<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1973NLA.0500057501.case.xml"><NO.CASE>81/72</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61972J0081</NO.CELEX><NO.SEQ>0001.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>576</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>588</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ARREST VAN <DATE ISO="19730605">5-6-1973</DATE> — ZAAK 81-72</LEFT><RIGHT>COMMISSIE / RAAD</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>In de zaak 81-72</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, ten deze vertegenwoordigd door W. Much, Directeur-generaal van de juridische dienst der Commissie, als gemachtigde, bijgestaan door L. de la Fontaine, hoofdadviseur bij de juridische dienst der Commissie, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij E. Reuter, juridisch adviseur der Commissie, 4, boulevard Royal,</P><PARTY.STATUS>verzoekster,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>tegen</AGAINST><DEFENDANTS><P>RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, ten deze vertegenwoordigd door E. Wohlfarth, juridisch adviseur van de Raad, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, bij J. N. van den Houten, directeur van de juridische dienst van de Europese Investeringsbank, 2, place de Metz,</P><PARTY.STATUS>verweerder,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>betreffende verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (Euratom, EGKS, EEG) nr. 2647/72 van de Raad van <DATE ISO="19721212">12 december 1972</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" DATE.PUB="19721220">PB nr. L 283 van 20. 12.1972</REF.DOC.OJ>) houdende aanpassing van de bezoldiging en pensioenen van de ambtenaren der Europese Gemeenschappen en van de personeelsleden van deze Gemeenschappen,</P><P>wijst</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>HET HOF VAN JUSTITIE,</P><P>samengesteld als volgt: R. Lecourt, President, R. Monaco en P. Pescatore, Kamerpresidenten, A. M. Donner, J. Mertens de Wilmars (rapporteur), H. Kutscher, C. Ó Dálaigh, M. Sørensen en A. J. Mackenzie Stuart, Rechters,</P><P>Advocaat-Generaal: J. P. Warner</P><P>Griffier: A. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>het navolgende</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="577"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ARREST</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van de feiten</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Overzicht van de feiten en procesverloop</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat de aan het geding ten grondslag liggende feiten en het procesverloop kunnen worden samengevat als volgt:</P><P>Luidens artikel 65, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren stelt de Raad jaarlijks op de grondslag van een rapport der Commissie een onderzoek in naar het bezoldigingspeil van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Gemeenschappen. Daarbij gaat hij na, of het in het kader van de economische en sociale politiek van de Gemeenschappen aangewezen is deze bezoldigingen aan te passen. Eventuele verhogingen van de salarissen van het overheidspersoneel en de behoefte tot aanwerving van personeel worden in het bijzonder in aanmerking genomen.</P><P>Luidens lid 2 van artikel 65 beslist de Raad, bij aanzienlijke wijziging van de kosten van levensonderhoud, binnen een termijn van ten hoogste twee maanden, welke maatregelen tot wijziging van de aanpassingscoëfficiënten dienen te worden getroffen en, zo nodig, of dit met terugwerkende kracht dient te geschieden.</P><P>Bij dit jaarlijks onderzoek is, volgens de Commissie sedert 1966 en volgens de Raad reeds daarvoor, rekening gehouden niet alleen met de stijging van de kosten van levensonderhoud doch ook met de gemiddelde verhoging van de koopkracht in de Gemeenschap ten einde de ambtenaren naast de instandhouding van hun koopkracht een reële salarisstijging te verzekeren, die gerechtvaardigd wordt door en evenwijdig loopt met de verbetering van de algemene levensstandaard in de Gemeenschap. Daar wegens het ontbreken van een algemeen aanvaarde methode voor de berekening van deze koopkrachtontwikkeling zich telkenjare weer discussies en moeilijkheden hebben voorgedaan over de vaststelling der criteria die hierbij in aanmerking moesten worden genomen, verzocht de Raad de Commissie zo spoedig mogelijk een document voor te leggen, <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>dat als uitgangspunt zou kunnen dienen<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/> voor een grondige gemeenschappelijke studie over de werkmethoden voor de toepassing van artikel 65 van het Statuut. Een dergelijk document werd op <DATE ISO="19710602">2 juni 1971</DATE> aan de Raad voorgelegd. Toen over de door de Commissie aanbevolen indicatoren echter geen overeenstemming kon worden bereikt, stelde zij als compromisoplossing voor een proefperiode van drie jaar voor dat de bezoldiging van de ambtenaren zou worden aangepast op basis van het <HT TYPE="ITALIC">rekenkundig gemiddelde</HT> van twee indicatoren: een <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>specifieke indicator<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>, weergevende de ontwikkeling van de overheidssalarissen in de Lid-Staten, en een indicator van de loonsom per hoofd in de overheidsdiensten der Lid-Staten.