<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-402/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015TJ0402</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:107">EU:T:2018:107</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20180301">1.3.2018 r.</DATE> – Sprawa T-402/15[F<HT TYPE="ITALIC">RAGMENTY]</HT></HT></P><P><HT TYPE="SC">Polska/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (siódma izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20180301">1 marca 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: polski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>EFRR</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa przyznania wkładu finansowego na realizację dużego projektu</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006</KEYWORD><KEYWORD>Ocena wkładu dużego projektu w osiągnięcie celów programu operacyjnego</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006</KEYWORD><KEYWORD>Przekroczenie terminu</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑402/15</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Rzeczpospolita Polska</HT>, reprezentowana przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Europejskiej</HT>, reprezentowanej przez B.R. Killmanna i M. Siekierzyńską, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 3228 z dnia <DATE ISO="20150511">11 maja 2015 r.</DATE> dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz dużego projektu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> w ramach osi priorytetowej nr 4 programu operacyjnego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Innowacyjna Gospodarka<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (siódma izba),</P><P>w składzie: V. Tomljenović, prezes, A. Marcoulli (sprawozdawca) i A. Kornezov, sędziowie,</P><P>sekretarz: E. Coulon,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NOTE.ID="E0002"><P>Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną</P></NOTE></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI><STI><P>[...]</P></STI></TITLE></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Pismem złożonym w dniu <DATE ISO="20150722">22 lipca 2015 r.</DATE> w sekretariacie Sądu Rzeczpospolita Polska wniosła niniejszą skargę. Wnosi ona do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20151104">4 listopada 2015 r.</DATE> Komisja złożyła w sekretariacie Sądu odpowiedź na skargę. Komisja wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie skargi jako bezzasadnej;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Rzeczpospolita Polska złożyła replikę w dniu <DATE ISO="20160105">5 stycznia 2016 r.</DATE>, a Komisja – duplikę w dniu <DATE ISO="20160311">11 marca 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Żadna ze stron nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem Sąd (siódma izba) postanowił wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Rzeczpospolita Polska podnosi w uzasadnieniu skargi cztery zarzuty, dotyczące zasadniczo: pierwszy – z jednej strony naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 3 i art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 oraz naruszenia zasady lojalnej współpracy, a z drugiej strony naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, drugi – błędnej oceny stopnia dyfuzji innowacji oraz innowacyjności projektu, trzeci – błędu w ocenie charakteru miejsc pracy utworzonych dzięki projektowi, a czwarty – błędu w ocenie projektu odnośnie do wartości dodanej i efektu zachęty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Należy wskazać, że pierwszy zarzut skargi dotyczy proceduralnych i materialnych zasad oceny projektu, podczas gdy trzy ostatnie zarzuty dotyczą kolejno trzech powodów, w oparciu o które Komisja uznała, że projekt nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG w rozumieniu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, a mianowicie braku dyfuzji innowacji, braku miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji i braku wartości dodanej (zob. pkt 15 powyżej).</TXT><P>Uwagi wstępne w przedmiocie ram prawnych i kontroli Sądu</P><P>[...]</P></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego zasadniczo z jednej strony naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 3 i art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 oraz naruszenia zasady lojalnej współpracy, a z drugiej strony naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Rzeczpospolita Polska twierdzi, że Komisja popełniła dwa podstawowe naruszenia. Z jednej strony przy ocenie projektu Komisja wykroczyła poza kryteria wyboru. Z drugiej strony Komisja naruszyła termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006.</TXT><?PAGE NO="3"?><P>W przedmiocie pierwszej części zarzutu pierwszego, dotyczącej zasadniczo naruszenia kryteriów wyboru</P><P>[...]</P></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiej części zarzutu pierwszego, dotyczącej przekroczenia terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006</HT></P></TI><STI><P>[...]