<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-05-202605C121202401980-00-TRA-DOC-NL-CONCL-C-0198-24-202510870-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="true" name="ParExtraits_2021"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="nl-NL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="24/06/2026 13:25:36" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="nl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="7FwycgZwBOKpMARj1C+rSNhxAFh+V319g9h/RHEO1h8Me4CN2dDmeY0REHgjV4wOT35o0HTOPqun9H1sOVJslxcVhTsx3bLmQfmE5GaURV+4BIeBG/+n+WA4CKpMyiVkQaVTJMBI0EsuPwfC/nzasxadK5DoJH77ffiRviQ37Gw=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="douilti" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0198" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2024" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="NL" name="Langue"/>
    <meta content="douilti" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 28-10-25 07:15:15" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="345a55484cad40f4b7ba826109c96095" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0198" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Conclusie van adv.-gen. Emiliou – zaak C‑198/24</div>
      <div id="rId21" style="default">Mr Green</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      N. EMILIOU
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      van 30 oktober 2025  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      Zaak C‑198/24
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      TQ
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      tegen
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      Mr Green Limited
    </p>
    <p class="C39Centreespacement" id="para-8" title="page-1">
      [verzoek van het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (rechter in tweede aanleg, bevoegd in burgerlijke zaken Wenen, Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-9" title="page-1">
      „Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken – Grensoverschrijdende inning van schuldvorderingen – Procedure betreffende het Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen – Verordening (EU) nr. 655/2014 – Niet‑contradictoire aard van de procedure tot uitvaardiging van het bevel tot conservatoir beslag – Artikel 11 – Gevolgen van een verzoek om een prejudiciële beslissing tijdens die procedure – Voorwaarden voor de uitvaardiging van een bevel tot conservatoir beslag – Artikel 7 – Periculum in mora – Reëel risico dat, zonder een bevel tot conservatoir beslag, de latere inning van de vordering van de schuldeiser onmogelijk wordt gemaakt of wordt bemoeilijkt – Elementen die in aanmerking kunnen worden genomen bij de beoordeling van deze voorwaarde”
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-2">
      
        <br/>
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Inleiding</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (rechter in tweede aanleg, bevoegd in burgerlijke zaken Wenen, Oostenrijk), maakt deel uit van een reeks zaken (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">2</a>
</span>) betreffende onlinekansspelen die worden aangeboden door in Malta gevestigde ondernemingen. De door hen geëxploiteerde websites zijn doorgaans niet alleen toegankelijk vanuit andere lidstaten, maar ook (door de namen van die websites, de gebruikte talen, reclame enz.) specifiek gericht op die andere lidstaten (in casu Oostenrijk). Deze ondernemingen verrichten hun diensten op basis van kansspelvergunningen die door de Maltese Gaming Authority (Maltese kansspelautoriteit) naar Maltees recht zijn afgegeven. Zij beschikken evenwel niet altijd over een vergunning die is afgegeven door de autoriteiten van de lidstaten van bestemming en die op grond van de kansspelregels van die staten vereist is voor het aanbieden van dergelijke kansspelen op hun grondgebied.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een aanzienlijk aantal consumenten in die lidstaten van bestemming neemt deel aan dergelijke onlinekansspelen, en velen van hen verliezen aanzienlijke geldbedragen. In de afgelopen jaren hebben spelers geprobeerd hun verliezen terug te vorderen door bij hun lokale rechterlijke instanties (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">3</a>
</span>) burgerlijke procedures in te stellen tegen Maltese kansspelondernemingen. De vordering luidt doorgaans dat i) de consument op grond van een met een van deze ondernemingen gesloten kansspelovereenkomst geldbedragen heeft ingezet in kansspelen, en die bedragen heeft verloren; ii) de aangeboden kansspelen illegaal waren omdat de betrokken onderneming geen vergunning had van de autoriteiten van de lidstaat van bestemming, zodat die overeenkomst krachtens het lokale overeenkomstenrecht nietig was; iii) die onderneming de geldbedragen bijgevolg moet terugbetalen ingevolge de regels inzake ongerechtvaardigde verrijking. Blijkbaar zijn in Oostenrijk en Duitsland duizenden van dit soort vorderingen behandeld of thans aanhangig. Ook lijken de rechterlijke instanties in deze lidstaten de vorderingen tot dusver in de meeste gevallen te hebben toegewezen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het is niet verwonderlijk dat Maltese kansspelondernemingen deze vorderingen tot terugbetaling aanvechten. Naar het schijnt weigeren zij ook gevolg te geven aan rechterlijke beslissingen die door de lokale rechterlijke instanties van consumenten tegen hen zijn uitgesproken, met het argument dat die beslissingen kennelijk onjuist zijn. Deze ondernemingen betogen dat zij, voor zover hun diensten worden verricht op grond van Maltese kansspelvergunningen – die het aanbieden van kansspelen vaak zowel in Malta als vanuit Malta toestaan – het recht hebben om dergelijke diensten binnen de gehele Unie aan te bieden, in overeenstemming met de vrijheid van dienstverrichting bedoeld in artikel 56 VWEU.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Deze ondernemingen zijn van mening dat hun vrijheid van dienstverrichting op ongerechtvaardigde en/of onevenredige wijze wordt beperkt doordat de lidstaten van bestemming – om redenen van spelersbescherming (zoals het voorkomen van fraude, verslaving en aanverwante problemen) – hun kansspelregels en vergunningsvereisten aan hen opleggen. Zij voeren aan dat de Maltese kansspelregels en het toezicht door de Maltese kansspelautoriteit de spelers afdoende bescherming bieden – een belangrijk aspect dat de lokale rechterlijke instanties over het hoofd zien.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De Maltese kansspelondernemingen hebben op dit punt steun gekregen van de Maltese wetgever. Vanuit het standpunt dat de lidstaten van bestemming een belemmering opwerpen voor de vrijheid van dienstverrichting van deze ondernemingen krachtens artikel 56 VWEU, en dat „het overheidsbeleid van Malta er al lang op is gericht om kansspelexploitanten die hun diensten lokaal en grensoverschrijdend aanbieden op een wijze die in overeenstemming is met de lokale wetgeving, aan te moedigen zich in Malta te vestigen teneinde particulier ondernemerschap overeenkomstig artikel 18 van de Maltese grondwet aan te moedigen” (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">4</a>
</span>), heeft deze wetgever op 12 juni 2023 wetsvoorstel nr. 55 aangenomen, waarbij een nieuw artikel 56A is toegevoegd aan de Maltese wet op de kansspelen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">5</a>
</span>) Dit artikel bepaalt in wezen dat elke vordering die de wettigheid betwist van diensten die op basis van een Maltese kansspelvergunning door Maltese ondernemingen zijn verricht, niet-ontvankelijk is voor de Maltese rechterlijke instanties. Voorts is in dit artikel geregeld dat buitenlandse rechterlijke beslissingen waarbij dergelijke vorderingen zijn toegewezen, in Malta niet zullen worden erkend of ten uitvoer zullen worden gelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tegen deze achtergrond heeft het onderhavige verzoek betrekking op de specifieke vraag of een speler die een dergelijke vordering tot terugbetaling instelt tegen een Maltese kansspelonderneming, de toekomstige tenuitvoerlegging daarvan kan veiligstellen door middel van een Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen (hierna: „bevel tot conservatoir beslag” of „bevel”) overeenkomstig verordening (EU) nr. 655/2014 (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">6</a>
