοῦ ὁποίου ὑπήγετο ὁ Kuijpers κατά τήν περίοδο 1976 μέχρι 1972 περιλαμβανομένου, ἐγνώρισε στην Sociale Verzekeringsbank ὅτι ὁ G. Τ. Kuijpers δέν ήταν ἀσφαλισμένος βάσει τοῦ <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201C"/>Algemene Ouderdomswet<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/> καί τοῦ <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201C"/>Algemene Weduwen- en Wezenwet<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/> κατά τήν διάρκεια τῶν έξῆς περιόδων: ἀπό <DATE ISO="19660101">1ης 'Ιανουαρίου 1966</DATE> μέχρι <DATE ISO="19660330">30ῆς Μαΐου 1966</DATE> περιλαμβανομένης, καθ' ὅλο τό έτος 1967, ὅλο τό έτος 1968, ὅλο τό έτος 1969, ὅλο τό έτος 1970, ὅλο τό έτος 1971 καί ̠λο τό έτος 1972.</P><P>Πρός τήν Sociale Verzekeringsbank υποβάλλονται ο̞ἱ αναγκαίες δηλώσεις, μεταξύ άλλων, ἀπό τήν φορολογική υπηρεσία ὅταν αυτή θεωρεί ὅτι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο δεν ήταν ἀσφαλισμένο, κατά τήν διάρκεια μιᾶς ὁρισμένης περιόδου, βάσει τοῦ AOW καί τοῦ AWW, επειδή, παραδείγματος χάριν, ήταν ἀσφαλισμένος σέ μία άλλη χώρα, λόγω τοῦ ὅτι ὁ ἐνδιαφερόμενος εἰργάζετο ὡς μισθωτός στην χώρα αυτή, ή δέ ἀσφάλειά του ἐκάλυπτε τό γήρας, τόν θάνατο, τήν μακροχρόνια ἀνικανότητα πρός εργασία καί τά οικογενειακά επιδόματα.</P><P>Όταν ἡ φορολογική υπηρεσία αποστέλλει πρός τήν SVB μία τέτοια ἀναφορά, τήν πληροφορεί δηλαδή ὅτι ένας κάτοικος δέν ήταν ἀσφαλισμένος κατά τήν διάρκεια μιᾶς ὁρισμένης περιόδου, υποτίθεται ὅτι γιά τήν περίοδο αυτή δέν κατεβλήθη καμμία εισφορά ἡ ὅτι μία εισφορά (πού παρε-κρατήθη στην πηγή) ἡ όποια κατεβλήθη ενδεχομένως χωρίς λόγο, επεστράφη στον ενδιαφερόμενο. 'Ωστόσο, ἡ Sociale Verzekeringsbank ἀντήλλαξε ἀλληλογραφία κατά τό 1977 καί 1978 μέ τόν τότε ἐργοδότη τοῦ Kuijpers καθώς καί μέ τό <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201C"/>bedrijfsvereniging<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> (επαγγελματικό σωματείο) στό όποιο άνηκε κατά τήν περίοδο εκείνη, ἐπό τοῦ θέματος, μεταξύ άλλων, ἄν οἱ εἰσφορές OAW, εἶχαν, κατά τήν περίοδο εκείνη, παρακρατηθεί στην πηγή ἐπό τοῦ μισθοῦ του.</P><P>Σᾶς ἀποστέλλομε συνημμένως ἀντίγραφα τῆς ἀλληλογραφίας αυτής.</P><P>Ἀπό τίς ἐπιστολές αυτές προκύπτει ὅτι ή εισφορά AOW παρεκρατήθη στην πηγή ἐπί τῆς ἀμοιβής πού έλαβε ὁ G. T. Kuijpers στίς Κάτω Χώρες ἐκ μισθωτής εργασίας.</P><P>Δέν γνωρίζομε ἄν ἡ εισφορά αυτή πού παρεκρατήθη στην πηγή, κατεβλήθη στην φορολογική υπηρεσία, οὔτε ἄν ενδεχομένως επεστράφη κατόπιν.</P><?PAGE NO="3039"?><P>Ἐρευνα τήν ὁποία διεξήγαγε, κατόπιν αιτήσεως μας, ἡ φορολογική υπηρεσία δέν ἀπέδωσε ἀποτελέσματα.</P><P>Κατόπιν τοῦ ερωτήματος σας, πιστεύομε ὅτι πρέπει ἀκόμα νά υπογραμμισθεί ὅτι ή πλευρά αυτή τῆς υποθέσεως (τό ἄν δηλαδή κατεβλήθη ἡ ὄχι εισφορά, ἡ ὁποία ενδεχομένως επεστράφη κατόπιν) δέν ἐθίγη ἐκ μέρους μας ἐκ προθέσεως στην παρούσα ὑπόθεση.