—

uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (COM(2016)0109),

—

uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, otwartą do podpisu w dniu w dniu 11 maja 2011 r. w Stambule (zwaną dalej „konwencją stambulską”),

—

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2017/865 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w odniesieniu do spraw związanych ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych (1),

—

uwzględniając decyzję Rady (UE) 2017/866 z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w odniesieniu do azylu i zasady non–refoulement (2),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (3),

—

uwzględniając art. 218 ust. 11 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—

uwzględniając art. 108 ust. 6 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że konwencja stambulska opiera się na całościowym, kompleksowym i skoordynowanym podejściu, które w centralnym punkcie stawia prawa ofiar, rozwiązując problemy związane z przemocą wobec kobiet i dziewcząt oraz przemocą ze względu na płeć, w tym przemocą domową, na wielu różnych płaszczyznach, jak również przewidując środki takie jak zapobieganie przemocy, walka z dyskryminacją, środki prawa karnego w walce z bezkarnością, ochrona i wspieranie ofiar, ochrona dzieci, ochrona kobiet ubiegających się o azyl i uchodźczyń, efektywniejsze gromadzenie danych oraz kampanie i programy zwiększające świadomość, w tym we współpracy z krajowymi instytucjami ds. obrony praw człowieka oraz organami działającymi na rzecz równości, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i organizacjami pozarządowymi;

B.

mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 12 września 2017 r. Parlament wezwał do przystąpienia UE do konwencji stambulskiej w jak najszerszym zakresie i bez żadnych ograniczeń; mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest przeszkodą w osiągnięciu równości kobiet i mężczyzn, która jest jedną z podstawowych wartości i celów UE, zgodnie z art. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej, oraz mając na uwadze, że UE posiada ogólne kompetencje w zakresie ochrony praw podstawowych;

C.

mając na uwadze, że w dniu 13 czerwca 2017 r. w imieniu Unii Europejskiej podpisano konwencję stambulską na podstawie dwóch decyzji Rady przyjętych w dniu 11 maja 2017 r., z których jedna dotyczy azylu i zasady non-refoulement, na podstawie art. 78 ust. 2 TFUE w związku z jego art. 218 ust. 5, a druga kwestii związanych ze współpracą wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, na podstawie art. 82 ust. 2 i art. 83 ust. 1 TFUE w związku z jego art. 218 ust. 5;

D.

mając na uwadze, że obie komisje zaangażowane w tę procedurę zgłosiły zastrzeżenia prawne dotyczące konieczności podziału na dwie decyzje oraz dotyczące podstawy prawnej wybranej przez Radę; mając na uwadze, że Wydział Prawny Parlamentu Europejskiego został poproszony o wydanie opinii w sprawie tych konkretnych pytań;

E.

mając na uwadze, że art. 108 ust. 6 Regulaminu Parlamentu Europejskiego ma na celu włączenie do Regulaminu postanowień art. 218 ust. 11 TFUE;

F.

mając na uwadze, że art. 218 ust. 11 TFUE, w oparciu o obowiązujące orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, umożliwia Trybunałowi orzekanie zarówno w sprawie zgodności umowy z traktatami, jak i w kwestiach kompetencji i procedury zawierania umowy przez Unię;

1.

2.

3.

4.