Προσωρινό κείμενο

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

DEAN SPIELMANN

της 8ης Σεπτεμβρίου 2026 (1)

Υποθέσεις C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P και C‑585/24 P

Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

κατά

Hypo Vorarlberg Bank AG,

Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (C‑529/24 P),

και

Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης

κατά

Hypo Vorarlberg Bank AG (C‑536/24 P),

και

Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης

κατά

Volkskreditbank AG (C‑537/24 P)

και

Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

κατά

Volkskreditbank AG,

Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (C‑585/24 P)

« Αίτηση αναιρέσεως – Οικονομική και νομισματική ένωση – Τραπεζική ένωση – Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης – Απόφαση περί καθορισμού των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2022 – Άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Ανάθεση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο – Αιτιολόγηση της ανάθεσης αρμοδιότητας – Άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 – Άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/81 – Όρια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων – Άρθρο 69 του κανονισμού 806/2014 – Υποχρέωση επίτευξης του επιπέδου-στόχου – Άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014 – Ανώτατο όριο 12,5 % του επιπέδου-στόχου – Άρθρο 264, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ – Περιορισμός των διαχρονικών αποτελεσμάτων της ακυρώσεως »






Περιεχόμενα


I. Εισαγωγή

II. Το νομικό πλαίσιο

Α. Η διακυβερνητική συμφωνία

Β. Η BRRD

Γ. Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/63

Δ. Ο κανονισμός ΕΜΕ

Ε. Ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/81

III. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

IV. Το ιστορικό της διαφοράς

V. Η απόφαση του ΕΣΕ 2022

VI. Οι διαδικασίες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και οι αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις

VII. Οι διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων

VIII. Επί των αιτήσεων αναιρέσεως

Α. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως

1. Επιχειρήματα του ΕΣΕ και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης

2. Επιχειρήματα των πιστωτικών ιδρυμάτων

3. Εκτίμηση

Β. Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως

1. Επιχειρήματα του ΕΣΕ και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης

2. Επιχειρήματα των πιστωτικών ιδρυμάτων

3. Εκτίμηση

α) Επί της εξετάσεως των σωρευτικών προϋποθέσεων

β) Επί του κατά πόσον το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 τηρεί την απαγόρευση συμπλήρωσης ή τροποποίησης του περιεχομένου του κανονισμού ΕΜΕ

Γ. Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως

1. Επιχειρήματα του ΕΣΕ και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης

2. Επιχειρήματα των πιστωτικών ιδρυμάτων

3. Εκτίμηση

IX. Επί της διατηρήσεως των διαχρονικών αποτελεσμάτων

Α. Επιχειρήματα των διαδίκων

Β. Εκτίμηση

X. Επί των δικαστικών εξόδων

XI. Πρόταση


I.      Εισαγωγή

1.        Οι παρούσες προτάσεις αφορούν τις αιτήσεις αναιρέσεως που άσκησαν το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) με αίτημα την αναίρεση των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 29ης Μαΐου 2024, Hypo Vorarlberg Bank κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑395/22, EU:T:2024:333), και της 3ης Ιουλίου 2024, Volkskreditbank κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑406/22, EU:T:2024:439) (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις).

2.        Με τις αποφάσεις αυτές, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση SRB/ES/2022/18 του ΕΣΕ, της 11ης Απριλίου 2022, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) για το 2022 (στο εξής: απόφαση του ΕΣΕ 2022), κατά το μέρος που αφορά τις Hypo Vorarlberg Bank AG και Volkskreditbank AG, ενώ διατήρησε σε ισχύ τα αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής έως ότου ληφθούν τα απαιτούμενα μέτρα για την εκτέλεση των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου, τούτο δε εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες από την ημερομηνία κατά την οποία οι ίδιες αποφάσεις θα καθίσταντο αμετάκλητες.

3.        Στις υπό κρίση υποθέσεις, το Δικαστήριο καλείται να κρίνει, πρώτον, εάν η ανάθεση εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο ήταν δεόντως αιτιολογημένη, δεύτερον, αν το Συμβούλιο υπερέβη την εκτελεστική αρμοδιότητα που του ανατέθηκε, τρίτον, αν το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κατά την ερμηνεία δύο διατάξεων του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 (2) βάσει των οποίων καθορίζεται το ποσό των εισφορών που οφείλουν τα πιστωτικά ιδρύματα με άδεια λειτουργίας εντός της τραπεζικής ένωσης και, τέταρτον, αν το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε νομίμως να αναστείλει τα διαχρονικά αποτελέσματα των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων.

II.    Το νομικό πλαίσιο

Α.      Η διακυβερνητική συμφωνία

4.        Το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της διακυβερνητικής συμφωνίας (3) ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι, όταν αποφασίζεται η προσφυγή στο ΕΤΕ, κατά το πρώτο έτος της μεταβατικής περιόδου, χρησιμοποιούνται όλα τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα εντός του τμήματος που αντιστοιχεί στα συμβαλλόμενα μέρη στα οποία είναι εγκατεστημένο ή έχει άδεια λειτουργίας το ίδρυμα ή ο όμιλος υπό εξυγίανση. Κατά το δεύτερο έτος της εν λόγω περιόδου, χρησιμοποιείται το 60 % των μέσων αυτών, κατά το τρίτο έτος χρησιμοποιείται το 40 % των εν λόγω μέσων, ενώ κατά τα επόμενα έτη της μεταβατικής περιόδου, η διαθεσιμότητα των χρηματοδοτικών μέσων στα τμήματα που αντιστοιχούν στα συγκεκριμένα συμβαλλόμενα μέρη μειώνεται κατά 6 2/3 εκατοστιαίες μονάδες ετησίως.

Β.      Η BRRD

5.        Το άρθρο 103, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/59/EE (4) προβλέπει ότι ανατίθεται στην Επιτροπή η εξουσία να εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις προκειμένου να εξειδικεύσει την έννοια της «προσαρμογής των εισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων», «λαμβάνοντας υπόψη σωρευτικά τα εξής:

[…]

γ)      τη χρηματοοικονομική κατάσταση του ιδρύματος·

[…]

ζ)      τη σημασία του ιδρύματος για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή της οικονομίας ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών ή της Ένωσης·

[…]».

Γ.      Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/63

6.        Κατά το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2015/63 (5):

«1.      Οι αρχές εξυγίανσης καθορίζουν τις ετήσιες συνεισφορές που πρέπει να καταβληθούν από κάθε ίδρυμα ανάλογα με το προφίλ κινδύνου του, με βάση τις πληροφορίες που παρέχει το ίδρυμα σύμφωνα με το άρθρο 14 και εφαρμόζοντας τη μέθοδο που παρατίθεται στο παρόν τμήμα.

2.      Η αρχή εξυγίανσης ορίζει την ετήσια συνεισφορά που αναφέρεται στην παράγραφο 1 με βάση το ετήσιο επίπεδο-στόχο της χρηματοδοτικής ρύθμισης εξυγίανσης, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο-στόχο που πρέπει να επιτευχθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2024, σύμφωνα με το άρθρο 102 παράγραφος 1 της [BRRD] και με βάση το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων του προηγούμενου έτους, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφός της.»

Δ.      Ο κανονισμός ΕΜΕ

7.        Το άρθρο 70 του κανονισμού ΕΜΕ, με τίτλο «Εισφορές εκ των προτέρων», προβλέπει τα εξής:

«1.      Η ατομική εισφορά κάθε ιδρύματος εισπράττεται τουλάχιστον ετησίως και υπολογίζεται κατ’ αναλογία προς το ύψος των υποχρεώσεών του (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, σε σχέση με το σύνολο των υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών.

2.      […]

Κάθε έτος, ο υπολογισμός των εισφορών για τα επιμέρους ιδρύματα βασίζεται σε:

α)      μια κατ’ αποκοπή εισφορά, που βασίζεται κατ’ αναλογία στο ύψος των υποχρεώσεων ενός ιδρύματος, εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων και των καλυπτόμενων καταθέσεων, σε σχέση με το σύνολο των υποχρεώσεων, εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων και των καλυπτόμενων καταθέσεων, όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος των συμμετεχόντων κρατών μελών και

β)      μια προσαρμοσμένη βάσει κινδύνου εισφορά, που βασίζεται στα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 103 παράγραφος 7 της [BRRD], λαμβανομένης υπόψη της αρχής της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις ανάμεσα στις δομές του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών.

[…]

6.      Εφαρμόζονται οι κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις που εκδίδονται από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 103 παράγραφος 7 της [BRRD], στις οποίες προσδιορίζεται η έννοια της προσαρμογής των εισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων.

7.      Το Συμβούλιο, ενεργώντας κατόπιν πρότασης της Επιτροπής, εκδίδει εκτελεστικές πράξεις, στο πλαίσιο των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων που αναφέρονται στην παράγραφο 6, προκειμένου να καθορίσει τις προϋποθέσεις εφαρμογής των παραγράφων 1, 2 και 3, ιδίως όσον αφορά:

α)      την εφαρμογή της μεθοδολογίας για τον υπολογισμό των επιμέρους εισφορών·

β)      τις πρακτικές λεπτομέρειες της κατανομής στα ιδρύματα των παραγόντων κινδύνου που προσδιορίζονται στην κατ’ εξουσιοδότηση πράξη.»

Ε.      Ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/81

8.        Το άρθρο 4 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/81 (6) ορίζει τα εξής:

«Για κάθε περίοδο εισφοράς, το Συμβούλιο Εξυγίανσης υπολογίζει την ετήσια εισφορά που οφείλεται από κάθε ίδρυμα με βάση το ετήσιο επίπεδο-στόχο του Ταμείου, κατόπιν διαβούλευσης με την [Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)] ή τις αρμόδιες εθνικές αρχές και σε στενή συνεργασία με τις εθνικές αρχές εξυγίανσης. Το ετήσιο επίπεδο-στόχος καθορίζεται σε συνάρτηση με το επίπεδο-στόχο του Ταμείου που αναφέρεται στο άρθρο 69 παράγραφος 1 και στο άρθρο 70 του κανονισμού [ΕΜΕ] και με τη μεθοδολογία που ορίζεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό [2015/63].»

9.        Βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 4 του εν λόγω κανονισμού, κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου του άρθρου 69, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ, οι ετήσιες εισφορές των ιδρυμάτων υπολογίζονται σύμφωνα με την ακόλουθη προσαρμοσμένη μεθοδολογία (στο εξής: προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού):

α)      Κατά το πρώτο έτος της αρχικής περιόδου, τα ιδρύματα αυτά συνεισφέρουν το 60 % των ετήσιων εισφορών τους που υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 103 της [BRRD] και το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού [2015/63], και το 40 % των ετήσιων εισφορών τους που υπολογίζονται σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού [ΕΜΕ] και το άρθρο 4 του παρόντος κανονισμού.

[…]

ζ)      Κατά το έβδομο έτος της αρχικής περιόδου, τα ιδρύματα αυτά συνεισφέρουν το 6,67 % των ετήσιων εισφορών τους που υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 103 της [BRRD] και το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού [2015/63], και το 93,33 % των ετήσιων εισφορών τους που υπολογίζονται σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού [ΕΜΕ] και το άρθρο 4 του παρόντος κανονισμού.

[…]»

III. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

10.      Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έφερε στην επιφάνεια την έλλειψη μέσων εντός της Ένωσης για την αποτελεσματική πρόληψη της αφερεγγυότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων και των επιχειρήσεων επενδύσεων (στο εξής: ιδρύματα) ή, τουλάχιστον, για την ελαχιστοποίηση των αρνητικών συνεπειών της. Προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο τα κράτη μέλη να αναγκασθούν στο μέλλον να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα των φορολογουμένων για τη διάσωση μη υγιών ή προβληματικών ιδρυμάτων, ο νομοθέτης της Ένωσης θέσπισε διάφορα εργαλεία με σκοπό, κατ’ ουσίαν, να διασφαλιστεί ότι η πτώχευση ενός ιδρύματος δεν θα επηρεάσει τη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών των διαφόρων κρατών μελών (7).

11.      Μεταξύ των εργαλείων αυτών, η BRRD έχει ως σκοπό την εναρμόνιση των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων όλων των κρατών μελών σχετικά με την ανάκαμψη και την εξυγίανση ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος της Ένωσης. Υποχρεώνει, μεταξύ άλλων, κάθε κράτος μέλος να ορίσει μία ή περισσότερες αρχές οι οποίες είναι εξουσιοδοτημένες για την εφαρμογή των εργαλείων εξυγίανσης που προβλέπει η εν λόγω οδηγία, μεταξύ των οποίων η θέσπιση εθνικού χρηματοδοτικού μηχανισμού μέσω ενός ταμείου ελεγχόμενου από την εθνική αρχή εξυγίανσης του κράτους μέλους (8). Προς τούτο, στο τέλος μιας περιόδου δέκα ετών, από την 1η Ιανουαρίου 2015 έως την 31η Δεκεμβρίου 2024, τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του μηχανισμού αυτού, τα οποία θα συγκεντρώνονταν μέσω εισφορών εισπραττόμενων ετησίως από όλα τα ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφος κάθε κράτους μέλους, έπρεπε να ανέλθουν τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των ιδρυμάτων αυτών (9). Επιπλέον, τα κράτη μέλη είχαν τη δυνατότητα να ορίσουν επίπεδα-στόχους άνω του ποσού αυτού (10). Κατά την BRRD, η ετήσια εισφορά καθενός από τα εν λόγω ιδρύματα υπολογίζεται κατ’ αναλογία προς το ποσό των υποχρεώσεών του (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις (στο εξής: καθαρές υποχρεώσεις), σε σχέση με το σύνολο των υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις (στο εξής: σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων) όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος του κράτους μέλους (11). Η εν λόγω ετήσια εισφορά έπρεπε να προσαρμόζεται ανάλογα με το προφίλ κινδύνου κάθε υπόχρεου ιδρύματος, το οποίο προσδιοριζόταν λαμβανομένων υπόψη ορισμένων συγκεκριμένων δεικτών κινδύνου, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που προβλέπεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό (ΕΕ) 2015/63 (12).

12.      Με σκοπό την περαιτέρω ενοποίηση του πλαισίου εξυγίανσης, ο κανονισμός ΕΜΕ, το κείμενο της πρότασης του οποίου (13) εμπνεόταν σε μεγάλο βαθμό από το σύστημα που καθιερώθηκε με την BRRD, θέσπισε ενιαίους κανόνες και ενιαίες διαδικασίες για την εξυγίανση των ιδρυμάτων στα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και στα κράτη μέλη των οποίων το νόμισμα δεν είναι το ευρώ, πλην όμως έχουν αναπτύξει στενή συνεργασία με την ΕΚΤ (στο εξής: συμμετέχοντα κράτη μέλη) (14). Για τον σκοπό αυτό, ο εν λόγω κανονισμός καθιέρωσε έναν ενιαίο μηχανισμό εξυγίανσης, για τους κανόνες και τις διαδικασίες του οποίου είναι επιφορτισμένο το ΕΣΕ (15), προβλέπει δε, μεταξύ άλλων, τη σύσταση ενός ΕΤΕ για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής των εργαλείων εξυγίανσης (16). Προς τούτο, στο τέλος μιας περιόδου οκτώ ετών, από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως την 31η Δεκεμβρίου 2023 (στο εξής: αρχική περίοδος), τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του ΕΤΕ έπρεπε να ανέλθουν τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη (στο εξής: επίπεδο-στόχος) (17). Κατά τον εν λόγω κανονισμό, τα χρηματοδοτικά μέσα αυτά προέρχονται από ατομικές εισφορές οι οποίες εισπράττονται ετησίως από κάθε ίδρυμα, και οι οποίες υπολογίζονται κατ’ αναλογία προς το ύψος των καθαρών υποχρεώσεων του ιδρύματος σε σχέση με το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεις όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών (18). Επιπλέον, ο υπολογισμός των εν λόγω εισφορών βασίζεται σε μια κατ’ αποκοπήν εισφορά και σε μια προσαρμοσμένη εισφορά βάσει του προφίλ κινδύνου κάθε υπόχρεου πιστωτικού ιδρύματος, για την οποία γίνεται παραπομπή στους δείκτες κινδύνου που ορίζονται στην BRRD (19) καθώς και στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 ως μέσο με το οποίο εξειδικεύεται η έννοια της «προσαρμογής των εισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου» (20). Περαιτέρω, ο κανονισμός ΕΜΕ προβλέπει ότι το ΕΣΕ υπολογίζει ετησίως τις επιμέρους εισφορές προκειμένου να εξασφαλίσει ότι οι εισφορές που οφείλονται από το σύνολο των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών δεν υπερβαίνουν το 12,5 % του επιπέδου-στόχου (στο εξής: ανώτατο όριο 12,5 %) (21).

13.      Δεδομένου ότι τα συμμετέχοντα κράτη μέλη δεσμεύονται τόσο από την BRRD όσο και από τον κανονισμό ΕΜΕ, ο εν λόγω κανονισμός προβλέπει ότι, όταν το ΕΣΕ εκτελεί καθήκοντα και ασκεί εξουσίες που, σύμφωνα με την BRRD, πρέπει να εκτελούνται ή να ασκούνται από την εθνική αρχή εξυγίανσης, το ΕΣΕ θεωρείται ως η οικεία εθνική αρχή εξυγίανσης (22). Ωστόσο, τα συμμετέχοντα κράτη μέλη τα οποία εισπράττουν τις εισφορές των πιστωτικών ιδρυμάτων που είναι εγκατεστημένα στην επικράτειά τους, σύμφωνα με την BRRD και τον εν λόγω κανονισμό, εξακολουθούν να είναι αρμόδια για τη μεταφορά των εν λόγω εισφορών στο ΕΤΕ. Σχετικώς, η διακυβερνητική συμφωνία θεσπίζει την υποχρέωση μεταφοράς στο ΕΤΕ των εισφορών που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο έως την ημερομηνία έναρξης εφαρμογής του ως άνω κανονισμού (23). Επιπλέον, για την ενίσχυση της χρηματοοικονομικής ικανότητας του ΕΤΕ από της συστάσεώς του, τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύθηκαν να μεταφέρουν εξ ολοκλήρου στο ΕΤΕ τις εισφορές που είχαν εισπράξει δυνάμει της BRRD (24). Η συμφωνία αυτή προβλέπει, εξάλλου, την κατανομή, κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου (25), των εισπραττόμενων σε εθνικό επίπεδο εισφορών σε διαφορετικά τμήματα τα οποία αντιστοιχούν σε καθένα από τα συμμετέχοντα κράτη, καθώς και την προοδευτική αμοιβαιοποίηση της χρήσης των τμημάτων αυτών, κατά τρόπον ώστε να παύσουν να υφίστανται στο τέλος της μεταβατικής περιόδου (26).

14.      Τέλος, βάσει του άρθρου 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ, το Συμβούλιο εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/81. Με τον εν λόγω κανονισμό θεσπίσθηκε μια προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού των ατομικών εισφορών, ώστε ο υπολογισμός των ατομικών εισφορών να ευθυγραμμίζεται με τον ρυθμό αμοιβαιοποίησης των χρηματοδοτικών μέσων σε περίπτωση χρήσης του ΕΤΕ κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου. Προς τούτο, ο υπολογισμός των εισφορών που κατανέμονται στο αμοιβαιοποιημένο μέρος των εθνικών τμημάτων εντός του ΕΣΕ βασίζεται στα κριτήρια που ορίζονται στον κανονισμό ΕΣΕ, ενώ ο υπολογισμός των εισφορών που κατανέμονται στο μη αμοιβαιοποιημένο μέρος των τμημάτων βασίζεται στα κριτήρια που ορίζονται στην BRRD (27).

IV.    Το ιστορικό της διαφοράς

15.      Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 4 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων. Μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.

16.      Η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank είναι πιστωτικά ιδρύματα εγκατεστημένα στην Αυστρία. Με την απόφαση του ΕΣΕ 2022, το ΕΣΕ καθόρισε, λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ, τις εκ των προτέρων εισφορές προς το ΕΤΕ (στο εξής: εκ των προτέρων εισφορές) για το έτος 2022 (στο εξής: περίοδος συνεισφοράς 2022) των ιδρυμάτων που εμπίπτουν στις διατάξεις του άρθρου 2 σε συνδυασμό με το άρθρο 67, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού, μεταξύ των οποίων η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank.

17.      Με πράξη επιβολής εισφοράς της 22ας Απριλίου 2022, η Finanzmarktaufsichtsbehörde (Αρχή εποπτείας των χρηματοπιστωτικών αγορών, Αυστρία), ως εθνική αρχή εξυγίανσης, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, σημείο 3, του ως άνω κανονισμού, υποχρέωσε την Hypo Vorarlberg Bank και την Volkskreditbank να καταβάλουν την εκ των προτέρων εισφορά τους για την περίοδο συνεισφοράς 2022, όπως αυτή είχε καθοριστεί από το ΕΣΕ.

