<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-32/22 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62022CO0032</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:621">EU:C:2022:621</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Postanowienie z dnia <DATE ISO="20220801">1.8.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑32/22 P(I)</HT></P><P><HT TYPE="SC">Anheuser-Busch InBev i Ampar/Magnetrol International i Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Postanowienie Trybunału</HT> (wielka izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220801">1 sierpnia 2022 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Interwencja</KEYWORD><KEYWORD>Pomoc państwa</KEYWORD><KEYWORD>System pomocy wprowadzony w życie przez Królestwo Belgii</KEYWORD><KEYWORD>Dopuszczenie interwencji w ramach postępowania odwoławczego od wyroku Sądu</KEYWORD><KEYWORD>Uchylenie orzeczenia Sądu</KEYWORD><KEYWORD>Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja Sądu odmawiająca włączenia do akt sprawy uwag na piśmie przedstawionych przez interwenienta w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie wyroku, w którym przekazano sprawę do ponownego rozpoznania</KEYWORD><KEYWORD>Dorozumiana decyzja Sądu odmawiająca przyznania interwenientowi w postępowaniu odwoławczym statusu interwenienta przed Sądem</KEYWORD><KEYWORD>Dopuszczalność odwołania</KEYWORD><KEYWORD>Status interwenienta przed Sądem przysługujący interwenientowi w postępowaniu odwoławczym</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><ORDER.INIT><P>W sprawie C‑32/22 P(I)</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20220110">10 stycznia 2022 r.</DATE>,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Anheuser-Busch InBev SA/NV</HT>, z siedzibą w Brukseli (Belgia),</P><P><HT TYPE="BOLD">Ampar BVBA</HT>, z siedzibą w Leuven (Belgia),</P><P>które reprezentowali A. von Bonin, Rechtsanwalt, O.W. Brouwer, A. Pliego Selie oraz T.C. van Helfteren, advocaten,</P><PARTY.STATUS>wnoszące odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której pozostałymi uczestnikami postępowania były:</AGAINST><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Magnetrol International NV</HT>, z siedzibą w Zele (Belgia), którą reprezentowali H. Gilliams oraz L. Goossens, advocaten,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, którą reprezentowali P.‑J. Loewenthal oraz F. Tomat, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (wielka izba),</P><?PAGE NO="2"?><P>w składzie: K. Lenaerts, prezes, L. Bay Larsen (sprawozdawca), wiceprezes, A. Arabadjiev, C. Lycourgos, E. Regan, I. Jarukaitis, N. Jääskinen oraz I. Ziemele, prezesi izb, M. Ilešič, P.G. Xuereb, N. Piçarra, L.S. Rossi, A. Kumin, N. Wahl i O. Spineanu-Matei, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Szpunar,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20220714">14 lipca 2022 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujące</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W odwołaniu spółki Anheuser-Busch InBev SA/NV i Ampar BVBA wnoszą o uchylenie decyzji Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20211206">6 grudnia 2021 r.</DATE>, w której Sąd odmówił przyznania im statusu interwenienta w sprawie T‑263/16 RENV i włączenia do akt tej sprawy przedstawionych przez te spółki uwag na piśmie w przedmiocie wniosków, jakie wynikają z wyroku Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), dla rozstrzygnięcia sporu w rzeczonej sprawie (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 1 § 2 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że do celów tego regulaminu przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>stronę<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>strony<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, używane bez innego oznaczenia, rozumie się każdą stronę postępowania, w tym interwenientów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 60 tego regulaminu przewiduje, że terminy procesowe przedłuża się o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 79 rzeczonego regulaminu postępowania stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>W <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> publikuje się informację zawierającą datę złożenia skargi wszczynającej postępowanie, nazwiska lub nazwy stron głównych, żądania skargi oraz zwięzłe omówienie zarzutów i głównych argumentów na poparcie skargi<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuły 142–145 tego regulaminu określają zasady regulujące interwencję przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>[w]niosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta składa się w terminie sześciu tygodni od publikacji, o której mowa w art. 79<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 215 tego regulaminu postępowania:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>W przypadku uchylenia przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku lub postanowienia Sądu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd – Sąd jest związany orzeczeniem przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 217 wspomnianego regulaminu ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="217.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>§ 1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli orzeczenie, które zostało następnie uchylone przez Trybunał Sprawiedliwości, zostało wydane po zamknięciu przed Sądem pisemnego etapu postępowania obejmującego istotę sprawy, strony postępowania przed Sądem mogą w terminie dwóch miesięcy od doręczenia orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości przedstawić na piśmie uwagi w przedmiocie wniosków, jakie z tego wyroku wynikają dla rozstrzygnięcia sporu. Termin ten nie może zostać przedłużony.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="217.003"><NO.PARAG>§ 3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami, prezes może zezwolić na przedstawienie uzupełniających uwag na piśmie<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 219 tego regulaminu postępowania stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Sąd orzeka o kosztach postępowania przed Sądem oraz postępowania odwoławczego przed Trybunałem Sprawiedliwości<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>W decyzji (UE) 2016/1699 z dnia <DATE ISO="20160111">11 stycznia 2016 r.