<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-162/20 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0162</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:153">EU:C:2022:153</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>19</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20220303">3.3.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑162/20 P</HT></P><P>WV/ESDZ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (siódma izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220303">3 marca 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Służba publiczna</KEYWORD><KEYWORD>Urzędnicy</KEYWORD><KEYWORD>Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 60 akapit pierwszy</KEYWORD><KEYWORD>Nieusprawiedliwiona nieobecność</KEYWORD><KEYWORD>Zakres</KEYWORD><KEYWORD>Zaliczenie nieobecności na poczet corocznego urlopu wypoczynkowego</KEYWORD><KEYWORD>Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia</KEYWORD><KEYWORD>Urzędnik niewypełniający obowiązków w rozumieniu art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑162/20 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20200408">8 kwietnia 2020 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">WV</HT>, którą reprezentował É. Boigelot, avocat,</P><PARTY.STATUS>wnosząca odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której drugą stroną postępowania jest:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)</HT>, którą reprezentowali S. Marquardt i R. Spáč, w charakterze pełnomocników, tych zaś wspierali M. Troncoso Ferrer, abogado, i F.-M. Hislaire, avocat,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (siódma izba),</P><P>w składzie: I. Ziemele (sprawozdawczyni), prezes szóstej izby, pełniąca obowiązki prezesa siódmej izby, T. von Danwitz i A. Kumin, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: J. Richard de la Tour,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20210603">3 czerwca 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W swoim odwołaniu WV wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200129">29 stycznia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>WV/ESDZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑471/18</NO.CASE>, niepublikowanego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zaskarżonym postanowieniem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:26">EU:T:2020:26</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd oddalił oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia <DATE ISO="20171127">27 listopada 2017 r.</DATE> w sprawie wstrzymania wypłaty części wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), a po drugie w razie potrzeby decyzji ESDZ z dnia <DATE ISO="20180502">2 maja 2018 r.</DATE> oddalającej zażalenie złożone przez wnoszącą odwołanie w dniu <DATE ISO="20180103">3 stycznia 2018 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>decyzją oddalającą zażalenie<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu leżącego u podstaw rozpatrywanego odwołania (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Urzędnikom w okresie aktywnego zatrudnienia zapewnia się warunki pracy zgodne z odpowiednimi normami bezpieczeństwa i higieny pracy, co najmniej na poziomie minimalnych wymagań mających zastosowanie na mocy środków przyjętych w tych dziedzinach zgodnie z traktatami<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 12a ust. 1 regulaminu pracowniczego przewiduje, że urzędnicy powstrzymują się od jakichkolwiek form nękania psychicznego oraz molestowania seksualnego. Ów art. 12a definiuje w ust. 3 i 4, odpowiednio, nękanie psychiczne i molestowanie seksualne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 21 regulaminu pracowniczego:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Urzędnik, niezależnie od swojej rangi służbowej, wspiera i służy radą swoim przełożonym; odpowiada za wykonywanie powierzonych mu obowiązków.</ALINEA><ALINEA>Urzędnik kierujący określonym działem służby jest odpowiedzialny wobec swoich przełożonych za wykonywanie powierzonych mu uprawnień oraz wydanych przez niego poleceń. Odpowiedzialność jego podwładnych nie zwalnia go z jego własnej odpowiedzialności<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 55 tego regulaminu stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="055.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Urzędnicy aktywnie zatrudnieni pozostają zawsze w dyspozycji swojej instytucji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="055.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Normalny tygodniowy czas pracy wynosi od 40 do 42 godzin, zaś dzienny czas pracy ustalany jest przez organ powołujący. W tych samych granicach, organ powołujący po konsultacji z Komitetem Pracowniczym może ustalić godziny pracy określonych grup urzędników wykonujących obowiązki o szczególnym charakterze.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="055.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W sytuacjach spowodowanych nagłą potrzebą służby lub z powodów wynikających z przepisów bezpieczeństwa urzędnik może być zobowiązany do pozostawania w gotowości w miejscu pracy lub w miejscu zamieszkania poza normalnymi godzinami pracy. Organ powołujący każdej instytucji określa szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu po konsultacji z Komitetem Pracowniczym.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku, urzędnik nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia przełożonego. Bez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, jakakolwiek nieusprawiedliwiona nieobecność, która zostanie należycie stwierdzona, jest odliczana od corocznego urlopu tego urzędnika. Jeśli wykorzystał on już swój coroczny urlop, traci on prawo do wynagrodzenia za okres nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 86 regulaminu pracowniczego brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="086.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniem naruszenia przez urzędnika lub byłego urzędnika obowiązków wynikających z niniejszego regulaminu pracowniczego, może zostać zastosowana wobec niego kara dyscyplinarna.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="086.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli organ powołujący lub OLAF [Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] posiadają dowody na zaniedbanie w rozumieniu ust. 1, mogą rozpocząć postępowanie administracyjne mające na celu zweryfikowanie, czy nastąpiło takie zaniedbanie [Organ powołujący lub OLAF mogą wszcząć postępowanie administracyjne w celu sprawdzenia istnienia naruszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli zostaną im przekazane dowody pozwalające zakładać istnienie takiego naruszenia].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="086.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Reguły, procedury oraz środki dyscyplinarne obejmujące postępowanie administracyjne określono w załączniku IX<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Załącznik IX do regulaminu pracowniczego, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Postępowanie dyscyplinarne<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, przewiduje w art. 9 ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Organ powołujący może nałożyć jedną z wymienionych kar:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>pisemne upomnienie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>karę nagany;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>odroczenie awansu na wyższy stopień na okres od jednego do 23 miesięcy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>przeniesienie na niższy stopień;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>czasowe przeniesienie na niższy stopień na okres od 15 dni do jednego roku;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>przeniesienie na niższy stopień [do niższej grupy zaszeregowania] w ramach tej samej grupy funkcyjnej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>zakwalifikowanie do niższej grupy funkcyjnej bez [przeniesienia] lub z przeniesienie[m] na niższy stopień;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>usunięcie ze stanowiska oraz, w miarę potrzeb, pro tempore obniżenie [emerytury] lub wstrzymanie na określony czas wypłacania emerytury, [lub potrącenie przez określony czas z kwoty] renty inwalidzkiej; skutki tego środka nie obejmują osób pozostających na utrzymaniu urzędnika […]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Dla celów rozpatrywanego odwołania okoliczności powstania sporu, przedstawione w pkt 1–48 zaskarżonego postanowienia, można streścić w następujący sposób:</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie, WV, jest urzędnikiem Unii Europejskiej. Od dnia <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE> jest zatrudniona w ESDZ i od tego czasu pełniła swoje obowiązki w kilku wydziałach ESDZ. W szczególności od dnia <DATE ISO="20150201">1 lutego 2015 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20160930">30 września 2016 r.