V.      Η απόφαση του ΕΣΕ 2022

18.      Στην απόφασή του, το ΕΣΕ περιέγραψε τη διαδικασία καθορισμού των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2022. Αφού επισήμανε την τάση συνεχούς αύξησης των καλυπτόμενων καταθέσεων κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, η οποία ενισχύθηκε από σειρά σημαντικών μεμονωμένων γεγονότων από το 2019 και εντεύθεν, ιδίως την πανδημία του COVID‑19 και τον πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, το ΕΣΕ εκτίμησε ότι το επίπεδο-στόχος του ΕΤΕ στο τέλος της αρχικής περιόδου θα έπρεπε να ανέλθει σε 79,98 δισεκατομμύρια ευρώ (28). Λαμβανομένων υπόψη των διαθέσιμων χρηματοδοτικών μέσων ύψους περίπου 52 δισεκατομμυρίων ευρώ, και προκειμένου να ανέλθουν τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη κατά τη διάρκεια των υπολειπόμενων ετών μέχρι το τέλος της αρχικής περιόδου, το ΕΣΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να εισπράξει 28 δισεκατομμύρια ευρώ κατά τους κύκλους του 2022 και του 2023 (29).

19.      Δεδομένου ότι ο κύκλος του 2022 ήταν ο προτελευταίος της αρχικής περιόδου, το ΕΣΕ εκτίμησε ότι διέθετε περιορισμένο περιθώριο για την κάλυψη συν τω χρόνω του εκτιμώμενου χάσματος των 28 δισεκατομμυρίων ευρώ μεταξύ των χρηματοδοτικών μέσων που ήταν επί του παρόντος διαθέσιμα εντός του ΕΤΕ και του προβλεπόμενου για το τέλος της αρχικής περιόδου επιπέδου-στόχου των 80 δισεκατομμυρίων ευρώ. Κατά συνέπεια, καθόρισε το συνολικό ποσό των εισφορών προς το ΕΤΕ για την περίοδο συνεισφοράς 2022 σε περίπου 14 δισεκατομμύρια ευρώ (30).

20.      Εν συνεχεία, το ΕΣΕ εξέθεσε τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2022. Μεταξύ άλλων, διευκρίνισε ότι, για το έβδομο αυτό έτος της αρχικής περιόδου, το 6,67 % των εκ των προτέρων εισφορών υπολογίστηκε σε «εθνική βάση», δηλαδή βάσει των στοιχείων που είχαν κοινοποιήσει ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφος του οικείου συμμετέχοντος κράτους μέλους (στο εξής: εθνική βάση), σύμφωνα με το άρθρο 103 της BRRD και με το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Πρόσθεσε δε ότι το υπόλοιπο μέρος των εκ των προτέρων εισφορών, ήτοι το 93,33 %, υπολογίστηκε σε «βάση τραπεζικής ένωσης», δηλαδή βάσει των στοιχείων που είχαν κοινοποιήσει όλα τα ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών (στο εξής: ενωσιακή βάση), σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού ΕΜΕ και με το άρθρο 4 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 (31).

VI.    Οι διαδικασίες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και οι αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις

21.      Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 27 Ιουνίου 2022 και την 1η Ιουλίου 2022, αντιστοίχως, η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank άσκησαν προσφυγή ζητώντας από το Γενικό Δικαστήριο, βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, να ακυρώσει την απόφαση του ΕΣΕ 2022 κατά το μέρος που τις αφορά. Προς στήριξη των προσφυγών τους, η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank προέβαλαν οκτώ λόγους ακυρώσεως.

22.      Με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτές τις προσφυγές των Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank (32).

23.      Συγκεκριμένα, έκανε δεκτή, πρώτον, την προβληθείσα βάσει του άρθρου 277 ΣΛΕΕ ένσταση περί ελλείψεως νομιμότητας και κήρυξε ανεφάρμοστο το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ, με την αιτιολογία ότι η εν λόγω διάταξη αναθέτει, κατά παράβαση του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, εκτελεστικές αρμοδιότητες στο Συμβούλιο χωρίς η ανάθεση αυτή να είναι δεόντως αιτιολογημένη (33).

24.      Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την ένσταση περί ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, κρίνοντας ότι, θεσπίζοντας τη διάταξη αυτή, το Συμβούλιο υπερέβη τις εκτελεστικές αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν με το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ, αλλοιώνοντας τη μεθοδολογία υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών που καθιερώνει ο εν λόγω κανονισμός (34).

25.      Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση του ΕΣΕ 2022 παραβίαζε το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ, λόγω του ότι το ποσό των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2022 υπερέβαινε το 12,5 % του εκτιμώμενου κατά το έτος αυτό τελικού επιπέδου-στόχου των περίπου 80 δισεκατομμυρίων ευρώ (35).

26.      Τέταρτον, λαμβανομένου υπόψη ότι ένας εκ των λόγων για την ακύρωση της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022 αφορούσε την έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού και του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα του ΕΣΕ να διατηρηθούν σε ισχύ τα αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής, κατά το μέρος που αφορά την Hypo Vorarlberg Bank και τη Volkskreditbank, έως ότου ληφθούν τα απαιτούμενα μέτρα για την εκτέλεση των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, τούτο δε εντός εύλογου χρονικού διαστήματος το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες από την ημερομηνία κατά την οποία οι εν λόγω αποφάσεις θα καθίσταντο αμετάκλητες (36).

VII. Οι διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων

27.      Με τις αιτήσεις αναιρέσεως που άσκησαν ενώπιον του Δικαστηρίου, το Συμβούλιο και το ΕΣΕ, υποστηριζόμενα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παρεμβαίνον πρωτοδίκως, και από την Επιτροπή, παρεμβαίνουσα στην αναιρετική διαδικασία, ζητούν από το Δικαστήριο:

–        να αναιρέσει τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις·

–        να απορρίψει τις προσφυγές ή, επικουρικώς, να αναπέμψει τις υποθέσεις ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου·

–        να καταδικάσει τις Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank στα δικαστικά έξοδα·

–        έτι επικουρικότερα, να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022 για χρονικό διάστημα 30 μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία οι αποφάσεις του Δικαστηρίου θα καταστούν αμετάκλητες.

28.      Η Hypo Vorarlberg Bank, υποστηριζόμενη από την Österreichischer Sparkassenverband, παρεμβαίνουσα στην αναιρετική διαδικασία, και η Volkskreditbank ζητούν την απόρριψη των αιτήσεων αναιρέσεως και την καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα.

29.      Με διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της 30ής Ιουνίου 2025, επετράπη στην Bundesverband deutscher Banken eV και στην Fédération bancaire française να παρέμβουν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση υπέρ της Hypo Vorarlberg Bank και της Volkskreditbank.

30.      Οι διάδικοι εξέθεσαν προφορικά τα επιχειρήματα τους κατά την κοινή επ’ ακροατηρίου συζήτηση επί των υποθέσεων C‑454/24 P, C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P, C‑585/24 P, C‑671/24 P και C‑705/24 P, της 17ης Μαρτίου 2026.

VIII. Επί των αιτήσεων αναιρέσεως

31.      Προς στήριξη των αιτήσεών τους, τα αναιρεσείοντα προβάλλουν, κατ’ ουσίαν, τρεις λόγους αναιρέσεως, με τους οποίους ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας, πρώτον, ότι ο κανονισμός ΕΜΕ δεν περιείχε καμία αιτιολόγηση για την ανάθεση, με το άρθρο 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού, εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο και, δεύτερον, ότι, θεσπίζοντας το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, το Συμβούλιο υπερέβη τις εν λόγω ανατεθείσες αρμοδιότητες. Τρίτον, ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα και παραβίασε το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ κρίνοντας ότι το ανώτατο όριο του 12,5 % έπρεπε να τηρηθεί σε κάθε περίπτωση, εις βάρος του επιπέδου-στόχου που έπρεπε να επιτευχθεί στο τέλος της αρχικής περιόδου.

Α.      Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως

1.      Επιχειρήματα του ΕΣΕ και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης

32.      Τα αναιρεσείοντα υποστηρίζουν ότι, στις σκέψεις 32 έως 43 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας ότι η ανάθεση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο με το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ (στο εξής: επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα) δεν ήταν δεόντως αιτιολογημένη, σύμφωνα με το άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.

33.      Σχετικώς, υποστηρίζουν ότι ο νομοθέτης της Ένωσης τήρησε τη νομολογία του Δικαστηρίου, από την οποία προκύπτει ότι η απαίτηση εμπεριστατωμένης έκθεσης των λόγων για τους οποίους ανατίθεται στο Συμβούλιο η θέσπιση εκτελεστικών μέτρων μιας νομικά δεσμευτικής πράξεως της Ένωσης πρέπει να εκτιμάται ανάλογα με τη φύση και το περιεχόμενο της βασικής πράξεως που πρόκειται να εφαρμοστεί ή να τροποποιηθεί, καθώς και του πλαισίου εντός του οποίου έχει εκδοθεί η πράξη αυτή, και ότι μια γενική και συνοπτική αιτιολογία μπορεί να είναι επαρκής (37).

34.      Είναι αληθές ότι στην αιτιολογική σκέψη 114 του κανονισμού ΕΜΕ δεν μνημονεύονται ρητώς οι λόγοι για τους οποίους η επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα ανατέθηκε στο Συμβούλιο, και όχι στην Επιτροπή. Ωστόσο, εκτίθενται οι ουσιαστικοί λόγοι για την ανάθεση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο, κατά τους οποίους ο νομοθέτης της Ένωσης εκτίμησε ότι ήταν «αναγκαίο» να θεσπιστούν εκτελεστικά μέτρα προκειμένου να διευκρινιστεί η εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών εισφορών προς το ΕΤΕ, καθώς και να προσδιορισθούν οι τεχνικές λεπτομέρειες υπολογισμού της κατ’ αποκοπήν εισφοράς και της προσαρμοσμένης βάσει του προφίλ κινδύνου εισφοράς. Επίσης, επισημάνθηκε ότι «έπρεπε» να ανατεθούν εκτελεστικές αρμοδιότητες στο Συμβούλιο, προκειμένου, ειδικότερα, να «ληφθεί υπόψη η αρχή της αναλογικότητας χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις ανάμεσα στις δομές του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών», όπως προβλέπεται στο άρθρο 70, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού.

35.      Εξάλλου, η αιτιολογία που περιέχεται στην αιτιολογική σκέψη 114 του εν λόγω κανονισμού αποσαφηνίζεται από το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε ο συγκεκριμένος κανονισμός. Ειδικότερα, ο κανονισμός ΕΜΕ αποσκοπεί στην περαιτέρω ενοποίηση του πλαισίου εξυγίανσης στην Τραπεζική ένωση, πράγμα που ενέχει κίνδυνο δημιουργίας στρεβλώσεων μεταξύ των συμμετεχόντων και των μη συμμετεχόντων κρατών μελών. Επομένως, η επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα εμπίπτει σε ευαίσθητο τομέα για όλα τα κράτη μέλη, λόγω της απευθείας και άμεσης επιρροής που έχει η μεθοδολογία υπολογισμού των ατομικών εισφορών στο ποσό των εισφορών που εισπράττονται σε κάθε συμμετέχον κράτος μέλος, των πιθανών στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα τις οποίες ενδέχεται να προκαλέσουν τα εκτελεστικά μέτρα, και του δυνητικώς σημαντικού αντικτύπου των μέτρων αυτών στη δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών μελών, καθώς και στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα των κρατών μελών και της Ένωσης στο σύνολό της. Επομένως, η ανάθεση της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο δικαιολογείται επίσης λαμβανομένου υπόψη του ρόλου του Συμβουλίου στην Ένωση εν γένει και ειδικότερα στον ενιαίο μηχανισμό εξυγίανσης, το οποίο συγκροτείται από εκπροσώπους όλων των κρατών μελών, οι οποίοι διαθέτουν ειδική εμπειρογνωμοσύνη σε σχέση με τον εθνικό τραπεζικό τομέα τους.

36.      Επιπλέον, πρέπει να ληφθεί υπόψη το ευρύτερο συστηματικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσονται το άρθρο 70, παράγραφος 7, και η αιτιολογική σκέψη 114 του κανονισμού ΕΜΕ. Συγκεκριμένα, στις αιτιολογικές σκέψεις 12, 19 και 20 του κανονισμού διατυπώνονται επίσης οι υποκείμενες εκτιμήσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση του ΕΤΕ και τον υπολογισμό των εισφορών, καθώς και η ιδιαίτερη σημασία των ζητημάτων αυτών για όλα τα κράτη μέλη και η ανάγκη να μην θιγεί η δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών μελών. Η αιτιολογική σκέψη 24 του ίδιου κανονισμού περιγράφει τις εκτελεστικές αρμοδιότητες του Συμβουλίου όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων οι οποίες ενδέχεται να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα των κρατών μελών και της Ένωσης. Το άρθρο 70, παράγραφος 6, του κανονισμού ΕΜΕ, παραπέμποντας στο άρθρο 103, παράγραφος 7, στοιχείο ζʹ, της BRRD, εκφράζει τη σημασία των εκ των προτέρων εισφορών για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή της οικονομίας των κρατών μελών και της Ένωσης, ενώ το άρθρο 70, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού επισημαίνει ρητώς τη σημασία της αποφυγής των στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών και την ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η αρχή της αναλογικότητας κατά την έκδοση εκτελεστικών πράξεων που διέπουν την εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού.

37.      Τέλος, οι αναφορές περί της διακυβερνητικής συμφωνίας, που περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στις αιτιολογικές σκέψεις 19 και 20 του εν λόγω κανονισμού, καθώς και στο άρθρο 1, τρίτο εδάφιο, και στα άρθρα 67 και 77 του ίδιου κανονισμού, καταδεικνύουν τη στενή σχέση μεταξύ των δύο αυτών κειμένων και της ανάγκης να διασφαλιστεί η συνοχή μεταξύ της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών εισφορών, οι οποίες θα εισπράττονται σε κάθε συμμετέχον κράτος μέλος, και της προοδευτικής αμοιβαιοποίησης των εισφορών των κρατών μελών προς το ΕΤΕ που η συμφωνία αυτή προβλέπει, όπως, άλλωστε, προκύπτει ρητώς από τις αιτιολογικές σκέψεις 14 και 15 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81. Επομένως, η εν λόγω συμφωνία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του νομικού πλαισίου που διέπει τη χρηματοδότηση και τη χρησιμοποίηση του ΕΤΕ. Επιβεβαιώνει δε τον δυνητικώς σημαντικό αντίκτυπο στα κράτη μέλη και στον προϋπολογισμό τους, τον οποίο μπορούν να έχουν τα εκτελεστικά μέτρα για τα οποία ανατέθηκε στο Συμβούλιο η επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα.

38.      Βάσει των ανωτέρω τα αναιρεσείοντα συνάγουν ότι εσφαλμένα το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 38 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι δεν υφίστατο «κανένα στοιχείο αιτιολογίας» από το οποίο να προκύπτει ότι η ανάθεση της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο δικαιολογείτο από ειδική λειτουργία, στις δε σκέψεις 39 και 40 των αποφάσεων αυτών, επισήμανε ότι η ως άνω συμφωνία δεν αποτελούσε κρίσιμο στοιχείο του πλαισίου σχετικά με το ζήτημα αυτό.

39.      Το Κοινοβούλιο προβάλλει, κατ’ ουσίαν, ορισμένα όμοια επιχειρήματα με εκείνα των αναιρεσειόντων, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η αιτιολόγηση της ανάθεσης της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο προκύπτει κατά τρόπο αρκούντως κατανοητό από τις σχετικές διατάξεις του κανονισμού ΕΜΕ και από το κανονιστικό πλαίσιο αυτού, ενώ η Επιτροπή θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε δεόντως υπόψη το σύνολο των εφαρμοστέων κανόνων για την εκτίμηση της αιτιολογίας της εν λόγω ανάθεσης αρμοδιότητας βάσει του πλαισίου αυτής.

2.      Επιχειρήματα των πιστωτικών ιδρυμάτων

40.      Η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank, υποστηριζόμενες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση από την Bundesverband deutscher Banken, θεωρούν ότι η ανάθεση της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο δεν πληροί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Κατά την άποψή τους, ελάχιστη σημασία έχει αν η ανάθεση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο ήταν «αναγκαία» ή «κατάλληλη».

41.      Επί του ζητήματος αυτού, υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι, ενώ οι αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού ΕΜΕ, στις οποίες παραπέμπουν τα αναιρεσείοντα, κάνουν λόγο για την ανάγκη αποφυγής στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα στα διάφορα κράτη μέλη και διαφύλαξης της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, εντούτοις εξηγούν μόνον τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να εκδοθεί εκτελεστικός κανονισμός σχετικά με τη μεθοδολογία υπολογισμού των εισφορών και δεν αναφέρουν τον ρόλο του Συμβουλίου όσον αφορά τον εν λόγω υπολογισμό. Όσον αφορά τη διακυβερνητική συμφωνία, δεν μπορεί να γίνει επίκλησή της για την αιτιολόγηση της ανάθεσης εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο, δεδομένου ότι η συμφωνία αυτή δεν αφορά τον υπολογισμό των εισφορών από το ΕΣΕ από το έτος 2016 και εντεύθεν, αλλά τη μεταφορά των εισφορών που είχαν προηγουμένως εισπραχθεί σε εθνικό επίπεδο. Εξάλλου, η υποχρέωση αιτιολόγησης της ανάθεσης τέτοιων αρμοδιοτήτων βαρύνει τον συντάκτη της προς εφαρμογή βασικής πράξεως.

42.      Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank, υποστηριζόμενες από την Bundesverband deutscher Banken, προσέθεσαν ότι ούτε με βάση το ιστορικό θεσπίσεως του κανονισμού ΕΜΕ μπορεί να επιβεβαιωθεί η άποψη ότι η ανάθεση της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο ήταν δεόντως αιτιολογημένη, καθόσον από την απόφαση να αντικατασταθεί η κατ’ εξουσιοδότηση αρμοδιότητα που είχε αρχικώς ανατεθεί στην Επιτροπή από την εκτελεστική αρμοδιότητα του Συμβουλίου ουδόλως προκύπτει σαφής και ενιαία αιτιολογία.

3.      Εκτίμηση

43.      Όσον αφορά την ανάθεση εκτελεστικής αρμοδιότητας, υπενθυμίζω ότι το άρθρο 291, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ ορίζει ότι τα κράτη μέλη θεσπίζουν όλα τα μέτρα εσωτερικού δικαίου που είναι αναγκαία για την εφαρμογή των νομικά δεσμευτικών πράξεων της Ένωσης. Ωστόσο, όπως προβλέπεται στην παράγραφο 2 του εν λόγω άρθρου, όταν απαιτούνται ενιαίες προϋποθέσεις για την εκτέλεση των νομικά δεσμευτικών πράξεων της Ένωσης, οι πράξεις αυτές αναθέτουν εκτελεστικές αρμοδιότητες στην Επιτροπή ή, σε ειδικές περιπτώσεις δεόντως αιτιολογημένες καθώς και στο πλαίσιο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), στο Συμβούλιο.

44.      Πριν από τη θέσπιση του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, το άρθρο 145 της Συνθήκης ΕΟΚ, εν συνεχεία άρθρο 202 ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, προέβλεπε ότι το Συμβούλιο μπορούσε «να διατηρήσει το δικαίωμα να ασκεί απευθείας εκτελεστικές αρμοδιότητες σε ειδικές περιπτώσεις» (38). Μολονότι το γράμμα των ως άνω δύο τελευταίων διατάξεων δεν προσδιόριζε ρητώς την υποχρέωση του Συμβουλίου να αιτιολογεί μια τέτοια επιφύλαξη αρμοδιότητας, το Δικαστήριο έκρινε, ήδη από το 1989, ότι η επιφύλαξη εκτελεστικών αρμοδιοτήτων εκ μέρους του Συμβουλίου χωρεί μόνον κατ’ εξαίρεση, εάν το Συμβούλιο παρείχε εμπεριστατωμένη αιτιολογία (39).

45.      Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο επισήμανε ότι το άρθρο 145, τρίτη περίπτωση, της Συνθήκης ΕΟΚ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, είχε την έννοια ότι το Συμβούλιο, όταν ενεργεί ως νομοθέτης, όφειλε να αιτιολογήσει εμπεριστατωμένα την απόφασή του με την οποία επιφυλασσόταν να ασκήσει το ίδιο εκτελεστικές αρμοδιότητες (40).

46.      Το άρθρο 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ, το οποίο διαδέχθηκε το άρθρο 145, τρίτη περίπτωση, της Συνθήκης ΕΟΚ, ερμηνεύθηκε επίσης από το Δικαστήριο στις αποφάσεις Επιτροπή κατά Συμβουλίου (41) και της 6ης Μαΐου 2008, Κοινοβούλιο κατά Συμβούλιου (42), στις οποίες το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το Συμβούλιο, ως εκδόν τη βασική πράξη όργανο, όφειλε να αιτιολογεί δεόντως, ανάλογα με τη φύση και το περιεχόμενο της βασικής πράξεως που πρόκειται να εφαρμοστεί ή να τροποποιηθεί (43), την εξαίρεση από τον κανόνα ότι, στο σύστημα της Συνθήκης, όταν πρέπει να ληφθούν, σε κοινοτικό επίπεδο, εκτελεστικά μέτρα μιας βασικής πράξεως, η άσκηση της αρμοδιότητας αυτής εναπόκειται κατά κανόνα στην Επιτροπή. Η απαίτηση αυτή πήγαζε από το άρθρο 253 ΕΚ, νυν άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το οποίο προβλέπει γενική υποχρέωση αιτιολογήσεως για όλες τις πράξεις που εκδίδουν τα θεσμικά όργανα (44).

