z dnia 13 listopada 2008 r. ( *1 )
„Pomoc państwa — System pomocy — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Wykonanie decyzji — Odzyskanie przekazanej pomocy — Całkowita niemożliwość wykonania”
W sprawie C-214/07
mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 88 ust. 2 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną w dniu 23 kwietnia 2007 r.,
Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez C. Giolita, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
strona skarżąca,
przeciwko
Republice Francuskiej, reprezentowanej przez G. de Berguesa, S. Ramet oraz J.C. Gracię, działających w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
TRYBUNAŁ (druga izba),
w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.C. Bonichot, K. Schiemann, P. Kūris i L. Bay Larsen (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: E. Sharpston,
sekretarz: R. Grass,
uwzględniając procedurę pisemną,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 2008 r.,
wydaje następujący
Wyrok
|
1 |
Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji 2004/343/WE z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczącej systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw przeżywających trudności (Dz.U. L 108, s. 38, zwanej dalej „decyzją”), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 5 i 6 tej decyzji, art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 10 WE. |
|
2 |
Republika Francuska kwestionuje zasadność skargi i wnosi o jej oddalenie. |
Okoliczności powstania sporu
|
3 |
Decyzja uznaje za pomoc państwa ustanawiające zwolnienia podatkowe przepisy art. 44f, 1383A, 1464B i 1464C code général des impôts (powszechnego kodeksu podatkowego, zwanego dalej „CGI”). Przepisy te zostały wprowadzone ustawą budżetową na 1989 r. nr 88-1149, z dnia 23 grudnia 1988 r. (JORF z dnia , s. 16320), bez uprzedniego zgłoszenia ich Komisji. |
|
4 |
Zgodnie z art. 44f CGI spółki stworzone w celu przejęcia działalności przedsiębiorstw przemysłowych przeżywających trudności korzystają z dwuletniego zwolnienia z podatku od osób prawnych. Na mocy art. 1464B i 1464C CGI te nowo stworzone spółki mogą również, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych organów samorządu terytorialnego, korzystać w tym samym okresie ze zwolnienia z podatku od działalności gospodarczej i podatku od nieruchomości. |
|
5 |
Artykuł 1 decyzji uznaje ten system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem oraz stwierdza, że został on wprowadzony w życie z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE. |
|
6 |
Zgodnie z art. 2 tej decyzji przyznane zwolnienia nie stanowią pomocy państwa, jeśli spełniają warunki określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. L 10, s. 30) lub w zasadach de minimis mających zastosowanie w dniu przyznania pomocy. |
|
7 |
Artykuł 3 poza tym potwierdza zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy, o której mowa w art. 1, spełniającej warunki określone w komunikacie Komisji w sprawie regionalnych systemów pomocy z 1979 r. (Dz.U. C 31, s. 9), w wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej z 1998 r. (Dz.U. C 74, s. 9) lub w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10, s. 33). |
|
8 |
Artykuł 5 nakazuje odzyskanie bezprawnie udzielonej i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy w następujący sposób: „Francja podejmie wszelkie niezbędne środki w celu odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w ramach systemu, o którym mowa w art. 1, innej niż określona w art. 2 i 3, i przekazanej im niezgodnie z prawem. Francja odzyska pomoc bezzwłocznie i zgodnie z procedurą określoną prawem krajowym, pod warunkiem, że umożliwi ona natychmiastowe i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji. […]”. [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie poniższe cytaty z tej decyzji]. |
|
9 |
Artykuł 6 stanowi: „Francja poinformuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od notyfikacji niniejszej decyzji o środkach podjętych i tych, które mają zostać podjęte w celu jej wykonania”. |
