<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-579/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0579</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:863">EU:C:2018:863</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>12</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia Y. Bota – Sprawa C‑579/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Gradbeništvo Korana</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Yves’A Bota</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20181025">25 października 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑579/17</HT></P><P>BUAK Bauarbeiter-Urlaubs- u. Abfertigungskasse</P><P>przeciwko</P><P>Gradbeništvo Korana d.o.o.</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien (sąd pracy i spraw społecznych w Wiedniu, Austria)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 53</KEYWORD><KEYWORD>Wydanie zaświadczenia</KEYWORD><KEYWORD>Postępowanie administracyjne lub sądowe</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach wszczętego przez Bauarbeiter-Urlaubs- u. Abfertigungskasse (kasę ds. urlopów i odpraw pracowników budowlanych, Austria)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>BUAK‑iem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</P></NOTE> postępowania o wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 w celu wykonania prawomocnego wyroku zaocznego wydanego przeciwko spółce Gradbeništvo Korana d.o.o., z siedzibą w Słowenii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zgodnie z artykułami 37 i 42 rozporządzenia nr 1215/2012 wydanie takiego zaświadczenia jest obowiązkowe do celów uznania i wykonania w jednym państwie członkowskim orzeczeń wydanych w innym państwie członkowskim. Taki dokument, niewymagający przeprowadzenia uprzednio specjalnego postępowania, ma na celu potwierdzenie wykonalności orzeczeń i został pomyślany jako odtworzenie orzeczenia poprzez przedstawienie jego fragmentów w celu ułatwienia jego swobodnego przepływu i bezpośredniego wykonania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach, jak wskazała Komisja, dopuszczalność pytania prejudycjalnego zależy od tego, czy zadania wykonywane przez sąd wydający orzeczenie mają charakter administracyjny, czy też sądowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Tak postawione pytanie prawne, dotyczące stosowania art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, jest nowe, w odróżnieniu od pytania postawionego przez Arbeits- und Sozialgericht Wien (sąd pracy i spraw społecznych w Wiedniu, Austria), sąd odsyłający, które ma na celu ustalenie, czy spór należy do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>spraw cywilnych i handlowych<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>, czy też nie mieści się w zakresie znaczeniowym tego pojęcia.<?PAGE NO="2"?> Ponieważ drugie przytoczone powyżej pytanie nie przedstawia szczególnych trudności w świetle orzecznictwa Trybunału, moja opinia będzie dotyczyła wyłącznie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, co Trybunał powinien zweryfikować przed zbadaniem jego zasadności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Na zakończenie mojej analizy zaproponuję Trybunałowi, aby stwierdził, że w przypadku wątpliwości co do możliwości zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012 wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 53 tego rozporządzenia wymaga przeprowadzenia sądowego badania, w ramach którego sąd krajowy jest uprawniony do wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, a zatem można stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawe</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii Europejskiej</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Motywy 1, 4, 6, 26, 29 i 32 rozporządzenia nr 1215/2012 stanowią:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>(1)</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20090421">21 kwietnia 2009 r.</DATE> Komisja przyjęła sprawozdanie dotyczące stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia <DATE ISO="20001222">22 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 12, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>]. W sprawozdaniu stwierdzono, że funkcjonowanie tego rozporządzenia jest zasadniczo zadowalające, ale należałoby usprawnić stosowanie niektórych jego przepisów, ułatwić w większym stopniu swobodny przepływ orzeczeń oraz jeszcze bardziej zwiększyć dostęp do wymiaru sprawiedliwości. Ze względu na konieczność wprowadzenia szeregu dalszych zmian dla zachowania przejrzystości rozporządzenie to należy przekształcić.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(4)</NO.P><TXT>Różnice pomiędzy przepisami poszczególnych państw o jurysdykcji i uznawaniu orzeczeń utrudniają należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Dlatego nieodzowne jest wydanie przepisów celem ujednolicenia przepisów o jurysdykcji w sprawach cywilnych i handlowych, aby zapewnić szybkie i nieskomplikowane uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w jednym z państw członkowskich.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(6)</NO.P><TXT>Celem zagwarantowania swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych niezbędnym i stosownym jest, aby przepisy o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń zostały określone w drodze aktu unijnego, który będzie wiążący i bezpośrednio stosowany.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(26)</NO.P><TXT>Wzajemne zaufanie do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w Unii usprawiedliwia zasadę, zgodnie z którą orzeczenia wydane w państwie członkowskim powinny być uznawane we wszystkich państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania. Ponadto cel w postaci ograniczenia nakładu czasu pracy oraz kosztów, jakie wiążą się z transgranicznym postępowaniem sądowym, uzasadnia zniesienie wymagania stwierdzenia wykonalności przed wykonaniem orzeczenia w wezwanym państwie członkowskim. W związku z tym orzeczenie wydane przez sądy państwa członkowskiego powinno być traktowane tak, jak gdyby zostało wydane w wezwanym państwie członkowskim.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="3"?><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(29)</NO.P><TXT>Bezpośrednie wykonywanie – bez stwierdzenia wykonalności w wezwanym państwie członkowskim – orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim nie powinno naruszać prawa do obrony. Dlatego osoba, wobec której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, powinna mieć możliwość wystąpienia o odmowę uznania lub wykonania orzeczenia, jeżeli uzna, że występuje jedna z podstaw odmowy uznania. Powinno to obejmować podstawę polegającą na tym, że osoba ta nie miała możliwości przygotowania swojej obrony, gdy orzeczenie zostało wydane zaocznie z powództwa cywilnego w związku z postępowaniem karnym […].