<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-545/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018TJ0545</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:578">EU:T:2019:578</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>6</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Απόφαση της <DATE ISO="20190911">11.9.2019</DATE> – Υπόθεση T-545/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">YL κατά Επιτροπής</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Γενικου Δικαστηριου</HT> (ένατο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20190911">11ης Σεπτεμβρίου 2019</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Υπαλληλική υπόθεση</KEYWORD><KEYWORD>Υπάλληλοι</KEYWORD><KEYWORD>Προαγωγή</KEYWORD><KEYWORD>Περίοδος προαγωγών 2017</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος στον βαθμό AD 7 από <DATE ISO="20170101">1ης Ιανουαρίου 2017</DATE></KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 45 του ΚΥΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 9, παράγραφος 3, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ</KEYWORD><KEYWORD>Κατάχρηση εξουσίας</KEYWORD><KEYWORD>Πειθαρχική κύρωση</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση T-545/18,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">YL</HT>, υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενος από τους P. Yon και B. de Lapasse, δικηγόρους,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων-ενάγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ευρωπαϊκής Επιτροπής</HT>, εκπροσωπούμενης αρχικώς από τις L. Radu Bouyon και R. Striani, στη συνέχεια από την L. Radu Bouyon και τον B. Mongin,</P><PARTY.STATUS>καθής-εναγομένης,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>με αντικείμενο προσφυγή-αγωγή δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ με αίτημα, πρώτον, την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, κοινοποιηθείσας στο προσωπικό του θεσμικού αυτού οργάνου στις <DATE ISO="20171113">13 Νοεμβρίου 2017</DATE>, να μην προαγάγει τον προσφεύγοντα στον βαθμό AD 7 στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017, δεύτερον, την προαγωγή του προσφεύγοντος στον βαθμό AD 7 από <DATE ISO="20170101">1ης Ιανουαρίου 2017</DATE> και, τρίτον, την αποκατάσταση της ζημίας που ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι υπέστη,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους S. Gervasoni, πρόεδρο, K. Kowalik-Bańczyk (εισηγήτρια) και C. Mac Eochaidh, δικαστές,</P><P>γραμματέας: M. Marescaux, διοικητική υπάλληλος,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της <DATE ISO="20190703">3ης Ιουλίου 2019</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ιστορικό της διαφοράς</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων-ενάγων [στο εξής: προσφεύγων], YL, είναι υπάλληλος που υπηρετεί στη Γενική Διεύθυνση (ΓΔ) [<HT TYPE="ITALIC">εμπιστευτικό</HT>]<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0002"><P>Απαλειφθέντα εμπιστευτικά στοιχεία.</P></NOTE> της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τις <DATE ISO="20100516">16 Μαΐου 2010</DATE>. Έχει τον βαθμό AD 6 από την <DATE ISO="20120101">1η Ιανουαρίου 2012</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Από τις <DATE ISO="20140106">6 Ιανουαρίου 2014</DATE> έως τις <DATE ISO="20160115">15 Ιανουαρίου 2016</DATE> ο προσφεύγων έλαβε άδεια για προσωπικούς λόγους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE> (στο εξής: απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE>), η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) της Επιτροπής επέβαλε στον προσφεύγοντα την κύρωση της τοποθέτησης σε κατώτερο κλιμάκιο, με το αιτιολογικό ότι, πρώτον, είχε λάβει παρατύπως μία ημέρα αναρρωτικής αδείας στις <DATE ISO="20130618">18 Ιουνίου 2013</DATE>, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε μετάσχει σε πολιτική δραστηριότητα, δεύτερον, είχε δημοσιεύσει στον προσωπικό ιστότοπό του, στις <DATE ISO="20140206">6 Φεβρουαρίου 2014</DATE>, επικριτικό άρθρο σχετικό με