|
10 |
Artykuł 7 dodaje: „Informacje te Francja dostarczy przy użyciu załączonego formularza oraz sporządzi pełną listę przedsiębiorstw, które uzyskały zwolnienia zgodnie z systemem, o którym mowa w art. 1, wraz z kwotami wypłaconymi w każdym przypadku. Francja sporządzi listę przedsiębiorstw, które otrzymały pomoc zgodnie z systemem, o którym mowa w art. 1, niespełniających warunków ustanowionych w rozporządzeniu [nr 69/2001], w zasadach de minimis mających zastosowanie w dniu przyznania pomocy, rozporządzeniem [nr 70/2001], w komunikacie Komisji w sprawie regionalnych systemów pomocy z 1979 r. i w wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej z 1998 r. Lista będzie zawierać również kwoty pomocy otrzymane przez każde przedsiębiorstwo”. |
|
11 |
W następstwie wymiany korespondencji oraz wezwań wystosowanych po upływie przewidzianego decyzją terminu dwóch miesięcy na poinformowanie Komisji o środkach podjętych i planowanych w celu jej wykonania, Komisja uznała, że Republika Francuska w dalszym ciągu nie wykonała decyzji i zdecydowała o wniesieniu niniejszej skargi. |
W przedmiocie skargi
Argumentacja stron
Argumentacja Komisji
|
12 |
Komisja zarzuca Republice Francuskiej, że w ramach wykonania decyzji nie odzyskała żadnej kwoty. |
|
13 |
Komisja dodaje, że ona sama przyjęła całkowitą niemożliwość wykonania decyzji w odniesieniu do lat 1991–1993, zważywszy że przy braku danych podatkowych dotyczących tego okresu beneficjenci, którzy uzyskali pomoc w tym okresie, nie mogą zostać zidentyfikowani. |
|
14 |
Wyłącza ona natomiast całkowitą niemożliwość wykonania decyzji w odniesieniu do okresu następującego po 1993 r. |
|
15 |
Odnosząc się do przedsiębiorstw będących beneficjentami pomocy, które zaprzestały działalności, a których dotyczy korespondencja w przedmiocie wykonania decyzji, Komisja podnosi, że w przypadku przeniesienia aktywów należy zbadać finansowe warunki transakcji w celu zapewnienia, że przeniesienie zostało dokonane na zasadach rynkowych. |
|
16 |
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi to warunek uznania pomocy za włączoną w cenę kupna z tym skutkiem, że nabywca nie może, co do zasady być traktowany jako osiągający korzyść (wyroki z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C-390/98 Banks, Rec. s. I-6117, pkt 77, i z dnia w sprawie C-277/00 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. s. I-3925, pkt 80), a korzyść wynikająca z pomocy pozostaje zachowana przez zbywcę. |
|
17 |
W przypadkach, kiedy nie istnieje rzeczywisty rynek niektórych dóbr, których własność została przeniesiona po zaprzestaniu działalności, można posłużyć się innymi odniesieniami lub innymi kryteriami w celu sprawdzenia, czy pomoc nie została przeniesiona na nabywcę. |
|
18 |
W każdym razie odzyskanie pomocy nie może być uzależnione od wskazania kwoty pomocy w akcie przeniesienia aktywów. W przeciwnym wypadku byłoby niezwykle łatwo podważyć skuteczność (effet utile) przepisów dotyczących pomocy państwa. Wystarczyłoby bowiem, by strony umowy zbycia po cenie niższej od rynkowej nie wspomniały w niej o przeniesieniu pomocy. Sprawdzenie, czy dokonano przeniesienia pomocy na rzecz nabywcy, nie może zależeć od woli stron umowy. |
|
19 |
Komisja dodaje, ze zarzut oparty na art. 10 WE nie powinien być uważany za odrębny od zarzutu braku wykonania art. 5 i 6 decyzji. Jego celem jest bowiem wyłącznie uwypuklenie nadmiernej zwłoki, z jaką władze francuskie zastosowały się do decyzji. |
Argumentacja Republiki Francuskiej
|
20 |
Republika Francuska jest zdania, że zostały podjęte wszystkie możliwe środki w celu wykonania decyzji. Niemniej jednak odzyskanie pomocy było niemożliwe w odniesieniu do przedsiębiorstw będących beneficjentami, które zaprzestały działalności. |
— W przedmiocie odzyskania pomocy od beneficjentów, którzy nie zaprzestali działalności
|
21 |
