<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-352/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0352</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:588">EU:C:2020:588</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>33</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>33</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia M. Bobeka – sprawa C‑352/19 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Région de Bruxelles-Capitale/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Michala Bobeka</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200716">16 lipca 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑352/19 P</HT></P><P>Région de Bruxelles-Capitale</P><P>przeciwko</P><P>Komisji Europejskiej</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009</KEYWORD><KEYWORD>Środki ochrony roślin</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324</KEYWORD><KEYWORD>Substancja czynna glifosat</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 263 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Legitymacja procesowa skarżących będących podmiotami prywatnymi</KEYWORD><KEYWORD>Bezpośrednie oddziaływanie</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 4 ust. 2 TUE</KEYWORD><KEYWORD>Regiony państw członkowskich</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 9 ust. 3 konwencji z Aarhus</KEYWORD><KEYWORD>Wykładnia zgodna</KEYWORD><KEYWORD>Indywidualne oddziaływanie</KEYWORD><KEYWORD>Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2324<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenie z dnia <DATE ISO="20171212">12 grudnia 2017 r.</DATE> w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="333" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 333, s. 10</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>spornym rozporządzeniem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</P></NOTE> w sprawie odnowienia zatwierdzenia glifosatu uznające go za faktycznie bezpieczny <HT TYPE="ITALIC">dotyczy bezpośrednio</HT> podmiotu wchodzącego w skład federacji tworzącej państwo członkowskie, któremu na podstawie konstytucji tego państwa przysługuje kompetencja w dziedzinie ochrony środowiska i który w wykonaniu tej kompetencji zakazuje stosowania glifosatu na swoim terytorium, ponieważ uważa ową substancję czynną za niebezpieczną?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Sąd doszedł do wniosku, że ów akt Unii nie dotyczy bezpośrednio takiego podmiotu, którym w niniejszej sprawie jest Région de Bruxelles-Capitale (region stołeczny Bruksela, Belgia). W związku z tym uznał on za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez ów region<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190228">28 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Région de Bruxelles-Capitale/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑178/18</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:130">EU:T:2019:130</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>zaskarżonym postanowieniem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</P></NOTE>. Moim zdaniem, odmawiając regionowi stołecznemu Bruksela legitymacji procesowej, Sąd naruszył prawo poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 263 akapit czwarty TFUE oraz szeregu przepisów mających zastosowanie aktów prawa wtórnego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia <DATE ISO="20050217">17 lutego 2005 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="124" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 124, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>konwencją z Aarhus<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), który zawiera definicje, stanowi, w pkt 2 i 4:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>W rozumieniu niniejszej konwencji,</P><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2)</NO.PARAG><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>władza publiczna<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> oznacza:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>organy administracji publicznej na krajowym, regionalnym lub innym poziomie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>osoby fizyczne lub prawne pełniące zgodnie z prawem krajowym funkcje administracji publicznej, włączając w to wykonywanie specjalnych obowiązków, zadań lub usług mających związek ze środowiskiem;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wszelkie inne osoby fizyczne lub prawne posiadające publiczne kompetencje lub funkcje albo wykonujące publiczne usługi, mające związek ze środowiskiem, pod nadzorem organu lub osoby wymienionych powyżej w literach a) lub b);</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.004"><NO.PARAG>4)</NO.PARAG><ALINEA><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>społeczeństwo<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 9 konwencji z Aarhus, który dotyczy dostępu do wymiaru sprawiedliwości, stanowi w ust. 3 i 4:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="009.003"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>3.</NO.PARAG><ALINEA>[…] każda ze stron zapewnia, że członkowie społeczeństwa spełniający wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym, mają dostęp do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających przepisy jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>[…] procedury, o których mowa powyżej w ustępach 1, 2 i 3, przewidują odpowiednie i prawnie skuteczne środki zaradcze, włączając w to, jeśli okaże się to potrzebne, wstrzymanie wykonania kwestionowanego działania, oraz są bezstronne, oparte na zasadzie równości, terminowe i niedyskryminacyjne ze względu na koszty. […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Na mocy dyrektywy Komisji 2001/99/WE z dnia <DATE ISO="20011120">20 listopada 2001 r.</DATE> zmieniającej załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w celu włączenia glifosatu oraz tifensulfuronu metylowego jako substancji czynnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 304, s. 14</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, substancja aktywna glifosat została włączona do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia <DATE ISO="19910715">15 lipca 1991 r.</DATE> dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="230" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1991">Dz.U. 1991, L 230, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> i tym samym została zatwierdzona na mocy owej dyrektywy ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20020701">1 lipca 2002 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Dyrektywa 91/414 została uchylona, ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20110614">14 czerwca 2011 r.</DATE> i z zastrzeżeniem stosowania pewnych środków przejściowych, przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia <DATE ISO="20091021">21 października 2009 r.</DATE> dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającym dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="309" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 309, s. 1</REF.DOC.OJ>; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 81, s. 43</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="082" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2019">Dz.U. 2019, L 82, s. 43</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Motywy 10, 23 i 29 rozporządzenia nr 1107/2009 przewidują:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>(10)</NO.P><TXT>Substancje powinny być włączane w skład środków ochrony roślin tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że zapewniają one jednoznaczne korzyści dla produkcji roślinnej, i oczekuje się, że nie będą miały żadnego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt ani żadnego niedopuszczalnego wpływu na środowisko. Aby uzyskać taki sam poziom ochrony we wszystkich państwach członkowskich, decyzje o dopuszczalności lub niedopuszczalności takich substancji powinny być podejmowane na poziomie Wspólnoty na podstawie zharmonizowanych kryteriów. Kryteria te powinny zostać zastosowane przy pierwszym zatwierdzeniu substancji czynnych na mocy niniejszego rozporządzenia. W przypadku już zatwierdzonych substancji czynnych kryteria te powinny być zastosowane przy odnawianiu lub przeglądzie ich zatwierdzenia.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(23)</NO.P><TXT>[…] Zezwoleń dla środków ochrony roślin powinny zatem udzielać państwa członkowskie.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(29)</NO.P><TXT>Zasada wzajemnego uznawania jest jednym ze sposobów zapewnienia swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie. Aby uniknąć powielania prac, zmniejszyć obciążenia administracyjne dla przemysłu i państw członkowskich oraz zapewnić bardziej zharmonizowaną dostępność środków ochrony roślin, zezwolenia udzielone przez jedno państwo członkowskie powinny być akceptowane przez inne państwa członkowskie, w których warunki rolnictwa, zdrowia roślin oraz środowiska (w tym warunki klimatyczne) są porównywalne. W celu ułatwienia takiego wzajemnego uznawania należy więc podzielić Wspólnotę na strefy o tego typu porównywalnych warunkach. Jednakże z warunków środowiskowych lub rolnictwa charakterystycznych dla terytorium jednego lub kilku państw członkowskich może wynikać konieczność, w chwili składania wniosku, uznania lub zmiany przez państwo członkowskie zezwolenia wydanego przez inne państwo członkowskie lub odmowy uznania zezwolenia na wprowadzanie danego środka ochrony roślin do obrotu na jego terytorium, jeśli jest to uzasadnione szczególnymi warunkami dotyczącymi środowiska lub rolnictwa […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 20 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1107/2009 stanowi, w części mającej znaczenie dla niniejszego postępowania, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>[w] przypadku wycofania zatwierdzenia lub jeżeli zatwierdzenie nie zostaje odnowione ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska, dane środki ochrony roślin zostają natychmiast wycofane z obrotu<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 36 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1107/2009 stanowi, w części mającej znaczenie dla niniejszego postępowania, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>W przypadku gdy ustanowienie krajowych środków ograniczających ryzyko, o których mowa w akapicie pierwszym, nie jest w stanie przezwyciężyć obaw państwa członkowskiego dotyczących zdrowia ludzi lub zwierząt lub środowiska, państwo członkowskie może odmówić udzielenia zezwolenia na wprowadzanie środka ochrony roślin do obrotu na swoim terytorium, jeżeli – ze względu na szczególne warunki środowiskowe lub rolnictwa – ma ono uzasadnione podstawy do uznania, że dany produkt nadal stanowi niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 40 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Posiadacz zezwolenia udzielonego zgodnie z art. 29 może złożyć – w ramach procedury wzajemnego uznawania przewidzianej w niniejszej podsekcji – wniosek o zezwolenie dla tego samego środka ochrony roślin, takiego samego zastosowania i przy zastosowaniu porównywalnych praktyk rolnych w innym państwie członkowskim w następujących przypadkach:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>zezwolenie zostało udzielone przez państwo członkowskie (państwo członkowskie odniesienia), które należy do tej samej strefy;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 41 ust. 1 owego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Państwo członkowskie, w którym złożono wniosek na podstawie art. 40 […], stosownie do okoliczności występujących na jego terytorium, udziela zezwolenia dla danego środka ochrony roślin na takich samych warunkach, jak państwo członkowskie rozpatrujące wniosek, z wyjątkiem przypadków, w których zastosowanie ma art. 36 ust. 3<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 43 rozporządzenia nr 1107/2009 brzmi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="043.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Zezwolenie zostaje odnowione na wniosek posiadacza zezwolenia, pod warunkiem że wymogi, o których mowa w art. 29, nadal są spełniane.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="043.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie podejmują decyzję o odnowieniu zezwolenia na wprowadzanie środków ochrony roślin do obrotu najpóźniej dwanaście miesięcy po odnowieniu zatwierdzenia substancji czynnej, sejfnera lub synergetyku zawartego w środku ochrony roślin.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="043.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy z powodów niezależnych od posiadacza zezwolenia decyzja o odnowieniu zezwolenia nie zostanie podjęta przed wygaśnięciem jego ważności, dane państwo członkowskie przedłuża zezwolenie na okres niezbędny do zakończenia rozpatrywania i podjęcia decyzji o odnowieniu<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W art. 78 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009 przewidziano przyjęcie rozporządzenia zawierającego wykaz substancji czynnych włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414, które to substancje uznaje się za zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 540/2011 z dnia <DATE ISO="20110525">25 maja 2011 r.</DATE> w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych substancji czynnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="153" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 153, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> przyjęto wykaz, o którym mowa w art. 78 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009. W wykazie tym ujęty był glifosat, w przypadku którego datę wygaśnięcia zatwierdzenia ustalono na dzień <DATE ISO="20151231">31 grudnia 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Wniosek o odnowienie tego zatwierdzenia został złożony w wyznaczonym terminie. Następnie Komisja, na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009, dwukrotnie przedłużyła okres zatwierdzenia glifosatu ze względu na opóźnienie procedury odnowienia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1885 z dnia <DATE ISO="20151020">20 października 2015 r.</DATE> zmieniające rozporządzenie wykonawcze nr 540/2011 dotyczy przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych: […] glifosat […] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="276" PAGE.FIRST="48" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 276, s. 48</REF.DOC.OJ>); rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1056 z dnia <DATE ISO="20160629">29 czerwca 2016 r.</DATE> zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosat (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="173" PAGE.FIRST="52" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 173, s. 52</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20171212">12 grudnia 2017 r.</DATE> Komisja przyjęła sporne rozporządzenie w sprawie odnowienia, z zastrzeżeniem pewnych warunków, zatwierdzenia substancji czynnej glifosat do dnia <DATE ISO="20221215">15 grudnia 2022 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo belgijskie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 konstytucji Królestwa Belgii <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Belgia jest państwem federalnym składającym się ze wspólnot i regionów<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>. Artykuł 3 tej konstytucji stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Belgia składa się z trzech regionów, którymi są Flandria, Walonia i region Brukseli<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 39 konstytucji Królestwa Belgii <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>[u]stawa przyznaje powołanym przez nią organom regionalnym, złożonym z osób piastujących mandat pochodzący z wyboru, kompetencje do regulowania określonych przez nią spraw […] w zakresie i na zasadach określonych w ustawie. […]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W myśl art. 6 § 1 ust. II pkt 1 Loi spéciale de réformes institutionnelles (ustawy specjalnej o reformach instytucjonalnych z dnia <DATE ISO="19800808">8 sierpnia 1980 r.</DATE>, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>ustawą specjalną<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur Belge</HT> z dnia <DATE ISO="19800815">15 sierpnia 1980 r.</DATE>, s. 9434.</P></NOTE> wśród spraw regulowanych przez regiony znajduje się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>ochrona środowiska, w szczególności gleby, podglebia, wody i powietrza, przed zanieczyszczeniami i działaniem czynników zewnętrznych […]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>. W świetle tego przepisu regiony są właściwe do regulowania stosowania środków ochrony roślin na swoim terytorium.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 § 1 ust. II pkt 1 ustawy specjalnej organowi federalnemu przysługuje właściwość w przedmiocie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>ustanawiania norm dotyczących produktów<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>. Zatem w Belgii to organ federalny rozpatruje wnioski o zezwolenia na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i udziela tych zezwoleń zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009. W myśl art. 6 § 4 pkt 1 ustawy specjalnej regiony uczestniczą jednak w wykonywaniu tej kompetencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W art. 7 Arrêté royal relative à la conservation, à la mise sur le marché et à l’utilisation des pesticides à usage agricole (belgijskiego dekretu królewskiego w sprawie przechowywania, wprowadzania do obrotu i stosowania pestycydów do użytku rolniczego) z dnia <DATE ISO="19940228">28 lutego 1994 r.</DATE> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>dekretem królewskim<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur Belge</HT> z dnia <DATE ISO="19940511">11 maja 1994</DATE> r., s. 12504.</P></NOTE> zabrania się wprowadzania do obrotu, przygotowywania, przewożenia, przywożenia, oferowania, wystawiania, oferowania do sprzedaży, posiadania, nabywania lub stosowania pestycydu do użytku rolniczego, który nie został uprzednio zatwierdzony przez ministra. Zgodnie z art. 8 owego dekretu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>minister lub urzędnik wyznaczony w tym celu przez<?PAGE NO="6"?> ministra dokonuje zatwierdzenia na podstawie opinii [komitetu zatwierdzającego, o którym mowa w art. 9]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>. W myśl art. 9 dekretu królewskiego komitet zatwierdzający składa się z 12 członków wyznaczanych przez ministra, w tym z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>eksperta z regionu Brukseli przedstawionego przez ministra-premiera regionu stołecznego Bruksela<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130620">20 czerwca 2013 r.</DATE> region stołeczny Bruksela przyjął rozporządzenie w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów w regionie stołecznym Bruksela (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>rozporządzeniem z 2013 r.<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur Belge</HT> z dnia <DATE ISO="20130621">21 czerwca 2013 r.</DATE>, s. 40062.</P></NOTE>. Zgodnie z art. 1 akapit pierwszy owego rozporządzenia stanowi ono środek transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia <DATE ISO="20091021">21 października 2009 r.</DATE> ustanawiającej ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="309" PAGE.FIRST="71" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 309, s. 71</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. W myśl art. 1 akapit trzeci owego rozporządzenia region stołeczny Bruksela <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>może wskazać pestycydy, których stosowanie jest zabronione ze względu na stwarzane przez nie ryzyko dla zdrowia ludzi lub środowiska<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE> region stołeczny Bruksela przyjął, na podstawie rozporządzenia z 2013 r., rozporządzenie w sprawie zakazu stosowania pestycydów zawierających glifosat w regionie stołecznym Bruksela (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>rozporządzeniem z 2016 r.<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur Belge</HT> z dnia <DATE ISO="20161202">2 grudnia 2016 r.</DATE>, s. 79492.</P></NOTE>. Artykuł 1 rozporządzenia z 2016 r. stanowi: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Na terytorium regionu stołecznego Bruksela stosowanie pestycydów zawierających glifosat jest zabronione<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżone postanowienie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180308">8 marca 2018 r.