την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να έχει ενημερώσει προηγουμένως την ΑΔΑ, τρίτον, μεταξύ της 11ης Απριλίου και της <DATE ISO="20140501">1ης Μαΐου 2014</DATE> είχε προβεί σε δηλώσεις σε δημοσιογράφους ικανές να θίξουν τη φήμη της Επιτροπής, τέταρτον, μολονότι τελούσε σε άδεια για προσωπικούς λόγους, παρέλειψε να ενημερώσει την ΑΔΑ για την εκλογή του στις <DATE ISO="20140330">30 Μαρτίου 2014</DATE> σε δημόσιο λειτούργημα και, πέμπτον, άσκησε εξωτερική δραστηριότητα μεταξύ της 25ης Φεβρουαρίου και της <DATE ISO="20140415">15ης Απριλίου 2014</DATE> χωρίς να έχει προηγουμένως ζητήσει άδεια από την ΑΔΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων δεν προσέβαλε την απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Με έγγραφο του Νοεμβρίου του 2017 ο γενικός διευθυντής της ΓΔ [<HT TYPE="ITALIC">εμπιστευτικό</HT>] πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι, σύμφωνα με τις συστάσεις της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για τις προαγωγές, ο προσφεύγων θα προαγόταν στον βαθμό AD 7 αναδρομικά από <DATE ISO="20170101">1ης Ιανουαρίου 2017</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20171113">13 Νοεμβρίου 2017</DATE> η ΑΔΑ δημοσίευσε τον πίνακα των προαχθέντων υπαλλήλων στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017. Ο κατάλογος αυτός δεν περιλάμβανε το όνομα του προσφεύγοντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20180212">12 Φεβρουαρίου 2018</DATE> ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως της ΑΔΑ περί μη προαγωγής του. Υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι η ΑΔΑ δεν μπορούσε να λάβει προς τούτο υπόψη την απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Η ΑΔΑ απέρριψε την ένσταση του προσφεύγοντος στις <DATE ISO="20180608">8 Ιουνίου 2018</DATE>, με το αιτιολογικό ότι το άρθρο 45 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ) δεν περιέχει εξαντλητικό κατάλογο των κριτηρίων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων την οποία προβλέπει το άρθρο αυτό, οπότε η απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE> μπορούσε να συνεκτιμηθεί στην ως άνω εξέταση. Εξάλλου, επισήμανε ότι η έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>συμπεριφοράς στην υπηρεσία<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> μπορούσε επίσης να αποτελεί ένα από τα κριτήρια αυτά.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20180911">11 Σεπτεμβρίου 2018</DATE>, ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή-αγωγή (στο εξής: προσφυγή). Η Επιτροπή κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου το υπόμνημα αντικρούσεως στις <DATE ISO="20181214">14 Δεκεμβρίου 2018</DATE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να ακυρώσει την απόφαση περί μη προαγωγής του στον βαθμό AD 7 στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017·</P></ITEM><ITEM><P>να ακυρώσει την απόφαση περί απορρίψεως της ενστάσεώς του·</P></ITEM><ITEM><P>να τον προαγάγει στον βαθμό AD 7 από <DATE ISO="20170101">1ης Ιανουαρίου 2017</DATE>·</P></ITEM><ITEM><P>να τον αποζημιώσει για την προκληθείσα ζημία, εκτιμώμενη σε <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> ευρώ, η οποία προέκυψε από την έκδοση της αποφάσεως περί μη προαγωγής του στον βαθμό AD 7 στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, υπολογιζόμενα σε <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> ευρώ.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή·</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Σκεπτικό</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η διοικητική ένσταση υπαλλήλου και η απόρριψή της από την αρμόδια αρχή αποτελούν αναπόσπαστο μέρος μιας σύνθετης διαδικασίας, με αποτέλεσμα η προσφυγή, ακόμη και αν τυπικά στρέφεται κατά της απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως του υπαλλήλου, να έχει ως αποτέλεσμα να υποβάλλεται στην κρίση του Γενικού Δικαστηρίου η βλαπτική πράξη κατά της οποίας είχε υποβληθεί η διοικητική ένσταση (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890117">17ης Ιανουαρίου 