<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE A_Doc_Ref SYSTEM "ARR.dtd">
<A_Doc_Ref A_Langue="pl" A_Version_doc="4.0" A_Debut_ID="PL62016J0452">
   <Properties>
      <Property name="Juridiction">C</Property>
      <Property name="NumeroOrdre">0452</Property>
      <Property name="Annee">2016</Property>
      <Property name="Formation">IV</Property>
      <Property name="Langue">PL</Property>
      <Property name="MessInFileNumber">L_Arr_Mess_Fr.xml</Property>
      <Property name="DtFilename">TRA-DT-FR-ARRET-C-0452-2016-201609699-01_00.xml</Property>
      <Property name="TypeDoc">ARR</Property>
      <Property name="NatureAff">RP</Property>
      <Property name="CreatedFrom">Litige</Property>
      <Property name="EP_Mode">0</Property>
      <Property name="EP_ModeText">DEF</Property>
      <Property name="EP_Titre1"/>
      <Property name="EP_Titre2"/>
      <Property name="EP_Titre3"/>
      <Property name="EP_Mention">0</Property>
      <Property name="EP_Mention_Texte">Tekst do publikacji</Property>
      <Property name="EP_IsMention_Texte">0</Property>
      <Property name="Version"/>
      <Property name="EP_Version">0</Property>
      <Property name="NEW">0</Property>
      <Property name="FileDoc">Document1</Property>
      <Property name="TypeOrd"/>
      <Property name="TOC_Position_NotVademecum">0</Property>
      <Property name="NumProc">1</Property>
      <Property name="TypeProc">P</Property>
      <Property name="NumSuite">1</Property>
      <Property name="LitFilePath">C:\Users\kaczmce\AppData\Local\Temp\canevas\Litige.xml</Property>
      <Property name="Created">Canevas 3.8.8 F 7/09/2016 17:16:02</Property>
      <Property name="Filename">^CONVERSION^awd@TRA-DOC-PL-ARRET-C-0452-2016-201609699-06W70</Property>
      <Property name="serveur_nom">Doc2XML_2003_TRAD_SUIVI2</Property>
      <Property name="serveur_config_path">C:\Documents and Settings\gti_prod\Application Data\Doc2XML\PR_Doc2XML_2003_TRAD_SUIVI2.xml</Property>
      <Property name="watch">O:\GTiWebTools\Automates\Suivi_II\conversion\doc2xml_trad\In\</Property>
      <Property name="FootNotes">False</Property>
      <Property name="EP_Titre0"/>
      <Property name="EP_DocDeTravail">0</Property>
      <Property name="EP_FormJug_Footer">0</Property>
      <Property name="EP_FormJug_ID">-</Property>
      <Property name="EP_FormJug_Texte"/>
      <Property name="QuotationMark_Open"/>
      <Property name="QuotationMark_Close"/>
      <Property name="serveur_nom">Doc2XML_2003_PC_TRAD SV2_PUB</Property>
      <Property name="serveur_config_path">C:\Documents and Settings\gti_prod\Application Data\Doc2XML\PR_Doc2XML_2003_SV2_PUB.xml</Property>
      <Property name="watch">P:\GTiWebTools\Automates\Suivi_II\conversion\doc2xml_pub\In\</Property>
   </Properties>
   <A_Header_Gauche>
      <blockquote id="A010000000">
         <para style="header" id="A150000000">WYROK Z DNIA 10.11.2016 R. – SPRAWA C‑452/16 PPU</para>
      </blockquote>
   </A_Header_Gauche>
   <A_Header_Droit>
      <blockquote id="A010000001">
         <para style="header" id="A150000001">POLTORAK</para>
      </blockquote>
   </A_Header_Droit>
   <A_Footer_Gauche>
      <blockquote id="A010000002">
         <para style="footer" id="A150000002">I - 14</para>
      </blockquote>
   </A_Footer_Gauche>
   <A_Footer_Droit>
      <blockquote id="A010000003">
         <para style="footer" id="A150000003">
            <emphasis role="tab" id="A400000000"/>I - 13</para>
      </blockquote>
   </A_Footer_Droit>
   <Affaire>
      <Introduction>
         <section id="A000000000">
            <para style="19Centre" id="A150000004">WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)</para>
            <para style="19Centre" id="A150000005">10 listopada 2016 r.<emphasis role="bold" id="A400000001">
                  <emphasis role="suprscpt" id="A400000002">*</emphasis>
               </emphasis>
            </para>
            <para style="71Indicateur" id="A150000006">
               <phrase role="motcle" id="A410000000">O1* Język postępowania: niderlandzki.desłanie prejudycjalne </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000001">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000002"> Pilny tryb prejudycjalny </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000003">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000004"> Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000005">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000006"> Europejski nakaz aresztowania </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000007">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000008"> Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000009">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000010"> Artykuł 1 ust. 1 </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000011">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000012"> Pojęcie „orzeczenia sądowego” </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000013">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000014"> Artykuł 6 ust. 1 </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000015">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000016"> Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” </phrase>
               <phrase role="Separator" id="A410000017">–</phrase>
               <phrase role="motcle" id="A410000018"> Europejski nakaz aresztowania wydany przez Rikspolisstyrelsen (krajowy zarząd policji, Szwecja) w celu wykonania kary pozbawienia wolności</phrase>
            </para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000007">W sprawie C‑452/16 PPU</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000008">mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank Amsterdam (sąd w Amsterdamie, Niderlandy) postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r., które wpłynęło do Trybunału w tym samym dniu, w postępowaniu dotyczącym wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko:</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000009">
               <emphasis role="bold" id="A400000003">Krzysztofowi Markowi Poltorakowi,</emphasis>
            </para>
            <para style="19Centre" id="A150000010">TRYBUNAŁ (czwarta izba),</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000011">w składzie: T. von Danwitz, prezes izby, E. Juhász, C. Vajda, K. Jürimäe (sprawozdawca) i C. Lycourgos, sędziowie,</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000012">rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona,</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000013">sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000014">uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 5 października 2016 r.,</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000015">rozważywszy uwagi przedstawione:</para>
            <itemizedlist id="A030000000">
               <listitem id="A060000000">
                  <blockquote id="A010000004">
