<TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της εφαρμογής του άρθρου 10, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού</HT></HT></TXT></NP></TI>18Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι κακώς το τμήμα προσφυγών εφάρμοσε την προβλεπόμενη στο άρθρο 116 του βασικού κανονισμού παρέκκλιση περί εξαετούς περιόδου χάριτος στις εμπορικές δραστηριότητες στο εσωτερικό της Ένωσης χωρίς να λάβει προηγουμένως υπόψη τις διατάξεις του άρθρου 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού· κατά το άρθρο 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, η παρέκκλιση που θεσπίζεται στο άρθρο 116 του βασικού κανονισμού θα μπορούσε να εφαρμοστεί μόνον εφόσον ο δημιουργός διατηρεί το αποκλειστικό δικαίωμα διάθεσης αυτών και άλλων συστατικών της ποικιλίας και δεν έχει γίνει περαιτέρω διάθεση, πράγμα που θα πρέπει να αποδειχθεί από τον ίδιο τον δημιουργό.19Το ΚΓΦΠ, υποστηριζόμενο από την παρεμβαίνουσα, αμφισβητεί την ορθότητα της επιχειρηματολογίας αυτής.20Υπενθυμίζεται, καταρχάς, ότι το άρθρο 6 του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι το κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας παρέχεται στις ποικιλίες που είναι διακριτές, ομοιογενείς, σταθερές και νέες. Κατά το άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, το οποίο διέπει το κριτήριο περί νέας ποικιλίας, ο δημιουργός μιας ποικιλίας δικαιούται περίοδο χάριτος κατά τη διάρκεια της οποίας μπορεί να πραγματοποιεί πωλήσεις ή διαθέσεις χωρίς να παύει η ποικιλία να θεωρείται νέα ποικιλία. Η διάρκεια αυτής της περιόδου χάριτος διαφοροποιείται αναλόγως του αν οι πράξεις διάθεσης πραγματοποιούνται εντός ή εκτός της Ένωσης.21Συγκεκριμένα, το άρθρο 10, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:1.Μια ποικιλία θεωρείται νέα εάν, κατά την ημερομηνία της αίτησης, που καθορίζεται δυνάμει του άρθρου 51, συστατικά της ποικιλίας ή συγκομισθέν υλικό της ποικιλίας δεν έχουν πωληθεί ή άλλως διατεθεί σε τρίτους από τον δημιουργό ή με τη συναίνεσή του κατά την έννοια του άρθρου 11, με σκοπό την εκμετάλλευση της ποικιλίας:
- α)πλέον του ενός έτους πριν από την προαναφερόμενη ημερομηνία, εντός του κοινοτικού εδάφους·
- β)πλέον των τεσσάρων ετών ή, σε περίπτωση δέντρων ή αμπέλων, πλέον των έξι ετών πριν από την εν λόγω ημερομηνία, εκτός του κοινοτικού εδάφους.
22Το άρθρο 116, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 10 παράγραφος 1 στοιχείο α) και με την επιφύλαξη του άρθρου 10 παράγραφοι 2 και 3, μια ποικιλία θεωρείται νέα και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες συστατικά της ποικιλίας ή συγκομισθέν υλικό της, δεν έχουν πωληθεί ή κατ’ άλλο τρόπο διατεθεί σε τρίτους, από το δημιουργό της ποικιλίας ή με τη συγκατάθεσή του, εντός του εδάφους της Κοινότητας, με σκοπό την εκμετάλλευση της ποικιλίας, νωρίτερα από τέσσερα έτη, και όταν πρόκειται για άμπελο ή είδη δένδρων, νωρίτερα από έξι έτη, πριν από την έναρξη της ισχύος του παρόντος κανονισμού, εφόσον η αίτηση υποβάλλεται εντός έτους από την εν λόγω ημερομηνία.
23Το άρθρο 118 του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:1.Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την ημέρα της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.2.Τα άρθρα 1, 2, 3, 5, έως 29 και 49 έως 106 εφαρμόζονται από τις 27 Απριλίου 1995 […].