</DATE> wnosząca odwołanie pełniła swoje obowiązki w wydziale EURCA West3 ESDZ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Od dnia 1 października do dnia <DATE ISO="20161115">15 listopada 2016 r.</DATE> wnosząca odwołanie została przeniesiona w interesie służby do wydziału Americas.2, a następnie w dniu <DATE ISO="20161116">16 listopada 2016 r.</DATE> do wydziału PRISM ESDZ. Wnosząca odwołanie wskazuje, że kilkakrotnie zwracała się do administracji, aby poznać uzasadnienie jej wyłączenia z wydziału EURCA West3.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170116">16 stycznia 2017 r.</DATE> wnoszącą odwołanie poinformowano o tym, że jej nieobecności uznano za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>nieusprawiedliwione<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>. Poinformowano ją również, co się tyczy jej obecności, że nie widziano jej jeszcze w biurze.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170210">10 lutego 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie zwróciła się do swoich przełożonych z zapytaniem o swoje nieobecności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Wiadomością elektroniczną z dnia <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie przesłała zaświadczenie lekarskie w celu usprawiedliwienia nieobecności w pracy w dniach <DATE ISO="20170330">30</DATE> i <DATE ISO="20170331">31 marca 2017 r.</DATE> oraz <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W wiadomości elektronicznej z dnia <DATE ISO="20170410">10 kwietnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie zasygnalizowała swoim przełożonym, że do informatycznego systemu zarządzania personelem Sysper zostały nieprawidłowo wprowadzone nieobecności, z których pewne miały dotyczyć dat przyszłych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170411">11 kwietnia 2017 r.</DATE> doszło do wymiany wiadomości elektronicznych między wnoszącą odwołanie a jej przełożonymi na temat domniemanych nieusprawiedliwionych nieobecności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W dniach <DATE ISO="20170425">25</DATE> i <DATE ISO="20170426">26 kwietnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie prowadziła korespondencję elektroniczną ze swoim kierownikiem w przedmiocie okoliczności, że jej kierownik wydziału uważał, iż jej obecność w biurze została uznana przez administrację za nieusprawiedliwioną nieobecność. Kierownik wnoszącej odwołanie przedstawił jej w szczególności warunki, jakie należy spełnić, aby dana osoba została uznana za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>obecną<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> w pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170912">12 września 2017 r.</DATE> kierownik wnoszącej odwołanie skierował do niej pismo, w którym wskazano, że w okresie od <DATE ISO="20170101">1 stycznia</DATE> do <DATE ISO="20170714">14 lipca 2017 r.</DATE> miała ona 85 dni kalendarzowych nieusprawiedliwionych nieobecności, które zostaną potrącone z jej wynagrodzenia zgodnie z art. 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W wiadomości elektronicznej z dnia <DATE ISO="20170915">15 września 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie odpowiedziała na to pismo i zwróciła się w szczególności o przekazanie jej wyciągów z rejestru wejść i wyjść z budynku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170925">25 września 2017 r.</DATE> kierownik wydziału HR 3 wskazał wnoszącej odwołanie, że ze względów ochrony danych nie może mieć tych wyciągów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W spornej decyzji ESDZ poinformował wnoszącą odwołanie, że wyliczenie jej nieusprawiedliwionych nieobecności zostało skorygowane, a mianowicie że 9 dni zostanie przekształcone w urlop wypoczynkowy, a z jej wynagrodzenia zostanie potrącona równowartość 72 dni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20171207">7 grudnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie została poinformowana o kwocie, która zostanie potrącona z jej wynagrodzenia począwszy od lutego 2018 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180103">3 stycznia 2018 r.</DATE> wnosząca odwołanie wniosła na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na sporną decyzję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180206">6 lutego 2018 r.</DATE> Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej dokonał potrącenia z wynagrodzenia wnoszącej odwołanie na podstawie tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180427">27 kwietnia 2018 r.</DATE> wnosząca odwołanie otrzymała wyciągi z rejestru wejść i wyjść z budynku za okres od <DATE ISO="20170101">1 stycznia</DATE> do <DATE ISO="20170208">8 lutego 2017 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180502">2 maja 2018 r.</DATE> organ powołujący wydał decyzję oddalającą zażalenie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20180802">2 sierpnia 2018 r.</DATE> wnosząca odwołanie wniosła skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności spornej decyzji i w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie, a po drugie, stwierdzenie przez Sąd, że kwoty, które będą podlegały zwrotowi na rzecz wnoszącej odwołanie zostaną powiększone o odsetki za zwłokę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Ponadto wnosząca odwołanie wniosła na podstawie art. 89 § 3 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem o nakazanie ESDZ przedstawienia różnych dokumentów i materiałów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Na poparcie skargi do Sądu wnosząca odwołanie podniosła tylko jeden zarzut, w którym powołuje się na naruszenie art. 1e ust. 2, a także art. 12, 12a, 21, 25, 26, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, obowiązku dbałości, zasady dobrej administracji, rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20001218">18 grudnia 2000 r.</DATE> o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="008" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 8, s. 1</REF.DOC.OJ>), art. 41, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE>, prawa do obrony oraz art. 296 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W jedynym zarzucie wnosząca odwołanie powołała się również na nadużycie prawa, nadużycie proceduralne, oczywiste naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równości broni, a także na naruszenie zasady nakazującej administracji wydanie decyzji wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnych powodów, zasad proporcjonalności, kontradyktoryjności i pewności prawa, a także rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010530">30 maja 2001 r.</DATE> w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 145, s. 43</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Zaskarżonym postanowieniem Sąd w części odrzucił tę skargę wnoszącej odwołanie jako oczywiście niedopuszczalną, a w części oddalił ją jako prawnie oczywiście bezzasadną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie Sąd uznał najpierw, że jedynie argumenty dotyczące naruszenia art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego oraz obowiązku uzasadnienia przedstawiono w formie spełniającej minimalne wymogi przewidziane w art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem, a pozostałe argumenty odrzucił jako oczywiście niedopuszczalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Sąd oddalił następnie argumenty dotyczące naruszenia art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego oraz obowiązku uzasadnienia jako oczywiście bezzasadne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, co się tyczy zarzucanego naruszenia art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, Sąd uznał w szczególności w pkt 79 zaskarżonego postanowienia, że nawet gdyby wykazano, iż wnosząca odwołanie rzeczywiście była obecna w pomieszczeniach ESDZ, jak sama twierdzi, nie zmienia to faktu, że wyrażając jasno swój zamiar nieświadczenia pracy w wydziale PRISM ze względu na to, że chciała się skoncentrować wyłącznie na kwestiach administracyjnych związanych z jej przeniesieniem, wnosząca odwołanie nie spełniła wymogów art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego. Zdaniem Sądu nie można zatem zarzucić ESDZ, że służba ta uznała, iż wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji nieusprawiedliwionej nieobecności. Ponadto Sąd zauważył, że ponieważ przełożeni nie wyrazili uprzedniego zezwolenia na nieobecności uznane przez ESDZ, potrącenie z wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe było jedynie konsekwencją niedochowania wymogów przewidzianych w art. 