</P><P>Πράγματι, τό Centrale Raad van Beroep κρίνει ὅτι ἡ καταβολή ἡ μή εἰσφορῶν δέν επηρεάζει τήν ἀπάντηση πού πρέπει νά δοθεί στό ερώτημα ἄν ἕνα πρόσωπο δύναται νά θεωρηθεί ὡς ἀσφαλισμένο.</P><P>Πράγματι, ἄν ἀποδειχθεί ὅτι μία εισφορά <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> καταβληθεί ἀχρεωστήτως ἡ Sociale Verzekeringsbank, παρέχει στόν ενδιαφερόμενο τήν δυνατότητα είτε νά θεωρήσει τήν εισφορά αυτή ὡς προαιρετική, μέ ὅλες τίς συνέπειες πού δύνανται βεβαίως νά προκύψουν γιά τήν σύνταξη πού δικαιοῦται, εἴτε νά εισπράξει ἕνα ποσό, ἀντίστοιχο μέ τήν ἀχρεωστήτως καταβληθείσα συνεισφορά (ἄν βεβαίως τό ποσό τῆς καταβληθείσης εισφορᾶς δύναται ἀκόμη νά προσδιορισθεί).<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> έδωσε τήν ἀκόλουθη ἀπάντηση στό ερώτημα πού τῆς έθεσε τό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Κατ' ἀρχάς, ἀναφορικά μέ τίς γενικότερες ἀπόψεις τοῦ θέματος, πρέπει νά υπογραμμισθεί ὅτι οἱ διατάξεις πού ἀναφέρονται στό ερώτημα σκοπούν νά καθορίσουν σαφέστερα σέ ποια κοινωνική νομοθεσία υπόκειται ένας ἐργαζόμενος (ή ένα μέλος τῆς οικογενείας του), ὁ όποιος εμπίπτει στον κανονισμό ἄν εργάζεται σέ δύο ἡ περισσότερα κράτη μέλη. Στην περίπτωση αυτή πρέπει νά ἀποφευχθεί τό ενδεχόμενο νά μήν υπόκειται σέ καμμία κοινωνική νομοθεσία ἡ νά υπόκειται στην νομοθεσία δύο ἡ περισσοτέρων κρατών μελών (βλ. σχετικώς άρθρο 13, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμού 1408/71).</TXT><P>Ὁ σκοπός αυτός δέν δύναται νά επιτευχθεί παρά μόνο ὅταν σαφή καί ἀπερίφραστα κριτήρια επιτρέπουν τόν προσδιορισμό της εφαρμοστέας νομοθεσίας. Κατά τήν άποψη τῆς Ἐπιτροπής, ἡ διάκριση μεταξύ <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>κυρίας δραστηριότητος καί δευτερευούσης δραστηριότητος<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/> δέν δύναται νά θεωρηθεί ὡς τέτοιο κριτήριο. Πράγματι, παρόμοια διάκριση στερείται ἀκριβείας καί σαφήνειας, διότι σέ πάρα πολλές περιπτώσεις είναι ιδιαίτερα δύσκολο νά εξακριβωθεί ποια είναι ἡ δραστηριότης πού δύναται νά θεωρηθεί ὡς κυρία. Αυτό συμβαίνει κυρίως μέ τους εμπορικούς ἀντιπροσώπους.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Πρέπει, ἐξ άλλου, νά υπογραμμισθεί ὅτι δύναται νά εἶναι μειονεκτική γιά τους ενδιαφερομένους ἡ ὑπαγωγή στην νομοθεσία ενός κράτους διαφορετικοῦ ἀπό τό κράτος ὅπου εἶναι εγκατεστημένοι. Γιά νά προσδιορισθεί ἡ εφαρμοστέα νομοθεσία, στην περίπτωση ενός ἐργαζομένου, ὁ όποιος ἀσκεί μέρος τῶν δραστηριοτήτων του έκτος τοῦ κράτους ὅπου κατοικεί, πρέπει πάντοτε νά σταθμίζεται καί τό συμφέρον τοῦ ενδιαφερομένου (γιά τόν όποῖο, ὅπως ἐλέχθη, παρουσιάζει γενικώς πλεονεκτήματα τό νά εἶναι ἀσφαλισμένος στό κράτος ὅπου κατοικεί), μαζί μέ τό συμφέρον τοῦ ενδιαφερομένου κράτους μέλους ή κρατῶν μελῶν γιά τό (τά) όποῖο (α) παρουσιάζει πλεονεκτήματα τό νά εισπράττουν εισφορές υπέρ τοῦ συστήματος κοινωνικών ἀσφαλίσεων.