                     <title id="A210000000">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000016">w imieniu M. Poltoraka przez S. Westera, advocaat,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
               <listitem id="A060000001">
                  <blockquote id="A010000005">
                     <title id="A210000001">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000017">w imieniu rządu niderlandzkiego przez M. Bulterman, H. Stergiou oraz B. Koopman, działające w charakterze pełnomocników,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
               <listitem id="A060000002">
                  <blockquote id="A010000006">
                     <title id="A210000002">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000018">w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego, M. Hellmanna, J. Möllera oraz R. Riegela, działających w charakterze pełnomocników,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
               <listitem id="A060000003">
                  <blockquote id="A010000007">
                     <title id="A210000003">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000019">w imieniu rządu greckiego przez E. Tsaousi, działającą w charakterze pełnomocnika,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
               <listitem id="A060000004">
                  <blockquote id="A010000008">
                     <title id="A210000004">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000020">w imieniu rządu fińskiego przez S. Hartikainena, działającego w charakterze pełnomocnika,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
               <listitem id="A060000005">
                  <blockquote id="A010000009">
                     <title id="A210000005">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000021">w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, H. Shev oraz M.F. Bergius, działające w charakterze pełnomocników,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
               <listitem id="A060000006">
                  <blockquote id="A010000010">
                     <title id="A210000006">
                        <number>–</number>
                     </title>
                     <para style="03Tiretlong" id="A150000022">w imieniu Komisji Europejskiej przez R. Troostersa oraz S. Grünheid, działających w charakterze pełnomocników,</para>
                  </blockquote>
               </listitem>
            </itemizedlist>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000023">po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 19 października 2016 r.,</para>
            <para style="02AlineaAltA" id="A150000024">wydaje następujący</para>
         </section>
      </Introduction>
      <A_Motif>
         <section id="B000000000">
            <para style="75Debutdesmotifs" id="B150000000">
               <emphasis role="bold" id="B400000000">Wyrok</emphasis>
            </para>
            <blockquote id="B010000000">
               <title id="B210000000">
                  <number>1</number>
               </title>
               <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000001">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009, L 81, s. 24) (zwanej dalej „decyzją ramową”).</para>
            </blockquote>
            <blockquote id="B010000001">
               <title id="B210000001">
                  <number>2</number>
               </title>
               <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000002">Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sprawie wykonania w Niderlandach europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Rikspolisstyrelsen (krajowy zarząd policji, Szwecja) (zwany dalej „zarządem policji szwedzkiej”) przeciwko Krzysztofowi Markowi Poltorakowi w celu wykonaniu w Szwecji kary pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku i trzech miesięcy.</para>
            </blockquote>
            <section id="B000000001">
               <title style="04Titre1" id="B200000000">
                  <titlecontent id="B300000000">
                     <emphasis role="bold" id="B400000001">Ramy prawne</emphasis>
                  </titlecontent>
               </title>
               <section id="B000000002">
                  <title style="05Titre2" id="B200000001">
                     <titlecontent id="B300000001">
                        <emphasis role="italc" id="B400000002">Prawo Unii</emphasis>
                     </titlecontent>
                  </title>
                  <blockquote id="B010000002">
                     <title id="B210000002">
                        <number>3</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000003">Motywy 5–9 decyzji ramowej mają następujące brzmienie:</para>
                     <blockquote id="B010000003">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000004">„(5)<emphasis role="tab" id="B400000003"/>Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych [w sprawach karnych], w celach [w celu] wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych [lub w celu ścigania], stwarza możliwość usunięcia złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości [związanego z nimi ryzyka] przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego [orzeczeń] w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne, jak i nieprawomocne [orzeczenia wydane w toku postępowania, jak i kończące postępowanie].</para>
                     </blockquote>
                     <blockquote id="B010000004">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000005">(6)<emphasis role="tab" id="B400000004"/>Europejski nakaz aresztowania przewidziany w niniejszej decyzji ramowej stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający [w życie] zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określa [określiła] jako kamień węgielny współpracy sądowej.</para>
                     </blockquote>
                     <blockquote id="B010000005">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000006">(7)<emphasis role="tab" id="B400000005"/>Jako że cel, jakim jest zastąpienie systemu wielostronnej ekstradycji zbudowany [wielostronnego systemu ekstradycji zbudowanego] na fundamencie Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez działające jednostronnie państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Rada może przyjąć odpowiednie środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 2 [TUE] i art. 5 [WE]. Zgodnie z zasadą proporcjonalności wymienioną [przewidzianą] w tym ostatnim artykule niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza środki niezbędne dla osiągnięcia tego celu.</para>
                     </blockquote>
                     <blockquote id="B010000006">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000007">(8)<emphasis role="tab" id="B400000006"/>Decyzje w sprawie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy, została aresztowana [zatrzymana], zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby.</para>