</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(32)</NO.P><TXT>W celu poinformowania osoby, wobec której wystąpiono o wykonanie orzeczenia, o wykonaniu orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim, zaświadczenie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, w razie konieczności wraz z orzeczeniem, powinno zostać doręczone tej osobie w rozsądnym terminie przed pierwszym środkiem wykonawczym. W tym kontekście pierwszy środek wykonawczy oznacza pierwszy środek wykonawczy po takim doręczeniu<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Rozdział I tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Zakres stosowania i definicje<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, zawiera art. 1, który stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, bez względu na charakter sądu lub trybunału. Nie obejmuje ono w szczególności spraw skarbowych, celnych czy administracyjnych ani odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej (<QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>acta iure imperii<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/>).</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>ubezpieczeń społecznych;</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 28 tego rozporządzenia stanowi w ust. 1 i 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="028.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli pozwany mający miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim zostaje pozwany przed sąd innego państwa członkowskiego, ale się nie stawi, sąd stwierdza z urzędu brak swej jurysdykcji, o ile jego jurysdykcja nie wynika z przepisów niniejszego rozporządzenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="028.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Sąd zawiesza postępowanie do czasu ustalenia, że pozwany miał możliwość uzyskania dokumentu wszczynającego postępowanie albo dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym na przygotowanie obrony albo że podjęte zostały wszelkie niezbędne do tego czynności<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 37 ust. 1 tego rozporządzenia, który znajduje się w sekcji 1, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Uznawanie<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, rozdziału III, dotyczącego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>[u]znawani[a]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> i [w]ykonywani[a] [orzeczeń wydanych w państwie członkowskim]”:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Strona, która chce powołać się w państwie członkowskim na orzeczenie wydane w innym państwie członkowskim, przedstawia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności; oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 39, należący do sekcji 2 rozdziału III, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Wykonywanie<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, jest wykonalne w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 42 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Do celów wykonania w państwie członkowskim orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim wnioskodawca przedstawia właściwemu organowi egzekucyjnemu:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>odpis orzeczenia spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności; oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53, potwierdzające wykonalność orzeczenia i zawierające wyciąg z orzeczenia, a w stosownych przypadkach również odpowiednie informacje o podlegających zwrotowi kosztach postępowania i naliczeniu odsetek<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Jeżeli wystąpiono o wykonanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim, zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53 zostaje doręczone osobie, wobec której występuje się o wykonanie orzeczenia przed pierwszym środkiem wykonawczym. Zaświadczenie doręczane jest wraz z orzeczeniem, jeżeli przedmiotowe orzeczenie nie zostało uprzednio doręczone tej osobie<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, który znajduje się w sekcji 4, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Przepisy wspólne<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Na wniosek każdej zainteresowanej strony sąd pochodzenia wydaje zaświadczenie na formularzu określonym w załączniku I<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>W odniesieniu do odmiennego sformułowania tego przepisu i przepisu art. 54 rozporządzenia nr 44/2001 zob. pkt 39 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo austriackie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Z uwagi na przedmiot niniejszej opinii przedstawione poniżej rozważania dotyczą wyłącznie przepisów prawa proceduralnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zgodnie z postanowieniem Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego, Austria)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Postanowienie nr 3Obl152/15x.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="20150917">17 września 2015 r.</DATE>, wydanym na podstawie rozporządzenia nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>O ile mi wiadomo, żadne nowe postanowienie nie zostało wydane na podstawie rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE>, § 7a ust. 1<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>W brzmieniu mającym zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego, obecnie art. 419 ust. 1.</P></NOTE> Gesetz über das Exekutions- und Sicherungsverfahren (Exekutionsordnung) [ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (kodeksu egzekucyjnego)]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>RGBl. 79/1896, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>EO<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></NOTE>, w brzmieniu zmienionym, ma zastosowanie do zaświadczeń, o których mowa w art. 54 rozporządzenia nr 44/2001. Zgodnie z tym przepisem do wydania zaświadczenia właściwy jest sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 16 ust. 7 Bundesgesetz betreffend die Besorgung gerichtlicher Geschäfte durch Rechtspfleger [Rechtspflegergesetz (ustawy o referendarzach sądowych)]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>BGBl. 560/1985.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="19851212">12 grudnia 1985 r.</DATE> zadanie to wykonuje Rechtspfleger (referendarz sądowy).