</TXT><P>Στην περίπτωση εργαζομένου, ὁ όποιος ἀσκεῖ ὅλες του τίς δραστηριότητες ἐντός ενός μόνο κράτους μέλους, δίνεται βαρύνουσα σημασία στό συμφέρον τοῦ ἐν λόγω κράτους μέλους, έστω καί ἄν ὁ εργαζόμενος διαμένει στό έδαφος ενός άλλου κράτους μέλους (βλ. παραδείγματος χάριν τό άρθρο 13, παράγραφος 2 ὑπό α) τοῦ κανονισμού 1408/71). Ἀν, ἀντιθέτως, κατανέμει τίς δραστηριότητες του μεταξύ τοῦ δικοῦ του κράτους μέλους καί ἑνός άλλου κράτους μέλους, δίδεται προτεραιότης στό συμφέρον τοῦ ενδιαφερομένου εργαζομένου. Στην περίπτωση αυτή δύνανται νά ἀξιώνουν τήν καταβολή εἰσφορῶν πολλά κράτη μέλη, άλλα τό ἀποφασιστικό στοιχείο γιά τήν επιλογή μεταξύ τῶν διαφόρων αυτών συμφερόντων εἶναι τό συμφέρον τοῦ ἐνδιαφερομένου.</P></NP></ITEM><?PAGE NO="3040"?><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ἀπό μία άποψη περισσότερο νομική ή περισσότερο γραμματική, πρέπει νά σημειωθεί ὅτι ούτε στό άρθρο 13 τοῦ κανονισμοί) 3, ούτε στό άρθρο 14 τοῦ κανονισμοί) 1408/71 δέν ἀναφέρεται ἡ ἔννοια <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>κύριες δραστηριότητες ἡ δευτερεύουσες δραστηριότητες<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>. Ἀντίθετα ἡ πρώτη ἔννοια υπάρχει στό σημείο 2 τοῦ ἄρθρου 14α (τό όποιο ενσωματώθηκε στόν κανονισμό 1408/71 διά τοῦ κανονισμού 1390/81 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19810512">12ης Μαΐου 1981</DATE>, <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="143" DATE.PUB="1981" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 143, σ.1</REF.DOC.OJ>). Τό ἐν λόγω σημείο 2 διατυπώνει τόν ἀκόλουθο γενικό κανόνα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>Τό πρόσωπο πού ἀσκεῖ κανονικά μή μισθωτή δραστηριότητα στό έδαφος δύο ή περισσοτέρων κρατῶν μελῶν υπόκειται στην νομοθεσία τοῦ κράτους μέλους στό έδαφος τοῦ ὁποίου κατοικεί, ἄν ἀσκεῖ μέρος τῆς δραστηριότητος του στό έδαφος αὐτοῦ τοῦ κράτους μέλους.<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>Κατ' οὐσία, ὁ ἐν λόγω κανόνας εἶναι ταυτόσημος μέ τόν κανόνα τοῦ ἄρθρου 14, παράγραφος 1, ὑπό γ) ὑπό i). Τό άρθρο ὅμως 14α συνεχίζει:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>Ἀν δέν ἀσκεῖ δραστηριότητα στό έδαφος τοῦ κράτους μέλους ὅπου κατοικεί, ὑπόκειται στην νομοθεσία τοῦ κράτους μέλους στοῦ ὁποίου τό έδαφος ἀσκεῖ τήν κύρια δραστηριότητά του.<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>Ἀπό τήν τελευταία αύτη φράση συνάγεται μέ a contrario συλλογισμό ὅτι στην περίπτωση πού τό ενδιαφερόμενο πρόσωπο ἀσκεῖ πράγματι μέρος τῆς δραστηριότητός του στό έδαφος τοῦ κράτους ὅπου κατοικεί, τό στοιχείο <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>κυρία δραστηριότης<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/> δέν παίζει κανένα ρόλο.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Ἐν συμπεράσματι, λοιπόν, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι τό γεγονός ὅτι μόνο οἱ δευτερεύουσες δραστηριότητες ἀσκοῦνται στην χώρα κατοικίας ἐνῶ οἱ κύριες δραστηριότητες ἀσκοῦνται σέ άλλο κράτος μέλος, δέν επηρεάζει τήν εφαρμογή τοῦ κανόνος πού θεσπίζει τό άρθρο 13, παράγραφος 1, ὑπό γ) εδάφιο 1, τοῦ κανονισμού 3 καί τό άρθρο 14, παράγραφος 1, ὑπό γ), ὑπό i), τοῦ κανονισμού 1408/71.