1989</DATE>, <NAME.CASE>Vainker κατά Κοινοβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>293/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:8">EU:C:1989:8</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181025">25ης Οκτωβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>KF κατά SATCEN,</NAME.CASE> <NO.CASE>T-286/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:718">EU:T:2018:718</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0115">115</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της ΑΔΑ περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως του προσφεύγοντος αποσκοπεί στην ακύρωση της αποφάσεως περί μη προαγωγής του στον βαθμό AD 7 στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Μολονότι ο προσφεύγων προβάλλει τυπικώς δύο αυτοτελείς λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι αντλούνται, ο πρώτος, από πρόδηλη παραβίαση της αρχής του κράτους δικαίου και, ο δεύτερος, από κατάχρηση εξουσίας και καταστρατήγηση διαδικασίας, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι λόγοι αυτοί αποτελούν, κατ’ ουσίαν, έναν και μοναδικό λόγο αντλούμενο από το ότι η συνεκτίμηση της αποφάσεως της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE> στο πλαίσιο της συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων την οποία προβλέπει το άρθρο 45 του ΚΥΚ είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή κυρώσεως για δεύτερη φορά για τις ίδιες πράξεις. Ο προσφεύγων υποστηρίζει, με τον τρόπο αυτόν, ότι η ΑΔΑ παρέβη συγχρόνως το άρθρο 45 του ΚΥΚ και το άρθρο 9, παράγραφος 3, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ, παραβίασε την αρχή non bis in idem, και ενήργησε κατά κατάχρηση εξουσίας και καταστρατήγηση διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 9, παράγραφος 3, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ, το οποίο επαναλαμβάνει τη γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης non bis in idem, για το ίδιο παράπτωμα μπορεί να επιβάλλεται μόνο μία πειθαρχική κύρωση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Εξάλλου, από τα άρθρα 44 και 45 του ΚΥΚ προκύπτει ότι, αντιθέτως προς την προαγωγή κατά κλιμάκιο, με την οποία οι υπάλληλοι μεταβαίνουν, καταρχήν, αυτομάτως στο ανώτερο κλιμάκιο μετά από ορισμένο χρόνο, η προαγωγή κατά βαθμό δίδεται μόνο μετά από συγκριτική εξέταση των προσόντων των προαγώγιμων υπαλλήλων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Επομένως, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ, η αναστολή της προαγωγής κατά κλιμάκιο, όπως και, κατά μείζονα λόγο, η τοποθέτηση σε κατώτερο κλιμάκιο, συνιστά κύρωση. Εντούτοις, η μη προαγωγή, η οποία, εξάλλου, δεν μνημονεύεται στη διάταξη αυτή, δεν μπορεί, καταρχήν, να θεωρηθεί ως κύρωση, καθόσον στηρίζεται στη συγκριτική εξέταση των προσόντων των προαγώγιμων υπαλλήλων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Συναφώς, για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων, επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 45 του ΚΥΚ, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>η [ΑΔΑ] λαμβάνει ιδίως υπόψη τις εκθέσεις των υπαλλήλων, τη χρήση, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, άλλων γλωσσών εκτός από τη γλώσσα για την οποία έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν εις βάθος γνώση […] και το επίπεδο των ευθυνών που αναλαμβάνουν<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Με τη χρήση της εκφράσεως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>ιδίως<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, το άρθρο 45 του ΚΥΚ διευκρινίζει τα τρία κύρια κριτήρια που πρέπει υποχρεωτικά να λαμβάνονται υπόψη κατά τη συγκριτική εξέταση των προσόντων. Δεν αποκλείει, ωστόσο, τη συνεκτίμηση άλλων κριτηρίων τα οποία μπορούν επίσης να αποτελέσουν ένδειξη περί των προσόντων των προαγώγιμων υπαλλήλων (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110928">28ης Σεπτεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>AC