</DATE> w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="260" PAGE.FIRST="61" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, L 260, s. 61</REF.DOC.OJ>, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>) Komisja Europejska stwierdziła, że niektóre zwolnienia przyznane przez Królestwo Belgii stanowią system pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, który jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym i został wprowadzony w życie z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE. Komisja nakazała odzyskanie przyznanej w ten sposób pomocy od beneficjentów, których ostateczny wykaz miał zostać sporządzony w późniejszym terminie przez Królestwo Belgii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i przed Trybunałem oraz zaskarżona decyzja</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach <DATE ISO="20160322">22 marca</DATE> i <DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE> Królestwo Belgii i spółka Magnetrol International NV wniosły skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, które zarejestrowano pod sygnaturami odpowiednio T‑131/16 i T‑263/16.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20160712">12 lipca 2016 r.</DATE> spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar wniosły skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji, którą zarejestrowano pod sygnaturą T‑370/16.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20180220">20 lutego 2018 r.</DATE> sekretarz Sądu poinformował je, że prezes izby Sądu rozpatrującej sprawę postanowił zawiesić postępowanie w sprawie T‑370/16 do czasu rozstrzygnięcia sporu w sprawach T‑131/16 i T‑263/16.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20180517">17 maja 2018 r.</DATE> prezes siódmej izby Sądu w składzie powiększonym postanowił połączyć sprawy T‑131/16 i T‑263/16 do celów ustnego etapu postępowania i wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190214">14 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Belgia i Magnetrol International/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑131/16 i T‑263/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:91">EU:T:2019:91</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20190424">24 kwietnia 2019 r.</DATE> Komisja wniosła odwołanie od tego wyroku. Odwołanie to zostało zarejestrowane pod sygnaturą C‑337/19 P.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Postanowieniami z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191015">15 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International, prezes Trybunału dopuścił spółki Anheuser-Busch InBev, Ampar, Atlas Copco Airpower NV i Atlas Copco AB</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:909">EU:C:2019:909</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), a także spółki <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Soudal NV i Esko-Graphics BVBA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:915">EU:C:2019:915</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) do udziału w sprawie w charakterze interwenientów popierających żądania spółki Magnetrol International.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylił wyrok Sądu z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190214">14 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Belgia i Magnetrol International/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑131/16 i T‑263/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:91">EU:T:2019:91</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>);</P></ITEM><ITEM><P>oddalił zarzuty pierwszy i drugi skargi w sprawie T‑131/16 oraz zarzut pierwszy i część pierwszą zarzutu trzeciego skargi w sprawie T‑263/16;</P></ITEM><ITEM><P>przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów od trzeciego do piątego skargi w sprawie T‑131/16 oraz zarzutu drugiego, części drugiej i trzeciej zarzutu trzeciego oraz zarzutu czwartego skargi w sprawie T‑263/16, i</P></ITEM><ITEM><P>orzekł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20211125">25 listopada 2021 r.</DATE>, na podstawie art. 217 regulaminu postępowania przed Sądem, spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar skierowały do Sądu uwagi w przedmiocie wniosków, jakie wynikają z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), dla rozstrzygnięcia sporu w sprawie T‑263/16 RENV (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>przedmiotowymi uwagami<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20211206">6 grudnia 2021 r.</DATE>, które doręczono spółkom Anheuser-Busch InBev i Ampar w dniu <DATE ISO="20211217">17 grudnia 2021 r.</DATE>, sekretarz Sądu poinformował je, że ponieważ uwagi te nie stanowią dokumentu przewidzianego w regulaminie postępowania przed Sądem, prezes izby Sądu rozpoznającej sprawę postanowił nie włączać tych uwag do akt sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20211229">29 grudnia 2021 r.</DATE>, skierowanym do prezesa Sądu i jego członków, spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar zwróciły się, powołując się między innymi na postanowienie prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191015">15 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:909">EU:C:2019:909</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), oraz na orzecznictwo Sądu, po pierwsze, o sprostowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>błędu<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, którego dopuścił się Sąd, a po drugie, o potwierdzenie ich statusu interwenientów w postępowaniu przed Sądem, przy czym wniosły o udzielenie odpowiedzi w terminie pięciu dni.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar wnoszą do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonej decyzji oraz</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie, że wnoszące odwołanie zachowały status interwenienta w sprawie T‑263/16 RENV po przekazaniu tej sprawy Sądowi przez Trybunał do ponownego rozpoznania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie odwołania oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie spółek Anheuser-Busch InBev i Ampar kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Spółka Magnetrol International, która nie przedstawia formalnie żądań, uważa, że Trybunał powinien potwierdzić status interwenienta przysługujący spółkom Anheuser-Busch InBev i Ampar w sprawie T‑263/16 RENV.