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>'Ωστόσο, δύναται νά τεθεί τό ερώτημα ἄν εἶναι ἀπαραίτητο νά ἀσκοῦνται πράγματι δραστηριότητες στό έδαφος δύο ή περισσοτέρων κρατών μελών. Διότι δύναται πράγματι νά διατυπωθεί ἡ άποψη ὅτι κάτι τέτοιο δέν συμβαίνει στην περίπτωση πού ἡ δραστηριότης πού ἀσκεῖ ὁ ενδιαφερόμενος στό κράτος ὅπού κατοικεί παρουσιάζει <HT TYPE="ITALIC">περιθωριακό</HT> μόνο χαρακτήρα. Έτσι, θά ἠδύνατο νά εφαρμοσθεί ένας κανόνας ἀνάλογος εκείνου πού διετυπώθη στην απόφαση τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τῆς υποθέσεως 53/81 (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19820323">23ης Μαρτίου 1982</DATE>, Levin κατά Secretaire d'État à la Justice), ὅτι δηλαδή ἡ δραστηριότης γιά τήν ὁποία πρόκειται πρέπει νά εἶναι πραγματική καί βεβαία καί νά μήν έχει ἁπλώς περιθωριακό χαρακτήρα.</TXT><P>Ἀνεξάρτητα ἀπό τό ποιά θά εἶναι ἡ άποψη τοῦ Δικαστηρίου ὡς πρός τήν εφαρμογή τοῦ κανόνα αὐτοῦ ἐπί τῶν διατάξεων στίς όποιες ἀναφέρεται τό ἐρώτημα πού έχει υποβληθεί, ἡ Ἐπιτροπή έχει τήν γνώμη ὅτι στην παρούσα υπόθεση δέν δύναται νά ἀποδοθεί περιθωριακός χαρακτήρας στην δραστηριότητα τοῦ Kuijpers στίς Κάτω Χώρες, ἐφ᾿ ὅσον εἰργάζετο πέντε ἀπογεύματα τήν εβδομάδα ἐπί τρεις ώρες κάθε ἀπόγευμα.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>Βάσει τῶν ἀνωτέρω ἡ Ἐπιτροπή θά έδιδε στό ερώτημα τοῦ Δικαστηρίου τήν ἀπάντηση ὅτι τό γεγονός ὅτι στην χώρα τῆς κατοικίας ἀσκοῦνται μόνο δευτερεύουσες δραστηριότητες δέν επηρεάζει τήν ἐφαρμογή τοῦ κανόνος πού θεσπίζει τό άρθρο 13, παράγραφος 1, ὑπό γ) εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3 καί τό άρθρο 14, παράγραφος 1 ὑπό γ) ὑπό i) τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, ὅτι ὅμως οἱ διατάξεις αυτές προϋποθέτουν ενδεχομένως ὅτι μία πραγματική καί βεβαία δραστηριότης ἀσκείται σέ δύο ἡ περισσότερα κράτη μέλη, ούτως ώστε ένα πρόσωπο πού ἀσκεῖ ἀπλώς μία περιθωριακού χαρακτῆρος δραστηριότητα νά μή θεωρείται ὅτι ἀσκεῖ δραστηριότητα κατά τήν έννοια τῶν προαναφερθεισῶν διατάξεων.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="3041"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Στην δημοσία συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19820506">6ης Μαΐου 1982</DATE>, ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν δικηγόρο Α. Haagsma ἀνέπτυξε προφορικῶς τίς παρατηρήσεις της.