</P><P>De Raad heeft tijdens zijn 192e zitting op <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> blijkens het <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>overzicht van de besluiten<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>zijn goedkeuring gehecht<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/> aan een tekst, volgens welke <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>bij wijze van proefneming gedurende drie jaar<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> een systeem voor de berekening van de koopkracht der bezoldigingen zou worden toegepast en <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>op basis van deze twee indicatoren<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> jaarlijks een besluit zou worden genomen.</P><P>Op <DATE ISO="19720927">27 september 1972</DATE> heeft de Commissie aan de Raad tegelijk met het rapport dat zij de Raad ingevolge artikel 65, lid 1, moest voorleggen, een ontwerp-verordening toegezonden, dat uit hoofde van koopkrachtvermeerdering en met toepassing van de in het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> vervatte criteria voorzag in<?PAGE NO="578"?> een verhoging van <FT TYPE="DECIMAL">3,75</FT> % door optrekking van de salarisschaal.</P><P>De Raad kwam echter op deze basis niet tot een besluit, doch stelde op <DATE ISO="19721212">12 december 1972</DATE> de bestreden verordening vast, die naast een aantal andere punten die hier niet in het geding zijn, de salarisverhoging uit hoofde van koopkrachtvermeerdering bepaalde op <FT TYPE="DECIMAL">2,5</FT> %.</P><P>Op <DATE ISO="19721215">15 december 1972</DATE> stelde de Commissie tegen deze verordening beroep in, dat op dezelfde dag is ingeschreven ter griffie van het Hof. De bestreden verordening is onder nr. 2647/72 in het Publikatieblad van <DATE ISO="19721220">20 december 1972</DATE> bekendgemaakt en op <DATE ISO="19721221">21 december 1972</DATE> in werking getreden.</P><P>De Commissie heeft gedesisteerd van repliek.</P><P>Het Hof heeft, op rapport van de Rechter-Rapporteur en gehoord de Advocaat-Generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.</P><P>De Raad heeft het Hof uittreksels uit de notulen van zijn 192e en 217e zitting van respectievelijk <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> en <DATE ISO="19721205">5</DATE>, <DATE ISO="19721206">6</DATE> en <DATE ISO="19721208">8 december 1972</DATE> toegezonden.</P><P>De Advocaat-Generaal heeft ter terechtzitting van <DATE ISO="19730315">15 maart 1973</DATE> conclusie genomen.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Conclusies van partijen</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat de Commissie concludeert dat het den Hove behage:</P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>de artikelen 1 tot en met 4 van de verordening van de Raad van <DATE ISO="19721212">12 december 1972</DATE> nietig te verklaren, voor zover daarbij salaristabellen en andere vergoedingen en uitkeringen op basis van een koopkrachtvermeerdering van slechts <FT TYPE="DECIMAL">2,5</FT> % worden vastgesteld<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S><P>Overwegende dat de Raad verklaart <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>zich aan 's Hofs oordeel te refereren voor de vraag of het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> een op de uitvoering van de Verdragen betrekking hebbende rechtsregel is, en welke uitlegging aan dit besluit, met name aan punt I, sub c, moet worden gegeven<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Middelen en argumenten van partijen</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen kunnen worden samengevat als volgt:</P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Middelen van verzoekster</TXT></NP></TI></TITLE><P>Volgens de Commissie is de bestreden verordening in strijd met artikel 65 van het Statuut, juncto het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE>. Dit besluit bindt de Raad, zolang hij het niet formeel heeft ingetrokken. Niet alleen is dit laatste niet gebeurd, maar bovendien heeft de Raad tijdens de besprekingen naar aanleiding van het bezoldigingsvraagstuk te kennen gegeven zich volledig aan het besluit te zullen houden. Partijen worden derhalve verdeeld gehouden over de uitlegging van het besluit en de strekking ervan.