</DATE> region stołeczny Bruksela wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. Na jej poparcie region stołeczny Bruksela podniósł dwa zarzuty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Po pierwsze, region stołeczny Bruksela zarzucił naruszenie obowiązku zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Argumentował on, że sporne rozporządzenie jest oparte na naukowej ocenie ryzyka dla zdrowia i środowiska, która nie spełnia wymogów wynikających z zasady ostrożności. Sporne rozporządzenie Komisji nie zawiera politycznej oceny ryzyka i zarządzania ryzykiem zgodnych z zasadą ostrożności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Po drugie, region stołeczny Bruksela zarzucił naruszenie obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji. Jego zdaniem sporne rozporządzenie jest wewnętrznie sprzeczne. Region stołeczny Bruksela utrzymywał, że preambuła i artykuły owego rozporządzenia sugerują, iż glifosat nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt ani niedopuszczalnego wpływu na środowisko, natomiast z konkretnych przepisów zawartych w załączniku I do owego rozporządzenia wynika, że taki wpływ istnieje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190228">28 lutego 2019 r.</DATE> zaskarżonym postanowieniem Sąd uznał skargę wniesioną przez region stołeczny Bruksela za niedopuszczalną ze względu na brak legitymacji czynnej. Dokładniej rzecz ujmując, Sąd stwierdził, że sporne rozporządzenie nie <HT TYPE="ITALIC">dotyczy bezpośrednio</HT> regionu stołecznego Bruksela w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W odwołaniu wniesionym do Trybunału Sprawiedliwości w dniu <DATE ISO="20190501">1 maja 2019 r.</DATE> region stołeczny Bruksela zwraca się do Trybunału o uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne, uchylenie zaskarżonego postanowienia, orzeczenie o dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez skarżącego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i obciążenie Komisji kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Z kolei Komisja zwraca się do Trybunału o oddalenie skargi i obciążenie regionu stołecznego Bruksela kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na akt, którego nie jest adresatem, w dwóch przypadkach. Po pierwsze, może ona wnieść taką skargę, pod warunkiem że dany akt dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Po drugie, może zaskarżyć akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych, jeżeli taki akt dotyczy jej bezpośrednio.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W zaskarżonym postanowieniu Sąd nie zbadał legitymacji procesowej wnoszącego odwołanie w odniesieniu do żadnego z tych przypadków. Sąd zakończył swoją analizę wówczas, gdy stwierdził, że sporne rozporządzenie nie <HT TYPE="ITALIC">dotyczy bezpośrednio</HT> wnoszącego odwołanie, która to przesłanka jest wspólna dla obu wskazanych powyżej sytuacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W ramach niniejszego odwołania wnoszący odwołanie kwestionuje ten wniosek i podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa przy wykładni i stosowaniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Zarzut ten dzieli się na dwie części. Po pierwsze, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd nie wziął pod uwagę, z powodu nieprawidłowej wykładni art. 9 konwencji z Aarhus, postanowienia pod uwagę w należyty sposób. Po drugie, wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd błędnie ustalił, w drodze nieprawidłowej wykładni stosownych przepisów aktów prawa wtórnego Unii (w szczególności rozporządzenia nr 1107/2009), zakres, w jakim sporne rozporządzenie dotyczy wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Niniejsza opinia ma następującą strukturę. Analizę rozpocznę od części drugiej zarzutu, w ramach której wnoszący odwołanie zarzuca niewłaściwą wykładnię stosownych przepisów aktów prawa wtórnego Unii, która doprowadziła do błędnego zastosowania art. 263 akapit czwarty TFUE (śródtytuł A). Po stwierdzeniu, że argumenty przytoczone w tym względzie przez wnoszącego odwołanie są zasadne, przeanalizuję pokrótce, dla pełności wywodu, część pierwszą zarzutu (śródtytuł B). W dalszej kolejności skorzystam z okazji, aby przedstawić kilka uwag natury ogólnej w przedmiocie nazbyt ścisłej wykładni przesłanek dotyczących legitymacji procesowej, których automatyczne i nieco formalistyczne stosowanie w szczególnej sytuacji regionów lub innych podmiotów wchodzących w skład federacji tworzącej państwo członkowskie prowadzi do bardzo wątpliwych rezultatów, czego dobitnym przykładem jest niniejsze odwołanie (śródtytuł C). Na samym końcu przejdę do oceny skutków odwołania (śródtytuł D).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części drugiej zarzutu: niewłaściwa wykładnia stosownych przepisów aktów prawa wtórnego Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Analizę rozpocznę od części drugiej zarzutu podniesionego przez wnoszącego odwołanie. Właśnie do tej części odwołania strony odniosły się w swoich uwagach w sposób bardziej pogłębiony, a ponadto to w jej ramach porusza się pewne zagadnienia rangi konstytucyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Po zaprezentowaniu argumentów stron (śródtytuł 1) przeanalizuję orzecznictwo dotyczące pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>bezpośredniego oddziaływania<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> (śródtytuł 2). Następnie skoncentruję się na tym, w jaki sposób owo pojęcie jest stosowane w odniesieniu do regionów i innych jednostek lokalnych (śródtytuł 3). W tym właśnie kontekście zbadam zasadność argumentów przytoczonych przez wnoszącego odwołanie (śródtytuł 4).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W ramach części drugiej zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że sformułowany przez Sąd wniosek, zgodnie z którym sporne rozporządzenie nie dotyczy go bezpośrednio, wynika z błędnej wykładni art. 263 akapit czwarty TFUE w związku z art. 20 ust. 2, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 3, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 1107/2009.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie w sposób ogólny zarzuca, że Sąd nie uwzględnił pewnych podniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji argumentów w przedmiocie dopuszczalności. W istocie wnoszący odwołanie utrzymywał, że sporne rozporządzenie dotyczy go bezpośrednio na dwa sposoby: po pierwsze, ze względu na przysługującą mu kompetencję do regulowania stosowania pestycydów na jego terytorium oraz, po drugie, ze względu na jego udział w prowadzonych na szczeblu federalnym w Belgii procedurach odnawiania zezwoleń na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin. W zaskarżonym postanowieniu Sąd w znacznej mierze pominął jednak ów pierwszy aspekt i skupił się jedynie na drugim z nich. W związku z tym nie uwzględnił on pewnych argumentów przytoczonych przez wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności wnoszący odwołanie kwestionuje pkt 50–55 zaskarżonego postanowienia: odnowienie zatwierdzenia glifosatu wywołało natychmiastowy skutek w postaci <HT TYPE="ITALIC">utrzymania ważności</HT> istniejących zezwoleń na wprowadzanie do obrotu środków zawierających glifosat. Na mocy spornego rozporządzenia przedłużono ważność takich zezwoleń, natomiast w razie braku odnowienia te zezwolenia ipso facto wygasłyby.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd, gdy – w pkt 56–59 zaskarżonego postanowienia – odrzucił przytoczone przezeń argumenty, zgodnie z którymi sporne rozporządzenie dotyka go bezpośrednio, ponieważ jest on zobowiązany do udziału w krajowych procedurach decyzyjnych dotyczących odnawiania zezwoleń. Właściwy minister federalny podejmuje decyzję po zasięgnięciu opinii komitetu ds. zatwierdzania pestycydów do użytku rolniczego (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>komitetem zatwierdzającym<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>), którego członkiem jest wnoszący odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W czwartej kolejności wnoszący odwołanie kwestionuje powody, dla których Sąd odrzucił, w pkt 60–63 zaskarżonego postanowienia, przytoczony przezeń argument, jakoby ze względu na istnienie procedury wzajemnego uznawania przewidzianej w rozporządzeniu nr 1107/2009 sporne rozporządzenie wywoływało skutek w postaci pozbawienia komitetu zatwierdzającego, a tym samym również i wnoszącego odwołanie, możliwości sprzeciwienia się wprowadzeniu do obrotu środka zawierającego glifosat, jeżeli dla takiego środka udzielono już zezwolenia w innym państwie członkowskim. Rozporządzenie nie pozostawia organom krajowym żadnego zakresu uznania, ponieważ reguluje w sposób wyczerpujący kwestię zgodności glifosatu z wymogami rozporządzenia nr 1107/2009. W ten sposób sporne rozporządzenie automatycznie kreuje prawa po stronie producentów i związane z nimi obowiązki władz publicznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W piątej kolejności wnoszący odwołanie kwestionuje powody, wskazane w pkt 66–77 zaskarżonego postanowienia, dla których Sąd odrzucił przytoczony przezeń argument dotyczący wpływu spornego rozporządzenia na zgodność z prawem rozporządzenia z 2016 r. Wnoszący odwołanie uważa, że Sąd pomylił przesłanki pozwalające ustalić istnienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>bezpośredniego oddziaływania<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> z przesłankami pozwalającymi ustalić istnienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>indywidualnego oddziaływania<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> przez błędne zastosowanie orzecznictwa sądów Unii. Zdaniem wnoszącego odwołanie wskutek tego błędu Sąd nie uznał, że sporne rozporządzenie zagraża ważności i skuteczności (effet utile) rozporządzenia z 2016 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Komisja występuje w obronie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Komisji wpływ spornego rozporządzenia na sytuację wnoszącego odwołanie nie jest <HT TYPE="ITALIC">bezpośredni</HT>, ponieważ do udzielenia zezwolenia na wprowadzanie do obrotu środków zawierających glifosat wymagana jest decyzja organu federalnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że udział wnoszącego odwołanie w procedurach decyzyjnych dotyczących odnawiania zezwoleń na wprowadzanie do obrotu wynika wyłącznie z prawa krajowego. Kwestia ta nie ma więc znaczenia dla niniejszego postępowania. W każdym razie sporne rozstrzygnięcie w żaden sposób nie pozbawia wnoszącego odwołanie prawa do udziału, w charakterze doradczym, w realizowanych w Belgii procedurach udzielania zezwoleń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji w pkt 61 zaskarżonego postanowienia prawidłowo wskazano, że nawet w razie wniosku o wzajemne uznanie już udzielonego zezwolenia na wprowadzanie do obrotu państwo członkowskie nie jest automatycznie zobowiązane do udzielenia zezwolenia, co oznacza, iż nie jest ono całkowicie pozbawione zakresu uznania. Komisja za nietrafioną uznaje również krytykę wnoszącego odwołanie opartą na art. 43 rozporządzenia nr 1107/2009. Zgodnie z tym przepisem posiadacze zezwoleń na wprowadzanie do obrotu są zobowiązani wystąpić o ich odnowienie, natomiast państwa członkowskie mają rozpatrzyć takie wnioski o odnowienie w określonym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Komisja uważa wreszcie, że Sąd prawidłowo zinterpretował orzecznictwo sądów Unii w przedmiocie legitymacji procesowej i nie pomylił ze sobą wymogów dotyczących bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania. Ponadto rozstrzygnięcia, jakie sądy krajowe mogłyby wydać w przedmiocie zgodności z prawem rozporządzenia z 2016 r., pozostają bez związku z zaskarżonym rozporządzeniem.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi ogólne na temat pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>bezpośredniego oddziaływania<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Aby dokonać prawidłowej oceny argumentów przytoczonych przez strony, należy przypomnieć, że akt Unii <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>dotyczy<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> skarżącego, w rozumieniu art. 263 TFUE, jeżeli wpływa on na jego sytuację <HT TYPE="ITALIC">prawną</HT>. Ma to miejsce wówczas, gdy zmianie ulegają prawa i obowiązki o charakterze prywatno- lub publicznoprawnym, które przysługują skarżącemu lub na nim spoczywają<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19901106">6 listopada 1990 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weddel/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑354/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:371">EU:C:1990:371</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020910">10 września 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Japan Tobacco i JT International/Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑223/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:205">EU:T:2002:205</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W doktrynie zob. na przykład: R. Barents, <HT TYPE="ITALIC">Remedies and Procedures before the EU Courts</HT>, Alphen aan den Rijn, Kluwer Law International 2016, s. 238. Z kolei wpływ, jaki akt Unii wywiera na interesy skarżącego, które nie są prawnie chronione, nie jest istotny w świetle art. 263 akapit czwarty TFUE; zob. na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040629">29 czerwca 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Front national/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑486/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:394">EU:C:2004:394</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>To powiedziawszy, należy wskazać, że niniejsze odwołanie dotyczy pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>bezpośredniego oddziaływania<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>przesłanka, aby decyzja będąca przedmiotem skargi, takiej jak ta przewidziana w art. 263 akapit czwarty TFUE, dotyczyła bezpośrednio danej osoby fizycznej lub prawnej, wymaga <HT TYPE="ITALIC">kumulatywnego spełnienia dwóch kryteriów</HT>, a mianowicie, aby sporny środek, po pierwsze, <HT TYPE="ITALIC">wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki</HT>, a po drugie, nie pozostawiał <HT TYPE="ITALIC">żadnego zakresu uznania</HT> swoim adresatom, którzy są zobowiązani do jego wykonania, które ma charakter czysto automatyczny i wynika z samych uregulowań Unii, bez potrzeby stosowania innych przepisów pośrednich<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:873">EU:C:2018:873</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Oznacza to w istocie, że skutki prawne zaskarżonego aktu muszą wypływać z samego tego aktu, <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">sposób automatyczny</HT>, bez konieczności następczego przyjmowania jakiegokolwiek innego środka, czy to przez Unię, czy też przez państwa członkowskie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz na przykład wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191105">5 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>EBC i in./Trasta Komercbanka i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑663/17 P, C‑665/17 P i C‑669/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:923">EU:C:2019:923</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0103">103</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040629">29 czerwca 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Front national/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑486/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:394">EU:C:2004:394</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W związku z powyższym przesłanka bezpośredniego oddziaływania jest spełniona wówczas, gdy można ustalić istnienie <HT TYPE="ITALIC">bezpośredniego<?PAGE NO="10"?> związku przyczynowego</HT> między zaskarżonym aktem Unii a zmianą sytuacji prawnej skarżącego. Przesłanka bezpośredniego oddziaływania nie jest spełniona w przypadku występowania jakichkolwiek dodatkowych działań – czy to instytucji Unii, czy to organów krajowych – które mogą spowodować zerwanie takiego związku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950427">27 kwietnia 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>CCE Vittel/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑12/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1995:78">EU:T:1995:78</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W doktrynie zob. na przykład: H.G. Schermers, D. Waelbroeck, <HT TYPE="ITALIC">Judicial Protection in the European Union</HT>, 6<HT TYPE="SUP">th</HT> ed., Alphen aan den Rijn, Kluwer Law International, 2001, s. 914; A. Albors Llorens, <HT TYPE="ITALIC">Private Parties in European Community Law: Challenging Community Measures</HT>, Oxford, Clarendon Press 1996, s. 73; F. Mariatte, D. Ritleng, <HT TYPE="ITALIC">Contentieux de l’Union européenne 1: Annulation. Exception d’illégalité</HT>, Paris, Lamy 2010, s. 179.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W praktyce sądy Unii niekiedy, choć w istocie nie zawsze, odrzucały nazbyt sztywne podejście do obu tych kryteriów dotyczących bezpośredniego oddziaływania. Czasami sądy Unii zaglądały za zasłonę pozorów i odrzucały sofizmaty stosowane przez pozwane instytucje, aby in concreto ocenić, w jaki sposób zaskarżony akt Unii wywarł wpływ na sytuację prawną skarżącego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980505">5 maja 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Glencore Grain/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑404/96 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:196">EU:C:1998:196</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Dlatego też w ramach swojej analizy skupiają się one na tym, czy dany akt ogranicza prawa materialne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:873">EU:C:2018:873</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200310">10 marca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>IFSUA/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑251/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:89">EU:T:2020:89</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> lub procesowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940324">24 marca 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Air France/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑3/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1994:36">EU:T:1994:36</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030403">3 kwietnia 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Royal Philips Electronics/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑119/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2003:101">EU:T:2003:101</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0284">284</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0285">285</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> skarżących, bądź też czy powoduje on powstanie po ich stronie pewnych obowiązków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150430">30 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hitachi Chemical Europe i in./ECHA</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑135/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:253">EU:T:2015:253</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Na samym początku należy wskazać, że kryterium dotyczące braku środków wykonawczych nie oznacza, iż istnienie <HT TYPE="ITALIC">jakiegokolwiek</HT> aktu wykonawczego w sposób natychmiastowy i konieczny wyklucza bezpośrednie oddziaływanie. W szczególności sądy Unii uznają, że przesłanka bezpośredniego oddziaływania jest spełniona wówczas, gdy istnieje unijny lub krajowy środek wykonawczy, lecz – w praktyce – organy Unii lub organy krajowe nie dysponują rzeczywistym zakresem uznania co do sposobu wykonania głównego aktu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz między innymi wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Koninklijke FrieslandCampina</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑519/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:556">EU:C:2009:556</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Przykładowo Trybunał uznał, że bezpośrednie oddziaływanie występuje wówczas, gdy przedmiotowy akt Unii w sposób wyczerpujący reguluje sposób podejmowania decyzji przez organy krajowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19901106">6 listopada 1990 r.</DATE>, <NAME.CASE>Weddel/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑354/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:371">EU:C:1990:371</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> lub rezultat, jaki ma zostać osiągnięty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080313">13 marca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Infront WM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑125/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:159">EU:C:2008:159</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>; gdy rola organów krajowych jest marginalna i wiąże się z podejmowaniem czynności o charakterze urzędniczym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19710513">13 maja 1971 r.