</span>). Deze voorlopige maatregel is gericht op tegoeden die de onderneming op bankrekeningen in meerdere lidstaten zou aanhouden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband verzoekt de verwijzende rechter om verduidelijking van een van de (in artikel 7 van de EAPO-verordening neergelegde) voorwaarden voor het uitvaardigen van een bevel tot conservatoir beslag, namelijk de voorwaarde dat de schuldeiser aantoont dat er „dringend behoefte bestaat” aan een dergelijke maatregel (hetgeen gewoonlijk wordt aangeduid als „periculum in mora”, een voorwaarde die het Hof tot dusver nog niet heeft onderzocht). De verwijzende rechter vraagt zich af wat voor bewijsmateriaal een schuldeiser die om een dergelijke maatregel verzoekt, daartoe moet overleggen. Hij wenst onder meer te vernemen of bij de toetsing van de voorwaarden voor het uitvaardigen van een bevel tot conservatoir beslag uitsluitend bewijs relevant is waaruit blijkt dat de schuldenaar de subjectieve intentie heeft om de tenuitvoerlegging van de vordering te dwarsbomen – bijvoorbeeld door vermogen te verspillen, te verbergen of te vervreemden – of dat ook rekening kan worden gehouden met objectieve gegevens, waaronder de tussenkomst van de nationale wetgever zoals in casu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Toepasselijke bepalingen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">EAPO-verordening</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een bevel tot conservatoir beslag is een bewarende, „bevriezende” maatregel. Meer in het bijzonder bepalen de artikelen 2 en 5 van de EAPO-verordening dat om een dergelijke maatregel kan worden verzocht in „grensoverschrijdend verband”, door een persoon (in de EAPO-verordening aangeduid als „schuldeiser”) die zich beroept op een „geldelijke vordering” in „burgerlijke en handelszaken” tegen een andere persoon (in deze verordening aangeduid als „schuldenaar”), hetzij vóórdat een procedure betreffende het bodemgeschil wordt ingesteld, hetzij tijdens die procedure, hetzij nadat een rechterlijke beslissing (of een gerechtelijke schikking of authentieke akte) is verkregen op grond waarvan de schuldenaar de vordering moet voldoen. Het bevel kan worden uitgevaardigd door het gerecht dat bevoegd is om van het bodemgeschil kennis te nemen, of door het gerecht dat de uitspraak ten gronde heeft gedaan. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">7</a>
</span>) Nadat het bevel is uitgevaardigd, verplicht het de betrokken financiële instelling(en) om conservatoir beslag te leggen op de tegoeden die op een of meer bankrekeningen op het grondgebied van een andere lidstaat worden aangehouden, zodat de schuldenaar – of eventuele gemachtigden van de schuldenaar – deze tegoeden niet kunnen vernietigen, overschrijven, of anderszins kunnen bezwaren, teneinde de beschikbaarheid ervan te verzekeren voor de latere tenuitvoerlegging van de onderliggende vordering door de schuldeiser. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">8</a>
</span>) Om een snelle uitvoering ervan te garanderen is een bevel tot conservatoir beslag van rechtswege (en zonder uitzondering) uitvoerbaar in de lidstaat waar de beoogde rekening(en) loopt (of lopen). (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">9</a>
</span>) Deze Unierechtelijke voorziening in rechte moet de grensoverschrijdende tenuitvoerlegging van rechterlijke beslissingen efficiënter maken, zodat de werking van de interne markt wordt bevorderd en wordt verzekerd dat schuldeisers in de Europese Unie daadwerkelijk toegang hebben tot een gerecht. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">10</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De EAPO-verordening bevat uniforme regels voor de „geboorte”, het „leven” en het „levenseinde” van een dergelijk bevel tot conservatoir beslag. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">11</a>
</span>) Met name artikel 7 van deze verordening voorziet in materiële voorwaarden voor de uitvaardiging van een dergelijk bevel. Bij lid 1 van dit artikel is geregeld dat „[h]et gerecht [...] het bevel tot conservatoir beslag [uitvaardigt] indien de schuldeiser voldoende bewijsmateriaal heeft verstrekt om het gerecht ervan te overtuigen dat er dringend behoefte bestaat aan een bewarende maatregel in de vorm van een bevel tot conservatoir beslag, gelet op het reële risico dat, zonder een dergelijke maatregel, de latere inning van de vordering van de schuldeiser jegens de schuldenaar onmogelijk wordt gemaakt of wordt bemoeilijkt”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Feiten, procesverloop voor de nationale rechter en prejudiciële vragen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Mr Green Limited (hierna: „Mr Green”) biedt via de website www.mrgreen.com vanuit haar hoofdkantoor in Malta onlinekansspelen aan in (onder meer) Oostenrijk. Deze vennootschap beschikt over een door de Maltese kansspelautoriteit naar Maltees recht afgegeven kansspelvergunning. Zij is echter niet in het bezit van een vergunning krachtens het Oostenrijkse Glücksspielgesetz (wet op de kansspelen, Oostenrijk).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tussen 3 januari 2017 en 25 april 2019 speelde TQ, een consument met gewone verblijfplaats in Wenen (Oostenrijk), kansspelen op de website van Mr Green. In die periode heeft hij in totaal 62 878 EUR ingezet en uiteindelijk verloren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Daarop heeft TQ een vordering tot terugbetaling tegen Mr Green ingesteld bij het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien. TQ voerde aan dat, aangezien Mr Green niet beschikte over een vergunning krachtens de Oostenrijkse wet op de kansspelen, de onderliggende kansspelovereenkomst nietig was, zodat die onderneming de door hem verloren inzet moest terugbetalen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij beslissing van 2 december 2021 heeft de Oostenrijkse rechter deze vordering toegewezen en Mr Green dienovereenkomstig veroordeeld tot terugbetaling van 62 878 EUR, vermeerderd met rente en kosten. Het door deze onderneming ingestelde beroep is bij beslissing van 21 februari 2022 door het Oberlandesgericht Wien (hoogste rechterlijke instantie van de deelstaat Wenen, Oostenrijk) verworpen. Beide beslissingen zijn op 13 april 2022 definitief en uitvoerbaar geworden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 13 februari 2024 heeft TQ het Bezirksgericht Innere Stadt Wien (rechter in eerste aanleg voor het district Innere Stadt van Wenen, Oostenrijk), met betrekking tot de bij die beslissingen toegewezen vordering, verzocht om een bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen die Mr Green zou aanhouden in Ierland, Luxemburg, Malta en Zweden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met betrekking tot de voorwaarde „periculum in mora” van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening heeft TQ in wezen betoogd dat i) Mr Green de tenuitvoerleggingsprocedure in Oostenrijk heeft willen dwarsbomen door vermogen buiten dat rechtsgebied te brengen, met name door de beëindiging – op een niet nader genoemde datum vóór 16 februari 2021 – van haar overeenkomst met Dimoco Europe GmbH, een betalingsdienstverlener waarbij Mr Green tegoeden had en die als derde-beslagene tot begin februari 2021 vorderingen tegen Mr Green was blijven voldoen, en dat er een „reëel risico” (in de zin van die bepaling) bestond dat Mr Green in andere lidstaten vergelijkbare stappen zou ondernemen en al haar vermogen naar Malta zou overbrengen. Mocht dit gebeuren, dan zou de inning van de vordering van TQ „onmogelijk worden gemaakt of worden bemoeilijkt” in de zin van die bepaling, aangezien ii) het onlangs ingevoerde artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen de inning van dergelijke vorderingen bij een Maltese kansspelonderneming op Malta vrijwel onmogelijk maakt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het Bezirksgericht Innere Stadt Wien heeft het verzoek van TQ bij beslissing van 15 februari 2024 afgewezen op grond dat niet was voldaan aan de voorwaarde „periculum in mora” van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening. Deze rechter was met name van oordeel dat er geen „dringende behoefte” aan een dergelijke maatregel bestond, aangezien TQ zijn verzoek tot conservatoir beslag pas twee jaar na de datum waarop de betrokken rechterlijke beslissingen uitvoerbaar waren geworden, had ingediend. Hoe dan ook i) volstonden de handelingen die Mr Green in 2021 had verricht niet om aan te tonen dat er sprake was van een „reëel risico” dat de inning van de vordering van TQ zonder een dergelijk bevel in 2024 „onmogelijk zou worden gemaakt of zou worden bemoeilijkt”, en ii) had de Prim’Awla tal-Qorti Ċivili (burgerlijke rechter, eerste kamer, Malta) weliswaar op grond van artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen geweigerd om de Oostenrijkse rechterlijke beslissingen ten uitvoer te leggen, maar het was nog niet gebleken dat hogere rechters in Malta hetzelfde zouden beslissen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tegen deze beslissing heeft TQ hoger beroep ingesteld bij het Landesgericht für Zivilrechtssachen. Na te hebben geconstateerd dat de uitkomst van dit hoger beroep afhangt van de juiste uitlegging van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening, heeft deze rechter de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-8">
      „Moet artikel 7, lid 1, van [de EAPO-verordening] aldus worden uitgelegd dat handelingen van de schuldenaar van drie jaar of langer geleden en/of hindernissen bij de tenuitvoerlegging van de beslissing in de lidstaat van de schuldenaar niet in aanmerking hoeven te worden genomen?”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Schriftelijke opmerkingen zijn ingediend door TQ, Mr Green, de Belgische en de Maltese regering, en de Europese Commissie. Deze belanghebbenden waren ook vertegenwoordigd ter terechtzitting van 19 juni 2025.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Analyse</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een verzoek om een bevel tot conservatoir beslag zoals het verzoek dat TQ bij de Oostenrijkse rechterlijke instanties heeft ingediend, is duidelijk ontvankelijk. De situatie valt meer bepaald onder de EAPO-verordening. TQ beoogt met zijn verzoek immers de inning veilig te stellen van een geldelijke vordering in burgerlijke en handelszaken (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">12</a>