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Zgodnie z pkt 7 postanowienia Oberster Gerichtshof (sądu najwyższego) postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia w rozumieniu art. 54 rozporządzenia nr 44/2001 jest co do zasady regulowane przepisami proceduralnymi mającymi zastosowanie do postępowania głównego. Ponadto Oberster Gerichtshof orzekł w tym samym punkcie, że przepis § 84 ust. 1 EO (obecny § 411 ust. 1), który przewiduje postępowanie kontradyktoryjne, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Zgodnie z § 7 ust. 3 EO możliwe jest wniesienie środka prawnego w celu pozbawienia mocy zaświadczeń wydanych z naruszeniem przepisów prawa lub w oparciu o błąd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym i pytanie prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>BUAK jest podmiotem zbiorowym austriackiego prawa publicznego z siedzibą w Wiedniu (Austria), którego zadaniem jest pobieranie środków na fundusz urlopów płatnych oraz świadczeń z tytułu rozwiązania stosunku pracy pracowników sektora budowlanego zgodnie z Bauarbeiter-Urlaubs- und Abfertigungsgesetz 1972 (ustawą o urlopach i odprawach pracowników budowlanych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>BGBl. 414/1972, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>BUAG<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</P></NOTE>) z dnia <DATE ISO="19721123">23 listopada 1972 r.</DATE>, z późniejszymi zmianami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>BGBl. I 72/2016.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Gradbeništvo Korana z siedzibą w Słowenii jest przedsiębiorstwem, które delegowało pracowników na terytorium Austrii w celu realizacji przez nich robót budowlanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20161018">18 października 2016 r.</DATE> BUAK wniósł do Arbeits-und Sozialgericht Wien (sądu pracy i spraw społecznych w Wiedniu) powództwo przeciwko Gradbeništvo Korana, o, tytułem żądania głównego, zapłatę kwoty <FT TYPE="DECIMAL">38477,50</FT> EUR, odpowiadającej składce należnej od tej spółki, zgodnie z sekcją VIb BUAG, za dni pracy wykonanej przez znaczną liczbę oddelegowanych pracowników sektora budowlanego w Austrii w okresie od lutego 2016 r. do czerwca 2016 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20170428">28 kwietnia 2017 r.</DATE>, wydanym zaocznie, ponieważ Gradbeništvo Korana nie stawiła się na rozprawie wstępnej, która odbyła się w tym samym dniu, Arbeits- und Sozialgericht Wien (sąd pracy i spraw społecznych w Wiedniu) zasądził w całości zgodnie z żądaniem pozwu BUAK i wyznaczył termin 15 dni na dobrowolne wykonanie wyroku przez pozwaną spółkę. Powyższe orzeczenie, doręczone Gradbeništvo Korana z dniem <DATE ISO="20170621">21 czerwca 2017 r.</DATE>, w związku z niewniesieniem środka zaskarżenia stało się prawomocne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>W postanowieniu odsyłającym nie przedstawiono jakichkolwiek wyjaśnień w przedmiocie tego, czy pozwany wiedział o toczącym się postępowaniu, ani też nie wskazano żadnej podstawy uzasadniającej wytoczenie powództwa przed sądem miejsca zamieszkania powoda, co stanowiło odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W celu wykonania wyroku BUAK wniosła do tego samego sądu w dniu <DATE ISO="20170731">31 lipca 2017 r.</DATE> wniosek o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W związku ze złożonym wnioskiem sąd odsyłający zastanawia się nad możliwością zastosowania tego rozporządzenia, ponieważ zależy ona od tego, czy postępowanie, które doprowadziło do wydania wyroku z dnia <DATE ISO="20170428">28 kwietnia 2017 r.</DATE>, należy do zakresu spraw cywilnych i handlowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Uważa on, że pewne okoliczności mogłyby wskazywać, że postępowanie miało charakter publicznoprawny, chociaż w odniesieniu do pracowników oddelegowanych BUAK nie posiada uprawnień do wydawania tytułów egzekucyjnych, tak jak ma to miejsce w sytuacjach czysto wewnętrznych, oraz chociaż dochodząc zapłaty składek, BUAK musi wystąpić z powództwem przed Arbeits- und Sozialgericht Wien (sądem pracy i spraw społecznych w Wiedniu), którego właściwość ma charakter wyłączny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazał także, że wyrokiem z dnia <DATE ISO="20141119">19 listopada 2014 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyrok nr 5A_249/2014.</P></NOTE> Tribunal fédéral (sąd federalny, Szwajcaria) dokonał analizy podobnej procedury, prowadzonej w oparciu o sekcję VIb BUAG i orzekł, że biorąc pod uwagę stosunek podporządkowania istniejący między pracodawcą a BUAK, organ ten wykonuje względem pracodawcy prerogatywy władzy publicznej, a zatem takie postępowanie nie jest objęte zakresem stosowania art. 1 konwencji z Lugano<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Ze względu na datę wydania tego wyroku musi on dotyczyć Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu <DATE ISO="20071030">30 października 2007 r.</DATE>, której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia <DATE ISO="20081127">27 listopada 2008 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="147" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 147, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Arbeits- und Sozialgericht Wien (sąd pracy i spraw społecznych w Wiedniu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Czy art. 1 [rozporządzenia nr 1215/2012] należy interpretować w ten sposób, że sprawy, których przedmiotem jest dochodzenie przez Bauarbeiter-Urlaubs- und Abfertigungskasse (BUAK) roszczeń o składki od pracodawców w związku z delegowaniem [do Austrii] pracowników niemających zwykłego miejsca pracy w Austrii w celu świadczenia pracy lub w ramach wypożyczenia pracowników do Austrii lub od pracodawcy mającego siedzibę poza terytorium Austrii w związku z zatrudnieniem pracowników mających zwykłe miejsce pracy w Austrii, są <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>sprawami cywilnymi i handlowymi<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00AB" ID="QE0020"/>, w których ma zastosowanie wymienione rozporządzenie, nawet wtedy gdy roszczenia BUAK o składki są oparte są na prywatnoprawnych stosunkach pracy i służą zaspokojeniu prywatnoprawnych, wynikających ze stosunków pracy z pracodawcami roszczeń pracowników o urlop i wynagrodzenie urlopowe, niemniej</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>ani wysokości roszczenia pracowników o wynagrodzenie urlopowe wobec BUAK, ani też wysokości roszczeń BUAK o składki wobec pracodawców nie określa umowa lub układ zbiorowy, lecz rozporządzenie ministra federalnego,</P></ITEM><ITEM><P>składki należne BUAK od pracodawców służą – oprócz pokrycia kosztów wynagrodzenia urlopowego podlegającego