Republika Francuska wymienia rozmaite trudności, jakie napotkała przy ustalaniu tożsamości beneficjentów, obliczeniu kwoty podlegającej odzyskaniu pomocy, jak również w zakresie wyboru i wykonania procedur zmierzających do osiągnięcia tego celu. Jej zdaniem trudności polegały na ograniczeniach o charakterze zewnętrznym, związanych z rozmiarem i złożonością działań prowadzących do odzyskania pomocy. |
|
22 |
Trudności w zakresie ustalenia tożsamości beneficjentów pomocy z lat budżetowych 1991–1993 wynikały przede wszystkim z przepisów prawa krajowego, które nakazują archiwizację dokumentów księgowych jedynie przez okres dziesięciu lat. |
|
23 |
Co do kolejnych lat problemy te wynikały z faktu, że system pomocy niekoniecznie wymagał szczegółowej identyfikacji beneficjentów w ramach systemu deklaracji. Konieczne było zatem przeprowadzenie dochodzenia w ramach właściwych organów administracji lokalnej. |
|
24 |
Republika Francuska podnosi, że w dniu 16 marca 2005 r. przekazała Komisji wykaz 55 przedsiębiorstw, które skorzystały z pomocy w kwocie brutto wykraczającej poza pułap wspólnotowy przekraczający 1 milion EUR w okresie od 1994 r. do 2002 r. |
|
25 |
Dodaje ona, że w dniu 7 lipca 2006 r., w odpowiedzi na pismo Komisji z dnia wzywające do przekazania wykazu wszystkich przedsiębiorstw, które skorzystały ze zwolnienia podatkowego przewyższającego 100000 EUR, dostarczyła ona:
|
|
26 |
W duplice złożonej w dniu 22 października 2007 r. dołącza ona wykaz 88 przedsiębiorstw zobowiązanych do zwrotu pomocy powyżej 200000 EUR. |
|
27 |
Odnosząc się do trudności w określeniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi, Republika Francuska wiąże je przede wszystkim art. 2 i 3 decyzji. |
|
28 |
Wskazuje ona, że kwota podlegającej zwrotowi pomocy odpowiada kwocie zwolnień podatkowych, które nie wchodzą w zakres zastosowania przywołanych art. 2 i art. 3. Co do zaś identyfikacji przedsiębiorstw będących beneficjentami, jej zdaniem określenie kwoty pomocy wymagało zgromadzenia informacji ze wszystkich organów administracji podatkowej na szczeblu departamentalnym, zebranych w drodze przeglądania całości akt podatkowych omawianych przedsiębiorstw. Zeznania podatkowe składane na poziomie krajowym nie zawierały bowiem niektórych informacji niezbędnych dla zastosowania wspólnotowych wytycznych w przedmiocie krajowej pomocy regionalnej oraz pomocy na rzecz MŚP. |
|
29 |
Republika Francuska sygnalizuje, że Komisja zgodziła się na pewne złagodzenie stanowiska w przedmiocie stosowania przywołanych wytycznych oraz że w związku z tym właściwe władze mogły dokonać różnego rodzaju obliczeń umożliwiających określenie wartości pomocy podlegającej zwrotowi, odpowiadającej kwocie zwolnień podatkowych pomniejszonej o wartość pomocy, do której odnoszą się przepisy wspólnotowe w przedmiocie pomocy de minimis, pomocy regionalnej i pomocy na rzecz MŚP. |
|
30 |
Podnosi ona, po drugie, że określenie kwoty pomocy podlegającej zwrotowi było również utrudnione ze względu na konieczność współpracy z zainteresowanymi przedsiębiorstwami. Właściwe władze, będąc zobowiązane traktować wierzytelności wynikające z obowiązku zwrotu pomocy jako wierzytelności podatkowe, nie dysponowały bowiem dla tego rodzaju wierzytelności, w ramach prawa krajowego, procedurą sformalizowanego dialogu, taką jak ta przewidziana w stosunku do wierzytelności podatkowych. Współpraca ze strony zainteresowanych przedsiębiorstw okazała się poza tym konieczna w wielu przypadkach, w których niezbędne informacje nie figurowały w ich aktach podatkowych. |
|
31 |
Odnosząc się wreszcie do trudności dotyczących procedur mających na celu odzyskanie pomocy, Republika Francuska podkreśla, że procedura mająca zastosowanie do wierzytelności niepodatkowych wymaga zaangażowania trzech władz: organu administracji podatkowej na szczeblu departamentalnym, odpowiedzialnego w zakresie realizacji wierzytelności podlegających odzyskaniu; prefekta, jako zarządzającego wierzytelnościami, kierującego wezwania do zapłaty; oraz księgowych dyrekcji generalnej ds. audytu, odpowiedzialnych za odzyskanie wierzytelności. Dodaje ona, że w celu zwiększenia skuteczności zdecydowano o podziale wierzytelności wedle klucza departamentalnego, tak aby każdy prefekt mógł kierować wezwanie do zapłaty w stosunku do przedsiębiorstw mających siedzibę w jego departamencie. |