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności odwołania</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Komisja podnosi zarzut niedopuszczalności odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Komisja utrzymuje, że o ile art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi, że każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony, może wnieść odwołanie od orzeczenia Sądu oddalającego ów wniosek, o tyle w niniejszym przypadku wnoszące odwołanie nie złożyły takiego wniosku do Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Sąd wydał tylko jedną decyzję, a mianowicie postanowił nie włączać do akt sprawy T‑263/16 RENV przedmiotowych uwag. Tymczasem odwołanie nie zostało wniesione od tej decyzji. Ponadto taka decyzja nie jest jedną z decyzji, o których mowa w art. 56 i 57 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a zatem nie może być przedmiotem odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Celem analizowanego tu odwołania jest w rzeczywistości obejście decyzji wydanej przez prezesa izby Sądu rozpatrującej sprawę o zawieszeniu postępowania w sprawie T‑370/16 do czasu rozstrzygnięcia sporu w sprawach T‑131/16 i T‑263/16, podczas gdy decyzja ta również nie może być przedmiotem odwołania. Ryzyko takiego obejścia zostało już wskazane w pkt 19 postanowienia prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190910">10 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/K. Chrysostomides &amp; Co. i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑597/18 P</NO.CASE>, niepublikowanego, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:743">EU:C:2019:743</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), przy rozpatrywaniu wniosku interwencyjnego złożonego przez stronę skarżącą w sprawie zawieszonej w następstwie określenia niektórych spraw jako sprawy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>pilotażowe<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Zdaniem spółek Anheuser-Busch InBev i Ampar decyzja Sądu o niewłączeniu do akt sprawy T‑263/16 RENV przedmiotowych uwag stanowi odmowę dopuszczenia tych spółek do sprawy w charakterze interwenientów, od której to odmowy można wnieść odwołanie na podstawie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Na wstępie w celu zbadania dopuszczalności odwołania należy określić zakres decyzji zawartej w piśmie sekretarza Sądu z dnia <DATE ISO="20211206">6 grudnia 2021 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że art. 217 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że jeżeli po zamknięciu przed Sądem pisemnego etapu postępowania obejmującego istotę sprawy Trybunał uchyla orzeczenie Sądu i postanawia przekazać mu sprawę do ponownego rozpoznania, strony postępowania przed Sądem mogą w terminie dwóch miesięcy od doręczenia orzeczenia Trybunału przedstawić na piśmie uwagi w przedmiocie wniosków, jakie z tego wyroku wynikają dla rozstrzygnięcia sporu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Tymczasem bezsporne jest, po pierwsze, że niniejszy przypadek odpowiada przypadkowi, o którym mowa w tym przepisie, a po drugie, że przedmiotowe uwagi zostały złożone w terminie przewidzianym w tym przepisie, przedłużonym o określony w art. 60 tego regulaminu postępowania termin uwzględniający odległość, wobec czego podstawą nieuwzględnienia tych uwag nie jest ich spóźnione złożenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że ponieważ pismo sekretarza Sądu z dnia <DATE ISO="20211206">6 grudnia 2021 r.</DATE> dotyczy odmowy włączenia przez Sąd przedmiotowych uwag do akt sprawy T‑263/16 RENV ze względu na to, iż stanowią one dokument nieprzewidziany w regulaminie postępowania przed Sądem, owo pismo, pomimo jego skrótowego charakteru, należy traktować jako zawierające decyzję Sądu odmawiającą przyznania wnoszącym odwołanie statusu interwenientów w tej sprawie, który to status – jak twierdzą wnoszące odwołanie – nabyły z mocy prawa wskutek dopuszczenia ich do udziału w charakterze interwenientów w postępowaniu odwoławczym w sprawie C‑337/19 P.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym kontekście, zważywszy, że rozpatrywane tu odwołanie kwestionuje to pismo w całości i wskazuje między innymi na nieprawidłowość odmowy włączenia przez Sąd przedmiotowych uwag do akt sprawy T‑263/16 RENV, należy uznać, iż owo odwołanie ma na celu uchylenie zaskarżonej decyzji nie tylko w zakresie, w jakim odmawia ona wnoszącym odwołanie przyznania statusu interwenienta w tej sprawie, ale również w zakresie, w jakim odmawia ona włączenia tych uwag do akt wspomnianej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Należy zatem oddalić argument Komisji, zgodnie z którym rozpatrywane tu odwołanie jest skierowane przeciwko decyzji, której Sąd nie wydał.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Co się tyczy prawa do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji, art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi, że każda osoba, której wniosek interwencyjny został oddalony, może wnieść do Trybunału odwołanie od tego orzeczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w zaskarżonej decyzji Sąd nie oddalił wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponieważ wnoszące odwołanie nie złożyły takiego wniosku do Sądu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Niemniej jednak należy również wskazać, że zakres zawartej w piśmie sekretarza Sądu z dnia <DATE ISO="20211206">6 grudnia 2021 r.