<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-705/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0705</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:181">EU:C:2022:181</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Kokott – Υπόθεση C‑705/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Fossil (Gibraltar)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεισ τησ Γενικησ Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>της <DATE ISO="20220310">10ης Μαρτίου 2022</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑705/20</HT></P><P>Fossil (Gibraltar) Limited</P><P>κατά</P><P>Commissioner of Income Tax</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Income Tax Tribunal of Gibraltar (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου του Γιβραλτάρ, αρμόδιου για την εκδίκαση διαφορών περί φόρου εισοδήματος, Ηνωμένο Βασίλειο) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Κρατική ενίσχυση</KEYWORD><KEYWORD>Κρατική ενίσχυση υπό μορφή μη φορολόγησης των παθητικών τόκων και των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης</KEYWORD><KEYWORD>Απόφαση (ΕΕ) 2019/700</KEYWORD><KEYWORD>Εθνική διάταξη που δεν αποτέλεσε αντικείμενο της έρευνας της Επιτροπής σχετικά με κρατικές ενισχύσεις</KEYWORD><KEYWORD>Καταστρατήγηση των διατάξεων της αποφάσεως της Επιτροπής περί κρατικών ενισχύσεων</KEYWORD><KEYWORD>Συμψηφισμός του φόρου που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή για την αποφυγή της διπλής φορολογίας ως απαγορευμένη κρατική ενίσχυση</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Υπόβαθρο της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως αποτελεί απόφαση της Επιτροπής με την οποία χαρακτηρίσθηκε ως κρατική ενίσχυση η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>φορολογική απαλλαγή του εισοδήματος από παθητικούς τόκους και δικαιώματα εκμετάλλευσης<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> στη φορολογική νομοθεσία του Γιβραλτάρ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Απόφαση (ΕΕ) 2019/700 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.34914 (2013/C) που έθεσε σε εφαρμογή το Ηνωμένο Βασίλειο όσον αφορά το καθεστώς φόρου εισοδήματος εταιρειών του Γιβραλτάρ, κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2018) 7848 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" PAGE.FIRST="151" DATE.PUB="2019">EE 2019, L 119, σ. 151</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Η απόφαση αυτή υπόκειται, επί του παρόντος, σε έλεγχο ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατόπιν προσφυγής που άσκησε άλλη επιχείρηση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Η υπόθεση η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T‑508/19.</P></NOTE>. Κατ’ ουσίαν, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά το πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως αυτής. Ταυτόχρονα, ωστόσο, καταδεικνύει την υφιστάμενη αβεβαιότητα ως προς την αντιμετώπιση της εθνικής φορολογικής νομοθεσίας σε σχέση με τους κανόνες της Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η αβεβαιότητα ως προς το πότε μια φορολογική διάταξη συνιστά απαγορευμένη ενίσχυση ήταν προφανώς τόσο μεγάλη στο Γιβραλτάρ ώστε η τοπική φορολογική αρχή, πριν από την εφαρμογή της εθνικής φορολογικής νομοθεσίας, ζήτησε από την Επιτροπή να πληροφορηθεί αν<?PAGE NO="2"?> μπορούσε να εφαρμοσθεί η επίμαχη φορολογική διάταξη. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η διάταξη αυτή δεν αποτέλεσε αντικείμενο της προαναφερθείσας αποφάσεως περί κρατικών ενισχύσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Παραδόξως, η επίμαχη ρύθμιση αποτελεί ένα είδος συμψηφισμού φόρου που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή με εισόδημα το οποίο φορολογείται επίσης στο Γιβραλτάρ. Πρόκειται για τεχνική που είναι απολύτως συνήθης στο διεθνές φορολογικό δίκαιο για την αποφυγή της διπλής φορολογίας. Ωστόσο, δεδομένου ότι η Επιτροπή απάντησε στο αίτημα της φορολογικής αρχής ότι η απόφασή της αντιτίθεται στον συμψηφισμό φόρου, η τελευταία αρνήθηκε να εφαρμόσει τη ρύθμιση υπέρ του υποκείμενου στον φόρο. Αυτό είχε, με τη σειρά του, ως αποτέλεσμα την άσκηση προσφυγής εκ μέρους του υποκείμενου στον φόρο, ο οποίος θεωρεί ότι ο εθνικός φορολογικός νόμος ισχύει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση αίτηση παρέχει εκ νέου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Πιο πρόσφατα, ο φόρος εισοδήματος, με προοδευτικά κλιμάκια, επί του κύκλου εργασιών που επιβλήθηκε από την Πολωνία και την