<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-584/20 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0584</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:330">EU:C:2021:330</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>33</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>33</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Conclusie van adv.-gen. Richard de la Tour – Gevoegde zaken C‑584/20 P en C‑621/20 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Commissie / Landesbank Baden-Württemberg en GAR</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">J. Richard de la Tour</HT></P><P>van <DATE ISO="20210427">27 april 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Frans.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Gevoegde zaken C‑584/20 P en C‑621/20 P</HT></P><P>Europese Commissie</P><P>tegen</P><P>Landesbank Baden-Württemberg,</P><P>Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) <HT TYPE="NORMAL">(C‑584/20 P)</HT></P><P>en</P><P>Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)</P><P>tegen</P><P>Landesbank Baden-Württemberg <HT TYPE="NORMAL">(C‑621/20 P)</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="”" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="„"><KEYWORD>Hogere voorziening</KEYWORD><KEYWORD>Economische en monetaire Unie</KEYWORD><KEYWORD>Bankenunie</KEYWORD><KEYWORD>Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM)</KEYWORD><KEYWORD>Gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF)</KEYWORD><KEYWORD>Eerlijk proces</KEYWORD><KEYWORD>Beginsel van hoor en wederhoor</KEYWORD><KEYWORD>Ambtshalve aan de orde gesteld middel</KEYWORD><KEYWORD>Authenticatie van het litigieuze besluit</KEYWORD><KEYWORD>Berekening van de vooraf te betalen bijdragen voor het jaar 2017</KEYWORD><KEYWORD>Motiveringsplicht</KEYWORD><KEYWORD>Zakengeheim</KEYWORD><KEYWORD>Wettigheid van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Inleiding</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het hoofddoel van het gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme (GAM)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>De invoering van dat mechanisme sluit aan bij een van de doelstellingen die door de Groep van Twintig (G20) in de nasleep van het faillissement van de bank Lehman Brothers in 2008 zijn geformuleerd: de landen van de G20 hebben zich ertoe verbonden om <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>afwikkelingsinstrumenten en ‑kaders te ontwikkelen voor de effectieve afwikkeling van financiële groepen om te helpen de ontwrichtende gevolgen van een faillissement van een financiële instelling in te perken en in de toekomst het moral hazard te verminderen<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> (eindverklaring van de G20-top te Pittsburgh, <DATE ISO="20090924">24</DATE> en <DATE ISO="20090925">25 september 2009</DATE>).</P></NOTE>, dat de tweede pijler van de bankenunie vormt, is ervoor te zorgen dat binnen die unie faillissementen van banken efficiënt worden afgehandeld en zo weinig mogelijk kosten met zich brengen voor de belastingplichtigen en de reële economie. De beslissing om een afwikkelingsprocedure ten aanzien van een bepaalde bank in te leiden, wordt genomen door de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR), een agentschap van de Europese Unie dat verantwoordelijk is voor het doeltreffend en samenhangend functioneren van het GAM, terwijl die beslissing zal worden uitgevoerd in samenwerking met de nationale afwikkelingsautoriteiten.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>De GAR is eigenaar van een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF), dat dient tot financiering van de afwikkelingsmaatregelen. Dat fonds wordt gevuld met de bijdragen van de kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen uit de eurozone<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>instellingen<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></NOTE>. Een intergouvernementele overeenkomst regelt de overdracht van de bijdragen naar het niveau van de Unie.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Intergouvernementele overeenkomst betreffende de overdracht en de mutualisatie van de bijdragen aan het [GAF], ondertekend te Brussel op <DATE ISO="20140521">21 mei 2014</DATE>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Eind 2023 zal de financiering volledig gemutualiseerd zijn aangezien vanaf dat moment de bijdragen uitsluitend bestemd zullen zijn voor het GAF en niet langer, voor een elk jaar kleiner wordend deel, voor de nationale afwikkelingsautoriteiten. Over de manier waarop die bijdragen worden berekend, is veel te doen geweest en lang onderhandeld tussen de lidstaten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zie bijvoorbeeld voor het standpunt van de Franse regering ten aanzien van de verschillen tussen het Franse en het Duitse bankwezen, rapport van <DATE ISO="20150304">4 maart 2015</DATE> dat namens de commissie van Financiën van de Sénat (tweede kamer, Frankrijk) is opgesteld over het wetsontwerp ter ratificatie van de overeenkomst betreffende de overdracht en de mutualisatie van de bijdragen aan het [GAF], beschikbaar op het volgende internetadres: http://www.senat.fr/rap/l14‑307/l14‑3071.pdf (eerste deel, III, B).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Die bijdragen worden elk jaar zodanig berekend dat het GAF aan het eind van de initiële periode van acht jaar kan beschikken over middelen ten belope van ten minste 1 % van het bedrag van de gedekte deposito’s van alle kredietinstellingen waaraan in alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend. Het jaarlijkse bedrag van die bijdragen mag evenwel niet meer bedragen dan 12,5 % van het streefbedrag.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>De bijdragen van de instellingen worden op grond van de omvang van de instelling forfaitair berekend en/of aangepast aan het risicoprofiel van die instelling.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>De voor risico’s aangepaste bijdrage is gebaseerd op de criteria in artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20140515">15 mei 2014</DATE> betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="173" PAGE.FIRST="190" DATE.PUB="2014">PB 2014, L 173, blz. 190</REF.DOC.OJ>), en wordt gespecificeerd in de artikelen 5‑9 van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van <DATE ISO="20141021">21 oktober 2014</DATE> tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="011" PAGE.FIRST="44" DATE.PUB="2015">PB 2015, L 11, blz. 44</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Aldus maakt bankenafwikkeling het niet alleen mogelijk om de kosten voor de economie en de begroting van eventuele toekomstige bankenfaillissementen te verlagen, maar is zij eveneens bedoeld om bepaald risicogedrag binnen instellingen, waarvan de grootste erop konden vertrouwen dat zij door de overheid en uiteindelijk door de belastingplichtigen zouden worden gered, in te dammen en derhalve de kans dat dergelijk gedrag zich voordoet te verlagen door de beperking van dat moreel risico.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Bij besluit SRB/ES/SRF/2017/05 van <DATE ISO="20170411">11 april 2017</DATE> over de berekening van de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen voor het jaar 2017<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>litigieus besluit<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</P></NOTE>, heeft de GAR het bedrag van de vooraf aan het GAF te betalen bijdrage vastgesteld die door elke instelling, en onder meer door Landesbank Baden-Württemberg (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>LBBW<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), was verschuldigd voor 2017.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Op verzoek van LBBW heeft het Gerecht van de Europese Unie bij arrest van <DATE ISO="20200923">23 september 2020</DATE>, Landesbank Baden-Württemberg/GAR<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>T‑411/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:435">EU:T:2020:435</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>bestreden arrest<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></NOTE>, het litigieuze besluit, voor zover het betrekking heeft op die bank, nietig verklaard.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>De Europese Commissie, interveniënte in eerste aanleg, en de GAR hebben elk hogere voorziening ingesteld tegen dat arrest.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>In het kader van deze hogere voorzieningen wordt het Hof de gelegenheid geboden om zich uit te spreken over de wijze van authenticatie van de bijlage bij een besluit van de GAR, en daarnaast over de door de GAR in het kader van het GAM toe te passen regels voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Het Hof wordt door rekwiranten met name verzocht zich in ieder geval uit te spreken over de wettigheid van de bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 die zien op de berekening van de vooraf te betalen bijdragen. Het Gerecht is immers tot de slotsom gekomen dat die bepalingen onwettig zijn vanwege de intrinsieke ondoorzichtigheid van die berekeningsmethode, die te maken heeft met de eerbiediging van het zakengeheim als gevolg van het feit dat rekening is gehouden met de aan de overige instellingen gerelateerde cijfers, en die afbreuk doet aan de in artikel 296 VWEU opgenomen motiveringsplicht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ik zal het Hof in de eerste plaats in overweging geven om het bestreden arrest te vernietigen omdat het Gerecht bij de beoordeling van de authenticatie van de bijlage bij het litigieuze besluit het beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden, en voorts met betrekking tot de omvang van de motiveringsplicht en de wettigheid van gedelegeerde verordening 2015/63 blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. In de tweede plaats zal ik het Hof in overweging geven om de zaak met betrekking tot die twee kwesties aan zich te trekken en, opnieuw rechtdoende, het litigieuze besluit, voor zover het betrekking heeft op LBBW, nietig te verklaren op grond dat de bijlage bij dat besluit ontoereikend is geauthenticeerd en genoemd besluit ontoereikend is gemotiveerd. Ik zal het Hof eveneens in overweging geven de exceptie van onwettigheid die ten aanzien van de bestreden bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 is opgeworpen, af te wijzen mits de GAR met betrekking tot bepaalde optelsommen van vertrouwelijke gegevens van derden voor meer transparantie zorgt.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Richtlijn 2014/59</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artikel 102, leden 1 en 2, van richtlijn 2014/59 bepaalt het volgende:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="102.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten dragen er zorg voor dat uiterlijk op <DATE ISO="20241231">31 december 2024</DATE> de beschikbare financiële middelen van hun financieringsregelingen ten minste gelijk zijn aan 1 % van het bedrag aan de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan op hun grondgebied vergunning is verleend. De lidstaten kunnen hogere streefbedragen vaststellen.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="102.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Tijdens de in lid 1 bedoelde initiële termijn worden de overeenkomstig artikel 103 geïnde bijdragen aan de financieringsregelingen zo gelijk mogelijk in de tijd gespreid totdat het streefbedrag is bereikt, […].<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>In artikel 103 van die richtlijn staat het volgende te lezen:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="103.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Om het in artikel 102 vermelde streefbedrag te halen, dragen de lidstaten er zorg voor dat ten minste jaarlijks bijdragen worden geïnd van de instellingen, met inbegrip van EU-bijkantoren, waaraan op hun grondgebied vergunning is verleend.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="103.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De bijdrage van elke instelling is gelijk aan het verhoudingsgetal tussen, enerzijds, het bedrag van haar passiva (exclusief eigen vermogen) minus gedekte deposito’s, en, anderzijds, het totaalbedrag van de passiva (exclusief eigen vermogen) minus gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan op het grondgebied van de lidstaat vergunning is verleend.</ALINEA><ALINEA>Die bijdragen worden op basis van de overeenkomstig lid 7 van dit artikel vastgestelde criteria aan het risicoprofiel van de instellingen aangepast.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="103.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA><P>De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 115 gedelegeerde handelingen vast te stellen met het oog op de nadere omschrijving van het in lid 2 van dit artikel bedoelde begrip <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>aanpassen van de bijdragen aan de financieringsregelingen aan het risicoprofiel van de instellingen<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="2019" ID="QE0008"/>, rekening houdend met al hetgeen volgt:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>de risicoblootstelling van de instelling, waaronder het belang van haar handelsactiviteiten, haar risicoposities buiten de balanstelling en de omvang van de hefboomfinanciering;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>de stabiliteit en diversiteit van de financieringsbronnen en de onbezwaarde zeer liquide activa van de holding;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>de financiële toestand van de instelling;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>de waarschijnlijkheid dat tot afwikkeling van de instelling wordt overgegaan;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>de mate waarin de instelling eerder van buitengewone financiële overheidssteun heeft geprofiteerd;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>de complexiteit van de structuur van de instelling en de afwikkelbaarheid daarvan;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>het belang van de instelling voor de stabiliteit van het financiële stelsel of de economie van een of meer lidstaten of van de Unie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>het feit dat de instelling deel uitmaakt van een [institutioneel protectiestelsel (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>IPS<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>)].</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Verordening nr. 806/2014</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>In artikel 67 van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20140715">15 juli 2014</DATE> tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="225" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">PB 2014, L 225, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, wordt het volgende bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="067.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Hierbij wordt een [GAF] opgericht. Het wordt gevuld overeenkomstig de in de Overeenkomst [betreffende de overdracht en de mutualisatie van de bijdragen aan het GAF] vastgestelde regels voor de overdracht van de op nationaal niveau bijeengebrachte middelen aan het [GAF].</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="067.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De [GAR] doet slechts een beroep op het [GAF] om ervoor te zorgen dat de in deel II, titel I, vermelde afwikkelingsinstrumenten en ‑bevoegdheden doeltreffend en overeenkomstig de in de artikelen 14 en 15 bedoelde afwikkelingsdoelstellingen en beginselen met betrekking tot afwikkeling worden toegepast, respectievelijk uitgeoefend. In geen geval zijn de begroting van de Unie of de nationale begrotingen aansprakelijk voor de uitgaven of verliezen van het [GAF].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="067.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>De [GAR] is de eigenaar van het [GAF].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="067.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>De in de artikelen 69, 70 en 71 bedoelde bijdragen worden door de nationale afwikkelingsautoriteiten geïnd van de in artikel 2 bedoelde entiteiten en worden aan het [GAF] overgedragen overeenkomstig de Overeenkomst [betreffende de overdracht en de mutualisatie van de bijdragen aan het GAF].<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Artikel 69, leden 1 en 2, van die verordening luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="069.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Uiterlijk aan het eind van een initiële periode van acht jaar vanaf <DATE ISO="20160101">1 januari 2016</DATE> […], bereiken de beschikbare financiële middelen van het [GAF] ten minste 1 % van het bedrag van de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan in alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="069.