</DATE> decyzji odmawiającej przyznania wnoszącym odwołanie statusu interwenienta w sprawie T‑263/16 RENV jest podobny do zakresu, jaki miałaby decyzja Sądu oddalająca wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożony przez wnoszące odwołanie, a mianowicie obie te decyzje pozbawiają stronę, która twierdzi, że powinna korzystać na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ze szczególnej pozycji procesowej ze względu na swój interes w rozstrzygnięciu sprawy, wszystkich związanych z tą pozycją praw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Ponadto, gdy Trybunał uznał odwołanie za zasadne, uchylił orzeczenie Sądu i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, nie można racjonalnie oczekiwać od interwenienta w postępowaniu odwoławczym, który uważa, że z mocy prawa przysługuje mu status interwenienta przed Sądem, iż złoży on formalnie do Sądu wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta wyłącznie po to, by móc wnieść, na podstawie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odwołanie od orzeczenia oddalającego ten wniosek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W każdym razie Sąd mógłby bowiem jedynie oddalić taki wniosek jako spóźniony, ponieważ art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem w związku z art. 79 tego regulaminu przewiduje, że wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta należy złożyć w terminie sześciu tygodni od publikacji w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> komunikatu zawierającego informację o dacie złożenia skargi wszczynającej postępowanie w danej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W tym kontekście uznanie, że interwenient w postępowaniu odwoławczym w danej sprawie, który twierdzi, iż przysługuje mu z mocy prawa status interwenienta przed Sądem w następstwie przekazania tej sprawy owemu sądowi do ponownego rozpoznania, nie może wnieść odwołania na podstawie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej od decyzji Sądu odmawiającej mu tego statusu z tego tylko powodu, że Sąd formalnie nie oddalił wniosku o dopuszczenie go do sprawy w charakterze interwenienta, pozbawiłoby zainteresowaną stronę wszelkiej ochrony sądowej, która pozwala jej bronić przed Sądem uprawnień procesowych, przysługujących jej – jak twierdzi – na mocy art. 40 tego statutu, tym bardziej że celem art. 57 akapit pierwszy wspomnianego statutu jest właśnie zapewnienie tej ochrony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>W przypadku bowiem, gdyby wspomniany interwenient w postępowaniu odwoławczym słusznie powołał się na swój status interwenienta przed Sądem w sprawie, która została przekazana Sądowi przez Trybunał do ponownego rozpoznania, którą to kwestię należy rozstrzygnąć na etapie merytorycznego rozpoznawania analizowanego tu odwołania, wobec czego nie można jej rozstrzygnąć na etapie oceny jego dopuszczalności, nie pozostałby mu żaden inny środek zaskarżenia w celu dochodzenia swoich uprawnień procesowych wynikających z art. 40 tego statutu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Otóż w pierwszej kolejności interwenient w postępowaniu odwoławczym nie może wnieść, na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odwołania od decyzji Sądu odmawiającej mu statusu interwenienta w sprawie, która została przekazana Sądowi przez Trybunał do ponownego rozpoznania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Przepis ten przewiduje, że odwołanie może zostać wniesione od orzeczeń Sądu kończących postępowanie w sprawie oraz od orzeczeń Sądu rozstrzygających kwestie merytoryczne jedynie w części lub rozstrzygających kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku kompetencji lub niedopuszczalności.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania przed Sądem w sprawie T‑263/16 RENV i że nie rozstrzyga ona, nawet w części, kwestii merytorycznych w tej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Ponadto, o ile decyzja ta rzeczywiście rozstrzyga kwestię proceduralną związaną z tym, czy wnoszącym odwołanie przysługuje status interwenientów przed Sądem, o tyle kwestia ta nie odnosi się do zarzutu braku właściwości lub do zarzutu niedopuszczalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Trybunał orzekł zaś, że wniesione na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołania od orzeczeń Sądu rozstrzygających kwestię proceduralną o charakterze odmiennym od charakteru kwestii proceduralnych, do których odsyła ten przepis, należy odrzucić jako niedopuszczalne (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19991004">4 października 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/ADT Projekt</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑349/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:475">EU:C:1999:475</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020108">8 stycznia 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Francja/Monsanto i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑248/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:1">EU:C:2002:1</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Ponadto należy zauważyć, że rozstrzygając kwestię proceduralną dotyczącą zarzutu braku właściwości lub zarzutu niedopuszczalności, Sąd orzeka w przedmiocie wniosku jednej ze stron, którego celem jest zakończenie postępowania bez merytorycznego rozpoznania sprawy, w związku z czym musi być możliwe przekazanie takiego orzeczenia Trybunałowi bez oczekiwania na ewentualne orzeczenie co do istoty sprawy. Nie ma to natomiast miejsca w przypadku decyzji rozstrzygającej kwestię proceduralną dotyczącą interwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Trybunał uznał zatem, że orzeczenie, w którym Sąd uwzględnia wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, nie może być przedmiotem odwołania wniesionego na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190729">29 lipca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bayerische Motoren Werke i Freistaat Sachsen/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑654/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:634">EU:C:2019:634</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań takie rozwiązanie należy zastosować również do odwołania wniesionego od decyzji Sądu odmawiającej przyznania interwenientowi w postępowaniu odwoławczym statusu interwenienta w sprawie przekazanej Sądowi przez Trybunał do ponownego rozpoznania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>W drugiej kolejności wniesienie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołania od orzeczenia kończącego postępowanie, w ramach którego zainteresowana osoba twierdzi, że posiada status interwenienta, nie może zapewnić tej osobie wystarczającej ochrony sądowej, ponieważ ów środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie stronom postępowania przed Sądem, a skorzystanie z niego nie pozwoliłoby w żadnym razie na zachowanie racji bytu ewentualnej interwencji w postępowaniu przed Sądem, zapewniając jej dopuszczenie na etapie postępowania, na którym owa interwencja może