</span>) in grensoverschrijdend verband (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">13</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De verwijzende rechter betwijfelt echter of een dergelijk verzoek in omstandigheden als in casu gegrond kan worden geacht. Zoals in de inleiding is aangegeven, hangt dit af van de vraag of is voldaan aan de voorwaarden voor het uitvaardigen van een bevel tot conservatoir beslag (die zijn opgenomen in artikel 7 van de EAPO-verordening). Ik zal – in onderdeel B – de vraag bespreken die deze rechter hierover stelt. Alvorens dit te doen, zal ik echter, in onderdeel A, ingaan op een preliminaire vraag die tijdens de behandeling van de zaak voor het Hof is besproken, namelijk hoe de prejudiciële procedure het beste verenigbaar kan worden gemaakt met de EAPO-procedure.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Verenigbaar maken van de prejudiciële procedure met de EAPO-procedure</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">„Bevriezende” maatregelen zijn alleen doeltreffend wanneer zij een verrassingselement hebben. Tegoeden op bankrekeningen zijn zeer beweeglijk. Een onwillige schuldenaar die van tevoren verneemt dat zijn bankrekening aan een dergelijke maatregel wordt onderworpen, zou de tegoeden terstond kunnen uitputten door middel van een eenvoudige elektronische banktransactie voordat de maatregel ten uitvoer kan worden gelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om dat verrassingselement te garanderen en zo te voorkomen dat het hierboven beschreven risico zich voordoet, heeft de Uniewetgever het van wezenlijk belang geacht dat de uitspraak van een nationale rechterlijke instantie op een verzoek om een bevel tot conservatoir beslag wordt gedaan (en, in voorkomend geval, het bevel wordt uitgevaardigd) in het kader van een niet-contradictoire procedure, uitsluitend op basis van de door de schuldeiser verstrekte gegevens en bewijzen. Met betrekking tot deze eerste fase van de EAPO-procedure (hierna: „uitvaardigingsfase”), bepaalt artikel 11 van de EAPO-verordening dat „[d]e schuldenaar [...] niet in kennis [wordt] gesteld van het verzoek [...], noch gehoord, voordat het bevel is uitgevaardigd”. Volgens de artikelen 24 en 25 en artikel 28, lid 1, van de verordening wordt de schuldenaar zelfs pas in kennis gesteld nadat het bevel door de betrokken bank is uitgevoerd. Vervolgens heeft de schuldenaar krachtens artikel 33 van die verordening het recht om bij het uitvaardigende gerecht een verzoek tot intrekking van het bevel in te dienen en zal hij in deze tweede fase van de EAPO-procedure (hierna: „herzieningsfase”) worden gehoord.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Binnen dit verder goed doordachte kader ontstaan echter problemen wanneer een nationale rechterlijke instantie – zoals het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien – wordt aangezocht met een verzoek om een bevel tot conservatoir beslag, maar zich afvraagt welke uitlegging moet worden gegeven aan de vereisten van de EAPO-verordening, waaronder de in artikel 7 vastgelegde voorwaarden, en hierover middels de prejudiciële procedure van artikel 267 VWEU opheldering wil verkrijgen van het Hof.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het lijkt niet meer dan logisch dat een nationale rechterlijke instantie, zoals de verwijzende rechter in de onderhavige zaak, dergelijke verduidelijkingen in de uitvaardigingsfase wenst te verkrijgen, alvorens een beslissing te geven over de uitvaardiging van het bevel tot conservatoir beslag (met name omdat zij op grond van artikel 17, lid 1, van de EAPO-verordening op dat moment moet onderzoeken of aan die voorwaarden is voldaan). Bovendien hebben deze rechterlijke instanties het volste recht om in een dergelijk stadium om een prejudiciële beslissing te verzoeken. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">14</a>
</span>) Het probleem is echter dat, wanneer in dit stadium een verzoek om een prejudiciële beslissing wordt ingediend, de noodzakelijke vertrouwelijkheid van het aanhangige verzoek om een bevel tot conservatoir beslag kan worden doorbroken, hetgeen een onbedoeld gevolg is van de regels voor de procesvoering voor dit Hof.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Meer bepaald herinner ik eraan dat artikel 23, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie bepaalt dat, wanneer een nationale rechterlijke instantie een verzoek om een prejudiciële beslissing heeft ingediend, de griffie van het Hof van de verwijzingsbeslissing kennis geeft aan de partijen in het hoofdgeding. Bovendien hebben diezelfde „partijen” krachtens artikel 23, tweede alinea, van het Statuut en artikel 96, lid 1, onder a), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie het recht om bij het Hof opmerkingen in te dienen. Met betrekking tot nationale procedures over het bevel tot conservatoir beslag in de zin van de EAPO-verordening, ziet de term „partijen in het hoofdgeding” duidelijk op de schuldenaar.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wat dit laatste punt betreft, ben ik mij ervan bewust dat, als het gaat om procedures op nationaal niveau, de identiteit van de „partijen in het hoofdgeding” doorgaans aan de hand van het toepasselijke nationale procesrecht wordt bepaald, en logischerwijs (aangezien dit een vraag van nationaal recht is) door de verwijzende rechter (zoals bepaald in artikel 97, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering). (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">15</a>
</span>) Een procedure tot uitvaardiging van een bevel tot conservatoir beslag heeft echter de bijzonderheid dat zij hoofdzakelijk wordt beheerst door de uniforme, Unierechtelijke procedureregels van de EAPO-verordening. Bijgevolg moet de identiteit van die „partijen” in overeenstemming met laatstgenoemde regels worden vastgesteld. Aangezien deze regels deel uitmaken van het Unierecht, dient het Hof er een uniforme uitlegging aan te geven teneinde een samenhangende toepassing in alle lidstaten te waarborgen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">16</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit een systematische lezing van de betrokken regels blijkt dat de schuldenaar in een dergelijke procedure eenvoudigweg de verweerder is, aangezien hij volgens de definitie in artikel 4, punt 7, van de EAPO-verordening de persoon is „tegen wie” de schuldeiser een bevel tot conservatoir beslag tracht te verkrijgen. Het feit dat de schuldenaar niet in kennis mag worden gesteld van de uitvaardigingsfase (en in die fase niet mag worden gehoord) en dat hij zich pas in de herzieningsfase mag verdedigen, doet hieraan niet af. Deze twee fasen moeten immers worden beschouwd als integrale onderdelen van één enkel procedureel kader, dat wil zeggen de EAPO-procedure, waarin de schuldeiser en de schuldenaar met betrekking tot de uitvaardiging van een bewarende maatregel per definitie tegenover elkaar staan. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">17</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kortom, wanneer een nationale rechter in de uitvaardigingsfase een verzoek om een prejudiciële beslissing indient, wordt de schuldenaar door het Hof in kennis gesteld van dat verzoek en mag hij deelnemen aan de prejudiciële procedure. Dit heeft per definitie tot gevolg dat de schuldenaar voortijdig ontdekt dat een op zijn rekening(en) gericht verzoek om een bevel tot conservatoir beslag aanhangig is bij de nationale rechter. In casu is dit met betrekking tot Mr Green in feite gebeurd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dit is mijns inziens een ongelukkige situatie, aangezien het risico dat de wetgever met artikel 11 van de EAPO-verordening heeft willen beperken – namelijk het risico dat de schuldenaar de beoogde tegoeden verbergt of verspilt voordat het bevel wordt uitgevoerd – nu juist weer is ontstaan. De schuldeiser die het verzoek heeft ingediend, zou hierdoor onherstelbare schade kunnen lijden, hetgeen in strijd is met zijn recht op een doeltreffende voorziening in rechte in de zin van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Ook de nuttige werking van het bij artikel 267 VWEU ingevoerde stelsel wordt ondermijnd. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">18</a>