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, co się tyczy podnoszonego braku uzasadnienia decyzji oddalającej zażalenie, po przypomnieniu, po pierwsze, że można uznać, iż decyzja jest wystarczająco uzasadniona z uwagi na to, że wydano ją w kontekście znanym zainteresowanemu urzędnikowi, pozwalającym mu zrozumieć jej zakres, a po drugie, że znajomość przez zainteresowanego tego kontekstu może stanowić uzasadnienie rozpatrywanej decyzji, Sąd uznał w pkt 85 zaskarżonego postanowienia, że z decyzji oddalającej zażalenie wynika, że wnosząca odwołanie bardzo szczegółowo zna kontekst, w który wpisuje się sporna decyzja. W tym względzie Sąd wyjaśnił, że sama wnosząca odwołanie załączyła do swojego zażalenia szereg pism i wiadomości elektronicznych przesłanych w ramach korespondencji z ESDZ mających za przedmiot potrącenie z wynagrodzenia za dni uznane za dni nieusprawiedliwionych nieobecności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności w konsekwencji oddalenia żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji oraz decyzji oddalającej zażalenie i z tych samych względów Sąd oddalił w pkt 87 zaskarżonego postanowienia żądania wnoszącej odwołanie mające na celu stwierdzenie, że kwoty, które będą podlegały zwrotowi na jej rzecz, zostaną powiększone o odsetki za zwłokę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Wreszcie, biorąc pod uwagę częściowe odrzucenie tych żądań stwierdzenia nieważności jako oczywiście niedopuszczalnych i częściowe ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych, Sąd orzekł w pkt 88 i 89 zaskarżonego postanowienia, że żądanie sformułowane przez wnoszącą odwołanie na podstawie art. 89 § 3 lit. d) regulaminu postępowania również należy oddalić. Zdaniem Sądu ze skargi nie wynika, by dokumenty, o których przedstawienie się zwrócono, mogły podważyć stwierdzenie dokonane w pkt 74–80 zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym wnosząca odwołanie nie wspierała swoich przełożonych, wykonując powierzone jej obowiązki, i nie pozostawała zawsze w dyspozycji ESDZ zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, ani by dokumenty te mogły wykazać, iż decyzja oddalająca zażalenie jest niewystarczająco uzasadniona. W każdym razie wnosząca odwołanie nie określiła<?PAGE NO="7"?> z wystarczającą precyzją dokumentów, których przedstawienia domagała się, ani nie dostarczyła Sądowi minimum informacji uzasadniających użyteczność tych dokumentów dla potrzeb postępowania zgodnie z art. 88 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W swoim odwołaniu WV wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego postanowienia;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie ESDZ całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem; oraz</P></ITEM><ITEM><P>przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>ESDZ wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uznanie skargi za niedopuszczalną albo przynajmniej za bezzasadną i</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie WV kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi jeden tylko zarzut, dotyczący naruszenia zasady swobodnego doboru środków dowodowych i pojęcia łańcucha zgodnych poszlak, a tym samym naruszenia zasad dotyczących ciężaru dowodu, odmowy ochrony prawnej, dyskryminacji, przeinaczenia okoliczności faktycznych i oczywistych błędów w ocenie powodujących nieprawidłowe uzasadnienie prawne zaskarżonego postanowienia. Ów zarzut jest podzielony na sześć części.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>ESDZ uważa, że zarzut ten należy odrzucić jako niedopuszczalny na tej podstawie, że nie jest on zgodny z wymogami wynikającymi z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i z art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem, a przynajmniej oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności odwołania</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>ESDZ uważa, że odwołanie jest niedopuszczalne na tej podstawie, iż jedyny podniesiony w nim zarzut jest niejasny. I tak przede wszystkim zarzut szczegółowy dotyczący oczywistego błędu w ocenie dowodów przez Sąd został rozwinięty w sposób nieuporządkowany bez wyjaśnienia, w jaki sposób ten rzekomy błąd miałby prowadzić do stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Następnie zarzut szczegółowy dotyczący rzekomej odmowy ochrony prawnej dotyczy w rzeczywistości naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego. Odwołanie zaś nie wskazuje<?PAGE NO="8"?> jasno, w jaki sposób Sąd miał naruszyć to prawo lub zasadę niedyskryminacji, również przywołaną. Wreszcie, w treści jedynego zarzutu nie wspomniano o rzekomym naruszeniu art. 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie utrzymuje, że jest ono dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Jak wynika z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem, odwołanie powinno dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku lub postanowienia, o którego uchylenie wniesiono, oraz zawierać argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem uznania odwołania lub danego zarzutu za niedopuszczalne (zob. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210302">2 marca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑425/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:154">EU:C:2021:154</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210520">20 maja 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dickmanns/EUIPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑63/20 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:406">EU:C:2021:406</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W szczególności nie spełnia tych wymogów i należy uznać za niedopuszczalny zarzut, którego argumentacja nie jest wystarczająco jasna i precyzyjna, aby umożliwić Trybunałowi przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem, zwłaszcza ze względu na to, że zasadnicze elementy, na których jest oparty, nie wynikają w sposób wystarczająco spójny i zrozumiały z treści tego odwołania, które zostało sformułowane w sposób niejasny i dwuznaczny w tym względzie. Trybunał orzekł również, że należy oddalić jako oczywiście niedopuszczalne pozbawione spójnej struktury odwołanie ograniczające się do ogólnych stwierdzeń i niewskazujące dokładnie tych punktów zaskarżonego orzeczenia, w których miano się dopuścić naruszenia prawa (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181004">4 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Staelen/Rzecznik Praw Obywatelskich</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑45/18 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:814">EU:C:2018:814</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>O ile w niniejszym przypadku przedstawienie niektórych argumentów rozpatrywanego odwołania mogło być wprawdzie jaśniejsze w celu ułatwienia ich zrozumienia, o tyle odwołanie to zawiera szereg argumentów prawnych odnoszących się właśnie do jasno określonych elementów zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji argumenty ESDZ nie mogą prowadzić do uznania wspomnianego odwołania za niedopuszczalne w całości, lecz należy je oceniać w ramach badania każdej z sześciu części jedynego zarzutu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy uznać odwołanie za dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie wstępnej uwagi wnoszącej odwołanie</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W części odwołania zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Okoliczności faktyczne i okoliczności poprzedzające postępowanie<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> wnosząca odwołanie wskazuje, że w ramach przedstawienia okoliczności faktycznych i okoliczności poprzedzających postępowanie Sąd nie przytoczył i nie uwzględnił pewnych okoliczności faktycznych, na których opierała się analiza wnoszącej odwołanie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>ESDZ podnosi, że wnosząca odwołanie nie wskazuje konkretnych konsekwencji, jakie takie pominięcie miałoby dla jej skargi przed Sądem.