Στην υπόθεση 20/81 R
1. Arbed SA, Λουξεμβοοργο,
2. Stahlwerke Röchling-Burbach GmbH, Völklingen,
3. Neunkircher Eisenwerk Aktiengesellschaft, vormals Gebrüder Stumm, Neunkirchen,
δικαστικοί πληρεξούσιοι: Οἱ δικηγόροι Arved Deringer καί Jochim Sedemund, Κολωνία, αντίκλητος στό Λουξεμβοοργο: Georges Faber, Arbed SA, Avenue de la Liberté,
Επιτροπηε τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης ἀπό τό νομικό τῆς σύμβουλο Η. Matthies, επικουρούμενο ἀπό τόν Ε. Grabitz, καθηγητή στό 'Ελεύθερο Πανεπιστήμιο τοῦ Βερολίνου, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοοργο τόν Ο. Montako, μέλος τῆς νομικής υπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ
ἐκδίδει τήν κατωτέρω
Σύμφωνα μέ τό άρθρο 4 παράγραφος 3, ή 'Επιτροπή αὐξάνει, τηρώντας τά δεδομένα κριτήρια, τίς παραγωγές ἀναφορᾶς τῶν επιχειρήσεων πού κατά τή χρονική περίοδο ἀπό τόν 'Ιούλιο 1977 ὡς τόν 'Ιούνιο 1980 είχαν μέσο ὅρο χρησιμοποιήσεως τῶν δυνατοτήτων παραγωγής κατά 10 ἤ περισσότερες εκατοστιαίες μονάδες κάτω ἀπό τό μέσο ὅρο χρησιμοποιήσεως τῶν 'ίδιων εγκαταστάσεων τῶν άλλων επιχειρήσεων τῆς Κοινότητας κατά τά ἔτη 1977, 1978 καί 1979.
Τό άρθρο 4 παράγραφος 5 ορίζει ὅτι ἐν ὄψει τῆς ἀναδιαρθρώσεως στή βιομηχανία, ή 'Επιτροπή ὀφείλει νά αὐξήσει τίς παραγωγές ἀναφορᾶς:
καί
Σ' αύτη τήν περίπτωση, ἡ 'Επιτροπή θά πρέπει νά αυξήσει τίς παραγωγές ἀναφοράς, ὥστε νά φτάσουν ένα σύνολο 'σο πρός τήν παραγωγή τοῦ τριμήνου πού ἀντιστοιχεῖ στό 1974.
Ή προσφεύγουσα Röchling επικαλείται τήν παράγραφο 3, οἱ δέ προσφεύγουσες Arbed καί Neunkircher Eisenwerk τήν παράγραφο 5.
νά ἀπορρίψει τήν αίτηση γιά τή λήψη προσωρινών μέτρων.
Οἱ προσφεύγουσες θεωρούν ἀδύνατο τό ενδεχόμενο νά ἐκδοθεί απόφαση ἐπί τῆς κύριας δίκης, πρίν ἀπό τό τέλος τοῦ πρώτου τριμήνου τοῦ 1981, 'ίσως μάλιστα ούτε καί πρίν ἀπό τό τέλος τοῦ δεύτερου τριμήνου τοῦ 1981, γιά τό ὁποῖο οἱ παραγωγές ἀναφορᾶς πρέπει νά ἐξεταστοῦν ἐκ νέου καί νά καθοριστούν οἱ ποσοστώσεις παραγωγής. Ἐν ὄψει τῆς καταστάσεως αυτής, οἱ προσφεύγουσες θα είχαν μόνο τή δυνατότητα ἡ νά περιοριστούν στίς καθορισμένες ποσοστώσεις πού κατά τήν άποψη τους εἶναι παράνομες ἡ νά τίς ὑπερβοῦν μέ συνέπεια νά τους ἐπιβληθοῦν ἀπό τήν 'Επιτροπή σύμφωνα μέ τό άρθρο 9 τῆς γενικής ἀποφάσεως υψηλά πρόστιμα.