</P><P>Daarbij doen zich twee vragen voor. Ten eerste over de strekking van het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> in samenhang met artikel 65 van het Statuut, en ten tweede over de uitlegging van de woorden <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>op basis van deze twee indicatoren<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/> in punt I, sub c, <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>Procedure<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>, onder de rubriek <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>Methode voor de aanpassing der bezoldigingen<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/> in dit besluit.</P><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ten aanzien van het eerste punt</TXT></NP></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>De <HT TYPE="ITALIC">Commissie</HT> betwist dat het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> geen beperking kon meebrengen van de beoordelingsvrijheid waarover de Raad krachtens artikel 65 beschikt.</TXT><P>Een dergelijke zienswijze zou in strijd zijn met de in het besluit beoogde sociale rust die juist moest worden verzekerd doordat de Raad tijdens een proefperiode haar beoordelingsvrijheid zou inperken door uit te gaan van objectieve berekeningsfactoren. Daar dit doel de basis vormt van het akkoord over de berekeningsmethode, is een interpretatie waarbij de onbeperkte beoordelingsvrijheid van de Raad in stand blijft, in strijd met de beginselen van gewekt vertrouwen en goede trouw.</P></NP></ITEM><?PAGE NO="579"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>De interpretatie van de Raad wordt bovendien weerlegd door het feit dat de Raad in de bestreden verordening toepassing heeft gegeven aan alle wezenlijke elementen van het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE>, behalve dat over de koopkrachtvermeerdering.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Ten slotte spreken ook de bewoordingen van het besluit voor de opvatting der Commissie. Er wordt immers gezegd dat het om een tot drie jaar beperkte proefneming gaat, na afloop waarvan de overeengekomen berekeningswijze zal worden gecontroleerd, en dat het besluit geen aanleiding kan geven tot het scheppen van <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>verworven rechten<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>. Deze voorzorgen zouden overbodig zijn geweest, indien het besluit slechts de daaraan door de Raad toegekende strekking had.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ten aanzien van het tweede punt</TXT></NP></TI></TITLE><P>De Commissie betwist voorts de stelling dat in de woorden <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>op basis van deze twee indicatoren<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/> in het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> slechts een beginselerkenning van de twee betrokken indicatoren als beoordelingsfactor besloten ligt en niet de verplichting om met de daarin vastgelegde waarden rekening te houden bij de salarisbesluiten.</P><P>De woorden <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>op basis van deze twee indicatoren<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/> zijn immers afkomstig uit het compromisvoorstel der Commissie van <DATE ISO="19720320">20 maart 1972</DATE>. Daar alle betrokken instanties het erover eens waren, dat als criterium niet alleen kon worden afgegaan op de ontwikkeling van de overheidssalarissen in de Lid-Staten, had de Commissie nog een controle-indicator, namelijk de loonsom, aanbevolen. Om tot een automatische toepassing van deze beide indicatoren te komen, had zij voorgesteld het rekenkundig gemiddelde hiervan als verhogingscoëfficiënt voor de bezoldigingen te nemen. Dit strakke automatisme nu stuitte op tegenstand in de Raad, die daarop de woorden <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>van het rekenkundig gemiddelde<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> heeft geschrapt, hoewel de noodzaak om de beide indicatoren in aanmerking te nemen, tijdens de besprekingen nooit in twijfel is getrokken.</P><P>De Raad mag wel een beoordelingsmarge hebben behouden, doch alleen binnen de grenzen van de twee indicatoren; het stond hem dan ook niet vrij een verhogingscoëfficiënt vast te stellen die onder zowel de ene als de andere indicator lag.</P><P>Daar de twee indicatoren coëfficiënten aanwezen van <FT TYPE="DECIMAL">3,6</FT> respectievelijk <FT TYPE="DECIMAL">3,9</FT> %, was de bestreden beschikking met een percentage van <FT TYPE="DECIMAL">2,5</FT> % in strijd met de in het besluit van <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> imperatief voorgeschreven berekeningsnormen.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Middelen van verweerder</TXT></NP></TI></TITLE><P>De <HT TYPE="ITALIC">Raad</HT> merkt allereerst op, dat hij bij de noodzakelijke salarisaanpassingen wegens de stijging van de kosten van levensonderhoud reeds vóór 1966 niet automatisch tewerk is gegaan, maar zich vooral ten aanzien van de wenselijkheid van reële salarisverhogingen een beoordelingsbevoegdheid heeft voorbehouden.