</P></STI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Komisja przyjmuje decyzję możliwie najszybciej, ale nie później niż w terminie trzech miesięcy po złożeniu przez państwo członkowskie […] dużego projektu, pod warunkiem że został on złożony zgodnie z art. 40 [rozporządzenia nr 1083/2006]. Decyzja ta określa aspekt fizyczny, podstawę ustalania poziomu współfinansowania osi priorytetowej oraz roczny harmonogram dla wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>W przypadku gdy Komisja odmawia wniesienia wkładu finansowego funduszy w duży projekt, powiadamia ona państwo członkowskie o powodach tej decyzji w terminie i na warunkach określonych w [art. 41] ust. 2 [tego rozporządzenia]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy ustalić, czy termin określony w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 ma charakter instrukcyjny czy wiążący w świetle brzmienia i systematyki tego przepisu (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050120">20 stycznia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Merck, Sharp &amp; Dohme</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑245/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:41">EU:C:2005:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>W tym względzie należy wskazać, że art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 nie zawiera wskazówek pozwalających na przyznanie przewidzianemu w nim terminowi charakteru czysto instrukcyjnego. Przeciwnie – użycie czasownika <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>przyjmować<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> w formie oznajmującej (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>przyjmuje<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) świadczy o tym, że Komisja jest zobowiązana do zachowania tego terminu, co potwierdza w szczególności wersja angielska tego przepisu, która poprzez użycie wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>shall adopt<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> odnosi się wyraźnie do obowiązku. Użycie sformułowania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>możliwie najszybciej, ale nie później<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> jedynie potwierdza, że przestrzeganie tego terminu nie jest możliwością, lecz obowiązkiem Komisji, który prawodawca chciał podkreślić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Wynika z tego, że termin określony w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, jak wynika zarówno z brzmienia, jak i systematyki tego przepisu, jest terminem wiążącym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy stwierdzić, że w niniejszym wypadku, jak słusznie utrzymuje Rzeczpospolita Polska (zob. pkt 61 powyżej) w świetle rozwoju wydarzeń przypomnianych w pkt 3–14 powyżej, termin trzech miesięcy przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, mający zastosowanie do decyzji odmownej na podstawie art. 41 ust. 3 tego rozporządzenia, został przez Komisję przekroczony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Należy bowiem stwierdzić, że w następstwie wycofania pierwszego wniosku o potwierdzenie, które zakończyło procedurę rozpatrzenia tego wniosku, co się tyczy drugiego wniosku o potwierdzenie, Komisja przede wszystkim potrzebowała blisko jedenastu miesięcy na przekazanie Rzeczypospolitej Polskiej w dniu <DATE ISO="20140624">24 czerwca 2014 r.</DATE> pisma zawierającego jej ocenę tego wniosku, a następnie, w reakcji<?PAGE NO="4"?> na odpowiedź Rzeczypospolitej Polskiej z dnia <DATE ISO="20140828">28 sierpnia 2014 r.</DATE>, potrzebowała około ośmiu i pół miesiąca na formalne wypowiedzenie się w przedmiocie tego wniosku i przyjęcie w dniu <DATE ISO="20150511">11 maja 2015 r.</DATE> zaskarżonej decyzji na podstawie art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności w tych okolicznościach należy ustalić konsekwencje przekroczenia terminu trzech miesięcy przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, a w szczególności zbadać, czy ma ono powodować automatycznie z samego tego powodu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Ponieważ art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 nie zawiera żadnej wskazówki co do konsekwencji przekroczenia przez Komisję przewidzianego w nim terminu trzech miesięcy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału należy rozpatrzyć cele i strukturę tego rozporządzenia, aby ustalić konsekwencje tego przekroczenia (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050120">20 stycznia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Merck, Sharp &amp; Dohme</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑245/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:41">EU:C:2005:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 jest terminem, w jakim Komisja jest zobowiązana odpowiedzieć na wniosek złożony jej przez osoby trzecie, w niniejszym wypadku przez państwo członkowskie. Jedynie w wypadku gdyby brak odpowiedzi w tym terminie powodował uwzględnienie wniosku lub utratę przez Komisję uprawnienia do jego rozpatrzenia, można by automatycznie stwierdzić nieważność odpowiedzi odmownej przyjętej po terminie z samego powodu przekroczenia takiego terminu (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090318">18 marca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Shanghai Excell M &amp; E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑299/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:72">EU:T:2009:72</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0116">116</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Należy zatem zbadać, czy w świetle swoich celów i struktury rozporządzenie nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że przekroczenie wspomnianego terminu powoduje uwzględnienie wniosku lub utratę przez Komisję uprawnienia do jego rozpatrzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Co się tyczy kwestii tego, czy z celów i struktury rozporządzenia nr 1083/2006 wynika, że przekroczenie terminu trzech miesięcy powoduje uwzględnienie złożonego przez państwo członkowskie wniosku o potwierdzenie, należy wskazać, po pierwsze, że treść decyzji uwzględniającej wyklucza taką możliwość.