|
32 |
W duplice Republika Francuska przyznała, że w dniu sporządzenia tej repliki wezwania do zapłaty wciąż nie zostały wystosowane. |
— W przedmiocie odzyskania pomocy od beneficjentów, którzy zaprzestali działalności
|
33 |
Republika Francuska podnosi, że w swej korespondencji z Komisją powołała się ona na całkowitą niemożliwość odzyskania pomocy od 204 beneficjentów, którzy zaprzestali działalności. |
|
34 |
Dodaje ona, że Komisja udzieliła jednak odpowiedzi, iż:
|
|
35 |
Twierdzi ona, że tak w zakresie przeniesień aktywów dokonanych w formie umownej, jak i tych dokonanych w ramach postępowań naprawczych i upadłościowych, organy podatkowe nie są w stanie ocenić, czy rozpatrywane przeniesienia aktywów zostały dokonane na normalnych warunkach rynkowych. |
|
36 |
Chociaż bowiem istnieje rynek nieruchomości, to nie istnieje rynek używanych dóbr przemysłowych. Stąd też brak jest jakichkolwiek odniesień, aby określić cenę rynkową obowiązującą w chwili przeniesienia. |
|
37 |
W konsekwencji nie sposób ocenić, czy, w przypadku zaprzestania działalności przedsiębiorstwa, przeniesienie aktywów spowodowało przeniesienie pomocy na nowego nabywcę. |
|
38 |
Republika Francuska podkreśla poza tym, że:
|
|
39 |
W każdym razie odzyskanie pomocy napotykało również przeszkody natury prawnej. |
|
40 |
W ten sposób, w odniesieniu do przedsiębiorstw będących przedmiotem postępowania upadłościowego, nie sposób dochodzić zwrotu wierzytelności, które nie zostały zgłoszone u syndyka w wyznaczonym terminie. |
|
41 |
Co do zbycia aktywów drogą umowną przez przedsiębiorstwa, które zaprzestały działalności, odzyskanie pomocy jest pozbawione wszelkich podstaw prawnych w przypadkach, w których przeniesienie pomocy na nabywcę nie zostało wspomniane w umowie w przedmiocie zbycia aktywów. |
|
42 |
Republika Francuska utrzymuje zatem, że znajduje się w sytuacji całkowitej niemożliwości windykacji pomocy, z jakiej korzystały przedsiębiorstwa, które zaprzestały działalności. |
Ocena Trybunału
W przedmiocie odzyskania pomocy
|
43 |
W przypadku decyzji negatywnej dotyczącej pomocy przyznanej bezprawnie jej odzyskanie nakazane przez Komisję odbywa się w warunkach określonych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1), zgodnie z którym: „[…] windykacja [odzyskanie pomocy] zostaje przeprowadzona bezzwłocznie i zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie decyzji Komisji. W tym celu oraz w wypadku postępowania przed sądami krajowymi zainteresowane państwa członkowskie podejmują wszelkie konieczne kroki, jakie dostępne są w ich odpowiednich systemach prawnych, włącznie ze środkami tymczasowymi, bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego”. |
|
44 |
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynym argumentem, jaki państwo członkowskie może przytoczyć na swoją obronę wobec skargi Komisji o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest całkowita niemożliwość prawidłowego wykonania decyzji (zob. w szczególności wyrok z dnia 20 września 2007 r. w sprawie C-177/06 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. s. I-7689, pkt 46, i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
45 |
W przypadku trudności, na podstawie w szczególności art. 10 WE, nakładającego na państwa członkowskie i instytucje Wspólnoty wzajemne obowiązki lojalnej współpracy, Komisja i państwo członkowskie powinny w dobrej wierze współpracować w celu pokonania trudności w pełnym przestrzeganiu postanowień traktatu, zwłaszcza dotyczących pomocy państwa (zob. wyrok z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-415/03 Komisja przeciwko Grecji, Zb. Orz. s. I-3875, pkt 42, i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
46 |