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Tijdens de in lid 1 bedoelde initiële periode worden de overeenkomstig artikel 70 berekende en overeenkomstig artikel 67, lid 4, geïnde bijdragen aan het [GAF] zo evenwichtig mogelijk in de tijd gespreid totdat het streefbedrag bereikt is, waarbij evenwel terdege rekening wordt gehouden met de conjunctuurcyclus en met het mogelijke effect van procyclische bijdragen op de financiële positie van de instellingen die de bijdragen betalen.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>In artikel 70, leden 1 en 2, van die verordening staat het volgende te lezen:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="070.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De individuele bijdrage van elke instelling wordt ten minste jaarlijks geïnd en wordt berekend volgens de verhouding tussen het bedrag van haar passiva (exclusief eigen vermogen), verminderd met gedekte deposito’s, en het totaalbedrag van de passiva (exclusief eigen vermogen), verminderd met gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan op de grondgebieden van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="070.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Elk jaar berekent de [GAR], na raadpleging van de [Europese Centrale Bank (ECB)] of de nationale bevoegde autoriteit en in nauwe samenwerking met de nationale afwikkelingsautoriteiten, de individuele bijdragen om ervoor te zorgen dat de bijdragen die alle instellingen waaraan op de grondgebieden van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, verschuldigd zijn, niet meer bedragen dan 12,5 % van het streefbedrag.</P><P>Elk jaar wordt de berekening van de bijdragen van individuele instellingen gebaseerd op:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>een vaste bijdrage op basis van de verhouding tussen het bedrag van de passiva van de instelling (exclusief eigen vermogen en gedekte deposito’s) en het totaalbedrag van de passiva (exclusief eigen vermogen en gedekte deposito’s) van alle instellingen waaraan op de grondgebieden van de deelnemende lidstaten vergunning is verleend; en</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>een voor risico’s aangepaste bijdrage op basis van de criteria in artikel 103, lid 7, van richtlijn [2014/59], rekening houdend met het evenredigheidsbeginsel, zonder verstoringen tussen de structuren van de banksector in de lidstaten te creëren.</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="6"?><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Gedelegeerde verordening 2015/63</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Artikel 4 van gedelegeerde verordening 2015/63 luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De afwikkelingsautoriteiten bepalen de jaarlijkse bijdragen die elke instelling moet betalen in verhouding tot haar risicoprofiel op basis van de informatie die de instelling overeenkomstig artikel 14 heeft verstrekt en volgens de methode die in deze afdeling wordt beschreven.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De afwikkelingsautoriteit bepaalt de in lid 1 bedoelde jaarlijkse bijdrage op basis van het jaarlijkse streefbedrag van de afwikkelingsfinancieringsregeling, rekening houdend met het streefbedrag dat overeenkomstig artikel 102, lid 1, van richtlijn [2014/59] uiterlijk op <DATE ISO="20241231">31 december 2024</DATE> moet worden gehaald, en uitgaande van het op kwartaalbasis berekende gemiddelde bedrag aan gedekte deposito’s van een jaar eerder van alle instellingen waaraan op haar grondgebied vergunning is verleend.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>In artikel 5 van die gedelegeerde verordening zijn de beginselen voor de risicoaanpassing van de jaarlijkse basisbijdrage opgenomen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Artikel 6 van die gedelegeerde verordening bevat een omschrijving van de risicopijlers en ‑indicatoren, waarvan het relatieve gewicht is bepaald in artikel 7 van die gedelegeerde verordening.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>In artikel 9 van gedelegeerde verordening 2015/63 wordt het volgende bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="009.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De afwikkelingsautoriteit bepaalt de aanvullende risicoaanpassingsmultiplicator voor elke instelling door de in artikel 6 vermelde risico-indicatoren te combineren volgens de in bijlage I beschreven formule en procedures.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Onverminderd artikel 10 bepaalt de afwikkelingsautoriteit de jaarlijkse bijdrage van elke instelling voor elke bijdrageperiode door de jaarlijkse basisbijdrage volgens de in bijlage I vermelde formule en procedures met de aanvullende risicoaanpassingsmultiplicator te vermenigvuldigen.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>De waarde van de risicoaanpassingsmultiplicator ligt tussen 0,8 en 1,5.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Gedelegeerde verordening 2017/747</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>In artikel 3, leden 1 en 4, van gedelegeerde verordening (EU) 2017/747 van de Commissie van <DATE ISO="20151217">17 december 2015</DATE> tot aanvulling van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot de criteria voor de berekening van vooraf te betalen bijdragen, en de omstandigheden en voorwaarden waaronder de betaling van buitengewone achteraf te betalen<?PAGE NO="7"?> bijdragen geheel of gedeeltelijk kan worden opgeschort<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="113" PAGE.FIRST="2" DATE.PUB="2017">PB 2017, L 113, blz. 2</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, staat het volgende te lezen:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Bij de beoordeling van de conjunctuurcyclus en het mogelijke effect van procyclische bijdragen op de financiële positie van de instellingen die de bijdragen betalen overeenkomstig artikel 69, lid 2, van verordening [nr. 806/2014], neemt de [GAR] ten minste de volgende indicatoren in aanmerking:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>de in de bijlage opgenomen macro-economische indicatoren om vast te stellen in welke fase de conjunctuurcyclus zich bevindt;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>de in de bijlage opgenomen indicatoren om de financiële positie vast te stellen van de instellingen die de bijdragen betalen.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Het niveau van de jaarlijkse bijdragen mag in een gegeven bijdrageperiode pas relatief lager zijn dan het gemiddelde van de overeenkomstig artikel 69, lid 1, en artikel 70, lid 2, van verordening [nr. 806/2014] berekende jaarlijkse bijdragen wanneer de [GAR] op basis van conservatieve prognoses bevestigt dat het streefbedrag aan het einde van de initiële periode kan worden bereikt.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Voorgeschiedenis van het geding</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>LBBW is een in Duitsland gevestigde kredietinstelling die deelneemt aan het IPS van de Sparkassen-Finanzgruppe (financiële groep van de spaarbanken, Duitsland).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20170126">26 januari 2017</DATE> heeft LBBW de Bundesanstalt für Finanzmarktstabilisierung (federaal bureau voor de stabilisatie van de financiële markten, Duitsland; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>FMSA<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>), de Duitse afwikkelingsautoriteit, haar aangifte voor de berekening van de vooraf te betalen bijdrage voor het jaar 2017 doen toekomen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Bij het litigieuze besluit heeft de bestuursvergadering van de GAR overeenkomstig artikel 54, lid 1, onder b), en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 voor elke instelling, waaronder LBBW, het bedrag van de vooraf te betalen bijdrage voor het jaar 2017 vastgesteld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Bij bijdragekennisgeving van <DATE ISO="20170421">21 april 2017</DATE> – die op <DATE ISO="20170424">24 april 2017</DATE> is ontvangen – heeft de FMSA LBBW laten weten dat de GAR haar vooraf aan het GAF te betalen bijdrage voor het jaar 2017 had vastgesteld, en heeft diezelfde autoriteit haar het bedrag meegedeeld dat zij diende te betalen aan het Restrukturierungsfonds (herstructureringsfonds, Duitsland). De FMSA heeft bij de bijdragekennisgeving twee documenten gevoegd, te weten een Duitse versie van de tekst van het litigieuze besluit, zonder de daarin genoemde bijlage, en een document met als titel <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Details van de (voor risico’s aangepaste) berekening: vooraf aan het [GAF] te betalen bijdragen voor het jaar 2017<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op <DATE ISO="20170630">30 juni 2017</DATE>, heeft LBBW beroep tot nietigverklaring van het litigieuze besluit ingesteld.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op <DATE ISO="20170929">29 september 2017</DATE>, heeft de Commissie verzocht om toelating tot interventie aan de zijde van de GAR, en bij beslissing van <DATE ISO="20171113">13 november 2017</DATE> is dat verzoek toegewezen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>De volgende maatregelen zijn gelast:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>een maatregel tot organisatie van de procesgang van <DATE ISO="20190212">12 februari 2019</DATE> waarbij de GAR ten eerste is verzocht om overlegging van een volledig afschrift van het litigieuze besluit en de bijbehorende bijlage, alsmede van alle tussentijdse besluiten die de basis vormden voor de berekening van de bijdrage, ten tweede, om een beschrijving van de procedure voor de vaststelling van het litigieuze besluit samen met de nodige bewijsstukken, ten derde, om precisering van de datum waarop de tabel met intervallen voor de risicoaanpassingsmultiplicator voor het eerst op het internet werd gepubliceerd, en ten vierde, om vermelding van de waarden van de multiplicator voor de IPS-indicator en van op de overige instellingen toegepaste waarden van de risicoaanpassingsmultiplicator;</P></ITEM><ITEM><P>maatregelen van instructie van <DATE ISO="20190410">10 april</DATE> en <DATE ISO="20190909">9 september 2019</DATE> waarbij respectievelijk is verzocht om overlegging van zowel een niet-vertrouwelijke als een vertrouwelijke versie van de in de voorgaande maatregel tot organisatie van de procesgang bedoelde documenten en gegevens, en om aanvulling van het op de eerste maatregel van instructie gegeven antwoord, en</P></ITEM><ITEM><P>een maatregel van instructie van <DATE ISO="20191010">10 oktober 2019</DATE> waarbij het Gerecht uit het dossier alle documenten heeft verwijderd die de GAR in de vertrouwelijke versie had overgelegd en hem heeft gelast om overlegging van nieuwe niet-vertrouwelijke versies van andere documenten omdat de oorspronkelijk overgelegde versies onleesbaar gemaakte passages bevatten die in werkelijkheid zowel relevant voor het geding als niet-vertrouwelijk waren.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft de procesbevoegdheid van LBBW erkend op grond dat de besluiten van de GAR over de berekening van de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen weliswaar gericht zijn tot de nationale afwikkelingsautoriteiten, maar dat de instellingen die deze bijdragen verschuldigd zijn rechtstreeks en individueel door die besluiten worden geraakt. Daarnaast heeft het Gerecht de exceptie van onwettigheid die ten aanzien van een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 was opgeworpen, ontvankelijk verklaard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft eraan herinnerd dat de Unierechter het middel van openbare orde, dat is ontleend aan schending van wezenlijke vormvoorschriften, waaronder de ontbrekende authenticatie en de ontbrekende of ontoereikende motivering van de handeling, ambtshalve aan de orde dient te stellen, en vervolgens geoordeeld dat aan het vereiste van authenticatie van het litigieuze besluit in casu niet was voldaan. Het heeft immers geoordeeld dat de bijlage bij dat besluit, met daarin de bedragen van de vooraf door LBBW te betalen bijdragen, een essentieel onderdeel van dat besluit vormt en geenszins onlosmakelijk verbonden is met genoemd besluit, dat als enige was ondertekend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Voorts heeft het Gerecht met het oog op een goede rechtsbedeling drie andere middelen van LBBW gezamenlijk onderzocht, te weten niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming en de exceptie van onwettigheid van een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Wat de niet-nakoming van de op de GAR rustende motiveringsplicht betreft, heeft het Gerecht weliswaar niet betwist dat de gegevens van de overige instellingen waarmee voor de berekening van de bijdragen rekening is gehouden, vertrouwelijk zijn, maar heeft het opgemerkt dat het litigieuze besluit los van de algemene toelichtingen in de tekst ervan, vrijwel geen elementen voor de berekening van de bijdrage van LBBW bevat. Aldus was het van oordeel dat de berekening van de bijdrage intrinsiek ondoorzichtig is omdat zij op die niet-meedeelbare gegevens berust, zodat er sprake is van interdependentie. Het Gerecht is tot de slotsom gekomen dat de toegepaste berekeningsmethode afbreuk deed aan de mogelijkheid voor LBBW om het litigieuze besluit op dienstige wijze aan te vechten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Het Gerecht heeft de exceptie van onwettigheid die door LBBW ten aanzien van een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 was opgeworpen, aanvaard. Het heeft geoordeeld dat het feit dat de berekening ondoorzichtig is, waardoor LBBW niet in staat was om de juistheid ervan te verifiëren, op zijn minst gedeeltelijk het gevolg is van de berekeningsmethode die de Commissie in die gedelegeerde verordening heeft vastgesteld, zonder dat zij daartoe krachtens verordening nr. 806/2014 of richtlijn 2014/59 verplicht was wat de vooraf te betalen bijdragen aan de afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Gelet op de voorgaande overwegingen heeft het Gerecht geoordeeld dat het litigieuze besluit, voor zover het op LBBW betrekking heeft, ook nietig moest worden verklaard op grond van niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Procedure bij het Hof en conclusies van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Met haar hogere voorziening in zaak C‑584/20 P verzoekt de Commissie het Hof:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>het bestreden arrest te vernietigen, en</P></ITEM><ITEM><P>LBBW te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Met zijn hogere voorziening in zaak C‑621/20 P verzoekt de GAR het Hof:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>het bestreden arrest te vernietigen;</P></ITEM><ITEM><P>het verzoekschrift van LBBW af te wijzen, en</P></ITEM><ITEM><P>LBBW te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>LBBW verzoekt het Hof de hogere voorzieningen af te wijzen en rekwiranten te verwijzen in de kosten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Bij beslissingen van <DATE ISO="20201204">4</DATE> en <DATE ISO="20201208">8 december 2020</DATE> heeft de president van het Hof de verzoeken van de Commissie en de GAR om de onderhavige zaken te behandelen volgens de in de artikelen 133 tot en met 136 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof opgenomen versnelde procedure, toegewezen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Bij beslissing van de president van het Hof van <DATE ISO="20210212">12 februari 2021</DATE> zijn de zaken C‑584/20 P en C‑621/20 P gevoegd voor de mondelinge behandeling en het arrest.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Bij beschikkingen van <DATE ISO="20210225">25 februari 2021</DATE> is de Fédération bancaire française (Franse bankenfederatie) toegelaten tot interventie aan de zijde van LBBW.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Bij beschikking van <DATE ISO="20210312">12 maart 2021</DATE> is het Koninkrijk Spanje toegelaten tot interventie aan de zijde van de GAR en de Commissie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ter ondersteuning van haar hogere voorziening in zaak C‑584/20 P voert de Commissie vijf middelen aan. Volgens het eerste middel heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat en het beginsel van hoor en wederhoor en de rechten van verdediging van de GAR geschonden. Het tweede middel is ontleend aan het feit dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de exceptie van onwettigheid die ten aanzien van gedelegeerde verordening 2015/63 is opgeworpen, ontvankelijk te verklaren zonder die conclusie te motiveren. Met het derde middel wordt aangevoerd dat artikel 69, lid 1, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014, die betrekking hebben op het streefbedrag en het jaarlijkse basisbedrag, door het Gerecht onjuist zijn uitgelegd. Het vierde middel is ontleend aan het feit dat de artikelen 4 tot en met 7 en artikel 9 van gedelegeerde verordening 2015/63, alsook de bijbehorende bijlage I, onjuist zijn uitgelegd door de aanpassing van de bijdragen aan het risicoprofiel als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>interdependent<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> te kwalificeren. Met het vijfde middel wordt opgekomen tegen de te ruime opvatting van de krachtens artikel 296 VWEU opgelegde motiveringsplicht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>In zijn hogere voorziening in zaak C‑621/20 P voert de GAR twee middelen aan. Het eerste is ontleend aan schending van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, een onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen en schending van zijn recht op een eerlijk proces. Met het tweede middel wordt aangevoerd dat artikel 296 VWEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Handvest<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) zijn geschonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>De respectieve eerste middelen van elk van beide hogere voorzieningen kunnen gezamenlijk worden onderzocht. Dat geldt eveneens voor het tweede middel van de door de GAR ingestelde hogere voorziening en het vijfde middel van de door de Commissie ingestelde hogere voorziening.