47.      Σε αντίθεση με το άρθρο 145, τρίτη περίπτωση, ΕΚ και το άρθρο 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ, το άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ επιβάλλει ρητώς στα όργανα που εκδίδουν μια βασική πράξη, τα οποία επιλέγουν να αναθέσουν εκτελεστική εξουσία στο Συμβούλιο, πλην των περιπτώσεων που αφορούν την ΚΕΠΠΑ, να αιτιολογούν δεόντως την επιλογή αυτή (45). Δεδομένης της ρητής αναφοράς της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως στο ισχύον κείμενο της Συνθήκης, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε τη νομολογία του σχετικά με το ζήτημα αυτό (46).

48.      Στην προκειμένη περίπτωση, εναπόκειται στο Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσον το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι από το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ, σε συνδυασμό με τα διάφορα στοιχεία του πλαισίου που επικαλούνται τα αναιρεσείοντα, δεν προκύπτει ότι η ανάθεση της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο ήταν δεόντως δικαιολογημένη, κατά την έννοια του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.

49.      Όπως εκτέθηκε στα σημεία 32 έως 39 των παρουσών προτάσεων, τα αναιρεσείοντα, υποστηριζόμενα από το Κοινοβούλιο και την Επιτροπή, παραπέμπουν ρητώς στην αιτιολογική σκέψη 114 του κανονισμού ΕΜΕ, στην οποία εκτίθενται οι ουσιαστικοί λόγοι για την ανάθεση εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο, στο ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε ο εν λόγω κανονισμός, το οποίο αφορά την ενοποίηση του πλαισίου εξυγίανσης στην τραπεζική ένωση και τον κίνδυνο στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα, καθώς και στον ρόλο του Συμβουλίου, το οποίο συγκροτείται από εκπροσώπους όλων των κρατών μελών που διαθέτουν ειδική εμπειρογνωμοσύνη σε σχέση με τον εθνικό τραπεζικό τομέα τους, στον ευαίσθητο αυτό κλάδο ο οποίος άπτεται της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας των κρατών μελών και της Ένωσης. Τα εν λόγω στοιχεία του πλαισίου προκύπτουν, κατ’ ουσίαν, από τις αιτιολογικές σκέψεις 12, 19, 20 και 24 του ίδιου κανονισμού, από το άρθρο 70, παράγραφος 6, του εν λόγω κανονισμού, μέσω της παραπομπής που κάνει στο άρθρο 103, παράγραφος 7, στοιχείο ζʹ, της BRRD, και από το άρθρο 70, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του ίδιου κανονισμού. Τα αναιρεσείοντα επικαλούνται, επιπλέον, τις αιτιολογικές σκέψεις 19 και 20 του εν λόγω κανονισμού, το άρθρο 1, τρίτο εδάφιο, τα άρθρα 67 και 77 του ίδιου κανονισμού, καθώς και τις αιτιολογικές σκέψεις 14 και 15 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, προκειμένου να καταδείξουν τη σχέση μεταξύ του κανονισμού ΕΜΕ και της διακυβερνητικής συμφωνίας.

50.      Οφείλω να ομολογήσω ότι αντιλαμβάνομαι τις διευκρινίσεις που διατύπωσαν τα αναιρεσείοντα με τα υπομνήματά τους ενώπιον του Δικαστηρίου, καθώς και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, με σκοπό να δικαιολογήσουν την παρέμβαση του Συμβουλίου λόγω της σχέσης που υφίσταται μεταξύ της σύνθεσης του Συμβουλίου και της εμπειρογνωμοσύνης των μελών του, καθώς και τον ρόλο που επιτελεί το εν λόγω θεσμικό όργανο, λαμβανομένου υπόψη, μεταξύ άλλων, του αντικτύπου που μπορεί να έχει ο υπολογισμός των εισφορών στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και στην οικονομική κατάσταση των ιδρυμάτων στα συμμετέχοντα κράτη μέλη.

51.      Ωστόσο, η πεποίθησή μου είναι ότι οι διευκρινίσεις αυτές δεν απορρέουν με σαφήνεια ούτε από τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού ΕΜΕ, ούτε από τα άρθρα του εν λόγω κανονισμού, ούτε δε και από τις λοιπές διατάξεις στις οποίες παραπέμπουν τα αναιρεσείοντα.

52.      Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι λόγοι για τους οποίους ανατέθηκε στο Συμβούλιο η επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα δεν προκύπτουν ρητώς από το γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ ή από άλλη διάταξη του ίδιου αυτού κανονισμού (47).

53.      Εν συνεχεία, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 32 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, στην αιτιολογική σκέψη 114 του κανονισμού ΕΜΕ μνημονεύονται ο σκοπός και το περιεχόμενο των προς έκδοση εκτελεστικών πράξεων, καθώς και η απόφαση να ανατεθεί στο Συμβούλιο η αρμοδιότητα για την έκδοσή τους, χωρίς να εκτίθενται σε αυτήν οι λόγοι για τους οποίους το Συμβούλιο θα πρέπει να διατηρήσει την επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα. Βεβαίως, η εν λόγω αιτιολογική σκέψη 114 αναφέρει ότι ο νομοθέτης έκρινε αναγκαία τη θέσπιση εκτελεστικών μέτρων «προκειμένου να διευκρινίσει την εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού των επιμέρους εισφορών στο [ΕΤΕ] καθώς και την τεχνική μέθοδο υπολογισμού της κατ’ αποκοπή εισφοράς και της προσαρμοσμένης βάσει κινδύνου εισφοράς». Προσθέτει δε ότι η μεθοδολογία αυτή «θα πρέπει να εξασφαλίζει» ότι ο τύπος υπολογισμού των ατομικών εισφορών λαμβάνει υπόψη ορισμένα στοιχεία και «την αρχή της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλεί στρεβλώσεις ανάμεσα στις τραπεζικές δομές των κρατών μελών». Αντιθέτως, ουδόλως εκθέτει τους λόγους για τους οποίους θα ανατίθετο στο Συμβούλιο η συγκεκριμένη εκτελεστική αρμοδιότητα.

54.      Το ίδιο ισχύει και για τις λοιπές διατάξεις του κανονισμού ΕΜΕ που επικαλούνται τα αναιρεσείοντα.

55.      Η αιτιολογική σκέψη 12 του εν λόγω κανονισμού κάνει λόγο για την ουσιώδη σημασία της δημιουργίας ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης λόγω της στενής διασύνδεσης των τραπεζικών συστημάτων εντός της εσωτερικής αγοράς, καθώς και για την προστασία που θα παράσχει ο μηχανισμός αυτός όσον αφορά τη σταθερότητα των τραπεζών των κρατών μελών.

56.      Η αιτιολογική σκέψη 19 του ίδιου κανονισμού αναφέρεται στην ανάγκη διάρρηξης του δεσμού μεταξύ των κρατών και του τραπεζικού τομέα και της αποφυγής στρέβλωσης του ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά λόγω των εθνικών πρακτικών. Προς τούτο, το ΕΤΕ, ως θεμελιώδες στοιχείο για την εύρυθμη λειτουργία του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης, θα πρέπει να χρηματοδοτείται από τις εισφορές των τραπεζών που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο και να αμοιβαιοποιηθεί εντός της Ένωσης, σύμφωνα με τη διακυβερνητική συμφωνία. Προσθέτει ότι, προκειμένου να διαρραγεί ακόμη περισσότερο ο δεσμός με την αντίληψη κάθε κράτους μέλους για τη δημοσιονομική κατάσταση, οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο πλαίσιο του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης δεν θα πρέπει να θίγουν τη δημοσιονομική κυριαρχία ή τις δημοσιονομικές αρμοδιότητες των κρατών μελών.

57.      Η αιτιολογική σκέψη 20 του κανονισμού ΕΜΕ διευκρινίζει ότι ο κανονισμός αυτός, σε συνδυασμό με την BRRD, καθορίζει τις λεπτομέρειες χρήσης του ΕΤΕ, καθώς και τα γενικά κριτήρια για τον προσδιορισμό και τον υπολογισμό των εκ των προτέρων και των εκ των υστέρων εισφορών. Επίσης, αναφέρεται στον κανόνα που θεσπίστηκε με τη διακυβερνητική συμφωνία, βάσει του οποίου, κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου, οι εισφορές που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο σύμφωνα με την BRRD και τον εν λόγω κανονισμό θα κατανέμονται σε διαφορετικά εθνικά τμήματα, τα οποία σταδιακά θα συγχωνεύονται.

58.      Όσον αφορά την αιτιολογική σκέψη 24 του ίδιου κανονισμού, αυτή κάνει λόγο για τον σημαντικό αντίκτυπο των αποφάσεων περί εξυγίανσης στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα των κρατών μελών και της Ένωσης, καθώς και στη δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών μελών. Επιπλέον αναφέρει ότι το Συμβούλιο, ως θεσμικό όργανο το οποίο δύναται να ασκεί εκτελεστικές αρμοδιότητες, θα ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στην εκτίμηση του ΕΣΕ, κατά την έκδοση αποφάσεων περί εξυγίανσης, σχετικά με την ύπαρξη λόγων δημόσιου συμφέροντος, και θα αξιολογεί κάθε σημαντική μεταβολή των πόρων του ΕΤΕ που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για μια συγκεκριμένη δράση εξυγίανσης (48).

59.      Αντιθέτως, οι εν λόγω αιτιολογικές σκέψεις ουδόλως εκθέτουν οποιαδήποτε αιτιολόγηση για την εκτελεστική αρμοδιότητα του Συμβουλίου όσον αφορά τον καθορισμό της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών εισφορών.

60.      Επιπλέον, είναι μεν αληθές ότι το άρθρο 70, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του κανονισμού ΕΜΕ επισημαίνει ρητώς τη σημασία της αποφυγής στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών και την ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η αρχή της αναλογικότητας, το δε άρθρο 70, παράγραφος 6, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο παραπέμπει στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD, μπορεί να γίνει δεκτό ότι αποτυπώνει, μεταξύ άλλων, τη σημασία των εκ των προτέρων εισφορών για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή για την οικονομία ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών ή της Ένωσης. Εντούτοις, οι διατάξεις αυτές δεν περιέχουν αιτιολογία σχετικά με τους λόγους για τους οποίους θα εναπέκειτο στο Συμβούλιο να εξειδικεύσει τον υπολογισμό των εισφορών ασκώντας εκτελεστική αρμοδιότητα.

61.      Εξάλλου, οι παραπομπές στη διακυβερνητική συμφωνία, οι οποίες περιλαμβάνονται στις αιτιολογικές σκέψεις 19 και 20 του κανονισμού ΕΜΕ, καθώς και στο άρθρο 1, τρίτο εδάφιο, και στα άρθρα 67 και 77 του ίδιου κανονισμού, αφορούν αποκλειστικώς τη μεταφορά των πόρων που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο, τη διαίρεση του ΕΤΕ σε εθνικά τμήματα και τη βαθμιαία συγχώνευση των πόρων που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο και κατανέμονται στα τμήματα αυτά. Ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι η εν λόγω συμφωνία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του νομικού πλαισίου που διέπει τη χρηματοδότηση και τη χρήση του ΕΤΕ και ότι επιβεβαιώνει τον δυνητικά σημαντικό αντίκτυπο που ενδέχεται να έχουν τα εκτελεστικά μέτρα στα κράτη μέλη και στον προϋπολογισμό τους, εντούτοις δεν κάνει καμία αναφορά στους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε η επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα να ανατεθεί στο Συμβούλιο.

62.      Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι διατάξεις στις οποίες παραπέμπουν τα αναιρεσείοντα, ασφαλώς, αποτυπώνουν τη σημασία των εκ των προτέρων εισφορών για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον δυνητικά σημαντικό αντίκτυπο που ενδέχεται να έχουν τα εκτελεστικά μέτρα στα κράτη μέλη και στον προϋπολογισμό τους, καθώς και στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Ένωσης, τη δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών μελών, τη σημασία της αποφυγής στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών, ή ακόμη την ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η αρχή της αναλογικότητας κατά την έκδοση εκτελεστικών πράξεων που διέπουν την εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού. Εντούτοις, δεν μπορούν, κατά τη γνώμη μου, να αντικαταστήσουν ή να θεραπεύσουν την έλλειψη αιτιολογίας η οποία να εξηγεί την αναγκαιότητα να ανατεθεί στο Συμβούλιο εκτελεστική αρμοδιότητα όσον αφορά συγκεκριμένα την εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών εισφορών και τις πρακτικές λεπτομέρειες της κατανομής στα ιδρύματα των παραγόντων κινδύνου που προβλέπονται στις κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις, όπως ορίζεται στο άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ.

63.      Ούτε δε ο ευαίσθητος χαρακτήρας των εν λόγω ζητημάτων συνιστά επαρκή λόγο για την ανάθεση των σχετικών εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο, δεδομένου ότι και η Επιτροπή μπορεί να εξουσιοδοτηθεί για τη θέσπιση εκτελεστικών μέτρων σε «ιδιαιτέρως ευαίσθητους τομείς» (49).

64.      Τέλος, μολονότι οι αιτιολογικές σκέψεις 14 και 15 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 εκθέτουν το ιδιαίτερο οικονομικό πλαίσιο εντός του οποίου υπολογίζονται οι εισφορές και την ανάγκη θεσπίσεως μιας προσαρμοσμένης μεθοδολογίας υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών που να λαμβάνει υπόψη το πλαίσιο αυτό, εκτιμώ, όπως έκρινε και το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 39 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι η υποχρέωση αιτιολόγησης της ανάθεσης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο βαρύνει το όργανο που εκδίδει τη βασική νομοθετική πράξη. Επομένως, το Συμβούλιο δεν δύναται να δικαιολογήσει εκ των υστέρων την ανάθεση τέτοιας αρμοδιότητας με την εκτελεστική πράξη.

65.      Η νομολογία του Δικαστηρίου στην οποία παραπέμπουν τα αναιρεσείοντα δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να οδηγήσει σε διαφορετικό συμπέρασμα.

66.      Συγκεκριμένα, μολονότι στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις Επιτροπή κατά Συμβουλίου, National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου και Fenix International, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη το πλαίσιο εντός του οποίου είχε εκδοθεί η βασική πράξη με την οποία ανατέθηκε εκτελεστική αρμοδιότητα στο Συμβούλιο, εντούτοις στηρίχθηκε συστηματικά σε αιτιολογία ρητώς διατυπωμένη στο κείμενο, είτε στην ίδια τη βασική πράξη, έστω κατά τρόπο γενικό και συνοπτικό, είτε σε άλλους κανονισμούς, για τους οποίους έκρινε ότι αποτελούσαν μέρος ενός συνεκτικού συνόλου. Ειδικότερα, από την ερμηνεία των σχετικών αιτιολογικών σκέψεων και διατάξεων στις αποφάσεις Επιτροπή κατά Συμβουλίου και Fenix International κατέστη δυνατή η διαπίστωση της υπάρξεως ρητής, αν και ενίοτε σύντομης, αιτιολογίας από την οποία προέκυπτε με σαφήνεια η δικαιολόγηση της επιφύλαξης της εκτελεστικής αρμοδιότητας υπέρ του Συμβουλίου (50). Όσον δε αφορά την απόφαση National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου, δεδομένου ότι ο επίμαχος κανονισμός ανέθετε στο Συμβούλιο την ίδια εκτελεστική αρμοδιότητα με εκείνη που είχε ήδη ανατεθεί σε αυτό με προγενέστερους κανονισμούς, οι οποίοι εντάσσονταν σε μια ουσιαστική αλληλουχία, η αιτιολογία με την οποία είχαν ρητώς δικαιολογηθεί οι προγενέστεροι κανονισμοί μπορούσε να δικαιολογήσει σιωπηρώς αλλά επαρκώς τον επίμαχο κανονισμό (51).

67.      Κατά τη γνώμη μου, δεν ισχύει το ίδιο στην υπό κρίση υπόθεση. Όπως επισημάνθηκε στο σημείο 62 των παρουσών προτάσεων, οι διατάξεις στις οποίες παραπέμπουν τα αναιρεσείοντα αποσκοπούν στο να περιγράψουν το γενικό πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε ο κανονισμός ΕΜΕ, καθώς και τον ευαίσθητο τομέα στον οποίο εντάσσεται η σύσταση του ΕΤΕ, αλλά όχι να δικαιολογήσουν την ανάθεση εκτελεστικής αρμοδιότητας, όπως αυτή που προβλέπεται στο άρθρο 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού, η οποία έχει ειδικό χαρακτήρα για το Συμβούλιο. Η αιτιολογική σκέψη 114 του εν λόγω κανονισμού περιορίζεται στην αναφορά ότι το Συμβούλιο «θα πρέπει» να έχει την εξουσία να διευκρινίσει τη μεθοδολογία υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών, χωρίς ωστόσο να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να συμβεί αυτό. Το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται ο ίδιος αυτός κανονισμός δεν αρκεί για να θεραπεύσει την παντελή έλλειψη αιτιολογίας. Οι επεξηγήσεις που προέβαλαν τα αναιρεσείοντα με τα υπομνήματά τους και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, όσο λεπτομερείς και σχετικές με το πλαίσιο και αν είναι, δεν αποτυπώνονται στο κείμενο του κανονισμού ΕΜΕ, αυτή δε η παντελής έλλειψη αιτιολόγησης στην υπό κρίση υπόθεση δεν αντισταθμίζεται από την ύπαρξη αιτιολόγησης σε άλλους κανονισμούς, πράξεις ή συμφωνίες.

68.      Μολονότι υποστηρίχθηκε από ορισμένους ότι, μέχρι σήμερα, το Δικαστήριο έχει επιδείξει κάποια επιείκεια κατά την εφαρμογή της υποχρέωσης προσήκουσας αιτιολόγησης της ανάθεσης εκτελεστικής αρμοδιότητας, μην απαιτώντας έκθεση λεπτομερούς αιτιολογίας (52), δεν είμαι πεπεισμένος ότι το Δικαστήριο είχε την πρόθεση να καταστήσει δυνατή μια μορφή αυτοματισμού, βάσει της οποίας η απλή μνεία της ανάγκης ανάθεσης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο ή η αναφορά ότι «θα πρέπει» να συμβεί τούτο, να επαρκούν σχετικώς. Το δίκαιο της Ένωσης προβλέπει υποχρέωση εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης στο πλαίσιο της οποίας το όργανο που εκδίδει τη βασική πράξη οφείλει να διατυπώσει αιτιολογία στην πράξη με την οποία επιφυλάσσει εκτελεστικές αρμοδιότητες στο Συμβούλιο (53).

69.      Πρέπει να γίνει δεκτό ότι η θέση αυτή συνιστά υπερβολική τυπολατρία, τούτο δε κατά μείζονα λόγο στην προκειμένη περίπτωση, καθόσον τα θεσμικά όργανα της Ένωσης συμφωνούν ως προς τον ρόλο του Συμβουλίου στον επίμαχο τομέα (54); Δεν είμαι βέβαιος γι’ αυτό.

70.      Ειδικότερα, αφενός, φρονώ ότι η θέση αυτή είναι αναγκαία προκειμένου να διασφαλιστεί η τήρηση των κανόνων που διέπουν την ανάθεση αρμοδιοτήτων σε θεσμικό επίπεδο. Επ’ αυτού, συντάσσομαι με τη γνώμη του γενικού εισαγγελέα P. Léger στην υπόθεση Επιτροπή κατά Συμβουλίου, κατά την οποία κάθε διατήρηση αρμοδιότητας εκ μέρους του Συμβουλίου η οποία δεν πληροί την επιταγή περί εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης υπονομεύει τη θεσμική ισορροπία στο πλαίσιο της ανάθεσης και της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων, όπως αυτή απορρέει από τη Συνθήκη. Το δε Δικαστήριο οφείλει, με τον έλεγχό του, να διασφαλίσει ότι δεν θίγεται το περιεχόμενο και ο σκοπός της αρχής της ανάθεσης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στην Επιτροπή (55).

71.      Αφετέρου, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το κανονιστικό πλαίσιο με το οποίο ο εκτελεστικός κανονισμός 2015/81 αποτελεί ένα σύνολο του οποίου η ακεραιότητα πρέπει να διαφυλαχθεί, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η αντίθετη άποψη, η οποία στηρίζεται σε μια ιδιαιτέρως ελαστική ερμηνεία της απαίτησης εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης της ανάθεσης εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο, να παραγάγει αποτελέσματα που θα υπερβαίνουν τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως και να τύχει εφαρμογής και σε περίπτωση κατά την οποία ένα θεσμικό όργανο της Ένωσης θα επικαλείτο έλλειψη αιτιολόγησης όσον αφορά την ανάθεση εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο και προσβολή των θεσμικών προνομίων της Επιτροπής και του Κοινοβουλίου.

