<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-724/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0724</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:414">EU:C:2021:414</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Υπόθεση C‑724/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Spetsializirana prokuratura</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez‑Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20210520">20ής Μαΐου 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Υπόθεση C‑724/19</P><P>Spetsializirana prokuratura</P><P>κατά</P><P>HP</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Spetsializiran nakazatelen sad<BR/>(ειδικού ποινικού δικαστηρίου, Βουλγαρία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκή εντολή έρευνας</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2014/41/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 2, στοιχείο γʹ</KEYWORD><KEYWORD>Αρχή εκδόσεως</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 6, παράγραφος 2</KEYWORD><KEYWORD>Προϋποθέσεις εκδόσεως</KEYWORD><KEYWORD>Εισαγγελέας με αρμοδιότητες δικαστικής αρχής εκδόσεως</KEYWORD><KEYWORD>Έκδοση αποκλειστικά από δικαστή στο πλαίσιο παρόμοιας εγχώριας διαδικασίας</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Είναι η εισαγγελική αρχή κράτους μέλους αρμόδια για την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις (στο εξής: ΕΕΕ) με την οποία ζητεί δεδομένα κινήσεως και θέσεως ηλεκτρονικών επικοινωνιών όταν, δυνάμει του εθνικού δικαίου του κράτους εκδόσεως, έγκριση για τη λήψη των οικείων αποδεικτικών στοιχείων μπορεί να παρασχεθεί μόνον από δικαστή ή δικαστήριο;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Αυτό είναι, κατ’ ουσίαν, το ζήτημα που εγείρει η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως. Αποφαινόμενο επί του εν λόγω ζητήματος, το Δικαστήριο έχει την ευκαιρία να εμπλουτίσει τη νομολογία του σχετικά με την έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>αρχής εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> μιας ΕΕΕ, κατά την έννοια της οδηγίας 2014/41/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140403">3ης Απριλίου 2014</DATE>, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 130, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, όσον αφορά την εισαγγελική αρχή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης. Η οδηγία 2014/41.</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Κατά την αιτιολογική σκέψη 30, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>[ο]ι βάσει της παρούσας οδηγίας δυνατότητες συνεργασίας στην παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών δεν θα πρέπει να περιορίζονται στο περιεχόμενο τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, αλλά να καλύπτουν και δεδομένα κίνησης και θέσης ως προς αυτές<?PAGE NO="2"?> τις τηλεπικοινωνίες επιτρέποντας στις αρμόδιες αρχές να εκδίδουν ΕΕΕ προς το σκοπό της απόκτησης λιγότερο αδιάκριτων δεδομένων για τις τηλεπικοινωνίες. Μια ΕΕΕ που εκδίδεται για την απόκτηση ιστορικών δεδομένων κίνησης και θέσης που αφορούν τηλεπικοινωνίες θα πρέπει να χρησιμοποιείται σύμφωνα με το γενικό καθεστώς που αφορά την εκτέλεση της ΕΕΕ και μπορεί να θεωρείται, ανάλογα με τη νομοθεσία του κράτους εκτέλεσης, ως παρεμβατικό ερευνητικό μέτρο<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Στην αιτιολογική σκέψη 32 διαλαμβάνεται ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>[η] αρχή έκδοσης θα πρέπει να παρέχει στην αρχή εκτέλεσης επαρκείς πληροφορίες στο πλαίσιο ΕΕΕ που περιέχει αίτηση για παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών, όπως λεπτομέρειες για τη διερευνούμενη αξιόποινη συμπεριφορά, για να μπορέσει η αρχή έκδοσης να αξιολογήσει αν το ερευνητικό μέτρο θα μπορούσε να επιτραπεί σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Η ευρωπαϊκή εντολή έρευνας και η υποχρέωση εκτέλεσής της<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>) προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η Ευρωπαϊκή Εντολή Έρευνας (ΕΕΕ) είναι δικαστική απόφαση την οποία εκδίδει ή επικυρώνει δικαστική αρχή κράτους μέλους (<QUOT.START CODE="201C" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>κράτος έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) με σκοπό την εκτέλεση ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων σε άλλο κράτος μέλος (<QUOT.START CODE="201C" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>κράτος εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>) για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων βάσει της παρούσας οδηγίας.</ALINEA><ALINEA>Η ΕΕΕ μπορεί επίσης να εκδίδεται για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων ευρισκομένων ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη εκτελούν όλες τις ΕΕΕ με βάση την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης και τηρουμένης της παρούσας οδηγίας.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Την έκδοση ΕΕΕ μπορεί να ζητήσει ύποπτος ή κατηγορούμενος (ή δικηγόρος εξ ονόματός του) στο πλαίσιο των δικαιωμάτων υπεράσπισης που προβλέπει το εθνικό δίκαιο και ποινική δικονομία.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Η παρούσα οδηγία δεν μεταβάλλει την υποχρέωση σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και νομικών αρχών, όπως κατοχυρώνονται στο άρθρο 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων υπεράσπισης των προσώπων τα οποία υπόκεινται σε ποινικές διαδικασίες, και δεν θίγει τις τυχόν υποχρεώσεις που βαρύνουν τις δικαστικές αρχές ως προς το θέμα αυτό.