2Από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι το ιστορικό της διαφοράς είναι το εξής:- 1)Την 1η Νοεμβρίου 1990 ο προσφεύγων — ο οποίος κατοικούσε τότε στην περιοχή Anderlecht των Βρυξελλών — προσελήφθη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (...) ως επικουρικός υπάλληλος με σύμβαση αορίστου χρόνου και τοποθετήθηκε στο Λουξεμβούργο. 'Ελαβε, βάσει του άρθρου 69 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του Λοιπού Προσωπικού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΛΠ), τις ημερήσιες αποζημιώσεις που προβλέπει το άρθρο 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ. Από της προσλήψεως του ο προσφεύγων εγκαταστάθηκε στο Messancy, κοντά στα σύνορα Βελγίου-Λουξεμβούργου, για να συμμορφωθεί στην υποχρέωση διαμονής που προβλέπουν τα άρθρα 54 του ΚΛΠ και 20 του ΚΥΚ, ενώ η σύζυγος του και τα παιδιά τους παρέμειναν στο Anderlecht.
- 2)Την 1η Ιανουαρίου 1991 ο προσφεύγων προσελήφη από το Κοινοβούλιο ως έκτακτος υπάλληλος με σύμβαση αορίστου χρόνου η οποία προέβλεπε δοκιμαστική υπηρεσία έξι μηνών. Βάσει του άρθρου 25 του ΚΛΠ, συνέχισε να λαμβάνει τις προαναφερθείσες ημερήσιες αποζημιώσεις, η παροχή των οποίων προς αυτόν διατηρήθηκε από την ημερομηνία αυτή καθ' όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας του, δηλαδή επί έξι μήνες.
- 3)Στις 16 Δεκεμβρίου 1991 ο προσφεύγων προσελήφθη από το Κοινοβούλιο ως δόκιμος υπάλληλος βαθμού Β 5 και συνέχισε να υπηρετεί στο Λουξεμβούργο. Μετά τη μονιμοποίηση του, η οποία έγινε τον Οκτώβριο του 1992, ο προσφεύγων ετοιμάστηκε να εγκαταλείψει την οικογενειακή του κατοικία στο Anderlecht.
- 4)Στις 16 Δεκεμβρίου 1991 ανανεώθηκε η παροχή των προαναφερθεισών ημερησίων αποζημιώσεων στον προσφεύγοντα, υπό την ιδιότητά του ως δοκίμου υπαλλήλου, για περίοδο 128ημερών, δηλαδή ως τις 21 Απριλίου 1992. Με την ενέργεια αυτή η διοίκηση περιόρισε σε 12 μήνες (ή 365ημέρες) το σύνολο των περιόδων για τις οποίες του χορηγούσε τις αποζημιώσεις αυτές, τούτο δε εφαρμόζοντας τον ακόλουθο υπολογισμό:
σύνολο των πριν από τον διορισμό του προσφεύγοντος περιόδων παροχών
ως επικουρικού υπαλλήλου από τις 5 Νοεμβρίου 1990 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1990 (δύο μήνες ή 57ημέρες),
ως εκτάκτου υπαλλήλλου από την 1η Ιανουαρίου 1991 έως τις 30 Ιουνίου 1991 (έξι μήνες ή 180ημέρες).
ήτοι οκτώ μήνες ή 237ημέρες,
υπόλοιπο σε σχέση με το ανώτατο όριο των δώδεκα μηνών (ή 365ημερών):
365ημέρες - 237ημέρες = 128ημέρες.
- 5)Στο εκκαθαριστικό σημείωμα αποδοχών του προσφεύγοντος του Ιουνίου του 1992 εμφανίστηκε για πρώτη φορά ότι η καταβολή των ημερησίων αποζημιώσεων είχε αποφασιστεί αναδρομικώς από τις 22 Απριλίου 1992. Στον προσφεύγοντα, που είχε ζητήσει από την υπηρεσία εκκαθαρίσεως προφορικές εξηγήσεις επί του θέματος αυτού, δόθηκε η απάντηση ότι, σύμφωνα με την ισχύουσα στη Γενική Γραμματεία του Κοινοβουλίου διοικητική πρακτική, το όργανο αυτό σώρευε τις διάφορες περιόδους που ο δικαιούχος είχε υπηρετήσει είτε ως επικουρικός υπάλληλος είτε ως έκτακτος υπάλληλος είτε ως δόκιμος υπάλληλος έτσι, η διοίκηση κατέβαλλε ημερήσιες αποζημιώσεις μόνο για ανώτατη περίοδο δώδεκα μηνών.