κατά Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>F-9/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2011:160">EU:F:2011:160</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121114">14ης Νοεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bouillez κατά Συμβουλίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>F-75/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2012:152">EU:F:2012:152</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, μια ανάρμοστη διαγωγή, καθόσον συνιστά παράβαση των υποχρεώσεων τις οποίες έχει ο υπάλληλος βάσει του ΚΥΚ, μπορεί να ληφθεί υπόψη από την ΑΔΑ προκειμένου να μην προαχθεί, ενδεχομένως, ο ενδιαφερόμενος (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20010223">23ης Φεβρουαρίου 2001</DATE>, <NAME.CASE>De Nicola κατά ΕΤΕπ</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-7/98, T-208/98 και T-109/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2001:69">EU:T:2001:69</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0220">220</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Πράγματι, είναι προς το συμφέρον του θεσμικού οργάνου να διορίζονται σε θέσεις ευθύνης μόνον άτομα με άψογη επαγγελματική συμπεριφορά (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980402">2ας Απριλίου 1998</DATE>, <NAME.CASE>Αποστολίδου κατά Δικαστηρίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-86/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:71">EU:T:1998:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι, ενώ, κατά το άρθρο 5, παράγραφος 7, της αποφάσεως C(2013) 8968 τελικό της Επιτροπής, της <DATE ISO="20131216">16ης Δεκεμβρίου 2013</DATE>, περί γενικών εκτελεστικών διατάξεων του άρθρου 45 του ΚΥΚ, η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως για τις προαγωγές υποβάλλει στην ΑΔΑ τον πίνακα των υπαλλήλων που προτείνει για προαγωγή, μόνον η ΑΔΑ έχει την ευθύνη για τις αποφάσεις περί προαγωγής και για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων την οποία προβλέπει το άρθρο 45 του ΚΥΚ (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171114">14ης Νοεμβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>HL κατά Επιτροπής</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-668/16 P</NO.CASE>, μη δημοσιευθείσα, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:802">EU:T:2017:802</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, πρώτον, επισημαίνεται ότι η ΑΔΑ, αφενός, δεν δεσμευόταν από τις συστάσεις της επιτροπής ίσης εκπροσωπήσεως για τις προαγωγές και, αφετέρου, ορθώς έλαβε υπόψη, για να αρνηθεί την προαγωγή του προσφεύγοντος, την απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE> στο πλαίσιο της προβλεπόμενης από το άρθρο 45 του ΚΥΚ συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται από το επιχείρημα του προσφεύγοντος με το οποίο προσάπτει στην ΑΔΑ ότι έκρινε, στην απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής του ενστάσεως, ότι η έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>συμπεριφοράς στην υπηρεσία<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/> μπορούσε να περιλαμβάνει την απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE> ή τις πράξεις για τις οποίες επιβλήθηκαν κυρώσεις με την απόφαση αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Πράγματι, αφενός, καθόσον το επιχείρημα αυτό θα μπορούσε να στηριχθεί στην έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>συμπεριφοράς στην υπηρεσία<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/> του άρθρου 43 του ΚΥΚ, επισημαίνεται ότι η έννοια αυτή αφορά το περιεχόμενο των εκθέσεων βαθμολογίας των υπαλλήλων, οι οποίες, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 20 ανωτέρω, αποτελούν απλώς ένα από τα κριτήρια που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων που προβλέπει το άρθρο 45 του ΚΥΚ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Αφετέρου, παρά το γεγονός που προβάλλει ο προσφεύγων ότι οι πράξεις για τις οποίες επιβλήθηκαν κυρώσεις με την απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE> δεν είχαν, κατά την εν λόγω απόφαση, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>σχέση με