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Ορισμοί<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>αρχή έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>δικαστής, δικαστήριο, ανακριτής ή εισαγγελέας με αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση, ή</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>κάθε άλλη αρμόδια αρχή ορισθείσα από το κράτος έκδοσης η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Επιπλέον, προτού διαβιβαστεί στην αρχή εκτέλεσης, η ΕΕΕ επικυρώνεται, αφού εξεταστεί αν τηρεί τις προϋποθέσεις της παρούσας οδηγίας για την έκδοση ΕΕΕ, ιδίως αυτές του άρθρου 6 παράγραφος 1 αυτής, από δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα στο κράτος έκδοσης. Αν η ΕΕΕ έχει επικυρωθεί από δικαστική αρχή, η αρχή αυτή μπορεί επίσης να θεωρηθεί αρχή έκδοσης για τους σκοπούς της διαβίβασης της ΕΕΕ·</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Προϋποθέσεις έκδοσης και διαβίβασης ΕΕΕ<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>) διαλαμβάνει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Μια ΕΕΕ μπορεί να εκδίδεται μόνον όταν η αρχή έκδοσης κρίνει ότι πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>η έκδοση της ΕΕΕ είναι απαραίτητη και αναλογική για τους σκοπούς της διαδικασίας του άρθρου 4, λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων του υπόπτου ή κατηγορουμένου· και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>το ή τα ερευνητικά μέτρα που προβλέπονται στην ΕΕΕ θα μπορούσαν να είχαν διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 αξιολογούνται σε κάθε υπόθεση από την αρχή έκδοσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Όταν μια αρχή εκτέλεσης έχει λόγους να πιστεύει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1, μπορεί να συμβουλευθεί την αρχή έκδοσης σχετικά με τη σημασία της εκτέλεσης της ΕΕΕ. Μετά τη διαβούλευση αυτή η αρχή έκδοσης δύναται να ανακαλέσει την ΕΕΕ.<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 9 (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Αναγνώριση και εκτέλεση<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="009.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η αρχή εκτέλεσης αναγνωρίζει άνευ ετέρου ΕΕΕ διαβιβασθείσα κατά την παρούσα οδηγία και μεριμνά για την εκτέλεσή της κατά τον ίδιο τρόπο και διαδικασία ως εάν επρόκειτο για ερευνητικό μέτρο διαταχθέν από αρχή του κράτους εκτέλεσης εκτός αν η αρχή αυτή αποφασίζει να επικαλεσθεί ένα εκ των λόγων μη αναγνώρισης ή μη εκτέλεσης ή ένα εκ των λόγων αναβολής κατά την παρούσα οδηγία.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η αρχή εκτέλεσης τηρεί τις διατυπώσεις και τις διαδικασίες που έχει ορίσει ρητώς η αρχή έκδοσης, εκτός εάν προβλέπεται άλλως στην παρούσα οδηγία και υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω διατυπώσεις και διαδικασίες δεν είναι αντίθετες προς τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου του κράτους εκτέλεσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Όταν ΕΕΕ παραλαμβάνεται από αρχή εκτέλεσης και δεν έχει εκδοθεί ή επικυρωθεί από δικαστική αρχή, κατά το άρθρο 2 στοιχείο γ) η αρχή εκτέλεσης επιστρέφει την ΕΕΕ στο κράτος έκδοσης.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η εθνική νομοθεσία</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Zakon za Evropeyskata zapoved za razsledvane (νόμος περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας, στο εξής: ZEZR)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5, παράγραφος 1, σημείο 1, προβλέπει ότι αρμόδια αρχή για την έκδοση ΕΕΕ είναι ο εισαγγελέας, στο στάδιο της προδικασίας της ποινικής δίκης, ή το αρμόδιο δικαστήριο, στο πλαίσιο της κύριας δικαστικής διαδικασίας.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Nakazatelno protsesualen kodeks (κώδικας ποινικής δικονομίας, στο εξής: NPK)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 159a, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Διαβίβαση δεδομένων από επιχειρήσεις παροχής δικτύων και/ή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="159A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA><P>Κατόπιν αιτήματος του δικαστηρίου στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας ή κατόπιν αιτιολογημένης εντολής δικαστή του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, η οποία εκδόθηκε κατά το στάδιο της προδικασίας της ποινικής δίκης κατόπιν αιτήσεως του επιληφθέντος της υποθέσεως εισαγγελέα, οι επιχειρήσεις παροχής δικτύων και/ή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών διαβιβάζουν τα παραχθέντα στο πλαίσιο της δραστηριότητάς τους δεδομένα, τα οποία είναι αναγκαία για:</P><P>1. την ανίχνευση και ταυτοποίηση της πηγής συνδέσεως,</P><P>2. την ταυτοποίηση της κατευθύνσεως της συνδέσεως,</P><P>3. την ταυτοποίηση της ημερομηνίας, της ώρας και της διάρκειας της συνδέσεως,</P><P>4. την ταυτοποίηση του είδους της συνδέσεως,</P><P>5. την ταυτοποίηση της ηλεκτρονικής τερματικής συσκευής επικοινωνίας του χρήστη ή του δηλωθέντος ως χρήστη,</P><P>6. τον καθορισμό των ονομασιών των κυψελωτών κυττάρων που χρησιμοποιήθηκαν.</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="159A.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA>Τα δεδομένα της παραγράφου 1 συλλέγονται, αν αυτό είναι αναγκαίο για την έρευνα σοβαρών αξιόποινων πράξεων που τελέστηκαν εκ προθέσεως.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="159A.003"><NO.PARAG>(3)</NO.PARAG><ALINEA><P>Η αίτηση του επιληφθέντος της υποθέσεως εισαγγελέα κατά την παράγραφο 1 πρέπει να είναι αιτιολογημένη και να περιέχει τα ακόλουθα:</P><P>1. στοιχεία για την αξιόποινη πράξη για την έρευνα της οποίας είναι αναγκαία η χρήση δεδομένων κινήσεως,</P><P>2. περιγραφή των περιστάσεων στις οποίες στηρίζεται η αίτηση,</P><P>3. στοιχεία για τα πρόσωπα ως προς τα οποία απαιτούνται τα δεδομένα κινήσεως,</P><P>4. το χρονικό διάστημα το οποίο πρέπει να καλύπτουν τα στοιχεία,</P><?PAGE NO="5"?><P>5. τις αρχές έρευνας στις οποίες πρέπει να διαβιβάζονται τα δεδομένα.</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="159A.004"><NO.PARAG>(4)</NO.PARAG><ALINEA><P>Στην εντολή της παραγράφου 1 το δικαστήριο αναγράφει:</P><P>1. τα δεδομένα τα οποία αφορά το αίτημα δημοσιοποιήσεως,</P><P>2. το χρονικό διάστημα που πρέπει να καλύπτει η δημοσιοποίηση,</P><P>3. την ανακριτική αρχή στην οποία πρέπει να διαβιβασθούν τα δεδομένα.</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="159A.005"><NO.PARAG>(5)</NO.PARAG><ALINEA>Το χρονικό διάστημα για το οποίο ζητείται η δημοσιοποίηση και η διαβίβαση των δεδομένων κατά την παράγραφο 1 δεν μπορεί να υπερβαίνει τους έξι μήνες.