72.      Προσθέτω ότι δεν αρκεί το γεγονός ότι όλα τα θεσμικά όργανα της Ένωσης που συμμετείχαν στη νομοθετική διαδικασία του κανονισμού ΕΜΕ είχαν λάβει γνώση, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, των λόγων για την ανάθεση των επίμαχων εκτελεστικών αρμοδιοτήτων, για να μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η ανάθεση αυτή είναι αιτιολογημένη. Εν πάση περιπτώσει, αντιθέτως προς ό,τι υπαινίχθηκε το Συμβούλιο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, από τη νομοθετική διαδικασία δεν προκύπτει ότι εξ αρχής είχε προβλεφθεί η ανάθεση της αρμοδιότητας προσδιορισμού της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών συνεισφορών στο Συμβούλιο. Ειδικότερα, το άρθρο 66, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της πρότασης κανονισμού ΕΜΕ, την οποία υπέβαλε η Επιτροπή, προέβλεπε ότι οι οφειλόμενες για τη χρηματοδότηση του ΕΤΕ εκ των προτέρων εισφορές θα υπολογίζονταν σύμφωνα με τη μεθοδολογία που θα κατάρτιζε η Επιτροπή με κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις.

73.      Συνεπώς, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας κατ’ ουσίαν, στις σκέψεις 38, 42 και 43 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι η ανάθεση της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο δεν ήταν δεόντως αιτιολογημένη, κατά την έννοια του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.

74.      Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να απορριφθεί ως αβάσιμος.

75.      Σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν υιοθετήσει την πρόταση αυτή, και προς τον σκοπό της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, πρέπει να εξετασθούν επί του παρόντος τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων με τα οποία ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας ότι το Συμβούλιο υπερέβη τα όρια της επίμαχης εκτελεστικής αρμοδιότητας.

Β.      Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως

1.      Επιχειρήματα του ΕΣΕ και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης

76.      Τα αναιρεσείοντα θεωρούν, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πολλαπλά νομικά σφάλματα κρίνοντας ότι το Συμβούλιο, θεσπίζοντας το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, υπερέβη τα όρια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που του αναθέτει το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ.

77.      Κατά πρώτον, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο, στις αποφάσεις της 15ης Οκτωβρίου 2014, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (56) και Fenix International, διατύπωσε τις τρεις προϋποθέσεις στο πλαίσιο της εξέτασης των ορίων των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που απορρέουν από το άρθρο 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, ήτοι τα εκτελεστικά μέτρα που λαμβάνονται να συνάδουν με τους βασικούς γενικούς σκοπούς της βασικής νομοθετικής πράξεως, να είναι αναγκαία ή χρήσιμα για τη διευκόλυνση της ομοιόμορφης εφαρμογής της πράξεως αυτής και να μην τροποποιούν ούτε να συμπληρώνουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την εν λόγω πράξη. Επομένως, το ζήτημα αν το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 περιορίζεται στη διευκρίνιση του κανονιστικού περιεχομένου του κανονισμού ΕΜΕ απαιτεί τη δομημένη εξέταση των τριών αυτών σωρευτικών προϋποθέσεων, ενώ το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα περιόρισε, στα σημεία 52 έως 54 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, την εξέτασή του στην τρίτη από τις εν λόγω προϋποθέσεις.

78.      Κατά δεύτερον, τα αναιρεσείοντα υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε, στις σκέψεις 63 έως 67, 71, 72 και 85 των εν λόγω αποφάσεων, ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 «συμπληρώνει» τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 70 του κανονισμού ΕΜΕ, στο οποίο παραπέμπει η παράγραφος 7 της διατάξεως αυτής, όπερ αποδεικνύεται από την εξέταση και των τριών προαναφερθεισών προϋποθέσεων. Ερμηνευόμενη εντός του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται, η ανάθεση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο όχι μόνο καθιστά δυνατή την υιοθέτηση της προσαρμοσμένης μεθοδολογίας υπολογισμού που προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, αλλά ακόμη και την απαιτεί με σκοπό την ομοιόμορφη εφαρμογή του κανονισμού ΕΜΕ, χωρίς ωστόσο ούτε να συμπληρώνει ούτε να τροποποιεί τον εν λόγω κανονισμό, αντιθέτως προς ό,τι επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 78 και 79 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων.

79.      Σχετικώς, τα αναιρεσείοντα επικαλούνται, αφενός, τη ρητώς μνημονευόμενη στο άρθρο 70, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού ΕΜΕ ανάγκη η εισφορά βάσει του προφίλ κινδύνου να βασίζεται στα κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD, συμπεριλαμβανομένων, ειδικότερα, των κριτηρίων που διαλαμβάνονται στα στοιχεία γʹ και ζʹ της διατάξεως αυτής, ήτοι στη «χρηματοοικονομική κατάσταση του ιδρύματος» και στη σημασία εκάστου ιδρύματος «για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή της οικονομίας ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών ή της Ένωσης», καθώς και να λαμβάνεται υπόψη η αρχή της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών. Κατά τα αναιρεσείοντα, λαμβανομένων υπόψη των συνεπειών που ενδέχεται να έχει η μεθοδολογία υπολογισμού των εισφορών στους εθνικούς τραπεζικούς τομείς, οι απαιτήσεις αυτές συνεπάγονται ότι, κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου, το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων πρέπει να καθορίζεται τόσο σε σχέση με το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένο το ίδρυμα όσο και σε σχέση με την τραπεζική ένωση στο σύνολό της.

80.      Η αλληλεξάρτηση μεταξύ του άρθρου 70 του εν λόγω κανονισμού και του άρθρου 103 της BRRD δικαιολογεί κατά μείζονα λόγο τη θέσπιση της προσαρμοσμένης μεθοδολογίας υπολογισμού, αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 75 και 76 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων. Συγκεκριμένα, οι κανόνες υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών που θεσπίζουν με παρόμοια διατύπωση οι διατάξεις αυτές και η παραπομπή της πρώτης από τις διατάξεις αυτές στη δεύτερη συνεπάγονται ότι ο υπολογισμός των εκ των προτέρων εισφορών σύμφωνα με τον ίδιο κανονισμό συνδέεται στενά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών όπως αυτός προβλέπεται στην BRRD. Τούτο ισχύει, κατά μείζονα λόγο, διότι το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ αναφέρει κατ’ ουσίαν ότι η εκτελεστική εξουσία του Συμβουλίου πρέπει να ασκείται στο πλαίσιο του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Ο εν λόγω δε κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός παραπέμπει στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 103 της BRRD και, επομένως, σε μεθοδολογία υπολογισμού των ατομικών εισφορών η οποία απαιτεί να λαμβάνονται υπόψη τα δεδομένα των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε εθνική βάση.

81.      Αφετέρου, η σταδιακή μετάβαση από τη μεθοδολογία υπολογισμού που καθιερώνει η BRRD στη μεθοδολογία υπολογισμού που καθιερώνει ο κανονισμός ΕΜΕ, όπως προβλέπεται από την προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού, είναι αναγκαία ή χρήσιμη για τη διευκόλυνση της ομοιόμορφης εφαρμογής του υπολογισμού των εισφορών προς το ΕΤΕ κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, η οποία χαρακτηρίζεται από τη μετάβαση από το σύστημα χρηματοδότησης που απορρέει από την BRRD στη σταδιακή εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού. Η εν λόγω ανάγκη μετάβασης προκύπτει όχι μόνον από τις αιτιολογικές σκέψεις 14 και 15 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, την πρόταση εκτελεστικού κανονισμού της Επιτροπής (57), καθώς και τη γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου (58), αλλά και από τη διακυβερνητική συμφωνία. Συγκεκριμένα, ο κανονισμός ΕΜΕ έχει ως σκοπό, όπως προκύπτει από τα άρθρα 67 και 77 του κανονισμού αυτού, να διασφαλίσει τη συνοχή μεταξύ των εσόδων του ΕΤΕ υπό τη μορφή ετήσιων εισφορών και των εθνικών τμημάτων που καθορίζονται στην εν λόγω συμφωνία, σε αντίθεση με ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 80 έως 82 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων. Η δε προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού διασφαλίζει ότι ο υπολογισμός των εισφορών είναι σύμφωνος με τον ρυθμό αμοιβαιοποίησης των εθνικών τμημάτων του ΕΤΕ κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου.

82.      Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τα αναιρεσείοντα διευκρίνισαν ότι η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού κατέστησε δυνατή τη συσχέτιση των παραγόντων κινδύνου για τον υπολογισμό των εισφορών με τη χρήση των εισφορών αυτών σε περίπτωση εξυγίανσης. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι τα εθνικά τμήματα του ΕΤΕ διατίθενται κατά προτεραιότητα στην αρχή της αρχικής περιόδου, η εν λόγω μεθοδολογία θα είχε ως συνέπεια η πραγματική δυνατότητα χρηματοδότησης μιας εξυγίανσης να συνδέεται με το οικείο εθνικό τμήμα, του οποίου το μέγεθος και η χρηματοοικονομική ικανότητα μπορεί να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών μελών. Χωρίς την εν λόγω προσαρμογή, τα ιδρύματα θα είχαν καταβάλει εισφορές στο ΕΤΕ σαν να είχαν ήδη πλήρως αμοιβαιοποιηθεί, ενώ η πρόσβαση στους πόρους σε περίπτωση εξυγίανσης εξακολουθούσε να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το μέγεθος των αντίστοιχων εθνικών τμημάτων τους.

83.      Επομένως, το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν συμπληρώνει ούτε τροποποιεί τον κανονισμό ΕΜΕ, αλλά παρέχει αποκλειστικώς και μόνον ορισμένες πρόσθετες διευκρινίσεις σχετικά με την εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών που προβλέπεται στο άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ΕΜΕ.

84.      Τέλος, το ΕΣΕ προσθέτει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα δεν έλαβε υπόψη τον μεταβατικό χαρακτήρα της προσαρμοσμένης μεθοδολογίας υπολογισμού, η οποία εφαρμόστηκε μόνο μεταξύ 2016 και 2022. Στην απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2023, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ (59), το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε, όσον αφορά μια κατ’ εξουσιοδότηση πράξη της Επιτροπής, ότι οι μεταβατικές διατάξεις δεν επιφέρουν τροποποίηση της βασικής πράξεως, αλλά καθορίζουν τον τρόπο εφαρμογής της πράξεως αυτής. Οι ως άνω αρχές πρέπει να τύχουν εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση.

85.      Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η εξέταση των δύο πρώτων προϋποθέσεων σχετικά με την τήρηση των ορίων των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που διατυπώνονται στην απόφαση Fenix International καταδεικνύει ότι πληρούται και η τρίτη εκ των προϋποθέσεων αυτών. Επ’ αυτού προβάλλει επιχειρήματα παρόμοια με αυτά του Συμβουλίου.

86.      Η Επιτροπή θεωρεί ότι από τον κανονισμό ΕΜΕ προκύπτει ότι ο κανονισμός αυτός προβλέπει την εφαρμογή, πέραν των δικών του διατάξεων, και των διατάξεων της BRRD, ενώ τονίζει τη θεμελιώδη σημασία της διακυβερνητικής συμφωνίας. Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 αποσκοπεί στην αποσαφήνιση της σχέσης και της αλληλεπίδρασης μεταξύ της εθνικής συνιστώσας των εκ των προτέρων εισφορών, της οποίας ο υπολογισμός προβλέπεται από την BRRD, και της αμοιβαιοποιημένης συνιστώσας των εισφορών αυτών, της οποίας ο υπολογισμός προβλέπεται από τον κανονισμό ΕΜΕ. Λαμβάνει υπόψη τη σταδιακή κατάργηση της συνιστώσας των υπολογιζόμενων σε εθνικό επίπεδο εισφορών, σύμφωνα με την εν λόγω συμφωνία, και τη συνακόλουθη σταδιακή αύξηση της συνιστώσας των υπολογιζόμενων εντός τραπεζικής ένωσης εισφορών, εφαρμόζοντας συγχρόνως την ίδια μεθοδολογία προσαρμογής βάσει προφίλ κινδύνου, δηλαδή τη μεθοδολογία του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.

2.      Επιχειρήματα των πιστωτικών ιδρυμάτων

87.      Η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank υποστηρίζουν ότι οι αιτιάσεις του Συμβουλίου με τις οποίες προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν εξέτασε τις δύο πρώτες προϋποθέσεις όσον αφορά την τήρηση των ορίων των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που διατυπώνονται στην απόφαση Fenix International είναι αλυσιτελείς. Δεδομένου ότι οι τρεις προϋποθέσεις είναι σωρευτικές, αρκεί να προβληθεί η μη τήρηση της μίας εξ αυτών, πράγμα που συνέβη εν προκειμένω, καθόσον στην ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ασκηθείσα προσφυγή ακυρώσεως έγινε επίκληση μόνον της προϋπόθεσης τα ληφθέντα εκτελεστικά μέτρα να μην τροποποιούν ούτε να συμπληρώνουν τον κανονισμό ΕΜΕ.

88.      Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων σχετικά με τους λόγους για τους οποίους η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού ήταν αναγκαία και σύμφωνη με τους βασικούς γενικούς σκοπούς του εν λόγω κανονισμού δεν είναι καθοριστικά. Συναφώς, οι Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank, μολονότι δέχονται ότι η αποστολή του Συμβουλίου μπορεί να συνίσταται στη θέσπιση διατάξεων με σκοπό την αποφυγή στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα, θεωρούν ότι από τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων δεν προκύπτει με σαφήνεια ποιες στρεβλώσεις αποφεύχθηκαν μέσω της προσαρμοσμένης μεθοδολογίας υπολογισμού και ότι, εν πάση περιπτώσει, το Συμβούλιο δεν μπορούσε να υπερβεί, για τον σκοπό αυτό, τις εκτελεστικές του αρμοδιότητες.

89.      Όσον αφορά την προβαλλόμενη αλληλεξάρτηση μεταξύ του άρθρου 70 του κανονισμού ΕΜΕ και του άρθρου 103 της BRRD, οι Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank υποστηρίζουν ότι μόνον η παράγραφος 7 της εν λόγω τελευταίας διατάξεως μνημονεύεται στο άρθρο 70 του κανονισμού ΕΜΕ. Επομένως, ο νομοθέτης της Ένωσης ενσωμάτωσε ρητώς ορισμένα στοιχεία της BRRD στον κανονισμό ΕΜΕ, ήτοι την ανάγκη οι δείκτες κινδύνου που καθορίζονται στην BRRD να λαμβάνονται υπόψη κατά τον υπολογισμό των εισφορών. Ωστόσο, δεν προέβλεψε την εφαρμογή του συνόλου της μεθοδολογίας υπολογισμού της BRRD, ούτε τη σταδιακή μετάβαση από τον υπολογισμό βάσει της BRRD στον υπολογισμό βάσει του εν λόγω κανονισμού.

90.      Εξάλλου, υπάρχει διαφορά μεταξύ, αφενός, της αμοιβαιοποίησης των εθνικών τμημάτων του ΕΤΕ και του τρόπου χρήσης του, όπως προβλέπονται στη διακυβερνητική συμφωνία και στα άρθρα 67 και 77 του κανονισμού ΕΜΕ, και, αφετέρου, της προσαρμογής της μεθοδολογίας υπολογισμού των εισφορών ώστε να είναι σύμφωνη με τον ρυθμό αμοιβαιοποίησης των εθνικών τμημάτων του ΕΤΕ κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, στην οποία ουδέποτε αναφέρθηκε ο νομοθέτης της Ένωσης. Ούτε οι προς εφαρμογή από το Συμβούλιο διατάξεις, ήτοι το άρθρο 70, παράγραφοι 1 έως 3, του εν λόγω κανονισμού, ούτε η διάταξη που του αναθέτει εκτελεστικές αρμοδιότητες, ήτοι το άρθρο 70, παράγραφος 7, του ίδιου κανονισμού, αναφέρονται στη συμφωνία αυτή. Από δε την εν λόγω συμφωνία επίσης δεν προκύπτει ότι οι μεταφερόμενες εισφορές θα πρέπει να υπολογίζονται με συνδυαστική μεθοδολογία υπολογισμού βάσει τόσο της οδηγίας BRRD όσο και του εν λόγω κανονισμού.

91.      Τέλος, οι Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank αμφισβητούν τη συνάφεια της αποφάσεως της 20ής Δεκεμβρίου 2023, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ (60), λόγω του ότι στην υπόθεση εκείνη δεν επρόκειτο για εκτελεστικό αλλά για κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό, στο πλαίσιο του οποίου, σύμφωνα με το άρθρο 290, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η Επιτροπή έχει την εξουσία να συμπληρώνει ή να τροποποιεί ορισμένα μη ουσιώδη στοιχεία της βασικής νομοθετικής πράξεως.

92.      Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Bundesverband deutscher Banken υποστήριξε κυρίως ότι η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού δεν ήταν ούτε συμβατή με τους γενικούς σκοπούς του κανονισμού ΕΜΕ, ούτε αναγκαία για τον υπολογισμό των εισφορών των ιδρυμάτων με βάση το προφίλ κινδύνου τους, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας. Προσέθεσε, κατ’ ουσίαν, ότι από τον σκοπό πολιτικής που επιδιώκεται με τη θέσπιση μιας τέτοιας μεθοδολογίας υπολογισμού προκύπτει σαφώς ότι το Συμβούλιο υπερέβη τα όρια που προβλέπονται στο άρθρο 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού.

3.      Εκτίμηση

93.      Προκαταρκτικώς, επισημαίνω ότι, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 53 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ενώ το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ, το οποίο αναθέτει στο Συμβούλιο εκτελεστική αρμοδιότητα, αναφέρεται στις προϋποθέσεις εφαρμογής των παραγράφων 1 έως 3 της διατάξεως αυτής, το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν αποσκοπεί στον καθορισμό των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 70, παράγραφος 3, του κανονισμού ΕΜΕ, το οποίο αφορά τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής. Επομένως, η εν λόγω παράγραφος 3 δεν είναι κρίσιμη εν προκειμένω, οπότε η παρούσα εξέταση θα επικεντρωθεί στην επίμαχη εκτελεστική αρμοδιότητα που ανατίθεται στο Συμβούλιο με το άρθρο 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού, καθόσον παραπέμπει στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου αυτού.

94.      Στο πλαίσιο της παρούσας ανάλυσης, θα εξετάσω, πρώτον, τις αιτιάσεις των αναιρεσειόντων με τις οποίες προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα, καθόσον δεν εξέτασε με δομημένο τρόπο κατά πόσον πληρούνταν εν προκειμένω οι δύο πρώτες προϋποθέσεις για τα όρια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που έχουν διατυπωθεί στη νομολογία του Δικαστηρίου. Δεύτερον, θα αναλύσω τις αιτιάσεις με τις οποίες προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 αλλοιώνει τη μεθοδολογία υπολογισμού των εισφορών, όπως αυτή προκύπτει από το άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ΕΜΕ.

α)      Επί της εξετάσεως των σωρευτικών προϋποθέσεων

95.      Πρέπει να επισημανθεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, την οποία υπέμνησε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 49 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, όταν ανατίθενται εκτελεστικές αρμοδιότητες στο Συμβούλιο βάσει του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, το Συμβούλιο καλείται να διευκρινίσει το περιεχόμενο της οικείας νομοθετικής πράξεως, προκειμένου να διασφαλισθεί η εφαρμογή της υπό ενιαίες προϋποθέσεις σε όλα τα κράτη μέλη. Συνεπώς, οι διατάξεις μιας εκτελεστικής πράξεως που εκδίδει η Επιτροπή πρέπει, αφενός, να συνάδουν με τους βασικούς γενικούς σκοπούς που επιδιώκονται με τη νομοθετική πράξη την οποία οι διατάξεις αυτές διευκρινίζουν και, αφετέρου, να είναι αναγκαίες ή χρήσιμες για την ομοιόμορφη εφαρμογή της νομοθετικής πράξης, χωρίς ωστόσο να τη συμπληρώνουν ούτε να την τροποποιούν, ακόμη και ως προς τα μη ουσιώδη στοιχεία της (61). Επομένως, η τήρηση των ορίων των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων εξαρτάται από τη συνδρομή του συνόλου τριών σωρευτικών προϋποθέσεων.

96.      Στην προκειμένη περίπτωση, το Γενικό Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε τις απαιτήσεις που απορρέουν από την απόφαση Fenix International, περιόρισε, στις σκέψεις 52 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, την εξέτασή του στο ζήτημα κατά πόσον το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 πληρούσε την προϋπόθεση περί μη συμπλήρωσης ή τροποποίησης του κανονισμού ΕΜΕ.

97.      Κατά τη γνώμη μου, η ανάλυση αυτή δεν ενέχει νομικά σφάλματα.