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στην συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19820617">17ης Ἰουνίου 1982</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19810929">29ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, ἡ ὁποία περιήλθε στό Δικαστήριο στίς 19 Ὀκτωβρίου τοῦ ιδίου έτους, τό Centrale Raad van Beroep υπέβαλε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικό ἐρώτημα ὡς πρός τήν ερμηνεία τῶν άρθρων 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19580925">25ης Σεπτεμβρίου 1958</DATE>, περί κοινωνικής ασφαλίσεως τῶν διακινουμένων εργαζομένων (PB 1958, σ. 561) καί 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ) ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19710614">14ης 'Ιουνίου 1971</DATE>, περί εφαρμογῆς τῶν συστημάτων κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως στους μισθωτούς καί τίς οικογένειες τους πού διακινοῦνται εντός τῆς Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 05/001, σ. 73) ώστε νά κριθεί ἄν συμβιβάζονται μέ τό κοινοτικό δίκαιο ὁρισμένες διατάξεις της ὀλλανδικῆς νομοθεσίας περί συντάξεων.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τό ερώτημα ἀνέκυψε στό πλαίσιο διαφορᾶς μεταξύ τῆς Sociale Verzekeringsbank, ὀλλανδικοῦ ὀργανισμοῦ κοινωνικής ἀσφαλίσεως, καί τῶν κληρονόμων G. Τ. Kuijpers καί/ἤ τῶν ἑλκόντων ἐξ αὐτοῦ δικαίωμα, ἡ σύνταξη τῶν ὁποίων ἐμειώθη κατ' εφαρμογή τῆς ὀλλανδικῆς νομοθεσίας.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ό ενδιαφερόμενος, έγγαμος ὀλλανδός εργαζόμενος, διέμενε στίς Κάτω Χώρες ἀπό <DATE ISO="19570101">1ης 'Ιανουαρίου 1957</DATE> μέχρει τό τέλος τοῦ έτους 1972 καί εἰργάσθη στό Βέλγιο, έχοντας ὅμως και στίς Κάτω Χώρες μιά ἀπασχόληση, θεωρούμενη ὡς δευτερεύουσα, κατά τήν περίοδο μεταξύ <DATE ISO="19660601">1ης 'Ιουνίου 1966</DATE> καί <DATE ISO="19721219">19ης Δεκεμβρίου 1972</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Κατά τίς διατάξεις τῶν άρθρων 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 τοῦ Συμβουλίου καί 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ) ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου, ὁ ενδιαφερόμενος ἠδύνατο νά θεωρηθεί ὡς<?PAGE NO="3042"?> ἀσφαλισμένος, βάσει τοῦ ὀλλανδικοῦ συστήματος τῆς γενικευμένης συντάξεως γήρατος πού ἐθεσπίσθη ὑπό τοῦ <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>Algemene Ouderdomswet<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/> (AOW), ὁ όποιος ετέθη σέ ἰσχύ τήν <DATE ISO="19570101">1η 'Ιανουαρίου 1957</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Σύμφωνα ὅμως μέ τό άρθρο 2, παράγραφος 1, initio καί ὑπό α) τοῦ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς <DATE ISO="19681018">18ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί κανονισμοί) τῆς δημοσίας διοικήσεως κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 6, παράγραφοι 2 καί 3 τοῦ προμνησθέντος ὀλλανδικοῦ νόμου, δέν θεωρείται ἀσφαλισμένος βάσει τοῦ ως άνω νόμου <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>ὁ κάτοικος τῶν Κάτω Χωρῶν, ὁ όποιος εργάζεται ὡς μισθωτός έκτός τοῦ Βασιλείου καί εἶναι ὡς ἐκ τούτου ἀσφαλισμένος στην χώρα ὅπού εργάζεται ὡς προς τίς παροχές γήρατος ἡ θανάτου, καθώς καί τά οικογενειακά επιδόματα<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Ἐξ άλλου, σύμφωνα μέ τό άρθρο 2, παράγραφος 1, initio καί ὑπό i) τοῦ προμνη-σθέντος βασιλικοῦ διατάγματος, δέν λογίζεται ἀσφαλισμένη ἡ έγγαμος γυναίκα πού κατοικεί στίς Κάτω Χῶρες καί τῆς ὁποίας ὁ σύζυγος δέν εἶναι ἀσφαλισμένος κατ' εφαρμογή τῶν διατάξεων τῆς ἰδίας παραγράφου.