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Należy zaznaczyć w tym względzie, że wnosząca odwołanie ogranicza się do wyliczenia okoliczności faktycznych, których Sąd jakoby nie uwzględnił, i odsyła w sposób ogólny do szczegółowego zarzutu dotyczącego naruszenia zasady swobodnego doboru środków dowodowych i pojęcia łańcucha zgodnych poszlak, a tym samym do naruszenia zasad dotyczących ciężaru dowodu, nie wskazując w sposób precyzyjny, które punkty zaskarżonego postanowienia miałyby być obarczone naruszeniem prawa ze względu na to podnoszone pominięcie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>W konsekwencji takie twierdzenia nie spełniają wymogów przypomnianych w pkt 44 i 45 niniejszego wyroku i należy je zatem odrzucić jako niedopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Części pierwsza i druga jedynego zarzutu odwołania dotyczą podstaw uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w ramach których Sąd oddalił niektóre twierdzenia wnoszącej odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne. Części od trzeciej do piątej tego zarzutu dotyczą podstaw uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w ramach których Sąd oddalił jako prawnie oczywiście bezzasadne argumenty wnoszącej odwołanie dotyczące naruszenia art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego oraz obowiązku uzasadnienia. Część szósta wspomnianego zarzutu dotyczy oddalenia przez Sąd wniosku o zastosowanie środka organizacji postępowania na podstawie art. 89 § 3 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części pierwszej i drugiej jedynego zarzutu</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>W części pierwszej jedynego zarzutu, która dotyczy pkt 63 i 64 zaskarżonego postanowienia, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi niesłuszne uznanie, że podnoszone naruszenie art. 1e ust. 2 i art. 12a regulaminu pracowniczego nie zostało w żaden sposób omówione w skardze. Tymczasem, po pierwsze, wnosząca odwołanie oparła się na art. 1e regulaminu pracowniczego, ponieważ w pkt 54 swojej skargi do Sądu podniosła, że do organu powołującego należy upewnienie się, w ramach zobowiązania rezultatu, iż urzędnik będzie mógł wykonywać swój zawód w odpowiednim i zdrowym kontekście pozbawionym nieustannych ataków, zniesławiania lub mobbingu, a ponadto, że stan zdrowia wnoszącej odwołanie uległ pogorszeniu w pracy ze względu na ujawnione i wykazane nastawienie obejmujące zniesławianie, złośliwości i mobbing. Po drugie, w owej skardze do Sądu wnosząca odwołanie podniosła również, że była ofiarą mobbingu i w pkt 53 tej skargi odniosła się do dokładnego brzmienia art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W części drugiej jedynego zarzutu wnosząca odwołanie gani sposób, w jaki Sąd rozstrzygnął jej szczegółowy zarzut dotyczący nadużycia proceduralnego, a także naruszenia obowiązku dbałości i zobowiązania rezultatu polegającego na zapewnieniu, by urzędnik mógł wykonywać swój zawód w odpowiednim i zdrowym kontekście pozbawionym ataków, zniesławiania lub mobbingu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd w sposób zawiły i w konsekwencji niezgodny z prawem uzasadnił odmowę rozpatrzenia tego zarzutu szczegółowego, ponieważ po jego przedstawieniu w pkt 65 zaskarżonego postanowienia Sąd ani nie odrzucił tego zarzutu jako niedopuszczalnego, ani nie zbadał go co do istoty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W drugiej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenia dokonane przez Sąd w pkt 65 zaskarżonego postanowienia i twierdzi, że dochodząc do tych ustaleń, Sąd nie wziął pod uwagę całości akt sprawy i nie zbadał w sposób wyczerpujący dowodów. Naruszył wobec tego zasadę swobodnego doboru środków dowodowych i pojęcie łańcucha zgodnych poszlak, a tym samym naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu, co skutkowało odmową ochrony prawnej. W szczególności wnosząca odwołanie podnosi, że wspomniany zarzut szczegółowy został poparty załącznikami A.4, A.8, A.10, A.16, A.21, A.24, A.25, A.26 i A.30 do skargi do Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>ESDZ podnosi w odniesieniu do części drugiej jedynego zarzutu, że ze względu na całkowity brak w skardze do Sądu odniesienia do dowodów wnosząca odwołanie nie może zarzucać Sądowi, że nie wziął pod uwagę materiałów, które popierałyby jej twierdzenia, mianowicie załączników A.4, A.8, A.10 i A.16, wymienionych po raz pierwszy na etapie odwołania. Zasada dyspozycyjności, która reguluje postępowanie przed Sądem, wymaga, aby skarżąca dokładnie wskazała dowody, do których odnoszą się środki prawne, przy czym Sąd nie musi z urzędu wyszukiwać w aktach sprawy dowodów odpowiadających szczegółowym zarzutom skarżącej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Co się tyczy pierwszej części jedynego zarzutu, w której wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd przeinaczył jej argumentację, niesłusznie uznając, iż zarzucane naruszenie art. 1e ust. 2 i art. 12a regulaminu pracowniczego nie zostało w żaden sposób omówione w skardze, należy przypomnieć, że w ramach postępowania odwoławczego kontrola Trybunału ma na celu w szczególności zbadanie, czy Sąd odpowiedział w sposób wymagany prawem na wszystkie argumenty podniesione przez wnoszącego odwołanie (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200625">25 czerwca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/CX</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑131/19 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:502">EU:C:2020:502</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Ponadto zarzut dotyczący braku ustosunkowania się przez Sąd do argumentów powołanych w pierwszej instancji jest co do zasady równoznaczny z powołaniem się na naruszenie obowiązku uzasadnienia, który wynika z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu i art. 119 regulaminu postępowania przed Sądem (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200625">25 czerwca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/CX</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑131/19 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:502">EU:C:2020:502</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Jednakże, jak Trybunał wielokrotnie orzekał, wykładnia spoczywającego na Sądzie obowiązku uzasadnienia swych wyroków nie może być dokonywana w ten sposób, iż wynika z niego, że Sąd jest zobowiązany do szczegółowej odpowiedzi na każdy podniesiony przez stronę skarżącą argument, zwłaszcza jeśli nie jest on wystarczająco jasny i dokładny (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100415">15 kwietnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gualtieri/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑485/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:188">EU:C:2010:188</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Nie można zatem zarzucać Sądowi, że w świetle ogólnych twierdzeń i wskazań, takich jak te zawarte w pkt 53 i 54 skargi w pierwszej instancji, uznał, iż zarzucane naruszenie art. 1e i 12a regulaminu pracowniczego nie zostało w żaden sposób omówione pod względem prawnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Część pierwszą jedynego zarzutu należy zatem oddalić jako bezzasadną.