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά, η διαδικασία ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κινηθείσας στη Βουλγαρία κατά του HP για χρηματοδότηση τρομοκρατικών δραστηριοτήτων, η εισαγγελική αρχή διαβίβασε τέσσερις EEE, με πανομοιότυπο περιεχόμενο, για τη λήψη δεδομένων κινήσεως και θέσεως ηλεκτρονικών επικοινωνιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι επρόκειτο για δεδομένα κινήσεως και θέσεως, τα οποία ζητήθηκαν κατά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>την αιτιολογική σκέψη 30 της οδηγίας 2014/41 […] και το άρθρο 159a, παράγραφος 1, του NPK<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Οι τέσσερις ΕΕΕ εκδόθηκαν από τη βουλγαρική εισαγγελική αρχή, χωρίς τη σύμπραξη ή επικύρωση εκ μέρους δικαστή ή δικαστηρίου, και διαβιβάσθηκαν στις αντίστοιχες αρμόδιες αρχές στη Γερμανία, την Αυστρία, το Βέλγιο και τη Σουηδία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Οι εισαγγελίες των κρατών μελών αποδεκτών των ΕΕΕ προέβησαν στην εκτέλεσή τους χωρίς, με εξαίρεση την περίπτωση του Βελγίου, να μεσολαβήσει έγκριση ή επικύρωση εκ μέρους δικαστή ή δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Βάσει των αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν επίσης οι απαντήσεις στις ΕΕΕ, απαγγέλθηκε κατηγορία κατά του HP και πέντε άλλων προσώπων για χρηματοδότηση τρομοκρατικών πράξεων καθώς και για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση για τη χρηματοδότηση τέτοιων πράξεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Το Spetsializiran nakazatelen sad (ειδικό ποινικό δικαστήριο, Βουλγαρία), το οποίο καλείται να εξετάσει τα αποδεικτικά στοιχεία που συνελέγησαν δυνάμει των ΕΕΕ, αμφιβάλλει για τη νομιμότητά τους, διότι, κατά το εθνικό δίκαιο, τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία μπορούσαν να ληφθούν στη Βουλγαρία μόνον κατόπιν δικαστικής εγκρίσεως.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, υποβάλλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1)</NO.P><TXT>Συνάδει προς το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας 2014/41, καθώς και προς την αρχή της ισοδυναμίας, εθνική νομοθετική διάταξη […] κατά την οποία στο στάδιο της προδικασίας της ποινικής δίκης ο εισαγγελέας είναι η αρμόδια αρχή για την έκδοση [ΕΕΕ] σχετικά με τη διαβίβαση δεδομένων κινήσεως και θέσεως ως προς τις τηλεπικοινωνίες, ενώ σε παρόμοιες εγχώριες υποθέσεις η αρμόδια προς τούτο αρχή είναι ο δικαστής;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Αντικαθιστά η αναγνώριση μια τέτοιας [ΕΕΕ] από την αρμόδια αρχή του κράτους εκτελέσεως (εισαγγελέας ή ανακριτής) την εντολή από δικαστική αρχή, η οποία απαιτείται κατά το εθνικό δίκαιο του κράτους εκδόσεως;<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την <DATE ISO="20191001">1η Οκτωβρίου 2019</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν ο HP, η Γερμανική και η Ουγγρική Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο αποφάσισε τη μη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, ζητώντας αντ’ αυτού από τους μετέχοντες και τους παρεμβαίνοντες στη διαδικασία να τοποθετηθούν επί της επιρροής που ενδεχομένως ασκούν οι αποφάσεις της <DATE ISO="20201208">8ης Δεκεμβρίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστές τραπεζικές εντολές μεταφοράς χρημάτων)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑584/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1002">EU:C:2020:1002</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και της <DATE ISO="20210302">2ας Μαρτίου 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα σχετιζόμενα με ηλεκτρονικές επικοινωνίες)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑746/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:152">EU:C:2021:152</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Prokuratuur).</P></NOTE> επί της διαφοράς της κύριας δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Καθ’ υπόδειξιν του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις θα επικεντρωθούν μόνο στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα επιχειρήματα των διαδίκων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ο HP υποστηρίζει ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, σημείο 1, του ZEZR δεν συνάδει προς το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41, διότι δυνάμει της τελευταίας αυτής διατάξεως δεν μπορεί να αποκλεισθεί η αρμοδιότητα του δικαστή να διατάσσει την έκδοση πράξεων όπως οι διαλαμβανόμενες στη διάταξη περί παραπομπής. Επιπλέον, υπενθυμίζει ότι, κατά τη βουλγαρική νομοθεσία, οι πράξεις αυτές πρέπει να εκδίδονται από το αρμόδιο δικαστήριο. Επομένως, δυνάμει της ως άνω ρυθμίσεως, είναι παράνομος ο τρόπος με τον οποίο συνελέγησαν, στο πλαίσιο της διαδικασίας της κύριας δίκης, οι πληροφορίες σχετικά με τα δεδομένα κινήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Κατά τη Γερμανική Κυβέρνηση, την απάντηση στο υποβληθέν ερώτημα δεν τη δίνει το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41, αλλά το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της εν λόγω οδηγίας. Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, επιτρέπει τον διαχωρισμό της αρμοδιότητας για τη λήψη συγκεκριμένου ερευνητικού μέτρου, αφενός, και της αρμοδιότητας έκδοσης ΕΕΕ, αφετέρου, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, δεν επιτρέπει να υπόκειται η αίτηση για τη λήψη διασυνοριακού ερευνητικού μέτρου σε λιγότερο αυστηρές προϋποθέσεις από εκείνες που ισχύουν, δυνάμει του εθνικού δικαίου, για παρόμοια εγχώρια διαδικασία.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Όπως υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, εφόσον, δυνάμει του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους εκδόσεως, για τη λήψη συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων απαιτείται έγκριση από δικαστή, η ίδια προϋπόθεση θα πρέπει να ισχύει και όταν τα οικεία μέτρα πρόκειται να εκτελεσθούν σε άλλο κράτος μέλος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Κατά την Ουγγρική Κυβέρνηση, η απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα συνδέεται με την τήρηση των προϋποθέσεων εκδόσεως που προβλέπονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41. Όπως υποστηρίζει, η αμοιβαία αναγνώριση επί της οποίας θεμελιώνεται η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις προϋποθέτει ότι η απόφαση του κράτους μέλους εκδόσεως λαμβάνεται από αρμόδια καθ’ ύλην και κατά τόπον δικαστική ή άλλη αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Η Ουγγρική Κυβέρνηση συνάγει εξ αυτού ότι, στο πλαίσιο