Żądania stron

15

Skarżąca wnosi do Sądu o:

–

zmianę zaskarżonej decyzji oraz odmowę rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

–

posiłkowo – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

16

EUIPO wnosi do Sądu o:

–

oddalenie skargi;

–

obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa

W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji

23

Skarżąca oparła swoje żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji co do istoty na dwóch zarzutach. Pierwszy zarzut dotyczy błędnego zastosowania przepisów regulujących postępowanie w sprawie sprzeciwu, natomiast drugi zarzut dotyczy błędnego zastosowania zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 oraz art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego błędnego zastosowania zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

39

Na wstępie należy przypomnieć, że zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje, że „[w] przypadku gdy odwołanie dotyczy decyzji Wydziału Sprzeciwów, izba ogranicza rozpatrywanie odwołania do faktów i dowodów przedstawionych w terminie ustalonym lub określonym przez Wydział Sprzeciwów zgodnie z postanowieniami rozporządzenia i niniejszych zasad, chyba że izba uzna, iż należy uwzględnić dodatkowe lub uzupełniające fakty i dowody zgodnie z art. [76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]”.

40

Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, że EUIPO może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie.

41

Rozporządzenie nr 207/2009 przewiduje zatem wyraźnie, że izbie odwoławczej przysługują podczas rozpatrywania odwołania skierowanego przeciwko decyzji Wydziału Sprzeciwów uprawnienia dyskrecjonalne wynikające z zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 i z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w przedmiocie tego, czy należy uwzględnić nowe lub dodatkowe fakty i dowody, które nie zostały przedstawione w terminach ustalonych lub określonych przez Wydział Sprzeciwów (wyroki: z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM, C‑122/12 P, EU:C:2013:628, pkt 33; z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM, C‑120/12 P, EU:C:2013:638, pkt 32; z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM, C‑121/12 P, EU:C:2013:639, pkt 33).

42

W tym względzie Trybunał miał już okazję wskazać, że wersja francuska zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 różni się istotnym elementem od wersji językowych hiszpańskiej, niemieckiej i angielskiej. Podczas gdy w tych ostatnich wersjach wskazano bowiem, że Izba Odwoławcza może uwzględnić jedynie „dodatkowe lub uzupełniające” okoliczności faktyczne i dowody, we francuskiej wersji określono te same okoliczności faktyczne i dowody jako „nowe lub uzupełniające” (wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer, C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 23).

43

Opierając się na ogólnej systematyce i celu uregulowań, których część przepis ów stanowi, a zwłaszcza na art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, który stanowi podstawę prawną zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, Trybunał orzekł w odniesieniu do dowodu używania znaku towarowego, że jeżeli żaden dowód w tym względzie nie został przedstawiony w terminie wskazanym przez EUIPO, to odrzucenie sprzeciwu powinno zostać orzeczone przez EUIPO z urzędu. Natomiast gdy dowody zostały przedstawione w wyznaczonym przez EUIPO terminie, przedłożenie uzupełniających dowodów pozostaje możliwe (zob. wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer, C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 24–26 i przytoczone tam orzecznictwo).

44

Trybunał zaznaczył, że należy przyjąć taką samą interpretację art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do dowodu istnienia, ważności i zakresu ochrony znaku towarowego, ponieważ we wspomnianym przepisie zawarto zasadę odgrywającą horyzontalną rolę w systematyce wspomnianego rozporządzenia, jako że znajduje ona zastosowanie niezależnie od charakteru danego postępowania. Z powyższego wynika, że zasady 50 rozporządzenia nr 2868/95 nie można interpretować w ten sposób, że rozszerza ona uprawnienia dyskrecjonalne izb odwoławczych na nowe dowody (wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer, C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 27), ale jedynie na dowody „uzupełniające” lub „dodatkowe” w stosunku do stosownych dowodów przedstawionych w wyznaczonym terminie [zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., CEDC International/OHMI – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce), T‑235/12, EU:T:2014:1058, pkt 89 i przytoczone tam orzecznictwo].

45

Należy zatem zbadać, czy oświadczenie z dnia 15 lipca 2015 r., przedstawione po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, może zostać zakwalifikowane jako dowód „uzupełniający” lub „dodatkowy” w rozumieniu zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 oraz art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stosownie do wykładni dokonanej w orzecznictwie przytoczonym w pkt 41–44.

46

Bezsporne jest, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu swojego uprawnienia zgodnie z zasadą 19 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 ani w wyznaczonym terminie, ani ponadto w żadnym momencie w czasie trwania postępowania przed wydziałem sprzeciwów, a to pomimo faktu, że – jak zostało wskazane w pkt 6 powyżej – skarżąca została wyraźnie poinformowana przez EUIPO, iż powinna przedstawić dokumenty celem udowodnienia, po pierwsze, swojego statusu licencjobiorcy, a po drugie, okoliczności, że była upoważniona przez właściciela wcześniejszych znaków towarowych do wniesienia sprzeciwu. Ponadto strony są zgodne co do tego, że udzielenie licencji dla wcześniejszych znaków towarowych nie zostało wpisane do rejestru EUIPO zgodnie z art. 22 rozporządzenia nr 207/2009.

47

Co więcej, oznajmienie zawarte w uwagach z dnia 20 lutego 2015 r., zgodnie z którym skarżąca była wyłącznym licencjobiorcą właściciela wcześniejszych znaków towarowych, stanowi jedynie zwykłe twierdzenie, niepoparte żadnym dowodem. W tych okolicznościach oświadczenie z dnia 15 lipca 2015 r. nie może być uważane za dowód „uzupełniający” lub „dodatkowy” w stosunku do dowodów już przedstawionych przez skarżącą.

48

Jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym jej uprawnienie do wniesienia sprzeciwu wynikało w sposób oczywisty z faktu, że jej nazwa była identyczna z nazwą widniejącą we wcześniejszych znakach towarowych, które są podstawą sprzeciwu, wystarczy zauważyć – podobnie jak to uczyniło EUIPO – że ta okoliczność nie może pozwolić na przyjęcie założenia, iż skarżąca dysponowała uprawnieniem. Sam fakt, że oznaczenie jest zbieżne w całości lub w części z nazwą przedsiębiorstwa, może być związany z różnymi okolicznościami w obrocie handlowym i nie może w sposób oczywisty zastąpić dokumentu dowodowego, takiego jak umowa licencyjna, wykazującego zarówno status licencjobiorcy, jak i zakres jego uprawnień. W tym względzie uprawnienia licencjobiorcy mogą być przedmiotem różnych ograniczeń, w szczególności odnoszących się do towarów i usług będących przedmiotem rozpatrywanej licencji, terytorium, dla którego licencja została udzielona, oraz warunków dotyczących upoważnienia do wniesienia sprzeciwu.

49

W świetle powyższego Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że oświadczenie z dnia 15 lipca 2015 r. nie może zostać zakwalifikowane jako dowód „uzupełniający” lub „dodatkowy” i w konsekwencji nie może zostać wzięte pod uwagę na podstawie zasady 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 oraz art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stosownie do ich wykładni dokonanej w orzecznictwie przytoczonym w pkt 41–44.

50

Zarzut drugi skarżącej należy wobec tego oddalić jako bezzasadny.

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

GP Joule PV GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.