'Αν οἱ προσφεύγουσες συμμορφώνονταν μέ τίς καθορισμένες ποσοστώσεις παραγωγής, θά προέκυπτε μείωση τῆς παραγωγής κατά 20 % περίπου σέ σχέση μέ ἐκείνη πού θά δικαιοῦνταν, ἄν τό σύστημα ποσοστώσεων ἐφαρμοζόταν κατά τρόπο ἀνταποκρινόμενο στή συνθήκη, γεγονός πού θά εἶχε σοβαρές οἰκονομικοδημοσιονομικές καί κοινωνικές συνέπειες. Στόν οικονομικό τομέα, ή μείωση αυτή θά προκαλοῦσε νέα σημαντική επιδείνωση τῶν ἀποτελεσμάτων χρήσεως τῆς επιχειρήσεως, δεδομένου ὅτι τά ιδιαίτερα υψηλά πάγια έξοδα λειτουργίας αυτής τῆς βιομηχανίας θά έπρεπε νά καλυφτοῦν ἀπό μιά παραγωγή ἀκόμα πιό περιορισμένη. Ὡς πρός τίς κοινωνικές επιπτώσεις, ἡ Stahlwerke Röchling-Burbach καί ἡ Neunkircher Eisenwerk Aktiengesellschaft θά έπρεπε νά προχωρήσουν ἀπό τή μερική ἀνεργία πού εἶναι ήδη πολύ μεγάλη σέ μαζικές ἀπολύσεις. Ή σκληρή κοινωνική κατάσταση πού θά προέκυπτε ἀπό αυτό δέ θά ήταν πλέον δυνατό νά ἀντιμετωπιστεί μέ κοινωνικούς προγραμματισμούς, ὅπως συμβαίνει μέ τά προγράμματα ἀναδιαρθρώσεως, επειδή θά έλειπαν τά ἀναγκαία γιά τό σκοπό αυτό οικονομικά μέσα.
'Αντίθετα, ἄν οἱ προσφεύγουσες ἀποφάσιζαν, γιά νά ἀποφύγουν τίς σοβαρές αυτές συνέπειες, νά ὑπερβοῦν τίς ποσοστώσεις παραγωγής σέ περιορισμένη κλίμακα, οἱ χρηματικές επιβαρύνσεις πού θά ἀπέρρεαν ἀπό τά ἀναμενόμενα ὑψηλά πρόστιμα θά ήταν ἐξίσου σημαντικές. 'Ακόμα καί ἄν τό Δικαστήριο ἀποφαινόταν ἀργότερα στά πλαίσια τῆς κύριας δίκης υπέρ τῶν προ-σφευγουσῶν ἐν ὅλω ἡ ἐν μέρει, θά ήταν ἀδύνατη ἡ αναπλήρωση τῆς παρούσας μειώσεως τῆς παραγωγής. Πράγματι, ὅ,τι δέ θά παραχθεί κατά τό πρῶτο τρίμηνο τοῦ 1981, εἶναι ὁριστικά χαμένο γιά τίς προσφεύγουσες.
Ἐξάλλου, τό συμφέρον τῆς Κοινότητας γιά τήν αυστηρή εφαρμογή τῶν ποσοστώσεων παραγωγής δέν εἶναι τόσο μεγάλο, ώστε νά εμποδίζει μιά περιορισμένη αύξηση κατά τό πρῶτο τρίμηνο τοῦ 1981. Τό άρθρο 14 τῆς γενικής ἀποφάσεως προβλέπει ὅτι ή 'Επιτροπή μπορεί ενδεχομένως νά τροποποιήσει τίς διατάξεις τῆς ἀποφάσεως, ὅταν οἱ διατάξεις περί εφαρμογής τῆς συνεπάγονται γιά μιά επιχείρηση εξαιρετικές δυσκολίες. Σ' αύτη τήν ἀλληλουχία έγινε επίκληση τοῦ ἄρθρου 14 κατ' ἐπανάληψη καί ἀπό τά δύο μέρη, χωρίς ὅμως νά έχει ἀποφασίσει ἡ 'Επιτροπή μέχρι σήμερα νά τό εφαρμόσει. Αυτό συνιστά ὄχι μόνο εσφαλμένη εκτίμηση, ἀφοῦ ἡ 'Επιτροπή δέν έκανε, ἄν καί υποχρεούνταν, χρήση της διακριτικῆς ἐξουσίας πού τῆς παρέχει τό άρθρο 14, ἀλλα καί καθιστά ἀναγκαία τή λήψη προσωρινοῦ μέτρου, ώστε νά ἀποφευχθεί ἡ επέλευση ἀνεπανόρθωτης ζημίας στίς προσφεύγουσες. Τό προσωρινό αυτό μέτρο θά μποροῦσε ἐν πάση περιπτώσει νά ληφθεί ἔχοντας υπόψη τά κριτήρια τοῦ άρθρου 13, καθ' ὅσον θά ἐπέτρεπε στίς προσφεύγουσες νά ξεπεράσουν τίς πολύ μεγάλες μεταβατικές δυσκολίες.