wypłaceniu pracownikom – również pokryciu kosztów administracyjnych BUAK, oraz</P></ITEM><ITEM><P>BUAK przysługują w związku z dochodzeniem i egzekwowaniem roszczeń o takie składki z mocy prawa szersze uprawnienia niż osobie prywatnej poprzez to, że</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>pod rygorem kary pieniężnej pracodawcy są zobowiązani do dokonywania okazjonalnych, jak również regularnych, comiesięcznych bieżących zgłoszeń BUAK z zastosowaniem ustanowionego przez BUAK systemu komunikacji, do współdziałania i znoszenia działań kontrolnych BUAK, do zapewnienia wglądu w dokumenty dotyczące wynagrodzenia, działalności i w inne dokumenty oraz do udzielenia BUAK informacji, a także</P></ITEM><ITEM><P>w razie naruszenia przez pracodawców obowiązków zgłoszeniowych BUAK ma prawo do naliczenia składek należnych od pracodawców na podstawie własnych ustaleń, przy czym w tym przypadku roszczenie BUAK o składki istnieje w wysokości obliczonej przez BUAK niezależnie od faktycznych stosunków delegowania lub zatrudnienia?<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</P></ITEM></LIST></P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Trybunał został w dniu <DATE ISO="20180705">5 lipca 2018 r.</DATE> poinformowany o wszczęciu postępowania upadłościowego w odniesieniu do Gradbeništvo Korana oraz o podtrzymaniu wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sąd odsyłający<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Według informacji uzyskanych podczas rozprawy zastosowanie znajduje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia <DATE ISO="20150520">20 maja 2015 r.</DATE> w sprawie postępowania upadłościowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 141, s. 19</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>W swoich uwagach na piśmie Komisja zwraca się do Trybunału o wypowiedzenie się, po raz pierwszy, w kontekście procedury wydawania zaświadczenia zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, w przedmiocie dopuszczalności pytania prejudycjalnego w świetle art. 267 TFUE, która zależy od kwalifikacji zadań wykonywanych przez organ krajowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Komisja twierdzi, że sąd pochodzenia, wyznaczony jako odpowiedzialny za wydawanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, działa jako organ sądowy w ramach kontynuacji postępowania, które doprowadziło do wydania orzeczenia, które ma zostać wykonane, oraz że jest on właściwy do orzekania w przedmiocie zastosowania rozporządzenia na tym etapie, ponieważ wątpliwość ta nie mogła zostać rozstrzygnięta na etapie wydawania rozstrzygnięcia merytorycznego. Komisja wskazuje na logikę i cel rozporządzenia nr 1215/2012, a także na szczególne okoliczności sprawy związane z brakiem wniesienia przez pozwanego środka zaskarżenia, aby stwierdzić, że Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na przedłożone mu pytanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Aby ocenić, czy w postepowaniu głównym spełnione są warunki dopuszczalności odesłania prejudycjalnego, zasadne wydaje się odniesienie się, w pierwszej kolejności, do zasad ustanowionych przez Trybunał w tym przedmiocie, a w szczególności do zasad mających zastosowanie do badania dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez organ odpowiedzialny za wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że dane orzeczenie stanowi europejski tytuł egzekucyjny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040421">21 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="143" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 143, s. 15</REF.DOC.OJ>). Należy wskazać, że mimo iż Trybunał wydał trzy wyroki w postępowaniach dotyczących zaświadczeń wydanych w celu ułatwienia uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w państwie członkowskim [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Trade Agency</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑619/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Imtech Marine Belgium</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑300/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:825">EU:C:2015:825</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160616">16 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pebros Servizi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑511/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:448">EU:C:2016:448</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)], to wyłącznie ostatnia z wymienionych spraw doprowadziła Trybunał do zajęcia stanowiska w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Trybunał przypomniał z jednej strony, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału o ile art. 267 TFUE nie uzależnia możliwości zwrócenia się do Trybunału od kontradyktoryjnego charakteru postępowania, w którego toku sąd krajowy przedkłada pytanie prejudycjalne, o tyle sądy krajowe są uprawnione do występowania do Trybunału wyłącznie wtedy, gdy wniesiona zostanie do nich sprawa i muszą wydać rozstrzygnięcie w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160616">16 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pebros Servizi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑511/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:448">EU:C:2016:448</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Z drugiej jednak strony Trybunał podkreślił także, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>chociaż wyrażenie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>wydanie wyroku<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00AB" ID="QE0023"/> w rozumieniu art. 267 akapit drugi TFUE obejmuje całe postępowanie prowadzące do wydania orzeczenia przez sąd odsyłający, to wyrażenie to należy interpretować szeroko, tak by uniknąć sytuacji, w której wiele kwestii proceduralnych zostałoby uznanych za niedopuszczalne i nie mogłoby stać się przedmiotem wykładni dokonywanej przez Trybunał i w której Trybunał nie byłby w stanie dokonać wykładni wszystkich przepisów prawa Unii, które sąd odsyłający jest zobowiązany stosować<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160616">16 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pebros Servizi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑511/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:448">EU:C:2016:448</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz podobnie, w odniesieniu do rozporządzenia nr 805/2004, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Imtech Marine Belgium</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑300/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:825">EU:C:2015:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Po drugie, należy dokonać uzgodnienia z dwoma poprzednimi orzeczeniami Trybunału, które dotyczyły zaświadczeń wydanych na mocy rozporządzeń nr 44/2001 oraz nr 805/2004.