</P><P>Aangaande de ontvankelijkheid van het beroep wijst de Raad erop dat het bij de bestreden handeling gaat om een verordening die is vastgesteld <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>op een door de drie Gemeenschappen bestreken terrein<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/>. Op grond van de artikelen 173 EEG-Verdrag en 146 Euratom-Verdrag zijn er tegen het beroep geen bezwaren in te brengen, maar voor zover het op artikel 38 EGKS-Verdrag steunt, is het niet-ontvankelijk, daar de Commissie noch on bevoegdheid van de Raad noch schending van wezenlijke vormvoorschriften — de enige in dit artikel toegelaten middelen — heeft gesteld.</P><P>Ter terechtzitting van <DATE ISO="19730220">20 februari 1973</DATE> verklaarde de Raad dit middel van nietontvankelijkheid te laten vallen.</P><P>Ten principale betwist de Raad in de eerste plaats dat de bestreden verordening in strijd is met artikel 65 van het Ambtenarenstatuut. Wat betreft het systeem dat in het besluit van de Raad van<?PAGE NO="580"?><DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> was aanvaard, geeft de Raad wel toe dat al zijn leden hadden verklaard zich daaraan te zullen houden, maar naar zijn mening dient het Hof ambtshalve na te gaan of hier sprake is van een op de uitvoering van het Verdrag betrekking hebbende rechtsregel waarvan de niet-nakoming een beroep tot nietigverklaring rechtvaardigt.</P><P>Men kan zich ten deze niet beroepen op het Hof dat in een besluit zonder speciale rechtsvorm een handeling in de zin van artikel 173 had gezien, omdat het in casu gaat om een andere vraag, namelijk welke besluiten zijn te beschouwen als een op de uitvoering van het Verdrag betrekking hebbende rechtsregel.</P><P>Dit zelfde geldt voor de combinatie van artikel 65 en het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE>: het valt te betwijfelen <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>of een verordening en een niet-formeel besluit van de Raad te zamen een rechtsregel vormen, die kan worden geschonden door een, als verordening van de Raad vastgestelde, bepaling ter uitvoering van een verordening<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/>. Hier is veeleer sprake van een interpretatie die bij een niet-formele akte aan artikel 65 wordt gegeven en die volgens 's Hofs jurisprudentie (zaak <REF.DOC.ECR NO.CASE="74-69" YEAR="1970" EDITION="GEN" PAGE.ECR="451">74-69, Hauptzollamt Bremen/Krohn, Jurispr. 1970, blz. 451</REF.DOC.ECR>) de in artikel 189 bedoelde bindende werking ontbeert.</P><P>Volgens de Raad betreft het hier een besluit sui generis welke een toepassingsregeling voor artikel 65 van het Statuut bevat. In ieder geval is het geen collectieve overeenkomst, omdat krachtens dit artikel 65 en de beginselen inzake het openbare ambt de beslissingsbevoegdheid bij de Raad verblijft en niet met het personeel kan worden gedeeld. Ook al heeft de Raad zich een verplichting willen opleggen, toch blijft hij volledig vrij in de uitlegging en toepassing van zijn besluit en kan hij niet aan een rechterlijke controle worden onderworpen, zolang deze vrijwillige verbintenis niet de vorm heeft van een rechtsregel.</P><P>Zelfs wanneer het Hof het litigieuze besluit zou beschouwen als een op de uitvoering van het Verdrag betrekking hebbende rechtsregel, dan nog meent verweerder dat een dergelijke regel niet is geschonden.</P><P>Hij merkt in de eerste plaats op dat de Commissie zelf toegeeft dat het besluit een discretionaire beoordelingsbevoegdheid aan de Raad laat. Alleen over de omvang van deze bevoegdheid lopen de meningen uiteen. Volgens de Commissie is deze gebonden aan de grenzen die voortvloeien uit de gestelde indicatoren. Volgens verweerder is de beoordelingsmarge veel ruimer, zoals zou blijken uit de woorden <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>op basis van<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> die zijn gekozen in plaats van de meer bindende termen <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>volgens<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/> of <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>overeenkomstig<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>.</P><P>In artikel 65, lid 1, van het Statuut is overigens een soortgelijke term ten aanzien van het rapport der Commissie gebruikt, zonder dat de Raad zich door dit rapport ooit gebonden heeft geacht.</P><P>Ten slotte geeft de uitdrukkelijke verklaring in het besluit, dat de aanvaarde methode <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>strookt met de bepalingen van het huidige artikel 65 van het Statuut der ambtenaren<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/>, te kennen dat het in deze bepaling vervatte beginsel van 's Raads beslissingsbevoegdheid wordt gehandhaafd en dat de Raad derhalve vrij blijft om na te gaan of en in hoeverre <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>het in het kader van de economische en sociale politiek van de Gemeenschappen aangewezen is de bezoldigingen aan te passen<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/>. Nu ligt het momenteel in de lijn van de economische politiek der Gemeenschap om geen algemene inflatoire maatregelen te nemen, zoals ongerechtvaardigde verhogingen van salarissen en bezoldigingen, hetgeen grond oplevert voor het besluit om enigszins onder genoemde indicatoren te blijven.