skutecznie przyczynić się do prowadzenia postępowania przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W świetle powyższego może być przedmiotem odwołania na podstawie art. 57 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej decyzja, w której Sąd, odmawiając włączenia do akt sprawy – która została mu przekazana do ponownego rozpoznania przez Trybunał po uchyleniu jego orzeczenia – uwag interwenienta w postępowaniu odwoławczym na tej podstawie, że owe uwagi stanowią dokument nieprzewidziany w regulaminie postępowania przed Sądem, odmawia tym samym w sposób dorozumiany owemu interwenientowi statusu interwenienta w tej sprawie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Okoliczność, że osoba ta wniosła skargę o stwierdzenie nieważności, której zbadanie Sąd zawiesił w oczekiwaniu na wydanie orzeczenia w postępowaniu, w ramach którego osoba ta twierdzi, iż przysługuje jej status interwenienta, nie może, wbrew twierdzeniom Komisji, stanowić przeszkody dla wniesienia takiego odwołania od orzeczenia Sądu odmawiającego jej tego statusu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Prawdą jest, że zasada należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości zostałaby naruszona, gdyby strony skarżące w sprawach zawieszonych w następstwie określenia niektórych spraw jako spraw <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>pilotażowych<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> były upoważnione do występowania w tych sprawach w charakterze interwenientów ze względu na samą tę okoliczność (zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190910">10 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/K. Chrysostomides &amp; Co. i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑597/18 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:743">EU:C:2019:743</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Jednakże, po pierwsze, stwierdzenie to dotyczy zasadności decyzji odmawiającej przyznania statusu interwenienta osobie, która twierdzi, że status ten jej przysługuje, wobec czego nie ma ono znaczenia dla oceny dopuszczalności odwołania wniesionego od tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Po drugie, wprawdzie Komisja podnosi w istocie, że dopuszczalność takiego odwołania pozwoliłaby w praktyce na zakwestionowanie przed Trybunałem orzeczenia Sądu zawieszającego rozpoznanie sprawy, podczas gdy nie można wnieść od niego odwołania, należy jednak zauważyć, iż w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu odmawiającego skarżącemu w danej sprawie statusu interwenienta w innej sprawie przed Sądem takie orzeczenie zawieszające nadal wywoływałoby wszystkie skutki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>W świetle wszystkich tych okoliczności należy oddalić podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar podnoszą w ramach jedynego zarzutu, że Sąd dopuścił się dwóch naruszeń prawa dotyczących, po pierwsze, odmowy przyznania im statusu interwenienta w sprawie T‑263/16 RENV, a po drugie, odmowy włączenia do akt tej sprawy uwag, które zamierzały one przedstawić w przedmiocie wniosków, jakie wynikają z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, jak konsekwentnie orzekał Sąd, w interesie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości i ciągłości debaty procesowej leży to, by strona – jeżeli została ona dopuszczona do udziału w postępowaniu odwoławczym w charakterze interwenienta – zachowała status interwenienta w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania po uchyleniu orzeczenia Sądu. Wobec tego wnoszące odwołanie powinny były zostać uznane za interwenientów w sprawie T‑263/16 RENV bez konieczności wystąpienia do Sądu z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Jak wynika z orzecznictwa Sądu, rozwiązanie to jest również uzasadnione celem umożliwienia mu rozstrzygnięcia o kosztach, w sytuacji gdy Trybunał przed przekazaniem danej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd orzekł, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Otóż to właśnie miało miejsce w niniejszym przypadku.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>W drugiej kolejności Sąd naruszył prawo, gdy postanowił nie włączać przedmiotowych uwag do akt sprawy. Artykuł 217 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, który nie definiuje pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>stron postępowania przed Sądem<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, nie stoi bowiem na przeszkodzie temu, aby interwenienci w postępowaniu odwoławczym mogli uzyskać status <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>stron postępowania przed Sądem<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> przy okazji postępowania odwoławczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Komisja uważa, że Sąd zasadnie odmówił wnoszącym odwołanie statusu interwenienta w sprawie T‑263/16 RENV.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Artykuł 217 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem zezwala bowiem, po przekazaniu Sądowi przez Trybunał sprawy do ponownego rozpoznania, na przedstawienie uwag na piśmie jedynie przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>strony postępowania przed Sądem<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, a nie przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>strony postępowania przed Trybunałem<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>strony w postępowaniu odwoławczym<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>. Artykuł 1 § 2 lit. c) tego regulaminu postępowania określa zakres wspomnianego art. 217 § 1, definiując pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>stron<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>strony<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> jako oznaczające <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>każdą stronę postępowania, w tym interwenientów<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Ponieważ wnoszące odwołanie nie mogą powoływać się na status <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>stron postępowania przed Sądem<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, uwzględnienie analizowanego tu odwołania sprowadzałoby się do utworzenia kategorii interwenientów sui generis, która nie