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W wyroku z dnia <DATE ISO="20160616">16 czerwca 2016 r.</DATE>, Pebros Servizi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑511/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:448">EU:C:2016:448</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, wydanym na podstawie zasad opisanych powyżej, Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>opatrzenie orzeczenia sądowego zaświadczeniem europejskiego tytułu egzekucyjnego stanowi czynność o charakterze sądowym<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz pkt 30 tego wyroku.</P></NOTE>, potwierdzając tym samym analizę dokonaną w wyroku z dnia <DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, Imtech Marine Belgium<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑300/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:825">EU:C:2015:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Natomiast z wyroku z dnia <DATE ISO="20120906">6 września 2012 r.</DATE>, Trade Agency<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑619/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, wydanego przez Trybunał w ramach postępowania w przedmiocie środka prawnego wniesionego przeciwko stwierdzeniu wykonalności orzeczenia zaocznego wydanego w państwie członkowskim pochodzenia wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 54 rozporządzenia nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Tytułem przypomnienia należy wskazać, że artykuł ten odpowiada art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE>, można wywnioskować, że wydanie takiego zaświadczenia nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez sąd. Trybunał wskazał, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>w zakresie, w jakim sąd […] właściwy do wydania owego zaświadczenia nie jest koniecznie organem, który wydał orzeczenie, w przedmiocie którego wniesiono o stwierdzenie wykonalności, [zawarte w zaświadczeniu informacje dotyczące stanu faktycznego] mogą mieć jedynie charakter czysto oznajmujący, o wartości zwykłego powiadomienia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz pkt 35 i 36 tego wyroku.</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Z wyroków tych wynika, że elementy istotne z punktu widzenia kwalifikacji czynności wykonywanych przez sąd pochodzenia na etapie wydawania zaświadczenia, o którym mowa w art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012, należy wywodzić nie tylko z brzmienia przepisów, lecz również z systemu ustanowionego przez owo rozporządzenie i z jego celów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Analiza tych elementów doprowadziła mnie do stwierdzenia, że mimo pewnych punktów wspólnych dla rozporządzenia nr 1215/2012 i rozporządzeń nr 44/2001 i nr 805/2004 żadne z wcześniej przyjętych przez Trybunał rozwiązań nie może tu znaleźć bezpośredniego zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Należy bowiem wskazać przede wszystkim, że brzmienie art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 różni się od brzmienia art. 54 rozporządzenia nr 44/2001, któremu to przepisowi odpowiada. W art. 54 rozporządzenia nr 44/2001 wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>[s]ąd <HT TYPE="ITALIC">albo inny właściwy organ</HT> państwa członkowskiego, w którym wydane zostało orzeczenie, wystawia, na wniosek, zaświadczenie, używając formularza według załącznika V do niniejszego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Podkreślenie własne.</P></NOTE>, natomiast art. 53 stanowi, że zaświadczenie wydawane jest przez <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>sąd pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W dalszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydania przez sąd zaświadczenia potwierdzającego wykonalność orzeczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012. Należy wspomnieć o pkt 68 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090428">28 kwietnia 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Apostolides</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑420/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:271">EU:C:2009:271</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>[…] zaświadczenie, o którym mowa w art. 54 rozporządzenia nr 44/2001, stwierdza […] wykonalność w państwie członkowskim pochodzenia z dniem jego wystawienia<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</P></NOTE> należy odróżnić od postępowania w sprawie nadania danemu orzeczeniu zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz tytuł artykułu 6 rozporządzenia nr 805/2004: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>[…] zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</P></NOTE>. Wyrażenia te, zawarte w rozporządzeniach nr 805/2004 i 1215/2012 wskazują na znaczną różnicę między tymi dwoma procedurami. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 oraz art. 9 rozporządzenia nr 805/2004 nadanie zaświadczenia tytułu wykonawczego orzeczeniu dotyczącemu wierzytelności bezspornej przez sąd wydania poprzedza formalną czynność wydania zaświadczenia, co zostało wskazane przez Trybunał<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Imtech Marine Belgium</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑300/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:825">EU:C:2015:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Należy podkreślić, że w takim przypadku możliwość zastosowania rozporządzenia nr 805/2004 jest weryfikowana na etapie poprzedzającym wydanie zaświadczenia w odniesieniu do orzeczenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Wreszcie należy stwierdzić, że o ile – na podobieństwo rozporządzenia nr 805/2004 – rozporządzenie nr 1215/2012 ustanawia zasadę zniesienia procedury exequatur, o tyle w tym drugim rozporządzeniu zniesienie to nie jest uzależnione od spełnienia jakichkolwiek warunków wstępnych. Ta istotna zmiana, która została wprowadzona w drodze przekształcenia rozporządzenia nr 44/2001 i uprościła stwierdzenie wykonalności, wynika z wyrażonej w art. 39 rozporządzenia nr 1215/2012 zasady bezpośredniej wykonalności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zasada ta ma stanowić uzupełnienie zasady uznawania orzeczeń z mocy prawa, która to zasada opiera się na wzajemnym zaufaniu między państwami członkowskimi, o czym przypomina również motyw 26 rozporządzenia nr 1215/2012. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170309">9 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pula Parking</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑551/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:193">EU:C:2017:193</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Przepis ten należy odczytywać w świetle motywu 26 tego samego rozporządzenia, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>orzeczenie wydane przez sądy państwa członkowskiego powinno być traktowane tak, jak gdyby zostało wydane w wezwanym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Dlatego też do wykonania w państwie członkowskim orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim zgodnie z art. 42 rozporządzenia nr 1215/2012 wystarczające jest przekazanie kopii tego orzeczenia i zaświadczenia, o którym mowa w art. 53 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Rzeczone zaświadczenie stanowi zatem fundament realizacji zasady bezpośredniej wykonalności orzeczenia wydanego w państwach członkowskich. Innymi słowy – bez tego dokumentu orzeczenie nie jest w stanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>swobodnie krążyć w europejskim obszarze sądowniczym<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrażenie użyte w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160616">16 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pebros Servizi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑511/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:448">EU:C:2016:448</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) w sprawie europejskiego tytułu egzekucyjnego.</P></NOTE>, co nie miało miejsca w ramach systemu ustanowionego przez rozporządzenie nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Trade Agency</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑619/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W związku z tym, w celu ułatwienia zrozumienia orzeczenia, które ma zostać wykonane, stworzono zastępujące je zaświadczenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz art. 42 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>zaświadczenie […] zawiera[…] wyciąg z orzeczenia, a w stosownych przypadkach również odpowiednie informacje o podlegających zwrotowi kosztach postępowania i naliczeniu odsetek<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</P></NOTE>, którego tłumaczenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz art. 42 ust. 3 tego rozporządzenia.</P></NOTE> względnie tłumaczenie orzeczenia, które ma zostać wykonane, nie będzie obowiązujące w każdym przypadku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz w odniesieniu do warunków, w jakich tłumaczenie orzeczenia, które ma zostać wykonane, może jednak być wymagane przez właściwy organ egzekucyjny lub w stosownych przypadkach przez osobę, wobec której ma ono zostać wykonane, odpowiednio, art. 42 ust. 4 oraz art. 43 ust. 2 tego rozporządzenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Skuteczność tego systemu, która uzasadniała dodanie wielu rubryk w zaświadczeniu, opiera się na jakości kontroli sprawowanej przez sąd pochodzenia na etapie wydawania orzeczenia, które posłużą następnie za podstawę sporządzenia zaświadczenia. Jakiekolwiek dalsze kontrole nie są już przeprowadzane przez właściwy sąd w wezwanym państwie członkowskim. W przypadku wniosku o wykonanie orzeczenia wyłącznie osoba, w stosunku do której ma ono zostać wykonane, może zwrócić się do tego sądu, aby ocenił on podniesione przyczyny odmowy uznania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz art. 45 rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE> lub wykonania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz art. 46 rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE>. Właśnie ze względu na tę możliwość zaświadczenie wydane zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 winno być, na podstawie art. 43 tegoż rozporządzenia, doręczone osobie, wobec której występuje się o wykonanie orzeczenia przed pierwszym środkiem wykonawczym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach sąd, do którego złożono wniosek o wydanie zaświadczenia, musi przede wszystkim powielić dane zawarte w orzeczeniu podlegającym wykonaniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>W tym względzie wydaje się zrozumiałe, że w miarę możliwości ewentualne trudności były uwzględnione w momencie sporządzania wyroku.</P></NOTE>. Nie przystępuje on do kontroli spełnienia określonych wymagań uzasadniających zniesienie procedury exequatur, jak miało to miejsce w przypadku wcześniejszych instrumentów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Z wyjątkiem art. 16–18 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 Rady z dnia <DATE ISO="20000529">29 maja 2000 r.</DATE> w sprawie postępowania upadłościowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 160, s. 1</REF.DOC.OJ>), uchylonego rozporządzeniem 2015/848, zastąpionych, w tym samym brzmieniu, art. 19–21 tego rozporządzenia dotyczącymi uznawania i bezpośrednich skutków orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego. Zobacz także art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia <DATE ISO="20081218">18 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="007" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 7, s. 1</REF.DOC.OJ>), który uzależnia zniesienie procedury exequatur od zastosowania Protokołu haskiego z dnia <DATE ISO="20071123">23 listopada 2007 r.</DATE> o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych w państwie członkowskim, w którym orzeczenie zostało wydane, bez względu na stosowane przepisy proceduralne lub sprzeciw pozwanego.</P></NOTE>, gdy odstąpienie od procedury exequatur było powiązane czy to z weryfikacją szczególnych gwarancji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>W odniesieniu do roszczeń bezspornych zob. także rozporządzenie nr 805/2004 oraz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160616">16 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pebros Servizi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑511/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:448">EU:C:2016:448</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie można zauważyć, że od momentu wejścia w życie rozporządzenia nr 1215/2012 jedyny interes w zastosowaniu rozporządzenia nr 805/2004 polega na przestrzeganiu oferowanych przez nie gwarancji, skoro domniemanie uznania roszczenia jest oparte na stwierdzeniu, że strona, od której zasądzono zapłatę, nie uczestniczyła w postępowaniu.