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Co się tyczy części drugiej jedynego zarzutu, należy, po pierwsze, stwierdzić, że argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Sąd nie uzasadnił odmowy zbadania tego zarzutu szczegółowego, skoro ani nie uznał go za niedopuszczalny, ani nie zbadał go co do istoty, zasadza się na błędnym zrozumieniu zaskarżonego postanowienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Z wersji niezanonimizowanej zaskarżonego postanowienia, załączonej do odwołania, wynika, że po wskazaniu w pkt 64 tego postanowienia, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>twierdzenia, o których mowa w pkt 63 [tego postanowienia], nie spełniają minimalnych wymogów jasności i spójności z art. 76 lit. d) regulaminu postępowania<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, Sąd wyjaśnił w pkt 65 wspomnianego postanowienia, że jest tak <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>również w przypadku zarzutu szczegółowego dotyczącego nadużycia proceduralnego i naruszenia obowiązku dbałości oraz zobowiązania rezultatu polegającego na zapewnieniu, by urzędnik mógł wykonywać swój zawód w odpowiednim i zdrowym kontekście pozbawionym ataków, zniesławiania lub mobbingu<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>. Dalej Sąd wskazał w szczególności w tymże pkt 65, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>na poparcie tego zarzutu szczegółowego wnosząca odwołanie ogranicza się do powołania w sposób ogólny i niczym niepoparty, oprócz zbiorczego odesłania do <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>okoliczności przedstawionych w niniejszej skardze<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00AB" ID="QE0018"/> i do <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>niezbitych dowodów<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00AB" ID="QE0019"/>, na <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>kontekst skierowany przeciwko [niej] w mrocznych zamiarach i w ramach wyraźnego wykluczenia zawodowego<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00AB" ID="QE0020"/><QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, a także na kilka innych okoliczności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Sąd doszedł następnie do wniosku w pkt 66 wersji niezanonimizowanej zaskarżonego postanowienia, załączonej do odwołania, że twierdzenia, o których mowa w pkt 62–65 tego postanowienia, należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>W konsekwencji twierdzenie, według którego Sąd nie uzasadnił swojej odmowy zbadania zarzutu szczegółowego dotyczącego nadużycia proceduralnego oraz naruszenia obowiązku dbałości i zobowiązania rezultatu polegającego na zapewnieniu, by urzędnik mógł wykonywać swój zawód w odpowiednim i zdrowym kontekście pozbawionym ataków, zniesławiania i mobbingu, jest bezzasadne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Co się tyczy, po drugie, wskazanego w pkt 56 niniejszego wyroku drugiego zarzutu szczegółowego części drugiej jedynego zarzutu, należy przypomnieć, że jak wynika z orzecznictwa Trybunału, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>zwięzłe przedstawienie zarzutów<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, które powinna zawierać każda skarga w rozumieniu art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu i art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem, oznacza, że w skardze należy wyjaśnić, na czym polega zarzut, na którym oparta jest skarga (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140911">11 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>MasterCard i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑382/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2201">EU:C:2014:2201</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Internationaler Hilfsfonds/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑103/15 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:51">EU:C:2016:51</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>I tak, aby skarga wniesiona do Sądu była dopuszczalna, konieczne jest między innymi, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których skarga ta została oparta, wynikały, przynajmniej w skróconej formie, lecz w sposób spójny i zrozumiały, z treści samej skargi. Choć sama treść skargi może zostać wsparta lub uzupełniona, w przypadku kwestii szczególnych, odesłaniami do poszczególnych fragmentów materiałów do niej załączonych, ogólne odesłanie do innych dokumentów pisemnych, nawet załączonych do skargi, nie może zastąpić braku istotnych elementów argumentacji prawnej, które zgodnie ze wspomnianymi w poprzednim punkcie niniejszego wyroku przepisami muszą być zawarte w samej skardze (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140911">11 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>MasterCard i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑382/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2201">EU:C:2014:2201</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Internationaler Hilfsfonds/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑103/15 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:51">EU:C:2016:51</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Czysto dowodowa i pomocnicza funkcja załączników powoduje, że jeśli zawierają one okoliczności prawne, na których oparte są niektóre żądania sformułowane w skardze, okoliczności takie muszą być zawarte w samej treści skargi lub przynajmniej zostać w niej określone w sposób wystarczający (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191002">2 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Crédit mutuel Arkéa/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑152/18 P i C‑153/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:810">EU:C:2019:810</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W konsekwencji do Sądu nie należy poszukiwanie i odnajdywanie w załącznikach zarzutów i argumentów, które mógłby on uznać za stanowiące podstawę skargi, ponieważ załączniki spełniają jedynie funkcję dowodową i pomocniczą (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200916">16 września 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>BP/FRA</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑669/19 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:713">EU:C:2020:713</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Drugi zarzut szczegółowy części drugiej jedynego zarzutu jest w konsekwencji bezzasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Dlatego też części pierwszą i drugą tego zarzutu należy oddalić jako bezzasadne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części piątej jedynego zarzutu</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>W części piątej jedynego zarzutu, którą należy zbadać najpierw, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi błędne zastosowanie art. 60 regulaminu pracowniczego i pominięcie podstawy prawnej spornej decyzji. Zdaniem wnoszącej odwołanie, uznając, że decyzja ta, oparta na art. 60 regulaminu pracowniczego, jest ważna, Sąd naruszył prawo w ramach analizy tego art. 60, a ponadto przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, że wnosząca odwołanie była nieobecna w sposób nieusprawiedliwiony, chociaż była obecna fizycznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności Sąd przeanalizował rzekome wystąpienie nieusprawiedliwionych nieobecności nie w świetle art. 60 regulaminu pracowniczego, który stanowi podstawę prawną spornej decyzji, lecz na podstawie art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Potwierdzając analizę organu powołującego zawartą w spornej decyzji, zrównującą obecność wnoszącej odwołanie w pomieszczeniach instytucji – obecność niespełniającą oczekiwań tej ostatniej pod względem dyspozycyjności i sumienności – z nieuzasadnioną nieobecnością, Sąd naruszył art. 60 regulaminu pracowniczego, dotyczący nieobecności, które miały miejsce bez uprzedniego zezwolenia, z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku. Skoro zaś wnosząca odwołanie była obecna w tych pomieszczeniach, ów art. 60 nie ma jej zdaniem zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Jeżeli organ powołujący uznał, że wnosząca odwołanie nie spełniała tych oczekiwań, powinien był wszcząć postępowania dyscyplinarne. Naruszenie zaś art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego nie może być karane potrąceniem z wynagrodzenia lub zaliczeniem na poczet urlopu, ponieważ takie środki nie zostały przewidziane w art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Potrącenie z wynagrodzenia nie może zatem stanowić zawoalowanej lub zastępczej kary dyscyplinarnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>W drugiej kolejności i w każdym razie ESDZ nie przedstawił zdaniem wnoszącej odwołanie opisu stanowiska ani nie wskazał celów do osiągnięcia i konkretnych zadań powierzonych wnoszącej odwołanie, ani nie udowodnił, że wnosząca odwołanie odmówiła ich wykonywania. W tym względzie Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, czyniąc w pkt 74 zaskarżonego postanowienia odniesienie do odpowiedzi wnoszącej odwołanie na jej sprawozdanie z oceny za 2016 r., podczas gdy jej rzekome, określone przez Sąd nieusprawiedliwione nieobecności dotyczyły 2017 r.