της οδηγίας 2014/41, μία από τις προϋποθέσεις εκδόσεως ΕΕΕ συνίσταται στον έλεγχο του μέτρου το οποίο αφορά η εντολή από την αρχή που θα ήταν αρμόδια για την έκδοσή της σε εθνικό επίπεδο. Σε αντίθετη περίπτωση, τα ερευνητικά μέτρα που πρόκειται να διεξαχθούν σε άλλο κράτος μέλος θα απαιτείτο να συγκεντρώνουν λιγότερες εγγυήσεις από εκείνες που απαιτούνται όσον αφορά αντίστοιχα μέτρα που πρόκειται να εκτελεσθούν στο κράτος εκδόσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή φρονεί ότι οι αμφιβολίες του αιτούντος δικαστηρίου αφορούν δύο διαφορετικά ζητήματα: την αρμόδια για την έκδοση ΕΕΕ αρχή (άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41), αφενός, και τις προϋποθέσεις εκδόσεώς της (άρθρο 6 της ίδιας οδηγίας), αφετέρου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Υπογραμμίζει ότι η απαίτηση περί υπάρξεως αρμοδιότητας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>στη συγκεκριμένη υπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> (άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41) συνεπάγεται ότι η αρχή εκδόσεως πρέπει να διαδραματίζει θεσμικό ρόλο στο πλαίσιο της αρχικής ποινικής διαδικασίας. Εντούτοις, το δίκαιο της Ένωσης δεν διευκρινίζει αν η εν λόγω αρχή πρέπει να είναι αρμόδια για το σύνολο της διαδικασίας ή αν αρκεί η εμπλοκή της να αφορά αποκλειστικά το συγκεκριμένο ερευνητικό μέτρο: συναφώς, η οδηγία 2014/41 παρέχει στα κράτη μέλη περιθώριο ευελιξίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, κατά την Επιτροπή, την απάντηση στο υποβληθέν ερώτημα τη δίνει το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41. Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, αν για το οικείο μέτρο απαιτείται, σε εθνικό επίπεδο, η σύμπραξη δικαστή (όπως συμβαίνει στη Βουλγαρία), η εκτέλεση του μέτρου σε άλλο κράτος μέλος μέσω ΕΕΕ προϋποθέτει ότι και η εν λόγω ΕΕΕ θα εκδοθεί από δικαιοδοτικό όργανο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο εξέδωσε προσφάτως δύο αποφάσεις (την απόφαση της <DATE ISO="20201208">8ης Δεκεμβρίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστές τραπεζικές εντολές μεταφοράς χρημάτων)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑584/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1002">EU:C:2020:1002</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και την απόφαση Prokuratuur) επί των συνεπειών των οποίων στην υπό κρίση υπόθεση τοποθετήθηκαν τόσο οι μετέχοντες στην παρούσα προδικαστική διαδικασία όσο και οι παρεμβαίνοντες σε αυτή.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Μολονότι τα ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου δεν αφορούν άμεσα το εριζόμενο ζήτημα των ως άνω δύο αποφάσεων, εντούτοις το Δικαστήριο ουδόλως κωλύεται να παράσχει στο αιτούν δικαστήριο κατευθύνσεις, βάσει της δικογραφίας και των παρατηρήσεων που κατατέθηκαν ενώπιόν του, ως προς σημεία μη συμπεριλαμβανόμενα στη διάταξη περί παραπομπής, εφόσον το κρίνει αναγκαίο για τη βελτίωση της συνεργασίας του με το αιτούν δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Με την απόφαση της <DATE ISO="20201208">8ης Δεκεμβρίου 2020</DATE> ήρθησαν οι αμφιβολίες ως προς τη δυνατότητα της εισαγγελικής αρχής να εκδίδει ΕΕΕ ακόμη και όταν η εν λόγω αρχή δεν απολαύει πλήρους ανεξαρτησίας έναντι της εκτελεστικής εξουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Απόφαση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστές τραπεζικές εντολές μεταφοράς χρημάτων)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑584/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1002">EU:C:2020:1002</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και διατακτικό): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>[Κ]ατ’ ορθήν ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, και του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41, εμπίπτουν στις έννοιες της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> και της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>αρχής έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, κατά τις διατάξεις αυτές, ο εισαγγελέας κράτους μέλους ή, γενικότερα, η εισαγγελία κράτους μέλους, ανεξαρτήτως της σχέσεως νομικής εξαρτήσεως που θα μπορούσε να υφίσταται μεταξύ του εισαγγελέα ή της εισαγγελίας και της εκτελεστικής εξουσίας του εν λόγω κράτους μέλους και ανεξαρτήτως του κινδύνου στον οποίο εκτίθεται ο εισαγγελέας ή η εισαγγελία να υπόκειται, άμεσα ή έμμεσα, σε εντολές ή οδηγίες παρεχόμενες ως προς συγκεκριμένη υπόθεση από την εκτελεστική εξουσία στο πλαίσιο διαδικασίας έκδοσης [ΕΕΕ]<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Επομένως, ανεξαρτήτως της ακριβούς θεσμικής θέσεως της βουλγαρικής εισαγγελικής αρχής στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου, η νομιμοποίησή της για την έκδοση ΕΕΕ δεν προσκρούει, κατ’ αρχήν, στην οδηγία 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Η απόφαση Prokuratuur, μολονότι δεν αφορούσε ευθέως ΕΕΕ, αλλά αμιγώς εθνικό μέτρο έρευνας άνευ διασυνοριακής διαστάσεως (δυνάμει του οποίου η εισαγγελική αρχή κράτους μέλους διέταξε τη συγκέντρωση των δεδομένων κινήσεως και θέσεως σχετικά με ορισμένες ηλεκτρονικές επικοινωνίες), ασκεί ιδιαίτερη επιρροή στην υπό κρίση υπόθεση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Με την εν λόγω απόφαση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η οδηγία 2002/58/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020712">12ης Ιουλίου 2002</DATE>, σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την προστασία ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 201, σ. 37</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20091125">25ης Νοεμβρίου 2009</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 337, σ. 11</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, σε συνδυασμό με τα άρθρα 7, 8 και 11 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία απονέμει στην εισαγγελική αρχή, της οποίας η αποστολή είναι να διευθύνει τη διαδικασία ανάκρισης ποινικών αδικημάτων και να ενεργεί, ενδεχομένως, ως κατηγορούσα αρχή στο πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας, αρμοδιότητα να επιτρέπει την πρόσβαση δημόσιας αρχής σε δεδομένα κίνησης και σε δεδομένα θέσης για τους σκοπούς της ανακριτικής διαδικασίας<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Συναφώς, το σκεπτικό του Δικαστηρίου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τις εξής σκέψεις:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>[Ε]ίναι ουσιώδες η πρόσβαση των αρμόδιων εθνικών αρχών στα διατηρούμενα δεδομένα να υπόκειται σε προηγούμενο έλεγχο είτε από δικαστήριο είτε από ανεξάρτητη διοικητική αρχή και η απόφαση του δικαστηρίου ή της ανεξάρτητης διοικητικής αρχής να εκδίδεται κατόπιν αιτιολογημένου αιτήματος των προαναφερθεισών αρχών το οποίο υποβάλλεται στο πλαίσιο διαδικασιών πρόληψης, διαπίστωσης ή δίωξης ποινικών αδικημάτων.