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Eerste middel in de zaken C‑584/20 P en C‑621/20 P: het Gerecht heeft de feiten onjuist opgevat door de bijlage bij het litigieuze besluit ten onrechte als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>geenszins onlosmakelijk verbonden<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> met dat besluit te kwalificeren, en heeft voorts het beginsel van hoor en wederhoor alsook de rechten van verdediging van de GAR geschonden</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenten van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>De Commissie voert aan dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat door te oordelen dat een essentieel onderdeel van het litigieuze besluit, te weten de bijlage waarin de bedragen van de vooraf te betalen individuele bijdragen zijn opgenomen, niet was geauthenticeerd bij gebreke van een onlosmakelijk verband met dat besluit, dat als enige door de voorzitter van de GAR was ondertekend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Volgens de Commissie heeft het Gerecht met die uitspraak de aan hem voorgelegde feiten onjuist opgevat, aangezien, ten eerste, in het ondertekende litigieuze besluit uitdrukkelijk naar de bijbehorende bijlage wordt verwezen, ten tweede, dat ondertekende besluit en de bijbehorende<?PAGE NO="11"?> bijlage via één enkele e-mail aan de leden van de bestuursvergadering van de GAR zijn toegezonden, hetgeen, ten derde, heeft geleid tot een gezamenlijke goedkeuring per e‑mail, ten vierde, de routing slip naar twee elektronische documenten met hetzelfde codenummer verwees, ten vijfde, de manuele ondertekening van die routing slip tezamen met de manuele ondertekening van genoemd besluit leidt tot authenticatie van de bijbehorende bijlage. De Commissie wijst erop dat die elementen leiden tot <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>algemene kennis die een verband doet vermoeden<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, waaraan het Gerecht is voorbijgegaan. Het Gerecht heeft bovendien het door de GAR ter terechtzitting bij het Gerecht aangevoerde argument in die zin van de hand gewezen wegens tardiviteit.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Voorts verwijt de Commissie het Gerecht het beginsel van hoor en wederhoor en de rechten van verdediging van de GAR te hebben geschonden door een ambtshalve aan de orde gesteld middel tot nietigverklaring, dat is ontleend aan het ontbreken van een onlosmakelijk verband tussen het ondertekende litigieuze besluit en de bijbehorende bijlage, niet ter bespreking voor te leggen, temeer daar het besluitvormingsproces resulteert in één enkel globaal document met één enkel codenummer.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>De GAR van zijn kant betoogt dat de kwestie van de authenticatie van de bijlage bij het litigieuze besluit noch door LBBW in haar verzoekschrift in eerste aanleg, noch in het kader van de maatregelen tot organisatie van de procesgang en de maatregelen van instructie – die alleen zagen op de procedure tot vaststelling van dat besluit en de overlegging van het volledige afschrift van dat besluit –, noch in het rapport ter terechtzitting is aangekaart, ondanks dat LBBW tijdens de procedure twijfels had geuit over de authenticatie van de in die bijlage opgenomen gegevens en dat de GAR ter terechtzitting toelichting had gegeven bij het authenticatieproces via het documentbeheersysteem ARES (Advanced Records System), waarin na de schriftelijke procedure het eigenlijke besluit en de bijbehorende bijlage waren opgeslagen en dat de routing slip had aangemaakt, die net zoals het eigenlijke besluit waaraan de datum en het nummer van het besluit waren toegevoegd, door de voorzitter van de GAR met de hand was ondertekend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Volgens de GAR heeft het Gerecht artikel 85, lid 3, van zijn Reglement voor de procesvoering geschonden door de ter terechtzitting gemaakte opmerkingen af te wijzen ondanks dat die opmerkingen, ten eerste, de antwoorden op de door het Gerecht gelaste maatregelen staafden, ten tweede, de door LBBW op <DATE ISO="20191106">6 november 2019</DATE> aangevoerde argumenten inzake het ontbreken van authenticatie weerlegden, ten derde, een antwoord boden op de door het Gerecht ter terechtzitting gestelde vragen, en ten vierde, niet eerder hadden kunnen worden ingediend daar de authenticatiekwestie pas ter terechtzitting door het Gerecht ambtshalve aan de orde was gesteld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Daarnaast verwijt de GAR het Gerecht bewijsmiddelen onjuist te hebben opgevat door te oordelen dat de routing slip op geen enkele manier bewees dat de bijlage bij het litigieuze besluit in ARES beschikbaar was en uit geen enkel element bleek dat er tussen die bijlage en dat door de voorzitter van de GAR met de hand ondertekende besluit een onlosmakelijk verband bestond.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Ten slotte is de GAR van mening dat het Gerecht zijn recht op een eerlijk proces heeft geschonden door een middel ambtshalve aan de orde te stellen zonder hem in staat te stellen vóór de terechtzitting kennis ervan te nemen, zonder in te gaan op het ter terechtzitting gedane aanbod van aanvullend bewijs en zonder uiterlijk op dat moment aan te geven dat het bewijs van authenticatie ontoereikend was.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>LBBW voert aan dat de kwestie van de authenticatie van de bijlage bij het litigieuze besluit vanaf het gelasten van de eerste maatregel tot organisatie van de procesgang, die strekte tot overlegging van het volledige afschrift van dat besluit, met inbegrip van de bijbehorende bijlage, deel uitmaakte van het debat, hetgeen wordt bevestigd door de tweede instructiebeschikking, waarmee werd verzocht om overlegging van genoemd besluit in zijn oorspronkelijke vorm. Gelet op de oude rechtspraak van het Hof inzake de authenticatie van besluiten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Dienaangaande worden door LBBW de arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940615">15 juni 1994</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/BASF e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑137/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:247">EU:C:1994:247</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000406">6 april 2000</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/ICI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑286/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:188">EU:C:2000:188</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), aangehaald.</P></NOTE>, hadden de GAR en de Commissie in hun antwoorden op de instructiebeschikkingen volgens haar moeten melden dat er een verband bestond tussen die bijlage en genoemd besluit, de referentiecode en ARES. Zij concludeert daaruit dat het middel ontleend aan schending van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht ongegrond is en dat de GAR hoe dan ook zonder voorafgaande melding nieuwe feiten en argumenten ter terechtzitting heeft aangedragen, waardoor zij in strijd met het beginsel van hoor en wederhoor haar standpunt niet kenbaar heeft kunnen maken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>LBBW voegt daaraan toe dat het middel ontleend aan een onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen ongegrond is daar de GAR niet aantoont dat het ondertekende litigieuze besluit en de bijbehorende bijlage onlosmakelijk met elkaar waren verbonden en zich beperkt tot het geven van een andere uitlegging aan de overgelegde stukken met daarbij vage kritiek op de door het Gerecht uitgevoerde analyse van de bewijsstukken. Zij wijst erop dat het Gerecht zonder blijk te geven van een onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen in de eerste plaats heeft vastgesteld dat het op de routing slip vermelde nummer overeenkwam met een interne referentiecode zonder bewijskracht in termen van authenticatie, in de tweede plaats dat de bijlagen waarvan op de routing slip sprake was niet waren geïdentificeerd, en in de derde plaats dat het verband tussen het woord <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>ARES<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> en de op de routing slip opgenomen referentie niet was aangetoond.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Schending, ten gevolge van het ambtshalve aan de orde gestelde middel, van het beginsel van hoor en wederhoor, van het recht op een eerlijk proces en van de rechten van verdediging van de GAR</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Meteen dient te worden opgemerkt dat de door het Gerecht aangehaalde rechtspraak, volgens welke de rechter het middel van openbare orde ambtshalve dient op te werpen wanneer er sprake is van schending van wezenlijke vormvoorschriften<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Het Gerecht verwijst in punt 36 van het bestreden arrest naar de arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980402">2 april 1998</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Sytraval en Brink’s France</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑367/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:154">EU:C:1998:154</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000330">30 maart 2000</DATE>, <NAME.CASE>VBA/Florimex e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑265/97 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:170">EU:C:2000:170</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030306">6 maart 2003</DATE>, <NAME.CASE>Westdeutsche Landesbank Girozentrale en Land Nordrhein-Westfalen/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑228/99 en T‑233/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2003:57">EU:T:2003:57</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0143">143</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 november 2019</DATE>, <NAME.CASE>Banco Cooperativo Español/GAR</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑323/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:822">EU:T:2019:822</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE>, waaronder met name het ontbreken van authenticatie van een handeling valt<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940615">15 juni 1994</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/BASF e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑137/92 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:247">EU:C:1994:247</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000406">6 april 2000</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/ICI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑286/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:188">EU:C:2000:188</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en 51).</P></NOTE>, door rekwiranten niet ter discussie wordt gesteld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Die authenticatie is dus bedoeld om de rechtszekerheid te waarborgen, door de vastlegging van de vastgestelde tekst, waarvan met name de auteur en de inhoud dient vast te staan. De schending van wezenlijke vormvoorschriften kan leiden tot nietigverklaring van het besluit,<?PAGE NO="13"?> zonder dat andere schade behoeft te worden aangetoond.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000406">6 april 2000</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/ICI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑286/95 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:188">EU:C:2000:188</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Die rechtspraak is toegepast bij de betwisting van de vooraf te betalen bijdragen voor het jaar 2016<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 november 2019</DATE>, <NAME.CASE>Banco Cooperativo Español/GAR</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑323/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:822">EU:T:2019:822</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 november 2019</DATE>, <NAME.CASE>Portigon/GAR</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑365/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:824">EU:T:2019:824</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 november 2019</DATE>, <NAME.CASE>Hypo Vorarlberg Bank/GAR</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑377/16, T‑645/16 en T‑809/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:823">EU:T:2019:823</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, zonder dat bij het Hof is opgekomen tegen de daarop gebaseerde nietigverklaringen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Partijen dienen evenwel over de door de rechter ambtshalve aan de orde gestelde middelen net als over elk ander middel een contradictoir debat te kunnen voeren. Ofschoon dat debat kan plaatsvinden ter gelegenheid van de maatregelen tot organisatie van de procesgang<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zie bijvoorbeeld arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 november 2019</DATE>, <NAME.CASE>Banco Cooperativo Español/GAR</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑323/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:822">EU:T:2019:822</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, de instructiebeschikkingen of ook in het kader van mondelinge vragen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110712">12 juli 2011</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Q</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑80/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:347">EU:T:2011:347</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0141">141</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, moet wel nog kunnen worden aangetoond dat het daadwerkelijk is gevoerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>In casu heeft LBBW de authenticatiekwestie niet als middel tot nietigverklaring aangevoerd ondanks dat zij in haar antwoord op de laatste instructiebeschikking twijfels had geuit over de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>betrouwbaarheid van het besluitvormingsproces en de authenticatie van de in de bijlagen opgenomen gegevens<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> vanwege de digitale toezending ervan aan de leden van de GAR, alsook over de aard van het bijlagebestand (in Excel-formaat) dat op elk ogenblik kon worden gewijzigd, waardoor <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>[d]e juistheid van het uiteindelijke resultaat van de berekening […], zelfs door de [GAR]<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> niet kon worden gewaarborgd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Evenmin blijkt uit de documenten van het Gerecht (maatregel tot organisatie van de procesgang, instructiebeschikkingen, rapport ter terechtzitting, proces-verbaal van de terechtzitting, bestreden arrest) dat het middel door deze rechterlijke instantie als zodanig uitdrukkelijk aan een contradictoir debat tussen partijen is voorgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>In zijn hogere voorziening en ter terechtzitting bij het Hof heeft de GAR evenwel verklaard dat tijdens de terechtzitting bij het Gerecht was ingegaan op de authenticatiekwestie aangezien dat volgens hem de reden is waarom het bewijsmateriaal aangaande ARES met vertraging is overgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Dienaangaande zij in herinnering gebracht dat het Hof reeds heeft geoordeeld dat het Gerecht het beginsel van hoor en wederhoor had geschonden door een besluit op grond van een ambtshalve aan de orde gesteld middel van openbare orde nietig te verklaren, zonder partijen eerst tijdens de schriftelijke of de mondelinge behandeling te hebben verzocht hun opmerkingen kenbaar te maken.