</P></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="581"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van het recht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Overwegende dat het beroep strekt tot nietigverklaring van de artikelen 1 tot en met 4 van verordening nr. 2647/72 van de Raad van <DATE ISO="19721212">12 december 1972</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" DATE.PUB="19722012">PB nr. L 283 van 20. 12. 1972</REF.DOC.OJ>), houdende aanpassing van de bezoldiging en de pensioenen van de ambtenaren der Europese Gemeenschappen en van de personeelsleden van deze Gemeenschappen, voor zover bij genoemde artikelen ter aanpassing van de salarissen en andere vergoedingen en uitkeringen tabellen op basis van een koopkrachtvermeerdering van slechts <FT TYPE="DECIMAL">2,5</FT> % worden vastgesteld;</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Overwegende dat luidens artikel 65, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren de Raad jaarlijks een onderzoek naar het bezoldigingspeil van de ambtenaren en andere personeelsleden instelt, <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>op grondslag van een door de Commissie ingediend gemeenschappelijk rapport, gegrond op de stand per 1 juli in elk land van de Gemeenschappen van een gemeenschappelijke index, vastgesteld door het Bureau voor de Statistiek van de Europese Gemeenschappen met instemming van de nationale diensten voor de statistiek van de Lid-Staten<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>;</TXT><P>dat dit onderzoek ten doel heeft na te gaan of het in het kader van de economische en sociale politiek van de Gemeenschappen aangewezen is de bezoldigingen aan te passen;</P><P>dat sinds verscheidene jaren de Raad en de Commissie na overleg met de representatieve personeelsorganisaties de noodzakelijk geachte aanpassingen hebben aangebracht;</P><P>dat, naar is erkend, deze aanpassingen niet alleen ten doel hebben de stijging van de kosten van levensonderhoud in de salarissen te verwerken, maar tevens de ambtenaren en andere personeelsleden te betrekken bij de in de Gemeenschap vastgestelde stijging van het inkomensniveau;</P><P>dat, waar het bepalen van de inkomensprogressie telken jare aanleiding gaf tot moeilijkheden tussen de representatieve personeelsorganisaties en de betrokken instellingen, de Raad bij besluit van <DATE ISO="19701214">14 december 1970</DATE> de Commissie heeft verzocht hem een document voor te leggen <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>dat als uitgangspunt zou kunnen dienen voor een grondige gemeenschappelijke studie over de werkmethoden voor de toepassing van artikel 65 van het Statuut<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/>;</P></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Overwegende dat ter uitvoering van dit besluit de Commissie na overleg met de representatieve personeelsorganisaties aan de Raad voorstellen heeft voorgelegd,<?PAGE NO="582"?> waarin voor de reële stijging van de koopkracht, in plaats van de voorheen gehanteerde <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>gemeenschappelijke index<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/>, genoemd in artikel 65, lid 1, eerste alinea, en specifieke index van de nationale overheidssalarissen, één index van het <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>reëel bruto binnenlands produkt per hoofd van de afhankelijke beroepsbevolking<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> werd aangehouden;</TXT><P>dat zij tot slot opmerkte dat deze voorstellen een wijziging van de artikelen 64 en 65 van het Statuut kunnen vergen;</P><P>dat na verwerping van deze voorstellen door de Raad voornamelijk op grond dat zij buiten het bestek van artikel 65 lagen, de Commissie op <DATE ISO="19720320">20 maart 1972</DATE> nieuwe voorstellen heeft ingediend voor een aanpassingsmethode op basis van het rekenkundig gemiddelde van twee indicatoren, te weten de ontwikkeling van de overheidssalarissen in de Lid-Staten in het afgelopen jaar en de loonsom per hoofd in de overheidsdiensten der Lid-Staten;</P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Overwegende dat de Raad op <DATE ISO="19720320">20</DATE> en <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> heeft besloten dat bij wijze van proefneming gedurende drie jaar een <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>methode voor de aanpassing der bezoldigingen<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> zou gelden, waarbij voor de ontwikkeling van de koopkracht der bezoldigingen zou worden uitgegaan van de twee genoemde indicatoren;</TXT><P>dat uit de notulen van deze beraadslaging blijkt dat de Raad, met terzijdestelling van de automatische toepassing van een rekenkundig gemiddelde tussen de twee aangehouden indicatoren, de