<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Απόφαση Prokuratuur (σκέψη 51).</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Ο προηγούμενος έλεγχος απαιτεί, μεταξύ άλλων, όπως σημείωσε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 105 των προτάσεών του, το δικαστήριο ή η οντότητα που είναι επιφορτισμένη με τη διενέργεια του εν λόγω προηγούμενου ελέγχου να διαθέτει όλες τις αρμοδιότητες και να παρέχει όλες τις αναγκαίες εγγυήσεις ώστε να διασφαλίζεται ο συγκερασμός των επίμαχων εμπλεκομένων συμφερόντων και δικαιωμάτων. Όσον αφορά<?PAGE NO="9"?> ειδικότερα την ποινική έρευνα, ο έλεγχος αυτός απαιτεί να είναι σε θέση το εν λόγω δικαστήριο ή η εν λόγω οντότητα να διασφαλίσει δίκαιη ισορροπία μεταξύ, αφενός, των συμφερόντων που συνδέονται με τις ανάγκες της διερεύνησης αξιόποινων πράξεων στο πλαίσιο της καταπολέμησης του εγκλήματος και, αφετέρου, των θεμελιωδών δικαιωμάτων του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής και της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα των προσώπων των οποίων τα δεδομένα αφορά η πρόσβαση.<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Όπ.π. (σκέψη 52).</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Ειδικότερα, στον ποινικό τομέα, η απαίτηση περί ανεξαρτησίας συνεπάγεται, όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 126 των προτάσεών του, ότι η αρχή η οποία είναι επιφορτισμένη με αυτόν τον προηγούμενο έλεγχο, αφενός, δεν εμπλέκεται στη διεξαγωγή της συγκεκριμένης ποινικής έρευνας και, αφετέρου, έχει ουδέτερη θέση έναντι των μετεχόντων στην ποινική δίκη.<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Όπ.π. (σκέψη 54).</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Τούτο δεν συμβαίνει στην περίπτωση εισαγγελικής αρχής η οποία διευθύνει την ποινική έρευνα και ενεργεί, ενδεχομένως, ως κατηγορούσα αρχή. Πράγματι, η εισαγγελική αρχή έχει ως αποστολή όχι να επιλύσει μια διαφορά με πλήρη ανεξαρτησία γνώμης, αλλά να την εισαγάγει, ενδεχομένως, στο αρμόδιο δικαστήριο, μετέχουσα στην ποινική δίκη ως κατηγορούσα αρχή.<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Όπ.π. (σκέψη 55).</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Το γεγονός ότι ο εισαγγελέας υποχρεούται, σύμφωνα με τους κανόνες που διέπουν τις αρμοδιότητες και την ιδιότητά του, να διερευνά τις επιβαρυντικές και ελαφρυντικές περιστάσεις, να εγγυάται τη νομιμότητα της ανακριτικής διαδικασίας και να ενεργεί αποκλειστικά σύμφωνα με τον νόμο και τη συνείδησή του δεν αρκεί για να του προσδώσει την ιδιότητα του τρίτου σε σχέση με τα επίμαχα συμφέροντα κατά την έννοια που περιγράφεται στη σκέψη 52 της παρούσας απόφασης.<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Όπ.π. (σκέψη 56).</P></NOTE></P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Εν ολίγοις, το Δικαστήριο δεν αναγνωρίζει στην εισαγγελική αρχή την ιδιότητα του αμερόληπτου τρίτου όταν η τελευταία ασκεί, αφενός, ανακριτικά καθήκοντα και, αφετέρου, την ποινική δίωξη στο πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας. Επομένως, δεν μπορεί να της απονεμηθεί η αρμοδιότητα εγκρίσεως της προσβάσεως στα δεδομένα κινήσεως και θέσεως που έχουν στην κατοχή τους οι πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Η ερμηνεία της οδηγίας 2014/41 δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς να ληφθεί υπόψη η απόφαση Prokuratuur.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Στην αιτιολογική σκέψη 30 της οδηγίας 2014/41 αναγνωρίζεται ο παρεμβατικός χαρακτήρας της παρακολουθήσεως των ηλεκτρονικών επικοινωνιών όσον αφορά την ιδιωτική ζωή. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο πολλά κράτη μέλη εξαρτούν το ερευνητικό αυτό μέτρο από την προηγούμενη έγκριση από δικαστή ή δικαστήριο, αποκλειομένων άλλων αρχών, μεταξύ των οποίων και η εισαγγελική αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Ωστόσο, όπως θα εκθέσω λεπτομερέστερα κατωτέρω, το άρθρο 6 της οδηγίας 2014/41 ορίζει ότι η αρχή εκδόσεως μπορεί να εκδώσει ΕΕΕ μόνον όταν το ερευνητικό μέτρο που προβλέπεται στην εν λόγω εντολή θα μπορούσε να έχει διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Στην προϋπόθεση αυτή θα πρέπει τώρα να προστεθεί η προϋπόθεση που απορρέει από την απόφαση Prokuratuur για τις περιπτώσεις στις οποίες ισχύουν σωρευτικώς τα εξής: α) οι αρχές εκδόσεως ΕΕΕ υπάγονται σε εισαγγελική αρχή η οποία ενεργεί υπό την προαναφερθείσα διπλή ιδιότητα (έχοντας αρμοδιότητα τόσο για τη διεύθυνση των ερευνών όσο και για την άσκηση, μεταγενέστερα, της ποινικής διώξεως) και β) η ΕΕΕ περιλαμβάνει μέτρο παρακολουθήσεως ηλεκτρονικών επικοινωνιών με συνέπειες αντίστοιχες του μέτρου που αποτέλεσε αντικείμενο της εν λόγω αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Στις περιπτώσεις αυτές, η ΕΕΕ δεν θα μπορεί να εκδοθεί από την εισαγγελική αρχή, ακόμη και αν η νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους επιτρέπει στην εν λόγω αρχή να διατάσσει η ίδια, χωρίς να προηγείται δικαστικός εν στενή εννοία έλεγχος, το μέτρο της παρακολουθήσεως των ηλεκτρονικών επικοινωνιών.