                     </blockquote>
                     <blockquote id="B010000007">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000008">(9)<emphasis role="tab" id="B400000007"/>Rolę władz [organów] centralnych w wykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania należy ograniczyć do pomocy praktycznej i administracyjnej”.</para>
                     </blockquote>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000008">
                     <title id="B210000003">
                        <number>4</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000009">Artykuł 1 decyzji ramowej, zatytułowany „Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązani[e] do jego wykonania”, stanowi:</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000010">„1.<emphasis role="tab" id="B400000008"/>Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną [orzeczenie sądowe wydane] przez państwo członkowskie w celu aresztowania [zatrzymania] i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000011">2.<emphasis role="tab" id="B400000009"/>Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.</para>
                     <blockquote id="B010000009">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000012">[…]”.</para>
                     </blockquote>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000010">
                     <title id="B210000004">
                        <number>5</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000013">W art. 3, 4 i 4a decyzji ramowej wymieniono podstawy obligatoryjnej i fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Artykuł 5 decyzji ramowej przewiduje gwarancje ze strony wydającego nakaz państwa członkowskiego udzielane w szczególnych przypadkach.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000011">
                     <title id="B210000005">
                        <number>6</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000014">Zgodnie z art. 6 decyzji ramowej, zatytułowanym „Właściwe organy sądowe [Określenie właściwych organów sądowych]”:</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000015">„1.<emphasis role="tab" id="B400000010"/>Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000016">2.<emphasis role="tab" id="B400000011"/>Wykonującym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000017">3.<emphasis role="tab" id="B400000012"/>Każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściwym w świetle jego prawa organie sądowym”.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000012">
                     <title id="B210000006">
                        <number>7</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000018">Artykuł 7 decyzji ramowej, zatytułowany „Powołanie organu centralnego”, przewiduje:</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000019">„1.<emphasis role="tab" id="B400000013"/>Każde państwo członkowskie może wyznaczyć organ centralny lub, jeśli jego system prawny przewiduje taką możliwość, więcej niż jeden organ centralny wspomagający właściwe organy sądowe [w celu wsparcia właściwych organów sądowych].</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000020">2.<emphasis role="tab" id="B400000014"/>Państwo członkowskie może, jeśli [jest] to wskazane [konieczne] z uwagi na uwarunkowania organizacyjne [organizację] jego wewnętrznego systemu sądowego, nałożyć na organ lub organy centralne odpowiedzialność za [powierzyć organowi lub organom centralnym] urzędowe przekazywanie i odbiór europejskich nakazów aresztowania, jak również za wszelką inną odnośną korespondencję urzędową [wszelkiej innej odnośnej korespondencji urzędowej].</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000021">Państwo członkowskie pragnące wykorzystać możliwości wynikające z niniejszego artykułu powiadamia Sekretariat Generalny Rady odnośnie do [przekazuje Sekretariatowi Generalnemu informacje dotyczące] wyznaczonego organu lub organów centralnych. Powiadomienia te wiążą wszystkie organy wydającego nakaz państwa członkowskiego”.</para>
                  </blockquote>
               </section>
               <section id="B000000003">
                  <title style="05Titre2" id="B200000002">
                     <titlecontent id="B300000002">
                        <emphasis role="italc" id="B400000015">Prawo niderlandzkie</emphasis>
                     </titlecontent>
                  </title>
                  <blockquote id="B010000013">
                     <title id="B210000007">
                        <number>8</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000022">Decyzję ramową transponuje do prawa niderlandzkiego Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób). Artykuł 1 tej ustawy brzmi, jak następuje:</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000023">„Dla celów niniejszej ustawy poniższe pojęcia oznaczają:</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000024">[…]</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000025">b.<emphasis role="tab" id="B400000016"/>nakaz aresztowania: pisemne orzeczenie organu sądowego państwa członkowskiego Unii Europejskiej wydane w celu zatrzymania i przekazania osoby przez organ sądowy innego państwa członkowskiego;</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000026">[…]</para>
                     <blockquote id="B010000014">
                        <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000027">i.<emphasis role="tab" id="B400000017"/>wydający nakaz organ sądowy: organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej właściwy zgodnie z prawem krajowym do wydania europejskiego nakazu aresztowania;</para>
                     </blockquote>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000028">[…]”.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000015">
                     <title id="B210000008">
                        <number>9</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000029">Artykuł 5 ustawy o przekazywaniu osób stanowi:</para>
                     <para style="02AlineaAltA" id="B150000030">„Przekazanie odbywa się wyłącznie wydającym nakaz organom sądowym innych państw członkowskich Unii Europejskiej z poszanowaniem przepisów niniejszej ustawy lub wydanych na jej podstawie”.</para>
                  </blockquote>
               </section>
            </section>
            <section id="B000000004">
               <title style="04Titre1" id="B200000003">
                  <titlecontent id="B300000003">
                     <emphasis role="bold" id="B400000018">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</emphasis>
                  </titlecontent>
               </title>
               <blockquote id="B010000016">
                  <title id="B210000009">