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091202">2 december 2009</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Ierland e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑89/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:742">EU:C:2009:742</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Voorts wordt niet betwist dat de verzoeken om overlegging van stukken betrekking hadden op het volledige afschrift van het litigieuze besluit, met inbegrip van de bijbehorende bijlage, en op de bestanden in hun oorspronkelijke vorm. Zoals in punt 56 van deze conclusie in herinnering is gebracht, is het evenwel met name de inhoud van dat besluit die wordt geauthenticeerd. Derhalve kan niet worden uitgegaan van de redenering van de GAR volgens welke de verzoeken om overlegging van stukken louter waren bedoeld om de procedure tot vaststelling van het litigieuze besluit veeleer dan de inhoud van dat besluit te verifiëren. De GAR heeft de routing slip, die enkel dienstig is om aan te tonen dat er een verband bestaat tussen dat besluit en de bijbehorende bijlage, overigens uit eigen beweging tijdens de schriftelijke behandeling overgelegd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Aldus blijkt dat over de tijdens de schriftelijke behandeling overgelegde stukken een contradictoir debat is gevoerd. De vraag rijst dus of de verklaringen van partijen over het verloop van de terechtzitting kunnen volstaan ten bewijze dat zij werden verzocht over het middel dat het Gerecht ter terechtzitting ambtshalve had opgeworpen, standpunten uit te wisselen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Mijns inziens wordt daarmee de uiterste grens bereikt van het bewijs van een verzoek om een contradictoir debat over een ambtshalve aan de orde gesteld middel te voeren. Gelet op het feit dat in het dossier van het Gerecht helemaal geen melding wordt gemaakt van informatieverstrekking aan de partijen over dat ambtshalve aan de orde gesteld middel en het Hof geen toegang heeft tot de opnamen van de terechtzitting bij het Gerecht,<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zie Naômé, C., <HT TYPE="ITALIC">Le pourvoi devant la Cour de justice de l’Union européenne</HT>, Larcier, Brussel, 2016, punten 427 en 428, blz. 171 en 172.</P></NOTE> kan mijns inziens dan ook niet worden aangenomen, ondanks de verklaringen van partijen bij het Hof, dat het Gerecht het beginsel van weer en wederhoor, de rechten van verdediging van de GAR en het recht op een eerlijk proces heeft geëerbiedigd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161123">23 november 2016</DATE>, <NAME.CASE>Alsteens/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑328/15 P</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:671">EU:T:2016:671</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Derhalve dient te worden beoordeeld of de vergissing van het Gerecht gevolgen heeft gehad door te onderzoeken of het zo is dat zelfs indien de betrokken onrechtmatigheid achterwege was gebleven, de procedure niet had kunnen leiden tot een ander resultaat, zodat de niet-inachtneming van het beginsel van hoor en wederhoor de inhoud van het bestreden arrest niet had kunnen beïnvloeden en dus geen afbreuk had kunnen doen aan de belangen van de GAR.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zie naar analogie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091217">17 december 2009</DATE>, <NAME.CASE>heroverweging M/EMEA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑197/09 RX‑II</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:804">EU:C:2009:804</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111214">14 december 2011</DATE>, <NAME.CASE>Commissie/Vicente Carbajosa e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑6/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:747">EU:T:2011:747</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161123">23 november 2016</DATE>, <NAME.CASE>Alsteens/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑328/15 P</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:671">EU:T:2016:671</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>De kwestie van de authenticatie van de bijlage bij het litigieuze besluit berust op een analyse van de overgelegde stukken en houdt een daadwerkelijke beoordeling door het Gerecht in die door partijen had kunnen worden betwist.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Derhalve kan niet worden uitgesloten dat het Gerecht tot een andere beoordeling zou zijn gekomen indien de GAR zijn opmerkingen over de authenticatie van die bijlage had kunnen indienen en dat de inachtneming van het beginsel van hoor en wederhoor dus de inhoud van het bestreden arrest had kunnen beïnvloeden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Bijgevolg moet het bestreden arrest worden vernietigd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Onjuiste opvatting van de tijdens de schriftelijke behandeling bij het Gerecht overgelegde routing slip</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>De toetsingsbevoegdheid van het Hof ten aanzien van de feitelijke vaststellingen van het Gerecht strekt zich met name uit tot de inhoudelijke onjuistheid van die uit de stukken van het dossier voortvloeiende vaststellingen, de onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen, de juridische kwalificatie ervan en de vraag of de regels inzake de bewijslast en de bewijsvoering in acht zijn genomen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zie met name arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181129">29 november 2018</DATE>, <NAME.CASE>Bank Tejarat/Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑248/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:967">EU:C:2018:967</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210325">25 maart 2021</DATE>, <NAME.CASE>Carvalho e.a./Parlement en Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑565/19 P</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:252">EU:C:2021:252</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Voorts blijkt uit vaste rechtspraak dat van een dergelijke onjuiste opvatting met name sprake is wanneer het Gerecht de grenzen van een redelijke beoordeling van de bewijsmiddelen kennelijk heeft overschreden,<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110210">10 februari 2011</DATE>, <NAME.CASE>Activision Blizzard Germany/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑260/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:62">EU:C:2011:62</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> met dien verstande dat de onjuiste opvatting duidelijk moet blijken uit de stukken van het dossier zonder dat een nieuwe beoordeling van de feiten en van de bewijzen noodzakelijk is.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170112">12 januari 2017</DATE>, <NAME.CASE>Timab Industries en CFPR/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑411/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:11">EU:C:2017:11</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0089">89</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Het is niet voldoende om aan te tonen dat het Gerecht het document anders had kunnen uitleggen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110210">10 februari 2011</DATE>, <NAME.CASE>Activision Blizzard Germany/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑260/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:62">EU:C:2011:62</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>In casu blijkt uit het onderzoek van de tijdens de schriftelijke behandeling bij het Gerecht overgelegde stukken dat partijen niet betwisten dat de bijlage bij het litigieuze besluit, met daarin de door elke instelling verschuldigde bedragen, fysiek noch elektronisch was ondertekend, en dat op die bijlage geen enkele referentie, maar enkel de datum van <DATE ISO="20170410">10 april 2017</DATE> was vermeld. Daarenboven geeft de routing slip niet aan welke de bijbehorende stukken zijn, waardoor deze niet kunnen worden geïdentificeerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Derhalve heeft het Gerecht de bewijsmiddelen niet onjuist opgevat door – na de vaststelling dat de bijlage bij het litigieuze besluit niet met zekerheid kon worden gekoppeld aan dat ondertekende besluit noch aan de ondertekende routing slip (anders dan dat ondertekende besluit, waarvan het nummer op de routing slip is overgenomen), en evenmin kon worden vastgesteld of die bijlage wel bij het litigieuze besluit was gevoegd, noch welke versie aan de leden van de GAR was voorgelegd en bij de elektronische stemming was goedgekeurd – te verklaren dat de bijlage niet onlosmakelijk met genoemd besluit was verbonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Dientengevolge moet de grief ontleend aan een onjuiste opvatting van de bewijsmiddelen worden afgewezen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Schending van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Volgens de GAR had het Gerecht op grond van de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moeten ingaan op zijn bewijsaanbod aangezien hij tot aan de terechtzitting niet wist dat de kwestie van de authenticatie van de bijlage bij het litigieuze besluit deel uitmaakte van het debat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>In de rechtspraak van het Gerecht betreffende die bepaling worden twee hypothesen vermeld waarin op een bewijsaanbod kan worden ingegaan: wanneer de bewijsaanbieder vóór de sluiting van de schriftelijke behandeling niet over het betrokken bewijs kon beschikken, of wanneer de laat ingediende producties van de tegenpartij rechtvaardigen dat het dossier wordt aangevuld, zodat de naleving van het beginsel van hoor en wederhoor wordt verzekerd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190305">5 maart 2019</DATE>, <NAME.CASE>Pethke/EUIPO</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑169/17</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:135">EU:T:2019:135</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Ter terechtzitting bij het Gerecht heeft de GAR evenwel louter een argument aangedragen en geen nieuw bewijsaanbod gedaan. Bijgevolg was artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht niet van toepassing. De grief ontleend aan schending van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet worden afgewezen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="16"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Tweede middel in zaak C‑584/20 P: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de tegen gedelegeerde verordening 2015/63 opgeworpen exceptie van onwettigheid ontvankelijk te verklaren zonder daarvoor een motivering te geven</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenten van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>De Commissie verwijt het Gerecht blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de tegen gedelegeerde verordening 2015/63 gerichte exceptie van onwettigheid ontvankelijk te verklaren. Zij meent dat aangezien de eventuele onjuiste toepassingen van het recht in die gedelegeerde verordening toe te schrijven zijn aan handelingen van hogere rang, te weten verordening nr. 806/2014 en richtlijn 2014/59, LBBW ook de wettigheid had moeten betwisten van laatstgenoemde teksten, die door gedelegeerde verordening 2015/63 alleen maar worden <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>aangevuld<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> in de zin van artikel 290, lid 1, VWEU.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Voorts voert de Commissie aan dat het bestreden arrest gebrekkig is gemotiveerd door het gebruik van de woorden <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>gedeeltelijk<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> of <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>met name<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> waardoor het niet duidelijk is welke wijzigingen aan gedelegeerde verordening 2015/63 zouden moeten worden aangebracht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>De Commissie verzoekt in ieder geval om de exceptie van onwettigheid ten gronde te onderzoeken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>De GAR ondersteunt de argumenten van de Commissie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Volgens LBBW heeft het Gerecht de ten aanzien van de artikelen 4 tot en met 7 en artikel 9 van gedelegeerde verordening 2015/63 alsook ten aanzien van bijlage I bij die gedelegeerde verordening opgeworpen exceptie van onwettigheid terecht ontvankelijk verklaard, aangezien die bepalingen niet berusten op dwingende voorschriften van richtlijn 2014/59 of verordening nr. 806/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Volgens LBBW vereisen noch artikel 103, leden 2 en 7, van richtlijn 2014/59, betreffende de leidende beginselen voor de berekening van de bijdragen, noch artikel 69, lid 1, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014, betreffende het streefbedrag en het jaarlijkse maximumbedrag, immers dat de bijdrage voor risico’s wordt aangepast onder verwijzing naar het risicoprofiel van alle andere instellingen die bijdragen verschuldigd zijn. Wel integendeel, door die bepalingen wordt aan de Commissie beoordelingsruimte gelaten, waardoor zij bij de vaststelling van gedelegeerde verordening 2015/63 had kunnen kiezen voor een aanpassingsmethode die, zoals dat in het kader van microprudentieel toezicht en voor de berekening van de bijdragen aan de financiering van depositogarantiestelsels het geval is, enkel met de gegevens van de betrokken instelling rekening houdt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Ook de beginselen van gelijkheid en evenredigheid vergen volgens LBBW geen vergelijkende aanpak, aangezien aan die beginselen net zo goed wordt voldaan door een berekeningsmethode te hanteren die louter op de gegevens van de betrokken instelling berust. Met die methode kan bovendien het recht op effectieve rechterlijke bescherming van die instelling worden geëerbiedigd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>LBBW meent dat het bestreden arrest voldoende is gemotiveerd om het Hof toe te laten zijn rechterlijke toetsing uit te oefenen, aangezien enerzijds uit het gebruik van de woorden <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>met name<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>gedeeltelijk<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> blijkt dat het Gerecht zich bij zijn onderzoek heeft beperkt tot de vraag of gedelegeerde verordening 2015/63 wettig is en anderzijds de beoordeling van de gevolgen van de onwettigheid onder de bevoegdheid van de Commissie valt.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Subsidiair is LBBW van mening dat de motivering van het litigieuze besluit, los van de onwettigheid van gedelegeerde verordening 2015/63, ernstige gebreken vertoont die uitsluitend zijn toe te schrijven aan onbehoorlijk bestuur door de GAR, daar laatstgenoemde niet heeft gerechtvaardigd waarom hij gebruik heeft gemaakt van de beoordelingsmarge waarover hij beschikte.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Anders dan de Commissie aanneemt, zien de vragen over de verenigbaarheid van gedelegeerde verordening 2015/63 met de in het kader van het beroep in eerste aanleg niet-betwiste hogere normen, niet op de ontvankelijkheid van de exceptie van onwettigheid, maar op de gegrondheid ervan. Het Gerecht, dat die vraag in het kader van het onderzoek van de gegrondheid van die exceptie heeft behandeld, valt dus niets te verwijten en de grief moet worden afgewezen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Voorts heeft het Gerecht hoe dan ook terecht geoordeeld dat de door de Commissie in gedelegeerde verordening 2015/63 gekozen aanpassingsmethode niet dwingend uit de bepalingen van richtlijn 2014/59 en verordening nr. 806/2014 voortvloeit. De enige criteria die uit die teksten voortvloeien en de beoordelingsruimte waarover de Commissie voor de risicoaanpassingen beschikt afbakenen, zijn immers:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>een jaarlijks streefbedrag van ten minste 1 % van de gedekte deposito’s<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zie artikel 69, lid 1, van verordening nr. 806/2014.</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>een totaalbedrag aan jaarlijkse bijdragen dat niet meer bedraagt dan 12,5 % van dat jaarlijkse streefbedrag<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zie artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014.</P></NOTE>, en</P></ITEM><ITEM><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>een voor risico’s aangepaste bijdrage op basis van de criteria<HT TYPE="SUP">[</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Acht in totaal.</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT> in artikel 103, lid 7, van richtlijn [2014/59], rekening houdend met het evenredigheidsbeginsel, zonder verstoringen tussen de structuren van de banksector in de lidstaten te creëren<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Artikel 70, lid 2, onder b), van verordening nr. 806/2014.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Die criteria staan er als zodanig niet aan in de weg dat een andere aanpassingsmethode wordt gehanteerd, waarbij bijvoorbeeld uitsluitend wordt uitgegaan van de risicogegevens van de betrokken instelling, mits de individuele bijdragen nadien proportioneel worden aangepast om te komen tot het vereiste percentage van het jaarlijkse streefbedrag. Voorts is het aantal risico-indicatoren vanuit dat oogpunt irrelevant aangezien ze onderling worden gewogen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>De grief ontleend aan de gebrekkige motivering ten aanzien van de exceptie van onwettigheid in de punten 129 en 147 van het bestreden arrest kan eveneens worden afgewezen daar het Gerecht uitgebreid heeft toegelicht hoe de door de GAR krachtens gedelegeerde verordening 2015/63 toegepaste berekeningsmethode ondoorzichtig werd door het gebruik van ontoegankelijke gegevens van andere instellingen, zonder dat die methode door richtlijn 2014/59 of verordening nr. 806/2014 werd opgelegd. In punt 140 van het bestreden arrest heeft het Gerecht bovendien uiteengezet dat de exceptie van onwettigheid, die immers enkel ten aanzien van gedelegeerde verordening 2015/63 was opgeworpen, niet in de weg stond aan de vaststelling dat de methode voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen onwettig was, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>althans wat<?PAGE NO="18"?