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Εκτίμηση</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ζητεί την ερμηνεία του όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, που χρησιμοποιείται σε καθένα από τα δύο σημεία του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Στο εν λόγω στοιχείο η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>αρχή εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/> μιας ΕΕΕ ορίζεται από δύο οπτικές γωνίες:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Στο σημείο i, η έννοια αναφέρεται σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>δικαστ[ή], δικαστήριο, ανακριτ[ή] ή εισαγγελέ[α] <HT TYPE="ITALIC">με αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση</HT><QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></ITEM><ITEM><P>Στο σημείο ii, η εν λόγω έννοια διευρύνεται και αφορά περαιτέρω <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>κάθε άλλη <HT TYPE="ITALIC">αρμόδια</HT> αρχή <HT TYPE="ITALIC">ορισθείσα από το κράτος έκδοσης</HT> η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, <HT TYPE="ITALIC">αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο</HT><QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Αν θεωρηθεί ότι ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> έχει την ίδια έννοια σε αμφότερα τα σημεία, ο καθορισμός της αρμόδιας για την έκδοση ΕΕΕ αρχής θα εναπόκειται, δυνάμει της οδηγίας 2014/41, στο εθνικό δίκαιο.</P></ITEM><ITEM><P>Δυνάμει της ως άνω κατανομής αρμοδιοτήτων, η Βουλγαρία, με το άρθρο 5, παράγραφος 1, σημείο 1, του ZEZR, έχει απονείμει στην εισαγγελική αρχή γενική αρμοδιότητα για την έκδοση ΕΕΕ, ανεξαρτήτως του αντικειμένου της τελευταίας.</P></ITEM><ITEM><P>Δεδομένου ότι, κατά το βουλγαρικό δίκαιο, η συγκέντρωση ορισμένων αποδεικτικών στοιχείων σε εθνικές ποινικές διαδικασίες μπορεί να διαταχθεί μόνον από δικαστή, ο ZEZR ενδέχεται να παραβιάζει τις αρχές της ισοδυναμίας και της ίσης μεταχειρίσεως: σε συγκεκριμένες αμιγώς εγχώριες υποθέσεις ο πολίτης απολαύει της εγγυήσεως που παρέχει η σύμπραξη δικαστή, την οποία ωστόσο στερείται όταν τα αποδεικτικά στοιχεία λαμβάνονται μέσω ΕΕΕ.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Μπορώ να δεχθώ ότι, κατ’ αρχήν, ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/> έχει το ίδιο περιεχόμενο και στα δύο σημεία του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41. Αμφότερα αφορούν την εξουσία που παρέχεται σε μια αρχή να ασκεί, στο πλαίσιο ποινικής δίκης, τις αρμοδιότητες που της απονέμονται από τη νομοθεσία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Το στοιχείο ως προς το οποίο διαφοροποιούνται τα σημεία i και ii του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41 δεν είναι, στην πραγματικότητα (ή πάντως όχι άμεσα), η <HT TYPE="ITALIC">αρμοδιότητα</HT> όσον αφορά <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>[τ]η συγκεκριμένη περίπτωση<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/>, αλλά η <HT TYPE="ITALIC">αρχή</HT> που την ασκεί σε καθεμιά από τις δύο περιπτώσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Πράγματι, η ουσιαστική διαφορά μεταξύ των ως άνω δύο σημείων έγκειται στο γεγονός ότι έκαστο εξ αυτών αφορά κατηγορίες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>αρχών εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> οι οποίες δεν ταυτίζονται: τις <HT TYPE="ITALIC">δικαστικές</HT> αρχές, αφενός (σημείο i), και τις <HT TYPE="ITALIC">μη δικαστικές</HT> αρχές, αφετέρου (σημείο ii)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Όπως και στις προτάσεις στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστές τραπεζικές εντολές μεταφοράς χρημάτων)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑584/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:587">EU:C:2020:587</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (υποσημείωση 16), στο εξής: προτάσεις Staatsanwaltschaft), χρησιμοποιώ τους επιθετικούς προσδιορισμούς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>δικαστικές<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>μη δικαστικές<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> χάριν απλουστεύσεως, καθόσον, κατ’ ουσίαν, αντιστοιχούν στη φύση των θεσμών που εμπίπτουν στη μια και την άλλη κατηγορία.</P></NOTE>, αμφότερες δε είναι <HT TYPE="ITALIC">αρμόδιες</HT> να ασκούν τις αντίστοιχες εξουσίες τους στο πλαίσιο των ποινικών διαδικασιών:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Το σημείο i ορίζει ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>αρχή εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> μιας ΕΕΕ τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>δικαστικές αρχές<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/> οι οποίες ενεργούν, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, στο πλαίσιο συγκεκριμένης ποινικής διαδικασίας.</P></ITEM><ITEM><P>Το σημείο ii απονέμει την ιδιότητα της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>αρχής εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/> μιας ΕΕΕ σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>κάθε άλλη αρμόδια αρχή […] στη συγκεκριμένη περίπτωση<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/>. Η <HT TYPE="ITALIC">άλλη</HT> αυτή αρχή δεν θα είναι, βεβαίως, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>δικαστική<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> αρχή, η δε ΕΕΕ την οποία εκδίδει θα μπορεί να διαβιβασθεί στο κράτος εκτελέσεως μόνον κατόπιν επικυρώσεως από δικαστή, δικαστήριο ή εισαγγελέα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>άλλη […] αρχή<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> που αναφέρεται στο σημείο ii πρέπει να έχει, δυνάμει του εθνικού δικαίου, την αρμοδιότητα να ενεργεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/> και να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>. Ήτοι, να μπορεί να ασκεί, στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών, τις <HT TYPE="ITALIC">αρμοδιότητες</HT> που έχουν ορισμένες διοικητικές αρχές (όπως, για παράδειγμα, οι αστυνομικές αρχές) οσάκις αυτό προβλέπεται ρητώς από τους οικείους κανόνες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Επομένως, στο άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημεία i και ii, της οδηγίας 2014/41 η έννοια της <HT TYPE="ITALIC">αρμοδιότητας</HT> χρησιμοποιείται υπό ενιαία σημασία (ως δέσμη εξουσιών απονεμομένων σε δημόσιο φορέα) με σκοπό να πραγματοποιηθεί σαφής διαχωρισμός μεταξύ των <HT TYPE="ITALIC">ιδίων αρμοδιοτήτων</HT> που έχουν οι διάφορες αρχές τις οποίες αφορά καθένα εκ των ως άνω σημείων. Αναλόγως του ποιες είναι οι κρίσιμες, κατά περίπτωση, αρμοδιότητες, η έκδοση ΕΕΕ υπόκειται σε διαφορετικές προϋποθέσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο <HT TYPE="ITALIC">αρμόδιος</HT> στο πλαίσιο