</P></NOTE>, czy z przeprowadzeniem postępowania według ściśle sprecyzowanych zasad, określonych w niektórych rozporządzeniach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="399" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 399, s. 1</REF.DOC.OJ>) oraz rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070711">11 lipca 2007 r.</DATE> ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="199" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 199, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>W związku z tym wydaje mi się, że w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 należy brać pod uwagę dwa przypadki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Jeżeli sąd pochodzenia uznał się za właściwy do wydania zaświadczenia, ponieważ orzeczenie podlegające wykonaniu zawiera wszystkie wymagane dane, akt wydania zaświadczenia nie ma charakteru sądowego. Nawet jeżeli zaświadczenie jest elementem kluczowym w procesie wykonania orzeczenia, przewidzianym w rozporządzeniu nr 1215/2012, jego charakter nie różni się w takim wypadku od zidentyfikowanego przez Trybunał charakteru zaświadczenia, o którym mowa w art. 54 rozporządzenia nr 44/2001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Trade Agency</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑619/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Należy zauważyć, że orzeczenie to dotyczyło informacji o postępowaniu zaocznym wskazywanych w danej rubryce formularza, który nie uległ zmianie w rozporządzeniu nr 1215/2012.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ponadto ponieważ art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 nie precyzuje, kto w ramach sądu wydania orzeczenia jest właściwy do wydania takiego zaświadczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Porównaj wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Imtech Marine Belgium</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑300/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:825">EU:C:2015:825</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) dotyczący pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>sądu pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 805/2004.</P></NOTE>, może ono zostać wydane także przez organ niebędący sądem. W takim przypadku pytanie skierowane do Trybunału nie ma racji bytu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jednakże jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, sąd pochodzenia nie wypowiedział się na etapie wydawania rozstrzygnięcia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wątpliwość taka może się też pojawić po raz pierwszy na etapie transgranicznego wykonania orzeczenia wydanego w sporze krajowym. Zobacz w tym względzie sprawa Weil (C‑361/18), obecnie w toku przed Trybunałem.</P></NOTE> w przedmiocie możliwości stosowania rozporządzenia nr 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>W tym względzie należy podkreślić, że – w przeciwieństwie do tego, co podniosła Komisja w pkt 16 swoich uwag pisemnych – pozwany, który ma miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim, został pozwany przed sąd innego państwa członkowskiego i nie stawia się, powinien zachować szczególną czujność w odniesieniu do stosowania rozporządzenia nr 1215/2012. Z jednej bowiem strony, jak wynika z motywu 13 tego rozporządzenia, wspólne europejskie przepisy dotyczące kompetencji muszą zostać zweryfikowane, a z drugiej strony, zgodnie z art. 28 wspomnianego rozporządzenia, sąd stwierdza z urzędu brak swej jurysdykcji, jeżeli jego jurysdykcja nie wynika z przepisów niniejszego rozporządzenia, oraz powinien przystąpić do ustalenia, czy zostało poszanowane prawo pozwanego do obrony. W tym względzie należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>pytania dotyczące zakresu stosowania przepisów konwencji [z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1972">Dz.U. 1972, L 299, s. 32</REF.DOC.OJ>), w brzmieniu zmienionym przez kolejne konwencje związane z przystępowaniem nowych państw do konwencji] mające na celu ustalenie jurysdykcji międzynarodowej powinny być uważane za zadawane w interesie publicznym<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930119">19 stycznia 1993 r.</DATE>, <NAME.CASE>Shearson Lehman Hutton</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑89/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:15">EU:C:1993:15</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE> i nie jest oczywiste, że spór dotyczy zakresu stosowania tego rozporządzenia, to na sądzie tym ciąży obowiązek dokonania kontroli sądowej, zgodnie z krajowymi przepisami procesowymi, w ramach postępowania z wniosku o wydanie zaświadczenia albo w postępowaniu w przedmiocie środka prawnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Podobnie jak w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951019">19 października 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Job Centre</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑111/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:340">EU:C:1995:340</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090625">25 czerwca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Roda Golf &amp; Beach Resort</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑14/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:395">EU:C:2009:395</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Logistik XXL (C‑135/18), obecnie w toku przed Trybunałem.</P></NOTE> wniesionego od decyzji o odmowie jego wydania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach sąd pochodzenia nie uzupełnia i nie interpretuje wydanego orzeczenia w celu wypełnienia niektórych rubryk wymaganych w zaświadczeniu w przypadku orzeczenia niepełnego bądź niedokładnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>W takich przypadkach, w mojej ocenie, zastosowanie znajdą inne procedury przewidziane w prawie krajowym, ponieważ na etapie wydawania zaświadczenia postępowanie nie ma charakteru kontradyktoryjnego.</P></NOTE>. Weryfikacja właściwości danego sądu do wydania zaświadczenia stanowi kontynuację postępowania w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w fazie mającej na celu zapewnienie natychmiastowej wykonalności wydanego orzeczenia. Sąd pochodzenia musi zatem podjąć decyzję, którą uzasadnia, zgodnie z szeroką interpretacją pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>postępowania mającego zakończyć się wydaniem orzeczenia sądowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz pkt 31 i nast. niniejszej opinii.