> betreft het in die gedelegeerde verordening vastgelegde gedeelte van die methode dat betrekking heeft op de aanpassing aan het risicoprofiel<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>. Aldus heeft het Gerecht zijn onderzoek beperkt tot de vraag naar de wettigheid van gedelegeerde verordening 2015/63.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Derhalve dient het tweede middel in zaak C‑584/20 P ongegrond te worden verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Derde middel in zaak C‑584/20 P: het Gerecht heeft artikel 69, lid 1, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 onjuist uitgelegd met betrekking tot het streefbedrag en het jaarlijkse basisbedrag</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenten van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>De Commissie verwijt het Gerecht tot de slotsom te zijn gekomen dat het (jaarlijkse) maximumpercentage van 12,5 % van het in 2023 te bereiken streefbedrag mogelijk niet zou worden bereikt door de cumulatie van de voor een gegeven jaar vooraf te betalen bijdragen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>De Commissie voert aan dat zowel het totale streefbedrag (ten minste 1 % van de gedekte deposito’s<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Artikel 69, lid 1, van verordening nr. 806/2014.</P></NOTE>) als de jaarlijkse streefbedragen (maximaal 12,5 % van het totale streefbedrag aangezien het streefbedrag binnen acht jaar moet worden bereikt<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014.</P></NOTE>) dienen te worden opgevat als ijkpunten die noodzakelijkerwijze van tevoren moeten worden berekend, en dat de GAR – aangezien deze louter een agentschap is – niet bevoegd is om die te wijzigen. Daarom dient dat jaarlijks vastgestelde bedrag proportioneel te worden omgeslagen over alle betrokken instellingen, zodat de voorgeschreven berekeningsmethode vanuit het oogpunt van de beginselen waarop zij berust, volgens haar wordt gerechtvaardigd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>LBBW stelt zich op het standpunt dat volgens de bewoordingen van artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 het totale bedrag van de vooraf te betalen jaarlijkse bijdragen lager kan liggen dan 12,5 % van het globale streefbedrag. Volgens haar wordt aan de GAR uitdrukkelijk beoordelingsruimte gelaten in artikel 69, lid 2, van die verordening, dat bepaalt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>de […] bijdragen aan het [GAF] zo evenwichtig mogelijk in de tijd [worden] gespreid totdat het streefbedrag bereikt is, waarbij evenwel terdege rekening wordt gehouden met de conjunctuurcyclus en met het mogelijke effect van procyclische bijdragen op de financiële positie van de instellingen die de bijdragen betalen<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Daarbij komt volgens LBBW dat artikel 3, leden 1 en 4, van gedelegeerde verordening 2017/747, ten eerste, de criteria bepaalt ter beoordeling van de conjunctuurcyclus en het effect van procyclische bijdragen op de financiële positie van die instellingen, en ten tweede, de voorwaarden waaronder de GAR een bedrag aan jaarlijkse bijdragen mag bepalen dat lager ligt dan het gemiddelde van de jaarlijkse bijdragen. Op grond van die twee elementen kan volgens haar worden gesteld dat de GAR over een beoordelingsruimte beschikt en dat het percentage van 12,5 % van het streefbedrag in bepaalde omstandigheden naar beneden kan worden bijgesteld.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="19"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Uit de duidelijke bewoordingen van artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 blijkt dat het jaarlijkse totaalbedrag aan vooraf te betalen bijdragen niet meer mag bedragen dan 12,5 % van het streefbedrag. Wanneer enkel van dat element wordt uitgegaan, is de vaststelling van het Gerecht in punt 139 van het bestreden arrest dat dit artikel niet in de weg staat aan een cumulatie van de vooraf te betalen bijdragen die voor het betreffende jaar eventueel minder dan 12,5 % van dat streefbedrag bedraagt, niet voor betwisting vatbaar.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Het argument volgens hetwelk uit artikel 69, lid 1, van die verordening – dat voorziet in een globaal streefbedrag dat overeenkomt met <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>ten minste 1 % van het bedrag van de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan in alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> – voortvloeit dat het jaarlijkse percentage van 12,5 % van dat streefbedrag tegelijkertijd de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>ondergrens<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> als de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>bovengrens<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> vormt, dient te worden afgewezen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Dat argument zou immers maar steek houden wanneer het globale streefbedrag eens en voor altijd zou zijn vastgelegd bij het begin van de periode van acht jaar en zou zijn opgedeeld in acht gelijke delen van 12,5 %.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Dat is evenwel niet het geval daar uit artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening 2015/63 voortvloeit dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>[d]e afwikkelingsautoriteit […] de in lid 1 bedoelde jaarlijkse bijdrage [bepaalt] op basis van het jaarlijkse streefbedrag van de afwikkelingsfinancieringsregeling […] en uitgaande van het op kwartaalbasis berekende gemiddelde bedrag aan gedekte deposito’s van een jaar eerder van alle instellingen waaraan op haar grondgebied vergunning is verleend<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>. Aldus hangt het jaarlijkse streefbedrag af van het gemiddelde bedrag aan gedekte deposito’s van een jaar eerder, dat kan variëren.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Overeenkomstig artikel 94, lid 1, onder a), vi), van verordening nr. 806/2014 dient die variabiliteit om de drie jaar door de Commissie te worden geëvalueerd om te bepalen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>of er een absoluut minimumbedrag voor het [GAF] moet worden vastgesteld om volatiliteit in de stroom van financiële middelen naar het [GAF] te voorkomen en ervoor te zorgen dat de financiering van het [GAF] op lange termijn stabiel en toereikend blijft<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Bovendien mag de GAR, zoals LBBW aantoont, weliswaar geen streefbedrag van minder dan 1 % of een totaalbedrag aan jaarlijkse bijdragen van meer dan 12,5 % vastleggen, maar beschikt hij wel over de nodige bevoegdheden om ten eerste met het oog op een zo gelijk mogelijke spreiding in de tijd van de jaarlijkse bijdragen rekening te houden met de conjunctuurcyclus en het mogelijke effect van procyclische bijdragen op de financiële positie van de instellingen die de bijdragen betalen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zie artikel 69, lid 2, van verordening nr. 806/2014 en artikel 3, lid 1, van gedelegeerde verordening 2017/747.</P></NOTE>, en ten tweede om rekening te houden met conservatieve prognoses waarmee wordt verzekerd dat het streefbedrag aan het einde van de initiële periode kan worden bereikt, teneinde een bedrag aan jaarlijkse bijdragen vast te leggen dat relatief lager is dan het gemiddelde van de jaarlijkse bijdragen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zie artikel 3, lid 4, van gedelegeerde verordening 2017/747.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Aldus staat niets eraan in de weg dat de GAR het totaalbedrag aan jaarlijkse bijdragen vastlegt op minder dan 12,5 % van het streefbedrag. Het derde middel in zaak C‑584/20 P dient dan ook ongegrond te worden verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="20"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Vierde middel in zaak C‑584/20 P: het Gerecht heeft de artikelen 4 tot en met 7 en artikel 9 van gedelegeerde verordening 2015/63, en de bijbehorende bijlage I, onjuist uitgelegd door de aanpassing van de bijdragen aan het risicoprofiel als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>interdependent<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> te kwalificeren</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenten van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>De Commissie verwijt het Gerecht dat het in punt 100 van het bestreden arrest de berekening als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>intrinsiek ondoorzichtig<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> heeft gekwalificeerd <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>omdat zij op [vertrouwelijke] gegevens berust, zodat er sprake is van interdependentie<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>. Volgens haar heeft het Gerecht de berekening van de basisbijdragen, die onderling <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>interdependent<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> zijn doordat zij proportioneel worden vastgesteld, immers verward met de risicoaanpassing van die bijdragen, die beantwoordt aan een andere methode van vergelijking tussen de instellingen. Die vergelijking vloeit voort uit de wettelijke bepalingen met betrekking tot de risicoaanpassing (met name uit bijlage I, stap 2, punt 3, bij gedelegeerde verordening 2015/63).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>De Commissie verwijt het Gerecht eveneens het bestreden arrest gebrekkig te hebben gemotiveerd doordat het een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 onwettig heeft verklaard zonder te preciseren waarin de onwettigheid van elke bepaling bestaat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>LBBW verklaart ten eerste dat het onderscheid tussen vergelijking en interdependentie dat door de Commissie wordt gesuggereerd om tegen het bestreden arrest op te komen, kunstmatig is, daar de aanpassing aan het risicoprofiel een vergelijking of interdependentie van de gegevens impliceert. Ten tweede vereist noch artikel 69, lid 1, noch artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 dat gebruik wordt gemaakt van een ondoorzichtig mechanisme. Uitgaande van dezelfde rechtsgrondslag had de Commissie het risicoprofiel van een instelling louter op grond van de gegevens van die instelling kunnen beoordelen, net zoals dat het geval is voor de inning van de bijdragen in het kader van de depositogarantie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Ten slotte is het bestreden arrest volgens haar op dit punt toereikend gemotiveerd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Door de methode die de Commissie ter beoordeling van het risicoprofiel van de instellingen hanteert als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>interdependent<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> van de gegevens van de overige instellingen, dan wel als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>vergelijkend<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> tussen de gegevens van de instellingen aan te merken, wordt gesuggereerd dat de wijze van beoordeling van het risicoprofiel uiteenlopend wordt benaderd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>vergelijking<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> zou immers kunnen zien op een situatie waarin de risicoprofielen uitsluitend worden berekend aan de hand van de gegevens van de betrokken instelling en daarna onderling worden vergeleken, terwijl het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>interdependentie<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> zou verwijzen naar een situatie waarin de risicoprofielen worden bepaald aan de hand van gegevens van de betrokken instelling en van andere instellingen, en daarna onderling worden vergeleken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Zodra het Gerecht heeft geconstateerd dat in de berekeningsmethode vertrouwelijke gegevens van andere instellingen waren geïntegreerd – hetgeen niet ter discussie staat – heeft het mijns inziens geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de berekeningsmethode interdependent is.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Voorts staat de kwalificatie van de berekeningsmethode los van de constatering door het Gerecht dat die methode ondoorzichtig is doordat zij op vertrouwelijke gegevens van derden berust.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Bovendien toont de Commissie niet aan dat de in gedelegeerde verordening 2015/63 gemaakte keuze dwingend uit richtlijn 2014/59 of verordening nr. 806/2014 voortvloeit, daar zij alleen maar bijlage I bij die gedelegeerde verordening aanvoert, die door het Gerecht onwettig is verklaard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Ten slotte kan de grief met betrekking tot de motivering van het bestreden arrest niet-ontvankelijk worden verklaard op grond dat de Commissie haar kritiek niet onderbouwt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Derhalve dient het vierde middel in zaak C‑584/20 P gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk ongegrond te worden verklaard.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">E.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Vijfde middel in zaak C‑584/20 P en tweede middel in zaak C‑621/20 P: het Gerecht heeft de uit artikel 296 VWEU voortvloeiende motiveringsplicht ten onrechte te ruim uitgelegd en heeft artikel 47 van het Handvest geschonden</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenten van partijen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>De Commissie en de GAR bekritiseren de ontoereikende motivering van het bestreden arrest waarmee het Gerecht in hun ogen de exceptie van onwettigheid van een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 in haar geheel heeft aanvaard, zonder precies aan te geven op welke manier elke bepaling bijdraagt tot de uit de ondoorzichtigheid van de berekeningsmethode voortvloeiende onwettigheid. Voorts is de motivering tegenstrijdig doordat het Gerecht enerzijds erkent dat de gegevens vertrouwelijk zijn en bepaalde aspecten van de berekeningsmethode voor discussie vatbaar zijn en anderzijds verklaart dat die methode ondoorzichtig is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Volgens rekwiranten heeft het Gerecht de draagwijdte van artikel 296 VWEU inzake motivering miskend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Ten eerste stellen zij zich namelijk op het standpunt dat een besluit toereikend is gemotiveerd indien hieruit de redenering en de methode blijken om tot dat besluit te komen, waarbij de criteria die zijn gekozen en de redenen om deze toe te passen bepalend zijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>In dat verband wordt door de Commissie het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21 december 2016</DATE>, <NAME.CASE>Club Hotel Loutraki e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑131/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:989">EU:C:2016:989</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en 55), aangehaald.</P></NOTE> Zij voegen daaraan toe dat dit voor de adressaat van het besluit niet de mogelijkheid inhoudt om de juistheid van de gemaakte berekeningen te verifiëren. Concluderend stellen zij dat gedelegeerde verordening 2015/63 aan die eisen voldoet aangezien op grond van die verordening besluiten kunnen worden vastgesteld die toereikend zijn gemotiveerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Volgens de GAR komt daar nog bij dat de bij artikel 296 VWEU ingevoerde motiveringsplicht, die met het in artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest geformuleerde recht overeenkomt en het in artikel 47 van het Handvest opgenomen recht op effectieve rechterlijke bescherming waarborgt, kan worden beperkt, zoals dat het geval is voor elke uit het VWEU voortvloeiende fundamentele vrijheid. Volgens hem maakt de uit artikel 339 VWEU voortvloeiende geheimhoudingsplicht, en met name de verplichting om zakengeheimen te<?PAGE NO="22"?> eerbiedigen, deel uit van die beperkingen. De gekozen berekeningsmethode resulteert volgens hem niet alleen in toereikend gemotiveerde besluiten, maar kan er ook voor zorgen dat die geheimen voldoende worden beschermd. Daarbij komt volgens hem nog dat het Hof reeds heeft erkend dat wanneer de ECB de toegang tot de processen-verbaal van de beraadslagingen van haar raad van bestuur weigert, dat niet betekent dat zij <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>een motivering had moeten verstrekken aan de hand waarvan kon worden begrepen en nagegaan<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> in welk opzicht de toegang tot die informatie inbreuk zou hebben gemaakt op het openbaar belang.