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Z art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 wynika bowiem, że decyzja Komisji uwzględniająca wniosek o potwierdzenie wskazuje między innymi podstawę ustalania poziomu współfinansowania programu operacyjnego (zob. pkt 33 powyżej). Jedynie decyzja Komisji uwzględniająca taki wniosek określa kwotę podstawową, do której ma zastosowanie poziom współfinansowania wynikający z danego programu operacyjnego, a tym samym wysokość wkładu finansowego Unii. W braku decyzji Komisji nie można konkretnie określić wkładu finansowego Unii i w konsekwencji uznać, że został on potwierdzony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Ma to zresztą oparcie w motywie 49 rozporządzenia nr 1083/2006, który mówi, że Komisja powinna mieć możliwość oceny i w danym wypadku zatwierdzenia dużych projektów (zob. pkt 29 powyżej). Wynika z tego, że w wypadku dużych projektów u podstaw rozporządzenia nr 1083/2006 leży założenie, że ich finansowanie przez państwo członkowskie za pomocą zasobów EFRR lub Funduszu Spójności jest uzależnione od zatwierdzenia przez Komisję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Po drugie, należy stwierdzić, że tam, gdzie rozporządzenie nr 1083/2006 zamierzało karać za niezachowanie danego terminu poprzez przyjęcie z mocy prawa, owo rozporządzenie wyraźnie na to wskazywało (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050120">20 stycznia 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Merck, Sharp &amp; Dohme</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑245/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:41">EU:C:2005:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). I tak, na przykład art. 62 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że strategię audytu przedstawianą Komisji przez komitet monitorujący <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>uznaje się za przyjętą<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> w przypadku braku uwag Komisji w terminie trzech miesięcy od jej otrzymania. Podobnie art. 67 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że sprawozdanie końcowe dotyczące programu operacyjnego przekazane przez instytucję zarządzającą Komisji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>uznaje się za przyjęte<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, jeżeli Komisja<?PAGE NO="5"?> nie odpowie w przewidzianym terminie. Tak samo art. 89 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że deklarację zamknięcia przekazaną przez państwo członkowskie Komisji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>uznaje się za przyjętą w braku uwag ze strony Komisji w […] terminie pięciu miesięcy<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>W konsekwencji w ramach rozporządzenia nr 1083/2006, jak wynika z jego celów i struktury, brak odpowiedzi na wniosek o potwierdzenie w terminie przewidzianym w art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia nie powoduje przyjęcia wniosku o potwierdzenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Wniosku tego nie podważają argumenty Rzeczypospolitej Polskiej oparte z jednej strony na orzecznictwie Trybunału dotyczącym terminu na przyjęcie korekty finansowej, a z drugiej strony na nowej procedurze dorozumianego zatwierdzenia przewidzianej w art. 102 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1303/2013.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W tym względzie, choć jak podnosi Rzeczpospolita Polska, w orzecznictwie dotyczącym przewidzianego w art. 99 rozporządzenia nr 1083/2006 uprawnienia Komisji do dokonywania korekt finansowych Trybunał uznał wprawdzie, że przekroczenie przewidzianego w art. 100 ust. 5 tego rozporządzenia terminu na dokonanie takich korekt stanowiło naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, które podlega uwzględnieniu przez sąd Unii z urzędu i powoduje stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej po terminie (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hiszpania/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑192/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2156">EU:C:2014:2156</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0103">103</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0104">104</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160921">21 września 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑140/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:708">EU:C:2016:708</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0118">118</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), to orzecznictwo to nie może jednak znaleźć zastosowania w niniejszym wypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Orzecznictwo przywołane w pkt 81 powyżej ma bowiem za przedmiot termin o innym charakterze niż termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Przede wszystkim w ramach oceny dużych projektów termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 jest terminem, w którym Komisja jest zobowiązana odpowiedzieć na wniosek o współfinansowanie złożony jej przez państwo członkowskie, natomiast w ramach procedury korekty finansowej termin przewidziany w art. 100 ust. 5 tego samego rozporządzenia jest terminem, w którym Komisja jest zobowiązana przyjąć z własnej inicjatywy decyzję uchylającą całość lub