- 6)Με σημείωμα της 7ης Ιουλίου 1992, που πρωτοκολλήθηκε στη Γενική Γραμματεία του Κοινοβουλίου στις 13 του ίδιου μήνα, ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση κατά του εκκαθαριστικού σημειώματος των αποδοχών του του Ιουνίου του 1992, ζητώντας την καταβολή των ημερησίων αποζημιώσεων ως τις 15 Οκτωβρίου 1992 (διάρκεια της περιόδου δοκιμασίας του προσαυξημένης κατά ένα μήνα). Ο προσφεύγων επικαλέστηκε ιδίως το περιεχόμενο το γράμμα του άρθρου 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ και ισχυρίστηκε ότι η πρακτική που χρησιμοποιούσε το Κοινοβούλιο για να περιορίζει σε ένα έτος τη συνολική σωρευμένη διάρκεια καταβολής των ημερησίων αποζημιώσεων, λαμβανομένων υπόψη των διαφόρων προηγουμένων υπηρεσιακών καταστάσεων, δεν τηρούσε ούτε το γράμμα ούτε το πνεύμα του ΚΥΚ. Προέβαλε εξάλλου ότι οι ημερήσιες αποζημιώσεις παρέχονται για να μπορέσει ο υπάλληλος να αντιμετωπίσει τα έκτακτα έξοδα που γεννά η σύγχρονη διατήρηση δύο κατοικιών. Προσέθεσε ότι, εφόσον ο επικρινόμενος περιορισμός δεν εφαρμόζεται από άλλα κοινοτικά όργανα, η επί του θέματος πρακτική της Γενικής Γραμματείας αποτελούσε δυσμενή διάκριση έναντι των υπαλλήλων του Κοινοβουλίου.
- 7)Με έγγραφο της 3ης Δεκεμβρίου 1992 ο Γενικός Γραμματέας του Κοινοβουλίου γνωστοποίησε στον προσφεύγοντα ότι η εξέταση της διοικητικής ενστάσεως του ήταν εκκρεμής και ότι το πρόβλημα που η εν λόγω ένσταση είχε εγείρει είχε υποβληθεί στο σώμα των προϊσταμένων διοικήσεως για να εξευρεθεί ομοιόμορφη λύση, δεδομένου ότι ο Γραμματέας είχε λάβει διαφορετικές απαντήσεις από τα διάφορα ενδιαφερόμενα όργανα.
- 8)Αφού απέστειλε στις 28 Ιανουαρίου 1993 υπομνηστικό έγγραφο στον Γενικό Γραμματέα του Κοινοβουλίου, ο προσφεύγων έλαβε στις 2 Φεβρουαρίου 1993 απόφαση ρητής απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως του. Με την απόφαση αυτή ο Γενικός Γραμματέας, αφού σημείωσε ότι δεν διέθετε ακόμη την άποψη των άλλων οργάνων προκειμένου να δοθεί κοινή λύση, παρατήρησε ότι οι διατάξεις του άρθρου 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ είχαν εφαρμογή, δυνάμει του άρθρου 25 του ΚΛΠ, και στους υπαλλήλους που εμπίπτουν στο ΚΛΠ και ότι οι κανόνες παροχής των ημερησίων αποζημιώσεων έπρεπε, κατόπιν αυτού, να ερμηνευθούν και να εφαρμοστούν κατά τρόπο ενιαίο και συνεκτικό. Έτσι, η ανώτατη διάρκεια ενός έτους, όσον αφορά την παροχή των ημερησίων αποζημιώσεων, προβλέπεται τόσο από το άρθρο 25 του ΚΛΠ για τους εκτάκτους υπαλλήλους όσο και από το άρθρο 65 του ΚΛΠ για τους επικουρικούς υπαλλήλους, δηλαδή στις περιπτώσεις των πιο προσωρινών σχέσεων εργασίας στις Κοινότητες, τόσο από νομική όσο και από ουσιαστική άποψη. Τέλος, από όλες αυτές τις διατάξεις προκύπτει ότι η παροχή των ημερησίων αποζημιώσεων έχει σχεδιαστεί ως μέτρο πρώτης βοήθειας, προσωρινής ακριβώς φύσεως και με τεκμαιρόμενο χαρακτήρα, αφού δεν απαιτείται να αποδείξει ο ενδιαφερόμενος τα έξοδα στα οποία έχει υποβληθεί. Άλλωστε, το ποσό που χορηγείται κατ' αυτόν τον τρόπο δεν καταβάλλεται ανάλογα με την υπηρεσιακή κατάσταση του δικαιούχου κατά συνέπεια, δεν μπορεί να παραταθεί πέραν του ορίου που είναι το πιο ευνοϊκό ηθελημένο από τις κανονιστικές διατάξεις, απλώς και μόνον λόγω της αλλαγής της φύσεως της σχέσεως εργασίας που συνδέει τον δικαιούχο με το όργανο.