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>In dat verband worden door de GAR de arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191219">19 december 2019</DATE>, <NAME.CASE>ECB/Espírito Santo Financial (Portugal)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑442/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1117">EU:C:2019:1117</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201021">21 oktober 2020</DATE>, ECB/Estate of Espírito Santo Financial Group (<NO.CASE>C‑396/19 P</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:845">EU:C:2020:845</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), aangehaald.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Ten tweede is het litigieuze besluit met name toereikend gemotiveerd omdat de vertrouwelijke gegevens vanwege de verwerking op grote schaal ervan in feite niet bepalend zijn voor de berekening van de individuele bijdrage. Aldus hebben eventuele fouten in die gegevens helemaal geen gevolgen voor de individuele bijdragen en doen zij bijgevolg geen afbreuk aan de eerlijke mededinging tussen de instellingen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>De GAR wijst erop dat indien die gegevens moeten worden vrijgegeven teneinde de motiveringsvereisten en de eerbiediging van het zakengeheim met elkaar in evenwicht te brengen, die gegevens dan kunnen worden vrijgegeven aan het Gerecht en het Hof, zoals dat gangbaar is op het gebied van de beperkende maatregelen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>In dat verband wordt door de GAR arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080903">3 september 2008</DATE>, <NAME.CASE>Kadi en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑402/05 P en C‑415/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:461">EU:C:2008:461</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), aangehaald.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Volgens de Commissie kan aan het Gerecht enkel informatie worden vrijgegeven die bepalend is voor het individuele besluit, wat niet het geval is voor deze vertrouwelijke gegevens die zijn verwerkt op grote schaal.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Ten derde wordt die oplossing, waarbij wordt gezorgd voor een evenwicht tussen het motiveringsvereiste en de eerbiediging van het zakengeheim, op meerdere Unierechtelijke gebieden toegepast wanneer er sprake is van een beoordelingsruimte bij besluitvormingsprocessen waarin vertrouwelijke gegevens een rol spelen (overheidsopdrachten, mededingingsrecht, overheidspersoneel, antidumpingmaatregelen) en kan zij op het gebied van vooraf te betalen bijdragen worden toegepast aangezien zij de rechter de mogelijkheid biedt afdoende toezicht te houden, zonder dat het Gerecht die bijdragen opnieuw hoeft te berekenen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Ten vierde stelt de GAR zich op het standpunt dat de in de gedelegeerde verordening 2015/63 vastgestelde berekeningsmethode niet ondoorzichtig is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Hij wijst erop dat artikel 296 VWEU, dat voorziet in een vormvoorschrift omtrent de motivering van besluiten en niet omtrent de inhoud van het dispositief ervan, niet de juiste rechtsgrondslag lijkt te zijn om de geldigheid van die gedelegeerde verordening te beoordelen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Daarbij komt volgens hem nog dat de Uniewetgever op grond van zijn discretionaire bevoegdheid heeft gekozen voor een methode <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>vast streefbedrag + relatieve verdeling<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, aan de hand waarvan, ten eerste, het globale bedrag van de bijdrage zo juist mogelijk en van tevoren kan worden vastgesteld en, ten tweede, dat bedrag billijk over de instellingen die de bijdrage betalen kan worden omgeslagen met inachtneming van hun omvang en risicofactor. Hij stelt dat de in fiscale zaken gehanteerde <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>volstrekt individuele<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> berekeningsmethode niet voldoet aan het vereiste van een vast en voorspelbaar streefbedrag.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="23"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Volgens de GAR omvat de gekozen methode zeven stappen, waarbij slechts voor drie ervan gebruik wordt gemaakt van vertrouwelijke gegevens van derden die voor elke bijdrageberekening dezelfde zijn. Het gaat daarbij om de volgende drie stappen:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>de vaststelling van het jaarlijkse streefbedrag (stap 2);</P></ITEM><ITEM><P>de vorming van risicopools waarin instellingen met een soortgelijk risicoprofiel worden samengebracht (discretisering) (stap 4), en</P></ITEM><ITEM><P>de berekening van de gemeenschappelijke noemer, die wordt verkregen door alle aangepaste jaarlijkse bijdragen samen te tellen en die wordt gebruikt voor de berekening van het door elke instelling te betalen gedeelte van het jaarlijkse streefbedrag (stap 6).</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Daarbij komt volgens de GAR nog dat in de geharmoniseerde bijlage die aan elke bijdragende instelling wordt verstrekt, op transparante wijze wordt toegelicht waarom zij in een bepaalde risicopool is ingedeeld, waardoor zij zich ten aanzien van de andere bijdragende instellingen kan situeren, ondanks dat de voor de samenstelling en bepaling van de omvang van de pools gebruikte gegevens van derden vertrouwelijk blijven. Aanvullende geaggregeerde gegevens zijn openbaar gemaakt op de website van de GAR, die voor de jaren na 2017 nog meer gegevens heeft verstrekt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Volgens LBBW heeft het Gerecht zijn beslissing met betrekking tot de onwettigheid van een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 toereikend en zonder tegenstrijdigheden gemotiveerd, omdat het heeft toegelicht waarom de basisstructuur van de aanpassing aan het risicoprofiel gebrekkig is waardoor alle voor de berekening van dat gedeelte van de bijdrage toepasselijke bepalingen door die gebrekkigheid worden geraakt, zelfs wanneer bepaalde aspecten van de methode afzonderlijk ter discussie kunnen worden gesteld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>LBBW is van mening dat het Gerecht de omvang van de op de GAR rustende motiveringsplicht terecht aldus heeft beoordeeld dat haar recht op effectieve rechterlijke bescherming wordt gewaarborgd, en wijst alle door rekwiranten aangevoerde argumenten van de hand.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>In de eerste plaats verklaart zij dat de geheimhoudingplicht waaraan moet worden voldaan niet zo ruim mag worden opgevat dat het motiveringsvereiste zijn wezenlijke inhoud verliest<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>In dat verband wordt door LBBW het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21 december 2016</DATE>, <NAME.CASE>Club Hotel Loutraki e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑131/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:989">EU:C:2016:989</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> e.v.), aangehaald.</P></NOTE>, hetgeen in casu het geval is vanwege het groot aantal betrokken instellingen, gegevens en individuele omstandigheden die voor de berekening worden gebruikt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Zij wijst erop dat er geen verplichting bestaat om motivering en vertrouwelijkheid met elkaar in evenwicht te brengen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>In dat verband wordt door LBBW het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850313">13 maart 1985</DATE>, <NAME.CASE>Nederland en Leeuwarder Papierwarenfabriek/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>296/82 en 318/82</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:113">EU:C:1985:113</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), aangehaald.</P></NOTE> en dat de Commissie bovendien, door voor een andere berekeningsmethode te kiezen, een conflictsituatie tussen die twee door het primaire recht gewaarborgde beginselen had kunnen voorkomen en het risico op als zodanig niet-verifieerbare fouten had kunnen beperken.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>In de tweede plaats stelt LBBW dat het door de Commissie aangevoerde middel, dat is ontleend aan het feit dat de gegevens van <FT TYPE="NUMBER">3500</FT> instellingen zonder gevolgen bleven, niet-ontvankelijk is omdat het voor het eerst is aangevoerd in het stadium van de hogere voorziening. Daarbij komt volgens haar dat dit middel ongegrond is daar de beoordeling van haar risicoprofiel afhangt van de vertrouwelijke gegevens van al die instellingen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>In de derde plaats voert zij aan dat de rechtspraak inzake geldboeten in mededingingszaken niet relevant is, aangezien die geldboeten een afschrikkende werking dienen te hebben, hetgeen impliceert dat de Commissie over een beoordelingsruimte moet beschikken om het gedrag van de ondernemingen te sturen. Voorts is ook de aangehaalde rechtspraak op het gebied van overheidsopdrachten, mededinging, vergelijkende onderzoeken voor overheidsdiensten en antidumping, die immers ziet op situaties waarin natuurlijke en rechtspersonen met elkaar in concurrentie treden, niet van toepassing op een situatie als de hare, waarin zij een grote financiële bijdrage dient te betalen. Volgens haar is een uitvoeriger motivering vereist naarmate de beoordelingsmarges ruimer zijn, wat het geval is voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen. Ten slotte valt de door de GAR aangehaalde rechtspraak inzake de toegang tot bepaalde documenten van de ECB te verklaren door de specifieke wetgeving waaronder die instelling valt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>In de vierde plaats is de betwisting door rekwiranten van de door het Gerecht gedane feitelijke vaststellingen inzake de ontoereikende motivering van het besluit niet-ontvankelijk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Bovendien kan een dergelijke ontoereikendheid niet in de loop van het geding worden geremedieerd, zoals door de GAR wordt gesuggereerd, en kan het arrest van <DATE ISO="20080903">3 september 2008</DATE>, Kadi en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑402/05 P en C‑415/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:461">EU:C:2008:461</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, betreffende beperkende maatregelen, niet naar analogie kan worden toegepast. Het Gerecht heeft er namelijk terecht op gewezen dat die rechtspraak, die betrekking heeft op terrorismebestrijding, niet kan worden toegepast in het kader van de bankenunie. Zelfs als het Gerecht in het bezit was geweest van alle vertrouwelijke gegevens, zou het wegens het ontbreken van de juiste software bovendien niet in staat zijn geweest om de berekening te verifiëren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>LBBW wijst erop dat de besluiten houdende vaststelling van de vooraf te betalen bijdragen weliswaar naar eigen zeggen van de GAR sinds 2017 anders worden gemotiveerd, maar dat die wijzigingen het bewijs van de ontoereikende motivering van het litigieuze besluit alleen maar versterken en dat de bijdragende instellingen daarnaast nog steeds niet in staat worden gesteld de juistheid van de hen betreffende berekeningen te verifiëren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>In de vijfde plaats wijst LBBW erop dat de GAR, waar hij stelt dat de berekeningsmethode <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>vast streefbedrag + relatieve verdeling<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> de enige is die met de vereisten van richtlijn 2014/59 en verordening nr. 806/2014 rekening houdt, niet aan de voorwaarden van artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof voldoet door niet te preciseren op welke punten van het bestreden arrest hij kritiek heeft.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Zij voegt daaraan toe dat de vereisten van een definitief streefbedrag en een jaarlijks maximumbedrag niet inhouden dat automatisch de door de Commissie gekozen methode moet worden gehanteerd, aangezien op het gebied van bankbijdragen ter financiering van het depositogarantiestelsel de Europese Bankautoriteit (EBA) richtsnoeren heeft aangenomen waarin meerdere mogelijke berekeningsmethoden worden uiteengezet. In Duitsland is er overeenkomstig<?PAGE NO="25"?> die richtsnoeren bijvoorbeeld voor gekozen om aanpassingen aan het risicoprofiel door te voeren die uitsluitend rekening houden met het risicoprofiel van de afzonderlijke bijdragende instellingen. Een dergelijke berekeningsmethode wordt voorts noch bij richtlijn 2014/59, noch bij verordening nr. 806/2014 opgelegd, en vloeit evenmin dwingend voort uit de beginselen van gelijkheid en evenredigheid.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Beoordeling</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>De kritiek op de motivering van het bestreden arrest kan mijns inziens gemakkelijk van de hand worden gewezen. Ten eerste is dat arrest ten aanzien van het litigieuze besluit immers toereikend gemotiveerd daar rekwiranten de door het Gerecht gevolgde redenering hebben kunnen aanvechten. Ten tweede is die motivering van het arrest niet tegenstrijdig aangezien het feit dat bepaalde stappen van de berekening kunnen worden betwist, niet belet dat de berekeningsmethode alomvattend en in haar geheel voor kritiek vatbaar is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Wat de omvang van de op de GAR rustende verplichting tot motivering van het litigieuze besluit betreft, zijn de GAR en de Commissie het niet eens met het oordeel van het Gerecht en het standpunt van LBBW dat de adressaat van een besluit met betrekking tot vooraf te betalen bijdragen de onderliggende berekening van het bedrag van zijn bijdrage moet kunnen verifiëren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>In herinnering moet worden gebracht dat uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat de door artikel 296 VWEU vereiste motivering weliswaar de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking moet doen komen opdat de belanghebbende de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregelen kan kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen, maar dat die motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en aan de context waarin zij is vastgesteld. Het is in dat verband niet noodzakelijk dat alle relevante feitelijke en juridische omstandigheden in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling toereikend is niet enkel acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, maar ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen, en in het bijzonder op het belang dat de adressaten van de handeling bij een toelichting kunnen hebben. Bijgevolg is een bezwarende handeling voldoende gemotiveerd, wanneer zij tot stand is gekomen in een context die de betrokkene bekend is, zodat hij de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170328">28 maart 2017</DATE>, <NAME.CASE>Rosneft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:236">EU:C:2017:236</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0122">122</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Het Hof heeft erop gewezen dat die verplichting, wat de motivering van individuele besluiten betreft, niet alleen tot doel heeft om de rechter de mogelijkheid te bieden toezicht uit te oefenen, maar ook om de betrokkene voldoende gegevens te verschaffen om na te gaan of het besluit eventueel een gebrek vertoont op grond waarvan de geldigheid ervan kan worden betwist.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870407">7 april 1987</DATE>, <NAME.CASE>SISMA/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>32/86</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:187">EU:C:1987:187</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20031002">2 oktober 2003</DATE>, <NAME.CASE>Corus UK/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑199/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:531">EU:C:2003:531</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0145">145</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130711">11 juli 2013</DATE>, <NAME.CASE>Ziegler/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑439/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:513">EU:C:2013:513</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0115">115</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150319">19 maart 2015</DATE>, <NAME.CASE>Dole Food en Dole Fresh Fruit Europe/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑286/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:184">EU:C:2015:184</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170328">28 maart 2017</DATE>, <NAME.CASE>Rosneft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:236">EU:C:2017:236</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0121">121</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>De vaststelling van het Gerecht in de punten 97, 103 en 109 van het bestreden arrest dat LBBW aan de hand van de motivering van het litigieuze besluit niet kan verifiëren of haar bijdrage juist is berekend, wordt door partijen niet betwist. Derhalve is het besluit van de GAR<?PAGE NO="26"?