część udziału finansowego Unii w programie operacyjnym. Tym samym zasadniczo pierwszy jest terminem na przyznanie wkładu finansowego, podczas gdy drugi jest terminem na uchylenie już przyznanego wkładu finansowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Następnie w ramach oceny dużych projektów w braku przyjętej w terminie decyzji co do wniosku o potwierdzenie i jakiegokolwiek przepisu przewidującego konsekwencje takiego braku decyzji wniosek o potwierdzenie pozostaje bez odpowiedzi i nie może być uważany za przyjęty (zob. pkt 75–79 powyżej). Natomiast w zakresie korekt finansowych w braku decyzji w przewidzianym na to terminie państwo członkowskie zachowuje wkład funduszy, który już został mu przyznany. Tym samym w braku przyjętej w terminie decyzji dotyczącej korekty finansowej, jak wynika z orzecznictwa przywołanego w pkt 81 powyżej, Komisja nie może zastosować korekty finansowej, a państwo członkowskie nie podlega zastosowaniu takiej korekty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>W końcu, wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, z orzecznictwa przywołanego w pkt 81 powyżej nie wynika, by Trybunał wypowiedział się w ten sposób, że terminy przewidziane w art. 100 ust. 5 i w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 mają ten sam charakter. Z orzecznictwa tego wynika natomiast, że Trybunał zbadał jedynie termin wyznaczony na przyjęcie decyzji dotyczącej korekty finansowej i że odniósł się wyraźnie do charakteru takiej decyzji (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140904">4 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hiszpania/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑192/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2156">EU:C:2014:2156</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0102">102</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160921">21 września 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑140/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:708">EU:C:2016:708</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Co się tyczy drugiego argumentu, należy zauważyć, że rozporządzenie nr 1303/2013 nie ma zastosowania w niniejszym wypadku, gdyż jego art. 152 ust. 1 stanowi, że rozporządzenie nr 1083/2006 ma nadal zastosowanie do pomocy lub operacji, w tym programów operacyjnych i dużych projektów, zatwierdzonych przez Komisję na podstawie tego rozporządzenia, a jego art. 152 ust. 2 dodaje, że wnioski o pomoc złożone lub zatwierdzone na podstawie rozporządzenia nr 1083/2006 zachowują ważność. Zresztą należy zaznaczyć, że art. 102 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1303/2013 przewiduje procedurę dorozumianego zatwierdzenia jedynie wtedy, gdy do wniosku złożonego przez państwo członkowskie dołączona jest ocena jakości przeprowadzona przez niezależnych ekspertów zgodnie z art. 101 akapit trzeci tego rozporządzenia. Procedura ta nie ma odpowiednika w systemie przewidzianym w art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006, co potwierdza wniosek, że w ramach tego ostatniego rozporządzenia milczenie Komisji w terminie trzech miesięcy nie może być interpretowane jako dorozumiane potwierdzenie wkładu finansowego na duży projekt. Poza tym jest bezsporne, że w niniejszym wypadku projekt nie został złożony na podstawie art. 102 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013, w związku z czym procedura dorozumianego zatwierdzenia przewidziana w tym przepisie nie może mieć zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Co się tyczy kwestii, czy z celów i struktury rozporządzenia nr 1083/2006 wynika, że przekroczenie terminu trzech miesięcy powoduje utratę uprawnienia Komisji do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie złożonego przez państwo członkowskie, po pierwsze, należy zauważyć, że gdyby Komisja musiała odstąpić od kontynuowania rozpatrywania wniosku o potwierdzenie, jeżeli przekroczyłaby termin trzech miesięcy, ostatecznie szkodziłoby to celowi początkowego wniosku państwa członkowskiego, a mianowicie uzyskaniu potwierdzenia wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności, i to z powodów, które nie podlegałyby jej kontroli. Podobnie, gdyby Komisja musiała rozpocząć nową procedurę oceny dużego projektu, podlegającą nowemu terminowi trzech miesięcy, w praktyce jedynie pogarszałoby to uchybienie temu terminowi, przesuwając decyzję w przedmiocie wniosku o potwierdzenie na późniejszy czas. Poza tym, zważywszy, że wspomniane przekroczenie nie oznacza przyjęcia wniosku, jak już zaznaczono, ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na to, że została ona przyjęta po terminie, również jedynie pogłębiałoby uchybienie temu terminowi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Po drugie, z art. 78 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006, przypomnianego w pkt 34 powyżej, wynika, że państwo członkowskie może rozpocząć realizację dużego projektu i przedłożyć Komisji związane z nim wydatki, zanim Komisja wyda swą decyzję, a więc niezależnie od terminu przewidzianego na jej wydanie. Państwo członkowskie, które wybiera taką możliwość, czyni to na własne ryzyko, mając na względzie fakt, że Komisja może przyjąć decyzję odmowną co do potwierdzenia wkładu finansowego Unii na duży projekt. W konsekwencji, ponieważ państwo członkowskie nie jest zobowiązane do oczekiwania na decyzję Komisji, aby realizować swoje projekty rozwoju regionalnego, i do zgłaszania Komisji związanych z nim wydatków na wypadek pokrycia ich przez Unię, przekroczenie terminu