98.      Συγκεκριμένα, μολονότι το Δικαστήριο, στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις της 15ης Οκτωβρίου 2014, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (62) και Fenix International, εξέτασε κατά πόσον οι επίμαχες διατάξεις πληρούσαν τις τρεις προϋποθέσεις σχετικά με τα όρια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η δομημένη ανάλυση την οποία ακολούθησε αποσκοπούσε στην απόρριψη των επιχειρημάτων με τα οποία προβαλλόταν ότι τούτο δεν συνέβαινε, οπότε το Συμβούλιο δεν είχε υπερβεί τις εκτελεστικές αρμοδιότητες που του είχαν ανατεθεί. Αντιθέτως, από την ως άνω νομολογία του Δικαστηρίου δεν μπορεί να συναχθεί ότι τα δικαστήρια της Ένωσης έχουν την υποχρέωση να εξετάζουν τις τρεις αυτές προϋποθέσεις με συγκεκριμένη σειρά, ούτε ότι είναι αναγκαίο να εξετάζουν το σύνολο των προϋποθέσεων όταν μία εξ αυτών δεν συντρέχει. Συγκεκριμένα, εφόσον οι τρεις αυτές προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται σωρευτικώς, πράγμα το οποίο δεν αμφισβητούν οι διάδικοι, το ότι μία εξ αυτών δεν συντρέχει αρκεί για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το Συμβούλιο υπερέβη την εκτελεστική εξουσία που του ανατέθηκε βάσει του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ (63).

99.      Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ότι η τήρηση των δύο πρώτων προϋποθέσεων συνεπάγεται αυτομάτως την τήρηση και της τρίτης, πράγμα που αναγνώρισε το Συμβούλιο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Επομένως, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 είναι αναγκαίο ή χρήσιμο για την εφαρμογή του κανονισμού ΕΜΕ, ή ακόμη ότι συνάδει με τους βασικούς γενικούς σκοπούς του κανονισμού αυτού, γεγονός παραμένει ότι, εφόσον δεν πληρούται η προϋπόθεση σχετικά με την απαγόρευση συμπλήρωσης ή τροποποίησης του περιεχομένου του κανονισμού ΕΜΕ, τα όρια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων δεν τηρήθηκαν.

100. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν έσφαλε περιοριζόμενο στην εξέταση της προϋπόθεσης κατά την οποία το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν μπορούσε να συμπληρώσει ή να τροποποιήσει τον κανονισμό ΕΜΕ, χωρίς προηγουμένως να εξετάσει τα επιχειρήματα των θεσμικών οργάνων της Ένωσης με τα οποία επιδίωκαν να καταδείξουν ότι η διάταξη αυτή ήταν σύμφωνη με τους βασικούς γενικούς σκοπούς του εν λόγω κανονισμού και ότι ήταν αναγκαία ή χρήσιμη για τη διευκόλυνση της ομοιόμορφης εφαρμογής του.

101. Εφόσον το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προϋπόθεση αυτή δεν πληρούνταν, δεν ήταν υποχρεωμένο να εξετάσει και τις δύο άλλες προϋποθέσεις όσον αφορά τα όρια των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων και, επομένως, τα σχετικά επιχειρήματα του Συμβουλίου πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.

β)      Επί του κατά πόσον το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 τηρεί την απαγόρευση συμπλήρωσης ή τροποποίησης του περιεχομένου του κανονισμού ΕΜΕ

102. Κατ’ αντιδιαστολή προς την κατ’ εξουσιοδότηση αρμοδιότητα την οποία ο νομοθέτης της Ένωσης μπορεί να αναθέσει στην Επιτροπή με νομοθετική πράξη, βάσει του άρθρου 290, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, προκειμένου να της παράσχει τη δυνατότητα να θεσπίζει κανόνες που συμπληρώνουν ή τροποποιούν μη ουσιώδη στοιχεία της πράξεως (64), οι εκτελεστικές αρμοδιότητες που ανατίθενται στην Επιτροπή ή στο Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ περιλαμβάνουν, κατ’ ουσίαν, την εξουσία θέσπισης μέτρων τα οποία είναι αναγκαία ή χρήσιμα για την ομοιόμορφη εφαρμογή των διατάξεων της νομοθετικής πράξεως βάσει της οποίας θεσπίζονται και τα οποία περιορίζονται στη διευκρίνιση του περιεχομένου της, τηρουμένων των βασικών γενικών σκοπών που επιδιώκει η εν λόγω πράξη, χωρίς να την τροποποιούν ή να τη συμπληρώνουν, είτε ως προς τα ουσιώδη είτε ως προς τα μη ουσιώδη στοιχεία της (65), και υπό την προϋπόθεση ότι τα θεσπιζόμενα με τον τρόπο αυτό εκτελεστικά μέτρα δεν αντιβαίνουν στην εν λόγω νομοθετική πράξη (66).

103. Ειδικότερα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ένα εκτελεστικό μέτρο περιορίζεται στη διευκρίνιση των διατάξεων της οικείας νομοθετικής πράξεως όταν, γενικώς ή σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, έχει ως μόνο σκοπό τη διευκρίνιση του περιεχομένου των διατάξεων αυτών ή τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής τους, υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι το μέτρο δεν έρχεται, με αυτόν τον τρόπο, σε αντίφαση με τους σκοπούς των εν λόγω διατάξεων και δεν αλλοιώνει, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, το κανονιστικό περιεχόμενο της πράξεως ή το πεδίο εφαρμογής της (67).

104. Στην προκειμένη περίπτωση, υπενθυμίζω ότι το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ανέθεσαν στο Συμβούλιο, κατά την ίδια τη διατύπωση του άρθρου 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ, την αρμοδιότητα να εκδίδει, στο πλαίσιο των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων που μνημονεύονται στην παράγραφο 6 της διατάξεως αυτής, εκτελεστικές πράξεις προκειμένου να καθορίσει τις προϋποθέσεις εφαρμογής των παραγράφων 1 και 2 της εν λόγω διατάξεως, ιδίως όσον αφορά την εφαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών εισφορών, καθώς και τις πρακτικές λεπτομέρειες της κατανομής στα ιδρύματα των παραγόντων κινδύνου που προβλέπονται στις κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις. Δυνάμει αυτής της εκτελεστικής αρμοδιότητας, το Συμβούλιο εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/81, του οποίου το άρθρο 8, παράγραφος 1, αποτελεί αντικείμενο της παρούσας αναλύσεως.

105. Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ προβλέπει ότι η ατομική εισφορά κάθε ιδρύματος εισπράττεται τουλάχιστον ετησίως και υπολογίζεται κατ’ αναλογία προς το ποσό των καθαρών υποχρεώσεών του σε σχέση με το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών. Η δε παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχεία αʹ και βʹ, της εν λόγω διατάξεως ορίζει ότι, κάθε έτος, ο υπολογισμός της εισφοράς κάθε ιδρύματος βασίζεται, αφενός, σε μια κατ’ αποκοπήν εισφορά η οποία είναι ανάλογη προς το ποσό των καθαρών υποχρεώσεων του ιδρύματος σε σχέση με το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος των συμμετεχόντων κρατών μελών και, αφετέρου, σε μια προσαρμοσμένη βάσει του προφίλ κινδύνου εισφορά, η οποία βασίζεται στα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD και η οποία λαμβάνει υπόψη την αρχή της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών.

106. Είναι χρήσιμο να διευκρινιστεί ότι, μολονότι η κατ’ αποκοπή εισφορά και η προσαρμοσμένη βάσει του προφίλ κινδύνου εισφορά μπορεί να εμφανίζονται ως δύο χωριστές συνιστώσες του υπολογισμού των ετήσιων εισφορών, εντούτοις συνδέονται στενά μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, για τα ιδρύματα όπως τα επίμαχα στις υπό κρίση υποθέσεις, η προσαρμοσμένη βάσει προφίλ κινδύνου εισφορά υπολογίζεται λαμβάνοντας υπόψη το ποσό της κατ’ αποκοπήν εισφοράς κάθε ιδρύματος και προσαρμόζοντάς το βάσει του προφίλ κινδύνου του εν λόγω ιδρύματος (68). Η εν λόγω προσαρμογή της εισφοράς ανάλογα με το προφίλ κινδύνου ενός ιδρύματος στηρίζεται σε σύγκριση της έκθεσης του εν λόγω ιδρύματος στους σχετικούς παράγοντες κινδύνου με την έκθεση των λοιπών οικείων ιδρυμάτων (69).

107. Ειδικότερα, από το γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού ΕΜΕ προκύπτει ότι, κάθε έτος, η κατ’ αποκοπήν εισφορά, η οποία χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του ποσού της προσαρμοσμένης βάσει του προφίλ κινδύνου εισφοράς, υπολογίζεται κατ’ αναλογία προς το ύψος των καθαρών υποχρεώσεων του οικείου ιδρύματος σε σχέση με το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας «στο έδαφος των συμμετεχόντων κρατών μελών». Ομοίως, η παράγραφος 1 της διατάξεως αυτής αναφέρεται, για τον υπολογισμό των ατομικών εισφορών, στο σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας «στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών».

108. Επομένως, όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 61 και 62 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, κατά το γράμμα του άρθρου 70, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ΕΜΕ, το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών αποτελεί την κατάλληλη βάση στοιχείων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον προσδιορισμό του ποσού της κατ’ αποκοπήν εισφοράς, η οποία θα χρησιμοποιηθεί ως βάση για τον υπολογισμό της προσαρμοσμένης βάσει του προφίλ κινδύνου εισφοράς. Εξάλλου, οι εν λόγω διατάξεις δεν κάνουν καμία διάκριση μεταξύ μεθοδολογίας υπολογισμού η οποία θα εφαρμοζόταν κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου ή μετά από αυτήν.

109. Επομένως, το άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του εν λόγω κανονισμού δεν περιέχει καμία ρητή αναφορά στο ότι, κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, θα έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη, για τον υπολογισμό ενός φθίνοντος ποσοστού των εισφορών, τα δεδομένα των τραπεζικών ιδρυμάτων που συλλέγονται σε εθνική βάση, σύμφωνα με το άρθρο 103, παράγραφος 2, της BRRD. Εξ αυτών συνάγω ότι από κανένα στοιχείο του γράμματος της διατάξεως αυτής δεν μπορεί ρητώς να συναχθεί ότι η προβλεπόμενη στη διάταξη αυτή μεθοδολογία υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι περιλαμβάνει εν μέρει και προσωρινά μια βάση δεδομένων διαφορετική από την ενωσιακή βάση.

110. Παρά τα ανωτέρω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού προέβλεψε ότι ένα μέρος των εκ των προτέρων εισφορών θα υπολογιζόταν σε εθνική βάση, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 58 έως 60 καθώς και στις σκέψεις 63 έως 65 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων. Ειδικότερα, το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 προβλέπει ότι, για κάθε έτος της αρχικής περιόδου, ένα φθίνον μέρος των ετήσιων εισφορών υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρο 103 της BRRD και το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, ήτοι λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος του οικείου συμμετέχοντος κράτους μέλους (ήτοι σε εθνική βάση), ενώ ένα αυξανόμενο μέρος των εισφορών υπολογίζεται σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού ΕΜΕ και το άρθρο 4 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, ήτοι λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των καθαρών υποχρεώσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών (ήτοι σε ενωσιακή βάση). Επομένως, η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού προβλέπει ότι τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό ενός μέρους των εισφορών συλλέγονται σε εθνική βάση, ενώ, για το άλλο μέρος, συλλέγονται σε ενωσιακή βάση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Συμβούλιο απέκλινε ουσιωδώς από τη συγκεκριμένη διατύπωση του άρθρου 70, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ΕΜΕ.

111. Εντούτοις, τα αναιρεσείοντα θεωρούν, κατ’ ουσίαν, ότι η συνεκτίμηση των στοιχείων που συλλέγονται σε εθνική βάση βαίνει μειούμενη, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, νομίμως δε στηρίζεται στον κανονισμό ΕΜΕ, δεδομένου ότι υπάρχει αλληλεξάρτηση μεταξύ του άρθρου 70 του κανονισμού αυτού και του άρθρου 103 της BRRD, καθώς και του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Πιο συγκεκριμένα, το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων, και ιδίως οι δείκτες κινδύνου που είναι η «χρηματοοικονομική κατάσταση του ιδρύματος» και η «σημασία του ιδρύματος για τη σταθερότητα του συστήματος χρηματοδότησης ή της οικονομίας ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών ή της Ένωσης», όπως προβλέπονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, στοιχεία γʹ και ζʹ, της BRRD, ήταν ενδεχόμενο να επηρεαστεί από τη σταδιακή αμοιβαιοποίηση των εθνικών τμημάτων σε περίπτωση χρήσης του ΕΤΕ, όπως αυτή προβλέπεται στη διακυβερνητική συμφωνία. Ήταν αναγκαίο να ληφθεί καταλλήλως υπόψη το πλαίσιο αυτό, ώστε να τηρηθεί η αρχή της αναλογικότητας και να μην προκληθούν στρεβλώσεις μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών, όπως προβλέπει το άρθρο 70, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού ΕΜΕ. Η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού ανταποκρίνεται στο σύνολο των σκοπών αυτών, όπως προκύπτει ρητώς από τις αιτιολογικές σκέψεις 14 και 15 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.

112. Εφόσον τα επιχειρήματα αυτά έχουν την έννοια ότι η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού ήταν αναγκαία για την εφαρμογή του κανονισμού ΕΜΕ και σύμφωνη με τους βασικούς γενικούς σκοπούς του κανονισμού αυτού, υπενθυμίζω ότι, όπως προκύπτει από το σημείο 99 των παρουσών προτάσεων, μια τέτοια διαπίστωση δεν θα μπορούσε να επιτρέψει στο Συμβούλιο να παραβεί την απαγόρευση συμπλήρωσης ή τροποποίησης του περιεχομένου του εν λόγω κανονισμού.

113. Εάν, αντιθέτως, σκοπός των επιχειρημάτων αυτών είναι να υποστηριχθεί ότι η παραπομπή του άρθρου 70 του ίδιου κανονισμού στους δείκτες κινδύνου που ορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD και στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63, καθώς και η αναφορά σχετικά με την αρχή της αναλογικότητας και τις στρεβλώσεις μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα που πρέπει να αποφευχθούν, εμπερικλείουν τη δυνατότητα να λαμβάνονται υπόψη στοιχεία που συλλέγονται σε εθνική βάση για τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών, φρονώ ότι τούτο θα έπρεπε τουλάχιστον να προκύπτει με σαφήνεια από το κείμενο του κανονισμού ΕΜΕ, ο οποίος αποτελεί τη βασική νομοθετική πράξη (70).

114. Σχετικώς με το ζήτημα αυτό, πρώτον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 70, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότι η προσαρμοσμένη βάσει του προφίλ κινδύνου εισφορά βασίζεται στα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD. Ομοίως, το άρθρο 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού, με την παραπομπή του στην παράγραφο 6 της διατάξεως αυτής, η οποία προβλέπει ότι εφαρμόζονται οι «κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις που εκδίδονται από την Επιτροπή […], στις οποίες προσδιορίζεται η έννοια της προσαρμογής των εισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων», καθιερώνει ρητή σύνδεση με το άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD καθώς και με τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63. Επομένως, όντως υπάρχουν ορισμένες ομοιότητες μεταξύ της μεθοδολογίας υπολογισμού των ατομικών εισφορών που θεσπίζει ο κανονισμός ΕΜΕ και της μεθοδολογίας που θεσπίζει η BRRD.

115. Ειδικότερα, καθεμία από τις εν λόγω μεθοδολογίες υπολογισμού έχει ως σημείο εκκίνησης τις καθαρές υποχρεώσεις του οικείου ιδρύματος και απαιτεί την προσαρμογή μιας κατ’ αποκοπήν εισφοράς, κατά τον κανονισμό ΕΜΕ (71), ή μιας βασικής ετήσιας συνεισφοράς, κατά την BRRD (72), βάσει του προφίλ κινδύνου του εν λόγω ιδρύματος. Προς τούτο, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι δείκτες κινδύνου που ορίζονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD και να εφαρμόζεται η κατάλληλη μεθοδολογία προσαρμογής, όπως αυτή εξειδικεύεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63.

116. Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD ορίζει τα οκτώ στοιχεία που πρέπει να λαμβάνει υπόψη η Επιτροπή εκδίδοντας την κατ’ εξουσιοδότηση πράξη προκειμένου να εξειδικεύσει την έννοια της «προσαρμογής των συνεισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων», ενώ ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 ορίζει και θέτει κατά τρόπο συγκεκριμένο σε εφαρμογή τις αρχές που πρέπει να εφαρμόζονται στο πλαίσιο της προσαρμογής αυτής. Ο εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός προβλέπει την ακριβή μεθοδολογία υπολογισμού που χρησιμοποιείται συγκεκριμένα για τον καθορισμό του ποσού των εκ των προτέρων εισφορών των ιδρυμάτων σε συνάρτηση με την προσαρμογή βάσει του προφίλ κινδύνου τους, περιγράφει δε λεπτομερώς τα διάφορα στάδια της εν λόγω μεθοδολογίας υπολογισμού και ορίζει τους μαθηματικούς τύπους που πρέπει να εφαρμόζονται από το ΕΣΕ ή τις εθνικές αρχές εξυγίανσης (73). Επομένως, σκοπός του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 είναι να διασφαλίσει την ομοιόμορφη ερμηνεία των κριτηρίων του άρθρου 103, παράγραφος 7, της BRRD, ούτως ώστε ο προσδιορισμός των δεικτών κινδύνου των ιδρυμάτων για τον σκοπό του υπολογισμού των ατομικών εισφορών τους να πραγματοποιείται με παρεμφερή τρόπο σε ολόκληρη την Ένωση, τόσο στο πλαίσιο του συστήματος που θεσπίζει η BRRD όσο και στο πλαίσιο του συστήματος που θεσπίζει ο κανονισμός ΕΜΕ (74).

117. Αντιθέτως, οι δύο μεθοδολογίες υπολογισμού διαφέρουν ως προς τη βάση στοιχείων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό των ετήσιων εισφορών. Σε αντίθεση με τη βάση στοιχείων που χρησιμοποιείται ως βάση για τη μεθοδολογία υπολογισμού που ορίζεται στην BRRD, και η οποία αποτελείται αποκλειστικά από τα στοιχεία των τραπεζικών ιδρυμάτων που συλλέγονται σε εθνική βάση, στο άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ΕΜΕ γίνεται ρητώς λόγος μόνο για την ενωσιακή βάση.

118. Το άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD, το οποίο αποτελεί τη μόνη διάταξη της εν λόγω οδηγίας στην οποία κάνει ρητή αναφορά το άρθρο 70 του εν λόγω κανονισμού, ουδόλως μνημονεύει την εθνική βάση δεδομένων που χρησιμοποιείται ως βάση για τη μεθοδολογία υπολογισμού των εισφορών που προβλέπει το άρθρο 103, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας, όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 75 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων. Ομοίως, από τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 δεν προκύπτει ότι το ΕΣΕ, όταν ενεργεί ως αρχή εξυγίανσης στο πλαίσιο του κανονισμού ΕΜΕ, οφείλει να στηρίζεται, για τον υπολογισμό ενός μεταβαλλόμενου ποσοστού των εκ των προτέρων εισφορών, σε μια τέτοια εθνική βάση δεδομένων. Επιπλέον, η αιτιολογική σκέψη 109 του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζει μεν ότι, «[π]ροκειμένου να διασφαλίζεται ο δίκαιος υπολογισμός των εισφορών και να παρέχονται κίνητρα λειτουργίας με μοντέλο που ενέχει λιγότερους κινδύνους, για τις εισφορές στο [ΕΤΕ] θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο βαθμός κινδύνου στον οποίο εκτίθε[ται] το πιστωτικό ίδρυμα σύμφωνα με την [BRRD] και με τις κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις που εγκρίθηκαν προς εφαρμογή της» (75), πλην όμως δεν κάνει λόγο και για την ανάγκη υπολογισμού ενός φθίνοντος μέρους των εισφορών με τη λήψη υπόψη στοιχείων που συλλέγονται σε εθνική βάση.

119. Ακόμη μεγαλύτερη αμφιβολία διατηρώ όσον αφορά το επιχείρημα ότι μέσω της παραπομπής που κάνει το άρθρο 70 του κανονισμού ΕΜΕ στο άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD και στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63, εξουσιοδοτήθηκε το Συμβούλιο να υιοθετήσει την προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού, καθόσον το επιχείρημα αυτό προσδίδει στο άρθρο 70 του κανονισμού ΕΜΕ διττή έννοια, η οποία είναι, κατ’ εμέ, αντιφατική.