> volgens de hierboven aangehaalde motiveringsvereisten ontoereikend gemotiveerd doordat in drie stappen van de berekening gebruik wordt gemaakt van vertrouwelijke gegevens van derden die niet ter kennis van de adressaat van dat besluit worden gebracht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>De Commissie en de GAR voeren evenwel aan dat de motiveringsplicht moet worden afgewogen tegen het door artikel 339 VWEU beschermde zakengeheim en voorts dat later voor meer transparantie is gezorgd door de vrijgave van de geaggregeerde gegevens in de geharmoniseerde bijlagen die aan de bijdragende instellingen worden meegedeeld en op de website van de GAR openbaar worden gemaakt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Wat het evenwicht tussen de motiveringsplicht en het zakengeheim betreft, heeft het Gerecht in punt 108 van het bestreden arrest in herinnering gebracht dat de verplichting om zakengeheimen te eerbiedigen niet zo ruim mag worden opgevat dat het motiveringsvereiste zijn wezenlijke inhoud verliest.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21 december 2016</DATE>, <NAME.CASE>Club Hotel Loutraki e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑131/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:989">EU:C:2016:989</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE> Daarom wordt enkel het deel van het bestreden arrest waarin het Gerecht een motiveringsgebrek heeft vastgesteld, door rekwiranten bekritiseerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>Mijns inziens verschilt de berekening van de vooraf te betalen bijdrage van een eenvoudige parafiscale inhouding<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zie het in het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19580613">13 juni 1958</DATE>, <NAME.CASE>Meroni/Hoge Autoriteit</NAME.CASE> (<NO.CASE>9/56</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1958:7">EU:C:1958:7</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, blz. 31), geformuleerde vereiste van een nauwkeurige berekening van de in dat geval verschuldigde bedragen.</P></NOTE> doordat, naast het feit dat de instellingen die de bijdragen betalen rechtstreeks bijdragen aan het GAF, hun risicoprofiel wordt berekend op een relatieve manier, teneinde met het oog op de vermindering van het moreel risico het gedrag van die instellingen te sturen. Aldus houdt het sturend effect dat de gekozen berekeningsmethode op het gedrag heeft, geen verband met het sanctionerende karakter van de bijdrage, maar veeleer met de wil om een bepaald soort minder risicovol gedrag van de instellingen te bevorderen. Voorts komt belastingheffing tot stand door op een belastinggrondslag een tarief toe te passen, zonder dat het resultaat van die heffing vooraf wordt vastgelegd, terwijl in het onderhavige geval een bepaald percentage van een jaarlijks streefbedrag moet worden bereikt, waardoor van analogie geen sprake is. De vergelijking die het Gerecht met de belastingregels maakt, lijkt mij dan ook weinig relevant.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>Uit de door rekwiranten en het Gerecht aangehaalde domeinen van het Unierecht blijkt dat door de rechterlijke instanties van de Unie is aanvaard dat de motiveringsplicht wordt beperkt uit hoofde van het zakengeheim (mededingingsrecht<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19860624">24 juni 1986</DATE>, <NAME.CASE>AKZO Chemie en AKZO Chemie UK/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>53/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:256">EU:C:1986:256</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, staatssteun<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150108">8 januari 2015</DATE>, <NAME.CASE>Club Hotel Loutraki e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑58/13</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:1">EU:T:2015:1</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> en overheidsopdrachten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150708">8 juli 2015</DATE>, <NAME.CASE>European Dynamics Luxembourg e.a./Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑536/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:476">EU:T:2015:476</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> in fine).</P></NOTE>), de complexiteit van de materie (antidumpingmaatregelen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150910">10 september 2015</DATE>, <NAME.CASE>Fliesen-Zentrum Deutschland</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑687/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:573">EU:C:2015:573</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>), de last die op de beslissende instantie rust (onderzoeken voor overheidspersoneel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800228">28 februari 1980</DATE>, <NAME.CASE>Bonu/Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>89/79</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:60">EU:C:1980:60</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0006">6</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>), de noodzaak om middels de afschrikkende werking van boeten op mededingingsgebied het gedrag van de ondernemingen te beïnvloeden<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120605">5 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Imperial Chemical Industries/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑214/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:275">EU:T:2012:275</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0100">100</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, en dwingende overwegingen in verband met de veiligheid van de Unie of haar lidstaten (terrorismebestrijding<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091014">14 oktober 2009</DATE>, <NAME.CASE>Bank Melli Iran/Raad</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑390/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:401">EU:T:2009:401</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="27"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>In casu zijn de omstandigheden van de zaak erg specifiek omdat op geaggregeerde basis gebruik wordt gemaakt van vertrouwelijke gegevens van een groot aantal derden (afhankelijk van de stappen van de berekening zijn bij benadering tussen <FT TYPE="NUMBER">1600</FT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Bij benadering het aantal instellingen waarvoor het risicoprofiel wordt aangepast.</P></NOTE> en <FT TYPE="NUMBER">3500</FT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Bij benadering het aantal instellingen van de eurozone dat een vaste en/of een voor risico’s aangepaste bijdrage moet betalen.</P></NOTE> instellingen betrokken) en een ingewikkelde berekeningsmethode is gekozen om te komen tot een bijdrage van alle instellingen die baat hebben bij financiële stabiliteit, waarbij het gaat om een bijdrage die bestaat uit vooraf te betalen bijdragen ter voorkoming van de procyclische gevolgen van achteraf te betalen bijdragen in tijden van crisis, en die rekening houdt met de omvang van het door die instellingen gelopen krediet-, liquiditeits‑ of marktrisico.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Mijns inziens wordt de methode als zodanig duidelijk toegelicht in de geldende regeling en door de GAR in het litigieuze besluit en hebben de moeilijkheden in feite te maken met het gebruik op grote schaal van vertrouwelijke gegevens waardoor het voor elke betrokken instelling lastig of zelfs onmogelijk wordt om de berekening van haar bijdrage te controleren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>De afweging van de plicht tot motivering van besluiten tegen de plicht tot bescherming van het zakengeheim in een situatie waarin vanwege het gebruik op grote schaal van vertrouwelijke gegevens een ingewikkelde methode wordt gehanteerd, doet de vraag rijzen wat de omvang van die bescherming is bij de vaststelling van de vooraf te betalen bijdragen. De vraag is namelijk of die bescherming dezelfde moet zijn wanneer de vrijgave van de informatie ziet op specifieke gegevens van een concurrent of een klein aantal concurrenten, als wanneer zij ziet op alle gegevens van alle in een sector actieve concurrenten, waarvan het grote aantal maakt dat zij niet kunnen worden geïdentificeerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT>Indien wordt aangenomen dat de bescherming van het zakengeheim moet verschillen, kan in het kader van de berekeningsmethode die de Commissie voor de vaststelling van de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen heeft gekozen, een onderscheid worden gemaakt tussen twee situaties waarin van die gegevens gebruik wordt gemaakt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>In de stappen 2 en 6 van de berekening komen de gebruikte vertrouwelijke gegevens immers overeen met de optelsom van de desbetreffende cijfers van alle betrokken instellingen. Aldus wordt in stap 2 het streefbedrag van de jaarlijkse bijdrage berekend op basis van het bedrag van de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan in alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend (dat bedrag wordt – althans sinds 2017 – ter kennis gebracht van de bijdragende instellingen). In stap 6 wordt de gemeenschappelijke noemer berekend, die overeenkomt met de optelsom van alle voor risico’s aangepaste jaarlijkse bijdragen en die wordt gebruikt voor de berekening van het door de afzonderlijke instellingen te betalen gedeelte van het streefbedrag. Dat bedrag is vrijgegeven voor de campagne van 2020.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Voor deze twee stappen heeft de GAR er dus geleidelijk voor gekozen om de optelsom van vertrouwelijke cijfers vrij te geven. Voorts is hij na 2017 eveneens overgegaan tot vrijgave van het voor de berekening van de jaarlijkse basisbijdrage noodzakelijke totaalbedrag van de passiva (exclusief eigen vermogen) van alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zie artikel 70, lid 1, van verordening nr. 806/2014.</P></NOTE>, terwijl de andere voor de berekening gebruikte optelsom van vertrouwelijke cijfers, namelijk het bedrag van de gedekte deposito’s, reeds werd vrijgegeven (zie voorgaand punt van deze conclusie).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="28"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>Voor stap 4 van de berekening, die overeenkomt met de discretiseringsprocedure, dat wil zeggen de vorming van pools waarin instellingen met een soortgelijk risicoprofiel ten aanzien van een bepaalde indicator worden samengebracht en die van laag naar hoog worden gerangschikt op basis van de cijfers van de instellingen voor de afzonderlijke indicatoren, lijkt de vrijgave van gegevens daarentegen niet relevant te zijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Ten eerste kan de optelsom van de cijfers met betrekking tot een bepaalde indicator voor de afzonderlijke bijdragende instellingen immers geen voldoende graadmeter vormen daar hun rangschikking bij die methode afhankelijk is van de plaats die de overige instellingen ten aanzien van die indicator innemen. Ten tweede kan het verstrekken van informatie over de plaats van de overige instellingen betekenen dat vertrouwelijke identificerende gegevens worden vrijgegeven en dat rechtstreeks afbreuk wordt gedaan aan het zakengeheim. Indien de redenering van LBBW wordt gevolgd, kan aan de hand van de vrijgave van die gegevens in feite niet volledig worden nagegaan of de berekening klopt, tenzij nominatieve gegevens en de manier waarop deze in het systeem worden gerapporteerd, zouden kunnen worden geverifieerd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zie conclusie van advocaat-generaal Kokott in de zaken <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Borealis Polyolefine e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 en C‑391/14–C‑393/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:754">EU:C:2015:754</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0140">140</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), waarin zij de mogelijkheid heeft geopperd om de verzoeker toegang tot de ruwe gegevens te geven.</P></NOTE> Door dergelijke handelwijze zou evenwel rechtstreeks afbreuk worden gedaan aan het zakengeheim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153.</NO.P><TXT>De door de GAR geopperde mogelijkheid om die gegevens alleen vrij te geven aan het Gerecht en het Hof stoot mijns inziens op twee moeilijkheden: ten eerste zijn er met betrekking tot de vooraf te betalen bijdragen talrijke geschillen aanhangig bij zowel de nationale rechters (657 administratieve of gerechtelijke procedures op <DATE ISO="20200531">31 mei 2020</DATE>, zijnde 32 meer dan in juni 2019<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Die procedures zijn allemaal aanhangig in drie lidstaten: de Bondsrepubliek Duitsland, de Italiaanse Republiek en de Republiek Oostenrijk.</P></NOTE>) als bij de Unierechters (42 zaken op <DATE ISO="20200901">1 september 2020</DATE>, waarvan 19 zaken betrekking hebben op de vooraf te betalen bijdragen voor 2020 en een enkele zaak een hogere voorziening betreft)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zie verslag van de Europese Rekenkamer van <DATE ISO="20201130">30 november 2020</DATE> (uitgebracht krachtens artikel 92, lid 4, van verordening (EU) nr. 806/2014) betreffende eventuele gerelateerde verplichtingen die voortvloeien uit de verrichting door de [GAR], de Raad of de Commissie van hun taken op grond van deze verordening voor het begrotingsjaar 2019 vergezeld van de antwoorden van de [GAR], de Commissie en de Raad, dat beschikbaar is op het volgende internetadres: https://www.eca.europa.eu/Lists/ECADocuments/SRB_2019_contingent_liabilities/SRB_2019_contingent_liabilities_NL.pdf (punten 43 en 44).</P></NOTE>; ten tweede kunnen de ruwe gegevens van de instellingen door de rechters niet worden verwerkt, of zelfs worden geverifieerd aangezien zij niet over de nodige instrumenten beschikken en de verificatie van de juistheid van alle gegevens tot een te hoge werklast zou leiden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154.</NO.P><TXT>Voor de campagne van 2017 is LBBW in het kader van de uitvoering van die stap van de berekening slechts te weten kunnen komen hoeveel pools per risico-indicator waren gevormd en aan welke pool zij was toegewezen, waarbij zij niet eens heeft kunnen verifiëren of zij aan de pool was toegewezen die met haar eigen cijfers overeenkwam. Sindsdien verstrekt de GAR inzicht in de met elke pool overeenkomende minimum‑ en maximumgrens, waardoor de instelling ten minste kan verifiëren of zij is toegewezen aan de juiste pool.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0155"><NO.P>155.</NO.P><TXT>In het licht van het voorgaande ben ik van mening dat het Gerecht, door te oordelen dat de bijdragende instellingen zouden moeten kunnen verifiëren of de berekening van hun bijdrage juist was, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting over de omvang van de op de GAR rustende motiveringsplicht, zodat het arrest wat dat punt betreft moet worden vernietigd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="29"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0156"><NO.P>156.</NO.P><TXT>Daarom kan bij ongewijzigde wetgeving het evenwicht tussen de motiveringsplicht en het zakengeheim mijns inziens worden bewaard, voor zover de GAR de volgende gegevens in het litigieuze besluit zelf vrijgeeft, waarbij een later document een motiveringsgebrek niet kan ondervangen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zie de conclusie van advocaat-generaal Kokott in de zaken <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Borealis Polyolefine e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 en C‑391/14–C‑393/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:754">EU:C:2015:754</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0152">152</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0154">154</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>het bedrag van de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend,</P></ITEM><ITEM><P>het totaalbedrag van de passiva (exclusief eigen vermogen) van alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend,</P></ITEM><ITEM><P>het totaalbedrag van de voor risico’s aangepaste jaarlijkse bijdragen, en</P></ITEM><ITEM><P>de met elke pool van risico-indicatoren overeenkomende minimum‑ en maximumgrens.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0157"><NO.P>157.</NO.P><TXT>Ik ben eveneens van mening dat de Commissie, door in gedelegeerde verordening 2015/63 te kiezen voor die berekeningsmethode (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>vast streefbedrag + relatieve verdeling<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>), gebruik heeft gemaakt van de beoordelingsruimte die haar door richtlijn 2014/59 en verordening nr. 806/2014 wordt gelaten. Dienaangaande kan haar het bestaan van een andere berekeningsmethode niet worden tegengeworpen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0158"><NO.P>158.