<TI><P>Επί των λόγων που στηρίζονται σε νομικά σφάλματα διαπραχθέντα κατά την εφαρμογή του άρθρου 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ</P></TI>13Το άρθρο 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ ορίζει:Ο υπάλληλος που αποδεδειγμένα είναι υποχρεωμένος να αλλάξει τόπο διαμονής, για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του άρθρου 20 του ΚΥΚ, δικαιούται, για την περίοδο που καθορίζεται στην παράγραφο 2, ημερησίας αποζημιώσεως (...).
14Πρώτον, το Κοινοβούλιο θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα καθορίζοντας ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ημερησίων αποζημιώσεων τη μη χορήγηση αποζημιώσεως πρώτης εγκαταστάσεως ή μη εφαρμόζοντας την προϋπόθεση αυτή. Κατά το Κοινοβούλιο, είτε το Πρωτοδικείο θεώρησε ορθά ότι η προϋπόθεση αυτή προκύπτει από το άρθρο 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, οπότε παρέλειψε να τη λάβει υπόψη στην περίπτωση του Vienne, ο οποίος, σε αντίθεση με όσα διαλαμβάνονται στην απόφαση του Πρωτοδικείου και σύμφωνα με τα περιλαμβανόμενα στη δικογραφία έγγραφα, έλαβε αποζημίωση πρώτης εγκαταστάσεως, είτε το Πρωτοδικείο έκρινε εσφαλμένα ότι η προϋπόθεση αυτή προκύπτει από το άρθρο 10 του παραρτήματος VII. Επ' αυτού το Κοινοβούλιο παραθέτει τη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.15Το Πρωτοδικείο δέχθηκε, με τη σκέψη 27 της αποφάσεώς του, τα εξής:Πρέπει να τονιστεί εκ προοιμίου ότι το αντικείμενο της παρούσας διαφοράς περιορίζεται στο ζήτημα αν ο προσφεύγων, υπό την ιδιότητα του ως δοκίμου υπαλλήλου που δεν έχει ακόμα μετακομίσει ούτε έχει λάβει αποζημίωση εγκαταστάσεως, δικαιούται, για το τελευταίο τμήμα της περιόδου δοκιμασίας του προσαυξημένης κατά ένα μήνα, να του καταβληθούν οι ημερήσιες αποζημιώσεις που προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 2, στοιχείο β', του παραρτήματος VII του ΚΥΚ. Τα άρθρα 25 και 69 του ΚΛΠ — ιδίως τα χρονικά όρια που προβλέπουν — δεν έχουν εφαρμογή εν προκειμένω συγκεκριμένα, τα άρθρα αυτά διείπαν την καταβολή των ημερησίων αποζημιώσεων κατά τις περιόδους πριν από την ήδη επίδικη (...).
16Ο τρόπος με τον οποίο το Κοινοβούλιο ερμηνεύει τη σκέψη 27 της αποφάσεως είναι εσφαλμένος, διότι το Πρωτοδικείο δεν καθορίζει με τη σκέψη αυτή καμία προϋπόθεση χορηγήσεως ημερησίων αποζημιώσεων. Το μέρος της φράσεως που αναφέρει την αποζημίωση εγκαταστάσεως, το οποίο περιλαμβάνει μόνο μη δυνάμενες να προσβληθούν στο πλαίσιο της αναιρέσεως διαπιστώσεις πραγματικών περιστατικών, είναι καθαρά διηγηματικού χαρακτήρα. Το μόνο νομικό ζήτημα το οποίο αφορά η σκέψη 27 είναι το ποια είναι η εφαρμοστέα διάταξη για τη χορήγηση ημερησίων αποζημιώσεων στους δόκιμους υπαλλήλους.17Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί.18Δεύτερον, το Κοινοβούλιο διατείνεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα απορρίπτοντας την άποψη ότι ο Vienne δεν έπρεπε να λάβει ημερήσιες αποζημιώσεις καθόσον δεν πληρούσε την προϋπόθεση του άρθρου 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, που ορίζει ότι ο υπάλληλος πρέπει αποδεδειγμένα να είναι υποχρεωμένος να αλλάξει τόπο διαμονής. Κατά το Κοινοβούλιο, ο Vienne είχε είδη αλλάξει τόπο διαμονής κατά την αρχική ανάληψη των καθηκόντων του.19Με τη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Πρωτοδικείο έκρινε:(...) η άποψη αυτή δεν λαμβάνει υπόψη τον συνεχή και διαρκή χαρακτήρα της υποχρεώσεως χορηγήσεως αποζημιώσεως που επιβάλλει η εν λόγω διάταξη στα όργανα έναντι των υπαλλήλων τους.