120. Συγκεκριμένα, από τη μία πλευρά, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, το άρθρο 70 του εν λόγω κανονισμού πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται εμμέσως στη λήψη υπόψη ενός αυξανόμενου ποσοστού στοιχείων που συλλέγονται σε ενωσιακή βάση και ενός φθίνοντος ποσοστού στοιχείων που συλλέγονται σε εθνική βάση. Από την άλλη πλευρά, το άρθρο αυτό νοείται, σύμφωνα με το ίδιο το κείμενο του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, υπό την έννοια ότι παραπέμπει σε μεθοδολογία υπολογισμού η οποία λαμβάνει υπόψη μόνον τα δεδομένα που συλλέγονται σε ενωσιακή βάση. Ειδικότερα, το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως ηʹ, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού ορίζει ότι ένα αυξανόμενο ποσοστό των ετήσιων εισφορών υπολογίζεται «σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού [ΕΜΕ] και το άρθρο 4 [του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού]» και ότι, «κατά το όγδοο έτος της αρχικής περιόδου, τα ιδρύματα […] συνεισφέρουν το 100 % των ετήσιων εισφορών τους που υπολογίζονται σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού [ΕΜΕ] και το άρθρο 4 [του ίδιου εκτελεστικού κανονισμού]». Κατά δε το γράμμα του εν λόγω άρθρου 4, η μεθοδολογία υπολογισμού πρέπει να είναι σύμφωνη με το άρθρο 70 του κανονισμού ΕΜΕ και «με τη μεθοδολογία που ορίζεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό [2015/63]» (76). Οι διατάξεις αυτές έχουν, κατά την άποψη όλων των διαδίκων, την έννοια ότι, ως προς ένα ποσοστό που αυξάνεται κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου μέχρις ότου ανέλθει σε 100 % κατά το τελευταίο έτος της περιόδου αυτής, μόνο τα στοιχεία που συλλέγονται σε ενωσιακή βάση χρησιμεύουν ως βάση για τον υπολογισμό των ετήσιων εισφορών. Εξ αυτού συνάγεται, πρώτον, ότι απλώς και μόνον η παραπομπή στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 δεν μπορεί να νοηθεί ότι συνιστά εμμέσως παραπομπή στη μεθοδολογία υπολογισμού της οδηγίας BRRD και στη χρησιμοποίηση δεδομένων που συλλέγονται σε εθνική βάση και, δεύτερον, ότι η μεθοδολογία υπολογισμού που ορίζεται στο άρθρο 70 του κανονισμού ΕΜΕ προβλέπει μόνο τη χρησιμοποίηση των δεδομένων των ιδρυμάτων που συλλέγονται σε ενωσιακή βάση.

121. Το ίδιο ισχύει, κατά τη γνώμη μου, και για το επιχείρημα των αναιρεσειόντων κατά το οποίο η λήψη υπόψη των δεικτών κινδύνου που προβλέπονται στο άρθρο 103, παράγραφος 7, στοιχεία γʹ και ζʹ, της BRRD συνεπάγεται τον υπολογισμό των εισφορών των ιδρυμάτων βάσει μεθοδολογίας που να λαμβάνει υπόψη, κατά φθίνοντα τρόπο, τα στοιχεία των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας που συλλέγονται σε εθνική βάση. Εφόσον οι δείκτες κινδύνου αυτοί συμμετέχουν επίσης στον καθορισμό του προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων και της προσαρμοσμένης βάσει του προφίλ κινδύνου εισφοράς τους στο πλαίσιο ενός υπολογισμού ο οποίος στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε ενωσιακή βάση, από τον κανονισμό ΕΜΕ δεν προκύπτει ότι η παραπομπή στη συγκεκριμένη διάταξη της BRRD σήμαινε τη σταδιακή μετάβαση από μια μεθοδολογία υπολογισμού σε εθνική βάση σε μια μεθοδολογία υπολογισμού σε ενωσιακή βάση.

122. Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι ο σκοπός του κανονισμού ΕΜΕ είναι η διασφάλιση της συνοχής μεταξύ των εσόδων του ΕΤΕ υπό τη μορφή ετήσιων εισφορών και της προοδευτικής αμοιβαιοποίησης των εθνικών τμημάτων σε περίπτωση προσφυγής στο ΕΤΕ, όπως αυτή προβλέπεται από τη διακυβερνητική συμφωνία, εκτιμώ, όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 79 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι η εν λόγω συμφωνία ουδόλως εξετάζει το ζήτημα της μεθοδολογίας υπολογισμού που πρέπει να ακολουθείται προς τον σκοπό της είσπραξης των ατομικών εισφορών (77). Το ίδιο ισχύει και για τον κανονισμό ΕΜΕ, ο οποίος δεν περιέχει καμία ρητή ένδειξη περί του ότι η είσπραξη των ατομικών εισφορών θα πρέπει να ακολουθεί τον ρυθμό αμοιβαιοποίησης των εθνικών τμημάτων του ΕΤΕ σε περίπτωση προσφυγής σε αυτό. Το άρθρο 67, παράγραφοι 1 και 4, και το άρθρο 77 του κανονισμού ΕΜΕ παραπέμπουν μόνον, αντιστοίχως, στους κανόνες της εν λόγω συμφωνίας σχετικά με τη μεταφορά των πόρων και τη χρήση του ΕΤΕ στο πλαίσιο διαδικασίας εξυγίανσης (78). Επομένως, η σχέση μεταξύ του υπολογισμού των εισφορών κατά την αρχική περίοδο και της προοδευτικής αμοιβαιοποίησης των τμημάτων του ΕΤΕ δεν προκύπτει επαρκώς από τον εν λόγω κανονισμό.

123. Εξάλλου, επισημαίνω ότι ο ρυθμός της προοδευτικής αύξησης των εισφορών που υπολογίζονται λαμβανομένης υπόψη της ενωσιακής βάσης, η οποία συνοδεύεται από την προοδευτική κατάργηση των εισφορών που υπολογίζονται λαμβανομένης υπόψη της εθνικής βάσης, όπως ορίζεται από την προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού, δεν ακολουθεί ακριβώς τον ρυθμό αμοιβαιοποίησης των εθνικών τμημάτων του ΕΤΕ που προβλέπεται στη διακυβερνητική συμφωνία. Συγκεκριμένα, όπως επιβεβαίωσε το Συμβούλιο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το ποσοστό των εισφορών που υπολογίζονται σε εθνική βάση δεν αντιστοιχεί ακριβώς στα ποσοστά των μη αμοιβαιοποιημένων κεφαλαίων, εντός των εθνικών τμημάτων, τα οποία επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο διαδικασίας εξυγίανσης (79). Η απόκλιση αυτή εκτείνεται σε όλα τα έτη της αρχικής περιόδου και, κατά τη γνώμη μου, κλονίζει το επιχείρημα ότι η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού διασφαλίζει ότι η πραγματική ικανότητα χρηματοδότησης μιας εξυγίανσης από τα εθνικά τμήματα συνδέεται με τις εισφορές που εισπράττονται λαμβανομένης υπόψη της εθνικής βάσης.

124. Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ούτε ότι η ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η αρχή της αναλογικότητας, χωρίς να προκαλούνται στρεβλώσεις μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα των κρατών μελών, η οποία διατυπώνεται στο άρθρο 70, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού ΕΜΕ, καλύπτει εμμέσως μια μεθοδολογία υπολογισμού η οποία στηρίζεται σε προοδευτική εφαρμογή των εισφορών που υπολογίζονται λαμβανομένης υπόψη της ενωσιακής βάσης, συνοδευόμενη από προοδευτική κατάργηση των εισφορών που υπολογίζονται λαμβανομένης υπόψη της εθνικής βάσης. Ειδικότερα, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, δυνατόν να αποδοθεί στην έννοια της «αναλογικότητας» ή στην ανάγκη να μην προκαλούνται στρεβλώσεις μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα, σημασία η οποία υπερβαίνει όσα προκύπτουν από το ίδιο το γράμμα του εν λόγω κανονισμού.

125. Προσθέτω ότι, σε αντίθεση με ό,τι υποστήριξε το Συμβούλιο στα υπομνήματά του ενώπιον του Δικαστηρίου, από τη γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας του δεν προκύπτει ότι η υπηρεσία αυτή εκτίμησε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, της πρότασης εκτελεστικού κανονισμού, που αποτέλεσε το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, ήταν πλήρως συμβατό με την ανάθεση αρμοδιοτήτων που προβλέπεται στον κανονισμό ΕΜΕ. Αφού εξέτασε τις αιτιολογίες που περιέχονται στις αιτιολογικές σκέψεις 13 και 14 της πρότασης εκτελεστικού κανονισμού, σχετικά με την ανάγκη αποφυγής των στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα, η νομική υπηρεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, όπως ήταν διατυπωμένη, από κανένα στοιχείο της πρότασης εκτελεστικού κανονισμού δεν μπορούσε να συναχθεί ότι η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού ήταν συμβατή με τους γενικούς κανόνες και τις αρχές που διατυπώνονται στο άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού ΕΜΕ, και ότι έπρεπε να παρασχεθεί αρκούντως πειστική εξήγηση για να διαπιστωθεί η ύπαρξη πραγματικής σύνδεσης μεταξύ της συγκεκριμένης μεθοδολογίας και των παραγόντων κινδύνου. Εξάλλου, η γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου δεν είχε ως αντικείμενο την παροχή γνώμης σχετικά με τον εύλογο χαρακτήρα μιας τέτοιας αιτιολόγησης (80).

126. Βεβαίως, η πρόταση εκτελεστικού κανονισμού αποτέλεσε αντικείμενο μεταγενέστερων τροποποιήσεων, συμπεριλαμβανομένων και των αιτιολογικών σκέψεων 13 και 14 τις οποίες αφορούσε η γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου. Ωστόσο, γεγονός παραμένει ότι, εν πάση περιπτώσει, οι λεπτομερέστερες εξηγήσεις που διαλαμβάνονται στις αιτιολογικές σκέψεις 13 έως 15 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, οι οποίες αφορούν την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας, την ανάγκη αποτροπής των στρεβλώσεων μεταξύ των δομών του τραπεζικού τομέα και τη χρησιμότητα του να διασφαλιστεί η αντιστοίχιση των προσαρμοσμένων βάσει του προφίλ κινδύνου εισφορών με την αναμενόμενη χρήση των μη αμοιβαιοποιημένων μέσων των εθνικών τμημάτων, δεν βρίσκουν σαφές έρεισμα στον κανονισμό ΕΜΕ, ο οποίος αποτελεί τη βασική νομοθετική πράξη, όπως προκύπτει από τα σημεία 114 έως 123 των παρουσών προτάσεων.

127. Μολονότι η πρόθεση πίσω από την προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού ήταν να διασφαλιστεί ότι οι εισφορές ορισμένων ιδρυμάτων στο πλαίσιο του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης δεν υπερέβαιναν υπέρμετρα το ποσό των εισφορών που θα όφειλαν να καταβάλουν στο πλαίσιο του μηχανισμού που θεσπίστηκε με την BRRD (81), το γεγονός αυτό δεν προκύπτει ευκρινώς από τον εν λόγω κανονισμό. Επίσης, είναι εξίσου πιθανό, όπως υποστήριξαν η Hypo Vorarlberg Bank και η Volkskreditbank, η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού να οδήγησε, για άλλα ιδρύματα, σε ποσά εισφορών υψηλότερα από εκείνα τα οποία θα είχαν καταβάλει βάσει μιας μεθοδολογίας υπολογισμού η οποία θα λάμβανε αποκλειστικώς υπόψη την ενωσιακή βάση δεδομένων.

128. Επομένως, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 71 και 72, καθώς και 78 και 79 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, το Συμβούλιο δεν είχε το δικαίωμα, βάσει των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που του ανατέθηκαν με τον κανονισμό ΕΜΕ, να αποκλίνει από τη μεθοδολογία υπολογισμού που προβλέπεται ρητώς στο άρθρο 70, παράγραφοι 1 και 2, του εν λόγω κανονισμού, η οποία κάνει λόγο μόνον για τη συσχέτιση των στοιχείων εκάστου ιδρύματος χωριστά με τα στοιχεία που συλλέγονται σε ενωσιακή βάση, και να τροποποιήσει το ίδιο το θεμέλιο της εν λόγω μεθοδολογίας υπολογισμού.

129. Βεβαίως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας Α. Ράντος στις προτάσεις του στην υπόθεση Fenix International, η διάκριση μεταξύ «συμπλήρωσης ή τροποποίησης» και «διευκρίνισης» μιας νομοθετικής πράξεως δεν είναι πάντοτε προφανής (82). Επιπλέον, είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ότι τα εκτελεστικά μέτρα, όποια και αν είναι, πάντοτε «προσθέτουν» κάτι στη βασική νομοθετική πράξη, ιδίως στο μέτρο που ο ίδιος ο προσδιορισμός ενιαίων όρων εφαρμογής θα προσθέσει το ένα ή το άλλο στοιχείο στην εξουσιοδοτική διάταξη της εν λόγω νομοθετικής πράξεως (83).

130. Πάντως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας N. Jääskinen στις προτάσεις του στην υπόθεση Ηνωμένο Βασίλειο κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, παραθέτοντας ρήση του φιλοσόφου Stefan Körner, «η ύπαρξη οριακών περιπτώσεων δεν αποκλείει τη δυνατότητα σαφούς καταφάσεως ή αρνήσεως» (84). Επομένως, φρονώ ότι μια ρύθμιση η οποία θεσπίζεται στο πλαίσιο άσκησης εκτελεστικής εξουσίας πρέπει, τουλάχιστον, να είναι σύμφωνη με τη σαφή διατύπωση του γενικού κανόνα που θεσπίζεται με τη βασική νομοθετική πράξη.

131. Ο μεταβατικός χαρακτήρας της προσαρμοσμένης μεθοδολογίας υπολογισμού δεν μπορεί να κλονίσει το συμπέρασμα αυτό (85).

132. Συνεπώς, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στις σκέψεις 85 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι η προσαρμοσμένη μέθοδος υπολογισμού που καθιερώθηκε με το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 αλλοιώνει το κανονιστικό περιεχόμενο του κανονισμού ΕΜΕ, και επομένως το Συμβούλιο υπερέβη τις εκτελεστικές αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν με το άρθρο 70, παράγραφος 7, του εν λόγω κανονισμού (86).

133. Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως στο σύνολό του ως αβάσιμο.

Γ.      Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως

1.      Επιχειρήματα του ΕΣΕ και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης

134. Τα αναιρεσείοντα υποστηρίζουν κατ’ ουσίαν ότι το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 114 έως 122 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, υπέπεσε σε πολλαπλά νομικά σφάλματα κρίνοντας ότι το ανώτατο όριο του 12,5 % έπρεπε να εφαρμοστεί σε κάθε περίπτωση καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, εις βάρος του σκοπού επίτευξης του επιπέδου-στόχου, και απαιτώντας από το ΕΣΕ να προβεί σε σκόπιμη και σημαντική υπερεκτίμηση του εν λόγω επιπέδου-στόχου. Η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά τη σχέση μεταξύ του άρθρου 69, παράγραφος 1, και του άρθρου 70 παράγραφος 2, πρώτο και τέταρτο εδάφιο, του κανονισμού ΕΜΕ είναι αντίθετη με το γράμμα, το πλαίσιο και τον σκοπό των εν λόγω διατάξεων, καθώς και με τις αρχές της χρηστής διοίκησης, της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας, και με τα όρια της μεταβίβασης αρμοδιοτήτων που καθιερώθηκαν με τη νομολογία Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής (87). Επιπλέον, κατά την άποψή τους, η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το ζήτημα αυτό ενέχει πολλές αντιφάσεις.

135. Κατ’ αρχάς, από το γράμμα του άρθρου 69, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ προκύπτει ότι το επίπεδο-στόχος, το οποίο αντιστοιχεί «τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη», συνιστά αυστηρή ελάχιστη απαίτηση. Η διάταξη αυτή καθορίζει τον κύριο σκοπό που πρέπει να επιτευχθεί στο τέλος της αρχικής περιόδου, πράγμα το οποίο έχει ήδη αναγνωρίσει το Δικαστήριο (88).

136. Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 118 και 119 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, η έννοια του άρθρου 70, παράγραφος 2, πρώτο και τέταρτο εδάφιο, του εν λόγω κανονισμού δεν προκύπτει χωρίς αμφισημία από το γράμμα του. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε αντίφαση ερμηνεύοντας την εν λόγω διάταξη κατά τρόπο αντίθετο προς το γράμμα αυτό. Κατά το κείμενο της εν λόγω διατάξεως, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημείο 35, του ίδιου κανονισμού, το «επίπεδο-στόχος» περί του οποίου γίνεται λόγος είναι το «τελικό επίπεδο-στόχος», το οποίο μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα μόνον στο τέλος της αρχικής περιόδου. Επομένως, ο κανόνας του ανώτατου ορίου του 12,5 % εφαρμόζεται σε αυτό το τελικό επίπεδο-στόχο και όχι στο «προβλεπόμενο» κάθε έτος της αρχικής περιόδου επίπεδο-στόχο, σε αντίθεση με ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 115 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων. Εξάλλου, η τήρηση του συγκεκριμένου κανόνα μπορεί να εξακριβωθεί μόνον κατά μέσο όρο, βάσει του συνόλου των εισφορών που έχουν εισπραχθεί στο τέλος της εν λόγω περιόδου, όπως συνέβη εν προκειμένω (89).

137. Επομένως, το άρθρο 69, παράγραφος 1, και το άρθρο 70, παράγραφος 2, πρώτο και τέταρτο εδάφιο, του κανονισμού ΕΜΕ πρέπει να ερμηνευθούν συστηματικά και τελολογικά, ώστε οι διατάξεις αυτές να συμβιβάζονται μεταξύ τους και να τους προσδίδεται πρακτική αποτελεσματικότητα.

138. Ο κύριος σκοπός που επιδιώκεται με το άρθρο 69, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, ο οποίος προκύπτει, ειδικότερα, από την αιτιολογική έκθεση της πρότασης κανονισμού ΕΜΕ, είναι να διασφαλιστεί ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας παρέχει επαρκή χρηματοδοτικά μέσα ώστε ο ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης να μπορεί να εκπληρώσει τα καθήκοντά του, με σκοπό τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας του συστήματος, και ότι οι εισφορές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων είναι αναλογικές και προβλέψιμες.

139. Επιπλέον, ο ενδεικτικός χαρακτήρας του ανώτατου ορίου του 12,5 % προκύπτει από το πλαίσιο και τον σκοπό του άρθρου 70, παράγραφος 2, πρώτο και τέταρτο εδάφιο, του κανονισμού ΕΜΕ. Συγκεκριμένα, το κείμενο της αιτιολογικής έκθεσης που συνόδευε την πρόταση κανονισμού ΕΜΕ ανέφερε ότι η ετήσια εισφορά του τραπεζικού τομέα κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, η οποία καθοριζόταν τότε σε δέκα έτη, αντιστοιχούσε «περίπου» στο ένα δέκατο του επιπέδου-στόχου (90). Επομένως, το ανώτατο όριο του 12,5 % προβλέφθηκε κατά τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας μόνον προκειμένου να ληφθεί υπόψη μια αρχική περίοδος οκτώ ετών, και πρέπει να συμβιβαστεί με την αρχή ότι οι εισφορές πρέπει να κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς, όπως προκύπτει από το άρθρο 69, παράγραφοι 2 και 5, του εν λόγω κανονισμού, καθώς και από το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2017/747 (91).

140. Ούτε δε και το άρθρο 69, παράγραφοι 3 και 4, του κανονισμού ΕΜΕ, το οποίο, άλλωστε, αφορά τις ιδιαίτερες περιστάσεις υπό τις οποίες το ΕΣΕ μπορεί να αποφασίσει, αντιστοίχως, την παράταση της αρχικής περιόδου ή την είσπραξη νέων εισφορών μετά την περίοδο αυτή, παρέχει τη δυνατότητα να θεωρηθεί ότι το ανώτατο όριο του 12,5 % πρέπει να εφαρμόζεται αυστηρά κάθε έτος της εν λόγω περιόδου, ούτε ότι το σύστημα θα άντεχε τη μη επίτευξη του επιπέδου-στόχου στο τέλος της αρχικής περιόδου.

141. Από συστηματική άποψη, το ΕΣΕ προσθέτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν είχε την πρόθεση να του παράσχει τη δυνατότητα να αντλήσει περισσότερες εισφορές από το αναγκαίο, σε αντίθεση με το σύστημα που θεσπίστηκε στο πλαίσιο της BRRD, στο οποίο παρασχέθηκε ρητώς στα κράτη μέλη η δυνατότητα να καθορίζουν επίπεδα-στόχους άνω του ποσού που ανέρχεται «τουλάχιστον στο 1 % των καλυπτόμενων καταθέσεων» (92). Δεν του επιτρέπεται δε, απλώς και μόνον με σκοπό την τήρηση του ανωτάτου ορίου του 12,5 %, να καθορίσει ηθελημένα το επίπεδο-στόχο σε επίπεδο τεχνητά υψηλότερο από εκείνο που προκύπτει από την ακριβή αποτύπωση των διαθέσιμων, κατά τον χρόνο των προβλέψεων, πραγματικών στοιχείων και οικονομικών εκτιμήσεων, σε αντίθεση με ό,τι απαίτησε, εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 125 έως 127 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων.

142. Η εν λόγω απαίτηση υπερεκτίμησης του επιπέδου-στόχου παραβιάζει, εξάλλου, την αρχή της χρηστής διοίκησης που κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και τις αρχές της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας. Παραβιάζει επίσης τα όρια της μεταβίβασης αρμοδιοτήτων σε φορέα της Ένωσης, όπως καθορίστηκαν με την απόφαση Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής (93). Συγκεκριμένα, το να παρασχεθεί στο ΕΣΕ η δυνατότητα να καθορίζει το επίπεδο-στόχο σε ένα ποσοστό που επιλέγεται ελεύθερα και υπερβαίνει το 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων θίγει την εξουσία του νομοθέτη να καθορίζει το αναγκαίο και αναλογικό ποσό για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής και επαρκούς χρηματοδότησης του ΕΤΕ και μεταθέτει κατ’ ουσίαν στο ΕΣΕ την ευθύνη για τον καθορισμό του κατάλληλου τελικού επιπέδου-στόχου, με αποτέλεσμα την απονομή σε αυτό πραγματικής πολιτικής εξουσίας εκτιμήσεως.