podlega wymogowi przestrzegania terminu przewidzianego w art. 143 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem ani wymogowi spełnienia przesłanek określonych w art. 143 § 2 tego regulaminu postępowania. Gdyby interwencja takich stron została dopuszczona, Komisja nie miałaby wówczas możliwości ustosunkowania się do przedstawionych przez nie uwag. Co więcej, takie rozwiązanie prowadziłoby w praktyce do obejścia środków zawieszających niektóre postępowania przyjętych w celu umożliwienia określenia niektórych spraw jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>pilotażowych<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> i priorytetowego ich rozpatrzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Ponadto orzecznictwo Sądu, na które powołują się wnoszące odwołanie, ogranicza się do dwóch orzeczeń, przy czym najnowsze z nich jest przedmiotem odwołania, w ramach którego Komisja kwestionuje status interwenienta przed Sądem interwenienta w postępowaniu odwoławczym. Sytuacja wnoszących odwołanie różni się zresztą od sytuacji stron w sprawach, w których Sąd wydał te dwa orzeczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Poza tym przyjęte przez Sąd rozwiązanie nie narusza podstawowych uprawnień procesowych stron, ponieważ mogły one wystąpić przed Sądem w charakterze interwenientów zgodnie z procedurą przewidzianą w regulaminie postępowania przed Sądem pod warunkiem zachowania terminów obowiązujących w tym postępowaniu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Artykuł 1 § 2 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że do celów tego regulaminu przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>stronę<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>strony<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, używane bez innego oznaczenia, rozumie się każdą stronę postępowania, w tym interwenientów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Jednakże ten przepis o charakterze generalnym nie precyzuje przypadków, w których Sąd powinien przyznać danej osobie status interwenienta w postępowaniu przed nim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W tym względzie, o ile art. 142–145 tego regulaminu postępowania regulują system interwencji w postępowaniu przed Sądem, określając zasady dotyczące składania wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i ich badania, o tyle nie dotyczą one statusu, jaki należy<?PAGE NO="11"?> przyznać osobom, które Trybunał dopuścił do udziału w sprawie w charakterze interwenientów na etapie postępowania odwoławczego, w sytuacji gdy Trybunał uznał odwołanie za zasadne, uchylił orzeczenie Sądu i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Podobnie art. 217 i 218 tego regulaminu postępowania, których celem jest określenie przebiegu postępowania i zasad mających do niego zastosowanie w ramach postępowań prowadzonych po uchyleniu orzeczenia Sądu i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania, również nie zawierają normy określającej status przysługujący w takich postępowaniach interwenientom w postępowaniu odwoławczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W tym kontekście należy zauważyć, że – jak podkreślają wnoszące odwołanie – badanie przez Sąd sprawy w następstwie orzeczenia Trybunału uchylającego orzeczenie Sądu i przekazującego mu tę sprawę do ponownego rozpoznania stanowi kontynuację postępowania odwoławczego prowadzonego przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Ciągłość ta została wyraźnie odzwierciedlona w regulaminie postępowania przed Sądem. Przede wszystkim z art. 215 tego regulaminu postępowania wynika, że Sąd jest bezpośrednio związany orzeczeniem Trybunału uchylającym orzeczenie Sądu i przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie, zgodnie z art. 217 owego regulaminu postępowania, termin na przedstawienie uwag w przedmiocie wniosków, jakie wynikają z tego orzeczenia Trybunału dla rozstrzygnięcia sporu, biegnie od dnia doręczenia wspomnianego orzeczenia. Wreszcie, art. 219 tego regulaminu postępowania przewiduje, że Sąd orzeka o kosztach nie tylko postępowania przed Sądem, ale również postępowania odwoławczego przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z art. 61 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia przez Trybunał orzeczenia Sądu i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania Sąd jest związany orzeczeniem Trybunału co do kwestii prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>W związku z tym do Sądu należy, przy ponownym rozpatrzeniu skargi w pierwszej instancji w następstwie przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, określenie konsekwencji, jakie wyrok Trybunału orzekającego w przedmiocie odwołania będzie miał dla wyniku sporu między stronami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Przedstawienie w tych ramach uwag przez strony, możliwe na podstawie art. 217 regulaminu postępowania przed Sądem, ma właśnie na celu umożliwienie stronom zaprezentowania stanowiska w przedmiocie tych konsekwencji dla wyniku owego sporu oraz uzupełnienie informacji posiadanych w tym względzie przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Przepis ten ma zatem na celu zapewnienie – na wzór art. 172 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który upoważnia każdą ze stron w danej sprawie przed Sądem, mającą interes prawny w uwzględnieniu lub oddaleniu odwołania, do przedstawienia odpowiedzi na odwołanie przed Trybunałem – ciągłości debaty procesowej przy rozpatrywaniu tej samej sprawy przed sądami Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Otóż w pierwszej kolejności przyznanie przez Trybunał statusu interwenienta danej osobie zakłada, na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, że osoba ta może uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>W związku z tym odmówienie interwenientowi w postępowaniu odwoławczym statusu interwenienta przed Sądem, w sytuacji gdy Trybunał przekazał Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, skutkuje pozbawieniem tej osoby – zważywszy, że owa osoba nie jest już w stanie złożyć wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w postępowaniu przed Sądem z powodu wskazanego w pkt 40 niniejszego postanowienia – wszelkiej możliwości przedstawienia Sądowi uwag w przedmiocie wniosków, jakie wynikają z