</span>) Het zou namelijk kunnen dat de prejudiciële beslissing van het Hof uiteindelijk weinig nut heeft voor de nationale rechter in de betrokken zaak, in het bijzonder wanneer het op grond van die beslissing rechtmatig wordt geacht om een bevel tot conservatoir beslag uit te vaardigen, maar de schuldenaar zijn vermogen ondertussen heeft verborgen of verspild waardoor de tenuitvoerlegging van dat bevel geen doel treft.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een dergelijke situatie zou zich in de toekomst niet meer mogen voordoen. Er moet een pragmatische oplossing worden gevonden die i) het recht van nationale rechters om prejudiciële verzoeken in te dienen met betrekking tot de voorwaarden van de EAPO-verordening waarborgt (hetgeen ook van wezenlijk belang is voor het waarborgen van de uniforme toepassing van dit instrument binnen de gehele Unie) en tegelijkertijd ii) de doeltreffendheid van de EAPO-verordening en de belangen van de schuldeiser beschermt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een mogelijke oplossing zou kunnen zijn dat het Hof artikel 23 van het Statuut en artikel 96, lid 1, onder a), van het Reglement voor de procesvoering aldus (her)uitlegt dat wanneer een nationale rechter in de uitvaardigingsfase een verzoek om een prejudiciële beslissing met betrekking tot de EAPO-verordening indient, aan de schuldenaar – hoewel hij formeel een „partij in het hoofdgeding” is – geen kennis mag worden gegeven van dat verzoek en hij a fortiori niet het recht mag hebben om bij het Hof opmerkingen in te dienen. Deze benadering heeft een bepaalde „symmetrische” logica, die op het eerste gezicht aantrekkelijk lijkt: „partijen” (zoals de schuldenaar) zouden aan de prejudiciële procedure kunnen deelnemen indien en voor zover zij dat in het hoofdgeding kunnen. Toch denk ik niet dat een dergelijke oplossing haalbaar of passend is.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zij staat duidelijk haaks op de bewoordingen van artikel 23 van het Statuut en artikel 96, lid 1, onder a), van het Reglement voor de procesvoering, die aan alle „partijen” in een nationale procedure het recht verlenen om in kennis te worden gesteld van een verzoek om een prejudiciële beslissing dat in de loop van die procedure is ingediend en om opmerkingen bij het Hof in te dienen. Er is niet voorzien in een uitzondering voor personen die niet in kennis zijn gesteld van het hoofdgeding en/of die niet het recht hebben om voor de verwijzende rechter te verschijnen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">19</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien wil ik eraan herinneren dat de opstellers van artikel 23 van het Statuut en artikel 96, lid 1, onder a), van het Reglement voor de procesvoering de deelname van de „partijen in het hoofdgeding” aan de prejudiciële procedure hebben toegestaan ter waarborging van hun recht om te worden gehoord, dat zij hebben in het kader van hun (door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten beschermde) grondrecht op een eerlijk proces. De uitlegging van het Unierecht die het Hof in antwoord op een verzoek om een prejudiciële beslissing geeft, heeft doorgaans immers een belangrijke of zelfs beslissende invloed op de uitkomst van de nationale procedure. Een uitzondering in de uitvaardigingsfase voor „partijen” die de rol van schuldenaar hebben, zou in het licht van deze doelstelling aanvechtbaar zijn.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met name in het kader van procedures op nationaal niveau over het bevel tot conservatoir beslag wordt het recht van de schuldenaar om te worden gehoord slechts opgeschort (tot na de uitvoering van het bevel). De schuldenaar zal uiteindelijk (in de herzieningsfase) de gelegenheid krijgen om de nationale rechter ervan te overtuigen dat in feite niet is voldaan aan de voorwaarden voor het uitvaardigen van het bevel.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Indien de nationale rechter daarentegen in de uitvaardigingsfase een verzoek om een prejudiciële beslissing indient en de schuldenaar noch in kennis wordt gesteld van dat verzoek, noch opmerkingen bij het Hof kan indienen, zal het Hof een bindende uitlegging aan de EAPO-verordening geven die de rechtmatigheid van het gewenste bevel tot conservatoir beslag hoogstwaarschijnlijk definitief zal bepalen, zonder dat de schuldenaar nog enige gelegenheid krijgt om zijn opvattingen daarover kenbaar te maken. Deze uitlegging is voor de rest van de EAPO-procedure bindend voor de nationale rechter. Indien deze uitlegging de belangen van de schuldenaar schaadt, krijgt hij in de herzieningsfase niet echt de gelegenheid om voor de nationale rechter of het Hof een andere uitlegging te bepleiten (behalve in het onwaarschijnlijke geval dat hij de nationale rechter ervan weet te overtuigen om in die fase opnieuw een verwijzingsbeslissing te geven over hetzelfde punt of dezelfde punten van Unierecht). In dit opzicht wordt de schuldenaar het recht om te worden gehoord ontzegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Mijns inziens zouden nationale rechters er beter aan doen om in de uitvaardigingsfase geen verzoeken om een prejudiciële beslissing in te dienen, maar dit zo nodig pas na de eventuele uitvoering van het bevel tot conservatoir beslag te doen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">20</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de uitvaardigingsfase hoeft een nationale rechter geen absolute zekerheid te hebben dat volledig is voldaan aan de voorwaarden van de EAPO-verordening voor het uitvaardigen van een bevel tot conservatoir beslag. Wat bijvoorbeeld de voorwaarde van artikel 7, lid 1, van deze verordening betreft, dient de nationale rechter, zoals in de volgende onderdelen zal worden uiteengezet, het bevel uit te vaardigen wanneer de schuldeiser voldoende bewijsmateriaal heeft verstrekt waaruit blijkt dat er een reëel risico bestaat voor de inning van zijn vordering. Op dat moment hoeft nog geen volledig bewijs te worden geleverd en kan enige mate van onzekerheid blijven bestaan. Hetzelfde principe geldt voor de uitlegging van die voorwaarde: wanneer de door de schuldeiser naar voren gebrachte uitlegging in het licht van de rechtspraak van het Hof inzake artikel 7, lid 1, gegrond lijkt en al met al aan de voorwaarde is voldaan, moet eventuele resterende twijfel van de nationale rechter over de precieze betekenis ervan worden aangehouden voor een latere toetsing en moet het bevel tot conservatoir beslag worden uitgevaardigd. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">21</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In feite is de beslissing die de nationale rechter in de uitvaardigingsfase geeft, immers slechts „voorlopig”. In de herzieningsfase zal de rechtmatigheid van het uitgevaardigde bevel tot conservatoir beslag namelijk opnieuw worden onderzocht door dezelfde nationale rechter. In die fase zal een diepgaand en contradictoir debat over deze voorwaarden plaatsvinden. Indien dit debat de twijfels van de nationale rechter bevestigt, kan hij dienaangaande een verzoek om een prejudiciële beslissing indienen teneinde de definitieve uitlegging van deze voorwaarden te verkrijgen. Pas daarna zal de nationale rechter een definitieve en volledige beslissing geven over de rechtmatigheid van het bevel tot conservatoir beslag, in voorkomend geval in het licht van de door het Hof gegeven uitlegging.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Als tegenargument kan worden aangevoerd dat de fase waarin het bevel tot conservatoir beslag wordt herzien, niet ambtshalve wordt doorlopen, maar alleen indien de schuldenaar op grond van artikel 33 van de EAPO-verordening om intrekking van die maatregel verzoekt. Een nationale rechterlijke instantie – met name een rechterlijke instantie die onder artikel 267, derde alinea, VWEU valt en dus verplicht is om vragen van Unierecht voor te leggen aan het Hof, kan op goede gronden bezorgd zijn dat zij, wanneer zij in de uitvaardigingsfase geen verzoek om een prejudiciële beslissing indient, het gevaar loopt daartoe later geen gelegenheid meer te krijgen in het geval dat de schuldenaar het bevel tot conservatoir beslag niet betwist.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Niettemin moet, ten eerste, worden opgemerkt dat de kans dat een schuldenaar niet om intrekking van het bevel verzoekt, relatief klein is. Schuldenaren zullen een maatregel als de bevriezing van hun banktegoeden in de regel niet zo vaak negeren. Ook wordt bij de uitvaardiging van een bevel tot conservatoir beslag in de beslissing die aan de schuldenaar wordt meegedeeld uitdrukkelijk gewezen op het feit dat hij om intrekking kan verzoeken. Bovendien maakt dit instrument het de schuldenaar bijzonder gemakkelijk om dit te doen. Er kan op elk moment om intrekking worden verzocht met behulp van een eenvoudig standaardformulier. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">22</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten tweede kan een zorgvuldige en creatieve toepassing van de bepalingen van de EAPO-verordening een doeltreffend procedureel middel zijn in het onwaarschijnlijke geval dat een nationale rechter werkelijk vreest dat de schuldenaar mogelijk niet zal reageren. In het bijzonder biedt artikel 35, lid 2, van deze verordening de uitvaardigende rechter de mogelijkheid om, wanneer zijn nationale procesrecht dit toestaat, het bevel tot conservatoir beslag ambtshalve in te trekken wanneer „de omstandigheden zijn veranderd”. Deze uitdrukking is in de EAPO-verordening niet gedefinieerd of beperkt en is mijns inziens ruim genoeg om situaties te omvatten waarin het Hof na de uitvaardiging van het bevel een uitlegging aan deze verordening geeft die van invloed is op de rechtmatigheid van de vastgestelde maatregel. Bijgevolg kan de nationale rechter i) een bevel tot conservatoir beslag uitvaardigen, vervolgens ii) een verzoek om een prejudiciële beslissing indienen om overeenkomstig artikel 35, lid 2, van de verordening de rechtmatigheid van het bevel ambtshalve te toetsen, en iii) deze maatregel intrekken of bevestigen, naargelang van het antwoord van het Hof.