                     <number>10</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000031">W dniu 21 grudnia 2012 r. Göteborgs Tingsrätt (sąd pierwszej instancji w Göteborgu, Szwecja) skazał M. Poltoraka, obywatela polskiego, na karę pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku i trzech miesięcy za czyny zakwalifikowane jako spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W dniu 30 czerwca 2014 r. zarząd policji szwedzkiej wydał europejski nakaz aresztowania przeciwko M. Poltorakowi do celów wykonania tej kary w Szwecji.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000017">
                  <title id="B210000010">
                     <number>11</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000032">W tej sprawie zwrócono się do rechtbank Amsterdam (sądu w Amsterdamie, Niderlandy) jako organu sądowego wykonującego rzeczony europejski nakazu aresztowania z wnioskiem o zatrzymanie i przekazanie M. Poltoraka władzom szwedzkim.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000018">
                  <title id="B210000011">
                     <number>12</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000033">W następstwie żądania udzielenia informacji skierowanego do organów szwedzkich na temat organu wydającego ów europejski nakaz aresztowania wspomniany sąd uzyskał między innymi informacje o strukturze, niezależności, sposobie funkcjonowania i kompetencjach tego organu, jak również o procedurze i kryteriach, na podstawie których organ ten decyduje o wydaniu europejskich nakazów aresztowania w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000019">
                  <title id="B210000012">
                     <number>13</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000034">Mając na uwadze te informacje, jak również informacje zawarte w raporcie oceniającym Rady z dnia 21 października 2008 r. na temat krajowych praktyk dotyczących europejskiego nakazu aresztowania [raport oceniający dotyczący czwartej rundy wzajemnych ocen, „Praktyczne stosowanie europejskiego nakazu aresztowania oraz właściwych procedur wydawania osób między państwami członkowskimi”: raport na temat Szwecji (9927/1/08 REV 2)], sąd odsyłający żywi wątpliwości co do tego, czy europejski nakaz aresztowania wydany przez służbę policji, taką jak zarząd policji szwedzkiej, powinien zostać uznany za wydany przez „organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, a zatem czy ten europejski nakaz aresztowania jest „orzeczeniem sądowym” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000020">
                  <title id="B210000013">
                     <number>14</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000035">W tym kontekście sąd odsyłający zastanawia się, czy pojęcia „orzeczenia sądowego” i „organu sądowego” w rozumieniu decyzji ramowej należy interpretować jako autonomiczne pojęcia prawa Unii, czy też państwa członkowskie posiadają swobodę w określaniu ich znaczenia i zakresu.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000021">
                  <title id="B210000014">
                     <number>15</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000036">Przy założeniu, że pojęcia te są uznawane za autonomiczne pojęcia prawa Unii, sąd odsyłający twierdzi, iż oznacza to, że europejski nakaz aresztowania powinien zostać wydany przez organ mający status i kompetencje pozwalające mu na zapewnienie wystarczającej ochrony sądowej na etapie wydawania europejskiego nakazu aresztowania. W świetle zasady wzajemnego uznawania, na której opiera się decyzja ramowa, sąd ów uważa, że takim organem powinien być sąd lub prokurator, wykluczając w ten sposób możliwość wydania europejskiego nakazu aresztowania przez służby policji.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000022">
                  <title id="B210000015">
                     <number>16</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000037">Natomiast jeśli założyć, że pojęcia te objęte są zakresem prawa krajowego państw członkowskich, to według sądu odsyłającego państwa te w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych będą zobowiązane do poszanowania prawa Unii. Sąd ten odwołuje się również do zasad wypracowanych przez Trybunał w odniesieniu do prawa do skutecznego środka prawnego w ramach procedury przekazania w wyroku z dnia 30 maja 2013 r., F. (C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 46, 47) i w odniesieniu do ochrony sądowej, jaka powinna być zapewniona na etapie wydawania europejskiego nakazu aresztowania – w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., Bob-Dogi (C‑241/15, EU:C:2016:385, pkt 56).</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000023">
                  <title id="B210000016">
                     <number>17</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000038">W tych okolicznościach rechtbank Amsterdam (sąd w Amsterdamie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</para>
                  <blockquote id="B010000024">
                     <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000039">„1.<emphasis role="tab" id="B400000019"/>Czy wyrażenie »organ sądowy«, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej […], oraz wyrażenie »orzeczenie sądowe«, znajdujące się w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej […], są autonomicznymi pojęciami prawa Unii?</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000025">
                     <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000040">2.<emphasis role="tab" id="B400000020"/>Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów należy ustalić, czy organ wydającego nakaz państwa członkowskiego jest tego rodzaju »organem sądowym« i czy wydany przez niego europejski nakaz aresztowania jest tego rodzaju »orzeczeniem sądowym«?</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000026">
                     <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000041">3)<emphasis role="tab" id="B400000021"/>Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy szwedzki krajowy zarząd policji mieści się w zakresie pojęcia „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej […], a europejski nakaz aresztowania wydany przez ten organ jest z tego względu „orzeczeniem sądowym”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej […]?</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000027">
                     <para style="09Marge0avecretrait" id="B150000042">4)<emphasis role="tab" id="B400000022"/>W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy wyznaczenie jako organu sądowego wydającego nakaz krajowego organu policji, takiego jak krajowy zarząd policji, jest zgodne z prawem Unii?”.</para>
                  </blockquote>
               </blockquote>
            </section>
            <section id="B000000005">
               <title style="04Titre1" id="B200000004">
                  <titlecontent id="B300000004">
                     <emphasis role="bold" id="B400000023">W przedmiocie trybu pilnego</emphasis>
                  </titlecontent>
               </title>
               <blockquote id="B010000028">