orzeczenia Trybunału, które przecież dotyczy jej interesów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Artykuł 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje ponadto, że osoby, które uzasadnią interes, mogą interweniować w <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>sprawach<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Tymczasem, jak wynika z art. 55 i 56 tego statutu, a przynajmniej z ich wersji w języku francuskim, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>sprawy<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> – w zakresie, w jakim dotyczy ono sporu między stronami – różni się od pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>postępowania<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, które dotyczy postępowania zawisłego przed sądem rozpoznającym sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Prawdą jest, że nie można całkowicie wykluczyć, iż w niektórych przypadkach, w szczególności gdy Trybunał wydał ostateczne orzeczenie w przedmiocie niektórych aspektów sprawy przed przekazaniem jej Sądowi do ponownego rozpoznania, interwenient w postępowaniu odwoławczym nie ma już interesu w rozstrzygnięciu sprawy przed Sądem. Okoliczność ta nie może jednak sama w sobie uzasadniać tego, że interwenient w postępowaniu odwoławczym nie może zostać uznany za interwenienta w sprawie, którą Trybunał przekazał Sądowi do ponownego rozpoznania, ponieważ to do sądów Unii należy zbadanie w toku postępowania, czy interes uzasadniający interwencję nadal istnieje (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990708">8 lipca 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hüls/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑199/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:358">EU:C:1999:358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku, jak podkreślają wnoszące odwołanie, ich wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przed Trybunałem został uwzględniony ze względu na to, że miały one interes w tym, by orzeczone przez Sąd stwierdzenie nieważności spornej decyzji ze skutkiem ex tunc i erga omnes stało się ostateczne (zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191015">15 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:909">EU:C:2019:909</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), które to stwierdzenie nieważności stanowi właśnie przedmiot postępowania w sprawie T‑263/16 RENV, w ramach którego wnoszące odwołanie twierdzą, że mogą interweniować.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy zauważyć, że przyjęte przez Sąd w zaskarżonej decyzji rozwiązanie prowadzi do uzależnienia ciągłości debaty procesowej w danej sprawie oraz zakresu skutków dopuszczenia strony w charakterze interwenienta do postępowania przed Trybunałem od podjęcia przez Trybunał, na podstawie art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, decyzji o wydaniu ostatecznego orzeczenia w sprawie lub, przeciwnie, o przekazaniu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 87 opinii, gdy Trybunał wydaje ostateczne orzeczenie w sprawie, zamiast przekazać sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania, interwenient w postępowaniu odwoławczym może podnieść argumenty przed sądem Unii, który ma orzec w przedmiocie skargi w pierwszej instancji, podczas gdy jest on pozbawiony takiej możliwości w przypadku skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności przyjęte przez Sąd rozwiązanie może tym bardziej naruszać ciągłość debaty procesowej przed sądami Unii, gdyż interwenient w postępowaniu odwoławczym powinien móc ponownie uczestniczyć – z poszanowaniem przesłanek określonych w art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w odpowiednich przepisach regulaminu postępowania przed<?PAGE NO="13"?> Trybunałem – w postępowaniu przed Trybunałem w przypadku odwołania wniesionego od nowego orzeczenia Sądu wydanego w następstwie przekazania mu przez Trybunał sprawy do ponownego rozpoznania, wobec czego byłby on zmuszony do uczestniczenia w postępowaniu przed sądami Unii w sposób pozbawiony ciągłości w ramach jednego i tego samego sporu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>W czwartej kolejności należy zaznaczyć, że art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem stanowi, iż jeżeli odwołanie jest bezzasadne lub jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Z przepisu tego wynika a contrario, że jeżeli odwołanie jest zasadne, ale Trybunał przekazuje sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania, Trybunał nie rozstrzyga o kosztach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>W takim przypadku do Sądu należy rozstrzygnięcie o kosztach związanych z postępowaniem odwoławczym, jak zresztą wyraźnie stanowi art. 219 regulaminu postępowania przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>W związku z tym odmówienie interwenientowi w postępowaniu odwoławczym statusu interwenienta w sprawie, którą Trybunał przekazał Sądowi do ponownego rozpoznania, oznaczałoby – w sytuacji, gdy Trybunałowi przedstawiono żądania obciążenia innej strony kosztami tego interwenienta lub obciążenia tego ostatniego kosztami innej strony – albo że żądania te nie zostaną rozpatrzone przez sąd Unii, albo że Sąd powinien orzec w przedmiocie żądań odnoszących się do osoby, która nie jest stroną w toczącym się przed nim postępowaniu, wobec czego nie może bronić swoich żądań w toku tego postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Otóż w niniejszym przypadku wnoszące odwołanie i Komisja wniosły o obciążenie drugiej strony kosztami postępowania odwoławczego w sprawie C‑337/19 P.