Ἡ 'Επιτροπή δηλώνει κατ' ἀρχάς ὅτι έχει επίγνωση τῆς δύσκολης καταστάσεως, στην ὁποία βρίσκονται πολλά χαλυβουργεία καί κατανοεί ὅτι οἱ ἐπιχειρήσεις εξαντλούν κάθε μέσο γιά νά ἐπιτύχουν τόν καθορισμό υψηλότερων ποσοστώσεων. Οἱ λόγοι αυτοί τήν ὁδηγούν στό νά εφαρμόζει τό σύστημα ποσοστώσεων μέ ιδιαίτερη προσοχή καί σέ συνεχή επαφή μέ τους ἐνδιαφερόμενους. Οἱ αιτήσεις γιά αύξηση τῶν ποσοστώσεων παραγωγής πού υπέβαλαν οἱ προσφεύγουσες στά τέλη τοῦ 1980 ἀπορρίφθηκαν ἐν τούτοις ύστερα ἀπό έρευνα ὡς ἀβάσιμες. 'Εξάλλου, οἱ προσφεύγουσες δέν άσκησαν προσφυγή κατά τοῦ καθορισμοῦ των ποσοστώσεων γιά τήν ὁμάδα πού άφορᾶ τό τέταρτο τρίμηνο τοῦ 1980 καί εκπλήσσει τήν 'Επιτροπή τό γεγονός ὅτι προσβάλλουν γιά τό πρώτο τρίμηνο τοῦ 1981 μιά μέθοδο πού είχαν δεχτεί γιά τό τελευταίο τρίμηνο τοῦ 1980.
Γιά νά γίνει δεκτή μιά αίτηση λήψεως ἀσφαλιστικών μέτρων, θά πρέπει νά ἀποδείξουν οἱ προσφεύγουσες ὅτι τά αιτούμενα μέτρα:
'Από τήν αίτηση περί λήψεως ἀσφαλιστικών μέτρων προκύπτει ὅτι τά αιτούμενα μέτρα προδικάζουν τήν ἀπόφαση ἐπί της ουσίας. Ή αίτηση αυτή ἀποβλέπει στό νά γίνει δεκτή ἡ προσφυγή κατά τά δύο τρίτα μέσω εκδόσεως επείγουσας διαταγῆς. Τό προσωρινό αυτό μέτρο θά ἀπέβαινε πράγματι ὁριστικό, δεδομένου ὅτι, ἀφοῦ μιά παραγωγή πού δέν πραγματοποιήθηκε δέν μπορεί πιά νά ἀναπληρωθεί, πολύ περισσότερο δέν μπορεί νά ἐξαλειφθεί μιά παραγωγή πού πραγματοποιήθηκε. 'Επίσης δέν μπορεί νά γίνει λόγος νά συνδεθεί ή λήψη τοῦ μέτρου μέ τήν παροχή ἐγγυήσεως, επειδή, ὅπως ισχυρίζονται οἱ προσφεύγουσες, οἱ οικονομικές επιβαρύνσεις θά ήταν εξίσου μεγάλες.
Τό άρθρο 1 παράγραφος 3 τῆς γενικῆς ἀποφάσεως δέν δίνει ὁρισμό τῆς έννοιας επιχείρηση, ἀλλα καθορίζει τους ἀποδέκτες τῶν ἐν λόγω κανονιστικῶν διατάξεων. Ή ἀναφορά αύτη σέ ὁμάδες επιχειρήσεων δέ συνεπάγεται καμιά διάκριση, ἐνῶ ἀντίθετα μιά διαφορετική μεταχείριση οικονομικών μονάδων, ἀνάλογα μέ τή νομική διάρθρωση τῆς καθεμίας, θά συνιστούσε διάκριση. Τελικά, ἡ ὁμάδα Arbed επικαλέσθηκε τό άρθρο 1 παράγραφος 3 καί υπέβαλε αἰτήσεις περί αυξήσεως τῶν ποσοστώσεων τῆς γιά τά προϊόντα τῆς κατηγορίας III καί τόν ἀκατέργαστο χάλυβα, οἱ όποιες εγκρίθηκαν ήδη γιά τό τέταρτο τρίμηνο τοῦ 1980.