                  <title id="B210000017">
                     <number>18</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000043">Sąd odsyłający wniósł o zastosowanie do niniejszego odesłania pilnego trybu prejudycjalnego przewidzianego w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000029">
                  <title id="B210000018">
                     <number>19</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000044">W uzasadnieniu tego wniosku powołał się między innymi na fakt, że M. Poltorak jest obecnie pozbawiony wolności w oczekiwaniu na jego skuteczne przekazanie organom szwedzkim.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000030">
                  <title id="B210000019">
                     <number>20</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000045">Należy wskazać w pierwszej kolejności, że odesłanie prejudycjalne będące przedmiotem niniejszej sprawy dotyczy wykładni decyzji ramowej, która wchodzi w zakres dziedzin objętych częścią trzecią traktatu FUE, jej tytułem V, dotyczącym przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Może ono zatem podlegać rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000031">
                  <title id="B210000020">
                     <number>21</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000046">W drugiej kolejności zgodnie z orzecznictwem Trybunału należy uwzględnić okoliczność, że osoba, której dotyczy postępowanie główne, jest obecnie pozbawiona wolności, a jej pozostanie w areszcie zależy od rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym (wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Lanigan, C‑237/15 PPU, EU:C:2015:474, pkt 24). Zastosowane wobec M. Poltoraka zatrzymanie zostało zarządzone, zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi przez sąd odsyłający, w ramach wykonania wydanego przeciwko niemu europejskiego nakazu aresztowania.</para>
               </blockquote>
               <blockquote id="B010000032">
                  <title id="B210000021">
                     <number>22</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000047">W tych okolicznościach na wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego czwarta izba Trybunału postanowiła w dniu 31 sierpnia 2016 r. uwzględnić wniosek sądu odsyłającego o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym.</para>
               </blockquote>
            </section>
            <section id="B000000006">
               <title style="04Titre1" id="B200000005">
                  <titlecontent id="B300000005">
                     <emphasis role="bold" id="B400000024">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</emphasis>
                  </titlecontent>
               </title>
               <section id="B000000007">
                  <title style="05Titre2" id="B200000006">
                     <titlecontent id="B300000006">
                        <emphasis role="italc" id="B400000025">W przedmiocie pytań od pierwszego do trzeciego</emphasis>
                     </titlecontent>
                  </title>
                  <blockquote id="B010000033">
                     <title id="B210000022">
                        <number>23</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000048">Poprzez pytania od pierwszego do trzeciego, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, jest autonomicznym pojęciem prawa Unii oraz czy art. 6 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że służba policji, taka jak w postępowaniu przed sądem odsyłającym, mieści się w zakresie pojęcia „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji, a tym samym europejski nakaz aresztowania wydany przez ten organ w celu wykonania wyroku orzekającego karę pozbawienia wolności może zostać uznany za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000034">
                     <title id="B210000023">
                        <number>24</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000049">Tytułem wstępu należy przypomnieć, że celem decyzji ramowej – jak wynika w szczególności z jej art. 1 ust. 1 i 2 oraz z motywów 5 i 7 – jest zastąpienie wielostronnego systemu ekstradycji opartego na Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. systemem przekazywania między organami sądowymi osób skazanych bądź podejrzanych w celu wykonania wyroku lub przeprowadzenia postępowania karnego, przy czym ten drugi system jest oparty na zasadzie wzajemnego uznawania (wyrok z dnia 5 kwietnia 2016 r., Aranyosi i Căldăraru, C‑404/15 i C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, pkt 75 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000035">
                     <title id="B210000024">
                        <number>25</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000050">Decyzja ramowa służy zatem, dzięki wprowadzeniu nowego, prostszego i wydajniejszego systemu przekazywania osób skazanych lub podejrzanych o naruszenie przepisów ustawy karnej, ułatwieniu i przyspieszeniu współpracy sądowej, przyczyniając się w ten sposób do realizacji wyznaczonego Unii celu, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w oparciu o wysoki stopień zaufania, jakie powinno istnieć między państwami członkowskimi (wyrok z dnia 5 kwietnia 2016 r., Aranyosi i Căldăraru, C‑404/15 i C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000036">
                     <title id="B210000025">
                        <number>26</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000051">Zarówno zasada wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi, jak i zasada wzajemnego uznawania mają w prawie Unii fundamentalne znaczenie, gdyż umożliwiają utworzenie i utrzymywanie przestrzeni bez granic wewnętrznych. Dokładniej zasada wzajemnego zaufania wymaga w szczególności w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, by każde z tych państw uznawało – z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności – iż wszystkie inne państwa członkowskie przestrzegają prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie (wyrok z dnia 5 kwietnia 2016 r., Aranyosi i Căldăraru, C‑404/15 i C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, pkt 78 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000037">
                     <title id="B210000026">
                        <number>27</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000052">Zasada wzajemnego uznawania, która stanowi kamień węgielny współpracy sądowej, implikuje zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji ramowej, że państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane do uwzględnienia europejskiego nakazu aresztowania. Wykonujący nakaz organ sądowy może bowiem odmówić wykonania takiego nakazu wyłącznie w enumeratywnie wyliczonych wypadkach obligatoryjnej odmowy wykonania przewidzianych w art. 3 decyzji ramowej lub fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianych w art. 4 i 4a decyzji ramowej. Poza tym wykonanie europejskiego nakazu aresztowania można uzależnić wyłącznie od jednego z warunków wyczerpująco określonych w art. 5 decyzji ramowej (wyrok z dnia 5 kwietnia 2016 r., Aranyosi i Căldăraru, C‑404/15 i C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, pkt 79, 80 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000038">