inachtneming hiervan als volgt heeft geregeld: <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>jaarlijks besluit van de Raad op basis van deze twee indicatoren. In het derde jaar wordt deze berekeningswijze gecontroleerd door een uitvoerig onderzoek naar de nationale en de communautaire loonsommen ten einde na te gaan of het stelsel deugdelijk is en eventueel de nodige structurele aanpassingen uit te voeren<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>;</P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Overwegende dat de Commissie in het rapport dat ingevolge artikel 65 van het Statuut door haar op <DATE ISO="19720927">27 september 1972</DATE> bij de Raad werd ingediend, op grond van de uit de twee indicatoren gebleken vermeerdering per <DATE ISO="19720701">1 juli 1972</DATE> van de koopkracht van de nationale salarissen met respectievelijk <FT TYPE="DECIMAL">3,6</FT> en <FT TYPE="DECIMAL">3,9</FT> % een reële brutoverhoging van de communautaire bezoldigingen met <FT TYPE="DECIMAL">3,75</FT> % als rekenkundig gemiddelde van genoemde indicatoren heeft voorgesteld;</TXT><P>dat echter de Raad in de bestreden verordening de verhoging van de bezoldigingen uit hoofde van koopkrachtvermeerdering heeft vastgesteld op <FT TYPE="DECIMAL">2,5</FT> %, dat wil zeggen op minder dan de laagste indicator;</P><?PAGE NO="583"?><P>dat verzoekster betoogt dat, door de bezoldigingen niet te hebben verhoogd tot althans het peil van de laagste indicator van <FT TYPE="DECIMAL">3,6</FT> %, de Raad artikel 65 van het Statuut juncto het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> heeft geschonden;</P><P>dat de Raad weliswaar verklaarde dat hij zich bij de vaststelling van de litigieuze verordening gebonden had geacht <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>door de op <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> aanvaarde methode<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/>, doch, zonder zelf het middel formeel naar voren te brengen, heeft voorgesteld dat het Hof ambtshalve nagaat <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>of deze methode als een rechtsregel is te beschouwen<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/>;</P></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>De aard en de rechtsgevolgen van het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Overwegende dat de aard en de rechtsgevolgen van het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> moeten worden beoordeeld in het kader van de uitoefening door de Raad van zijn bij artikel 65 van het Statuut toegekende taak;</TXT><P>dat luidens deze bepaling de Raad jaarlijks, op de grondslag van een door de Commissie ingediend rapport, een onderzoek instelt naar het peil van de door de Gemeenschappen betaalde bezoldigingen;</P><P>dat de Raad na ontvangst van dit rapport de mogelijkheid van een eventuele aanpassing der bezoldigingen dient <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>na te gaan<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/> in het kader van de economische en sociale politiek der Gemeenschappen, waarvan het salarisbeleid van de communautaire administratie een onderdeel uitmaakt;</P><P>dat na dit onderzoek de Raad luidens lid 3 van genoemd artikel <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>besluit<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/> op voorstel der Commissie;</P></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Overwegende dat deze bepaling aan de Raad derhalve de keuze laat van de meest geëigende middelen en vormen voor de tenuitvoerlegging van een salarisbeleid overeenkomstig de in artikel 65 vervatte criteria;</TXT><P>dat de Raad, die verantwoordelijk is voor het personeelsregime, vrij is in de methoden voor de tenuitvoerlegging van artikel 65 vormen van sociaal overleg op te nemen, zoals deze op verschillende wijzen in de Lid-Staten worden toegepast;</P><P>dat het hem vrijstaat de besluitvorming, overeenkomstig een gebruikelijke handelwijze in de Gemeenschap, in verschillende stadia te doen verlopen,<?PAGE NO="584"?> waarbij eerst bepaalde principiële punten worden beslist ten einde de toepassing van latere uitvoeringsmaatregelen te vergemakkelijken;</P></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Overwegende dat zonder twijfel de Raad bij de vaststelling van het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> het stadium van voorbereidende studies reeds achter zich had en zich bevond in de beslissingsfase;</TXT><P>dat de Raad op voorstel der Commissie die ter zake overleg had gepleegd met de representatieve personeelsorganisaties, zijn besluit heeft genomen;</P><P>dat zowel de voorgeschiedenis als de bewoordingen van het besluit 's Raads bedoeling te kennen geven om zich bij het uitwerken van latere maatregelen inzake de periodieke vaststelling van de bezoldigingen te verbinden bepaalde criteria in acht te nemen;</P><P>dat deze bedoeling met name blijkt uit de bepaling dat de in het besluit vastgelegde methode bij wijze van