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>ESDZ podnosi, że część piąta jedynego zarzutu w zakresie, w jakim dotyczy zarzucanego naruszenia art. 60 regulaminu pracowniczego, nie została ujęta w treści jedynego zarzutu. W każdym razie ta część zarzutu jest zdaniem ESDZ bezzasadna. W tym względzie Sąd słusznie zauważył, że urzędnik powinien zawsze pozostawać w dyspozycji instytucji, że ów art. 60 przewiduje karę za każdą nieusprawiedliwioną nieobecność i że wymaga on zatem rzeczywistej obecności w miejscu pracy, która jest uzależniona od spełnienia przez urzędnika dwóch kumulatywnych warunków, wskazanych w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, mianowicie wspierania przełożonych w wykonywaniu powierzonych urzędnikowi obowiązków i w tym celu pozostawania zawsze w dyspozycji instytucji. W konsekwencji wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd i organ powołujący oparły się zdaniem ESDZ na art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, rozpatrywanych łącznie, a nie wyłącznie na tym ostatnim przepisie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Co się tyczy podnoszonej niedopuszczalności części piątej jedynego zarzutu, należy zauważyć, po pierwsze, że o ile treść tego zarzutu zawiera twierdzenie dotyczące <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>oczywistych błędów w ocenie pociągających za sobą nieprawidłowe uzasadnienie prawne<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> zaskarżonego postanowienia, o tyle argumenty zawarte w tej części zarzutu wyraźnie wskazują, że wnosząca odwołanie zarzuca w nim Sądowi naruszenie prawa poprzez zastosowanie art. 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Po drugie, we wspomnianej części piątej wskazano dokładnie kwestionowane elementy zaskarżonego postanowienia oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają żądanie uchylenia tego postanowienia, zgodnie z wymogami przypomnianymi w pkt 44 niniejszego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Część piąta jedynego zarzutu jest w konsekwencji dopuszczalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Co się tyczy pierwszego zarzutu szczegółowego części piątej jedynego zarzutu, w którym to zarzucie szczegółowym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi błędne zastosowanie art. 60 regulaminu pracowniczego, należy zauważyć, że w pkt 70–80 zaskarżonego postanowienia Sąd zbadał, czy sporna decyzja i decyzja oddalająca zażalenie są zgodne z art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Przypomniawszy w pkt 71 i 72 zaskarżonego postanowienia treść tych artykułów, a także treść pkt B wstępu do decyzji Komisji C(2013) 9051 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20131216">16 grudnia 2013 r.</DATE> w sprawie urlopów, mającej zastosowanie do ESDZ na mocy decyzji ESDZ DEC(2014) 009 z dnia <DATE ISO="20140213">13 lutego 2014 r.</DATE>, Sąd stwierdził w pkt 73 tego postanowienia, że wnosząca odwołanie naruszyła wymogi ustanowione w tych przepisach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>I tak, w pkt 74 i 75 wspomnianego postanowienia Sąd wskazał najpierw w odniesieniu do warunków przewidzianych w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, że organ powołujący słusznie przyjął, iż z akt sprawy, a w szczególności z odpowiedzi wnoszącej odwołanie na jej sprawozdanie z oceny za 2016 r. wynika, że od momentu jej przeniesienia do wydziału PRISM i pomimo różnych ostrzeżeń i przywołań do porządku formułowanych przez jej przełożonych zainteresowana manifestowała swój zamiar nieświadczenia pracy w tym wydziale.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Następnie Sąd wskazał w pkt 76 zaskarżonego postanowienia, że brak chęci wspierania przełożonych i wykonywania obowiązków, które na niej spoczywały, ujawnia się również w wiadomości elektronicznej wnoszącej odwołanie z dnia <DATE ISO="20170411">11 kwietnia 2017 r.</DATE>, w której wnosząca odwołanie wskazała, że każdego dnia była obecna w ESDZ, aby podjąć próbę rozwiązania sytuacji,<?PAGE NO="14"?> w której znalazła się w następstwie niezgodnego z prawem wykluczenia jej z wydziału EURCA West3 i stanowiącego nadużycie przeniesienia do wydziału PRISM. W wiadomości elektronicznej wnosząca odwołanie wskazała również, że niekoniecznie siedzi przy swoim biurku przez cały dzień.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Wreszcie Sąd dodał w pkt 77 zaskarżonego postanowienia, że nawet jeśli wnosząca odwołanie uważa, iż jej przeniesienie nie było dla niej odpowiednie, mogła ona zwrócić się o przydzielenie innego stanowiska, lecz nie zwalniało jej to, w oczekiwaniu na takie przydzielenie, z obowiązku pracy w wydziale PRISM w celu wykonywania zadań związanych z jej stanowiskiem i pozostawania zawsze w dyspozycji ESDZ. W pkt 78 tego postanowienia Sąd wyjaśnił, że jeśli wnosząca odwołanie uważała, iż jej przeniesienie było obarczone jakąkolwiek wadą, mogła skorzystać z przysługujących jej środków odwoławczych, jednakże jej podstawowe obowiązki lojalności i współpracy zakazywały jej odmówienia wywiązywania się z obowiązków wynikających z tego przeniesienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Sąd stwierdził w pkt 79 zaskarżonego postanowienia, że nawet gdyby wykazano, iż wnosząca odwołanie rzeczywiście była obecna w pomieszczeniach ESDZ, jak sama twierdzi, nie zmienia to faktu, że wyrażając jasno swój zamiar nieświadczenia pracy w wydziale PRISM ze względu na to, że chciała się skoncentrować wyłącznie na kwestiach administracyjnych związanych z jej przeniesieniem, wnosząca odwołanie w sposób oczywisty nie spełniła wymogów art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego. Sąd dodał następnie, że nie można zatem zarzucać ESDZ, iż służba ta uznała, że wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji odpowiadającej nieusprawiedliwionym nieobecnościom, i że ponieważ przełożeni nie wyrazili uprzedniego zezwolenia na nieobecności uznane przez ESDZ, potrącenie z wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe było jedynie konsekwencją niedochowania wymogów przewidzianych w art. 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Sąd wskazał wreszcie w pkt 80 zaskarżonego postanowienia, że wniosku, do którego doszedł w pkt 79 tego postanowienia, nie może podważyć twierdzenie wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym przekazała ona liczne dowody świadczące o jej obecności w biurze i w wydziale PRISM. W tym względzie Sąd w istocie uznał, że materiały te, pomimo daty ich wysłania, nie pozwalają na wykazanie, że wnosząca odwołanie wspierała swoich przełożonych, wykonując powierzone jej obowiązki, ani że zawsze pozostawała w dyspozycji instytucji zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że Sąd uznał w istocie, że skoro wyraziwszy jasno swój zamiar nieświadczenia pracy w wydziale, do którego została przeniesiona, wnosząca odwołanie nie spełniła wymogów art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, nie można zarzucić ESDZ, że służba ta uznała, iż wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji odpowiadającej nieusprawiedliwionym nieobecnościom, i że w konsekwencji zgodnie z art. 60 regulaminu pracowniczego ESDZ mógł zgodnie z prawem dokonać potrącenia z wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe, i to nawet gdyby wykazano, że wnosząca odwołanie rzeczywiście była obecna w pomieszczeniach ESDZ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że podczas gdy Sąd odnosi się w zaskarżonym postanowieniu do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>nieusprawiedliwionych nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> wnoszącej odwołanie, z pkt 70 tego postanowienia wynika, że Sąd zbadał, czy sporna decyzja i decyzja oddalająca zażalenie były zgodne w szczególności z art. 60 regulaminu pracowniczego, który dotyczy przypadków <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Należy zatem ustalić, czy okoliczność – przy założeniu jej wykazania – że urzędnik nie przestrzega obowiązków, jakie nakładają na niego art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, mianowicie wspierania swoich przełożonych i służenia im radą, odpowiadania za wykonywanie powierzonych mu obowiązków i pozostawania zawsze w dyspozycji instytucji, można uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>nieusprawiedliwioną nieobecność<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, a tym samym może umożliwić zastosowanie wobec urzędnika środków przewidzianych w tym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględnić nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi [zob. w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200128">28 stycznia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy (Dyrektywa dotycząca zwalczania opóźnień w płatnościach)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑122/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:41">EU:C:2020:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 