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik geef toe dat de door mij voorgestelde oplossing tot gevolg kan hebben dat de schuldenaar te maken krijgt met een langere periode – even lang als de prejudiciële procedure – waarin zijn rekening bevroren blijft op grond van een bevel tot conservatoir beslag dat kan zijn gebaseerd op een uitlegging van het Unierecht die uiteindelijk onjuist wordt geacht. Het Hof zou echter rekening kunnen houden met de precaire situatie van de schuldenaar door voorrang te geven aan verzoeken om een prejudiciële beslissing die betrekking hebben op de EAPO-verordening. Bovendien kan het Hof in uitzonderlijke gevallen, waarin een bevel tot conservatoir beslag de mogelijkheden van de schuldenaar om in zijn basisbehoeften te voorzien ernstig zou beperken, gebruikmaken van de prejudiciële spoedprocedure (PPU) of op zijn minst van de versnelde prejudiciële procedure (PPA), waarbij de duur van de procedure voor het Hof op verschillende manieren wordt verkort tot slechts enkele weken.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 7 van de EAPO-verordening bevat de materiële voorwaarden voor de uitvaardiging van een bevel tot conservatoir beslag. Deze verschillen naargelang de schuldeiser ten tijde van de indiening van zijn verzoek een executoriale titel heeft verkregen op grond waarvan de schuldenaar de onderliggende vordering moet voldoen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wanneer de schuldeiser reeds een dergelijke titel heeft verkregen, zoals in het geval van TQ, is alleen artikel 7, lid 1, van toepassing. Volgens deze bepaling dient het aangezochte gerecht het bevel tot conservatoir beslag uit te vaardigen indien „de schuldeiser voldoende bewijsmateriaal heeft verstrekt om het gerecht ervan te overtuigen dat er dringend behoefte bestaat aan een [dergelijke] bewarende maatregel [...], gelet op het reële risico dat, zonder een dergelijke maatregel, de latere inning van de vordering van de schuldeiser jegens de schuldenaar onmogelijk wordt gemaakt of wordt bemoeilijkt”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De verwijzende rechter vraagt zich af of in dit verband rekening kan worden gehouden met „handelingen van de schuldenaar van drie jaar of langer geleden” en „hindernissen bij de tenuitvoerlegging van de beslissing in de lidstaat van de schuldenaar”. In deze ietwat specifieke vraag komen de omstandigheden tot uitdrukking die TQ ter onderbouwing van zijn verzoek om een bevel tot conservatoir beslag heeft aangehaald en die zijn samengevat in punt 15 van deze conclusie, te weten: i) de beëindiging van een overeenkomst met een Oostenrijkse betalingsdienstverlener (Dimoco Europe) door Mr Green in 2021, en ii) de vaststelling van artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen door de Maltese wetgever.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik ben van mening dat het Hof zijn antwoord niet op een dergelijke specifieke reeks feiten moet afstemmen, maar de onderhavige vraag meer algemeen moet benaderen, temeer daar het artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening nog niet eerder heeft uitgelegd. In de volgende onderdelen zal ik uiteenzetten dat het Hof daartoe volgens mij een algemene verduidelijking moet geven van i) de betekenis van de in die bepaling neergelegde voorwaarde ii) de soorten bewijsmateriaal die een schuldeiser kan aandragen om aan te tonen dat aan deze voorwaarde is voldaan. In dit verband moet ook worden ingegaan op de mogelijke relevantie van de omstandigheden die de verwijzende rechter in zijn vraag heeft vermeld. Een dergelijk antwoord zal niet alleen de verwijzende rechter helpen, maar ook de kans verkleinen dat andere rechters in toekomstige zaken verzoeken om een prejudiciële beslissing over artikel 7, lid 1, indienen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">„Dringend behoefte” aan een bevel tot conservatoir beslag</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik begin met het voor de hand liggende. Aangezien artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening niet naar het nationale recht van de lidstaten verwijst, moet deze bepaling autonoom worden uitgelegd, zodat de uniforme toepassing ervan binnen de gehele Unie wordt gewaarborgd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voorts moet er volgens mij, gelet op de toelichting in de verwijzingsbeslissing en het debat voor het Hof, worden ingegaan op twee onderling samenhangende kwesties met betrekking tot de uitlegging van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening, die van cruciaal belang zijn voor de doeltreffende werking van het bij dat instrument ingevoerde stelsel.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten eerste stelt artikel 7, lid 1, anders dan de verwijzende rechter heeft verondersteld en Mr Green en de Maltese regering hebben opgemerkt, geen twee afzonderlijke voorwaarden, te weten een „dringende behoefte” aan een bevel tot conservatoir beslag en een „reëel risico” dat zonder een dergelijke maatregel de latere inning van de vordering van de schuldeiser onmogelijk wordt gemaakt of wordt bemoeilijkt. Uit de bewoordingen van deze bepaling volgt eerder ondubbelzinnig dat deze uitdrukkingen twee onscheidbare elementen van één enkele voorwaarde vormen: de schuldeiser moet aantonen dat er „dringend behoefte bestaat” aan de maatregel, „gelet op” (dat wil zeggen „wegens”) het „reële risico” voor de latere inning van zijn vordering. Dit is in wezen de voorwaarde „periculum in mora” („in uitstel ligt gevaar” of „spoedeisendheid”), die bij veel rechtsmiddelen geldt. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">23</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten tweede moet het „reële risico” van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening, zoals de verwijzende rechter ditmaal terecht aanneemt en zoals ook is betoogd door de belanghebbenden die opmerkingen bij het Hof hebben ingediend (behalve door de Belgische regering), aldus worden opgevat dat het in wezen betrekking heeft op het risico dat de schuldenaar maatregelen neemt – zoals het verspillen, verbergen of vernietigen van tegoeden, of het vervreemden ervan onder de waarde – om de betaling van de schuld te ontlopen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het is juist dat de bewoordingen van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening op dit punt dubbelzinnig zijn. Zoals gezegd, verwijzen zij enkel naar een „reëel risico” dat de latere inning van de vordering van de schuldeiser „onmogelijk wordt gemaakt of wordt bemoeilijkt”. Op zichzelf beschouwd zouden deze vage bewoordingen niet alleen het risico kunnen omvatten dat een (onwillige) schuldenaar maatregelen neemt om de betaling te ontlopen, maar ook (zoals de Belgische regering betoogt) elke andere „reële” bedreiging voor de inning van de vordering, zoals het risico dat een (welwillende) schuldenaar vóór de tenuitvoerlegging insolvent is geraakt doordat hij zich bij de gewone gang van zijn bedrijf in een moeilijke of verslechterende financiële situatie bevindt of doordat hij meerdere schuldeisers moet betalen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit overweging 14 van de EAPO-verordening blijkt echter dat de wetgever de restrictievere uitlegging voor ogen had die is uiteengezet in punt 50 van deze conclusie. Meer in het bijzonder preciseert de derde alinea van die overweging dat een bevel tot conservatoir beslag slechts gerechtvaardigd is wanneer zonder een dergelijke maatregel de latere inning van de vordering van de schuldeiser waarschijnlijk verhinderd of ernstig bemoeilijkt zou worden „wegens het reële risico dat de schuldenaar, tegen de tijd dat de schuldeiser de bestaande of een toekomstige rechterlijke beslissing ten uitvoer kan doen leggen, zijn tegoeden zal hebben verspild, verborgen of vernietigd, dan wel onder de waarde, in ongebruikelijke mate of door ongebruikelijke handelingen, zal hebben vervreemd”. De vierde alinea bevestigt deze benadering door duidelijk te maken dat „het loutere feit dat de schuldenaar meer dan één schuldeiser heeft” of „het loutere feit dat de schuldenaar zich in een moeilijke of verslechterende financiële situatie bevindt”, op zichzelf niet kan worden beschouwd als bewijs dat voldoende grond oplevert voor een bevel tot conservatoir beslag.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De ontstaansgeschiedenis van de EAPO-verordening bevestigt de bedoeling van de wetgever op dit punt. Aanvankelijk, in het toenmalige artikel 7, lid 1, onder b), van het voorstel van de Commissie voor de EAPO-verordening, was de voorwaarde „periculum in mora” in ruimere bewoordingen geformuleerd: „dat [...] de latere tenuitvoerlegging [...] waarschijnlijk zal worden belemmerd of wezenlijk moeilijker zal worden gemaakt, met name vanwege het reële gevaar dat de verweerder tegoeden op een of meer bankrekeningen waarop conservatoir beslag moet worden gelegd, wegneemt, verbergt dan wel daarover beschikt”. Bij de onderhandelingen in de Raad waren sommige delegaties er voorstander van om deze ruime benadering te handhaven, maar de meeste delegaties waren van mening dat, gezien het feit dat een bevel tot conservatoir beslag voor een schuldenaar „draconische” gevolgen kan hebben – in de zin dat het bevel het grondrecht op eigendom van de schuldenaar ernstig beperkt en zelfs zijn economische activiteit lam kan leggen – een „goed evenwicht” moet worden gevonden tussen de belangen van de schuldeiser en die van de schuldenaar. Derhalve werd overeengekomen dat een dergelijke maatregel uitsluitend mag worden toegekend wanneer er een „reëel risico” bestaat dat de schuldenaar maatregelen neemt om de betaling te ontlopen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">24</a>