</DATE>, <NAME.CASE>International Fruit Company i in./Komisja</NAME.CASE>, od <NO.CASE>41/70 do 44/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:53">EU:C:1971:53</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> lub czysto mechanicznym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Starway/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑80/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2000:216">EU:T:2000:216</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090701">1 lipca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>ISD Polska i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑273/06 i T‑297/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:233">EU:T:2009:233</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>; oraz gdy państwa członkowskie przyjmują głównie środki o charakterze akcesoryjnym i dodatkowym względem przedmiotowego aktu Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940629">29 czerwca 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fiskano/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:267">EU:C:1994:267</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, nawet wówczas, gdy owe środki zostały wyraźnie przewidziane w danym akcie Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111025">25 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Microban International i Microban (Europe)/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑262/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:623">EU:T:2011:623</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Ponadto sądy Unii wskazywały, że kwestia, czy środek Unii, którego skarżący nie jest adresatem, dotyczy go bezpośrednio, musi być również oceniana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>w świetle celu owego środka<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030403">3 kwietnia 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Royal Philips Electronics/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑119/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2003:101">EU:T:2003:101</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0276">276</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Oznacza to, że nie ma znaczenia, czy <HT TYPE="ITALIC">inne</HT> skutki zaskarżonego aktu Unii mogą się urzeczywistnić wyłącznie w drodze przyjęcia środków wykonawczych, o ile skutki, na które wskazuje skarżący, wypływają bezpośrednio i automatycznie z tego aktu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Ibidem, pkt 277–281.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Podobne podejście przyjmowano w odniesieniu do kryterium, zgodnie z którym organy wykonawcze nie dysponują zakresem uznania przy wykonywaniu danego aktu Unii. Rzeczony wymóg również bywał często oceniany z odpowiednią dozą realizmu. Przykładowo Trybunał konsekwentnie przyjmował, że bezpośrednie oddziaływanie istnieje, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>gdy przysługująca adresatom aktu [Unii Europejskiej] możliwość niezastosowania się do niego jest <HT TYPE="ITALIC">czysto teoretyczna</HT>, ponieważ <HT TYPE="ITALIC">ich wola</HT> dostosowania się do niego nie wzbudza żadnych wątpliwości<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090910">10 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Ente per le Ville vesuviane i Ente per le Ville vesuviane/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑445/07 P i C‑455/07 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:52">EU:C:2009:52</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980505">5 maja 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dreyfus/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑386/96 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:193">EU:C:1998:193</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850117">17 stycznia 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Piraiki-Patraiki i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>11/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:18">EU:C:1985:18</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Zgodnie z tą zasadą w każdym przypadku należy dokonać oceny wszystkich konkretnych okoliczności w celu ustalenia, czy wykonanie danego aktu Unii jest pewne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19711123">23 listopada 1971 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bock/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>62/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:108">EU:C:1971:108</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0006">6</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980331">31 marca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Francja i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑68/94 i C‑30/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:148">EU:C:1998:148</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Logika leżąca u podstaw tego orzecznictwa została dość dobrze uchwycona w jednym z orzeczeń Sądu: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>[…] w przypadku gdy akt [Unii] jest skierowany do państwa członkowskiego przez instytucję, jeżeli działanie, jakie powinno przedsięwziąć państwo członkowskie w wyniku tego aktu, ma charakter automatyczny lub jeżeli jego <HT TYPE="ITALIC">skutki nie pozostawiają wątpliwości</HT>, wówczas dany akt dotyczy bezpośrednio wszystkich osób, które są dotknięte owym działaniem. Jeżeli natomiast dany akt pozostawia państwu członkowskiemu wybór pomiędzy działaniem lub brakiem działania, to działanie lub brak działania państwa członkowskiego, a nie sam akt, dotyczy bezpośrednio dotkniętej nim osoby. Innymi słowy, wywołanie skutków przez dany akt nie powinno zależeć od skorzystania z <HT TYPE="ITALIC">uznania przez osobę trzecią, chyba że oczywiste jest, iż owo uznanie może zostać wykonane tylko w jednym kierunku</HT><QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020910">10 września 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Japan Tobacco i JT International/Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑223/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:205">EU:T:2002:205</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>W podobnym duchu sądy Unii uznawały, że istnienia bezpośredniego oddziaływania nie wyklucza okoliczność, iż skarżący może, w sytuacji gdy wykonanie na szczeblu krajowym ma charakter czysto automatyczny i odbywa się nie na podstawie pośrednich przepisów krajowych, lecz wyłącznie na podstawie przepisów prawa Unii, zwrócić się do właściwych sądów krajowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19790329">29 marca 1979 r.</DATE>, <NAME.CASE>NTN Toyo Bearing/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>113/77</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1979:91">EU:C:1979:91</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0012">12</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W końcu nie może być zadaniem sądów Unii badanie i interpretowanie krajowego prawa procesowego w celu ustalenia, czy skarżącemu mogą ewentualnie przysługiwać inne środki zaskarżenia umożliwiające dochodzenie praw przysługujących mu na mocy prawa wewnętrznego; zob. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Marquis Energy/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑277/13</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:343">EU:T:2016:343</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0108">108</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130606">6 czerwca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>T &amp; L Sugars and Sidul Açúcares/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑279/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:299">EU:T:2013:299</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Podobnie istnienia bezpośredniego oddziaływania nie wyklucza okoliczność, że wpływ, jaki na sytuację prawną skarżącego wywiera dany akt Unii, wynika również z pewnych wyborów dokonanych przez adresata tego aktu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080313">13 marca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Infront WM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑125/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:159">EU:C:2008:159</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20051215">15 grudnia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Infront WM/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑33/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2005:461">EU:T:2005:461</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0133">133</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0135">135</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0138">138</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111025">25 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Microban International i Microban (Europe)/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑262/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:623">EU:T:2011:623</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Zasady te mają oczywiście zastosowanie do wszystkich osób fizycznych i prawnych, które – na potrzeby stosowania art. 263 TFUE – są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>nieuprzywilejowanymi<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> skarżącymi. Wśród nich znajdują się więc wszystkie jednostki regionalne lub lokalne, o ile na mocy prawa krajowego mają osobowość prawną<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060502">2 maja 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regione Siciliana/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑417/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:282">EU:C:2006:282</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Jednocześnie należy jednak zauważyć, że podmioty wchodzące w skład federacji tworzącej państwo członkowskie, gdy działają w charakterze nieuprzywilejowanych skarżących, nie są – z samej swej natury – po prostu jakimikolwiek osobami fizycznymi lub prawnymi (prawa prywatnego),. Na tym etapie należy zatem zbadać, w jaki sposób owe zasady były stosowane przez sądy Unii w odniesieniu do regionów lub innych jednostek lokalnych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="12"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Bezpośrednie oddziaływanie w przypadku regionów lub innych jednostek lokalnych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W wyroku Vlaams Gewest Sąd stwierdził, że decyzja Komisji dotycząca pomocy państwa miała <HT TYPE="ITALIC">bezpośredni i indywidualny</HT> wpływ na sytuację prawną regionu Flandria. W sposób bezpośredni uniemożliwiła ona owemu regionowi skorzystanie z jego własnych uprawnień, na mocy których mógł on przyznawać taką pomoc według własnego uznania, i zmusiła go do zmiany umowy zawartej z beneficjentem pomocy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980430">30 kwietnia 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vlaams Gewest/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑214/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:77">EU:T:1998:77</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Podobne wnioski sformułowano także w innych rozstrzygnięciach sądów Unii, na przykład w wyroku Diputación Foral de Guipúzcoa: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>[…] zaskarżone decyzje [Komisji] dotyczą stron skarżących bezpośrednio i indywidualnie [w zakresie, w jakim odnoszą się one do] środków fiskalnych, których twórcami są strony skarżące, oraz, co więcej, uniemożliwiają stronom skarżącym wykonywanie według własnego uznania uprawnień przysługujących im bezpośrednio na podstawie hiszpańskiego prawa krajowego<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021023">23 października 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diputación Foral de Guipúzcoa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑269/99, T‑271/99 i T‑272/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:258">EU:T:2002:258</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>W wyroku Freistaat Sachsen Sąd uznał, że adresowana do Republiki Federalnej Niemiec decyzja Komisji dotyczyła bezpośrednio wolnego kraju Saksonia w zakresie, w jakim Republika Federalna Niemiec nie skorzystała w żadnej mierze ze swobodnego uznania przy zawiadamianiu o niej wolnego kraju Saksonia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19991215">15 grudnia 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Freistaat Sachsen i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑132/96 i T‑143/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1999:326">EU:T:1999:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0089">89</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20051005">5 października 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Land Oberösterreich/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑366/03 i T‑235/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2005:347">EU:T:2005:347</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Podobnie w wyroku Regione Friuli-Venezia Giulia Trybunał zaznaczył, że decyzja Komisji uniemożliwiła skarżącemu regionowi dalsze stosowanie przedmiotowego uregulowania, zniweczyła skutki owego uregulowania i zmusiła go do wszczęcia procedur administracyjnych w celu dochowania zgodności z tą decyzją Komisji. Skarżącemu regionowi przysługiwała więc legitymacja procesowa do występowania przed sądami Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990615">15 czerwca 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regione Autonoma Friuli-Venezia Giulia/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑288/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1999:125">EU:T:1999:125</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W analogiczny sposób Sąd orzekł, w wyroku Nederlandse Antillen, że dwa rozporządzenia Komisji dotyczące przywozu ryżu pochodzącego z krajów i terytoriów zamorskich dotyczyły skarżącego bezpośrednio przede wszystkim z tego względu, iż zawierały one wyczerpujące i wiążące przepisy, które nie pozostawiały organom państw członkowskich żadnego zakresu uznania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000210">10 lutego 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nederlandse Antillen/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑32/98 i T‑41/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2000:36">EU:T:2000:36</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Z przywołanego orzecznictwa wynika, że akt Unii dotyczy jednostki regionalnej lub lokalnej wówczas, gdy jednostce tej powierza się uprawnienia wykonywane autonomicznie w ramach krajowego porządku konstytucyjnego danego państwa członkowskiego, a akt Unii uniemożliwia jej wykonywanie tych uprawnień według własnego uznania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Podobnie R. Barents, op.cit., s. 275; K. Lenaerts, I. Maselis, K. Gutman, <HT TYPE="ITALIC">EU Procedural Law</HT>, Oxford, Oxford University Press 2014, s. 330; K. Lenaerts, N. Cambien, Regions and the European Courts: Giving Shape to the Regional Dimension of Member State, <HT TYPE="ITALIC">European Law Review</HT>, Vol. 35, 2010, s. 609–635.</P></NOTE>. Sądy Unii posługiwały się tym kryterium (określanym często mianem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>kryterium z wyroku Vlaams Gewest<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>), aby ustalić istnienie zarówno bezpośredniego, <HT TYPE="ITALIC">jak i</HT> indywidualnego oddziaływania w odniesieniu do regionów i innych jednostek lokalnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Choć teoretycznie należy oddzielać od siebie te dwie przesłanki, to z kryterium z wyroku Vlaams Gewest nie wydaje się wynikać rozróżnienie między środkami oddziałującymi na jednostkę regionalną <HT TYPE="ITALIC">bezpośrednio</HT> (poprzez automatyczną zmianę jej sytuacji prawnej) a środkami oddziałującymi na nią <HT TYPE="ITALIC">indywidualnie</HT> (ze względu na szczególne okoliczności, które odróżniają ową jednostkę od wszystkich innych osób prawnych i fizycznych). Obie te przesłanki zdają się mieć związek z jedną i tą samą kwestią, jaką jest uniemożliwienie jednostce regionalnej wykonywania konkretnych uprawnień<?PAGE NO="13"?> przyznanych jej na mocy prawa krajowego. Tak więc w praktyce – choć być może nie przyznaje się tego otwarcie – jednostki regionalne i lokalne spełniające kryterium z wyroku Vlaams Gewest nie są w istocie traktowane w taki sam sposób jak każdy inny nieuprzywilejowany skarżący będący osobą prywatną<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Widać to wyraźnie dopiero w razie zastosowania tego kryterium do dowolnego skarżącego będącego osobą prywatną. Na przykład każde przedsiębiorstwo mogłoby utrzymywać, że dany akt prawa Unii uniemożliwia mu wykonywanie, według własnego uznania, uprawnień, które przysługują mu bezpośrednio na mocy prawa krajowego. Nie może ono bowiem na przykład zawierać umów bądź prowadzić działalności handlowej lub gospodarczej w taki sposób, w jaki mogłoby to czynić w sytuacji, gdyby nie wydano takiego aktu. Tego rodzaju twierdzenia, formułowane przez <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>zwykłego<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> nieuprzywilejowanego skarżącego, w najmniejszym stopniu nie pozwalają jednak na spełnienie przesłanek bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania wobec tego skarżącego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Niemniej jednak okoliczność, że regionowi przysługuje <HT TYPE="ITALIC">pewna kompetencja</HT> – jako podmiotowi właściwemu w sprawach gospodarczych, społecznych lub środowiskowych na swoim terytorium – w odniesieniu do kwestii regulowanej przez akt Unii o zasięgu ogólnym, sama w sobie nie wystarcza do uznania go za podmiot, którego taki akt <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>dotyczy<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060919">19 września 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Benkö i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑122/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:262">EU:T:2006:262</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Innymi słowy, regiony nie mogą zaskarżać aktów Unii, które wpływają na ich interesy w sposób ogólny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zobacz także P. Van Nuffel, What’s in a Member State? Central and Decentralised Authorities before the Community Courts, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT>, Vol. 38, 2001, s. 871, na s. 887.</P></NOTE>. Musi bowiem zaistnieć coś jeszcze, mianowicie bezpośrednie ograniczenie wykonywania <HT TYPE="ITALIC">konkretnego uprawnienia</HT> przyznanego regionowi normą rangi konstytucyjnej w państwie członkowskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Dobrze ilustruje to wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060502">2 maja 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regione Siciliana/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:282">EU:C:2006:282</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). W owym wyroku Sąd orzekł, że decyzja Komisji o cofnięciu pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej projektu realizowanego na Sycylii nie dotyczyła bezpośrednio regionu, ponieważ <HT TYPE="ITALIC">nie istniał bezpośredni związek</HT> między pomocą finansową (udzielaną formalnie państwu członkowskiemu) a wyznaczeniem jednostki regionalnej (takiej jak Regione Siciliana) jako organu odpowiedzialnego za realizację projektu finansowanego z EFRR. Z faktu takiego wyznaczenia nie wynikało, że sam region był uprawniony do otrzymania pomocy; nie doszło do żadnego bezpośredniego ograniczenia wykonywania konkretnego uprawnienia przyznanego regionowi normą rangi konstytucyjnej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>To właśnie w świetle tych zasad dokonam teraz analizy argumentów przytoczonych przez strony niniejszego postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Niniejsza sprawa</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Szereg argumentów przytoczonych przez skarżącego należy moim zdaniem uznać za zasadne. Rzeczywiście istnieje automatyczny i bezpośredni związek o charakterze przyczynowym między zaskarżonym rozporządzeniem a zmianą sytuacji prawnej wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie bezpośredniego ograniczenia wykonywania konkretnego uprawnienia przyznanego regionowi normą rangi konstytucyjnej</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Po pierwsze, uważam za zasadną ogólną krytykę sformułowaną przez wnoszącego odwołanie wobec zaskarżonego postanowienia, w zakresie, w jakim zarzuca on nieprawidłową interpretację niektórych z przytoczonych przez niego argumentów dotyczących dopuszczalności skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W istocie w postępowaniu przed Sądem wnoszący odwołanie przedstawił <HT TYPE="ITALIC">dwie grupy argumentów</HT> na poparcie tezy, że sporne rozporządzenie oddziałuje na niego bezpośrednio. Z jednej strony, wnoszący odwołanie zwrócił uwagę na skutki spornego rozporządzenia dla przysługującej mu kompetencji do regulowania stosowania pestycydów na swoim terytorium. Z drugiej strony, wnoszący odwołanie wskazał na skutki, jakie sporne rozporządzenie wywarło w odniesieniu do uprawnień, które wykonuje on w kontekście procedur udzielania zezwoleń na wprowadzanie pestycydów do obrotu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>W świetle pierwszej grupy argumentów oraz zgodnie ze spójną linią orzecznictwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz pkt 58–62 niniejszej opinii.