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Στίς ἀνωτέρω διατάξεις προστίθενται οἱ προβλέπουσες μέσα στό 'ίδιο νομοθετικό πλαίσιο μείωση τοῦ ποσοῦ τῆς χορηγούμενης στόν ενδιαφερόμενο συντάξεως κατά 1 % γιά τόν ἴδιο καί κατά 1 % γιά τήν σύζυγο του, γιά κάθε ἡμερολογιακό έτος κατά τήν διάρκεια τοῦ ὁποίου δέν ήταν ἀσφαλισμένοι βάσει τοῦ AOW.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ὁ ἀρμόδιος ὀλλανδικός οργανισμός ἐμείωσε τό ποσό τῆς χορηγούμενης συντάξεως κατ' εφαρμογή τῶν προμνησθεισῶν διατάξεων τῆς ὀλλανδικής νομοθεσίας, τῶν ὁποίων τό συμβιβαστό μέ τίς διατάξεις τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου ἀμφισβητοῦν οἱ καθ' οὗ τῆς κυρίας δίκης.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Ὑπό τήν ἀνωτέρω ἀλληλουχία, τό Centrale Raad van Beroep ἀνέβαλε τήν έκδοση ὁριστικῆς ἀποφάσεως καί υπέβαλε πρός τό Δικαστήριο τό ἀκόλουθο ερώτημα: <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>Πρέπει μήπως τό άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο γ), εδάφιο 1, τοῦ κανο-νισμοῦ 3/58 καί τό άρθρο 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ) ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, νά ἑρμηνευθοῦν ὑπό τήν ἔννοια ὅτι εἶναι ἀσυμβίβαστη πρός τά ἐν λόγω άρθρα διάταξη ἐσωτερικοῦ δικαίου ἑνός κράτους μέλους, σύμφωνα μέ τήν ὁποία εργαζόμενος, ὁ όποιος κατοικεί στό ἐν λόγω κράτος μέλος, δέν εἶναι ἀσφαλισμένος γιά σύνταξη γήρατος, διότι εἶναι ἀσφαλισμένος βάσει τῆς νομοθεσίας<?PAGE NO="3043"?> άλλου κράτους μέλους, έστω καί ἄν διαμένει στό ἔδαφος τοῦ πρώτου κράτους μέλους καί εργάζεται καί ἐκεῖ (παράλληλα μέ τίς δραστηριότητες πού αναπτύσσει στό έδαφος τοῦ άλλου κράτους μέλους) ὡς μισθωτός (έστω καί ἄν ή εργασία του αύτη θεωρηθεί ὡς δευτερεύουσα ἀπασχόληση);<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/></TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, οἱ διατάξεις τοῦ τίτλου II των κανονισμών 3/58 καί 1408/71, οἱ όποιες καθορίζουν την εφαρμοστέα ἐπί των διακινουμένων εντός τῆς Κοινότητος εργαζομένων νομοθεσία, επιδιώκουν νά υπαγάγουν τους ενδιαφερομένους στό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἑνός μόνο κράτους μέλους, ούτως ώστε νά ἀποφεύγονται οἱ σωρεύσεις εφαρμοστέων εθνικῶν νομοθεσιών καί οἱ περιπλοκές πού θά ἠδύναντο νά προκύψουν ἐξ αὐτοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Ή ἀρχή αύτη, τήν ὁποία τό Δικαστήριο εφήρμοσε ὑπό τό καθεστώς τοῦ κανονισμοῦ 3/58 εκφράζεται μέ τό άρθρο 13, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, πού ὁρίζει ὅτι <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>ὁ εργαζόμενος για τόν όποιο ἰσχύει ὁ παρών κανονισμός, υπόκειται