Ὡς πρός τόν υπολογισμό τῶν παραγωγών ἀναφορᾶς καί τῶν ποσοστώσεων παραγωγής πού ζητοῦν οἱ προσφεύγουσες, ή 'Επιτροπή παρατηρεί ὅτι δέν εἶχε τώρα κανένα λόγο νά επανεξετάσει αυτούς τους ἀριθμούς καί τήν αἰτιολογική τους βάση. Μόνο τό μέγεθος τῶν αυξήσεων πού υπολογίστηκαν προκαλεί ἀμφιβολίες. 'Αν καί οἱ άλλες ὁμάδες επιχειρήσεων ἡ οἱ επιχειρήσεις πού διαθέτουν διάφορα εργοστάσια προέβαλλαν τίς ἴδιες ἀξιώσεις, τότε θά κατέ-πιπτε ολόκληρο τό σύστημα τῶν ποσοστώσεων. Δέν πρέπει νά λησμονείται ὅτι τό σύστημα αυτό στηρίζεται σέ μιά ἀντικειμενικά δίκαιη κατανομή τῶν ἀναγκών πού προεκτιμήθηκαν, έτσι ώστε ἡ αύξηση πού δίδεται σέ μιά επιχείρηση νά σημαίνει μείωση γιά ὅλες τίς άλλες επιχειρήσεις.
Τό άρθρο 14 τῆς γενικῆς ἀποφάσεως επιδιώκει τό μετριασμό δυσανάλογων γιά ὁρισμένες επιχειρήσεις θυσιών, χωρίς νά θίγεται στό σύνολό τῆς ἡ πραγματοποίηση τῶν σκοπών τοῦ συστήματος ποσοστώσεων, όχι ὅμως καί τή χορήγηση έκτακτων πλεονεκτημάτων σέ ὁρισμένες επιχειρήσεις.
Κατά τήν άποψη τῆς Ἐπιτροπῆς οἱ προσφεύγουσες δέν προσκόμισαν ἀποδείξεις ὅτι τά αιτούμενα μέτρα εἶναι ἀναγκαία γιά νά αποτρέψουν τήν πρόκληση ἀνεπανόρθωτης ζημίας. Τό ὅτι συνεπεία τῶν ποσοστώσεων πού καθορίστηκαν θά διέτρεχαν άμεσο κίνδυνο
Ὅλες οἱ προσπάθειες τῆς Ἐπιτροπῆς τείνουν στό νά ἀποφευχθούν νέες ἀπολύσεις καί πρόσθετες οικονομικές επιβαρύνσεις. Ή Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι ἡ παραχώρηση υψηλότερων ποσοστώσεων σέ ὁρισμένες επιχειρήσεις δέ συνιστᾶ πρόσφορα μέσο γιά τήν πραγματοποίηση τῶν σκοπών αυτών. Τό σύστημα τῶν ποσοστώσεων ἀποβλέπει σέ μιά χρονικά περιορισμένη κατανομή της παραγωγης πού μπορεί νά διατεθεί μεταξύ ὅλων τῶν επιχειρήσεων. 'Η αύξηση τῶν παραγωγών ἀναφορᾶς καί κατά συνέπεια τῶν ποσοστώσεων τῆς ὁμάδας Arbed τό τέταρτο τρίμηνο τοῦ 1980 κατά
Οἱ διάδικοι, κλητευθέντες νομότυπα, ἀνέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους στή συνεδρίαση τῆς
Διά ταύτα
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
κρίνοντας κατά τή διαδικασία τῶν ἀσφαλιστικῶν μέτρων
διατάσσει:
Κρίθηκε καί δημοσιεύτηκε στό Λουξεμβοῦργο στίς
Ὁ γραμματεύς
Α. Van Houtte
Ό πρόεδρος
J. Mertens de Wilmars