</span>) De voorwaarde „periculum in mora” moest dienovereenkomstig worden geformuleerd. Nadat artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening diverse malen was herschreven, werd uiteindelijk besloten dat i) de bepaling zelf kort zou worden gehouden en deze enkel zou verwijzen naar het bestaan van een „reëel risico” voor de tenuitvoerlegging, terwijl ii) „specifieke toelichtende verduidelijkingen” met betrekking tot de aard van dat risico in een overweging zouden worden opgenomen – dit is uiteindelijk overweging 14 geworden. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">25</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gelet op een en ander moet worden geconcludeerd dat artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening één enkele voorwaarde stelt, die overeenkomt met het traditionele begrip „periculum in mora”. Gelezen in het licht van overweging 14 van deze verordening moet deze bepaling aldus worden uitgelegd dat aan de betrokken voorwaarde is voldaan wanneer de schuldeiser voldoende bewijsmateriaal heeft overgelegd om het aangezochte gerecht ervan te overtuigen dat er dringend behoefte bestaat aan een bevel tot conservatoir beslag omdat er sprake is van een reëel risico dat, indien de maatregel niet wordt uitgevaardigd, de schuldenaar, tegen de tijd dat de schuldeiser een bestaande of toekomstige rechterlijke beslissing ten uitvoer kan leggen, zijn tegoeden zal hebben verspild, verborgen of vernietigd, dan wel onder de waarde zal hebben vervreemd, waardoor de inning van de vordering van de schuldeiser onmogelijk wordt gemaakt of op zijn minst wordt bemoeilijkt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Waaruit kan een dergelijke „dringende behoefte” blijken?</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals in artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening wordt benadrukt, is het aan de schuldeiser om „voldoende bewijsmateriaal” over te leggen waaruit blijkt dat er in het betrokken geval een „reëel risico” bestaat dat de schuldenaar, indien het gewenste bevel tot conservatoir beslag niet wordt uitgevaardigd, zijn tegoeden zal hebben verspild, verborgen of vernietigd dan wel onder de waarde zal hebben vervreemd tegen de tijd dat de schuldeiser een bestaande of toekomstige rechterlijke beslissing ten uitvoer kan leggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de op de schuldeiser rustende bewijslast moet echter het in punt 53 van deze conclusie genoemde „goede evenwicht” tot uitdrukking komen. Enerzijds kan, anders dan de Maltese regering stelt, niet van de schuldeiser worden geëist dat hij volledig bewijs levert dat de schuldenaar van plan is de betaling te ontlopen of dat reeds probeert. Een dergelijk voorwaarde zou in de praktijk vaak niet kunnen worden vervuld en zou het nut van de EAPO-verordening ernstig ondermijnen. Anderzijds, kan, om te voorkomen dat een bevel tot conservatoir beslag wordt uitgevaardigd tegen een schuldenaar die niet van plan is om de betaling te ontlopen, het verzoek van de schuldeiser ook niet berusten op loutere vermoedens of algemene beweringen. Mijns inziens bestaat de „evenwichtige” benadering erin dat van de schuldeiser wordt verlangd dat hij concrete aanwijzingen overlegt die het redelijk waarschijnlijk maken dat, indien het bevel niet wordt uitgevaardigd, de schuldenaar zijn tegoeden zal hebben verspild, verborgen of vernietigd dan wel onder de waarde zal hebben vervreemd tegen de tijd dat tenuitvoerleggingsmaatregelen kunnen worden genomen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De omstandigheden die in de vierde alinea van overweging 14 van de EAPO-verordening worden opgesomd, kunnen dergelijke aanwijzingen vormen. Logischerwijs bevat deze opsomming met name vermogenshandelingen van de schuldenaar die „ongebruikelijk” lijken, dat wil zeggen geen economische of zakelijke redenen lijken te hebben – bijvoorbeeld „geldopnames van rekeningen en uitgaven” door de schuldenaar die geen verband lijken te houden met „de gewone gang van zijn bedrijf of met courante gezinskosten”. Dergelijk gedrag kan een redelijk vermoeden doen ontstaan dat de schuldenaar daadwerkelijk stappen onderneemt om zijn tegoeden te verbergen of uit te putten. Deze opsomming zal hieronder nader worden besproken. Voor nu kan worden volstaan met de opmerking dat het, zoals de uitdrukking „bijvoorbeeld” in deze alinea aangeeft, geen limitatieve, maar slechts een illustratieve opsomming betreft. Zoals de Commissie terecht opmerkt, kan elk element dat, afzonderlijk of in samenhang met andere elementen, kan wijzen op een „reëel risico” dat de schuldenaar mogelijk de betaling probeert te ontlopen, een relevant bewijselement vormen. Uit het vervolg van deze alinea blijkt ook dat de nationale rechterlijke instanties per geval een „algemene inschatting” moeten maken van alle omstandigheden waarop de schuldeisers zich in dit verband beroepen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In casu staat het niet aan het Hof, maar aan de verwijzende rechter om een dergelijke „algemene inschatting” te maken op basis van het bewijsmateriaal dat TQ tot staving van zijn verzoek heeft overgelegd. Niettemin moeten aan de verwijzende rechter alle uitleggingsgegevens met betrekking tot het Unierecht worden verschaft die voor die inschatting van nut kunnen zijn, aangezien de onderhavige zaak de eerste is die betrekking heeft op artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ik begin met de meest opvallende omstandigheid waarop TQ zich beroept, namelijk de vaststelling door de Maltese wetgever van artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen – die door de verwijzende rechter in zijn vraag wordt omschreven als „hindernissen bij de tenuitvoerlegging van de beslissing in de lidstaat van de schuldenaar”. Anders dan Mr Green en de Maltese regering betogen, is dit element mijns inziens zonder meer relevant voor de „algemene inschatting” die de verwijzende rechter moet maken.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het enkele feit dat de schuldenaar vermogen aanhoudt in een andere lidstaat dan die van het gerecht dat de titel aan de schuldeiser heeft afgegeven, of dat de schuldenaar zijn vermogen van de ene lidstaat naar de andere heeft overgebracht of aan het overbrengen is, volstaat in beginsel niet om aan te tonen dat er sprake is van een „reëel risico” voor de inning van de vordering van de schuldeiser. Op die manier kan de schuldenaar namelijk, ongeacht zijn bedoelingen in dit verband, de betaling van zijn schulden normaal gesproken niet ontlopen. In die andere lidstaat kan de schuldeiser deze titel in de regel immers, op grond van de mechanismen van de Brussel I bis-verordening, bijna even gemakkelijk ten uitvoer leggen als hij dat in de lidstaat van herkomst had kunnen doen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">26</a>
</span>) Krachtens de regels van die verordening en overeenkomstig het beginsel van wederzijds vertrouwen waarop zij zijn gebaseerd, is een in een lidstaat gegeven rechterlijke beslissing of verleden authentieke akte in beginsel van rechtswege uitvoerbaar in alle andere lidstaten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals de Belgische regering en de Commissie betogen, is dit echter anders wanneer een lidstaat een wettelijke regeling vaststelt (in casu artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen) die zijn rechterlijke instanties verplicht om buitenlandse beslissingen, zoals de beslissing tot toewijzing van de vordering van de schuldeiser, op zijn grondgebied niet uitvoerbaar te verklaren.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De vraag of artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen verenigbaar is met de Brussel I bis-verordening – een vraag waarover tijdens de behandeling van de zaak voor het Hof uitvoerig is gediscussieerd – doet voor de onderhavige analyse niet ter zake. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">27</a>
</span>) Momenteel is relevant dat de Prim’Awla tal-Qorti Ċivili zich gebonden lijkt te achten aan deze bepaling. Naar verluidt zijn er tegen deze beslissingen beroepen ingesteld bij de Qorti ta’ l-Appell (rechter in tweede aanleg, Malta), die te zijner tijd een ander standpunt zou kunnen innemen. Hoe dan ook bestaat er op zijn minst een redelijke kans dat de vordering van TQ door het bestaan van deze wet in Malta niet kan worden geïnd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De tegoeden die de schuldenaar in de betrokken lidstaat aanhoudt – in het geval van kansspelondernemingen die in die lidstaat zijn gevestigd en vanuit die lidstaat opereren, waarschijnlijk het grootste deel van hun tegoeden – worden feitelijk voor de schuldeiser „verborgen”, aangezien er in die lidstaat geen tenuitvoerleggingsmaatregelen tegen de schuldenaar kunnen worden genomen. En ofschoon een wettelijke regeling als artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen, zoals de Maltese regering betoogt, niets afdoet aan de mogelijkheid voor de schuldeiser om zijn rechterlijke beslissing in andere lidstaten ten uitvoer te laten leggen, zet deze regeling, zoals TQ aanvoert, de schuldenaar er echter ook toe aan om de eventuele tegoeden die hij in die andere lidstaten aanhoudt over te brengen naar de betrokken lidstaat, en zodoende zijn vermogen volledig voor de schuldeiser te „verbergen”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Anders dan Mr Green en de Maltese regering betogen, doet de inaanmerkingneming van een dergelijk element geen afbreuk aan het door de wetgever beoogde „goede evenwicht” tussen de belangen van de schuldeiser en die van de schuldenaar. Zoals hierboven is aangegeven, beoogt de EAPO-verordening de schuldeiser niet tegen elk mogelijk risico voor de inning van zijn vordering te beschermen, maar tegen het risico dat de schuldenaar de betaling ontloopt; dit betekent echter niet dat handelingen die de schuldenaar in het verleden heeft verricht of aan het verrichten is, als enige in aanmerking kunnen worden genomen bij de beoordeling van dat risico. De in overweging 14, vierde alinea, van de EAPO-verordening genoemde elementen duiden logischerwijs – grotendeels (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-28" href="#t-28">28</a>