Przesłanka całkowitej niemożliwości wykonania nie jest spełniona, gdy pozwane państwo członkowskie ogranicza się do poinformowania Komisji o trudnościach natury prawnej, politycznej lub praktycznej w wykonaniu decyzji, nie podejmując względem przedsiębiorstw, których to dotyczy, rzeczywistych kroków zmierzających do odzyskania pomocy i nie przedstawiając Komisji alternatywnych sposobów wykonania decyzji, które mogłyby pomóc przezwyciężyć te przeszkody (zob. w szczególności wyrok z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od C-485/03 do C-490/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb. Orz. s. I-11887, pkt 74, i przytoczone tam orzecznictwo). |
|
47 |
W niniejszej sprawie należy od razu stwierdzić, że na długo po upływie terminu określonego w art. 6 decyzji i terminów dodatkowych wyznaczonych przez Komisję w korespondencji z pozwanym państwem członkowskim, żadna kwota nie była przez nie odzyskana ani w dniu wniesienia skargi, ani też w dniu złożenia dupliki, niemalże cztery lata po wydaniu tej decyzji. |
— W przedmiocie odzyskania pomocy od beneficjentów, którzy nie zaprzestali działalności
|
48 |
Tytułem wstępu należy stwierdzić, że pomoc odnosząca się do lat budżetowych 1991–1993 nie jest przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu. Komisja przed wniesieniem skargi uznała istnienie całkowitej niemożliwości odzyskania pomocy udzielonej w tym okresie, wyraźnie potwierdzając to stanowisko w skardze. |
|
49 |
W pozostałym zakresie Republika Francuska nie może skutecznie twierdzić, że trudności, na które się powołuje, stanowią przeszkody o charakterze zewnętrznym. |
|
50 |
Trudności te, dotyczące ustalania identyfikacji beneficjentów, obliczenia kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu oraz wyboru i wykonania procedur zmierzających do osiągnięcia tego celu, wynikają z problemów natury wewnętrznej w efekcie działań i zaniechań władz krajowych. |
|
51 |
Należy zwrócić uwagę, że napotykając trudności o charakterze wewnętrznym, władze krajowe prowadziły korespondencję z Komisją. Odpowiedziały w ten sposób na żądania udzielenia informacji, opisały napotkane trudności, zaproponowały kompromisy mogące rozwiązać niektóre spośród nich i domagały się instrukcji. |
|
52 |
Niemniej jednak ich reakcja na korespondencję Komisji była początkowo znacznie opóźniona. |
|
53 |
Ponadto, podczas gdy początkowo Komisja, która w art. 7 akapit drugi decyzji, jak i w późniejszych pismach, nalegała na konieczność sporządzenia wykazu przedsiębiorstw objętych odzyskaniem pomocy oraz bezzwłocznego i skutecznego jej odzyskania, później zgodziła się na łagodniejsze stosowanie wspólnotowych wytycznych, władze francuskie:
|
|
54 |
W odniesieniu do beneficjentów, którzy nie zaprzestali działalności, z powyższych uwag wynika również, że przesłanka całkowitej niemożliwości wykonania decyzji nie została spełniona oraz że zarzut oparty na naruszeniu art. 5 decyzji jest zasadny. |
— W przedmiocie odzyskania pomocy od beneficjentów, którzy zaprzestali działalności
|
55 |
Należy zwrócić uwagę, że Komisja, ani w korespondencji poprzedzającej niniejsze postępowanie, ani w skardze, nie zarzuciła pozwanemu państwu członkowskiemu braku wykonania decyzji w odniesieniu do przedsiębiorstw, które po prostu przestały istnieć nie znajdując nabywcy. |
|
56 |
W sytuacji, gdy przedsiębiorstwo jest przedmiotem postępowania upadłościowego, przywrócenie stanu poprzedniego i wyeliminowanie zakłóceń konkurencji wynikających z bezprawnie przyznanej pomocy może, co do zasady, dokonać się poprzez wpisanie wierzytelności z tytułu zwrotu danej pomocy na listę wierzytelności (ww. wyrok w sprawie Niemcy przeciwko Komisji, pkt 85). Jeżeli termin zgłaszania wierzytelności upłynął, władze krajowe powinny, jeżeli tylko taka procedura istnieje i jest nadal otwarta, wszcząć postępowanie mające na celu przywrócenie terminu po jego upływie, co pozwoliłoby w szczególnych przypadkach na zgłoszenie wierzytelności po terminie. |
|
57 |
W odniesieniu do beneficjentów, którzy zaprzestali działalności i zbyli swoje aktywa, do władz krajowych należy sprawdzenie, czy warunki finansowe przeniesienia były zgodne z tymi panującymi na rynku. |
|
58 |