τα καθήκοντα και τις ευθύνες [του] στη ΓΔ [<HT TYPE="ITALIC">εμπιστευτικό</HT>]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/> ή, κατά μείζονα λόγο, είχαν τελεσθεί κατά τη διάρκεια της άδειάς του για προσωπικούς λόγους, αρκεί η διαπίστωση ότι οι πράξεις αυτές αφορούσαν, εντούτοις, παραβάσεις των υποχρεώσεων που υπείχε λόγω της ιδιότητάς του ως υπαλλήλου και, ως εκ τούτου, συνιστούσαν ένδειξη περί των προσόντων του υπό την έννοια της προπαρατεθείσας στη σκέψη 20 νομολογίας. Επομένως, ακόμη και το γεγονός ότι μέρος των εν λόγω πράξεων είχαν τελεσθεί κατά τη διάρκεια της άδειας του προσφεύγοντος για προσωπικούς λόγους δεν εμπόδιζε, καθαυτό, τη συνεκτίμησή τους για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων που προβλέπει το άρθρο 45 του ΚΥΚ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Δεύτερον, διαπιστώνεται ότι ο προσφεύγων δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να αποδείξει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εκδόθηκε βάσει της προβλεπόμενης από το άρθρο 45 του ΚΥΚ συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων, αλλά με σκοπό να τον τιμωρήσει για δεύτερη φορά για τις πράξεις για τις οποίες εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Πράγματι, συναφώς, ο προσφεύγων περιορίζεται στο να προβάλλει, αφενός, ότι η ΑΔΑ αρνήθηκε να τον προαγάγει χωρίς προηγουμένως να ενημερώσει σχετικά τη ΓΔ [<HT TYPE="ITALIC">εμπιστευτικό</HT>] και, αφετέρου, ότι η ΓΔ <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Ανθρώπινοι πόροι<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/> ακολουθεί μια πολιτική μη προαγωγής των υπαλλήλων στους οποίους έχει επιβληθεί κύρωση, τούτο δε παρά τις συστάσεις που διατύπωσε η επιτροπή ίσης εκπροσωπήσεως για τις προαγωγές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Εντούτοις, αφενός, επισημαίνεται ότι το γεγονός ότι η ΓΔ [<HT TYPE="ITALIC">εμπιστευτικό</HT>] ανέμενε να προαχθεί ο προσφεύγων, οπότε ο γενικός διευθυντής της κακώς του είχε ανακοινώσει ότι επρόκειτο να προαχθεί στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017, δεν είναι ικανό να αποδείξει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε με σκοπό την επιβολή κυρώσεως και όχι κατόπιν συγκριτικής εξέτασης των προσόντων, σύμφωνα με το άρθρο 45 του ΚΥΚ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Αφετέρου, πρέπει να σημειωθεί ότι, για να αποδείξει την ύπαρξη της προβαλλόμενης από τον προσφεύγοντα πολιτικής περί μη προαγωγής, ο προσφεύγων περιορίζεται στο να προσκομίσει ένα σχέδιο πρακτικών συσκέψεως μεταξύ, ιδίως, των εκπροσώπων συνδικαλιστικών οργανώσεων και του γενικού διευθυντή της ΓΔ <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Ανθρώπινοι πόροι<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/> και ένα σημείωμα που απέστειλαν ορισμένες από τις συνδικαλιστικές αυτές οργανώσεις στον εν λόγω γενικό διευθυντή. Από τα έγγραφα αυτά προκύπτει ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θεωρούν ότι η απόφαση περί μη προαγωγής των υπαλλήλων στους οποίους επιβλήθηκε κύρωση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>μπορεί να καταλήξει<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/> στην επιβολή διττής κύρωσης στους ως άνω υπαλλήλους, οπότε η Επιτροπή έπρεπε να διαπραγματευθεί ένα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>σαφές νομικό πλαίσιο<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/> με τις οργανώσεις αυτές. Εντούτοις, το γεγονός ότι η ΑΔΑ αρνήθηκε να προαγάγει άλλους υπαλλήλους στους οποίους είχε προηγουμένως επιβληθεί κύρωση και ότι οι εν λόγω συνδικαλιστικές οργανώσεις θεωρούν, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις, ότι οι σχετικές με την εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων αυτών διατάξεις δεν είναι αρκούντως σαφείς δεν είναι ικανό να αποδείξει αφεαυτού ότι, εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε με σκοπό την επιβολή κυρώσεως και όχι κατόπιν της συγκριτικής εξετάσεως των προσόντων που προβλέπει το άρθρο 45 του ΚΥΚ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Τρίτον, έστω