Ουγγαρία αποτέλεσαν αντικείμενο της νομολογίας του Δικαστηρίου – πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποφανθεί σχετικά με την εξέταση εθνικών φορολογικών νόμων γενικής ισχύος την οποία διενήργησε η Επιτροπή δυνάμει των διατάξεων περί ελέγχου κρατικών ενισχύσεων και με τις επιπτώσεις τους για τον υποκείμενο στον φόρο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το νομικό πλαίσιο προκύπτει από το άρθρο 108 ΣΛΕΕ και τον κανονισμό (ΕΕ) 2015/1589 περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20150713">13ης Ιουλίου 2015</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="248" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2015">ΕΕ 2015, L 248, σ. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η αιτιολογική σκέψη 25 του κανονισμού 2015/1589 έχει ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Στις περιπτώσεις παράνομων ενισχύσεων που δεν είναι συμβιβάσιμες με την εσωτερική αγορά, θα πρέπει να αποκαθίσταται αποτελεσματικός ανταγωνισμός. Για τον σκοπό αυτό, είναι αναγκαίο να ανακτάται αμελλητί η ενίσχυση, περιλαμβανομένων και των τόκων. Είναι σκόπιμο η ανάκτηση να πραγματοποιείται σύμφωνα με τις διαδικασίες της εθνικής νομοθεσίας. Η εφαρμογή των διαδικασιών αυτών δεν θα πρέπει να εμποδίζει την αποκατάσταση αποτελεσματικού ανταγωνισμού, εμποδίζοντας την άμεση και αποτελεσματική εκτέλεση της απόφασης της Επιτροπής. Για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος, τα κράτη μέλη θα πρέπει να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα που να διασφαλίζουν την αποτελεσματικότητα της απόφασης της Επιτροπής.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></P></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 16, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Ανάκτηση της ενίσχυσης<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, ορίζει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Σε περίπτωση αρνητικής απόφασης για υπόθεση παράνομων ενισχύσεων, η Επιτροπή αποφασίζει την εκ μέρους του οικείου κράτους μέλους λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την ανάκτηση της ενίσχυσης από τον δικαιούχο (<QUOT.START CODE="201C" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>απόφαση ανάκτησης<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>). Η Επιτροπή δεν απαιτεί ανάκτηση της ενίσχυσης εάν αυτό αντίκειται σε κάποια γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το καθεστώς και το δίκαιο του Γιβραλτάρ</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το Γιβραλτάρ παραχωρήθηκε από τον Βασιλέα της Ισπανίας στο Βρετανικό Στέμμα με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης, η οποία συνήφθη μεταξύ του πρώτου και της Βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας στις <DATE ISO="17130713">13 Ιουλίου 1713</DATE>, στο πλαίσιο των συνθηκών για τον τερματισμό του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. Το Γιβραλτάρ είναι αποικία του Βρετανικού Στέμματος. Δεν ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Από απόψεως διεθνούς δικαίου, το Γιβραλτάρ περιλαμβάνεται στον κατάλογο των μη αυτόνομων περιοχών στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 73 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Από απόψεως δικαίου της Ένωσης, το Γιβραλτάρ είναι ευρωπαϊκό έδαφος στο οποίο εφαρμόζονται κατ’ αρχήν οι διατάξεις των Συνθηκών και για τις εξωτερικές σχέσεις του οποίου υπεύθυνο είναι ένα κράτος μέλος (άρθρο 355, σημείο 3, ΣΛΕΕ).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το σύστημα διακυβέρνησης και διοίκησης του Γιβραλτάρ διέπεται από το Gibraltar Constitution Order 2006 (διάταγμα περί του Συντάγματος του Γιβραλτάρ του 2006), το οποίο τέθηκε σε ισχύ την <DATE ISO="20070101">1η Ιανουαρίου 2007</DATE>. Σύμφωνα με το εν λόγω διάταγμα, η εκτελεστική εξουσία ασκείται από κυβερνήτη διοριζόμενο από τη Βασίλισσα και, όσον αφορά την άσκηση ορισμένων αρμοδιοτήτων για εσωτερικά ζητήματα, από την Her Majesty’s Government of Gibraltar (Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ), ενώ η νομοθετική εξουσία από τη Βασίλισσα και το Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ. Το Γιβραλτάρ έχει ίδια δικαιοδοτικά όργανα. Οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Γιβραλτάρ μπορούν να προσβληθούν ενώπιον του Judicial Committee of the Privy Council (βασιλικού δικαστικού συμβουλίου).