In de aanhef van deze uitvoeringsverordening wordt er vooreerst op gewezen dat de granen die aan het einde van het verkoopseizoen in voorraad zijn, normaal in het bezit zijn van de handel of de verwerkende industrie, en dat het derhalve ter vereenvoudiging van de administratie en met name van de controle, dienstig is te bepalen dat de compenserende vergoeding alleen wordt toegekend aan de handel of de verwerkende industrie; voor rogge, zo luidt het verder, zou de noodzaak van controle ertoe leiden de kring van rechthebbenden verder te beperken tot de maalindustrie.

Eerste overweging van de aanhef van de uitvoeringsverordening (aangenaaid in voetnoot 6).

De compenserende vergoeding die door de Raad is vastgesteld voor een bepaald verkoopseizoen wordt toegestaan aan de maalindustrieën voor de hun op dezelfde datum toebehorende voorraden in de Gemeenschap geoogste rogge, die voor menselijke consumptie moet worden gemalen.

Met de woorden op dezelfde datum wordt gedoeld op 31 juli, de datum die in het artikel 1, sub a, in verband met zachte tarwe vermeld staat.

In een volgende overweging van de uitvoeringsverordening wordt erop gewezen dat de regeling inzake de compenserende vergoeding samenhangt met de interventieregeling, zodanig dat om tot compenserende vergoeding te kunnen leiden het graan moet voldoen aan de kwaliteitseisen voor interventie.

Derde overweging van de aanhef.

Voor rogge die aan het einde van het verkoopseizoen bij de maalindustrie in voorraad is, wordt het malen hiervan voor menselijke consumptie als bewijs toegelaten voor een voldoende kwaliteit.

Naar luid van artikel 9, eerste lid, derde alinea en derde lid van de basisverordening moest de Raad vóór 15 maart 1985 beslist hebben of en zo ja, in welke mate, onder meer rogge in aanmerking kwam voor een compenserende vergoeding.

Door verordening nr. 1579/86 van de Raad (aangehaald in voetnoot 2), werd de bevoegdheid om te beslissen of er al dan niet compenserende vergoedingen zouden worden toegekend volledig aan de Commissie overgelaten: zie het nieuw artikel 9 en de negende overweging van de aanhef.

voor rogge die aan het einde van het verkoopseizoen in voorraad is bij de maalderijen, het malen met het oog op menselijke voeding als bewijs van voldoende kwaliteit aanvaard wordt. Dit bewijs moet uiterlijk aan het einde van 1985 worden geleverd.

Daarenboven herhaalt het vierde lid van artikel 4 nog eens dat verordening nr. 1821/81, dat is de uitvoeringsverordening, van toepassing is op de compenserende vergoeding tot wier verlening (door de Lid-Staten) hier door de Commissie werd besloten.

De te beantwoorden vraag luidt derhalve of de aanvrager van de compenserende vergoeding voor rogge zelf de rogge moet vermalen of niet.

De BALM en de Commissie stellen daarentegen dat het vereiste van vermaling geen louter kwaliteitsvereiste is. Het zou namelijk ook een belangrijke controlé unctie vervullen, hetgeen tot gevolg zou hebben dat de vermaling alleen bij de aanvragende maalderij mag plaatsvinden. Zij verwerpen de tekstinterpretatie van Lampe op praktische controlegronden, die volgens hen ook duidelijk in de samenhang van de tekst van de verordening en de bijlagen naar voren komen.

Hierna beoordeel ik de verschillende argumenten in een volgorde die mij logisch lijkt, zonder steeds te verwijzen naar wie het argument voor het Hof heeft verdedigd.

Als bevestiging van haar letterlijke interpretatie voegde Lampe bij haar opmerkingen een door haar ingediend exemplaar van de vermalingsverklaringen (Vermahlungsbestätigungen) waarvan de BALM in de Bundesanzeiger het model bekendmaakte als tweede bijlage bij een mededeling over de compenserende vergoeding 1984/1985.

Bekanntmachung Nr. 10/85/21 vom 25. Juli 1985 über die Gewährung von Obergangsvergütung für Getreide 1984/85, Bundesanzeiger, 1985, blz. 8481 e. v.

De door BALM aangehouden interpretatie — ik herhaal: als die zou vaststaan — zou desgevallend bij Lampe een gerechtvaardigd vertrouwen hebben kunnen doen ontstaan. Of daaraan naar nationaal recht gevolgen dienen te worden gehecht staat evenwel niet ter beoordeling van het Hof.