                     <title id="B210000027">
                        <number>28</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000053">Jednakże wyłącznie europejskie nakazy aresztowania w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej powinny być wykonywane zgodnie z przepisami rzeczonej decyzji. Jak wynika z art. 1 ust. 1 decyzji ramowej, europejski nakaz aresztowania jest „orzeczeniem sądowym”, co wymaga, by został on wydany przez „organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000039">
                     <title id="B210000028">
                        <number>29</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000054">Zgodnie z tym ostatnim przepisem wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego, właściwy dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000040">
                     <title id="B210000029">
                        <number>30</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000055">O ile zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państw członkowskich art. 6 ust. 1 decyzji ramowej odsyła do prawa tych państw, o tyle należy zauważyć, że odesłanie to ogranicza się do wyznaczenia organu sądowego właściwego do wydania europejskiego nakazu aresztowania. W związku z tym nie dotyczy ono definicji pojęcia „organu sądowego” jako takiego.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000041">
                     <title id="B210000030">
                        <number>31</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000056">W tych okolicznościach znaczenie i zakres pojęcia „organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej nie mogą zostać pozostawione ocenie każdego z państw członkowskich (zob. analogicznie wyroki: z dnia 17 lipca 2008 r., Kozłowski, C‑66/08, EU:C:2008:437, pkt 43; z dnia 16 listopada 2010 r., Mantello, C‑261/09, EU:C:2010:683, pkt 38).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000042">
                     <title id="B210000031">
                        <number>32</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000057">Z powyższego wynika, że pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, wymaga autonomicznej i jednolitej w całej Unii wykładni, która zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału powinna być dokonana z uwzględnieniem jednocześnie brzmienia tego przepisu, kontekstu, w który się on wpisuje, i celu zamierzonego przez decyzję ramową (zob. analogicznie wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., JZ, C‑294/16 PPU, EU:C:2016:610, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000043">
                     <title id="B210000032">
                        <number>33</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000058">Tak więc jeśli chodzi o brzmienie art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, należy zauważyć, że termin „organ sądowy”, o którym mowa w tym przepisie, nie oznacza wyłącznie sędziów lub sądów państwa członkowskiego, ale może obejmować, w szerszym sensie, organy uczestniczące w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w ramach danego porządku prawnego.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000044">
                     <title id="B210000033">
                        <number>34</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000059">Należy jednak stwierdzić, że pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w tym przepisie, nie może być interpretowane w ten sposób, by pozwolić na objęcie jego zakresem również służb policji państwa członkowskiego.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000045">
                     <title id="B210000034">
                        <number>35</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000060">W pierwszej kolejności – w powszechnym rozumieniu określenie „sądowe” nie obejmuje służb policji. Pojęcie to odnosi się bowiem do władzy sądowej, którą, jak podniósł rzecznik generalny w pkt 39 opinii, należy odróżnić, zgodnie z zasadą podziału władz charakteryzującą funkcjonowanie państwa prawa, od władzy wykonawczej. I tak za organy sądowe tradycyjnie uznawane są organy uczestniczące w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, w odróżnieniu, w szczególności, od organów administracyjnych lub służb policji, które należą do władzy wykonawczej.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000046">
                     <title id="B210000035">
                        <number>36</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000061">W drugiej kolejności – taką wykładnię art. 6 ust. 1 decyzji ramowej potwierdza kontekst, w który ten przepis się wpisuje.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000047">
                     <title id="B210000036">
                        <number>37</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000062">Po pierwsze, współpracę sądową w sprawach karnych, taką jaka była przewidziana w art. 31 UE, należy odróżnić od współpracy policyjnej, takiej jaka była przewidziana w art. 30 UE.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000048">
                     <title id="B210000037">
                        <number>38</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000063">Po drugie, pojęcie „organu sądowego” należy w kontekście decyzji ramowej rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono organy działające w ramach wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich w sprawach karnych, z wyłączeniem służb policji.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000049">
                     <title id="B210000038">
                        <number>39</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000064">W tym względzie Trybunał orzekł już, że cała procedura przekazywania osób uregulowana w decyzji ramowej jest zgodnie z tym aktem przeprowadzana pod kontrolą sądową, a zatem orzeczenia dotyczące europejskiego nakazu aresztowania będą korzystać z wszelkich gwarancji typowych dla tego rodzaju orzeczeń (zob. podobnie wyrok z dnia 30 maja 2013 r., F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 39, 46).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000050">
                     <title id="B210000039">