</P></NOTE> Sąd powinien był przeanalizować, czy sporne rozporządzenie, ze względu na wywierane przezeń skutki prawne, uniemożliwiło skarżącemu wykonanie według własnego uznania pewnych konkretnych uprawnień przyznanych mu normą rangi konstytucyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Tymczasem Sąd tego nie uczynił. Zbagatelizował on, o ile nie całkowicie pominął, ową pierwszą grupę argumentów (które dotyczyły przysługującego wnoszącemu odwołanie uprawnienia do regulowania stosowania pestycydów na swoim terytorium w ramach powierzonej mu kompetencji w zakresie ochrony środowiska), a następnie szybko przeszedł do analizy tego, czy udział wnoszącego odwołanie w procedurach udzielania zezwoleń można uznać za wystarczający dla potrzeb stwierdzenia istnienia bezpośredniego oddziaływania. Tak więc Sąd nie zastosował w tym kontekście prawidłowego kryterium prawnego. Ponadto, gdyby zastosował on to kryterium, to moim zdaniem doszedłby do wniosku, że jest ono spełnione z wymienionych poniżej powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 § 1 ust. II pkt 1 ustawy specjalnej w związku z art. 39 konstytucji Belgii skarżącemu przysługuje <HT TYPE="ITALIC">ogólna</HT> i <HT TYPE="ITALIC">autonomiczna</HT> kompetencja w dziedzinie <HT TYPE="ITALIC">ochrony środowiska</HT>. Kompetencja ta obejmuje uprawnienie do <HT TYPE="ITALIC">regulowania stosowania środków ochrony roślin</HT> na jego terytorium. Co się tyczy istnienia tej kompetencji, która wypływa z konstytucji federalnej, w dwóch wydanych niedawno wyrokach Cour constitutionelle (trybunału konstytucyjnego, Belgia)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz wyroki: z dnia <DATE ISO="20190228">28 lutego 2019 r.</DATE> w sprawie 32/2019, pkt B.16–B.19.1, który dotyczy zakazu stosowania pestycydów wprowadzonego przez region Walonia na swoim terytorium; z dnia <DATE ISO="20190228">28 lutego 2019 r.</DATE> w sprawie 38/2019, pkt B.13.1–B.14., który dotyczy zakazu wprowadzonego przez region Flandria na swoim terytorium.</P></NOTE> potwierdzono, że przysługuje ona regionom Królestwa Belgii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Czy sporne rozporządzenie ogranicza wnoszącemu odwołanie możliwość wykonywania tych uprawnień?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Oczywiście, że tak. W wykonaniu tych uprawnień wnoszący odwołanie zamierzał zakazać stosowania na swoim terytorium <HT TYPE="ITALIC">wszystkich środków ochrony roślin</HT> zawierających konkretną substancję czynną, mianowicie glifosat. W tym względzie wnoszący odwołanie uważa, że glifosat jest substancją szkodliwą, która nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu nr 1107/2009.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Tymczasem sporne rozporządzenie w sposób oczywisty ogranicza wnoszącemu odwołanie możliwość podjęcia takiej decyzji. W istocie owo rozporządzenie jest przede wszystkim aktem potwierdzającym, że <HT TYPE="ITALIC">substancja</HT> glifosat spełnia wymogi ustanowione w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1107/2009: ową substancję uznaje się – w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej – za niewywierającą żadnego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi ani niedopuszczalnego wpływu na środowisko<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz w szczególności motyw 17 spornego rozporządzenia: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>W odniesieniu do jednego lub większej liczby reprezentatywnych zastosowań co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną glifosat ustalono, że kryteria zatwierdzenia przewidziane w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 zostały spełnione. Wspomniane kryteria zatwierdzenia uznaje się zatem za spełnione<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</P></NOTE>. Nie ulega wątpliwości, że kwestia ta jest jednoznacznie i wyczerpująco uregulowana w zaskarżonym rozporządzeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Czy można sobie wyobrazić bardziej bezpośrednią i oczywistą kolizję między możliwością regulowania przez wnoszącego odwołanie stosowania pestycydów na jego terytorium a skutkami prawnymi wypływającymi z rozporządzenia takiego jak to sporne w ramach niniejszego postępowania, zważywszy, że na szczeblu Unii uznaje się, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>glifosat jest bezpieczny<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, natomiast na szczeblu lokalnym uznaje się, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>glifosat nie jest bezpieczny<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>? Gdyby nie wydano spornego rozporządzenia, wnoszący odwołanie mógłby zgodnie z prawem wykonać przysługujące mu konkretne uprawnienia do objęcia zakazem na swoim terytorium każdego środka zawierającego glifosat.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W toku swojej analizy Sąd skupił się na roli odgrywanej przez wnoszącego odwołanie w ramach <HT TYPE="ITALIC">procedur wydawania zezwoleń</HT> w odniesieniu do środków [ochrony] roślin, a tym samym pominął <HT TYPE="ITALIC">aspekt środowiskowy</HT> całej sprawy. W ramach pewnej dość wątpliwej konstrukcji można rzeczywiście sugerować, że rozporządzenie nr 1107/2009 stanowi środek rynku wewnętrznego, który dotyczy wyłącznie zezwoleń w odniesieniu do towarów i produktów, natomiast nie dotyczy kwestii środowiskowych. Okoliczność, że wnoszącemu odwołanie przysługuje konkretna i autonomiczna kompetencja w dziedzinie ochrony środowiska, nie miałaby zatem znaczenia dla jego legitymacji procesowej przed sądami Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Muszę przyznać, że w moim odczuciu stopień instrumentalnego formalizmu przenikającego taką tezę jest rzeczywiście uderzający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Po pierwsze, jeśli chodzi o kwestię dziedziny prawa, rozporządzenie nr 1107/2009 z pewnością nie jest jedynie środkiem dotyczącym udzielania zezwoleń na wprowadzanie produktów do obrotu, którego przedmiot stanowi wyłącznie regulacja rynku wewnętrznego. Aspekty związane ze zdrowiem publicznym i ochroną środowiska przenikają je bowiem w całości, i to nie tylko na poziomie celów i zamysłów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zobacz w szczególności art. 1 ust. 3, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>[c]elem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie <HT TYPE="ITALIC">wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska</HT>, a także poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zharmonizowanie zasad dotyczących wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, przy równoczesnej poprawie produkcji rolnej<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>. Zobacz też na przykład motywy 7, 8, 10, 23, 24, 29 i nast. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>, lecz także podstaw prawnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Podstawami prawnymi rozporządzenia nr 1107/2009 były nie tylko ówczesny art. 95 WE (obecnie art. 114 TFUE – zbliżanie ustawodawstw na rynku wewnętrznym), lecz także ówczesny art. 37 ust. 2 WE (obecnie art. 43 ust. 2 TFUE – rolnictwo i rybołówstwo) oraz dawny art. 152 ust. 4 lit. b) TWE (obecnie art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE – zdrowie publiczne).</P></NOTE>. Oczywisty jest wpływ, jaki system wydawania zezwoleń dotyczących substancji czynnych wywiera na ochronę zdrowia publicznego i środowiska.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Po drugie, jeśli chodzi o kwestię konkretnego mechanizmu, udzielanie zezwoleń dotyczących substancji czynnych stanowi, zgodnie z logiką rozporządzenia nr 1107/2009, etap wstępny procedury udzielania zezwoleń dotyczących środków [ochrony roślin]. Z pewnością wywołuje ono jednak samo z siebie, niezależnie od jakiejkolwiek decyzji krajowej w przedmiocie udzielenia zezwolenia dotyczącego konkretnych środków [ochrony roślin], istotne skutki prawne. Okoliczność, że decyzje w przedmiocie <HT TYPE="ITALIC">odnowienia</HT> konkretnych zezwoleń dla środków zawierających glifosat nie są automatyczne i mają być podejmowane przez organy federalne, nie zmienia faktu, iż ocena bezpieczeństwa tej substancji nie wymaga żadnych środków wykonawczych, aby móc wywoływać skutki prawne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz na przykład analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Deza/ECHA</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:329">EU:T:2017:329</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Rozróżnienie między tymi dwoma aspektami zostało zresztą wyraźnie odzwierciedlone w tekście rozporządzenia nr 1107/2009. Jego art. 1 ust. 1 i 2 stanowią wyraźnie, że owo rozporządzenie ustanawia <HT TYPE="ITALIC">zarówno</HT> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>przepisy dotyczące udzielania zezwoleń na wprowadzanie środków ochrony roślin do obrotu w postaci handlowej oraz dotyczące wprowadzania ich do obrotu, stosowania i kontrolowania we Wspólnocie<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, <HT TYPE="ITALIC">jak i</HT> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>zasady zatwierdzania substancji czynnych […], które zawierają lub z których składają się środki ochrony roślin<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>. Podobnie, w odniesieniu do szczebla regulacyjnego, motyw 10 rozporządzenia nr 1107/2009 przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>decyzje o dopuszczalności lub niedopuszczalności […] <HT TYPE="ITALIC">substancji</HT> powinny być podejmowane na <HT TYPE="ITALIC">poziomie Wspólnoty</HT> na podstawie zharmonizowanych kryteriów<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>, zaś w motywie 23 wskazano, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>[z]ezwoleń dla <HT TYPE="ITALIC">środków</HT> ochrony roślin powinny […] udzielać <HT TYPE="ITALIC">państwa członkowskie</HT><QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Również w tym przypadku odmienność procedur znajduje odzwierciedlenie nie tylko w odmiennych kryteriach, ale także w przeprowadzaniu ich na różnych szczeblach zarządzania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Po trzecie, zarówno <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>dzieje<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> rozporządzenia z 2016 r., na którego zgodność z prawem przedsiębiorstwa zajmujące się wprowadzaniem do obrotu powiązanych środków wniosły dwie skargi do belgijskiej Conseil d’État (rady stanu)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Z informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że owo rozporządzenie jest przedmiotem dwóch skarg o stwierdzenie nieważności wniesionych do belgijskiej Conseil d’État (rady stanu). Dotyczą one w szczególności zarzucanego naruszenia pewnych przepisów rozporządzenia nr 1107/2009 oraz art. 34, 35 i 36 TFUE. W tych sprawach strony skarżące (przedsiębiorstwa zajmujące się wprowadzaniem do obrotu środków na bazie glifosatu) utrzymują, że zatwierdzenie glifosatu na szczeblu całej Unii oraz zezwolenie dotyczące pewnych środków ochrony roślin zawierających tę substancję udzielone przez belgijski organ federalny nie mogą być zniweczone przez całkowity zakaz stosowania takich środków na terytorium regionu stołecznego Bruksela. Według mojej wiedzy sprawy te są nadal w toku.</P></NOTE>, jak i powtarzające się spory przed belgijskim Cour constitutionnelle (trybunałem konstytucyjnym) i dotyczące podobnych rozporządzeń przyjętych odpowiednio przez region Walonia i region Flandria<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyroki wydane w tych sprawach zostały przytoczone w przypisie 49. Zasadniczo belgijski Cour constitutionnelle (trybunał konstytucyjny) orzekł w nich, że kompetencja w zakresie ochrony środowiska obejmuje kompetencję do podejmowania środków zapobiegających powstawaniu zagrożeń związanych z pestycydami i ograniczających takie zagrożenia. Z uwagi na fakt, że akty prawne obowiązujące w poszczególnych regionach nie określają norm, jakie pestycydy muszą spełnić, aby mogły zostać wprowadzone do obrotu, lecz po prostu regulują ich stosowanie, to nie są one uznawane za akty prawne ustanawiające normy dotyczące produktów. Właściwe w tym zakresie pozostają więc regiony. Tego rodzaju akty prawne nie mogą jednak (de facto) służyć udzielaniu zezwoleń dotyczących produktów lub ustanawianiu dotyczących ich norm. Stanowiłoby to naruszenie zasady lojalnego działania w ramach federacji.</P></NOTE>, a także formalny sprzeciw Komisji wyrażony wobec równoważnego projektu rozporządzenia mającego uchylić rozporządzenie z 2016 r.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Uwagi przedstawione w ramach procedury zgłaszania norm technicznych – komunikat Komisji z dnia <DATE ISO="20180829">29 sierpnia 2018 r.</DATE>, TRIS/(2018) 02325. Co ciekawe, w owych uwagach Komisja zasadniczo uznała, że akt wprowadzający całkowity zakaz stosowania środków zawierających glifosat byłby sprzeczny z systemem wprowadzonym rozporządzeniem nr 1107/2009. Nieco zaskakujące są więc zatem argumenty przytaczane przez Komisję w ramach niniejszego postępowania, sugerujące w istocie, że całkowity zakaz terytorialny nie ma nic wspólnego z owym systemem, co oznacza brak legitymacji procesowej regionu.</P></NOTE>.. uzmysławiają bezpośredni, znaczący i autonomiczny wpływ, jaki sporne rozporządzenie wywiera na uprawnienia regulacyjne wnoszącego odwołanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>W tym kontekście być może warto zauważyć, że Sąd konsekwentnie stwierdzał, iż interes prawny we wniesieniu skargi na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE można wywieść z uzasadnionego ryzyka, że toczące się przed sądami postępowania mogą mieć wpływ na sytuację prawną strony skarżącej, a nawet z faktu, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>ryzyko<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> postępowań sądowych jest rzeczywiste i aktualne w chwili wniesienia skargi do sądu Unii; zob. na przykład postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190325">25 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Solwindet las Lomas/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑190/18</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:205">EU:T:2019:205</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Uważam, że podobne okoliczności mogą mieć, mutatis mutandis, pewne znaczenie również przy dokonywaniu oceny tego, czy akt Unii zaskarżany na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE dotyczy skarżącego indywidualnie.</P></NOTE>. Względy te unaoczniają też dość dobrze, że w ramach systemu wprowadzonego rozporządzeniem nr 1107/2009 wymiaru <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>rynku wewnętrznego<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> nie można odseparować od wymiarów dotyczących rolnictwa, środowiska oraz zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, a także skutków, jakie wywiera ono w tych dziedzinach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Z tego względu uważam ogólną strukturę argumentacji przytoczonej przez Sąd, który – aby odmówić wnoszącemu odwołanie legitymacji procesowej – po prostu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>prześlizgnął się<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> przez inne wymiary spornego rozporządzenia oraz rozporządzenia nr 1107/2009 i wyodrębnił z nich jedynie procedurę udzielania zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin, za wysoce wątpliwą i w pewnym sensie instrumentalną. Zasada lojalnej współpracy, której wymaga się od państw członkowskich i ich części składowych, w tym podmiotów wchodzących w skład federacji, z myślą o zapewnieniu prawidłowego stosowania i przestrzegania prawa Unii, działa w obie strony. Zasada ta nie może obowiązywać tylko wówczas, gdy nakłada ograniczenia i obowiązki, a następnie – gdy w grę zaczynają wchodzić kwestie legitymacji procesowej i dostępu do sądów Unii – dziwnym trafem przestawać obowiązywać.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Podsumowując, wnoszący odwołanie słusznie uważa, że Sąd nie przeanalizował jego argumentów dotyczących tego, iż sporne rozporządzenie, samo w sobie, uniemożliwia mu wykonywanie jego autonomicznych uprawnień według własnego uznania. Należy również uznać słuszność tych przytoczonych przez wnoszącego odwołanie argumentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Owe naruszenia prawa same w sobie wystarczają do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Aby jednak zapewnić pełność wywodu i w maksymalnym zakresie służyć Trybunałowi pomocą przy rozpatrywaniu niniejszego odwołania, przeanalizuję także inne argumenty przytoczone przez wnoszącego odwołanie w ramach części drugiej zarzutu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="17"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Tymczasowe utrzymanie ważności istniejących zezwoleń</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W pkt 50–55 zaskarżonego postanowienia Sąd wykluczył, aby sporne rozporządzenie wywierało jakiekolwiek automatyczne skutki w odniesieniu do istniejących zezwoleń. Sąd stwierdził w istocie, że istniejące zezwolenia nie są odnawiane automatycznie na mocy spornego rozporządzenia. W istocie odnowienia dokonują organy krajowe jedynie na konkretny wniosek złożony przez posiadacza zezwolenia. W Belgii organami tymi są organy federalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie nie utrzymywał jednak nigdy, że istniejące zezwolenia zostaną, na mocy spornego rozporządzenia, automatycznie odnowione lub potwierdzone<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zgodnie z art. 43 ust. 1–5 rozporządzenia nr 1107/2009 zezwolenie jest odnawiane przez organy państw członkowskich na wniosek posiadacza zezwolenia.</P></NOTE>. Wskazał on jedynie, że ważność istniejących zezwoleń zostanie automatycznie <HT TYPE="ITALIC">utrzymana</HT> przez okres, w którym państwo członkowskie jest zobowiązane dopełnić krajowych procedur dotyczących ich odnawiania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>W tym względzie wnoszący odwołanie ma rację. Zgodnie z art. 43 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009 państwo członkowskie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/><HT TYPE="ITALIC">przedłuża</HT> zezwolenie na okres niezbędny do zakończenia rozpatrywania i podjęcia decyzji o odnowieniu<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>. Gdyby nie wydano spornego rozporządzenia, istniejące zezwolenia natychmiast przestałyby być ważne. Jak bowiem stanowi art. 20 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1107/2009, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>[w] przypadku wycofania zatwierdzenia lub jeżeli zatwierdzenie <HT TYPE="ITALIC">nie zostaje odnowione</HT> ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska, dane środki ochrony roślin zostają <HT TYPE="ITALIC">natychmiast wycofane z obrotu</HT><QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>W związku z tym skutek w postaci tymczasowego utrzymania ważności istniejących zezwoleń wynika bezpośrednio ze spornego rozporządzenia. Każdy akt, który państwa członkowskie muszą w tym celu przyjąć, ma charakter czysto automatyczny, ponieważ w tym względzie nie dysponują one żadnym zakresem swobody. Dlatego też rozumowanie Sądu, poza tym, że jest obarczone wadą w postaci nieprawidłowej interpretacji argumentu przytoczonego przez wnoszącego odwołanie, stanowi również non sequitur: z faktu, iż zezwolenia nie są automatycznie <HT TYPE="ITALIC">odnawiane</HT>, w żaden sposób nie wynika, że ich ważność nie jest w sposób automatyczny <HT TYPE="ITALIC">utrzymywana tymczasowo</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>W konsekwencji Sąd naruszył prawo przez dokonanie błędnej wykładni art. 20 ust. 2 i art. 43 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Udział wnoszącego odwołanie w federalnych procedurach odnawiania zezwoleń</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>W pkt 56–59 zaskarżonego postanowienia Sąd za pozbawiony znaczenia uznał obowiązkowy udział wnoszącego odwołanie w krajowych procedurach odnawiania zezwoleń. Sąd zauważył, że komitet zatwierdzający, w którego składzie znajduje się wnoszący odwołanie, wydaje jedynie niewiążącą opinię, ponieważ ostateczna decyzja leży w gestii federacji. Wskazał on ponadto, że argument przytoczony przez wnoszącego odwołanie jest w praktyce skierowany raczej przeciwko ważności rozporządzenia nr 1107/2009, niż spornego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Choć nie uważam, aby fakt zasiadania w komitecie zatwierdzającym stanowił sam w sobie rozstrzygający argument, to jednak muszę zgodzić się z niektórymi uwagami krytycznymi sformułowanymi przez wnoszącego odwołanie wobec zaskarżonego postanowienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Przede wszystkim nie rozumiem, dlaczego okoliczność, że opinia komitetu zatwierdzającego jest <HT TYPE="ITALIC">niewiążąca</HT>, miałaby mieć w tym kontekście decydujące znaczenie. Strony nie kwestionują, że wydanie tej opinii stanowi <HT TYPE="ITALIC">istotny wymóg proceduralny</HT> w świetle belgijskich norm konstytucyjnych. W razie braku opinii tego komitetu federacja nie mogłaby po prostu podjąć żadnych działań. W związku z tym niewiążący charakter owej opinii nie oznacza, że jest ona pozbawiona znaczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz między innymi art. 8, art. 19, art. 24 § 1, art. 25, art. 27 § 2 i art. 29 §§ 1 i 2 dekretu królewskiego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Tok rozumowania przyjęty w tym względzie przez Sąd jest o tyle zastanawiający, że trudno go pogodzić z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym podobnych procedur realizowanych na szczeblu Unii. Z owego orzecznictwa wynika, że jeżeli udział danej instytucji lub danego organu jest wymagany prawem, to jego uczestnictwo jest niezbędne dla zapewnienia zgodnego z prawem przebiegu procedury. Okoliczność, że takie instytucje lub organy pełnią, ze względu na sam swój charakter, czy też ze względu na szczególne cechy danej procedury, funkcję wyłącznie konsultacyjną lub doradczą, jest nieistotna. Stanowisko Trybunału w tym zakresie jest spójne niezależnie od rodzaju instytucji lub organu, który jest zobowiązany do uczestnictwa w procedurze<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Niezależnie od tego, czy chodzi o Parlament (zob. na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950510">10 maja 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑417/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:127">EU:C:1995:127</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), czy też o inne podmioty biorące udział w procedurach ustawodawczych, takie jak na przykład Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870709">9 lipca 1987 r.