στην νομοθεσία ενός μόνον κράτους μέλους<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/> καί ότι ἡ νομοθεσία αυτή <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>προσδιορίζεται σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ παρόντος τίτλου<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/>, δηλαδή τοῦ τίτλου II περί <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>προσδιορισμοῦ τῆς εφαρμοστέας νομοθεσίας<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 13, παράγραφος 2, εδάφιο α), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, ὁ εργαζόμενος πού ἀπασχολείται στό έδαφος κράτους μέλους υπόκειται, ὑπό τήν επιφύλαξη τῶν διατάξεων τῶν άρθρων 14 μέχρι 17, στην νομοθεσία τοῦ κράτους αὐτοῦ, ἀκόμη καί ἄν κατοικεί σέ άλλο κράτος μέλος.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Τό άρθρο 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ) ὑπό i) εισάγοντας μία εξαίρεση ἀπό τόν κανόνα πού θεσπίζει ἡ τελευταία αυτή διάταξη, ὁρίζει ὅτι <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>ὁ εργαζόμενος, πλην τοῦ εργαζομένου στίς διεθνείς μεταφορές, ὁ όποιος ἀσκει κατά κανόνα τήν δραστηριότητα του στό έδαφος δύο ἥ περισσοτέρων κρατῶν μελῶν, υπόκειται στην νομοθεσία τοῦ κράτους μέλους στό έδαφος τοῦ ὁποίου κατοικεῖ, ἄν ἀσκει μέρος τῆς δραστηριότητός τους στό έδαφος αυτό ἡ ἄν ἀπασχολείται γιά λογαριασμό περισσοτέρων επιχειρήσεων ἡ περισσοτέρων εργοδοτών πού έχουν τήν έδρα ἤ κατοικία τους στό έδαφος διαφόρων κρατών μελών<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="3044"?><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει ἀπό τίς προαναφερθείσες διατάξεις, ἡ εφαρμογή μιᾶς εθνικής νομοθεσίας καθορίζεται σύμφωνα μέ τά κριτήρια πού έχουν θεσπίσει οἱ κανόνες τοῦ κοινοτικοί) δικαίου. Ἀν καί τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19800424">24ης Ἀπριλίου 1980</DATE> (Coonan, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="110/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="1445">110/79, Jurispr. σ. 1445</REF.DOC.ECR>) ὅτι εναπόκειται στήν νομοθεσία τοῦ κάθε κράτους μέλους νά καθορίζει τίς προϋποθέσεις ὑπό τίς όποιες γεννῶνται τό δικαίωμα ἡ ἡ υποχρέωση ὑπαγωγής σ᾿ ἕνα σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἡ σέ κάποιο κλάδο τοῦ ἐν λόγω συστήματος, πρέπει ἐν τούτοις νά υπογραμμισθεί ὅτι τά κράτη μέλη δέν έχουν τήν ευχέρεια νά καθορίζουν τό μέτρο κατά τό όποιο εφαρμόζεται ἡ δική τους νομοθεσία ἡ ἡ νομοθεσία ενός άλλου κράτους μέλους.