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Ponieważ w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, Sąd – jak podnoszą wnoszące odwołanie – ma orzec w ramach rozpoznawania sprawy T‑263/16 RENV w przedmiocie podziału kosztów związanych z postępowaniem odwoławczym w sprawie C‑337/19 P między wnoszące odwołanie i inne strony tego postępowania odwoławczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>W piątej kolejności argumenty podniesione przez Komisję przeciwko uznaniu, że interwenient w postępowaniu odwoławczym ma status interwenienta w sprawie, która została przekazana Sądowi przez Trybunał do ponownego rozpoznania, nie zasługują na uwzględnienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Otóż przede wszystkim wprawdzie przyznanie statusu interwenienta przed Sądem stronie występującej w charakterze interwenienta w postępowaniu odwoławczym przed Trybunałem nie jest uregulowane przepisami przewidzianymi w art. 143 regulaminu postępowania przed Sądem, nie można jednak uznać, że taka interwencja przed Sądem jest dopuszczalna bez względu na jakiekolwiek wymogi materialne lub formalne. Zainteresowana osoba powinna bowiem zostać uprzednio dopuszczona przez Trybunał do udziału w charakterze interwenienta w prowadzonym przez niego postępowaniu na warunkach określonych w art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w odpowiednich przepisach regulaminu postępowania przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Następnie fakt, że rozwiązanie to pozwala stronie na przedstawienie uwag, w przedmiocie których inne strony postępowania przed Sądem nie mogłyby się wypowiedzieć, jest bez znaczenia, ponieważ, po pierwsze, regulamin postępowania przed Sądem nie przyznaje w sposób ogólny prawa do udzielenia odpowiedzi na uwagi przedstawione na podstawie art. 217 tego regulaminu postępowania, a po drugie, art. 217 § 3 wspomnianego regulaminu postępowania stanowi jednak, że jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami, można zezwolić na przedstawienie uzupełniających uwag na piśmie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Wreszcie, w odniesieniu do argumentu Komisji, że przyznanie statusu interwenienta przed Sądem interwenientowi w postępowaniu odwoławczym, który jest również skarżącym w sprawie zawieszonej przez ten sąd w ramach określenia sprawy jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>pilotażowej<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, prowadziłoby do obejścia tego orzeczenia o zawieszeniu, należy zaznaczyć, że takie orzeczenie o zawieszeniu nie może skutkować uniemożliwieniem dopuszczenia tego skarżącego do udziału w postępowaniu przed sądem Unii w charakterze interwenienta, jeżeli interwencja ta powinna zostać dopuszczona na podstawie art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. podobnie postanowienie prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191015">15 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:909">EU:C:2019:909</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>W świetle powyższych elementów należy stwierdzić, że ów art. 40, poszanowanie uprawnień procesowych zagwarantowanych interwenientom przez regulamin postępowania przed Sądem oraz zasada należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości wymagają, w ramach spójnego związku postępowań przed Trybunałem i Sądem, aby interwenient w postępowaniu odwoławczym korzystał z mocy prawa ze statusu interwenienta przed Sądem, gdy sprawa zostaje przekazana temu sądowi do ponownego rozpoznania w następstwie uchylenia przez Trybunał orzeczenia Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszym przypadku bezsporne jest, po pierwsze, że postanowieniem prezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191015">15 października 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:909">EU:C:2019:909</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar zostały dopuszczone w charakterze interwenientów przed Trybunałem do udziału w sprawie C‑337/19 P, a po drugie, że wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał uchylił wyrok Sądu z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190214">14 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Belgia i Magnetrol International/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑131/16 i T‑263/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:91">EU:T:2019:91</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), oraz przekazał Sądowi sprawy T‑131/16 i T‑263/16 do ponownego rozpoznania celem wydania przez niego rozstrzygnięcia w przedmiocie niektórych z zarzutów podniesionych w tych sprawach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>Wynika stąd, że Sąd naruszył prawo, odmawiając wnoszącym odwołanie statusu interwenienta przed Sądem w sprawie T‑263/16 RENV.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>W związku z tym należy uwzględnić jedyny zarzut podniesiony przez wnoszące odwołanie i uchylić zaskarżoną decyzję.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie sporu rozpoznawanego przez Sąd</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli Trybunał uchyla orzeczenie Sądu, może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku z pkt 96–98 tego postanowienia wynika, że spółki Anheuser-Busch InBev i Ampar mają we wspomnianej sprawie z mocy prawa status interwenienta przed Sądem i w konsekwencji dysponują wszystkimi prawami związanymi z tym statusem, w szczególności prawem do przedstawienia uwag na podstawie art. 217 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>W związku z tym do Sądu należy przyjęcie środków proceduralnych wynikających z posiadania przez owe spółki tego statusu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 wspomnianego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Tymczasem chociaż Komisja przegrała sprawę, spółki Anheuser-Busch InBev, Ampar i Magnetrol International nie wniosły o obciążenie jej kosztami postępowania. W konsekwencji każda ze stron pokrywa własne koszty związane z niniejszym postępowaniem odwoławczym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) postanawia, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Uchyla się decyzję Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20211206">6 grudnia 2021 r.</DATE>, w której Sąd odmówił spółkom Anheuser-Busch InBev SA/NV i Ampar BVBA przyznania statusu interwenienta w sprawie T‑263/16 RENV i włączenia do akt tej sprawy przedstawionych przez te spółki uwag na piśmie w przedmiocie wniosków, jakie wynikają z wyroku Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210916">16 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia i Magnetrol International</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:741">EU:C:2021:741</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), dla rozstrzygnięcia sporu w rzeczonej sprawie.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Spółki Anheuser-Busch InBev SA/NV, Ampar BVBA i Magnetrol International NV oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>