</P></NOTE><QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, czy jest uprawniony, aby zwrócić się do Trybunału z pytaniem. Zależą od tego bezpośrednio pewność prawa i szybkie wykonanie orzeczenia wydanego w państwie członkowskim pochodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W mojej ocenie taka sytuacja jest podobna do sytuacji, w której sąd pochodzenia ma dokonać wykładni treści niektórych rubryk zaświadczenia w odniesieniu do specyfiki swojego prawa krajowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Logistik XXL (C‑135/18), obecnie w toku przed Trybunałem, który dotyczy rubryki 4.4 formularza zawartego w załączniku I do rozporządzenia nr 1215/2012. W owym przypadku sąd państwa pochodzenia orzekł, że orzeczenie w sprawie zapłaty pewnej kwoty jest tymczasowo wykonalne, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia przez wierzyciela. Wierzyciel ten może ograniczyć wykonanie orzeczenia do określonej kwoty wierzytelności (i w konsekwencji – ograniczyć udzielaną przez siebie gwarancję) lub do środków zabezpieczających, po upływie terminu, bez konieczności wnoszenia gwarancji.</P></NOTE> lub orzec w przedmiocie właściwości sądu rozpatrującego sprawę co do istoty w przypadku orzeczenia ustanawiającego środki tymczasowe lub zabezpieczające<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz rubryka 4.6.2 formularza zawartego w załączniku I do rozporządzenia nr 1215/2012 oraz w szczególności uwagi A. Nuyts <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>La refonte du règlement Bruxelles I<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>, <HT TYPE="ITALIC">Revue critique de droit international privé</HT>, Dalloz, Paris, 2013, s. 1–64, w szczególności s. 27 (pkt 23, 24).</P></NOTE>. Sąd pochodzenia wykonuje wówczas funkcje sądownicze, co uzasadnia jego uprawnienie do zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Taka kwalifikacja sądu w rozumieniu art. 267 TFUE musi jednak moim zdaniem pozostać wyjątkiem. W istocie nie może dochodzić na etapie wykonania orzeczenia do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>wszczęcia nowego procesu<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyrażenie zapożyczone z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111013">13 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Prism Investments</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑139/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:653">EU:C:2011:653</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ponieważ podważałoby to cel rozporządzenia nr 1215/2012 oraz naruszało prawa dłużników<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>W sprawie przestrzegania prawa do obrony zobacz motyw 29 rozporządzenia nr 1215/2012.</P></NOTE>. Należy bowiem przypomnieć o niekontradyktoryjnym charakterze postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Co więcej, dłużnik, któremu doręczono zaświadczenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Przy tej okazji należy moim zdaniem poinformować o powodach odmowy uznania lub wykonania przewidzianych w rozporządzeniu nr 1215/2012, w tym w szczególności tych opartych na zasadach ochrony słabszej strony. Zobacz w tym względzie sprawa Salvoni (C‑347/18), obecnie w toku przed Trybunałem.</P></NOTE>, może<?PAGE NO="12"?> wnieść środek prawny przeciwko skutkom zaświadczenia wyłącznie w granicach przewidzianych w art. 45<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz także odesłanie do tych postanowień w art. 46 tego rozporządzenia. W przedmiocie weryfikacji poszanowania prawa do obrony zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Trade Agency</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑619/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), który w mojej ocenie można odnieść także do rozporządzenia nr 1215/2012, ponieważ załącznik I zawiera ten sam formularz, który znajduje się w załączniku V do rozporządzenia nr 44/2001, a który stanowił przedmiot dyskusji w owej sprawie. Jednakże motyw 30 rozporządzenia nr 1215/2012 przewiduje, że strona sprzeciwiająca się wykonaniu orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim powinna – w zakresie, w jakim to możliwe, i zgodnie z systemem prawnym wezwanego państwa członkowskiego – móc powołać się w tym samym postępowaniu także na podstawy odmowy przewidziane w prawie krajowym, w terminach określonych w tym prawie. W ten sposób powinny zostać przezwyciężone trudności badane w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111013">13 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Prism Investments</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑139/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:653">EU:C:2011:653</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> rozporządzenia nr 1215/2012. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału są one interpretowane wąsko, aby na tym etapie postępowania pozwany prawidłowo zawiadomiony o toczącym się postępowaniu nie mógł podnosić zarzutów, takich jak możliwość stosowania tego rozporządzenia, które mógł był podnieść przed sądem orzekającym co do istoty sprawy lub w procedurze odwoławczej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Meroni</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑559/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:349">EU:C:2016:349</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). W przeciwnym wypadku, jeżeli chodzi o możliwość zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012, oznaczałoby to, że sąd wezwanego państwa członkowskiego może dokonywać kontroli oceny dokonanej przez sąd pochodzenia.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Mając na uwadze całość powyższych rozważań, uważam, że sąd, do którego złożono wniosek o wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 1215/2012 i który ma wątpliwości dotyczące możliwości zastosowania powyższego rozporządzenia w razie braku orzeczenia w tej kwestii, jest uprawniony do wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>W związku z tym proponuję, aby Trybunał stwierdził, że w przypadku wątpliwości co do możliwości zastosowania rozporządzenia nr 1215/2012 wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 53 tego rozporządzenia wymaga przeprowadzenia badania sądowego, w ramach którego sąd krajowy jest uprawniony do wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, a zatem można stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł, iż w przypadku braku pewności co do możliwości zastosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych wydanie zaświadczenia zgodnie z art. 53 tego rozporządzenia wymaga przeprowadzenia badania sądowego, w ramach którego sąd krajowy jest uprawniony do wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, a zatem można stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien (sąd pracy i spraw społecznych w Wiedniu, Austria) jest dopuszczalny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>