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Διαπιστοῦται ἐξ άλλου ὅτι τό ἄρθρο 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ), ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν διακρίνει μεταξύ κυρίας καί δευτερευούσης ἀπασχολήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Στό ερώτημα, επομένως, τοῦ Centrale Raad van Beroep προσήκει ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>Τά άρθρα 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 καί 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ), ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 πρέπει νά ἑρμηνευθοῦν ὑπό τήν έννοια ὅτι εἶναι ἀσυμβίβαστη πρός τά ὡς άνω ἄρθρα ἡ διάταξη ἐσωτερικοῦ δικαίου κράτους μέλους σύμφωνα μέ τήν ὁποία ένας εργαζόμενος πού κατοικεί σ᾿αὐτό τό κράτος μέλος δέν εἶναι ἀσφαλισμένος γιά σύνταξη γήρατος, διότι εἶναι ἀσφαλισμένος δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους έστω καί ἄν κατοικεί στό πρῶτο κράτος μέλος καί εργάζεται ἐκεῖ ὡς μισθωτός, παράλληλα μέ τήν δραστηριότητα του πού ἀναπτύσσει στό έδαφος τοῦ άλλου κράτους μέλους. Τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπασχόληση του στό κράτος τῆς κατοικίας του έχει δευτερεύοντα χαρακτήρα σέ σχέση μέ τήν κυρία εργασία τοῦ ενδιαφερομένου στό άλλο κράτος μέλος δέν ἐπηρεάζει τήν δοθείσα λύση.<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Τά έξοδα στά όποια υπεβλήθη ἡ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία κατέθεσε παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ὅτι ἡ διαδικασία έχει ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ᾿ αυτό εναπόκειται νά ἀποφανθεί ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="3045"?><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα,</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμῆμα)</P><P>κρίνοντας ἐπί τοῦ ερωτήματος πού τοῦ υπέβαλε τό Centrale Raad van Beroep, μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19810929">29ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><P>Τά άρθρα 13, παράγραφος 1, ὑπό γ), εδάφιο 1, τοῦ κανονισμοῦ 3/58 καί 14, παράγραφος 1, εδάφιο γ) ὑπό i), τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 πρέπει νά ἑρμηνευθούν ὑπό τήν έννοια ὅτι εἶναι ασυμβίβαστη πρός τά ὡς άνω ἄρθρα ἡ διάταξη εσωτερικού δικαίου κράτους μέλους, σύμφωνα μέ τήν όποια ένας εργαζόμενος πού κατοικεί σ' αυτό τό κράτος μέλος δέν εἶναι ἀσφαλισμένος για σύνταξη γήρατος, διότι εἶναι ἀσφαλισμένος δυνάμει τῆς νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους έστω καί ἄν κατοικεί στό πρῶτο κράτος μέλος καί εργάζεται ἐκεῖ ὡς μισθωτός παράλληλα μέ τήν δραστηριότητα του πού ἀναπτύσσει στό έδαφος τοῦ άλλου κράτους μέλους. Τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπασχόλησή του στό κράτος τῆς κατοικίας του έχει δευτερεύοντα χαρακτήρα σέ σχέση μέ τήν κυρία εργασία τοῦ ενδιαφερομένου στό άλλο κράτος μέλος, δέν επηρεάζει τήν δοθείσα λύση.</P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Due</P><P>Χλωρός</P><P>Grévisse</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19820923">23 Σεπτεμβρίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Κατ' εντολή τοῦ γραμματέως</P><P>Η. Α. Rühl</P><P>Κύριος υπάλληλος διοικήσεως</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ δευτέρου τμήματος</P><P>Ο. Due</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>