proefneming gedurende drie jaar <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>zou gelden<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>, uit de verklaring dat zij <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>strookt met de bepalingen van het huidige artikel 65 van het Statuut der ambtenaren<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/>, uit de vermelding van een <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>datum van inwerkingtreding<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/> en ten slotte uit het uitdrukkelijk gemaakte voorbehoud dat de toepassing van de nieuwe berekeningsmethode voor een proefperiode <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201E"/>geen aanleiding kan geven tot het scheppen van verworven rechten<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/>;</P><P>dat de Raad tijdens de mondelinge behandeling voorts bij herhaling heeft verklaard zich door het besluit gebonden te achten en het te willen blijven eerbiedigen, zodat het geschil uitsluitend betrekking heeft op de interpretatie van het besluit;</P></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Overwegende dat derhalve blijkt dat de Raad met zijn besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE>, vastgesteld in het kader van de hem bij artikel 65 van het Statuut toegekende bevoegdheden inzake de bezoldiging van het personeel, verplichtingen heeft aanvaard, tot nakoming waarvan hij zich heeft verbonden voor de door hem aangegeven periode;</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Overwegende dat, gelet op de bijzondere arbeidsverhoudingen waarin artikel 65 van het Statuut toepassing vindt, en de elementen van overleg welke de tenuitvoerlegging van dit artikel heeft meegebracht, het beginsel van de bescherming van het gerechtvaardigd vertrouwen dat de betrokkenen mogen stellen in de nakoming van zodanige verbintenissen door het gezag, inhoudt dat het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> de Raad bij zijn toekomstig optreden bond;</TXT><?PAGE NO="585"?><P>dat immers dit beginsel wellicht in de eerste plaats geldt bij individuele besluiten, doch in voorkomend geval evenzeer heel wel kan werken bij de uitoefening van meer algemene bevoegdheden;</P><P>dat overigens de in artikel 65 bedoelde jaarlijkse aanpassing van de bezoldiging slechts een uitvoeringsmaatregel van meer administratieve dan normatieve aard is, die binnen het kader van de toepassing dezer bepaling door de Raad valt;</P></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Overwegende dat de omstandigheid dat artikel 65, waarbij de Raad een ruime beoordelingsbevoegdheid ten opzichte van de economische en sociale politiek der Gemeenschappen wordt toegekend, hem verplicht rekening te houden met alle in aanmerking komende factoren, niet belet dat deze instelling in bepaalde omstandigheden en onder bepaalde voorwaarden tevoren, in een eerste stadium en voor een beperkte tijdsduur, het bestek en de elementen van zijn besluit vastlegt;</TXT><P>dat de Raad ten deze ter rechtvaardiging van zijn nieuwe standpunt het gevaar van inflatie aanvoert, dat aanzienlijk zou zijn toegenomen in de tijd tussen de vaststelling van het besluit en de vaststelling van de bestreden verordening;</P><P>dat, naar evenwel blijkt, zowel tijdens de voorstudies als bij het vooroverleg over het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> reeds op alle in aanmerking komende factoren acht was geslagen;</P><P>dat anderzijds noch uit de notulen van de beraadslagingen van de Raad van 5, <DATE ISO="19721206">6</DATE> en <DATE ISO="19721208">8 december 1972</DATE> noch uit de considerans van de bestreden verordening blijkt van omstandigheden die na negen maanden een afwijking rechtvaardigen van de methode die de Raad zich had verplicht te eerbiedigen;</P><P>dat ten slotte in aanmerking dient te worden genomen dat deze methode vanzelf vertragend werkt, daar hierbij de bezoldiging van de ambtenaren en andere personeelsleden der Gemeenschappen pas wordt aangepast, nadat een reeds voorafgaande verhoging van de nationale salarissen is vastgesteld, en daar deze aanpassing in het kader van artikel 65 slechts eenmaal per jaar op een vast tijdstip plaatsvindt;</P><P>dat de Raad de bestreden verordening derhalve niet genoegzaam met redenen heeft omkleed om een afwijking van zijn eerdere verplichtingen te rechtvaardigen;</P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="586"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>De strekking van het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Overwegende dat verweerder betoogt dat het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> niet de hieraan door verzoekster toegekende strekking heeft om grenzen te stellen aan de bij artikel 65 aan de Raad verleende discretionaire bevoegdheid;</TXT><P>dat hij ten deze stelt dat volgens het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> het jaarlijks besluit over het bezoldigingspeil moet worden genomen <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="201E"/>op basis van<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="201D"/> de twee indicatoren, hetgeen impliceert dat deze slechts een referentiewaarde hebben;</P><P>dat deze indicatoren derhalve wel belangrijke beoordelingselementen zouden zijn, maar dat aan hun waarde afbreuk kan worden gedaan bij inachtneming van de andere in artikel 65 bedoelde factoren;</P></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Overwegende dat de woorden <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="201E"/>op basis van<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="201D"/> zijn gebezigd in hoofdzaak omdat — ten einde binnen het kader van artikel 65 te blijven — de door de Commissie voorgestelde ene indicator is vervangen door twee indicatoren en voorts in plaats van het voorstel der Commissie om van het rekenkundig gemiddelde van deze beide indicatoren uit te gaan, is besloten niet op een dergelijke automatische wijze tewerk te gaan, doch een marge te hanteren, waarbinnen de Raad vrij is te beoordelen tot welk peil de bezoldiging zal worden verhoogd;</TXT><P>dat uit deze bewoordingen, te zamen met de vermelding dat rekening zal worden gehouden met de twee indicatoren, weliswaar de wens van de Raad blijkt om tussen deze cijfers een beoordelingsmarge te behouden, maar dat dit begrip niet die ruime betekenis heeft, die verweerder daaraan toekent en die bovendien bovenbedoeld bindend effect van zijn inhoud zou beroven;</P><P>dat hieruit volgt dat, door de verhogingen in de artikelen 1 tot en met 4 van de bestreden verordening vast te stellen onder het peil dat resulteert uit de overeenkomstig het besluit van <DATE ISO="19720321">21 maart 1972</DATE> berekende laagste indicator van <FT TYPE="DECIMAL">3,6</FT> %, de Raad bij de toepassing van artikel 65 van het Statuut het beginsel van de bescherming van het gerechtvaardigd vertrouwen heeft geschonden;</P></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>dat genoemde artikelen 1 tot en met 4 derhalve nietig moeten worden verklaard;</TXT></NP><?PAGE NO="587"?><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>dat het echter ter wille van de continuïteit in de salarisregeling dienstig is artikel 174, tweede alinea, van het EEG-Verdrag toe te passen zodanig dat de nietigverklaarde artikelen blijven werken totdat de Raad ten vervolge op dit arrest een nieuwe verordening zal hebben vastgesteld;</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van de kosten</P></TI></TITLE><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Overwegende dat ingevolge artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering de in het ongelijk gestelde partij in de kosten moet worden verwezen, indien zulks is gevorderd;</TXT><P>dat zulks in casu door geen der partijen is gevorderd;</P><P>dat elke partij derhalve haar eigen kosten zal hebben te dragen;</P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><GR.VISA><VISA>Gezien de processtukken;</VISA><VISA>Gehoord het rapport van de Rechter-Rapporteur;</VISA><VISA>Gehoord de pleidooien van partijen;</VISA><VISA>Gehoord de conclusie van de Advocaat-Generaal;</VISA><VISA>Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, met name de artikelen 173 en 174, tweede alinea;</VISA><VISA>Gelet op het Verdrag tot instelling van één Raad en één Commissie welke de Europese Gemeenschappen gemeen hebben, met name artikel 24;</VISA><VISA>Gelet op artikel 65 van het Statuut van de ambtenaren;</VISA><VISA>Gelet op de Protocollen betreffende het Statuut van het Hof van Justitie;</VISA><VISA>Gelet op het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen;</VISA></GR.VISA><P>HET HOF VAN JUSTITIE,</P><P>rechtdoende, verstaat:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>de artikelen 1 tot en met 4 van verordening nr. 2647/72 van de Raad van <DATE ISO="19721212">12 december 1972</DATE> worden nietig verklaard;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="588"?><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>deze artikelen blijven van kracht tot de inwerkingtreding van de ten vervolge op dit arrest vast te stellen verordening;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>elke partij zal haar eigen kosten hebben te dragen.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Lecourt</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Monaco</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Pescatore</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Donner</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kutscher</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ó Dalaigh</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Sørensen</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Mackenzie Stuart</P></SIGNATORY><P>Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op vijf juni negentienhonderddrieënzeventig.</P><SIGNATORY><P>De Griffier</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>De President</P><P>R. Lecourt</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>