20Κατά της εκτιμήσεως αυτής του Πρωτοδικείου δεν χωρεί αμφισβήτηση.21Ο τόπος διαμονής που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για την εφαρμογή του άρθρου 10 του παραρτήματος VII είναι εκείνος στον οποίο ο ενδιαφερόμενος διατηρεί το κέντρο των συμφερόντων του. Για να δικαιούται ημερησίων αποζημιώσεων αρκεί να μην μπορεί να συνεχίσει να κατοικεί σ' αυτόν τον τόπο της προηγούμενης διαμονής του. Η ερμηνεία αυτή επιβάλλεται διότι σκοπός των ημερησίων αποζημιώσεων είναι η αντιστάθμιση των δυσχερειών που γεννώνται λόγω της προσωρινής σχέσεως εργασίας του ενδιαφερομένου. Όπως ορθά παρατήρησε το Πρωτοδικείο, η προσωρινότητα αυτή εξακολουθεί να υφίσταται καθ' όλη τη διάρκεια των τριών περιόδων που διακρίνουν ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ.22Επομένως, ο δεύτερος λόγος που στηρίζεται στο άρθρο 10 πρέπει να απορριφθεί.23Τέλος, το Κοινοβούλιο προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κατά την εκτίμηση του σκοπού των ημερησίων αποζημιώσεων, λαμβάνοντας ως επιχείρημα το άρθρο 9 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ.24Με τη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Πρωτοδικείο έκρινε ότι:(...) φαίνεται εύλογο να παροτρυνθεί ο ενδιαφερόμενος να μη προβεί σε μετακόμιση η οποία, σε περίπτωση μη μονιμοποιήσεως, θα αποδεικνυόταν πρόωρη και θα προκαλούσε, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, σε περίπτωση παύσεως των καθηκόντων του ενδιαφερομένου, διπλή επιστροφή των εξόδων μετακομίσεως (...).
25Κατά το Κοινοβούλιο, αυτή η διπλή επιστροφή αποκλείεται ήδη από την ακόλουθη προϋπόθεση, η οποία ορίζεται στο άρθρο 9, παράγραφος 3, πρώτο φράση, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ:Ο μόνιμος υπάλληλος οφείλει να πραγματοποιεί τη μετακόμιση εντός του επομένου έτους μετά από την παρέλευση της περιόδου της περιόδου δοκιμασίας.
26Το Κοινοβούλιο ερμηνεύει τη διάταξη αυτή υπό την έννοια ότι ο υπάλληλος πρέπει να περιμένει τη μονιμοποίηση του για να πραγματοποιήσει μετακόμιση της οποίας τα έξοδα θα μπορούν να του επιστραφούν. Συνεπώς, η εκ μέρους του Πρωτοδικείου ερμηνεία του άρθρου 9 προσδίδει στο άρθρο 10 έναν σκοπό τον οποίο το άρθρο αυτό δεν έχει.27Πρέπει διαπιστώνεται ότι η εφαρμογή του άρθρου 9 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας διαφοράς. Εντούτοις, η ερμηνεία του οδηγεί σε συμπέρασμα αντίθετο προς εκείνο το οποίο επιχειρεί να συναγάγει το Κοινοβούλιο. Η παράγραφος 3, πρώτη φράση, της διατάξεως αυτής προϋποθέτει σαφώς ότι η σχέση εργασίας του ενδιαφερομένου εξακολουθεί να είναι προσωρινή μέχρι το τέλος της περιόδου δοκιμασίας του. Πράγματι, η κατάσταση του υπαλλήλου παγιώνεται μόνο μετά τη μονιμοποίηση του.28Επομένως, η ορθή ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 3, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ παρέχει απλώς ένα συμπληρωματικό επιχείρημα υπέρ της συνεχίσεως της χορηγήσεως των ημερησίων αποζημιώσεων καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου που χαρακτηρίζεται από την προσωρινότητα της σχέσεως.29Συνεπώς, ούτε αυτός ο λόγος μπορεί να γίνει δεκτός.30Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.