60 regulaminu pracowniczego, który jest ujęty w opatrzonym nagłówkiem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Urlopy<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> rozdziale 2 tytułu IV tego regulaminu, stanowi w akapicie pierwszym, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>[z] wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku urzędnik nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia przełożonego<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>[b]ez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, jakakolwiek nieusprawiedliwiona nieobecność, która zostanie należycie stwierdzona, jest odliczana od corocznego urlopu tego urzędnika<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>[j]eśli wykorzystał on już swój coroczny urlop, traci on prawo do wynagrodzenia za okres nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Chociaż przepis ten nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, wynika z niego, że nieobecność urzędnika jest nieusprawiedliwiona, gdy urzędnik naruszył zakaz nieobecności bez uprzedniego zezwolenia przełożonego, z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Dla celów stosowania art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego rozstrzygające znaczenie mają należycie stwierdzona nieobecność danego urzędnika i brak uprzedniego zezwolenia jego przełożonego w tym zakresie. Z przepisu tego wynika bowiem, że rozstrzygającym powodem utraty prawa do wynagrodzenia jest okoliczność, iż urzędnik jest nieobecny w pracy bez zezwolenia na podstawie regulaminu pracowniczego lub zezwolenia uzyskanego od organu powołującego (postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19721130">30 listopada 1972 r.</DATE>, <NAME.CASE>Perinciolo/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>75/72 R</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1972:110">EU:C:1972:110</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 44 opinii, w języku potocznym pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> służy określeniu faktu, że ktoś lub coś nie znajdują się w miejscu, w którym się tego oczekuje, co zakłada obecność fizyczną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>Nic w brzmieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego nie pozwala założyć, że dla celów stosowania tego przepisu pojęciu temu należy nadać rozumienie inne od jego powszechnego rozumienia. W szczególności z jego brzmienia w żaden sposób nie wynika, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>nieusprawiedliwioną nieobecność<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> urzędnika w rozumieniu wspomnianego przepisu można wywieść z uchybienia obowiązkom zawodowym ciążącym na nim na mocy art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, niezależnie od jego fizycznej obecności lub nieobecności w miejscu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>Jak bowiem zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 46 opinii, art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego nie zawiera żadnej wzmianki o jakimkolwiek uchybieniu przez urzędnika wspomnianym obowiązkom zawodowym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy przypomnieć, że opatrzony nagłówkiem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>Urlopy<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> rozdział 2 zawarty w tytule IV regulaminu pracowniczego, do którego należy art. 60 regulaminu pracowniczego, zawiera przepisy dotyczące różnych urlopów przysługujących urzędnikowi, a mianowicie urlopów corocznego i okolicznościowego, uregulowanych w art. 57 i 59a regulaminu pracowniczego, urlopu macierzyńskiego, uregulowanego w art. 58 regulaminu pracowniczego, oraz zwolnienia chorobowego, uregulowanego w art. 59 regulaminu pracowniczego. Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 54 opinii, wszystkie te przepisy dotyczą sytuacji, w których urzędnik znajduje się w okresie nieaktywności zawodowej i w konsekwencji nie powinien być fizycznie obecny w miejscu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>O ile art. 57–59a regulaminu pracowniczego dotyczą sytuacji, w których nieobecność urzędnika jest uzasadniona ze względu na jeden z urlopów uregulowanych przez te przepisy, o tyle art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego odnosi się do sytuacji, w których urzędnik jest nieobecny, mimo że nie dotyczy go jeden z przypadków określonych w art. 57–59a i nie uzyskał zezwolenia przełożonego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>Przynależność art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego do rozdziału 2 zawartego w tytule IV tego regulaminu potwierdza, że stosowanie tego przepisu zakłada fizyczną nieobecność danego urzędnika w miejscu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności urzędnik znajdujący się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>nieusprawiedliwionej nieobecności, która zostanie należycie stwierdzona<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego naraża się, bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania środków dyscyplinarnych, na zaliczenie tej nieusprawiedliwionej nieobecności na poczet corocznego urlopu wypoczynkowego lub, w razie jego wykorzystania, na utratę prawa do wynagrodzenia za okres odpowiadający wspomnianej nieusprawiedliwionej nieobecności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał orzekł bowiem, że urzędnik, którego nieusprawiedliwiona nieobecność została należycie stwierdzona i którego prawo do urlopu zostało wyczerpane, traci z mocy prawa uprawnienie do wynagrodzenia (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830706">6 lipca 1983 r.</DATE>, <NAME.CASE>Geist/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>285/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:192">EU:C:1983:192</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>Utrata prawa do wynagrodzenia, o której mowa w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, nie stanowi ani kary dyscyplinarnej, ani środka równoważnego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830706">6 lipca 1983 r.</DATE>, <NAME.CASE>Geist/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>285/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:192">EU:C:1983:192</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Wynika z tego, po pierwsze, że zaliczenie nieusprawiedliwionej nieobecności na poczet corocznego urlopu wypoczynkowego lub w razie jego wykorzystania utrata prawa do wynagrodzenia za okres odpowiadający tej nieobecności, przewidziane w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, to środki, które ze względu na swój charakter i skutki mają na celu nie upomnienie urzędnika lub udzielenie mu nagany z powodu niewłaściwego zachowania, którego się dopuścił, albo braku kompetencji lub dyspozycyjności ujawnionego w czasie pracy, lecz zrekompensowanie fizycznej nieobecności tego urzędnika. Ponieważ nieobecność oblicza się w dniach lub połówkach dnia, środki te przejawiają się w odjęciu odpowiedniej liczby dni lub połówek dnia od pozostałego okresu corocznego urlopu lub, w odpowiednim przypadku, w potrąceniu z wynagrodzenia danego urzędnika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>Jak zaś zauważył rzecznik generalny w pkt 63 opinii, w przeciwieństwie do sytuacji, w których urzędnik jest nieobecny w miejscu pracy, nie jest możliwe określenie w sposób liczbowy ewentualnego uchybienia przez niego obowiązkom zawodowym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>Po drugie, środki, o których mowa w pkt 105 niniejszego wyroku, nie mają na celu zastąpienia kary dyscyplinarnej z powodu takiego uchybienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>W konsekwencji cel środków przewidzianych w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego potwierdza wykładnię, zgodnie z którą przepis ten dotyczy sytuacji, w których urzędnik jest fizycznie nieobecny w miejscu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Z tego względu, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 64 opinii, uznanie, że urzędnik obecny w miejscu pracy, który nieprawidłowo wykonuje swoje obowiązki, a nawet dopuszcza się niesubordynacji, znajduje się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, a tym samym że można dokonać odliczenia z dni urlopu lub potrącenia z wynagrodzenia, stanowi obejście postępowania dyscyplinarnego. Ta błędna kwalifikacja jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> skutkuje nałożeniem na tego urzędnika