</span>) – op gedragingen van de schuldenaar, maar zij zijn, zoals gezegd, slechts illustratief. Om het bevel tot conservatoir beslag zijn doel te laten bereiken, moet het risico dat de schuldenaar de betaling ontloopt realistisch worden beoordeeld. Dit betekent dat alle indicatoren die overwegend op een dergelijk risico wijzen, in aanmerking moeten worden genomen. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-29" href="#t-29">29</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals de Commissie opmerkt, volstaat een dergelijke omstandigheid op zich echter niet om te voldoen aan de voorwaarde „periculum in mora” van artikel 7, lid 1, van de EAPO-verordening. In dit verband kan immers in abstracto niet redelijkerwijs worden aangenomen dat elke Maltese kansspelonderneming misbruik zal maken van de gelegenheid die artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen biedt en zijn gehele vermogen in Malta zal „verbergen” om vorderingen tot terugbetaling van spelers – zoals die van TQ – te ontlopen. Dit is mijns inziens afhankelijk van een „algemene inschatting” – per geval – van andere elementen die erop wijzen dat er een redelijke kans bestaat dat, indien het bevel tot conservatoir beslag niet wordt uitgevaardigd, de betrokken onderneming dit zou kunnen doen (hetgeen dan weer zou rechtvaardigen dat eventuele tegoeden die deze onderneming in andere lidstaten aanhoudt, worden „bevroren” om dit risico tegen te gaan). Dit brengt mij bij de andere specifieke omstandigheden van het hoofdgeding.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de eerste plaats is, zoals uit overweging 14, vierde alinea, van de EAPO-verordening blijkt, „de handelwijze van de schuldenaar met betrekking tot de schuldvordering” in dit verband relevant. In casu weigert Mr Green uitdrukkelijk om gevolg te geven aan de definitieve beslissingen van de Oostenrijkse rechterlijke instanties in het voordeel van TQ en is er alle reden om aan te nemen – niet in het minst omdat Mr Green dit voor het Hof heeft verklaard – dat deze onderneming artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen zal inroepen om zich tegen de tenuitvoerlegging van die beslissingen in Malta te verzetten. Zoals de Belgische regering terecht opmerkt, kunnen dergelijke elementen in het kader van de „algemene inschatting” mede aantonen dat het vereiste „reële risico” bestaat.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de tweede plaats kunnen volgens de vierde alinea van die overweging ook „de aard van zijn vermogen” en „recent door hem verrichte vermogenshandelingen” relevant zijn. Ondernemingen die bijvoorbeeld in meerdere lidstaten onroerend goed bezitten, kunnen dat niet altijd gemakkelijk vervreemden; zij kunnen hun vermogen dus niet volledig in Malta „verbergen”. De kans dat dit gebeurt, is echter groter wanneer de schuldeiser een vordering heeft op een onderneming die vanuit de betrokken lidstaat online opereert en elders weinig tot geen vermogen aanhoudt. In die context kunnen stappen van de onderneming met betrekking tot vermogen, zoals de overschrijving van tegoeden van de onderneming naar bankrekeningen in andere lidstaten of de sluiting van dergelijke bankrekeningen, aanwijzingen vormen voor een risico van „verbergen”, voor zover deze stappen „ongebruikelijk” lijken, dat wil zeggen geen economische of zakelijke redenen lijken te hebben.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Evenzo kan in dit geval rekening worden gehouden met de beëindiging door Mr Green van haar handelsrelatie met een betalingsdienstverlener (Dimoco Europe) in Oostenrijk, waardoor het tegoed dat deze onderneming bij die dienstverlener had, werd overgeschreven. Met name in het geval van online opererende ondernemingen die weinig of geen fysiek vermogen in de lidstaten van bestemming aanhouden, kan een tegoed bij een dergelijke betalingsdienstverlener een van de weinige vermogensbestanddelen zijn die zij buiten hun lidstaat van vestiging hebben. Zoals de Commissie aanvoert, kan een dergelijke opzegging, voor zover zij „ongebruikelijk” lijkt, wijzen op een algemenere strategie van de schuldenaar om zijn gehele vermogen in Malta te „verbergen”. Er moet echter een temporeel verband bestaan tussen de twee feiten. Daarom verwijst overweging 14 van de EAPO-verordening naar „recent door [de schuldenaar] verrichte vermogenshandelingen”. Een handeling die te ver in de tijd verwijderd ligt, kan er niet op wijzen dat het risico nog steeds bestaat op het moment dat het verzoek om een bevel tot conservatoir beslag wordt behandeld. Dit moet echter worden bepaald in samenhang met de overige omstandigheden die bij de „algemene inschatting” in aanmerking worden genomen. Het staat in casu aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Alvorens mijn conclusie te nemen wil ik op een laatste punt ingaan waarover tijdens de behandeling van de zaak voor het Hof veel is gediscussieerd, namelijk het tijdstip waarop TQ om een bevel tot conservatoir beslag verzoekt. Zijn vordering is vermoedelijk ontstaan in 2019 (toen hij deelnam aan de kansspelen die Mr Green aanbood); Mr Green heeft de overeenkomst met Dimoco Europe beëindigd in februari 2021; de beslissingen van de Oostenrijkse rechterlijke instanties waarbij de vordering van TQ is toegewezen, zijn definitief en uitvoerbaar geworden op 13 april 2022, en artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen is vastgesteld op 12 juni 2023. TQ heeft het verzoek echter pas ingediend op 13 februari 2024. Mr Green en de Maltese regering voeren aan dat deze vertraging als zodanig rechtvaardigt dat het gewenste bevel tot conservatoir beslag niet wordt uitgevaardigd. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-30" href="#t-30">30</a>
</span>)
      </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De EAPO-verordening legt een schuldeiser evenwel geen verplichting op om zijn verzoek precies op het tijdstip in te dienen waarop een „reëel risico” voor de inning van zijn vordering ontstaat. De enige relevante vraag is of dit „risico” op het moment dat de schuldeiser zijn verzoek indient, nog steeds bestaat. De vraag of hij zijn verzoek eerder had kunnen indienen, is op zich niet van wezenlijk belang. Ik geef toe dat, zoals hierboven reeds werd opgemerkt, het feit dat bepaalde elementen van meerdere jaren geleden dateren naargelang de omstandigheden een aanwijzing kan zijn dat het betrokken risico niet meer bestaat – hetzij omdat niets erop wijst dat de schuldenaar maatregelen zal blijven nemen om zich aan de tenuitvoerlegging te onttrekken, hetzij omdat de schuldenaar reeds dergelijke maatregelen heeft genomen en een bevel tot conservatoir beslag geen nuttige werking meer kan hebben. Het staat in casu echter aan de verwijzende rechter om dit vast te stellen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Conclusie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag van het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien te beantwoorden als volgt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-93" title="page-24">
      „Artikel 7, lid 1, van verordening (EU) nr. 655/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 tot vaststelling van een procedure betreffende het Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen om de grensoverschrijdende inning van schuldvorderingen in burgerlijke en handelszaken te vergemakkelijken
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-94" title="page-24">
      moet aldus worden uitgelegd dat
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-95" title="page-24">
      aan de in deze bepaling neergelegde voorwaarde is voldaan wanneer de schuldeiser voldoende bewijsmateriaal heeft overgelegd om het aangezochte gerecht ervan te overtuigen dat er dringend behoefte bestaat aan een bevel tot conservatoir beslag omdat er sprake is van een reëel risico dat, indien de maatregel niet wordt uitgevaardigd, de schuldenaar, tegen de tijd dat de schuldeiser een bestaande of toekomstige rechterlijke beslissing ten uitvoer kan leggen, zijn tegoeden zal hebben verspild, verborgen of vernietigd, dan wel onder de waarde zal hebben vervreemd, waardoor de inning van de vordering van de schuldeiser onmogelijk wordt gemaakt of op zijn minst wordt bemoeilijkt.”