24Συνεπώς, η ημερομηνία που λαμβάνεται υπόψη για τη συνδυασμένη εφαρμογή του άρθρου 10 και του άρθρου 116 του βασικού κανονισμού είναι η 1η Σεπτεμβρίου 1994, ημερομηνία δημοσίευσης του βασικού κανονισμού στην Επίσημη Εφημερίδα.25Το άρθρο 116 του βασικού κανονισμού έχει ως αποτέλεσμα η διάρκεια της προβλεπόμενης στο άρθρο 10, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, περιόδου χάριτος του ενός έτους πριν από την υποβολή της αίτησης να παρατείνεται σε τέσσερα έτη –ή και έξι έτη στην περίπτωση των δέντρων– πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του βασικού κανονισμού. Κατά συνέπεια, η ημερομηνία που έπρεπε να ληφθεί υπόψη εν προκειμένω για τις πωλήσεις και τις διαθέσεις εντός του εδάφους της Ένωσης ήταν η 1η Σεπτεμβρίου 1988.26Όσον αφορά την περίοδο χάριτος για τις πωλήσεις και τις διαθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί εκτός του εδάφους της Ένωσης, κατ’ άρθρο 10 παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η διάταξη αυτή δεν θίγεται από το άρθρο 116 του εν λόγω κανονισμού.27Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, ο φορέας τον οποίο διαδέχθηκε η παρεμβαίνουσα υπέβαλε αίτηση για κοινοτικό δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας στις 29 Αυγούστου 1995.28Επομένως, η αίτηση αυτή κατατέθηκε εντός του διαστήματος του ενός έτους από τη θέση σε ισχύ του βασικού κανονισμού.29Ως εκ τούτου, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε, στα σημεία II B 2 και 3 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι εν προκειμένω ίσχυαν δύο περίοδοι χάριτος και συγκεκριμένα, πρώτον, για τις πωλήσεις και τις διαθέσεις εντός του εδάφους της Ένωσης, περίοδος χάριτος έξι ετών πριν από τη θέση σε ισχύ του βασικού κανονισμού, και, δεύτερον, για τις πωλήσεις και τις διαθέσεις εκτός του εδάφους αυτού, περίοδος έξι ετών πριν από την υποβολή της αίτησης.30Το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, στο σημείο II B 4 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι δεν προσκομίσθηκε κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι είχαν πραγματοποιηθεί πωλήσεις ή διαθέσεις εντός του εδάφους της Ένωσης, από τον δημιουργό ή με τη συγκατάθεσή του, σε χρόνο απώτερο των έξι ετών πριν από τη θέση σε ισχύ του βασικού κανονισμού. Συγκεκριμένα, από τη δικογραφία προκύπτει ότι εντός της Ένωσης η πρώτη διάθεση της ποικιλίας μηλιών Cripps Pink στο εμπόριο έγινε το 1992 στο Ηνωμένο Βασίλειο.31Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών δεν έσφαλε με το να περιοριστεί, όπως προκύπτει από το σημείο ΙΙ Β 4 της προσβαλλόμενης απόφασης, στο να εξετάσει την επιρροή που ασκούν οι αποδείξεις που προσκομίσθηκαν από την προσφεύγουσα, υπό το πρίσμα του άρθρου 10, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, επί του ζητήματος αν τα συστατικά της ποικιλίας ή συγκομισθέν υλικό πωλήθηκαν ή διαβιβάστηκαν με άλλον τρόπο σε τρίτους από τον δημιουργό ή με τη συγκατάθεσή του, κατά την έννοια του άρθρου 11 του εν λόγω κανονισμού, με σκοπό την εκμετάλλευση της ποικιλίας, εκτός του εδάφους της Ένωσης, πριν από τις 29 Αυγούστου 1989.32Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το τμήμα προσφυγών μπορούσε να εφαρμόσει περίοδο χάριτος μόνον αφού προηγουμένως εξετάσει αν ο δημιουργός είχε διατηρήσει το αποκλειστικό δικαίωμα διάθεσης, κατά την έννοια του άρθρου 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού.33Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:2.Η διάθεση συστατικών ποικιλίας σε επίσημο φορέα για προβλεπόμενους από το νόμο λόγους, ή σε άλλους βάσει συμβάσεως ή άλλης έννομης σχέσης απλώς για παραγωγή, αναπαραγωγή, πολλαπλασιασμό, επεξεργασία ή αποθήκευση, δεν θεωρείται ως διάθεση σε τρίτους κατά την έννοια της παραγράφου 1, εφόσον ο δημιουργός διατηρεί το αποκλειστικό δικαίωμα διάθεσης αυτών και άλλων συστατικών της ποικιλίας και δεν έχει γίνει περαιτέρω διάθεση. Ωστόσο, αυτή η διάθεση συστατικών ποικιλίας θεωρείται διάθεση κατά την έννοια της παραγράφου 1, αν τα εν λόγω συστατικά ποικιλίας έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για την παραγωγή υβριδικής ποικιλίας και αν υπάρχει διάθεση συστατικών ποικιλίας ή συγκομισθέντος υλικού της υβριδικής ποικιλίας.Παρομοίως, η διάθεση συστατικών ποικιλίας από μια εταιρεία ή μια επιχείρηση, κατά την έννοια του άρθρου 58 παράγραφος 2 της συνθήκης, σε άλλη εταιρεία ή επιχείρηση αυτού του είδους, δεν θεωρείται διάθεση σε τρίτους, εάν μία από αυτές ανήκει εξ ολοκλήρου στην άλλη ή αν και οι δύο ανήκουν εξ ολοκλήρου σε μία τρίτη εταιρεία ή επιχείρηση αυτού του είδους, και εφόσον δεν επακολουθεί περαιτέρω διάθεση. Η διάταξη αυτή δεν ισχύει όταν πρόκειται για συνεταιρισμούς.
34Συνεπώς, η διάταξη αυτή διευκρινίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ορισμένες νομικές καταστάσεις εμπίπτουν ή δεν εμπίπτουν στην έννοια της διάθεσης με σκοπό την εκμετάλλευση της ποικιλίας, κατά την έννοια του άρθρου 10, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Επομένως, σε αντίθεση προς ό,τι φαίνεται να υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δεν πρόκειται για σωρευτικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να μπορεί να θεωρηθεί ότι μια διάθεση δεν στερεί από την ποικιλία την ιδιότητα της νέας ποικιλίας.35Δεδομένου ότι εν προκειμένω δεν συντρέχει καμία από τις περιπτώσεις που μνημονεύονται στο άρθρο 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού και ότι η προσφεύγουσα δεν προέβαλε κανένα επιχείρημα περί του αντιθέτου, ορθώς το τμήμα προσφυγών δεν εφάρμοσε τη διάταξη αυτή. Κατά συνέπεια, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας περί εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 10, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού από το τμήμα προσφυγών πρέπει να απορριφθεί.