143. Τέλος, η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει αντιφάσεις δεδομένου ότι σε αυτήν επισημαίνεται, από τη μια πλευρά, στις σκέψεις 114 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι το ΕΣΕ οφείλει να «εκτιμά με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια το τελικό επίπεδο-στόχο βάσει των διαθέσιμων κατά τον χρόνο της εκτίμησης στοιχείων» και, από την άλλη πλευρά, στις σκέψεις 125 και 126 των εν λόγω αποφάσεων, ότι το ΕΣΕ ήταν υποχρεωμένο «να εκτιμά, βάσει συντηρητικών προβλέψεων, την εξέλιξη του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων κατά τρόπο ώστε να επιτυγχάνεται το εν λόγω επίπεδο-στόχος, τηρουμένου συγχρόνως του ανωτάτου ορίου του 12,5 %», πράγμα το οποίο θα απαιτούσε υπερεκτίμηση του επιπέδου-στόχου χωρίς αυτή να δικαιολογείται από τα διαθέσιμα στοιχεία.

144. Το ΕΣΕ καταλήγει υποστηρίζοντας ότι η ορθή ισορροπία μεταξύ, αφενός, του άρθρου 69, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και του άρθρου 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ μπορεί να διαφυλαχθεί μόνον με το να γίνει δεκτό ότι το ανώτατο όριο του 12,5 % δεν είναι απόλυτο ανώτατο όριο, αλλά πρέπει να εφαρμόζεται κατά τρόπο συμβατό με τον κανόνα της κατά το δυνατόν ισομερούς κατανομής των εισφορών κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου και, αφετέρου, με τον βασικό στόχο της επίτευξης του τελικού επιπέδου-στόχου στο τέλος της περιόδου αυτής. Θα ήταν δε ουσιαστικά αδύνατον να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός εάν το ΕΣΕ έπρεπε να εφαρμόσει αυστηρά το ανώτατο αυτό όριο. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο επίσης εσφαλμένα έκρινε, στις σκέψεις 123 έως 126 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, ότι ήταν δυνατόν να ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο. Η ανάλυση αυτή στηρίζεται σε εσφαλμένα κριτήρια ελέγχου και δεν λαμβάνει υπόψη τα υφιστάμενα πραγματικά και νομικά στοιχεία κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022, ήτοι κατά την περίοδο συνεισφοράς 2022.

145. Το Κοινοβούλιο θεωρεί ότι, μολονότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στις σκέψεις 123 των ίδιων αποφάσεων, ότι δεν ήταν αδύνατος ο συμβιβασμός του σκοπού επίτευξης του επιπέδου-στόχου με τον κανόνα του ανωτάτου ορίου του 12,5 % και την απαίτηση κατά το δυνατόν ισομερούς κατανομής των ετήσιων εισφορών, όπως προκύπτει από τη γραμματική ερμηνεία των άρθρων 69 και 70 του κανονισμού ΕΜΕ, εντούτοις το Γενικό Δικαστήριο απέκλινε από την ερμηνεία αυτή, στις σκέψεις 114 έως 116 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, κρίνοντας ότι το ανώτατο όριο αναφερόταν στο προβλεπόμενο τελικό επίπεδο-στόχο και όχι στο τελικό επίπεδο-στόχο που προσδιορίζεται στο τέλος της αρχικής περιόδου. Το σφάλμα αυτό είχε ως συνέπεια το Γενικό Δικαστήριο να απαιτήσει από το ΕΣΕ να υπερεκτιμήσει το ύψος του επιπέδου-στόχου, πράγμα που δεν προκύπτει ούτε από το γράμμα ούτε από τον σκοπό του κανονισμού ΕΜΕ και καθιστά αδύνατη την τήρηση της απαίτησης περί ισομερούς κατανομής των ετήσιων εισφορών. Κατά τα λοιπά, τα επιχειρήματα του Κοινοβουλίου συμπίπτουν κατ’ ουσίαν με τα επιχειρήματα του ΕΣΕ και του Συμβουλίου. Το ίδιο ισχύει και για την Επιτροπή, η οποία εκτιμά ότι η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου αναγορεύει το ετήσιο επίπεδο-στόχο σε καθοριστικό στοιχείο εις βάρος του τελικού επιπέδου-στόχου που προσδιορίζεται στο τέλος της αρχικής περιόδου και, με τον τρόπο αυτό, αντιστρέφει τη σειρά των προς επίτευξη οικονομικών στόχων.

2.      Επιχειρήματα των πιστωτικών ιδρυμάτων 

146. Η Hypo Vorarlberg Bank, υποστηριζόμενη από την Österreichischer Sparkassenverband, και η Volkskreditbank, υποστηρίζουν, αφενός, ότι τόσο από το γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ όσο και από τη νομοθετική διαδικασία προκύπτει σαφώς ότι το όριο του 12,5 %, το οποίο είναι διατυπωμένο δύο φορές κατά τρόπο δεσμευτικό, έπρεπε να τηρηθεί σε κάθε περίπτωση κατά τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, δεδομένου ότι το όριο αυτό έχει θεσπιστεί για την προστασία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από υπερβολικές εισφορές και για να μη θίγεται αδικαιολόγητα η οικονομική λειτουργία του τραπεζικού τομέα. Αφετέρου, δεν μπορεί να συναχθεί επιτακτικού χαρακτήρα υπεροχή του επιπέδου-στόχου που καθορίζεται στο άρθρο 69, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, δεδομένου ότι η διάταξη αυτή έχει την ίδια τυπική ισχύ με το άρθρο 70 του εν λόγω κανονισμού. Προσθέτουν ότι η αιτίαση ότι το Γενικό Δικαστήριο απαίτησε από το ΕΣΕ να προβεί σκοπίμως σε υπερεκτίμηση του επιπέδου-στόχου απορρέει από εσφαλμένη ερμηνεία των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο απλώς επισήμανε ότι το ΕΣΕ ήταν υποχρεωμένο να διενεργήσει συντηρητικές εκτιμήσεις σχετικά με την εξέλιξη των καλυπτόμενων καταθέσεων. Οι απαιτήσεις αυτές δεν είναι αντιφατικές και αποκλείουν οποιαδήποτε υπερεκτίμηση.

3.      Εκτίμηση 

147. Προς αποφυγή επαναλήψεων, παραπέμπω στα σημεία 45 έως 106 των προτάσεων που αναπτύσσω σήμερα στις υποθέσεις C‑454/24 P, ΕΣΕ κατά Dexia, και C‑705/24 P, ΕΣΕ κατά BAWAG P.S.K., δεδομένου ότι οι σκέψεις 95 έως 133 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων είναι πανομοιότυπες με τις σκέψεις 27 έως 65 της αποφάσεως της 10ης Απριλίου 2024, Dexia κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑411/22, EU:T:2024:216), τα δε επιχειρήματα των αναιρεσειόντων είναι κατ’ ουσίαν τα ίδια σε καθεμία από τις ως άνω υποθέσεις, στο πλαίσιο των οποίων προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τα επιχειρήματα αυτά ως αβάσιμα.

148. Δεδομένου ότι κανείς από τους λόγους αναιρέσεως που προβάλλουν τα αναιρεσείοντα προς στήριξη των αιτήσεών τους δεν έγινε δεκτός, οι αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους.

IX.    Επί της διατηρήσεως των διαχρονικών αποτελεσμάτων

Α.      Επιχειρήματα των διαδίκων

149. Επικουρικώς, και δεδομένου ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας αφορά το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ και επηρεάζει τόσο τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/81 όσο και την απόφαση του ΕΣΕ 2022, τα αναιρεσείοντα υποστηρίζουν ότι είναι αναγκαίες τρεις διαδοχικές διαδικασίες για την άρση των προβαλλόμενων ελαττωμάτων και, ως εκ τούτου, ζητούν από το Δικαστήριο να μεταθέσει τα αποτελέσματα της ακυρώσεως της αποφάσεως αυτής για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 30 μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία οι αποφάσεις επί των υπό κρίση διαφορών θα καταστούν αμετάκλητες.

150. Η Hypo Vorarlberg Bank υποστηρίζει ότι αίτημα για τη διατήρηση σε ισχύ, για χρονικό διάστημα 30 μηνών, των αποτελεσμάτων της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022, σε περίπτωση ακυρώσεως αυτής, δεν υπέβαλε κανείς από τους διαδίκους στην πρωτοβάθμια δίκη. Εξάλλου, δεδομένου ότι το ΕΣΕ ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της εν λόγω αποφάσεως για χρονικό διάστημα έξι μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου θα καθίστατο αμετάκλητη, εσφαλμένα το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε την εν λόγω διατήρηση για χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών. Προσθέτει ότι, μολονότι, κατά το άρθρο 264, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το κανονικό ex tunc αποτέλεσμα της ακυρώσεως δύναται να περιοριστεί, εντούτοις πρόκειται για εξαίρεση η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά.

151. Αφενός, η απόφαση του ΕΣΕ 2022 δεν ακυρώθηκε λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου, αλλά για παράβαση ουσιαστικής διατάξεως του κανονισμού ΕΜΕ. Αφετέρου, τα αναιρεσείοντα δεν εκθέτουν τον κίνδυνο για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα ή τις σοβαρές αρνητικές συνέπειες που συνδέονται με την άμεση ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως ή με τη διατήρηση σε ισχύ των αποτελεσμάτων της ίδιας αποφάσεως για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες. Αντιθέτως, μια τέτοια διατήρηση θα έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες για τα τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία δεν θα λάβουν ούτε επιστροφή των παρανόμως εισπραχθέντων ποσών ούτε τόκους ως κατ’ αποκοπήν αποζημίωση.

152. Επικουρικώς, η Hypo Vorarlberg Bank υποστηρίζει ότι θα μπορούσε, το πολύ, να εξεταστεί μόνον η εν μέρει διατήρηση, ώστε να είναι δυνατή η επιστροφή του μέρους των εισπραχθεισών εισφορών που υπερβαίνει το ποσό του τελικού επιπέδου-στόχου που προσδιορίστηκε στο τέλος της αρχικής περιόδου.

Β.      Εκτίμηση

153. Επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο θα κληθεί να αποφανθεί επί του αιτήματος αυτού μόνον εάν απορρίψει τις αιτήσεις αναιρέσεως και επικυρώσει την ακύρωση της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022, όπως προτείνω.

154. Προς αποφυγή επαναλήψεων, παραπέμπω στα σημεία 23 έως 30 των προτάσεων που αναπτύσσω σήμερα στην υπόθεση C‑671/24 P, BAWAG P.S.K. κατά ΕΣΕ, δεδομένου ότι η επίμαχη εν προκειμένω απόφαση του ΕΣΕ 2022 ενέχει τα ίδια ελαττώματα με την επίμαχη στην υπόθεση εκείνη απόφαση του ΕΣΕ.

155. Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022, κατά το μέρος που αφορά τις Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 30 μήνες από την ημερομηνία δημοσίευσης των εκδοθησομένων αποφάσεων στις υποθέσεις C‑454/24 P, C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P, C‑585/24 P, C‑671/24 P και C‑705/24 P, έως την έναρξη ισχύος νέας αποφάσεως του ΕΣΕ περί καθορισμού των εκ των προτέρων εισφορών των εν λόγω ιδρυμάτων προς το ΕΤΕ.

X.      Επί των δικαστικών εξόδων

156. Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων σύμφωνα με το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.

157. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι τα αναιρεσείοντα ηττήθηκαν στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως εκάστου, πρέπει να φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα καθώς και τα έξοδα των Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank, σύμφωνα με τα σχετικά αιτήματα των τελευταίων.

158. Κατά το άρθρο 140, παράγραφοι 1 και 3, του ίδιου Κανονισμού, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα, ενώ το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων, ακόμη και όταν είναι άλλος από αυτούς που μνημονεύονται στις παραγράφους 1 και 2 του εν λόγω άρθρου 140, θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα. Εξάλλου, κατά το άρθρο 184, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αναίρεση δεν ασκήθηκε από παρεμβαίνοντα πρωτοδίκως, αυτός μπορεί να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά του εάν έλαβε μέρος στην ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφη ή προφορική διαδικασία. Κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο και η Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.

159. Βάσει των ανωτέρω διατάξεων, πρέπει επίσης να γίνει δεκτό ότι το ΕΣΕ και το Συμβούλιο φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους στις υποθέσεις C‑529/24 P και C‑585/24 P, καθώς και C‑536/24 P και C‑537/24 P, αντιστοίχως, και ότι η Bundesverband deutscher Banken και η Fédération bancaire française φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους σε καθεμία από τις υποθέσεις αυτές.

XI.    Πρόταση

160. Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:

1)      Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως.

2)      Τα αποτελέσματα της αποφάσεως SRB/ES/2022/18 του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, κατά το μέρος που η απόφαση αυτή αφορά τις Hypo Vorarlberg Bank AG και Volkskreditbank AG, διατηρούνται σε ισχύ έως την έναρξη ισχύος νέας πράξεως η οποία θα εκδοθεί σε αντικατάσταση αυτής και το αργότερο εντός χρονικού διαστήματος 30 μηνών από τη δημοσίευση των εκδοθησομένων αποφάσεων στις υποθέσεις C‑454/24 P, C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P, C‑585/24 P, C‑671/24 P και C‑705/24 P.

3)      Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank στις υποθέσεις C‑529/24 P και C‑585/24 P.

4)      Το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank στις υποθέσεις C‑536/24 P και C‑537/24 P.

5)      Το Συμβούλιο φέρει τα δικαστικά έξοδά του στις υποθέσεις C‑536/24 P και C‑537/24 P.

6)      Το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης φέρει τα δικαστικά έξοδά του στις υποθέσεις C‑529/24 P και C‑585/24 P.

7)      Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς και η Bundesverband deutscher Banken eV και η Fédération bancaire française, φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.


1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.


2      Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1, στο εξής: κανονισμός ΕΜΕ). «ΕΜΕ» είναι η συντομογραφία για τον «Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης».


3      Διακυβερνητική συμφωνία για τη μεταφορά και την αμοιβαιοποίηση των εισφορών στο ΕΤΕ, η οποία υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 21 Μαΐου 2014 (στο εξής: διακυβερνητική συμφωνία).


4      Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190, στο εξής: BRRD). «BRRD» είναι η συντομογραφία για την «Bank Recovery and Resolution Directive».


5      Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 11, σ. 44).


6      Εκτελεστικός κανονισμός του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2014, περί ενιαίων όρων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 15, σ. 1).


7      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 1 έως 6 της BRRD. Βλ. επίσης προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση State Street Bank International (C‑255/18, EU:C:2019:539, σημεία 33 έως 51).


8      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 15, 104 και 131, καθώς και άρθρο 3 της BRRD.


9      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 105 έως 107, καθώς και άρθρα 102, 103 και 130 της BRRD.


10      Βλ. άρθρο 102, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, της BRRD.


11      Βλ. άρθρο 103, παράγραφος 2, της BRRD.


12      Βλ. άρθρο 103, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, και άρθρο 103, παράγραφος 7, της BRRD, καθώς και άρθρα 4 επ. του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.


13      Πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Ιουλίου 2013, σχετικά με τη θέσπιση ενιαίων κανόνων και ενιαίας διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης τραπεζών και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [COM(2013) 520 final] (στο εξής: πρόταση κανονισμού ΕΜΕ).


14      Βλ. άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ.


15      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 10 και 11, καθώς και άρθρο 1 του κανονισμού ΕΜΕ.


16      Βλ. άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ.


17      Βλ. άρθρο 69, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ. Το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημείο 35, του εν λόγω κανονισμού ορίζει το επίπεδο-στόχο ως «το ύψος των διαθέσιμων χρηματοδοτικών μέσων που πρέπει να επιτευχθεί δυνάμει του άρθρου 69 παράγραφος 1».


18      Βλ. άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού ΕΜΕ.


19      Βλ. άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ.


20      Βλ. άρθρο 70, παράγραφος 6, του κανονισμού ΕΜΕ.


21      Βλ. άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού ΕΜΕ. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο εν λόγω μηχανισμός εξυγίανσης εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από τον μηχανισμό που οφείλουν να θεσπίσουν οι εθνικές αρχές εξυγίανσης σύμφωνα με την BRRD, μολονότι ο μηχανισμός που θεσπίστηκε με την BRRD δεν προέβλεψε ανώτατο όριο 12,5 %.


22      Βλ. άρθρο 5 του κανονισμού ΕΜΕ.


23      Βλ. αιτιολογική σκέψη 20 του κανονισμού ΕΜΕ, αλλά και τις αιτιολογικές σκέψεις 7 και 12, το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και το άρθρο 3 της διακυβερνητικής συμφωνίας.


24      Βλ. αιτιολογική σκέψη 12, άρθρο 1 και άρθρο 3, παράγραφος 3, της διακυβερνητικής συμφωνίας.


25      Περίοδος που ορίζεται ως εκτεινόμενη από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως την ημερομηνία κατά την οποία το ΕΣΕ θα επιτύχει το επίπεδο-στόχο, η οποία όμως δεν μπορεί να υπερβεί τα οκτώ έτη από την ημερομηνία έναρξης εφαρμογής της διακυβερνητικής συμφωνίας (βλ. άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της εν λόγω συμφωνίας).


26      Βλ. αιτιολογική σκέψη 20 και άρθρο 1 του κανονισμού ΕΜΕ, καθώς και αιτιολογική σκέψη 9, άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και άρθρα 4 και 5 της διακυβερνητικής συμφωνίας.


27      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 13 έως 15, καθώς και άρθρο 4 και άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.


28      79 987 450 580 ευρώ [βλ. αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (σκέψεις 129)].


29      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 60 και 61 της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022.


30      14 253 573 821,46 ευρώ (βλ. αιτιολογική σκέψη 62 της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022).


31      Βλ. τμήμα 6 της αποφάσεως του ΕΣΕ 2022.


32      Αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (σκέψεις 134 έως 136).


33      Αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (σκέψεις 23 έως 42).


34      Αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (σκέψεις 45 έως 86).


35      Αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (σκέψεις 95 έως 133).


36      Αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (σκέψεις 141 έως 146).


37      Τα αναιρεσείοντα παραπέμπουν στις αποφάσεις της 18ης Ιανουαρίου 2005, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑257/01, στο εξής: απόφαση Επιτροπή κατά Συμβουλίου, EU:C:2005:25, σκέψη 53), της 1ης Μαρτίου 2016, National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου (C‑440/14 P, στο εξής: απόφαση National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου, EU:C:2016:128, σκέψεις 49 και 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και σκέψη 64), και της 28ης Φεβρουαρίου 2023, Fenix International (C‑695/20, στο εξής: απόφαση Fenix International, EU:C:2023:127, σκέψη 37).


38      Το άρθρο 10 της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης προέβλεπε, συγκεκριμένα, ότι το άρθρο 145 ΕΟΚ θα συμπληρωνόταν με τις ακόλουθες διατάξεις:


      «– αναθέτει στην Επιτροπή, με τις πράξεις που εκδίδει, αρμοδιότητες εκτέλεσης των κανόνων που θεσπίζει. Το Συμβούλιο μπορεί να υπαγάγει την άσκηση αυτών των αρμοδιοτήτων σε ορισμένους όρους. Το Συμβούλιο μπορεί επίσης να διατηρήσει το δικαίωμα να ασκεί απευθείας εκτελεστικές αρμοδιότητες σε ειδικές περιπτώσεις. Οι ανωτέρω όροι πρέπει να ανταποκρίνονται στις αρχές και στους κανόνες που θα έχει θεσπίσει προηγουμένως το Συμβούλιο, με ομόφωνη απόφαση, μετά από πρόταση της Επιτροπής και γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου» (η υπογράμμιση δική μου).


39      Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Léger στην υπόθεση Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑257/01, EU:C:2004:226, σημείο 52).


40      Βλ. αποφάσεις της 24ης Οκτωβρίου 1989, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (16/88, EU:C:1989:397, σκέψη 10)· National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου (σκέψη 49), και της 22ας Σεπτεμβρίου 2016, NIOC κ.λπ. κατά Συμβουλίου (C‑595/15 P, στο εξής: απόφαση NIOC κ.λπ. κατά Συμβουλίου, EU:C:2016:721, σκέψη 55).


41      Σκέψη 51. Συναφώς, ο γενικός εισαγγελέας P. Léger, στις προτάσεις του στην υπόθεση Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑257/01, EU:C:2004:226, σημείο 54), εκτίμησε ότι η υποχρέωση εμπεριστατωμένης αιτιολογήσεως συνεπάγεται ότι πρέπει να μνημονεύονται όχι μόνον οι πραγματικοί και νομικοί λόγοι που οδήγησαν στη λήψη της απόφασης διατήρησης εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από το Συμβούλιο, αλλά και ο λόγος για τον οποίο τις αρμοδιότητες αυτές πρέπει να ασκήσει κατ’ εξαίρεση το Συμβούλιο και όχι η Επιτροπή.