Voor de verwerping van een argument van gerechtvaardigd vertrouwen door Duitse administratieve rechters, m. b. t. de (ter zake identieke) voorgaande verordening (EEG) nr. 1554/73, omdat de onderneming geen inlichtingen had ingewonnen over de volgens haar onduidelijke betekenis van het betrokken artikel 1, sub b, zie de achtste Senat van het Hessische Verwaltungsgerichtshof, 30.5.1983, VIII OE 28/79, Recht der Undwirtschafi (1983), blz. 333, op blz. 335.

Wat de tekst van de verordening betreft stel ik vooreerst vast dat, zo in alle talen van artikel 1, sub b, het vermalingsvereiste en het eigendomsvereiste in hoofde van de aanvrager op 31 juli in een zelfde zin verstrengeld staan, vooral uit de Engelse en in mindere mate uit de Franse en de Duitse versies zou kunnen worden afgeleid dat de aanvrager ook zelf de vermaling moet doen. In die drie talen staat het vermalingsvereiste immers vermeld vóór het vereiste van toebehoren op 31 juli. De tekst is evenwel dubbelzinnig, wat nog meer blijkt uit bij voorbeeld de Nederlandse versie waar het vermalingsvereiste achteraan komt.

Een ander argument kan worden gehaald uit de tweede bijlage bij verordening nr. 1821/81 waar de bij de aanvraag van de compenserende vergoeding ten minste te verstrekken inlichtingen worden opgesomd. Als vierde punt worden onder meer de verklaringen vereist dat het graan toebehoort aan de aanvrager en voor rogge, dat deze zal worden gemalen voor menselijke consumptie. Ook hier kan men dus op basis van de tekst niet uitsluiten dat de aanvragende maalderij er een andere zou mogen inschakelen voor het vermalen. Al kan men zich afvragen wat het nut is van de verklaring dat de rogge zal gemalen worden, gecombineerd met de in dezelfde tweede bijlage eveneens gevraagde inlichting, namelijk de plaats van opslag, als de rogge ter vermaling naar een andere maalderij mag worden gebracht.

De BALM wijst erop dat het te interpreteren artikel 1, sub b, de kring der uitkeringsgerechtigden tot maalderijen beperkt om de controleredenen vermeld in de eerste overweging van de aanhef. Deze beperking is strikter dan voor de andere graansoorten vermeld sub a en sub c, waar alle handelsondernemingen en verwerkende industrie, en dus niet alleen maalderijen, in aanmerking genomen worden. De vraag rijst of dit geen aanduiding is voor de stelling dat de aanvragers zelf ae vermaling moeten doen. Anders had men toch dit onderscheid met de andere graansoorten niet hoeven te maken ? Dit op zichzelf vrij sterk contextueel argument

Dit argument werd, onder het ter zake gelijkluidende artikel 1, sub b, van verordening nr. 1554/73, voorgangster van verordening nr. 1821/81, belangrijk geacht door het Hessische Verwaltungsgerichtshof, achtste Senat, in voetnoot 13 geciteerd, op biz. 334.

Overweging 9 van de aanhef van de uitvoeringsverordening luidt als volgt:

Dat de procedures en middelen voor de controle van de graanvoorraden en de mutaties daarin moeten worden vastgesteld door de bevoegde instanties van elke Lid-Staat die ook de nodige maatregelen moeten treffen met het oog op de naleving van de communautaire bepalingen inzake de toekenning van de compenserende vergoedingen.

Artikel 8, eerste lid van de uitvoeringsverordening luidt als volgt:

Voor de toepassing van deze verordening verricht de bevoegde autoriteit van elke Lid-Staat de nodige controle. Te dien einde stelt zij alle passende maatregelen vast om rekening te houden met de bijzondere situatie op haar grondgebied, met name inzake de mutaties en de bewegingen van de voorraden evenals de termijn gedurende welke een controle geldt op de voorraden.

Concreet bestaat de controletaak van de autoriteit van de Lid-Staat uit het controleren van de voorraden op het einde van het verkoopseizoen en van de (eventueel latere) vermaling van de verschillende partijen die daar op dat moment deel van uitmaken. Afgezien van fysieke controle op het ogenblik zelf, die slechts steekproefsgewijs kan gebeuren, is voor een controle achteraf vereist dat de te controleren ondernemingen ertoe verplicht zijn een voomwdboekhouding te houden, waarbij ook een maaiooek de vermaling van de partijen bijhoudt.