przewidzianego na przyjęcie takiej decyzji nie pozbawia Komisji uprawnienia do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Po trzecie, z orzecznictwa wynika, że jeżeli, tak jak w niniejszym wypadku, prawodawca nie związał z milczeniem administracji konsekwencji w postaci utraty uprawnienia do przyjęcia decyzji, żadna zasada prawna nie prowadzi od utraty przez administrację kompetencji do udzielenia odpowiedzi na wniosek, nawet po wyznaczonym na to terminie (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100119">19 stycznia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Co‑Frutta/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑355/04 i T‑446/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:15">EU:T:2010:15</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>W konsekwencji w ramach rozporządzenia nr 1083/2006, jak wynika z jego celów i struktury, brak odpowiedzi na wniosek o potwierdzenie w terminie przewidzianym w art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia nie powoduje utraty przez Komisję uprawnienia do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że rozporządzenia nr 1083/2006 nie można interpretować w ten sposób, że każde przekroczenie terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia powoduje automatycznie z samego tego powodu stwierdzenie nieważności decyzji odmownej przyjętej po terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>W czwartej kolejności należy zbadać, czy stwierdzone w niniejszym wypadku przekroczenie terminu trzech miesięcy ma powodować stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że niedochowanie terminu, takiego jak termin ustanowiony w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, może prowadzić do stwierdzenia nieważności aktu przyjętego na zakończenie postępowania tylko wtedy, gdy istnieje możliwość, że z powodu tej nieprawidłowości postępowanie to mogło doprowadzić do innego wyniku. O ile osoba, która powołuje się na taką nieprawidłowość, nie jest zobowiązana do wykazania, że w razie braku owej nieprawidłowości dany akt miałby treść korzystniejszą dla jej interesów, o tyle powinna ona wykazać w konkretny sposób, że taka hipoteza nie jest w pełni wykluczona (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160204">4 lutego 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>C &amp; J Clark International i Puma</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑659/13 i C‑34/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:74">EU:C:2016:74</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0140">140</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150612">12 czerwca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Health Food Manufacturers’ Association i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑296/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:375">EU:T:2015:375</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>W niniejszym wypadku Rzeczpospolita Polska nie zdołała wykazać konkretnie, ani nawet nie podnosiła, że postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do innego wyniku, gdyby zostało zakończone w terminie trzech miesięcy przewidzianym w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006. Ponieważ Rzeczpospolita Polska nie zdołała wykazać, że w braku przekroczenia tego terminu procedura oceny projektu mogła mieć inny wynik, przekroczenie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Mimo tego, ponieważ Komisja naruszyła art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, rozpatrując sprawę po terminie trzech miesięcy, należy przypomnieć, że przed Sądem można dochodzić w trybie skargi odszkodowawczej naprawienia ewentualnej szkody spowodowanej niedochowaniem terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 na rozpatrzenie wniosku o potwierdzenie (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100119">19 stycznia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Co‑Frutta/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑355/04 i T‑446/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:15">EU:T:2010:15</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), o ile spełnione są wszystkie przesłanki, od których zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE zależy powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii i wykonanie uprawnienia do naprawienia poniesionej szkody (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080909">9 września 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>FIAMM i in./Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑120/06 P i C‑121/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:476">EU:C:2008:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0106">106</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że druga część zarzutu pierwszego, dotycząca naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, nie jest zasadna i należy ją oddalić.</TXT><P>[...]</P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (siódma izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><?PAGE NO="8"?><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Tomljenović</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Marcoulli</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kornezov</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20180301">1 marca 2018 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Sekretarz</P><P>E. Coulon</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Prezes</P><P>S. Gervasoni</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>