συγκεκριμένης ποινικής διαδικασίας εισαγγελέας μπορεί να είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>αρχή εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/> οποιασδήποτε ΕΕΕ κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Αντίστοιχα, και σύμφωνα με το σημείο ii του εν λόγω άρθρου 2, στοιχείο γʹ, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>αρχή εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> μπορεί επίσης να είναι και μη δικαστική αρχή η οποία, δυνάμει του εθνικού δικαίου, όπως ήδη επεσήμανα, διαθέτει αρμοδιότητες ανακριτικής αρχής σε ποινικές διαδικασίες ή αναγνωρίζεται ως αρμόδια να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η ιδιότητα και μόνον της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>αρχής εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/> δεν αρκεί ώστε να δύνανται τα όργανα που διαθέτουν την εν λόγω ιδιότητα να εκδώσουν συγκεκριμένη ΕΕΕ και να τη διαβιβάσουν στο κράτος εκτελέσεως. Καθίσταται και εδώ αναγκαία η διάκριση μεταξύ των δικαστικών και των μη δικαστικών αρχών στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Όπως έχω επισημάνει στο παρελθόν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Προτάσεις στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑66/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:200">EU:C:2021:200</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>καίτοι αναγνωρίζει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ορίσουν τις [(μη δικαστικές)] αρχές που είναι αρμόδιες να διεξάγουν ανακρίσεις σε ποινικές υποθέσεις και να διατάσσουν τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων, το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41 δεν παρέχει στις ούτως ορισθείσες αρχές άλλο καθήκον πλην εκείνου που περιορίζεται στην <HT TYPE="ITALIC">απόφαση έκδοσης</HT> ΕΕΕ η οποία, <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/><HT TYPE="ITALIC">προτού διαβιβαστεί</HT> στην αρχή εκτέλεσης, […] επικυρώνεται<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>. Συγκεκριμένα, επικυρώνεται από δικαστήριο, δικαστή ή εισαγγελέα<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Όπ.π. (σημείο 75). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Με άλλα λόγια, το εθνικό δίκαιο μπορεί να απονείμει σε μη δικαστική αρχή η οποία είναι αρμόδια να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων τη γενική ιδιότητα της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>αρχής εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/> μιας ΕΕΕ. Ωστόσο, η ΕΕΕ την οποία εκδίδει η εν λόγω αρχή μπορεί να διαβιβασθεί στο κράτος μέλος εκτελέσεως μόνον εφόσον προηγηθεί επικύρωση από δικαστική αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Στην περίπτωση δικαστικής αρχής –είτε πρόκειται για δικαστή είτε για εισαγγελέα–, η οδηγία 2014/41 δεν επιβάλλει την <HT TYPE="ITALIC">επικύρωση</HT> από τρίτον της αποφάσεως εκδόσεως κάθε συγκεκριμένης ΕΕΕ, αλλά εξαρτά την τελευταία από δύο προϋποθέσεις, την τήρηση των οποίων οφείλει να εξακριβώσει ο δικαστής ή ο εισαγγελέας που πρόκειται να την εκδώσει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>Προϋποθέσεις έκδοσης και διαβίβασης ΕΕΕ<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/>, προβλέπει ότι η αρχή εκδόσεως δεν μπορεί να εκδώσει ΕΕΕ παρά μόνον εφόσον πληρούνται οι εξής δύο προϋποθέσεις:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Πρώτον, η έκδοση της ΕΕΕ να είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>απαραίτητη και αναλογική<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Ο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>απαραίτητος<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>αναλογικός<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/> χαρακτήρας αξιολογείται σε συνάρτηση με τους σκοπούς των διαδικασιών που προβλέπονται στο άρθρο 4 της οδηγίας 2014/41. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται κάθε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>ποινική διαδικασία που κινείται από δικαστική αρχή ή μπορεί να κινηθεί ενώπιόν της για ποινικό αδίκημα βάσει της νομοθεσίας του κράτους έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/> (στοιχείο αʹ του προαναφερθέντος άρθρου 4).</P></NOTE>, επιπλέον δε να λαμβάνονται υπόψη τα δικαιώματα του υπόπτου ή του κατηγορουμένου (άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ).</P></ITEM><ITEM><P>Δεύτερον, το αντικείμενό της να είναι μέτρο το οποίο μπορεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>να είχ[ε] διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> (άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ).</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η δεύτερη αυτή προϋπόθεση. Η οδηγία 2014/41 καθιερώνει ορισμένο <HT TYPE="ITALIC">παραλληλισμό</HT> καθόσον εξαρτά την έκδοση ΕΕΕ από τις προϋποθέσεις που προβλέπονται δυνάμει του εθνικού δικαίου για τη λήψη ισοδύναμου μέτρου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Οι προϋποθέσεις αυτές αφορούν, κατά τη γνώμη μου, τους κανόνες εκτιμήσεως της σκοπιμότητας και διαμορφώσεως της διαδικασίας, όπως προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο, αλλά επίσης, και ιδίως, την <HT TYPE="ITALIC">αρμοδιότητα</HT> που απονέμει το εν λόγω δίκαιο όσον αφορά τη λήψη, σε εθνικό επίπεδο, μέτρου ισοδύναμου με εκείνο που πρόκειται να εκτελεσθεί μέσω της ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Αν, μεταξύ των λοιπών προϋποθέσεων που απαιτούνται όσον αφορά παρόμοια εγχώρια υπόθεση, το δίκαιο του κράτους εκδόσεως προβλέπει ότι <HT TYPE="ITALIC">αρμόδιος</HT> για τη λήψη συγκεκριμένου ερευνητικού μέτρου είναι μόνο δικαστής ή δικαστήριο, το εν λόγω μέτρο θα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ΕΕΕ μόνον εφόσον η τελευταία εκδοθεί από δικαιοδοτικό όργανο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Κατά τα λοιπά, η αιτιολογική σκέψη 30 της οδηγίας 2014/41 διαλαμβάνει ότι, όσον αφορά το κράτος εκτελέσεως, η παρακολούθηση ηλεκτρονικών επικοινωνιών χαρακτηρίζεται, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>ανάλογα με τη νομοθεσία του κράτους εκτέλεσης, ως παρεμβατικό ερευνητικό μέτρο<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Συναφώς, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41 οριοθετεί την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> στην οποία αναφέρεται το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της εν λόγω οδηγίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Από τον συνδυασμό των δύο αυτών διατάξεων προκύπτει ότι η <HT TYPE="ITALIC">δικαστική αρχή</HT> (δικαστής ή εισαγγελέας) <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/><HT TYPE="ITALIC">με αρμοδιότητα</HT> στη συγκεκριμένη υπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/>, στην οποία παραπέμπει το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας 2014/41, είναι εκείνη η οποία έχει την εξουσία, δυνάμει του εθνικού δικαίου, να διατάξει, σε μια αμιγώς εγχώρια υπόθεση, μέτρο ίδιο με εκείνο που αποτελεί αντικείμενο της ΕΕΕ της οποίας η έκδοση αμφισβητείται.