</DATE>, <NAME.CASE>Niemcy i in./Komisja</NAME.CASE>, 281/85, od <NO.CASE>283/85 do 285/85 i 287/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:351">EU:C:1987:351</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Tę samą zasadę stosowano w sprawach dotyczących organów doradczych biorących udział w procedurach administracyjnych, na przykład w dziedzinie prawa konkurencji (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170921">21 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Feralpi/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑85/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:709">EU:C:2017:709</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) lub w sprawach pracowniczych (zob. na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19830421">21 kwietnia 1983 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ragusa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>282/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1983:105">EU:C:1983:105</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Przyjęcie spornego rozporządzenia uruchamia, na szczeblu krajowym, procedurę odnowienia zatwierdzeń w państwach członkowskich. W Belgii w procedurze tej musi uczestniczyć wnoszący odwołanie. W związku z tym sporne rozporządzenie powoduje powstanie po stronie wnoszącego odwołanie obowiązku o charakterze proceduralnym i znaczeniu konstytucyjnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Co więcej, treść tego obowiązku nie ogranicza się wyłącznie do zobowiązania wnoszącego odwołanie do wejścia w skład komitetu zatwierdzającego. Z pewnością prawdą jest, jak utrzymuje Komisja, że sporne rozporządzenie nie pozbawia wnoszącego odwołanie prawa do udziału w pracach tego komitetu. To zastrzeżenie nie jest jednak trafne. W tym względzie kluczowe znaczenie ma fakt, że sporne rozporządzenie w bardzo dużym stopniu ogranicza wykonywanie prerogatyw wnoszącego odwołanie w ramach komitetu zatwierdzającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie, będący regionem Królestwa Belgii, jest – zgodnie z art. 4 ust. 3 TUE – zobowiązany podjąć wszystkie właściwe środki w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających ze spornego rozporządzenia oraz powstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celu owego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>W związku z tym wskutek przyjęcia spornego rozporządzenia komitet zatwierdzający i jego członkowie nie dysponują w rzeczywistości żadnym polem manewru przy podejmowaniu decyzji. W zakresie, w jakim w zaskarżonym rozporządzeniu glifosat uznano za substancję <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>bezpieczną<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>, skutki owych procedur krajowych w znacznej mierze <HT TYPE="ITALIC">nie pozostawiają wątpliwości</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>W rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 54 powyżej.</P></NOTE>, a fakt uczestnictwa [w tych procedurach] wnoszącego odwołanie nie ma żadnego rzeczywistego znaczenia. W tym kontekście wyrażenie sprzeciwu lub obiekcji mogłoby bowiem stanowić naruszenie art. 4 ust. 3 TFUE, co z kolei mogłoby doprowadzić w szczególności do wszczęcia przeciwko Belgii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 i 259 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030116">16 stycznia 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑388/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:30">EU:C:2003:30</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> lub do wniesienia przez posiadaczy zezwoleń skarg w sprawie odpowiedzialności państwa na podstawie wyroku Francovich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19911119">19 listopada 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>Francovich i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑6/90 i C‑9/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:428">EU:C:1991:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Niemniej jednak Komisja podnosi, że fakt, iż wnoszący odwołanie zasiada w komitecie, nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania, ponieważ wynika wyłącznie z prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>To zastrzeżenie jest nie do utrzymania. Prawo Unii nie reguluje i nie może regulować wewnętrznego podziału kompetencji dokonywanego w państwach członkowskich, takiego jak podział między władzami na szczeblu centralnym, regionalnym i lokalnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100908">8 września 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Carmen Media Group</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑46/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:505">EU:C:2010:505</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Gdy przepisy prawa Unii przyznają państwom członkowskim uprawnienia lub nakładają na nie zobowiązania w celu stosowania prawa Unii, kwestia tego, w jaki sposób wykonywanie tych uprawnień lub zobowiązań może być powierzone przez państwa danym organom wewnętrznym, wynika wyłącznie z poszczególnych systemów konstytucyjnych każdego państwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Digibet i Albers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑156/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:1756">EU:C:2014:1756</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Artykuł 4 ust. 2 TUE zobowiązuje Unię do poszanowania między innymi tożsamości narodowej państw członkowskich, która jest nierozerwalnie związana z ich podstawowymi strukturami politycznymi i konstytucyjnymi, w tym w odniesieniu do samorządu regionalnego i lokalnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21 grudnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Remondis</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑51/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:985">EU:C:2016:985</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140612">12 czerwca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Digibet i Albers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑156/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:1756">EU:C:2014:1756</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W związku z tym w niniejszym postępowaniu Komisja wydaje się być dotknięta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>regionalną ślepotą<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Wyrażenie pochodzi od S. Weatherhill, The Challenge of the Regional Dimension in the European Union, w: <HT TYPE="ITALIC">The Role of Regions and Sub-National Actors in Europe</HT>, eds. S. Weatherill, U. Bernitz, Oxford, Hart 2005, s. 1.</P></NOTE>: formułowane przez nią zastrzeżenie jest równoznaczne z lekceważeniem belgijskiej struktury konstytucyjnej, a tym samym sprzeczne z art. 4 ust. 2 TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Na końcu muszę dodać, że pkt 58 zaskarżonego postanowienia jest, jak wskazuje wnoszący odwołanie, błędny. W ramach niniejszego postępowania wnoszący odwołanie nie kwestionuje w żaden sposób ram ustanowionych rozporządzeniem nr 1107/2009. Wnoszący odwołanie nie twierdzi na przykład, że procedura przewidziana w owym rozporządzeniu jest niezgodna z prawem lub że nie znajduje ona zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rzeczywistości wnoszący odwołanie kwestionuje skutek, jaki wywołała ona w <HT TYPE="ITALIC">jednym konkretnym przypadku</HT> ze względu na pewne zarzucane błędy wynikające z nieprawidłowego zastosowania przepisów rozporządzenia nr 1107/2009.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">d)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wzajemne uznawanie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Przekonują mnie również argumenty przytoczone przez wnoszącego odwołanie w związku z pkt 60–64 zaskarżonego postanowienia. Zasadniczo w tych fragmentach Sąd nie wziął pod uwagę automatyzmu właściwego procedurze wzajemnego uznawania przewidzianej w art. 40–42 rozporządzenia nr 1107/2009. Moim zdaniem dokonana przez Sąd wykładnia tych przepisów jest błędna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 40 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009 państwo członkowskie może odmówić uznania zezwolenia wydanego przez inne państwo członkowskie, ale – jeżeli owo inne państwo członkowskie należy do tej samej strefy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>W celu ułatwienia wzajemnego uznawania zezwoleń Unia została podzielona na różne strefy, w których warunki rolnictwa, zdrowia roślin oraz środowiska (w tym warunki klimatyczne) są uznawane za porównywalne. Zobacz w szczególności motyw 29, art. 3 pkt 17 rozporządzenia nr 1107/2009, załącznik I do tego rozporządzenia.</P></NOTE> – to państwo członkowskie <HT TYPE="ITALIC">udziela</HT> (sformułowanie kategoryczne) zezwolenia na tych samych warunkach jak państwo członkowskie odniesienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że na podstawie art. 36 ust. 3 owego rozporządzenia istnieje możliwość odmowy przez państwo członkowskie uznania zezwolenia państwa członkowskiego należącego do tej samej strefy. Jest to jednak możliwe <HT TYPE="ITALIC">jedynie wówczas, gdy</HT>: (i) inne środki są nieskuteczne, oraz (ii) gdy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>ze względu na <HT TYPE="ITALIC">szczególne warunki środowiskowe lub rolnictwa</HT> – ma ono uzasadnione podstawy do uznania, że dany produkt nadal stanowi niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Wyróżnienie moje. Zobacz również motyw 29 rozporządzenia nr 1107/2009.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>W związku z tym w świetle rozporządzenia nr 1107/2009 organ belgijski, czy to szczebla centralnego, czy też regionalnego, nie może sprzeciwić się stosowaniu systemu wzajemnego uznawania w przypadkach, takich jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie, w których uważają, że dany środek jest <HT TYPE="ITALIC">ze swej natury</HT> szkodliwy dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub dla środowiska (w przeciwieństwie do szczególnych warunków środowiskowych lub rolnych panujących na terytorium podlegającym ich kompetencji). Zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia nr 1107/2009 Belgia należy do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>strefy B – Centrum<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>, która wydaje się być dość duża, skoro należą do niej także Republika Czeska, Niemcy, Irlandia, Luksemburg, Węgry, Niderlandy, Austria, Polska, Rumunia, Słowenia i Słowacja (do <DATE ISO="20200131">31 stycznia 2020 r.</DATE> w skład tej strefy wchodziło również Zjednoczone Królestwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>W związku z tym, jeśli organy belgijskie chciałyby wyrazić sprzeciw wobec wzajemnego uznania w sytuacji, w której zezwolenie zostało udzielone przez państwo członkowskie należące do tej samej strefy, musiałyby one faktycznie obejść przepisy rozporządzenia nr 1107/2009. Byłyby więc zmuszone znaleźć jakiś fikcyjny argument i utrzymywać, że glifosat nie jest bezpieczny ze względu na pewne szczególne warunki środowiskowe lub rolnictwa panujące w Belgii, mając jednocześnie świadomość, iż ów argument jest nieprawdziwy i sztuczny. Krótko mówiąc, organy te musiałyby naruszyć prawo Unii, tak aby zainteresowane strony mogły wszcząć postępowania przed sądami krajowymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Artykuł 36 ust. 3 akapit czwarty stanowi: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>Państwa członkowskie zapewniają możliwość odwołania się od de[c]yzji, w której odmówiono udzielenia zezwolenia dla takiego produktu, przed sądem krajowym lub innymi instancjami odwoławczymi<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>.</P></NOTE>, które to sądy następnie mogłyby się zwrócić – na podstawie art. 267 TFUE – z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie ważności rozporządzenia nr 1107/2009. To właśnie do takich sytuacji nie chcieli dopuścić autorzy traktatów, kiedy podjęli decyzję o zmianie (obecnego) art. 263 TFUE, zwłaszcza w odniesieniu do nieuprzywilejowanych skarżących<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Zobacz pkt 168 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Można zapewne bezpiecznie założyć, że skoro przyjęto, iż łamanie prawa nie jest dobrym sposobem działania w przypadku osób fizycznych i prawnych prawa prywatnego, to tym bardziej takie działanie nie jest nim w przypadku władz publicznych w państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Nie można pomijać, jak uczynił to Sąd w zaskarżonym postanowieniu, znaczenia, jakie skutki prawne wynikające ze stosowania mechanizmów wzajemnego uznawania przewidzianych w prawie Unii wywierają dla działań podejmowanych przez organy państw członkowskich. W istocie w odniesieniu do podobnych mechanizmów wzajemnego uznawania sądy Unii należycie uwzględniały te skutki przy dokonywaniu oceny tego, czy akt Unii powodujący uruchomienie tych mechanizmów dotyczył bezpośrednio skarżącego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080313">13 marca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Infront WM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑125/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:159">EU:C:2008:159</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110217">17 lutego 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>FIFA/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑385/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:42">EU:T:2011:42</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">e)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wniosek częściowy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>W związku z powyższym uważam, że Sąd w ramach oceny przesłanki bezpośredniego oddziaływania dokonał błędnej wykładni art. 263 akapit czwarty TFUE i błędnie zastosował to postanowienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>W ujęciu całościowym sporne rozporządzenie wywołało skutki prawne, które zmieniły sytuację prawną wnoszącego odwołanie pod co najmniej czterema względami. <HT TYPE="ITALIC">Po pierwsze</HT>, wnoszący odwołanie nie mógł wykonywać, według własnego uznania, swoich autonomicznych uprawnień do regulowania stosowania środków ochrony roślin na swoim terytorium. <HT TYPE="ITALIC">Po drugie</HT>, sporne rozporządzenie zobowiązało organy belgijskie, w tym wnoszącego odwołanie, do utrzymania ważności istniejących zezwoleń przez cały okres potrzebny do dopełnienia procedur odnowienia owych zezwoleń. <HT TYPE="ITALIC">Po trzecie</HT>, sporne rozporządzenie spowodowało wszczęcie procedury, w której wnoszący odwołanie był zobowiązany wziąć udział i w ramach której nie mógł, ani de iure, ani de facto, skorzystać z prerogatyw przyznanych mu na mocy belgijskiej konstytucji. <HT TYPE="ITALIC">Po czwarte</HT>, sporne rozporządzenie zobowiązywało również wnoszącego odwołanie do uznania, w ramach systemu<?PAGE NO="21"?> wzajemnego uznawania, każdego zezwolenia udzielonego przez państwo członkowskie należące do tej samej strefy. Pomimo swoich wątpliwości co do ogólnie szkodliwego charakteru glifosatu wnoszący odwołanie nie może odmówić uznania, chyba że będzie działać z naruszeniem zobowiązań wynikających dla niego z prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Co istotne, wszystkie te skutki można przypisać spornemu rozporządzeniu. Nie istnieje żaden <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>pośredni<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> środek wykonawczy zrywający związek przyczynowy między zaskarżonym rozporządzeniem a zmianą sytuacji prawnej wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części pierwszej zarzutu: nieprawidłowa wykładnia konwencji z Aarhus</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Ponieważ doszedłem do wniosku, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 263 akapit czwarty TFUE i przepisów rozporządzenia nr 1107/2009, nie ma potrzeby analizować zagadnień poruszonych w części pierwszej zarzutu wnoszącego odwołanie. Na wypadek jednak gdyby Trybunał nie zgodził się ze mną w tej kwestii, przedstawię kilka zwięzłych uwag dotyczących przytoczonych przez wnoszącego odwołanie argumentów opartych na konwencji z Aarhus.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>W ramach części pierwszej zarzutu wnoszący odwołanie zarzuca, że Sąd – w pkt 34–37 zaskarżonego postanowienia – nie wziął pod uwagę, przy badaniu dopuszczalności skargi, art. 9 konwencji z Aarhus. Wnoszący odwołanie uważa, że – ponieważ jego skarga wchodzi w zakres stosowania tej konwencji – przesłanki [jej] dopuszczalności określone w art. 263 akapit czwarty TFUE <HT TYPE="ITALIC">należy</HT> interpretować w świetle art. 9 konwencji z Aarhus, który dotyczy dostępu do wymiaru sprawiedliwości. W tym względzie wnoszący odwołanie powołuje się na dwa sprawozdania wydane w 2011 r. i 2017 r. przez Komitet ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus (komitet Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialny za przestrzeganie owej konwencji), zgodnie z którymi orzecznictwo Trybunału w zakresie, w jakim dotyczy legitymacji procesowej, jest niezgodne z art. 9 ust. 3 i 4 owej konwencji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Sprawozdanie Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus, dodatek, wnioski i zalecenia dotyczące komunikatu ACCC/C/2008/32 (część I) w przedmiocie przestrzegania konwencji przez Unię Europejską, przyjęte w dniu <DATE ISO="20110414">14 kwietnia 2011 r.