42      C‑133/06 (EU:C:2008:257, σκέψη 47).


43      Πριν από τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης της Λισσαβώνας, η έκφραση «εκτελεστικές αρμοδιότητες» που περιεχόταν στο άρθρο 202, τρίτο εδάφιο, ΕΚ κάλυπτε δύο είδη αρμοδιοτήτων, ήτοι την αρμοδιότητα θέσεως σε εφαρμογή, εντός της Ένωσης, μιας νομοθετικής πράξεως της Ένωσης ή ορισμένων διατάξεών της, αφενός, καθώς και, υπό ορισμένες περιστάσεις, την αρμοδιότητα εκδόσεως κανονιστικών πράξεων που συμπληρώνουν ή τροποποιούν μη ουσιώδη στοιχεία μιας νομοθετικής πράξεως, αφετέρου. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, πρότεινε μια διάκριση μεταξύ των δύο αυτών ειδών αρμοδιότητας, η οποία υιοθετήθηκε τελικώς στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, εισάγοντας διάκριση μεταξύ της κατ’ εξουσιοδότηση και της εκτελεστικής αρμοδιότητας στα άρθρα 290 ΣΛΕΕ και 291 ΣΛΕΕ [πρβλ. απόφαση της 18ης Μαρτίου 2014, Επιτροπή κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑427/12, EU:C:2014:170, σκέψη 36)].


44      Πρβλ. αποφάσεις Επιτροπή κατά Συμβουλίου (σκέψη 59), National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου (σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και NIOC κ.λπ. κατά Συμβουλίου (σκέψη 66 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).


45      Βλ. Blumann, C., «Un nouveau départ pour la comitologie. Le règlement n o 182/2011 du 16 février 2011», Cahiers de droit européen, αριθ. 1, 2011, σ. 26 έως 52, ο οποίος εκτίμησε ότι η τροποποίηση του κειμένου της Συνθήκης συνεπαγόταν ότι η ανάθεση εκτελεστικής αρμοδιότητας στο Συμβούλιο θα ήταν δυσχερέστερη, τουλάχιστον θεωρητικά, απ’ ό,τι υπό το καθεστώς της Συνθήκης ΕΟΚ και της Συνθήκης ΕΚ, λαμβανομένης υπόψη της βούλησης να απεκδυθεί το εν λόγω θεσμικό όργανο από εκτελεστικά καθήκοντα προκειμένου να επικεντρωθεί στα λοιπά καθήκοντά του.


46      Βλ. αποφάσεις National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου (σκέψεις 50 και 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), NIOC κ.λπ. κατά Συμβουλίου (σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και Fenix International (σκέψη 37 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).


47      Φαίνεται ότι υπήρξε συναίνεση σχετικά με το ζήτημα αυτό κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.


48      Σημειώνω, σχετικώς, ότι τόσο το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 35 των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων, όσο και το ΕΣΕ, στα υπομνήματά του ενώπιον του Δικαστηρίου, συνέδεσαν την αιτιολογική σκέψη 24 με το άρθρο 18, παράγραφος 7, του κανονισμού ΕΜΕ.


49      Βλ. Chamon, M., «The Sui Generis Framework for Implementing the Law of EMU: A Constitutional Assessment», European Papers, τόμος 6, αριθ. 3, 2021, σ. 1463 έως 1484, ιδίως σ. 1480 έως 1482, ο οποίος, ειδικότερα, αναφέρει ως παράδειγμα, την αιτιολογική σκέψη 14 του κανονισμού (ΕΕ) 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, για τη θέσπιση κανόνων και γενικών αρχών σχετικά με τους τρόπους ελέγχου από τα κράτη μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή (ΕΕ 2011, L 55, σ. 13).


50      Βλ. αποφάσεις Επιτροπή κατά Συμβουλίου (σκέψεις 33, 34, 38, 53 έως 56 και 59) και Fenix International (σκέψεις 39 και 40). Βλ. επίσης απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2022, Ουγγαρία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑156/21, EU:C:2022:97, σκέψεις 188 και 189), στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι τα στοιχεία που περιέχονταν στον επίμαχο κανονισμό, με τα οποία διευκρινιζόταν ότι οι εκτελεστικές αρμοδιότητες ανατίθεντο στο Συμβούλιο προκειμένου να διασφαλιστεί η ενιαία εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού, λαμβανομένης υπόψη της σημασίας των δημοσιονομικών επιπτώσεων τέτοιων μέτρων, αρκούσαν για να γίνει δεκτό ότι η ανάθεση των αρμοδιοτήτων αυτών στο Συμβούλιο ήταν δεόντως δικαιολογημένη.


51      Βλ. απόφαση National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου (σκέψεις 60 έως 65). Πρβλ. επίσης προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Cruz Villalón στην υπόθεση National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου (C‑440/14 P, EU:C:2015:545, σημεία 93 έως 97).


52      Βλ. Chamon, M., «Only Fans of the Council’s implementing powers in Luxembourg: Fenix International», Common Market Law Review, αριθ. 6, τόμος 60, 2023, σ. 1683 έως 1704, ιδίως σ. 1693.


53      Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Léger στην υπόθεση Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑257/01, EU:C:2004:226, σημείο 54).


54      Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Συμβούλιο υποστήριξε κατ’ ουσίαν ότι η σχετική νομολογία του Δικαστηρίου πρέπει να εξετασθεί υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι, εν προκειμένω, η συνήθης νομοθετική διαδικασία χαρακτηρίστηκε από τη συνειδητή απόφαση του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου, με τη συμφωνία της Επιτροπής, να ανατεθεί εκτελεστική αρμοδιότητα στο Συμβούλιο.


55      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Léger στην υπόθεση Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑257/01, EU:C:2004:226, σημεία 55 και 59). Βλ. επίσης σχετικά με τον κίνδυνο «διολίσθησης αρμοδιότητας» («competence creep»), Dougan, M., «EU Competences in an Age of Complexity and Crisis: Challenges and Tensions in the System of Attributed Powers», Common Market Law Review, αριθ. 1, τόμος 61, 2024, σ. 93 έως 138, ιδίως σ. 120 έως 124.


56      C‑65/13 (EU:C:2014:2289).


57      Βλ. πρόταση εκτελεστικού κανονισμού του Συμβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2014, για τον καθορισμό των ενιαίων όρων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης, [COM(2014) 710 final] (στο εξής: πρόταση εκτελεστικού κανονισμού).


58      Βλ. γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου, της 13ης Νοεμβρίου 2014, επί της συμβατότητας του άρθρου 7 της πρότασης για τις μεταβατικές διατάξεις με τον κανονισμό ΕΜΕ (έγγραφο 15506/14) (στο εξής: γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου). Το άρθρο 7, παράγραφος 1, της πρότασης αυτής αποτέλεσε το άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.


59      T‑389/21 (EU:T:2023:827, σκέψεις 231 έως 236).


60      T‑389/21 (EU:T:2023:827).


61      Πρβλ. αποφάσεις της 15ης Οκτωβρίου 2014, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (C‑65/13, EU:C:2014:2289, σκέψεις 43 έως 46), και Fenix International (σκέψεις 44 έως 49).


62      C‑65/13 (EU:C:2014:2289).


63      Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 2007, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (C‑403/05, EU:C:2007:624, σκέψεις 49 έως 70), στην οποία το Δικαστήριο ακύρωσε απόφαση της Επιτροπής αφού έκρινε ότι η απόφαση εκείνη επιδίωκε σκοπό ο οποίος υπερέβαινε το πλαίσιο της πολιτικής που επιδίωκε ο κανονισμός δυνάμει του οποίου το Συμβούλιο της είχε αναθέσει εκτελεστική αρμοδιότητα, χωρίς να προβεί σε περαιτέρω εξέταση.


64      Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 18ης Μαρτίου 2014, Επιτροπή κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑427/12, EU:C:2014:170, σκέψη 38), και της 17ης Μαρτίου 2016, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (C‑286/14, EU:C:2016:183, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).


65      Πρβλ. αποφάσεις της 15ης Οκτωβρίου 2014, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (C‑65/13, EU:C:2014:2289, σκέψη 45), και Fenix International (σκέψεις 48 και 49). Βλ., για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την οριοθέτηση μεταξύ κατ’ εξουσιοδότηση πράξεως και εκτελεστικής πράξεως, μεταξύ άλλων, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Cruz Villalón στην υπόθεση Επιτροπή κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑427/12, EU:C:2013:871, σημεία 21 έως 79)· Blumann, C., «Un nouveau départ pour la comitologie. Le règlement n o 182/2011 du 16 février 2011», όπ.π.· Salomia, O.-M., «Delegated Acts and Implementing Acts – New Legal Acts of the European Union», Challenges of the Knowledge Society, Public Law, τόμος 7, Μάιος 2017, σ. 551 έως 556, Chamon, M., «The Sui Generis Framework for Implementing the Law of EMU: A Constitutional Assessment», όπ.π., Craig, P., «Comitology, Rulemaking, and the Lisbon Settlement: Tensions and Strains», σε Rulemaking by the European Commission: The New System for Delegation of Powers, Bergström, C. F., και Ritleng, D. (επιμ.), Oxford University Press, 2016, σ. 173 έως 202.


66      Πρβλ. απόφαση της15ης Οκτωβρίου 2014, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (C‑65/13, EU:C:2014:2289, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).


67      Βλ. απόφαση Fenix International (σκέψη 50).


68      Όπως ανέφερε το ΕΣΕ κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, «η εισφορά στο σύνολό της είναι ανάλογη του προφίλ κινδύνου». Βλ. επίσης αιτιολογική έκθεση και αιτιολογική σκέψη 6 της πρότασης εκτελεστικού κανονισμού.


69      Βλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, Επιτροπή κατά Landesbank Baden-Württemberg και ΕΣΕ (C‑584/20 P και C‑621/20 P, EU:C:2021:601, σκέψη 131).


70      Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 2007, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής (C‑403/05, EU:C:2007:624, σκέψεις 52 έως 59), στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι ο κανονισμός με τον οποίο ανατέθηκε εκτελεστική αρμοδιότητα στην Επιτροπή, η οποία αφορούσε τη διαχείριση της χρηματοδοτικής και τεχνικής βοήθειας καθώς και της οικονομικής συνεργασίας με τις αναπτυσσόμενες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας, δεν περιείχε καμία ρητή αναφορά σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της διεθνούς εγκληματικότητας, τομέα που καλυπτόταν από την απόφαση του ΕΣΕ 2022, την οποία είχε εκδώσει η Επιτροπή σε εκτέλεση του εν λόγω κανονισμού.


71      Βλ. άρθρο 70, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού ΕΜΕ.


72      Βλ. άρθρο 103, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της BRRD και αιτιολογική σκέψη 5 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.


73      Πρβλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, Επιτροπή κατά Landesbank Baden-Württemberg και ΕΣΕ (C‑584/20 P και C‑621/20 P, EU:C:2021:601, σκέψεις 128 και 130).


74      Βλ. αιτιολογική σκέψη 21 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.


75      Η υπογράμμιση δική μου.


76      Το ΕΣΕ επιβεβαίωσε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι η ως άνω παραπομπή αφορά το σύνολο του κειμένου και της μεθοδολογίας υπολογισμού που περιγράφεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63.


77      Βλ., μεταξύ άλλων, αιτιολογικές σκέψεις 7 και 9 της διακυβερνητικής συμφωνίας, από τις οποίες προκύπτει ότι, ενώ η οδηγία BRRD και ο κανονισμός ΕΜΕ θεσπίζουν τα γενικά κριτήρια για τον καθορισμό και τον υπολογισμό των εισφορών, η συμφωνία αυτή θεσπίζει την υποχρέωση των συμμετεχόντων κρατών μελών να μεταφέρουν στο ΕΤΕ τις εισφορές που εισπράττονται σε εθνικό επίπεδο, βάσει ομοιόμορφων κριτηρίων, όρων και προϋποθέσεων, και ειδικότερα την κατανομή, κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου, των εισφορών τις οποίες εισπράττουν σε εθνικό επίπεδο σε διαφορετικά τμήματα που αντιστοιχούν σε κάθε συμβαλλόμενο μέρος, καθώς και την προοδευτική αμοιβαιοποίηση της χρήσης των τμημάτων αυτών κατά τρόπον ώστε να παύσουν να υφίστανται στο τέλος της μεταβατικής περιόδου.


78      Σημειώνω ότι, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το ΕΣΕ αναγνώρισε ότι θα ήταν τεχνικώς δυνατή η προοδευτική αμοιβαιοποίηση των εισφορών εντός του ΕΤΕ χωρίς προσαρμογή της μεθοδολογίας υπολογισμού κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου.


79      Συγκεκριμένα, το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 προβλέπει ότι, κατά το πρώτο έτος της αρχικής περιόδου, τα ιδρύματα συνεισφέρουν το 60 % των ετήσιων εισφορών τους που υπολογίζονται σύμφωνα με τη μεθοδολογία της BRRD. Ενώ κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της διακυβερνητικής συμφωνίας, κατά το πρώτο έτος της μεταβατικής περιόδου, χρησιμοποιούνται, σε πρώτο στάδιο, όλα τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα εντός των τμημάτων που αντιστοιχούν στα συμβαλλόμενα μέρη στα οποία είναι εγκατεστημένο ή έχει άδεια λειτουργίας το ίδρυμα ή όμιλος υπό εξυγίανση.


80      Βλ. σημείο 1, υποσημείωση 2, καθώς και σημεία 14, 18 έως 24 και 39 της γνωμοδότησης της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου.


81      Η προσαρμοσμένη μεθοδολογία υπολογισμού που προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 φαίνεται να ήταν το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων με πρωτοβουλία κυρίως της Γαλλικής Δημοκρατίας, η οποία επιθυμούσε εν μέρει να αποσοβήσει τις στρεβλώσεις που σχετίζονταν με τις ιδιαιτερότητες του τραπεζικού τομέα της, δεδομένου ότι, με τη μετάβαση στον ενιαίο μηχανισμό εξυγίανσης, η εισφορά των γαλλικών ιδρυμάτων καθίστατο μεγαλύτερη από εκείνη που θα οφειλόταν σε ένα αμιγώς εθνικό σύστημα εξυγίανσης. Βλ. γαλλική Γερουσία, τακτική σύνοδος 2014-2015, έκθεση αριθ. 307 η οποία συντάχθηκε εξ ονόματος της επιτροπής οικονομικών επί του σχεδίου νόμου σχετικά με την παροχή έγκρισης για την κύρωση της συμφωνίας για τη μεταφορά και την αμοιβαιοποίηση των εισφορών στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ταχεία διαδικασία), από τον Albéric de Montgolfier, και κατατέθηκε στις 4 Μαρτίου 2015, ιδίως σ. 19-20, διαθέσιμη στην ακόλουθη διεύθυνση: https://www.senat.fr/rap/l14-307/l14-3071.pdf.


82      C‑695/20 (EU:C:2022:685, σημείο 42). Βλ. επίσης προτάσεις του γενικού εισαγγελέα N. Jääskinen στην υπόθεση Ηνωμένο Βασίλειο κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑270/12, EU:C:2013:562, σημείο 78), στις οποίες επισήμανε ότι «η οριοθέτηση μεταξύ συμπληρώσεως νομοθετικής πράξεως με μη ουσιαστικά στοιχεία και προβλέψεως ενδελεχέστερων εκτελεστικών κανόνων δεν είναι πάντοτε ευχερής».


83      Βλ. Craig, P., «Comitology, Rulemaking, and the Lisbon Settlement: Tensions and Strains», όπ.π., ιδίως. σ. 177 έως 178· Chamon, M., «Only Fans of the Council’s implementing powers in Luxembourg: Fenix International», όπ.π., ιδίως σ. 1698 έως 1699.


84      C‑270/12 (EU:C:2013:562, σκέψη 78 και υποσημείωση 103).


85      Επισημαίνω ότι, όπως ορθώς υποστηρίζουν οι Hypo Vorarlberg Bank και Volkskreditbank, το Γενικό Δικαστήριο, στην απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2023, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ (T‑389/21, EU:T:2023:827, σκέψεις 228 έως 237), εξέτασε το ζήτημα των εξουσιών που διαθέτει η Επιτροπή στο πλαίσιο κατ’ εξουσιοδότηση αρμοδιότητας όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 103, παράγραφος 7, της BRRD. Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν ότι η ευρεία εξουσία εκτιμήσεως που παρέχεται στην Επιτροπή κατά την εφαρμογή της επίμαχης διατάξεως της BRRD μπορούσε να περιλαμβάνει, ενδεχομένως, την αναγκαιότητα πρόβλεψης μεταβατικών περιόδων κατά τη διάρκεια των οποίων δεν θα εφαρμόζονταν ορισμένοι από τους δείκτες κινδύνου που απαριθμούνται στη διάταξη αυτή, λόγω, μεταξύ άλλων, της μη διαθεσιμότητας των αναγκαίων για τον υπολογισμό τους στοιχείων.


86      Δεν εκφράζω εν προκειμένω γνώμη για το ειδικότερο ζήτημα εάν η προσαρμοσμένη μέθοδος υπολογισμού ή, πιο συγκεκριμένα, η επιλογή της προσαρμογής της βάσης στοιχείων που χρησιμοποιείται ως βάση για τον υπολογισμό των εισφορών μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ουσιώδες στοιχείο» της βασικής νομοθετικής πράξεως, της οποίας η θέσπιση προϋποθέτει πολιτικές επιλογές που εμπίπτουν στην αποκλειστική ευθύνη του νομοθέτη της Ένωσης, και επομένως, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξουσιοδότησης ούτε να περιλαμβάνεται σε εκτελεστικές πράξεις [επ’ αυτού, πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Fenix International (σκέψεις 41 και 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία)], ή αν για το ζήτημα αυτό μπορούσε, ενδεχομένως, να εξουσιοδοτηθεί η Επιτροπή, όπως είχε προβλεφθεί κατά τη νομοθετική διαδικασία (βλ. άρθρο 66 της πρότασης κανονισμού ΕΜΕ, η οποία υποβλήθηκε από την Επιτροπή).


      Δεδομένου ότι το εν λόγω ζήτημα υπερβαίνει, κατά τη γνώμη μου, το πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, θα περιοριστώ στο να υπενθυμίσω ότι, ο νομοθέτης της Ένωσης διαθέτει μεν εξουσία εκτιμήσεως όταν αποφασίζει να αναθέσει κατ’ εξουσιοδότηση αρμοδιότητα δυνάμει του άρθρου 290, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ ή εκτελεστική αρμοδιότητα δυνάμει του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ [βλ. απόφαση της 18ης Μαρτίου 2014, Επιτροπή κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑427/12, EU:C:2014:170, σκέψη 40)], πλην όμως οφείλει να την ασκεί σύμφωνα με τους προβλεπόμενους στα άρθρα 290 ΣΛΕΕ και 291 ΣΛΕΕ όρους [βλ. απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, Επιτροπή κατά Κοινοβολίου και Συμβουλίου (C‑88/14, EU:C:2015:499, σκέψη 28)].


87      Απόφαση της 13ης Ιουνίου 1958 (9/56, στο εξής: απόφαση Meroni, EU:C:1958:7, σ. 43 και 44), στην οποία το Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η μεταβίβαση διακριτικής εξουσίας, η οποία συνεπάγεται ευρεία ελευθερία εκτιμήσεως και μπορεί, ανάλογα με τον τρόπο ασκήσεως της, να ισοδυναμεί με άσκηση πραγματικής οικονομικής πολιτικής, υποκαθιστά τις επιλογές της μεταβιβάζουσας αρχής με τις επιλογές της αρχής υπέρ της οποίας συντελείται και, επομένως, αποτελεί πραγματική μετάθεση ευθύνης. Μια τέτοια μεταβίβαση εξουσίας υπονομεύει τη θεμελιώδη εγγύηση της εξισορρόπησης των εξουσιών, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό της θεσμικής δομής της Ένωσης.


88      Τα αναιρεσείοντα παραπέμπουν, ειδικότερα, στις αποφάσεις της 14ης Νοεμβρίου 2019, State Street Bank International (C‑255/18, EU:C:2019:967, σκέψεις 41 έως 44), και της 15ης Ιουλίου 2021, Επιτροπή κατά Landesbank Baden-Württemberg και ΕΣΕ (C‑584/20 P και C‑621/20 P, EU:C:2021:601, σκέψη 113).


89      Επ’ αυτού, το ΕΣΕ διευκρινίζει ότι, εάν η τήρηση του ανωτάτου ορίου του 12,5 % έπρεπε να εξακριβωθεί σε σχέση με το τελικό επίπεδο-στόχο που προσδιορίζεται στο τέλος της αρχικής περιόδου, το οποίο είχε οριστεί για τις 31 Δεκεμβρίου 2023, θα είχε εισπράξει, κατά μέσο όρο, κάθε έτος, 12,15 % του εν λόγω επιπέδου-στόχου.


90      Βλ. σημείο 4.3.2. της αιτιολογικής έκθεσης της πρότασης κανονισμού ΕΜΕ.


91      Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός της Επιτροπής, της 17ης Δεκεμβρίου 2015, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τα κριτήρια σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών και σχετικά με τις περιστάσεις και προϋποθέσεις υπό τις οποίες η καταβολή έκτακτων εκ των υστέρων εισφορών ενδέχεται να αναβληθεί εξολοκλήρου ή εν μέρει (ΕΕ 2017, L 113, σ. 2).


92      Βλ., ειδικότερα, άρθρο 102, παράγραφος 1, της BRRD.


93      Απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 1958 (9/56, EU:C:1958:7).