                        <number>40</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000065">W szczególności, jak wynika z motywu 8 decyzji ramowej, decyzje w sprawie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania należy poddawać należytym kontrolom, co oznacza, że organ sądowy państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba, której wniosek dotyczy, została aresztowana, zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie przekazania tej osoby. Zresztą art. 6 decyzji ramowej przewiduje, że organ sądowy powinien podjąć nie tylko tę decyzję, ale także decyzję dotyczącą wydania takiego nakazu. Udział organu sądowego jest wymagany także na innych etapach postępowania w sprawie przekazania osoby, takich jak wysłuchanie osoby poszukiwanej, orzeczenie o jej pozostawieniu w areszcie lub czasowym przeniesieniu (zob. podobnie wyrok z dnia 30 maja 2013 r., F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 45).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000051">
                     <title id="B210000040">
                        <number>41</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000066">W tym kontekście art. 7 decyzji ramowej pozwala państwom członkowskim, z zastrzeżeniem spełnienia warunków przewidzianych w tym przepisie i jeżeli okaże się to konieczne z uwagi na organizację ich systemu sądowego, na skorzystanie z pomocy organu niesądowego, a mianowicie organu centralnego, w zakresie przesyłania i przyjmowania europejskich nakazów aresztowania.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000052">
                     <title id="B210000041">
                        <number>42</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000067">Jednakże o ile centralne służby policji państwa członkowskiego mogą wchodzić w zakres pojęcia „organu centralnego” w rozumieniu tego artykułu, o tyle z tego ostatniego przepisu, odczytywanego w świetle motywu 9 decyzji ramowej, wynika, że czynności takiego organu są ograniczone do pomocy praktycznej i administracyjnej właściwym organom sądowym. Zatem możliwość przewidziana w art. 7 decyzji ramowej nie może być rozumiana na tyle szeroko, aby pozwolić państwom członkowskim na zastąpienie w odniesieniu do decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania właściwych organów sądowych przez organ centralny.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000053">
                     <title id="B210000042">
                        <number>43</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000068">W trzeciej kolejności należy stwierdzić, że interpretowanie art. 6 ust. 1 decyzji ramowej w ten sposób, że przepis ten obejmuje również służby policji, byłoby sprzeczne z celami tej decyzji, przypomnianymi w pkt 24–27 niniejszego wyroku.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000054">
                     <title id="B210000043">
                        <number>44</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000069">Zatem zasada wzajemnego uznawania ujęta w art. 1 ust. 2 decyzji ramowej, zgodnie z którą wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez wydający nakaz organ sądowy, opiera się na przesłance, zgodnie z którą wcześniej, przed wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania, organ sądowy przeprowadził kontrolę sądową.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000055">
                     <title id="B210000044">
                        <number>45</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000070">Tymczasem wydanie europejskiego nakazu aresztowania przez organ niesądowy, taki jak służby policji, nie daje wykonującemu organowi sądowemu pewności, że europejski nakaz aresztowania podlegał tego rodzaju kontroli sądowej, a zatem nie może wystarczyć do uzasadnienia wysokiego stopnia zaufania między państwami członkowskimi, o którym mowa w pkt 25 niniejszego wyroku, które stanowi fundament decyzji ramowej. W tym względzie nie ma znaczenia konkretny sposób organizacji służb policji w obrębie władzy wykonawczej ani stopień ich ewentualnej autonomii.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000056">
                     <title id="B210000045">
                        <number>46</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000071">Wynika stąd, że pojęcie „organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że służby policji nie wchodzą w zakres tego pojęcia, przez co wydany przez nie europejski nakaz aresztowania nie może zostać uznany za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000057">
                     <title id="B210000046">
                        <number>47</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000072">Wykładni tej nie może podważyć fakt, że – jak wskazał rząd szwedzki w swoich uwagach przedstawionych Trybunałowi – służba policji będąca przedmiotem postępowania głównego jest właściwa wyłącznie w ograniczonym zakresie wykonania prawomocnego wyroku wydanego przez sąd w wyniku postępowania sądowego.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000058">
                     <title id="B210000047">
                        <number>48</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000073">Jak wynika bowiem z informacji przedstawionych Trybunałowi przez rząd szwedzki, decyzja w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania należy ostatecznie do służby policji, rozpatrywanej w postępowaniu głównym, a nie do organu sądowego.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000059">
                     <title id="B210000048">
                        <number>49</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000074">Po pierwsze, owa służba policji wydaje europejski nakaz aresztowania nie na wniosek sądu, który wydał wyrok orzekający karę pozbawienia wolności, lecz na wniosek służb więziennych.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000060">
                     <title id="B210000049">
                        <number>50</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000075">Po drugie, służbie policji rozpatrywanej w postępowaniu głównym przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do wydania europejskiego nakazu aresztowania, zważywszy, że jest jedyną służbą właściwą do sprawdzenia, czy warunki wydania tego nakazu takie jak te, które zostały przewidziane w decyzji ramowej, są spełnione oraz – po przeprowadzeniu oceny poszczególnych wchodzących w grę interesów, w tym interesu osoby, której dotyczy nakaz – czy wydanie wspomnianego nakazu jest proporcjonalne.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000061">
                     <title id="B210000050">
                        <number>51</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000076">Tymczasem w świetle informacji przekazanych Trybunałowi przez rząd szwedzki tenże zakres uznania nie jest przedmiotem kontroli sądowej z urzędu.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000062">
                     <title id="B210000051">
                        <number>52</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000077">Mając na względzie całość powyższych rozważań, należy odpowiedzieć na pytania od pierwszego do trzeciego, że pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, jest autonomicznym pojęciem prawa Unii i że art. 6 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że służba policji, taka jak zarząd policji szwedzkiej, nie jest objęta zakresem pojęcia „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tego przepisu. Tym samym europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez tę służbę w celu wykonania wyroku orzekającego karę pozbawienia wolności nie można uznać za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej.</para>