    </p>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Oorspronkelijke taal: Engels.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">2</a>
</span>) Zie reeds mijn conclusies in de zaken Wunner (C‑77/24, EU:C:2025:432) en European Lotto and Betting en Deutsche Lotto- und Sportwetten (C‑440/23, EU:C:2025:668). Ik zal in onderhavige conclusie de context nogmaals kort toelichten om de opmerkingen van de belanghebbenden in die zaken weer te geven.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">3</a>
</span>) Deze rechterlijke instanties ontlenen hun bevoegdheid aan de forum-actorisregel, die ten behoeve van de consument is neergelegd in artikel 18, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1) (hierna: „Brussel I bis-verordening”).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">4</a>
</span>) Zie https://parlament.mt/14th-leg/acts/act-xxi-of-2023/ (laatstelijk geraadpleegd op 7 september 2025).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">5</a>
</span>) Zie L-Att tal-2023 li jemenda l-Att dwar il-Logħob (wet tot wijziging van de wet op de kansspelen, 2023), Supplement to the Malta Government Gazette, nr. 21071, van 16 juni 2023 – deel A, blz. 473. L-Att dwar il-Logħob (wet op de kansspelen), Supplement to the Malta Government Gazette, nr. 19991, van 15 mei 2018 – deel A, blz. 509 (hierna: „Maltese wet op de kansspelen”).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">6</a>
</span>) Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 tot vaststelling van een procedure betreffende het Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen om de grensoverschrijdende inning van schuldvorderingen in burgerlijke en handelszaken te vergemakkelijken (PB 2014, L 189, blz. 59) (hierna: „EAPO-verordening”).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">7</a>
</span>) Zie artikel 6 van de EAPO-verordening.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">8</a>
</span>) Zie de overwegingen 4, 5, 7 en 47 alsook artikel 1, lid 1, van de EAPO-verordening.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">9</a>
</span>) Zie artikel 22 van de EAPO-verordening.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">10</a>
</span>) Zie overwegingen 1‑5 van de EAPO-verordening.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">11</a>
</span>) Zie artikel 1, lid 1, van de EAPO-verordening. Niet in deze verordening geregelde procedurekwesties worden overgelaten aan het nationale recht van de aangezochte rechter (zie artikel 46, lid 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">12</a>
</span>) In de eerste plaats is de vordering van TQ „geldelijk” omdat zij „een vordering tot betaling van een bepaalde [...] geldschuld” is (zie artikel 4, punt 5, van de EAPO-verordening). In de tweede plaats betreft deze vordering „burgerlijke en handelszaken”, aangezien zij door een particulier tegen een andere particuliere partij is ingesteld volgens de gewone regels van het burgerlijk recht. Ten slotte is geen van de uitsluitingen van artikel 2, leden 2, 3 en 4, van deze verordening van toepassing.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">13</a>
</span>) Aangezien de bankrekeningen waarop het gewenste bevel tot conservatoir beslag betrekking heeft, worden aangehouden in andere lidstaten dan die van het gerecht waarbij het verzoek is ingediend [zie artikel 3, lid 1, onder a), van de EAPO-verordening].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">14</a>
</span>) Zie naar analogie arrest van 21 december 2023, European Superleague Company (C‑333/21, EU:C:2023:1011, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">15</a>
</span>) Tot op heden heeft de griffie van het Hof deze benadering gevolgd. In arrest van 7 november 2019, K.H.K. (Conservatoir beslag op bankrekeningen) (C‑555/18, EU:C:2019:937), werd de schuldenaar als „partij in het hoofdgeding” beschouwd. In arrest van 20 april 2023, Starkinvest (C‑291/21, EU:C:2023:299), was dit echter niet het geval. Dit volgde uit de uiteenlopende gegevens die de verwijzende rechter in elk van deze zaken had verstrekt.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">16</a>
</span>) Wanneer deze kwestie overeenkomstig artikel 46, lid 1, van de EAPO-verordening zou worden overgelaten aan de nationale procedureregels, zou dit leiden tot verschillen in het recht van de schuldenaar om voor het Hof te worden gehoord, naargelang van de lidstaat van de verwijzende rechter.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">17</a>
</span>) In verschillende bepalingen van de EAPO-verordening worden de „schuldeiser” én de „schuldenaar” als „partij” gekwalificeerd in de EAPO-procedure (zie artikel 36, leden 2 en 3, en artikel 37). Interessant is dat in het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een Europees bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen om de grensoverschrijdende inning van schuldvorderingen in burgerlijke en handelszaken te vergemakkelijken [COM(2011) 445 final; hierna: „voorstel voor een EAPO-verordening”], niet alleen de termen „schuldeiser” en „schuldenaar”, maar ook de termen „eiser” en „verweerder” werden gebruikt. Bij de Raad van de Europese Unie ontstond de voorkeur om één begrippenpaar te handhaven, en men koos voor „schuldeiser” en „schuldenaar” om de enkele reden dat deze een ruimere strekking leken te hebben; zie onder meer Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 16427/11, 7 november 2011, blz. 4. Zie ook Cuniberti, G., en Migliorini, S., The European Account Preservation Order Regulation: A Commentary, Cambridge University Press, Cambridge – New York, 2018, blz. 32 en 278.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">18</a>
</span>) Zie arresten van 21 februari 1991, Zuckerfabrik Süderdithmarschen en Zuckerfabrik Soest (C‑143/88 en C‑92/89, EU:C:1991:65, punten 17‑19; hierna: „arrest Zuckerfabrik”).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">19</a>
</span>) Wanneer het Hof verzoeken om een prejudiciële beslissing ontvangt die zijn gedaan in het kader van een summiere en niet-contradictoire nationale procedure (bijvoorbeeld voor het uitvaardigen van een betalingsbevel), is het de verwerende partij namelijk altijd toegestaan om deel te nemen aan de procedure van de prejudiciële verwijzing (zie bijvoorbeeld arresten van 14 december 1971, Politi/Italië, 43/71, EU:C:1971:122, blz. 1042 en 1043; 18 juni 1998, Corsica Ferries France, C‑266/96, EU:C:1998:306, punt 17, en 21 december 2023, European Superleague Company, C‑333/21, EU:C:2023:1011, punten 53 en 54).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">20</a>
</span>) Ik verwijt de verwijzende rechter niet dat hij in dit geval deze beslissing heeft gegeven, want hij wist niet en kon redelijkerwijs ook niet voorzien dat een prejudiciële verwijzing onvermijdelijk tot kennisgeving aan de schuldenaar zou leiden.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">21</a>
</span>) Wanneer de vordering van de schuldeiser daarentegen lichtzinnig is, dient de verwijzende rechter deze eenvoudigweg af te wijzen, in welk geval het niet nodig lijkt een verzoek om een prejudiciële beslissing in te dienen.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">22</a>
</span>) Zie respectievelijk artikel 19, lid 3, onder f), en artikel 36, lid 1, van de EAPO-verordening.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">23</a>
</span>) Zie arrest van 7 november 2019, K.H.K. (Conservatoir beslag op bankrekeningen) (C‑555/18, EU:C:2019:937, punt 40), en Silverstri, E., „Article 7: Conditions for issuing a Preservation Order”, in Gascón Inchausti, F., en D’Alessandro, E. (red.), The European Account Preservation Order – A Commentary on Regulation (EU) No 655/2014, Edward Elgar Publishing, 2022, blz. 81 en 82, §§ 7.05‑7.06. Zie naar analogie arrest Zuckerfabrik (punt 28). Het is juist dat in overweging 14 van de EAPO-verordening staat dat de schuldeiser het gerecht ervan moet overtuigen dat „zijn vordering dringend gerechtelijk moet worden beschermd en dat de tenuitvoerlegging van de bestaande of toekomstige rechterlijke beslissing zonder het bevel waarschijnlijk verhinderd of ernstig bemoeilijkt zou worden” (cursivering van mij). Mijns inziens is dit echter slechts een voorbeeld van een onnauwkeurige formulering door de wetgever (vergelijk met punten 28 en 33 van het arrest Zuckerfabrik). Daarnaast herinner ik eraan dat de overwegingen bij een Unierechtelijk instrument weliswaar een verduidelijking kunnen geven van dubbelzinnige onderdelen van de bepalingen zelf ervan (zie bijvoorbeeld punt 52 van deze conclusie), maar dat zij geen bindende rechtskracht hebben en niet kunnen worden aangevoerd om deze bepalingen uit te leggen in een zin die in strijd is met de formulering ervan (zie arrest van 2 april 2009, Tyson Parketthandel, C‑134/08, EU:C:2009:229, punt 16 en aldaar aangehaalde rechtspraak).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">24</a>
</span>) Zie Raad van de Europese Unie, nota van de delegatie van het Verenigd Koninkrijk aan de Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 13140/12, 13 augustus 2012, blz. 5 en 6; nota van de delegatie van Zweden aan de Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 13140/12, 27 augustus 2012, blz. 2; nota van de delegatie van Duitsland aan de Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 13140/12, 28 augustus 2012, blz. 8; nota van de delegatie van Ierland aan de Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 13140/12, 5 september 2012, blz. 4; nota van de delegatie van Finland aan de Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 13140/12, ADD 11, 7 september 2012.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">25</a>
</span>) Zie nota van het voorzitterschap aan de Groep burgerlijk recht (bevel tot conservatoir beslag op bankrekeningen), document 8806/13 LIMITE, 26 april 2013, blz. 2‑4; secretariaat-generaal van de Raad, 6 februari 2014, document 6215/14, blz. 7 en 21. Zie ook Europees Parlement, standpunt in eerste lezing vastgesteld op 15 april 2014 met het oog op de vaststelling van [de EAPO-verordening] [EP-PE_TC1-COD(2011)0204], blz. 8 en 35.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">26</a>
</span>) Zie naar analogie arrest van 10 februari 1994, Mund &amp; Fester (C‑398/92, EU:C:1994:52, punten 18‑22).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">27</a>
</span>) In casu dient het Hof zich dus niet over deze kwestie uit te spreken.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-28" href="#c-28">28</a>
</span>) Overweging 14 verwijst immers ook naar „de aard van zijn vermogen”.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-29" href="#c-29">29</a>
</span>) Nogmaals: de vraag of artikel 56A van de Maltese wet op de kansspelen op dit punt verenigbaar is met de Brussel I bis-verordening, en het Unierecht Maltese kansspelondernemingen dus toestaat om zich in Malta te verzetten tegen de inning van vorderingen tot terugbetaling van spelers – zoals Mr Green en de Maltese regering aanvoeren – doet in deze context niet ter zake. Zelfs als dit het geval zou zijn, zou een dergelijke onderneming niet het recht hebben om de betaling van die vorderingen binnen de gehele Unie te ontlopen door vermogen over te brengen naar de betrokken lidstaat. Om dit risico tegen te gaan, kan een bevel tot conservatoir beslag worden uitgevaardigd.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-30" href="#c-30">30</a>
</span>) Zie in dezelfde zin punt 16 van deze conclusie.</p>
</body>
</html>