Zou men de interpretatie van Lampe aanhouden, dan zou — zo stelt de BALM in haar opmerkingen voor het Hof — het bewijs van de effectieve vermaling van de partijen rogge waarvoor een compenserende vergoeding werd aangevraagd niet altijd kunnen steunen op een voorraadboekhouding bij hen die verklaren de vermaling doorgevoerd te hebben.

Hierbij wil ik doen opmerken dat het bijhouden van een maalboek en een voorraadboekhouding, om een zinvolle bijdrage te leveren tot de controle, inderdaad doorlopend het hele jaar door moet gebeuren, op alle maalverrichtingen van de onderneming moet betrekking hebben en op gelijk welk ogenblik van het jaar, door confrontatie met de voorraden en werkzaamheden zoals die blijken uit een fysieke controle ter plaatse, moet kunnen gecontroleerd worden door de overheid.

De BALM werpt in haar opmerkingen bij deze informatie van Lampe op dat deze verplichte mededelingen met een ander oogmerk zijn ingesteld en bijgevolg niet specifiek toegesneden zijn op de controle van de in geding staande compenserende vergoedingen en namelijk globaal zijn, in tonnen — dat is in hoeveelheden — uitgedrukt. Zij kunnen dus niet garanderen dat er ook effectief aantekeningen worden gemaakt en bijgehouden met betrekking tot oorsprong en bestemming van individuele partijen. De BALM geeft echter toe dat dit laatste waarschijnlijk vereist is om de opgelegde mededelingsverplichting te kunnen naleven. Verder wijst zij erop dat kleine maalderijen niet aan de mededelingsplicht zijn onderworpen (als hun jaaromzet minder dan 250 ton bedraagt) of dat de frequentie van de meldingstijdstippen voor hen verschillend geregeld is (als hun omzet tussen 250 en 500 ton bedraagt).

Het controleargument van de BALM moet dan ook de nodige aandacht krijgen. Gelet op de doelstelling van de aan de orde zijnde compenserende vergoedingen die bestemd zijn om partijen rogge te subsidiëren die op het einde van het verkoopseizoen, dat is in casu op 31 juli, bij maalderijen in voorraad zijn, komt het erop aan de besproken bepaling te interpreteren op zodanige wijze dat zij de door de Lid-Staten genomen controlemaatregelen niet ondoeltreffend of nodeloos ingewikkeld maakt. Terzelfder tijd moet er echter voor worden gewaakt dat de controlemaatregelen binnen redelijke perken worden gehouden en normale transacties zo weinig mogelijk in de weg staan.

In die omstandigheden komt het mij voor dat de tekst van artikel 1, sub b, van verordening nr. 1821/81 van de Commissie zich er niet tegen verzet dat voorraden die bij het einde van het verkoopseizoen aan de aanvragende maalderij toebehoren, door derde maalderijen worden vermalen, op voorwaarde dat deze maalderijen in staat zijn om aan de controleautoriteit, aan de hand van een betrouwbare voorraadboekhouding en dito maalboek, gelijkwaardige geïndividualiseerde inlichtingen te verstrekken als degene die de aanvragende maalderij zelf moet verstrekken, dat zij deze inlichtingen ter beschikking houden van de controleautoriteit — op verzoek van deze laatste de boeken eventueel verplaatsend — en dat zij de controleautoriteit ook machtigen desgewenst een fysieke controle bij hen uit te voeren.

Het komt uiteraard aan de verwijzende rechter toe om na te gaan of aan deze voorwaarden in het onderhavige geval kan worden voldaan.

Artikel 1, sub b, van verordening (EEG) nr. 1821/81 van de Commissie van 2 juli 1981 (PB 1981, L 182, biz. 10) moet aldus worden uitgelegd, dat rogge waarvoor een compenserende vergoeding wordt aangevraagd en welke op het einde van het verkoopseizoen aan de aanvragende maalderij toebehoort, ook door andere maalderijen voor menselijke consumptie mag worden vermalen op voorwaarde dat deze maalderijen in staat zijn om aan de controleautoriteit, aan de hand van een betrouwbare voorraadboekhouding en dito maalboek gelijkwaardige geïndividualiseerde inlichtingen te verstrekken als degene die de aanvragende maalderij zelf moet verstrekken, dat zij deze inlichtingen ter beschikking houden van de controleautoriteit — op verzoek van deze laatste de boeken eventueel verplaatsend — en dat zij de controleautoriteit ook machtigen desgewenst een fysieke controle bij hen uit te voeren.