                  </blockquote>
               </section>
               <section id="B000000008">
                  <title style="05Titre2" id="B200000007">
                     <titlecontent id="B300000007">
                        <emphasis role="italc" id="B400000026">W przedmiocie pytania czwartego</emphasis>
                     </titlecontent>
                  </title>
                  <blockquote id="B010000063">
                     <title id="B210000052">
                        <number>53</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000078">Z uwagi na odpowiedź udzieloną na pytania od pierwszego do trzeciego nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie czwarte.</para>
                  </blockquote>
               </section>
               <section id="B000000009">
                  <title style="05Titre2" id="B200000008">
                     <titlecontent id="B300000008">
                        <emphasis role="italc" id="B400000027">W przedmiocie ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku</emphasis>
                     </titlecontent>
                  </title>
                  <blockquote id="B010000064">
                     <title id="B210000053">
                        <number>54</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000079">Podczas rozprawy rząd niderlandzki oraz Komisja Europejska złożyły do Trybunału wniosek o ograniczenie skutków niniejszego wyroku w czasie, na wypadek gdyby Trybunał uznał, że służba policji, taka jak zarząd policji szwedzkiej, nie jest objęta zakresem pojęcia „organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej. Podmioty te podnosiły zasadniczo potencjalne następstwa, jakie może mieć niniejszy wyrok dla spraw, w których europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który nie jest „organem sądowym” w rozumieniu tego przepisu.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000065">
                     <title id="B210000054">
                        <number>55</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000080">Należy w tym względzie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wykładnia normy prawa Unii dokonana przez Trybunał w ramach wykonania kompetencji przyznanej mu w art. 267 TFUE wyjaśnia i precyzuje znaczenie oraz zakres tej normy, tak jak należy lub należało ją rozumieć i stosować od chwili jej wejścia w życie. Wynika z tego, że sądy mogą i powinny stosować zinterpretowaną w ten sposób normę również do stosunków prawnych powstałych przed wydaniem wyroku w sprawie wniosku o dokonanie wykładni, jeżeli poza tym spełnione są przesłanki wszczęcia przed właściwym sądem postępowania w sprawie związanej ze stosowaniem takiej normy (wyrok z dnia 17 września 2014 r., Liivimaa Lihaveis, C‑562/12, EU:C:2014:2229, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000066">
                     <title id="B210000055">
                        <number>56</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000081">Zatem jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując ogólną zasadę pewności prawa leżącą u podstaw unijnego porządku prawnego, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na zinterpretowany przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze. Aby można było orzec tego rodzaju ograniczenie, winny zostać spełnione dwie istotne przesłanki, a mianowicie dobra wiara zainteresowanych i ryzyko poważnych komplikacji (wyroki: z dnia 27 lutego 2014 r., Transportes Jordi Besora, C‑82/12, EU:C:2014:108, pkt 41; a także z dnia 22 września 2016 r., Microsoft Mobile Sales International i in., C‑110/15, EU:C:2016:717, pkt 60).</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000067">
                     <title id="B210000056">
                        <number>57</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000082">W niniejszym przypadku, jak wynika w szczególności z raportu oceniającego z dnia 21 października 2008 r., o którym mowa w pkt 13 niniejszego wyroku, Rada w przeszłości krytykowała wydawanie europejskich nakazów aresztowania przez służbę policji będącą przedmiotem postępowania głównego jako niezgodne z wymogiem wyznaczenia „organu sądowego”. W tych okolicznościach nie można uznać, że Królestwo Szwecji było zachęcane do zachowania niezgodnego z prawem Unii ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności co do znaczenia przepisów prawa Unii.</para>
                  </blockquote>
                  <blockquote id="B010000068">
                     <title id="B210000057">
                        <number>58</number>
                     </title>
                     <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000083">W tych okolicznościach należy stwierdzić, że nie ma podstaw do ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku.</para>
                  </blockquote>
               </section>
            </section>
            <section id="B000000010">
               <title style="04Titre1" id="B200000009">
                  <titlecontent id="B300000009">
                     <emphasis role="bold" id="B400000028">W przedmiocie kosztów</emphasis>
                  </titlecontent>
               </title>
               <blockquote id="B010000069">
                  <title id="B210000058">
                     <number>59</number>
                  </title>
                  <para style="01PointnumeroteAltN" id="B150000084">Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</para>
               </blockquote>
            </section>
         </section>
      </A_Motif>
      <Dispositif>
         <section id="D000000000">
            <para style="41DispositifIntroduction" id="D150000000">Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:</para>
            <para style="30Dispositifalinea" id="D150000001">
               <emphasis role="bold" id="D400000000">Pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., jest pojęciem autonomicznym prawa Unii i ów art. 6 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że służba policji, taka jak Rikspolisstyrelsen (krajowy zarząd policji, Szwecja), nie jest objęta zakresem pojęcia „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tego przepisu. Tym samym europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez tę służbę w celu wykonania wyroku orzekającego karę pozbawienia wolności nie można uznać za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299.</emphasis>
            </para>
         </section>
      </Dispositif>
      <A_Signatures>
         <section id="D000000001">
<para style="77Signatures" id="D150000002">Podpisy</para>

</section>
      </A_Signatures>
   </Affaire>
</A_Doc_Ref>