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Με άλλα λόγια, η αρμοδιότητα εκδόσεως ΕΕΕ αντιστοιχεί επακριβώς με εκείνη που απαιτείται για την έκδοση, δυνάμει του εθνικού δικαίου, εντολής παρόμοιας φύσεως και περιεχομένου στο πλαίσιο μιας αυστηρώς εγχώριας διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Επομένως, η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/> του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας 2014/41 υποδιαιρείται: α) στην αρμοδιότητα συμπράξεως σε ποινική διαδικασία, αφενός, και β) στην αρμοδιότητα λήψεως συγκεκριμένου μέτρου στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, αφετέρου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Μολονότι το καθεστώς των ευρωπαϊκών ενταλμάτων συλλήψεως (στο εξής: ΕΕΣ)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020613">13ης Ιουνίου 2002</DATE>, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 190, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε από την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 81, σ. 24</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> και αυτό των ΕΕΕ διαφέρουν, το δεύτερο τούτο νομικό μέσο δεν επιτρέπει ούτε αυτό την εκ μέρους της εισαγγελικής αρχής διενέργεια, σε διασυνοριακό επίπεδο, πράξεων τις οποίες η εν λόγω αρχή δεν δύναται να διενεργεί σε εθνικό επίπεδο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Εξέτασα τις διαφορές μεταξύ του νομικού καθεστώτος των ΕΕΣ και εκείνου των ΕΕΕ στις προτάσεις Staatsanwaltschaft (σημεία 46 έως 65). Υποστήριξα ότι η εισαγγελική αρχή δεν μπορούσε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>να επικυρώσει [ως προαπαιτούμενο για την έκδοση ΕΕΕ] ένα αστυνομικό ένταλμα οι όροι και τα αποτελέσματα του οποίου έβαιναν πέραν εκείνων που ισχύουν για τα εντάλματα που η ίδια δύναται να εκδώσει<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/> [προτάσεις στις υποθέσεις <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>OG (Εισαγγελία του Lübeck) και PI (Εισαγγελία του Zwickau)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑508/18 και C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:337">EU:C:2019:337</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)]. Θα ήταν, πράγματι, παράδοξο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>να αποκλείεται το έλασσον (έκδοση εθνικού εντάλματος συλλήψεως για μικρό χρονικό διάστημα) και να επιτρέπεται το μείζον (έκδοση ΕΕΣ που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ πιο παρατεταμένη κράτηση)<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/> (όπ.π., σημείο 76). Εξίσου παράδοξο θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, το να μπορεί η εισαγγελική αρχή per se να ζητήσει σε άλλο κράτος μέλος τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων όταν για τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία θα ήταν, εντός του δικού της κράτους, αναγκαία η έγκριση εκ μέρους δικαιοδοτικού οργάνου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, οι εκδοθείσες από τη βουλγαρική εισαγγελική αρχή ΕΕΕ αφορούσαν τη λήψη μέτρων τα οποία, σε αμιγώς εγχώρια υπόθεση, διατάσσονται, δυνάμει του εθνικού δικαίου, μόνον από δικαστή ή δικαστήριο. Ειδικότερα, όπως προαναφέρθηκε, επρόκειτο για τέσσερις ΕΕΕ σχετικά με τη διαβίβαση δεδομένων κινήσεως και θέσεως ορισμένων ηλεκτρονικών επικοινωνιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Η βουλγαρική ρύθμιση η οποία, στο πλαίσιο αυτό, απονέμει αποκλειστικά σε δικαστή (και όχι στην εισαγγελική αρχή) την εξουσία λήψεως της αποφάσεως περί εντολής προς φορέα τηλεπικοινωνιών να παράσχει πρόσβαση στα δεδομένα κινήσεως και θέσεως των ηλεκτρονικών επικοινωνιών είναι απολύτως συμβατή με το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις αρμοδιότητες της εισαγγελικής αρχής σχετικά με το συγκεκριμένο αυτό ερευνητικό μέτρο, η απόφαση Prokuratuur συνιστά επιβεβαίωση, εν ανάγκη, της καταλληλότητας της οικείας ρυθμίσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Εν ολίγοις, η βουλγαρική εισαγγελική αρχή δεν δύναται να εκδώσει και να διαβιβάσει ΕΕΕ σε άλλο κράτος μέλος για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων εφόσον στη Βουλγαρία αποκλειστικά αρμόδιο προς τούτο θα ήταν ένα δικαιοδοτικό όργανο. Η εν λόγω εισαγγελική αρχή δεν έχει την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>αρμοδιότητα<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας 2014/41, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της ίδιας οδηγίας, αποτελεί προϋπόθεση για την αναγνώρισή της ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>αρχής εκδόσεως<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/> κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα του Spetsializiran nakazatelen sad (ειδικού ποινικού δικαστηρίου, Βουλγαρία) ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>Το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140403">3ης Απριλίου 2014</DATE>, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι η εισαγγελική αρχή κράτους μέλους δεν δύναται να εκδώσει ευρωπαϊκή εντολή έρευνας για την απόκτηση δεδομένων κινήσεως και θέσεως ηλεκτρονικών επικοινωνιών όταν, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους, σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση, αποκλειστικά αρμόδιος να διατάξει τη λήψη των συγκεκριμένων αποδεικτικών στοιχείων είναι δικαστής ή δικαστήριο.<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>