και αν ο προσφεύγων διατείνεται ότι προσκόμισε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>επαρκή, κρίσιμα και συγκλίνοντα στοιχεία<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/> προκειμένου να αποδείξει ότι η ΑΔΑ υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στο πλαίσιο της προβλεπόμενης στο άρθρο 45 του ΚΥΚ εξετάσεως των προσόντων, αρκεί η επισήμανση ότι το επιχείρημα αυτό δεν συνοδεύεται από καμία διευκρίνιση προκειμένου να καταστεί δυνατή η εκτίμηση της βασιμότητάς του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, δεν αποδείχθηκαν εν προκειμένω ούτε η παράβαση του άρθρου 45 του ΚΥΚ ούτε η παράβαση του άρθρου 9, παράγραφος 3, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ και της αρχής non bis in idem αλλά ούτε και η κατάχρηση εξουσίας, της οποίας μορφή αποτελεί η καταστρατήγηση διαδικασίας (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980402">2ας Απριλίου 1998</DATE>, <NAME.CASE>Αποστολίδου κατά Δικαστηρίου</NAME.CASE>, <NO.CASE>T-86/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:71">EU:T:1998:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται από τα λοιπά επιχειρήματα του προσφεύγοντος. Πράγματι, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι η ΑΔΑ τον τιμώρησε, αρνούμενη να τον προαγάγει, αφενός, επιτρέπει στην εν λόγω αρχή να μη <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>θέσει όριο στο πάγωμα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας [του]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου και, αφετέρου, του στέρησε το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής, καθόσον ο προσφεύγων δεν είχε τη δυνατότητα να προσβάλει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>όλα τα αποτελέσματα τα οποία η [ΑΔΑ] είχε την πρόθεση να προκαλέσει<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/> με την απόφαση της <DATE ISO="20160323">23ης Μαρτίου 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Αρκεί όμως η διαπίστωση ότι τα επιχειρήματα που εκτίθενται στη σκέψη 33 ανωτέρω στηρίζονται σε εσφαλμένη παραδοχή, ότι δηλαδή η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά κύρωση, πράγμα το οποίο, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 27 ανωτέρω, δεν αποδείχθηκε εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Επιπλέον, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνεπάγεται απεριόριστο και αυθαίρετο πάγωμα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του προσφεύγοντος κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου. Πράγματι, αφενός, η ΑΔΑ έλαβε υπόψη μια απόφαση περί επιβολής κυρώσεως η οποία εκδόθηκε στις <DATE ISO="20160323">23 Μαρτίου 2016</DATE>, ήτοι κατά τη διάρκεια του έτους που προηγήθηκε της περιόδου προαγωγών 2017. Αφετέρου, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εμποδίζει τον προσφεύγοντα να προαχθεί, ενδεχομένως, κατά τη διάρκεια μεταγενέστερης περιόδου προαγωγών, πράγμα το οποίο άλλωστε συνέβη στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2018.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ο μοναδικός λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα του προσφεύγοντος περί ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης και, ως εκ τούτου, να απορριφθεί το αίτημα με το οποίο ζητείται, αφενός, η προαγωγή του στον βαθμό AD 7 από <DATE ISO="20170101">1ης Ιανουαρίου 2017</DATE> και, αφετέρου, η αποκατάσταση της ζημίας που ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι υπέστη λόγω της εκδόσεως της ως άνω αποφάσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)</P><P>αποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Καταδικάζει τον YL στα δικαστικά έξοδα.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Gervasoni</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kowalik-Bańczyk</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Mac Eochaidh</P></SIGNATORY><P>Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις <DATE ISO="20190911">11 Σεπτεμβρίου 2019</DATE>.</P><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>