</DATE>; wnioski i zalecenia Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus dotyczące komunikatu ACCC/C/2008/32 (część II) w przedmiocie przestrzegania konwencji przez Unię Europejską, przyjęte przez Komitet ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus w dniu <DATE ISO="20170317">17 marca 2017 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd błędnie uznał, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>społeczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> i zawarte w art. 2 pkt 2 i 4 konwencji z Aarhus pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>władzy publicznej<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> wzajemnie się wykluczają oraz że wnoszącego odwołanie należy zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>władzę publiczną<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>. Wnoszący odwołanie uważa, że tego rodzaju sztywne rozróżnienie jest sprzeczne z brzmieniem i duchem konwencji. Tę wykładnię miałyby potwierdzać pośrednio również art. 2 pkt 2 lit. b) i c) [konwencji z Aarhus], zgodnie z którymi pojęcie władzy publicznej rozciąga się także na niektóre podmioty prywatne, więc zdaniem wnoszącego odwołanie musi być również odwrotnie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi, że – wbrew temu, co wynika z zaskarżonego postanowienia – przedstawił on wystarczające wyjaśnienia dotyczące tego, w jaki sposób wykładnia art. 263 akapit czwarty TFUE dokonana w świetle konwencji z Aarhus mogłaby, w niniejszej sprawie, mieć wpływ na ustalenie, czy sporne rozporządzenie dotyczy bezpośrednio wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Z kolei Komisja uważa, że przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności nie mogą zależeć od ich wykładni dokonywanej w świetle postanowień konwencji z Aarhus. W każdym razie Komisja zgadza się z Sądem, że – w postępowaniu w pierwszej instancji – wnoszący odwołanie nie przedstawił adekwatnych i konkretnych wyjaśnień dotyczących tego, w jaki sposób postanowienia konwencji z Aarhus mogłyby wpłynąć na ocenę dopuszczalności w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="22"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Ponadto zdaniem Komisji powołanie się na dwa sprawozdania Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus jest nietrafione. Po pierwsze, owe sprawozdania nie zostały formalnie przyjęte przez strony konwencji z Aarhus. Po drugie, ich przedmiotowy zakres stosowania jest węższy aniżeli zakres wskazany przez wnoszącego odwołanie. Po trzecie, owe sprawozdania nie zawierają żadnego szczególnego wymogu rozciągnięcia uprawnień przyznanych organizacjom pozarządowym i innym stowarzyszeniom na władze lokalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Trybunał konsekwentnie orzekał, że art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus nie wywołuje skutku bezpośredniego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150113">13 stycznia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada i in./Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑401/12 P do C‑403/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:4">EU:C:2015:4</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. W niniejszej sprawie do sądów Unii nie zwrócono się jednak o zbadanie ważności aktu Unii na tle konwencji z Aarhus, lecz jedynie o dokonanie wykładni postanowień traktatu FUE dotyczących legitymacji procesowej <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">świetle</HT> owej konwencji. W związku z powyższym wykładnia zgodna (obowiązek dokonania wykładni zgodnej) nie zależy od okoliczności, że analizowane postanowienie wywołuje skutek bezpośredni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Trybunał orzekł, że zadaniem <HT TYPE="ITALIC">sądów krajowych</HT> jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>dokonanie – w zakresie, w jakim jest to tylko możliwe – wykładni przepisów proceduralnych dotyczących przesłanek, które winny zostać spełnione, aby móc wszcząć postępowanie administracyjne lub sądowe zgodnie z celami art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, jak i z celem skutecznej ochrony sądowej uprawnień wynikających z prawa Unii, ażeby umożliwić [organizacjom zajmującym się ochroną środowiska] zaskarżenie do sądu decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, które mogło być sprzeczne z unijnym prawem ochrony środowiska<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110308">8 marca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lesoochranárske zoskupenie</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑240/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:125">EU:C:2011:125</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180315">15 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>North East Pylon Pressure Campaign i Sheehy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑470/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:185">EU:C:2018:185</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W niektórych sprawach Trybunał posunął się tak daleko, że uznał pewne wymogi krajowe ograniczające dostęp do sądów za sprzeczne z normami prawa Unii poddanymi wykładni w świetle konwencji z Aarhus<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110512">12 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑115/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:289">EU:C:2011:289</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Trybunał nie miał wprawdzie jeszcze okazji sformułować podobnych stwierdzeń w odniesieniu do postępowań sądowych na szczeblu Unii, jednak nie widzę powodu, dla którego w takim przypadku należałoby odstąpić od stosowania tych zasad. Komisja słusznie twierdzi, że traktaty międzynarodowe nie mogą wprowadzać odstępstw od postanowień prawa pierwotnego Unii ani być wobec nich nadrzędne. Prawo pierwotne może i powinno być jednak interpretowane, w stosownych przypadkach i w miarę możliwości, zgodnie z prawem międzynarodowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Zobacz na przykład wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19741204">4 grudnia 1974 r.</DATE>, <NAME.CASE>Van Duyn</NAME.CASE>, <NO.CASE>41/74</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:133">EU:C:1974:133</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170906">6 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Intel/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑413/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:632">EU:C:2017:632</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181210">10 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wightman i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑621/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:999">EU:C:2018:999</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Mogę więc jedynie zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez rzecznika generalnego N. Jääskinena, który zwrócił uwagę na potrzebę spójnego podejścia do tej kwestii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Sprawy połączone <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada i Parlament/Komisja i Komisja/Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑401/12 P do C‑403/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:310">EU:C:2014:310</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0132">132</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Jeśli żąda się czegoś od sądów krajowych, to tego samego należy również żądać od sądów Unii. Artykuł 263 TFUE urzeczywistnia zasadę skutecznej kontroli sądowej ustanowioną w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>). Artykuł 9 ust. 3 konwencji z Aarhus również stanowi, w odniesieniu do konkretnej dziedziny, którą reguluje owa konwencja, wyraz tej samej zasady. Trybunał w swoim orzecznictwie w sposób wyraźny wskazał na istnienie związku między tymi postanowieniami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191003">3 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑197/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:824">EU:C:2019:824</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="23"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Osobiście nie rozumiem jednak, i to z dość prostych względów, dlaczego miałoby to mieć jakieś większe znaczenie w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Konwencja z Aarhus w sposób wyraźny wprowadza rozróżnienie między uprawnionymi (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>społeczeństwo<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>zainteresowana społeczność<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>, zgodnie z definicjami zawartymi w jej art. 2 pkt 4 i 5) a <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>władzami publicznymi<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/> (zdefiniowanymi w jej art. 2 pkt 2), na które nakładane są pewne odpowiednie obowiązki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>W istocie niektóre kręgi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>społeczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> mogą niekiedy <HT TYPE="ITALIC">pełnić dwojaką funkcję</HT> i być uznawane, w konkretnych sytuacjach, za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>władze publiczne<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> na potrzeby stosowania art. 2 pkt 2 lit. b) lub c) konwencji z Aarhus. Można na przykład wyobrazić sobie przypadek osoby (fizycznej), której organ ochrony środowiska powierzył wykonywanie pewnych zadań. Taka osoba może być jednocześnie (i) <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>władzą publiczną<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>, kiedy wykonuje, w sposób zawodowy, zadania powierzone jej przez aparat publiczny, oraz (ii) <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>zainteresowaną społecznością<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>, kiedy działa jako jednostka w sprawach środowiskowych niezwiązanych z jej funkcjami urzędowymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Jednak wbrew twierdzeniom wnoszącego odwołanie nie oznacza to, że możliwy jest również odwrotny scenariusz. Nie dostrzegam w konwencji z Aarhus żadnej podstawy pozwalającej przyjąć, że – w pewnych konkretnych sytuacjach – władza publiczna, pomijając już w ogóle organ administracji publicznej na poziomie regionalnym, który wyraźnie wchodzi w zakres jej art. 2 pkt 2 lit. a), również mogłaby się stać <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>zainteresowaną społecznością<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Jest tak szczególnie wówczas, gdy w związku z daną kwestią taka władza działa jako osoba prawa publicznego (co niewątpliwie ma miejsce w niniejszym postępowaniu), wydając zakazy i nakładając w odniesieniu do tejże kwestii obowiązki na inne osoby. Nie będę się zagłębiał w niewątpliwie fascynującą dyskusję na temat tego, czy osoba prawna prawa publicznego mogłaby, przez wzgląd na samą swoją definicję, zostać w jakiejkolwiek sytuacji uznana za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>społeczeństwo<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/> (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>zainteresowaną społeczność<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>) w związku z zagadnieniami, w odniesieniu do których nie może działać z wykorzystaniem prerogatyw aparatu publicznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>W szczególności w państwach członkowskich, w których <HT TYPE="ITALIC">zasada legalności</HT> wykonywania wszelkiej władzy publicznej jest przestrzegana w sposób rygorystyczny, co oznacza, że państwo i władze publiczne mogą działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa.</P></NOTE>. Moim zdaniem należy w każdym razie aksjomatycznie wykluczyć sytuację, w której władza publiczna może jednocześnie być <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>zainteresowaną społecznością<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/> w związku z kwestią wchodzącą w zakres jej kompetencji, gdy działa jako element aparatu publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Jest to dokładnie przypadek regionu stołecznego Bruksela, gdy podejmuje on działania w związku z ochroną środowiska, regulowaniem stosowania pestycydów i zakazem stosowania glifosatu na jego terytorium. W tych sprawach, jak zostało to potwierdzone w poprzedniej sekcji, ów region stanowi właściwą władzę publiczną. W związku z tym nie może on być jednocześnie społeczeństwem (zainteresowaną społecznością).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Dlatego też, choć nie ulega wątpliwości, że autorzy konwencji z Aarhus rzeczywiście mieli na względzie zapewnienie możliwie jak najszerszego udziału w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska i dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, nie sadzę, iż w ramach tego celu przewidywali oni możliwość wystąpienia sytuacji, w których władze publiczne składają skargi na siebie nawzajem, a nawet zaskarżają swoje własne działania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Podsumowując, uważam, że – w przeciwieństwie do części drugiej zarzutu podniesionego przez wnoszącego odwołanie – część pierwszą owego zarzutu należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="24"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Intermezzo, krok w tył i (niesatysfakcjonujący) szerszy kontekst</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Moim zdaniem część pierwsza zarzutu podniesionego przez wnoszącego odwołanie w oczywisty sposób nie może zostać uwzględniona. Przytoczony przez niego argument unaocznia jednak istnienie pewnego szerszego problemu. W istocie bowiem na pierwszy rzut oka za kuriozalną należy uznać sytuację, w której władza publiczna wdrażająca i stosująca prawo Unii na swoim szczeblu zarządzania (tj. aparat publiczny) próbuje nieoczekiwanie skorzystać ze środka przewidzianego dla jednostek i organizacji pozarządowych (mianowicie dla podmiotów, które w pewnym sensie pragną się chronić przed działaniami takiego aparatu).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Jednak po dalszym i dłuższym namyśle taka koncepcja przestaje się jawić jako osobliwa. Zaczyna ona natomiast wzbudzać pewien niepokój. W jakiej sytuacji stawia to region, który w obliczu mechanicznego i formalistycznego stosowania zasad dotyczących legitymacji procesowej sformułowanych dawno temu z myślą o osobach fizycznych i prawnych (głównie prawa prywatnego) znajduje się w istocie między młotem a kowadłem: nie jest państwem członkowskim sensu stricto, za które na potrzeby stosowania norm dotyczących dostępu do sądów Unii zawsze uznawano jedynie rządy szczebla centralnego, ale nie jest także społeczeństwem (zainteresowaną społecznością).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Zatrzymam się w tym miejscu, aby przedstawić kilka uwag na temat szerszych problemów, jakie rodzi niniejsze odwołanie. Techniczne argumenty omówione w poprzednich sekcjach nie powinny odwracać naszej uwagi od szerszych kwestii, które zasługują na omówienie i które dotyczą tego, jakie przepisy powinny w istocie regulować dostęp regionów i innych podmiotów wchodzących w skład federacji tworzącej państwo członkowskie do sądów Unii (śródtytuł 1) oraz tego, w jaki sposób taki (niewątpliwie szerzej ujęty) dostęp można pogodzić z aktualną strukturą sądów Unii (śródtytuł 2).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Regiony i inne podmioty wchodzące w skład federacji jako strony w postępowaniach przed sądami Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>W art. 4 ust. 2 TUE uroczyście zadeklarowano, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>Unia szanuje równość państw członkowskich wobec traktatów, jak również ich tożsamość narodową, nierozerwalnie związaną z ich podstawowymi strukturami politycznymi i konstytucyjnymi, w tym w odniesieniu do samorządu regionalnego i lokalnego<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Nie jest zatem zaskakujące, że zgodnie z wieloma innymi szczególnymi postanowieniami prawa pierwotnego charakterystyczne cechy różnych europejskich regionów nie tylko stanowią samo sedno unijnej polityki w zakresie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Część trzecia tytuł XVIII TFUE.</P></NOTE>, ale muszą także być brane pod uwagę przez instytucje Unii Europejskiej przy formułowaniu jej polityki w bardzo wielu dziedzinach, w tym w dziedzinie środowiska<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Zobacz w szczególności art. 39 ust. 2 TFUE (wspólna polityka rolna), art. 46 TFUE (rynek wewnętrzny), art. 91 ust. 2 i art. 96 ust. 2 TFUE (transport), art. 107 ust. 3 TFUE (pomoc państwa), art. 167 ust. 1 TFUE (kultura), art. 170 ust. 2 TFUE (sieci transeuropejskie) oraz art. 191 ust. 2 i 3 TFUE (środowisko).</P></NOTE>. Regiony Europy mają do odegrania ważną rolę w strukturze całego europejskiego projektu. Ich zaangażowanie w proces legislacyjny w Unii, w którym uczestniczą za pośrednictwem Komitetu Regionów, jest tutaj tylko jednym z przykładów. Ponadto regiony lub inne podmioty wchodzące w skład federacji tworzącej państwo członkowskie mogą być odpowiedzialne za wdrażanie prawa Unii w dziedzinach należących do zakresu ich kompetencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Nie należy wyprowadzać z tego wniosku, że regiony lub inne krajowe jednostki na szczeblu niższym niż państwo należy automatycznie zrównywać z państwem członkowskim. W świetle traktatów nie są one państwami członkowskimi. Wciąż jednak nierozstrzygnięta pozostaje kwestia tych jednostek państwa członkowskiego, które na mocy konstytucji krajowej reprezentują, praktycznie pod każdym względem i w odniesieniu do wykonywania pewnych uprawnień, w istocie państwa<?PAGE NO="25"?> członkowskie. Co ze szczególnymi, konkretnymi kompetencjami przyznanymi tym jednostkom, które są przez nie wykonywane w sposób autonomiczny i poprzez które te właśnie jednostki wykonują władzę publiczną w Unii? Czy taki krajowy wybór dokonany na szczeblu konstytucyjnym może się wpisywać w ramy traktatowe, jeśli chodzi o dostęp do sądów Unii?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Oczywiście, że tak. W rzeczy samej ów wybór został już w pewnym zakresie usankcjonowany. Moim zdaniem rozwiązanie tych problemów jest naprawdę proste: należy w otwartym duchu lojalnej współpracy zastosować kryterium z wyroku Vlaams Gewest<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Zostało ono zaprezentowane w pkt 58–62 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Zawsze gdy, na pierwszy rzut oka, podmiotowi wchodzącemu w skład federacji tworzącej państwo członkowskie przyznano, na mocy konstytucji krajowej, konkretne autonomiczne uprawnienia dotyczące danej kwestii, których nie może on wykonywać według własnego uznania bezpośrednio ze względu na fakt obowiązywania środka Unii, owemu podmiotowi powinna przysługiwać legitymacja do zaskarżenia takiego aktu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>W tym miejscu należy zwrócić uwagę na dwa elementy: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>na pierwszy rzut oka<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>w otwartym duchu lojalnej współpracy<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Na pierwszy rzut oka</HT> oznacza, że należy po prostu ustalić, iż w danej kwestii przysługuje kompetencja, której wykonywanie jest w sposób bezpośredni ograniczone, oraz rozstrzygnąć, czy podmiot wchodzący w skład federacji może zgodnie z prawem przyjąć przepisy dotyczące danego zagadnienia. Nie jest ani konieczne, ani właściwe, aby sądy Unii wdawały się w szczegółową dyskusję na temat podziału kompetencji w obrębie państwa członkowskiego, w sposób drobiazgowy roztrząsając kwestie, których rozstrzygnięcie należy w istocie do sądu (konstytucyjnego) na szczeblu krajowym. Ponadto należy stwierdzić, że – z porównawczego i strukturalnego punktu widzenia – system kontroli sądowej, w ramach którego znacznie więcej energii poświęca się rozstrzyganiu kwestii dopuszczalności aniżeli kwestii merytorycznych, zawsze jawi się jako system dotknięty pewną aberracją.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W otwartym duchu</HT> oznacza, że tego rodzaju wyzwania należy postrzegać jako to, czym naprawdę są: jako sui generis wewnątrzunijne spory między organami administracji, w których organ władzy publicznej państwa członkowskiego – odpowiedzialny za transpozycję i wdrażanie prawa Unii, to znaczy będący faktycznym organem regulacyjnym, a nie (po prostu kolejnym) adresatem aktu prawa Unii – próbuje wyrazić swoje niezadowolenie. W związku z powyższym mechaniczne i formalne (formalistyczne) stosowanie w odniesieniu do takich podmiotów restrykcyjnego orzecznictwa dotyczącego legitymacji procesowej nieuprzywilejowanych skarżących jest błędne na płaszczyźnie koncepcyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>Tytułem podsumowania można w tym miejscu dokonać pewnej ekstrapolacji głównych koncepcji sformułowanych w ramach dość znanej teorii społecznej: skoro jest wymagana <HT TYPE="ITALIC">lojalność</HT> (czy też, w istocie, <HT TYPE="ITALIC">reprezentowanie</HT>), należy zezwolić na <HT TYPE="ITALIC">krytykę</HT>, bo w przeciwnym razie prawdopodobne staje się <HT TYPE="ITALIC">rozstanie</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>A.O. Hirschman, <HT TYPE="ITALIC">Exit, Voice, and Loyalty: Responses to Decline in Firms, Organizations, and States</HT>, Cambridge, Harvard University Press 1970.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie a sztuka kontroli ruchu drogowego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Wreszcie trzeba zwrócić uwagę na ogólny kontekst związany z dostępem do sądów Unii. Daleki jestem od sugerowania, że należy w sposób radykalny odejść od stosowanej dotychczas wykładni kategorii bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania oraz bez uprzedzenia szeroko otworzyć sądowe podwoje. W istocie wiele porządków prawnych, w tym także tych obowiązujących w państwach członkowskich, narzuca pewne warunki, wymagając dowodu indywidualnego oddziaływania na jednostkę umożliwiającego jej zaskarżanie aktów o charakterze generalnym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="26"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>Wątpliwości budzi jednak tendencja do nadmiernie restrykcyjnego interpretowania i stosowania tych zasad, co ma szczególne znaczenie 10 lat po wejściu w życie traktatu z Lizbony, który miał w założeniu rozwiać przynajmniej niektóre z tych wątpliwości. Krytyczna lektura orzecznictwa sądów Unii, zwłaszcza licznych postanowień Sądu, może jedynie wywołać zaskoczenie tym, z jakim zapałem i kreatywnością dąży się do tego, by stwierdzać brak bezpośredniego oddziaływania lub nawet jakiegokolwiek interesu prawnego. Niniejsze odwołanie stanowi kolejny przykład tego ogólnego podejścia oraz ducha. Podnosi ono następujące pytanie: skoro akty Unii nie dotyczą nawet regionów państw członkowskich, które mają je wdrożyć i zapewnić ich przestrzeganie, to kogo w ogóle dotyczą?