W takim przypadku element pomocy został wyceniony według cen rynkowych i włączony do ceny sprzedaży w ten sposób, że nie można uważać nabywcy za uprzywilejowanego względem innych przedsiębiorców na rynku (ww. wyrok w sprawie Niemcy przeciwko Komisji, pkt 80). W przeciwnym wypadku nie można wykluczyć tego, iż, w odpowiednim przypadku, dokonujący zbycia może zostać zobowiązany do zwrotu danej pomocy, jeśli zostanie ustalone, że w rzeczywistości zachowuje on przewagę konkurencyjną związaną z korzystaniem z pomocy (ww. wyrok w sprawie Niemcy przeciwko Komisji, pkt 86). |
|
59 |
W celu sprawdzenia finansowych warunków zbycia władze krajowe mogą uwzględnić w szczególności jego formę, np. przetargu publicznego, który z założenia zapewnia sprzedaż na zasadach rynkowych. |
|
60 |
Mogą one jednocześnie uwzględnić, w szczególności, ewentualną opinię biegłego, która może zostać sporządzona w odniesieniu do transakcji zbycia. |
|
61 |
W przypadku, gdy aktywa zostały nabyte przez wielu różnych nabywców, nic, co do zasady, nie stoi na przeszkodzie, by sprawdzić, czy warunki finansowe każdej z transakcji były zgodne z tymi panującymi na rynku. |
|
62 |
Jeżeli zbycie aktywów miało formę umowy, odzyskanie pomocy od nabywców nie może zależeć od wyraźnego powołania się na przeniesienie pomocy w tym akcie. Aby odzyskanie pomocy mogło mieć miejsce, nabywca musi posiadać wiedzę na temat istnienia pomocy i wszczętej procedury kontrolnej Komisji. |
|
63 |
W świetle powyższych uwag pozwane państwo członkowskie nie może, w celu uniknięcia stwierdzenia naruszenia ciążących na nim obowiązków, ograniczyć się do powołania ogólnych i abstrakcyjnych twierdzeń, nie odnosząc się do konkretnych przypadków szczególnych, zbadanych w świetle wszystkich działań rzeczywiście podjętych w celu wykonania decyzji. |
|
64 |
W przeciwnym wypadku doprowadziłoby to, w drodze wnioskowania a priori, do wyłączenia całej kategorii przedsiębiorstw, które zaprzestały działalności, podczas gdy, jeśli chodzi o nie, można przyjąć całkowitą niemożliwość wykonania decyzji jedynie w niektórych przypadkach, stosownie od okoliczności każdej sprawy. |
|
65 |
W niniejszej sprawie w korespondencji z Komisją Republika Francuska podniosła całkowitą niemożliwość wykonania decyzji w odniesieniu do 204 przedsiębiorstw, które zaprzestały działalności. Jednakże nie powołuje ona żadnego dowodu podjęcia jakichkolwiek konkretnych działań w celu zbadania sytuacji każdego z przedsiębiorstw i oceny, czy sytuacja ta pociąga za sobą konieczność odzyskania pomocy zgodnie z powołanymi powyżej kryteriami. Nie wykazała ona nawet faktu wykorzystania zgody Komisji, w ramach współpracy przewidzianej w art. 10 WE, na kontrolę ograniczoną do transakcji najbardziej znaczących. |
|
66 |
W tych okolicznościach należy stwierdzić, również w odniesieniu do beneficjentów, którzy zaprzestali działalności, że przesłanka całkowitej niemożliwości wykonania decyzji nie została spełniona oraz że zarzut oparty na naruszeniu art. 5 decyzji jest zasadny. W przedmiocie informowania Komisji o działaniach podjętych i planowanych w celu wykonania decyzji. |
|
67 |
Trybunał nie zbadał zarzutu opartego na art. 6 decyzji i zmierzającego do stwierdzenia naruszenia po stronie Republiki Francuskiej, w związku z faktem niepoinformowania Komisji o środkach podjętych i zaplanowanych w celu wykonania decyzji, z uwagi na fakt, iż to państwo członkowskie właśnie nie przystąpiło do wykonania ciążących na nim zobowiązań w wyznaczonym terminie (zob. w szczególności ww. wyrok z dnia 20 września 2007 r. w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 54, i powołane tam orzecznictwo). |
|
68 |
Należy zatem stwierdzić, że nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 tej decyzji. |
W przedmiocie kosztów
|
69 |
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Republika Francuska przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji należy ją obciążyć kosztami postępowania. |
|
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje: |
|
|
|
Podpisy |
( *1 ) Język postępowania: francuski.