kary pieniężnej, która nie została przewidziana w regulaminie pracowniczym, i to bez umożliwienia mu skorzystania z gwarancji prawidłowego postępowania dyscyplinarnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>Wynika z tego, że Sąd naruszył prawo, uznając w zaskarżonym postanowieniu, że nawet gdyby wykazano, iż wnosząca odwołanie rzeczywiście była obecna w pomieszczeniach ESDZ, nie spełniła ona wymogów art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego ze względu na to, że wyraziła swój zamiar nieświadczenia pracy w wydziale, i że wobec tego nie można zarzucać ESDZ, że służba ta uznała, iż wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji odpowiadającej nieusprawiedliwionym nieobecnościom, i że ponieważ przełożeni wnoszącej odwołanie nie wyrazili uprzedniego zezwolenia na nieobecności uznane przez ESDZ, ESDZ mógł zgodnie z art. 60 regulaminu pracowniczego dokonać potrącenia z wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że pierwszy zarzut szczegółowy części piątej jedynego zarzutu jest zasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>Należy w konsekwencji uchylić zaskarżone postanowienie bez konieczności badania drugiego zarzutu szczegółowego części piątej jedynego zarzutu i pozostałych części tego zarzutu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie postępowania przed Sądem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>Tak jest w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>Należy zauważyć, że naruszenie prawa, o którym mowa w pkt 110 niniejszego wyroku, dotyczy zarówno spornej decyzji, jak i decyzji oddalającej zażalenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>Z decyzji oddalającej zażalenie wynika, że ESDZ uznał, iż urzędnik jest obecny w tej jednostce, jeżeli spełnia dwa kumulatywne warunki wynikające z art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, mianowicie wspiera swoich przełożonych, wykonując powierzone mu obowiązki, i pozostaje zawsze w dyspozycji instytucji. W tym względzie ESDZ, po pierwsze, uznał, że urzędnik, który<?PAGE NO="18"?> wyraził zamiar niewspierania przełożonych i niewykonywania powierzonych mu obowiązków, nie spełnia warunków rzeczywistej obecności w ramach służby i znajduje się w sytuacji nieuzasadnionej nieobecności. Po drugie, odrzucił dowody, na które powoływała się wnosząca odwołanie, jako nieświadczące o <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>rzeczywistej obecności<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu wymogów w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>ESDZ wywiódł z zarzucanego uchybienia obowiązkom wynikającym z art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, że wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 60 regulaminu pracowniczego. Jak zaś przypomniano w pkt 95 niniejszego wyroku, dla celów stosowania tego art. 60 akapit pierwszy rozstrzygające znaczenie mają należycie stwierdzona nieobecność danego urzędnika i brak uprzedniego zezwolenia jego przełożonego w tym zakresie, z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku, przy czym nieobecność tę należy rozumieć jako fizyczną nieobecność w miejscu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>W konsekwencji należy stwierdzić nieważność spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie żądania zwrotu</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>W swojej skardze wniesionej do Sądu wnosząca odwołania także zażądała, by kwoty, które będą podlegały zwrotowi na jej rzecz, zostały powiększone o odsetki za zwłokę w wysokości 5% rocznie lub w innej wysokości, naliczone w dniu rzeczywistej spłaty oraz zgodnie z datą dokonania różnych odliczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że na mocy art. 91 ust. 1 zdanie drugie regulaminu pracowniczego w przypadku sporów o charakterze majątkowym Sąd ma nieograniczone prawo orzekania (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080221">21 lutego 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Girardot</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑348/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:107">EU:C:2008:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>Nieograniczone prawo orzekania przyznane sądowi Unii przez art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego nakłada nań obowiązek zakończenia zawisłych przed nim sporów w sposób zupełny, to znaczy rozstrzygnięcia w przedmiocie całokształtu praw i obowiązków urzędnika, z zastrzeżeniem przekazania odnośnej instytucji wykonania, pod swoją kontrolą, części orzeczenia na warunkach, które zostały przez ten sąd szczegółowo określone (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071218">18 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weißenfels/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:812">EU:C:2007:812</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>Do sądu Unii należy, w razie potrzeby, zasądzenie od instytucji zapłaty pewnej kwoty, do której wnoszący odwołanie ma prawo na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071218">18 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weißenfels/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:812">EU:C:2007:812</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>(szczególna procedura kontroli orzeczenia) Missir Mamachi di Lusignano/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑417/14 RX-II</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:588">EU:C:2015:588</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>W rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>spory o charakterze majątkowym<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> stanowią nie tylko skargi urzędników dotyczące odpowiedzialności instytucji, lecz również wszystkie te, które dotyczą zapłacenia przez instytucję na rzecz urzędnika kwoty, którą urzędnik uważa za jemu należną na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego mającego zastosowanie do stosunku pracy łączącego go z instytucją (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071218">18 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weißenfels/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:812">EU:C:2007:812</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku żądanie wnoszącej odwołanie mające na celu, by ESDZ zwrócił jej kwoty potrącone z jej wynagrodzenia i by kwoty te zostały powiększone o odsetki za zwłokę, ma charakter majątkowy w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>Mając na względzie stwierdzenie nieważności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie, należy uwzględnić to żądanie i zasądzić od ESDZ zwrot na rzecz wnoszącej odwołanie kwot nienależnie potrąconych z jej wynagrodzenia za 71,5 dnia, skoro decyzja oddalająca zażalenie uwzględniała żądanie wnoszącej odwołanie dotyczące połowy dnia. Ze względów słuszności kwoty te będą powiększane o odsetki w wysokości 5% rocznie od dnia ich potrącenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>Artykuł 138 § 1 tego regulaminu, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 owego regulaminu, stanowi, że kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ WV wniosła o obciążenie ESDZ kosztami postępowania, a służba ta przegrała sprawę, należy obciążyć ESDZ, poza jej własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez WV zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200129">29 stycznia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>WV/ESDZ</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑471/18</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:26">EU:T:2020:26</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zostaje uchylone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia <DATE ISO="20171127">27 listopada 2017 r.</DATE> w sprawie wstrzymania wypłaty części wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe i decyzji ESDZ z dnia <DATE ISO="20180502">2 maja 2018 r.</DATE> oddalającej zażalenie wnoszącej odwołanie wniesione w dniu <DATE ISO="20180103">3 stycznia 2018 r.</DATE></HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">ESDZ zostaje zobowiązany do zwrotu na rzecz wnoszącej odwołanie kwot nienależnie potrąconych z jej wynagrodzenia za 71,5 dnia. Kwoty te będą powiększane o odsetki w wysokości 5% rocznie od dnia ich potrącenia.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">4)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">ESDZ pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez WV zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>