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Oczywiście można udzielić klasycznej odpowiedzi, że w ramach porządku prawnego Unii ustanowiono kompletny system środków prawnych. Dlatego też brak legitymacji procesowej na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE nie stoi na przeszkodzie temu, aby Trybunał ostatecznie zajął się sprawą, odpowiadając na przedstawione przez sąd krajowy pytanie prejudycjalne dotyczące ważności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0088"><P>Zobacz na przykład niedawne wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170328">28 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rosneft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:236">EU:C:2017:236</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180313">13 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>European Union Copper Task Force/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑384/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:176">EU:C:2018:176</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0112">112</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Nie będę powtarzać, dlaczego na płaszczyźnie koncepcyjnej nie jest to w pełni zagwarantowane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0089"><P>Wiele przekonujących argumentów przedstawionych w opinii rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Unión de Pequeños Agricultores/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑50/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:197">EU:C:2002:197</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) pozostaje aktualnych po dziś dzień.</P></NOTE>. Nie zamierzam także przywoływać konkretnych spraw, w których ów dogmat regularnie okazywał się być nieprawdziwy. Nie chcę także ponownie otwierać debaty na temat podwójnych standardów oraz tego, w jakim zakresie taka wykładnia art. 263 akapit czwarty TFUE pozwala urzeczywistnić prawo dostępu do sądu ustanowione w art. 47 karty i zasadę skutecznej ochrony prawnej przewidzianą w art. 19 ust. 1 TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Zamiast tego na zakończenie przedstawię dwie uwagi natury strukturalnej, które przemawiają za bardziej otwartą wykładnią przesłanek bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania przynajmniej w odniesieniu do niektórych kategorii <HT TYPE="ITALIC">atypowych</HT> nieuprzywilejowanych skarżących, takich jak regiony w sprawach podobnych do niniejszej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Po pierwsze, system sądowniczy Unii został przebudowany. Ograniczanie w drodze orzecznictwa dostępu bezpośredniego do sądów Unii przy jednoczesnym rozszerzaniu możliwości dostępu pośredniego w ramach postępowania w trybie prejudycjalnym stanowiło być może dobre rozwiązanie na początku XXI wieku. Mając jednak na uwadze, że niemal dwadzieścia lat później<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0090"><P>W następstwie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 z dnia <DATE ISO="20151216">16 grudnia 2015 r.</DATE> zmieniającego Protokół nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="341" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 341, s. 14</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> radykalnie przebudowano strukturę sądów Unii, dalsze ograniczanie liczby spraw rozpatrywanych przez organ, którego efektywność poprawiono, przy równoczesnym dopuszczaniu niczym nieograniczonego wpływu spraw dotyczących tych samych kwestii do innego organu, który nadal pracuje z ograniczoną efektywnością, musi prowadzić do zatorów i do znacznego obniżenia jakości wymiaru sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>Po drugie, tak powinno być szczególnie w przypadku złożonych kwestii o charakterze regulacyjnym i technicznym, których zbadanie wymaga zebrania szeregu dowodów, uzyskania opinii biegłych lub zapoznania się z danymi (naukowymi). Kwestia bezpieczeństwa określonych pestycydów stanowi tutaj doskonały przykład. Czy nie byłoby lepiej, gdyby tego rodzaju zagadnienie zostało najpierw dogłębnie zbadane co do istoty w pierwszej instancji, czyli przed Sądem, tak aby można było zgromadzić wszystkie potrzebne dowody i dane oraz wysłuchać zainteresowanych interwenientów, a dopiero potem ewentualnie zostało skierowane do Trybunału Sprawiedliwości w ramach odwołania? Czy nie lepiej byłoby skorzystać właśnie z tej drogi zamiast mierzyć się z podobnymi kwestiami, które w ostatecznym rozrachunku dotyczą ważności środków regulacyjnych Unii, w postępowaniu prejudycjalnym?</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="27"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>To właśnie w tego rodzaju złożonych sprawach przyjmowany powszechnie dogmat o całkowicie efektywnej alternatywie w postaci wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zaczyna być podważany. Można przypomnieć, że w postępowaniu prejudycjalnym Trybunał nie gromadzi dowodów, praktycznie nigdy nie zasięga opinii biegłych, zaś okoliczności faktyczne są ustalane wyłącznie przez sąd odsyłający (lub, co w przypadku tego rodzaju złożonych spraw o technicznym charakterze zdarza się nader często, niestety nie są w ogóle ustalane). W wyniku ograniczenia liczby potencjalnych interwenientów Trybunał musi często rozstrzygać w przedmiocie okoliczności faktycznych o wybitnie naukowym charakterze, mimo iż dysponuje jedynie szczątkowymi informacjami przedstawionymi czy to przez interwenientów, czy też przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>Czy nie byłoby zatem rozsądne, aby zamiast doprowadzać do sytuacji, w której problem glifosatu ujawnia się w sposób pośredni w toku postępowania prejudycjalnego, dopuszczać, aby bieg tego rodzaju spraw rozpoczynał się przed Sądem, co pozwoliłoby w prawidłowy sposób zgromadzić wszystkie niezbędne dowody i informacje oraz zapoznać się z nimi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0091"><P>Zobacz w tym względzie odesłanie (dość zwięzłe) tribunal correctionnel de Foix (sądu karnego we Foix, Francja) stanowiące wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, na podstawie którego Trybunał wydał wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191001">1 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Blaise i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑616/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:800">EU:C:2019:800</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). W owej sprawie okoliczność, że M. Blaise i inne osoby wdarli się do sklepów w departamencie Ariège (Francja) i zniszczyli pojemniki herbicydów zawierających glifosat, a także rozbili szklane gabloty, doprowadziła do wszczęcia postępowania karnego przeciwko tym osobom w związku z uszkodzeniem lub czynieniem niezdatnej do użytku cudzej rzeczy. Na tej podstawie Trybunał dokonał oceny dość złożonych kwestii dotyczących ważności rozporządzenia nr 1107/2009 w kontekście zezwolenia na stosowanie glifosatu jako substancji czynnej.</P></NOTE>? Oprócz kwestii wiedzy specjalistycznej i konieczności formułowania merytorycznych argumentów istnieją również szersze kwestie dotyczące dostępu do sądu i legitymacji procesowej: jak to jest możliwe, że region, któremu powierzono kompetencje w dziedzinie środowiska, nie ma legitymacji procesowej, aby zakwestionować udzielone na szczeblu Unii zezwolenie na stosowanie glifosatu, natomiast jednostki niszczące witryny i rozbijające gabloty sklepowe mają zarówno taką legitymację, jak i interes prawny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0092"><P>Być może nie jest całkowicie oczywiste, jaki skutek miałaby kontrola ważności rozporządzenia nr 1107/2009 w kontekście krajowego <HT TYPE="ITALIC">postępowania karnego w przedmiocie celowego zniszczenia mienia</HT>, zwłaszcza że zezwolenie na przedmiotowy środek ochrony roślin zawierający glifosat zostało udzielone przez Republikę Francuską i nie wynika w sposób wyraźny z żadnego aktu prawa Unii. Zobacz jednak wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191001">1 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Blaise i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑616/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:800">EU:C:2019:800</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Z pewnością mamy w tym przypadku do czynienia z dwoma różnymi rodzajami postępowań. To jednak właśnie ten szerszy kontekst, w tym kwestia oddziaływań między rodzajami postępowań przed Trybunałem oraz kwestia dostępu do niego, budzi zaniepokojenie. Czy rzeczywiście byłoby lepiej, gdyby region stołeczny Bruksela, zamiast należycie wnieść skargę do Sądu, polecił (oczywiście tylko hipotetycznie) kilku swoim pracownikom zdewastowanie paru sklepów w Brukseli<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0093"><P>W tym względzie losy tezy, zgodnie z którą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>nikt nie powinien być zmuszony do naruszania prawa, aby uzyskać dostęp do wymiaru sprawiedliwości<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/> i która została omówiona w przywołanej powyżej opinii rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Unión de Pequeños Agricultores/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑50/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:197">EU:C:2002:197</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), zataczają dość nieoczekiwanie pełne koło.</P></NOTE>?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>Tytułem podsumowania pragnę powiązać ze sobą wnioski wypływające z dwóch uwag natury ogólnej przedstawionych w niniejszej sekcji i wskazać, że zamiast czekać na zdobycie uprawnienia przewidzianego w art. 256 ust. 3 TFUE, co jest na tyle skomplikowane, iż w najbliższej przyszłości raczej nie można się tego spodziewać<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0094"><P>Zobacz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawozdanie na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/2422 zmieniającego Protokół nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, s. 4–7 (dostępny na stronie internetowej https://curia.europa.eu).</P></NOTE>, realnym rozwiązaniem w perspektywie krótko- i średnioterminowej jest kierowanie – w drodze bardziej rozsądnej wykładni przesłanek przewidzianych w art. 263 akapit czwarty TFUE przynajmniej w odniesieniu do niektórych nieuprzywilejowanych skarżących, takich jak na przykład strona skarżąca w niniejszym postępowaniu – tego rodzaju spraw do Sądu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="28"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Skutki przeprowadzonej oceny: rozstrzygnięcie niniejszej sprawy</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT>Doszedłem do wniosku, że Sąd popełnił błąd, gdy uznał skargę złożoną w pierwszej instancji za niedopuszczalną z tego względu, iż sporne rozporządzenie nie <HT TYPE="ITALIC">dotyczy bezpośrednio</HT> wnoszącego odwołanie. Gdyby Trybunał doszedł do tego samego wniosku, musiałby zbadać, czy spełnione są pozostałe przesłanki legitymacji procesowej wnoszącego odwołanie na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Gdyby bowiem owe inne przesłanki legitymacji procesowej wskazane w tym postanowieniu nie były spełnione, to zaskarżone postanowienie należałoby utrzymać w mocy, a odwołanie należałoby oddalić, niezależnie od naruszeń prawa, których dopuścił się Sąd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0095"><P>Zobacz na przykład podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170126">26 stycznia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mamoli Robinetteria/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑619/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:50">EU:C:2017:50</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0107">107</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności skargi w pierwszej instancji</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie podnosi, że sporne rozporządzenie dotyczy go zarówno bezpośrednio, jak i indywidualnie. Utrzymuje on ponadto, że owo rozporządzenie stanowi akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych. Z kolei Komisja nie zgadza się z tymi argumentami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Przeanalizuję kolejno obie te kwestie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Akt, który dotyczy skarżącego bezpośrednio i indywidualnie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>Przytoczyłem już orzecznictwo, zgodnie z którym akt Unii dotyczy – zarówno bezpośrednio, jak i indywidualnie – jednostki regionalnej lub lokalnej wówczas, gdy jednostce tej powierza się uprawnienia wykonywane autonomicznie w ramach krajowego porządku konstytucyjnego danego państwa członkowskiego, a akt Unii uniemożliwia jej wykonywanie tych uprawnień według własnego uznania (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>kryterium z wyroku Vlaams Gewest<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0096"><P>Zobacz pkt 58–62 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Wyjaśniłem również, dlaczego wydaje się, że to kryterium jest spełnione w niniejszej sprawie. Następnie wskazałem, jaki skutek dla prerogatyw wnoszącego odwołanie wynika <HT TYPE="ITALIC">automatycznie</HT> ze spornego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0097"><P>Zobacz pkt 65–81 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153.</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim te wnioski nie zostaną uznane za wystarczające argumenty przemawiające za tym, że kryterium z wyroku Vlaams Gewest jest spełnione, co moim zdaniem w istocie ma miejsce, do rozstrzygnięcia pozostanie wyłącznie kwestia, w jaki sposób sporne rozporządzenie zmienia sytuację prawną wnoszącego odwołanie <HT TYPE="ITALIC">ze względu na jego konkretne położenie</HT> (mianowicie kryterium <HT TYPE="ITALIC">indywidualnego</HT> oddziaływania).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154.</NO.P><TXT>Przyznane regionom Belgii uprawnienia do regulowania stosowania pestycydów na ich terytoriach są z oczywistych względów charakterystyczne dla belgijskiego porządku konstytucyjnego. Sytuacja jest odmienna w (przynajmniej niektórych) innych państwach członkowskich. Nie wszystkie regiony lub inne jednostki lokalne w pozostałych państwach członkowskich dysponują autonomicznymi uprawnieniami o porównywalnym charakterze. Jednostki regionalne lub lokalne, które dysponują konkretnymi uprawnieniami do regulowania stosowania pestycydów na swoich terytoriach, stanowią zamkniętą, z góry określoną i z pewnością stosunkowo małą grupę osób (prawnych).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0155"><NO.P>155.</NO.P><TXT>Tę samą logikę można zastosować w odniesieniu do innych rodzajów skutków, jakie sporne rozporządzenie wywołuje dla sytuacji wnoszącego odwołanie. W szczególności sytuacja prawna wnoszącego odwołanie zmienia się również ze względu na fakt, że sporne rozporządzenie przyznaje pewne prawa przedsiębiorstwom lub jednostkom (między innymi producentom i stowarzyszeniom<?PAGE NO="29"?> producentów substancji czynnej oraz posiadaczom zezwoleń). Przykładowo posiadaczom zezwoleń, którzy występują o ich odnowienie, przysługuje prawo do otrzymania decyzji organu w ciągu 12 miesięcy oraz, w stosownych przypadkach, do domagania się utrzymania w mocy ważności zezwoleń na okres niezbędny do zakończenia procedur<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0098"><P>Artykuł 43 ust. 6 rozporządzenia nr 1107/2009, omówiony szczegółowo w pkt 83–87 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Według wszelkich dowodów na te prawa można się powoływać wobec odpowiedzialnych organów belgijskich, wśród których – inaczej niż ma to miejsce w pozostałych państwach członkowskich – znajdują się też jednostki regionalne, a to ze względu na przysługującą im szczególną kompetencję w zakresie uregulowań dotyczących pestycydów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0156"><NO.P>156.</NO.P><TXT>Ponadto sporne rozporządzenie nakłada na wnoszącego odwołanie również obowiązek proceduralny. Rząd federalny <HT TYPE="ITALIC">nie może</HT> się wypowiedzieć w sprawie zezwoleń bez wysłuchania komitetu zatwierdzającego, w skład którego wchodzi wnoszący odwołanie. Ponownie należy podkreślić, że spoczywający na organach regionu stołecznego Bruksela obowiązek m.in. podjęcia działań następczych, skompletowania odpowiednich dokumentów i uczestnictwa w procedurach decyzyjnych, wynika z belgijskiej struktury konstytucyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0157"><NO.P>157.</NO.P><TXT>Jeżeliby w istocie odnieść całą tę strukturę i logikę do regulatorów, a nie do adresatów aktu, do których został on skierowany<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0099"><P>Jak wyjaśniono w pkt 129–136 niniejszej opinii.</P></NOTE>, to owe elementy, rozpatrywane zarówno oddzielnie, jak i (tym bardziej) łącznie, wyraźnie odróżniają wnoszącego odwołanie od wszystkich innych organów regionalnych lub lokalnych w Unii, których sporne rozporządzenie może dotyczyć jedynie pośrednio, w zakresie, w jakim powierzono im zadanie dbania o ogólny dobrobyt mieszkańców lub integralność własnego terytorium. Owe elementy tym bardziej odróżniają więc wnoszącego odwołanie od innych osób prawnych lub fizycznych, które podejmują działania w dziedzinie środowiska lub których sporne rozporządzenie może dotyczyć w sposób potencjalny (np. obywateli narażonych na działanie danej substancji).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0158"><NO.P>158.</NO.P><TXT>W związku z powyższym uważam, że sporne rozporządzenie dotyczy wnoszącego odwołanie zarówno bezpośrednio, jak i indywidualnie, co oznacza, iż przysługuje mu legitymacja procesowa, aby wnieść skargę na sporne rozporządzenie na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Niemniej jednak, dla pełności wywodu, dokonam także analizy jego legitymacji procesowej w świetle art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0159"><NO.P>159.</NO.P><TXT>Po pierwsze, dość jasne jest, że sporne rozporządzenie stanowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>akt regulacyjny<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0160"><NO.P>160.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pojęcie to <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>obejmuje wszystkie akty o charakterze nieustawodawczym, które mają zasięg ogólny<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0100"><P>Zobacz między innymi wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131003">3 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑583/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:625">EU:C:2013:625</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:873">EU:C:2018:873</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Sporne rozporządzenie niewątpliwie spełnia tę przesłankę. Nie jest ono aktem ustawodawczym, lecz aktem wykonawczym w rozumieniu art. 291 TFUE, który został przyjęty przez Komisję w celu wykonania rozporządzenia nr 1107/2009. Ponadto sporne rozporządzenie ma zastosowanie do sytuacji określonych obiektywnie i wywołuje skutki prawne wobec kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0101"><P>Zobacz na przykład wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170511">11 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Deza/ECHA</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:329">EU:T:2017:329</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180313">13 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>European Union Copper Task Force/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑384/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:176">EU:C:2018:176</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0161"><NO.P>161.</NO.P><TXT>Po drugie, uważam również, że sporne rozporządzenie nie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>[wymaga] środków wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/> w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="30"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0162"><NO.P>162.