</NO.P><TXT>LBBW uit immers kritiek op de ondoorzichtigheid als gevolg van de ingewikkeldheid van de berekeningsmethode en de interdependentie ervan met vertrouwelijke gegevens waardoor er risico’s van fouten kunnen ontstaan die vanwege de grote hoeveelheid verwerkte gegevens niet detecteerbaar zijn. Haars inziens zou een van de methoden die wordt aanbevolen in de richtsnoeren van de EBA betreffende de methoden voor het berekenen van bijdragen aan depositogarantiestelsels<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Beschikbaar op het volgende internetadres: https://www.eba.europa.eu/sites/default/documents/files/documents/10180/1199246/d64fab7e-85d3-481a-8a08-5515002233b9/EBA-GL-2015-10_GL%20on%20Calculation%20of%20Contributions%20DGS_NL.pdf?retry=1. Zie met name bijlage 1, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>Methoden voor de berekening van geaggregeerde risicogewichten (ARW) en de vaststelling van risicocategorieën<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>, punt 3.</P></NOTE>, welke richtsnoeren zijn vastgesteld op grond van richtlijn 2014/49/EU van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20140416">16 april 2014</DATE> inzake de depositogarantiestelsels<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="173" PAGE.FIRST="149" DATE.PUB="2014">PB 2014, L 173, blz. 149</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, daarentegen meer transparantie en dus een betere motivering mogelijk maken doordat zij niet afhankelijk is van vertrouwelijke gegevens van derden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0159"><NO.P>159.</NO.P><TXT>In bijlage 1, punt 3, van die richtsnoeren, betreffende de methode van de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>emmers<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, die overeenkomen met de pools, is het volgende vermeld:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>De grenzen van de emmers worden op relatieve of op absolute basis vastgesteld, waarbij:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>bij vaststelling op relatieve basis, de [individuele risicoscore] van een aangesloten instelling afhankelijk is van de relatieve risicopositie van die instelling ten opzichte van andere instellingen; in dit geval worden instellingen gelijkmatig verdeeld over risico-emmers, hetgeen inhoudt dat instellingen met gelijksoortige risicoprofielen in verschillende emmers terecht kunnen komen;</P></ITEM><?PAGE NO="30"?><ITEM><P>bij vaststelling op absolute basis de grenzen van de emmers zodanig worden vastgesteld dat ze het risiconiveau van een specifieke indicator weerspiegelen; in dit geval kunnen alle instellingen in dezelfde emmer terechtkomen als ze alle een gelijksoortig risiconiveau hebben.<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/></P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0160"><NO.P>160.</NO.P><TXT>Zelfs wanneer gebruik wordt gemaakt van die methode waarbij de grenswaarden van de emmers op absolute basis worden vastgelegd, zal de definitieve bijdrage op het moment van de verhoudingsgewijze aanpassing (facultatief naar boven toe/verplicht naar onder toe) van de bijdragen zodat zij maximaal 12,5 % van het jaarlijkse streefbedrag bedragen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zie de punten 43 en 44 en kader 2 van de in voetnoot 60 van deze conclusie aangehaalde richtsnoeren (blz. 12 e.v.).</P></NOTE>, evenwel worden berekend op basis van een optelsom van vertrouwelijke cijfers van derden, hetgeen eveneens belet dat de berekening van de bijdrage – zoals vereist door het Gerecht – wordt geverifieerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0161"><NO.P>161.</NO.P><TXT>Aldus kan het bestaan van een andere berekeningsmethode die uiteindelijk eveneens op vertrouwelijke gegevens van derden berust, niet volstaan om te tornen aan de keuzevrijheid van de Commissie om een andere berekeningsmethode te hanteren, zolang de gekozen methode voldoet aan een aantal transparantievoorwaarden die hierboven zijn genoemd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zie punt 156 van deze conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0162"><NO.P>162.</NO.P><TXT>Aangezien de GAR op basis van de bestaande wetgeving vrijwillig aan die voorwaarden heeft voldaan, behoeft het rechtskader zoals vastgesteld bij gedelegeerde verordening 2015/63 niet te worden gewijzigd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0163"><NO.P>163.</NO.P><TXT>Derhalve heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat een aantal bepalingen van die gedelegeerde verordening waarin de berekeningsmethode nader is bepaald, onwettig is, en moet het bestreden arrest ook op dat punt worden vernietigd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Beroep in eerste aanleg</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0164"><NO.P>164.</NO.P><TXT>Indien het Hof de door mij in overweging gegeven redenering volgt en het bestreden arrest vernietigt, rijst de vraag of het Hof de zaak aan zich kan trekken. Overeenkomstig artikel 61, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kan het Hof, ingeval het de beslissing van het Gerecht vernietigt, de zaak immers zelf afdoen wanneer deze in staat van wijzen is, dan wel haar voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0165"><NO.P>165.</NO.P><TXT>In casu is de zaak mijns inziens in staat van wijzen wat de authenticatie van de bijlage bij het litigieuze besluit, de motivering van dat besluit en de exceptie van onwettigheid betreft.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0166"><NO.P>166.</NO.P><TXT>Wat de authenticatie van die bijlage betreft, maakt enkel de beoordeling van de met betrekking tot die kwestie aangedragen bewijzen deel uit van het debat bij het Hof. Voorts kan de afdoening door het Hof van het geding bij niet-inachtneming van het beginsel van hoor en wederhoor niet ertoe leiden, behalve in geval van een onjuiste opvatting waarvan het bewijs in casu niet is geleverd, dat aan de feitelijke vaststellingen van het Gerecht wordt afgedaan. Zij kan slechts zien op nieuwe elementen, voor zover zij ontvankelijk zijn, die na het ambtshalve aan de orde gesteld middel voor het eerst ter kennis van het Gerecht en het Hof zijn gebracht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0167"><NO.P>167.</NO.P><TXT>Houdt de schending van dat beginsel door het Gerecht in dat voor het debat in het stadium van de afdoening door het Hof rekening moet worden gehouden met het ter terechtzitting bij het Gerecht aangevoerde en in de hogere voorziening opnieuw aangevoerde argument dat het<?PAGE NO="31"?> litigieuze besluit en de bijbehorende bijlage zijn opgenomen in ARES, en daarnaast met de in het kader van de hogere voorziening aangevoerde stukken (nieuwe versies van de drie tijdens de schriftelijke behandeling bij het Gerecht overgelegde stukken en een nieuw stuk)?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0168"><NO.P>168.</NO.P><TXT>Artikel 85 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, zoals uitgelegd door de rechtspraak<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190305">5 maart 2019</DATE>, <NAME.CASE>Pethke/EUIPO</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑169/17</NO.CASE>, niet gepubliceerd, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:135">EU:T:2019:135</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, is van toepassing op de overlegging van nieuwe stukken ter ondersteuning van een hogere voorziening waarin – zoals in casu – wordt aangevoerd dat het beginsel van hoor en wederhoor is geschonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0169"><NO.P>169.</NO.P><TXT>Bij het Hof zijn nieuwe versies van het litigieuze besluit, van de bijbehorende bijlage en van de routing slip, alsook een nieuw stuk bestaande in een schermafdruk van ARES overgelegd, die in het kader van afdoening door het Hof van het geding kunnen worden onderzocht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0170"><NO.P>170.</NO.P><TXT>Uit het onderzoek van de schermafdruk van ARES vloeit voort dat op <DATE ISO="20170411">11 april 2017</DATE> een bestand in pdf-formaat met het nummer van het litigieuze besluit en een bestand in Excel-formaat onder de benaming <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>bijlage I […]<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> in het systeem zijn ingevoerd, waarna op <DATE ISO="20170512">12 mei 2017</DATE> een handtekening van de voorzitter van de GAR wordt aangegeven, hetgeen op <DATE ISO="20170613">13 juni 2017</DATE> is uitgemond in registratie en een ARES-nummer. Dat ARES-nummer en de datum van <DATE ISO="20170613">13 juni 2017</DATE> staan vermeld op de bij het Hof overgelegde nieuwe versies van het litigieuze besluit en de bijbehorende bijlage.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0171"><NO.P>171.</NO.P><TXT>Ofschoon die elementen voor het eerst een verband leggen tussen het bestand van de bijlage bij het litigieuze besluit en het bestand van dat besluit, dient erop te worden gewezen dat een handtekening van de voorzitter van de GAR pas is aangegeven op <DATE ISO="20170512">12 mei 2017</DATE>, het moment waarop het dossier in ARES zou zijn afgerond, terwijl de routing slip met de hand is ondertekend op <DATE ISO="20170411">11 april 2017</DATE>, en daarnaast dat de registratie met de toewijzing van een ARES-nummer pas op <DATE ISO="20170613">13 juni 2017</DATE> heeft plaatsgevonden, dus telkens na de kennisgeving aan de nationale afwikkelingsautoriteiten en de instellingen die bijdragen betalen. Aldus is het bewijs van het onlosmakelijke verband tussen die bijlage en genoemd besluit pas twee maanden na vaststelling van het litigieuze besluit geleverd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0172"><NO.P>172.</NO.P><TXT>Die vertraging is mijns inziens in het bijzonder problematisch omdat het bestand van de bijlage bij het litigieuze besluit in een bestandsformaat is opgemaakt dat, anders dan een tekst waarvan eventuele anomalieën uit de lezing ervan blijken, gemakkelijk kan worden gewijzigd zonder dat dit kan worden opgespoord. Bovendien is dat bestand niet voorzien van een tijdstempel, ofschoon uit de antwoorden op de door het Gerecht gelaste maatregelen van instructie blijkt dat naar de bestuursvergadering van de GAR twee versies van het document zijn verzonden. Aldus levert zowel het voor het bestand gekozen formaat als de late registratie problemen op met betrekking tot de rechtszekerheid en authenticatie van de inhoud van die bijlage.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0173"><NO.P>173.</NO.P><TXT>Gelet op het besluitvormingsproces (elektronische stemming op afstand) en het feit dat geen kennis is gegeven van de bijlage bij het litigieuze besluit aan de instellingen die bijdragen betalen, dient mijns inziens meer rechtszekerheid te worden geëist en volstaat de wijze waarop in de betrokken zaak is gehandeld niet om de authenticatie van die bijlage vast te stellen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0174"><NO.P>174.</NO.P><TXT>Derhalve ben ik van mening dat het litigieuze besluit, voor zover het betrekking heeft op LBBW, uit dien hoofde nietig moet worden verklaard.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="32"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0175"><NO.P>175.</NO.P><TXT>Wat de motivering van het litigieuze besluit betreft, is wegens de niet-vervulling van de in punt 156 van deze conclusie gespecificeerde transparantievoorwaarden betreffende de optelsommen van de cijfers en de met de risicopools overeenkomende minimum‑ en maximumgrenzen, mijns inziens niet voldaan aan de motiveringsplicht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0176"><NO.P>176.</NO.P><TXT>Op grond van die schending van artikel 296 VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest dient het litigieuze besluit, voor zover het betrekking heeft op LBBW, nietig te worden verklaard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0177"><NO.P>177.</NO.P><TXT>Wat de tegen een aantal bepalingen van gedelegeerde verordening 2015/63 opgeworpen exceptie van onwettigheid betreft, volgt uit de overwegingen in de punten 137 tot en met 163 van deze conclusie dat zij dient te worden afgewezen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0178"><NO.P>178.</NO.P><TXT>Aangezien ik tot de slotsom kom dat het litigieuze besluit nietig moet worden verklaard, behoeven de andere bij het Gerecht aangevoerde grieven niet te worden onderzocht.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VIII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Handhaving van de rechtsgevolgen van het litigieuze besluit</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0179"><NO.P>179.</NO.P><TXT>Indien het Hof het litigieuze besluit, voor zover het betrekking heeft op LBBW, nietig verklaart, dient erop te worden gewezen dat overeenkomstig artikel 264, tweede alinea, VWEU het Hof, zo het dit nodig oordeelt, kan bepalen welke gevolgen van de vernietigde handeling als definitief moeten worden beschouwd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0180"><NO.P>180.</NO.P><TXT>In casu is uit de procedure van hogere voorziening weliswaar gebleken dat het litigieuze besluit in strijd met wezenlijke vormvoorschriften is vastgesteld, maar zij heeft evenwel geen enkele fout aan het licht gebracht waardoor die handeling in strijd zou zijn met gedelegeerde verordening 2015/63.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0181"><NO.P>181.</NO.P><TXT>Door het litigieuze besluit nietig te verklaren, zonder de gevolgen ervan tot aan de vervanging door een nieuw besluit te handhaven, zou derhalve niet alleen die uitvoering worden ondermijnd, maar eveneens de rechtszekerheid worden aangetast.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0182"><NO.P>182.</NO.P><TXT>In die omstandigheden geef ik het Hof in overweging te verklaren dat de gevolgen van het litigieuze besluit moeten worden gehandhaafd tot aan de inwerkingtreding, uiterlijk binnen een termijn van zes maanden vanaf de dag van het arrest in de onderhavige zaak, van een nieuw besluit dat ter vervanging ervan wordt vastgesteld.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IX.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Kosten</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0183"><NO.P>183.</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0184"><NO.P>184.</NO.P><TXT>Aangezien de GAR in het ongelijk is gesteld, moet hij overeenkomstig de vordering van LBBW worden verwezen in zijn eigen kosten betreffende de procedure bij het Gerecht en de procedures bij het Hof, alsook in de desbetreffende kosten van LBBW.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="33"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0185"><NO.P>185.</NO.P><TXT>Overeenkomstig artikel 140, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, dragen de lidstaten en de instellingen die in het geding hebben geïntervenieerd, hun eigen kosten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0186"><NO.P>186.</NO.P><TXT>Derhalve zullen de Fédération bancaire française, het Koninkrijk Spanje en de Commissie, in hun hoedanigheid van interveniënten in de gedingen, hun eigen kosten van de procedure bij het Hof in de twee hogere voorzieningen dragen, en zal de Commissie in die hoedanigheid ook haar eigen kosten van de procedure bij het Gerecht dragen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">X.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0187"><NO.P>187.</NO.P><TXT>Gelet op de voorgaande overwegingen, geef ik het Hof in overweging:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200923">23 september 2020</DATE>, <NAME.CASE>Landesbank Baden-Württemberg/GAR</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑411/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:435">EU:T:2020:435</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), te vernietigen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>het besluit van de bestuursvergadering van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) van <DATE ISO="20170411">11 april 2017</DATE> over de berekening van de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds te betalen bijdragen voor het jaar 2017 (SRB/ES/SRF/2017/05), nietig te verklaren voor zover het betrekking heeft op Landesbank Baden-Württemberg;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>te verklaren dat de gevolgen van besluit SRB/ES/SRF/2017/05, voor zover dit besluit betrekking heeft op Landesbank Baden-Württemberg, gehandhaafd blijven tot aan de inwerkingtreding, uiterlijk binnen een termijn van zes maanden vanaf de dag van uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak, van een nieuw besluit dat ter vervanging ervan wordt vastgesteld;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>te verklaren dat de GAR, naast zijn eigen kosten bij het Gerecht en het Hof, de kosten van Landesbank Baden-Württemberg bij het Gerecht en het Hof zal dragen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>te verklaren dat de Fédération bancaire française, het Koninkrijk Spanje en de Europese Commissie, in hun hoedanigheid van interveniënten in de gedingen, hun eigen kosten bij het Hof zullen dragen en dat de Commissie daarnaast haar eigen kosten bij het Gerecht zal dragen.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>