</NO.P><TXT>Trybunał wyjaśnił, że aby ocenić, czy akt regulacyjny wymaga środków wykonawczych, należy odnieść się do <HT TYPE="ITALIC">sytuacji osoby</HT> wnoszącej skargę oraz do <HT TYPE="ITALIC">przedmiotu</HT> owej skargi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0102"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Telefónica/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑274/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:852">EU:C:2013:852</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Z powyższego wynika, że nie jest istotne, czy dany akt wymaga środków wykonawczych względem <HT TYPE="ITALIC">innych osób</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0103"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:873">EU:C:2018:873</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181213">13 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑339/16, T‑352/16 i T‑391/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:927">EU:T:2018:927</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> oraz czy <HT TYPE="ITALIC">inne części</HT> zaskarżonego aktu, które nie są kwestionowane przez skarżącego, wymagają środków wykonawczych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0104"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Telefónica/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑274/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:852">EU:C:2013:852</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma natomiast to, czy szczególne skutki prawne, które zmieniają sytuację skarżącego, wywiera zaskarżony akt Unii, czy też dopiero inny akt przyjęty przez Unię lub przez dane państwo członkowskie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0105"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180313">13 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>European Union Copper Task Force/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑384/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:176">EU:C:2018:176</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181018">18 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Internacional de Productos Metálicos/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑145/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:839">EU:C:2018:839</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0163"><NO.P>163.</NO.P><TXT>W związku z powyższym, mając na uwadze <HT TYPE="ITALIC">sytuację</HT> wnoszącego odwołanie oraz <HT TYPE="ITALIC">przedmiot</HT> niniejszego postępowania, sporne rozporządzenie nie wymaga środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE. Jak już wielokrotnie wspomniałem w niniejszej opinii, wnoszący odwołanie nie kwestionuje żadnego konkretnego zezwolenia, które może zostać udzielone (lub które może podlegać odnowieniu) w odniesieniu do jednego środka zawierającego glifosat lub do większej ich liczby. Wnoszący odwołanie kwestionuje bezpieczeństwo substancji na podstawie art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1107/2009, który to aspekt zostaje ostatecznie rozstrzygnięty w zaskarżonym rozporządzeniu. W tym względzie nie wymaga się ani nie przewiduje żadnego środka wykonawczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0164"><NO.P>164.</NO.P><TXT>Okoliczność, że do spornego rozporządzenia muszą zostać przyjęte środki wykonawcze, których adresatami są inne osoby (na przykład posiadacze zezwoleń i producenci glifosatu) lub które odnoszą się do innych jego aspektów (na przykład bezpieczeństwa konkretnych środków zawierających glifosat), jest – w świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa – pozbawiona znaczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0165"><NO.P>165.</NO.P><TXT>Komisja kwestionuje te argumenty. Podnosi ona, że w wydanych niedawno orzeczeniach potwierdzono, iż sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>nie wymagają środków wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/> powinno być interpretowane w sposób szczególnie restrykcyjny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0166"><NO.P>166.</NO.P><TXT>Zgadzam się z Komisją, jeśli chodzi o punkt wyjścia dla jej rozważań, natomiast nie odczytuję w ten sam sposób przytoczonego przez nią orzecznictwa i tym samym uważam, że w niniejszej sprawie wyciąga ona z niego niewłaściwe wnioski.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0167"><NO.P>167.</NO.P><TXT>Po pierwsze, zgadzam się, że przesłanka, zgodnie z którą zaskarżony akt nie może <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>wymagać środków wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>, nie należy mylić z przesłanką <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0089" REF.END="QE0089"/>bezpośredniego oddziaływania<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0106"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150714">14 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Forgital Italy/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑84/14 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:517">EU:C:2015:517</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Prawdą jest, że służą one temu samemu celowi: odciążeniu sądów Unii od konieczności zajmowania się niepotrzebnymi sprawami przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej ochrony prawnej wszystkim osobom, których akt Unii dotyczy bezpośrednio<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0107"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131003">3 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑583/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:625">EU:C:2013:625</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ich zakres i znaczenie nie są mimo to identyczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0168"><NO.P>168.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0090" REF.END="QE0090"/>nie wymagają środków wykonawczych<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/> należy interpretować <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">świetle celu tego postanowienia</HT>, który, jak wynika z jego genezy, polega na uniknięciu sytuacji, w której jednostka będzie zmuszona do naruszenia prawa, aby móc zwrócić się do sądu. Tymczasem, gdy akt regulacyjny wywiera bezpośrednio wpływ na sytuację prawną osoby fizycznej lub prawnej, nie wymagając środków wykonawczych, osoba ta mogłaby zostać pozbawiona skutecznej ochrony sądowej, gdyby nie dysponowała bezpośrednim środkiem zaskarżenia przed sądem Unii w celu podważenia zgodności z prawem tego aktu regulacyjnego. W sytuacji braku środków<?PAGE NO="31"?> wykonawczych osoba fizyczna lub prawna byłaby bowiem w stanie, mimo że rzeczony akt dotyczy jej bezpośrednio, doprowadzić do skontrolowania tego aktu przez sąd dopiero po naruszeniu jego przepisów, powołując się na ich niezgodność z prawem w ramach postępowania wszczętego przeciwko niej przed sądem krajowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0108"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:873">EU:C:2018:873</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0169"><NO.P>169.</NO.P><TXT>Zgadzam się również z Komisją, że zasadnicza różnica między tymi dwoma pojęciami jest następująca: inaczej niż ma to miejsce w przypadku bezpośredniego oddziaływania, sam fakt istnienia środków wykonawczych do aktu Unii, nawet wówczas gdy owe środki mają charakter czysto mechaniczny, a adresatom aktu Unii nie przysługują w tym względzie żadne uprawnienia dyskrecjonalne, wystarcza do stwierdzenia, iż przesłanka ustanowiona w art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE nie jest spełniona<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0109"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180313">13 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Industrias Químicas del Vallés/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑244/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:177">EU:C:2018:177</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120604">4 czerwca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Eurofer/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑381/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:273">EU:T:2012:273</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Innymi słowy, zaskarżony akt Unii musi, sam z siebie, wywoływać skutki prawne będące przedmiotem skargi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0110"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151210">10 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Canon Europa/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑552/14 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:804">EU:C:2015:804</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Dlatego też przesłanka dotycząca braku środków wykonawczych opiera się wprawdzie na założeniach leżących u podstaw przesłanki bezpośredniego oddziaływania, ale jest od niej w pewnym względzie bardziej restrykcyjna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0111"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150707">7 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federcoopesca i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑312/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:472">EU:T:2015:472</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0170"><NO.P>170.</NO.P><TXT>Wyboru konstytucyjnego polegającego na uwzględnieniu tej przesłanki w art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE dokonano najpewniej po to, by zrównoważyć sytuację, w której, po pierwsze, dopuszczalność skargi bezpośredniej do sądów Unii zostaje rozciągnięta na wszystkie <HT TYPE="ITALIC">akty o charakterze generalnym</HT> (czyli takie, które potencjalnie mogą dotyczyć bardzo wielu jednostek), a po drugie, legitymacja procesowa zostaje rozszerzona na <HT TYPE="ITALIC">każdą</HT> osobę, której owe akty dotyczą bezpośrednio (z uwagi na fakt, że w takich sytuacjach zrezygnowano z przesłanki indywidualnego oddziaływania). W związku z tym chęć wyeliminowania możliwości składania actio popularis do sądów Unii skłoniła autorów traktatu z Lizbony do zaostrzenia wymogu, zgodnie z którym skutki prawne aktu zaskarżonego przez stronę skarżącą mają wypływać całkowicie i bezpośrednio z zaskarżonego aktu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0171"><NO.P>171.</NO.P><TXT>Owej przesłanki nie można jednak obecnie zamieniać w jej przeciwieństwo i (ponownie) interpretować w sposób, który faktycznie jeszcze bardziej ograniczyłby dostęp [do sądów Unii], co całkowicie pozbawiałoby znaczenia tej wyraźnej zmiany traktatu. Byłoby to również sprzeczne z jasno wyrażoną wolą prawodawcy konstytucyjnego Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0112"><P>Zobacz w szczególności nota przekazująca Prezydium Konwentu Europejskiego, dokument CONV 734/03 z dnia <DATE ISO="20030512">12 maja 2003 r.</DATE>, s. 20: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0091" REF.END="QE0091"/>[…] Prezydium rekomenduje <HT TYPE="ITALIC">złagodzenie</HT> przesłanek wnoszenia skargi bezpośredniej<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/>. Wyróżnienie moje. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181213">13 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑339/16, T‑352/16 i T‑391/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:927">EU:T:2018:927</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. W doktrynie formułuje się wiele ostrzeżeń przed nazbyt ścisłą wykładnią tej zmiany traktatu; zob. na przykład: J. Wildemeersch, Standing Requirements of Private Parties in Actions for Annulment Concerning Regulatory Acts: The State of Affairs 10 Years After the Entry into Force of the Lisbon Treaty, <HT TYPE="ITALIC">Yearbook on Procedural Law of the Court of Justice of the European Union: First Edition – 2019</HT>, ed. D. Sarmiento i in., MPILux Research Paper 2020, s. 49–73, na s. 62–64; M. Rhimes, The EU Courts stand their ground: why are the standing rules for direct actions still so restrictive?, <HT TYPE="ITALIC">European Journal of Legal Studies</HT>, Vol. 9, 2016, No 1, s. 103–172, na s. 116.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0172"><NO.P>172.</NO.P><TXT>W związku z tym nie zgadzam się z zaproponowaną przez Komisję wykładnią ostatnich orzeczeń Trybunału. W pełni natomiast przychylam się do stanowiska rzecznika generalnego P. Cruza Villalóna, który argumentował, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0092" REF.END="QE0092"/>akt[y] prawn[e] o charakterze niematerialnym, <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0093" REF.END="QE0093"/>pomocniczym<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="00AB" ID="QE0093"/><QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/> nie mogą stanowić środków wykonawczych. Sądy Unii powinny natomiast rozważyć, czy zaskarżony akt jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0094" REF.END="QE0094"/>w pełni i samoistnie operacyjny<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/> w świetle swojego celu, treści oraz skutków, jakie wywiera dla sytuacji prawnej skarżącego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0113"><P>Opinia rzecznika generalnego P. Cruza Villalóna w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sugars i Sidul Açúcares/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑456/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2283">EU:C:2014:2283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111025">25 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Microban International i Microban (Europe)/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑262/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:623">EU:T:2011:623</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="32"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0173"><NO.P>173.</NO.P><TXT>Moim zdaniem orzecznictwo w znacznym stopniu potwierdza to stanowisko. Trybunał wyjaśnił, że nie jest istotne, czy zaskarżony akt wymaga środków wykonawczych względem innych osób oraz czy inne części zaskarżonego aktu, które nie są kwestionowane przez skarżącego, wymagają środków wykonawczych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0114"><P>Zobacz pkt 162–164 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Ponadto w wyroku Montessori Trybunał stwierdził, że stronie skarżącej przysługuje legitymacja procesowa na podstawie art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE w zakresie, w jakim nie można od niej oczekiwać wszczynania sztucznego postępowania na potrzeby zaskarżenia aktów krajowych, które – gdyby nie naruszenie prawa – w ogóle nie zostałyby przyjęte, w celu doprowadzenia do sytuacji, w której do Trybunału zostanie skierowane odesłanie w przedmiocie ważności aktu podstawowego Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0115"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑622/16 P do C‑624/16 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:873">EU:C:2018:873</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także opinia rzecznika generalnego M. Watheleta w tych samych sprawach (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:229">EU:C:2018:229</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0174"><NO.P>174.</NO.P><TXT>Również Sąd przyjmował ten tok rozumowania w wielu rozpatrywanych ostatnio sprawach. W wyroku Gazprom Neft Sąd stwierdził, że byłoby rzeczą sztuczną lub przesadną wymaganie od podmiotu, aby występował o środek wykonawczy wyłącznie w celu uzyskania możliwości zaskarżenia go przed sądami krajowymi, jeżeli jest oczywiste, iż taki wniosek doprowadzi nieuchronnie do odmowy, a zatem w zwykłym toku działalności nie zostałby złożony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0116"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180913">13 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gazprom Neft/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑735/14 i T‑799/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:548">EU:T:2018:548</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0102">102</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ponadto w wyrokach Tilly-Sabco i Doux Sąd uznał, że za środki wykonawcze w rozumieniu art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE można uznać tylko takie środki, które są przyjmowane przez organy Unii lub władze krajowe <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">normalnym toku spraw</HT>. Jeśli w normalnym toku spraw te organy lub władze nie przyjmą żadnego środka, aby wykonać akt regulacyjny i skonkretyzować jego skutki dla skarżącego, to ów akt nie wymaga środków wykonawczych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0117"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160114">14 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tilly-Sabco/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑397/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:8">EU:T:2016:8</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160114">14 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Doux/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑434/13</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:7">EU:T:2016:7</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0175"><NO.P>175.</NO.P><TXT>Podsumowując, art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE został wprowadzony do traktatu w celu usunięcia luki w systemie środków zaskarżenia w odniesieniu do wszystkich tych spraw, w których kontrola pośrednia aktów Unii (tj. kontrola na drodze postępowania prejudycjalnego) jest (i) niemożliwa, ponieważ akt Unii nie wymaga środków wykonawczych (zob. wyrok Microban<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0118"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111025">25 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Microban International i Microban (Europe)/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑262/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:623">EU:T:2011:623</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Zobacz także wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130227">27 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑367/10</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2013:97">EU:T:2013:97</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150612">12 czerwca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Health Food Manufacturers’ Association i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑296/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:375">EU:T:2015:375</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>) lub (ii) ma charakter całkowicie sztuczny i jest zupełnie nieuzasadniona, ponieważ brak jest środków wykonawczych skierowanych do skarżącego (zob. wyroki: Montessori, Gazprom, Tilly-Sabco, Doux<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0119"><P>Zobacz pkt 173–174 niniejszej opinii.</P></NOTE>) lub brak jest środków wykonawczych odnoszących się do skutków kwestionowanych przez skarżącego (zob. sytuacja analizowana w wyroku Telefónica<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0120"><P>Zobacz pkt 162 niniejszej opinii.</P></NOTE>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0176"><NO.P>176.</NO.P><TXT>Zasadniczo niniejsza sprawa należy albo do pierwszej grupy opisanej w powyższym punkcie (co się tyczy ustalenia w przedmiocie bezpieczeństwa glifosatu, nie istnieje środek wykonawczy), albo, w każdym razie, do drugiej grupy (wnoszący odwołanie musiałby sztucznie zaskarżyć jakąś decyzję federacji przyjętą w tym kontekście, aby móc podnieść kwestię ważności spornego rozporządzenia w toku postępowania krajowego w nadziei, że sąd odsyłający zwróci się w tym przedmiocie do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0177"><NO.P>177.</NO.P><TXT>Z tych względów uważam, że wnoszący odwołanie ma również legitymację procesową, aby złożyć skargę na sporne rozporządzenie na podstawie art. 263 akapit czwarty trzeci człon zdania TFUE: sporne rozporządzenie stanowi akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="33"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">E.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0178"><NO.P>178.</NO.P><TXT>Ponieważ skarga została uznana za dopuszczalną, natomiast nie została ona zbadana co do istoty w pierwszej instancji, należy skierować ją do ponownego rozpoznania przez Sąd na podstawie art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i orzec, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0179"><NO.P>179.</NO.P><TXT>Uważam jednak, że Trybunał dysponuje całym potrzebnym materiałem, aby móc wydać orzeczenie oddalające wstępny zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję w pierwszej instancji. W interesie skuteczności i ekonomiki procesowej proponuję, aby Trybunał obrał tę drogę.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0180"><NO.P>180.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylił postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190228">28 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Région de Bruxelles-Capitale/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑178/18</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:130">EU:T:2019:130</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>);</P></ITEM><ITEM><P>uznał za dopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez wnoszącego odwołanie;</P></ITEM><ITEM><P>przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania orzeczenia co do istoty; oraz</P></ITEM><ITEM><P>orzekł, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>