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το Γιβραλτάρ, στο πλαίσιο άσκησης της αυτονομίας που του έχει παραχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο, θέσπισε το 2010 νέο νόμο περί φόρου εισοδήματος (Income Tax Act 2010, στο εξής: ITA 2010). Ο νόμος αυτός τέθηκε σε ισχύ την <DATE ISO="20110101">1η Ιανουαρίου 2011</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ο ITA 2010 βασίζεται στο εδαφικό σύστημα φορολόγησης των κερδών που αποκτώνται ή προέρχονται από το Γιβραλτάρ. Στον πίνακα Γ του παραρτήματος 1 του ITA 2010 απαριθμούνται διάφορες κατηγορίες εισοδήματος οι οποίες υπόκεινται σε φόρο. Οι παθητικοί τόκοι και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης δεν περιλαμβανόταν στον εν λόγω πίνακα του νόμου ITA 2010, όπως θεσπίσθηκε αρχικά, και, ως εκ τούτου, δεν συνιστούσαν φορολογητέο εισόδημα. Το 2019, ωστόσο, εισήχθη στον νόμο η αναδρομική φορολόγηση του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης το οποίο αποκτήθηκε το διάστημα από <DATE ISO="20110101">1ης Ιανουαρίου 2011</DATE> έως <DATE ISO="20131231">31 Δεκεμβρίου 2013</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το άρθρο 37 του νόμου αυτού, το οποίο φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Relief in respect of foreign tax paid<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/> (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Έκπτωση του καταβληθέντος στην αλλοδαπή φόρου<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>), προβλέπει μια μορφή συμψηφισμού φόρου για τους υποκείμενους στον φόρο που έχουν καταβάλει, τόσο στο Γιβραλτάρ όσο και σε άλλα κράτη, φόρο εισοδήματος επί των ιδίων κερδών προέλευσης εντός Γιβραλτάρ ή άλλων κρατών. Κατά το άρθρο αυτό, ο υποκείμενος στον φόρο έχει δικαίωμα απαλλαγής για ποσό ίσο προς το ποσό του φόρου που έχει καταβληθεί στην αλλοδαπή και έως του ποσού του καταβλητέου στο Γιβραλτάρ φόρου.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Αφετηρία της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως αποτελεί η διαφορά μεταξύ της Fossil (Gibraltar) Limited (στο εξής: προσφεύγουσας) και της φορολογικής αρχής του Γιβραλτάρ σχετικά με την υποχρέωση καταβολής φόρου στο Γιβραλτάρ βάσει του ΙΤΑ 2010, λαμβανομένου υπόψη του φόρου που έχει ήδη καταβληθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες επί εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα είναι θυγατρική κατά 100 % της Fossil Group Inc, εταιρίας που εδρεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ίδια είναι εταιρία με έδρα το Γιβραλτάρ, η οποία λαμβάνει δικαιώματα εκμετάλλευσης προερχόμενα από την παγκόσμια χρήση ορισμένων σημάτων και άυλων στοιχείων του σχεδιασμού συνδεόμενων με τα σήματα που κατέχει.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Η ένδικη διαφορά ανέκυψε από το γεγονός ότι στις <DATE ISO="20131016">16 Οκτωβρίου 2013</DATE> η Επιτροπή κίνησε επίσημη διαδικασία έρευνας για να εξακριβώσει, μεταξύ άλλων, κατά πόσον η μη φορολόγηση των παθητικών τόκων και των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης στο πλαίσιο του νόμου ΙΤΑ 2010 ευνοούσε ορισμένες επιχειρήσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 της αποφάσεως περί κρατικών ενισχύσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Απόφαση (ΕΕ) 2019/700 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.34914 (2013/C) που έθεσε σε εφαρμογή το Ηνωμένο Βασίλειο όσον αφορά το καθεστώς φόρου εισοδήματος εταιρειών του Γιβραλτάρ· κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2018) 7848 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" PAGE.FIRST="151" DATE.PUB="2019">ΕΕ 2019, L 119, σ. 151</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> που εκδόθηκε κατόπιν της έρευνας αυτής στις <DATE ISO="20191219">19 Δεκεμβρίου 2019</DATE> (στο εξής: απόφαση 2019/700) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>Το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων υπό μορφή φορολογικής απαλλαγής του εισοδήματος από παθητικούς τόκους που εφαρμοζόταν στο Γιβραλτάρ βάσει του νόμου περί φόρου εισοδήματος του 2010 μεταξύ <DATE ISO="20110101">1ης Ιανουαρίου 2011</DATE> και <DATE ISO="20130630">30ής Ιουνίου 2013</DATE> και τέθηκε παράνομα σε ισχύ από το Γιβραλτάρ κατά παράβαση του άρθρου 108 παράγραφος 3 [ΣΛΕΕ] είναι ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 [ΣΛΕΕ].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2)</NO.PARAG><ALINEA>Το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων υπό μορφή φορολογικής απαλλαγής του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης που εφαρμοζόταν στο Γιβραλτάρ βάσει του νόμου περί φόρου εισοδήματος του 2010 μεταξύ <DATE ISO="20110101">1ης Ιανουαρίου 2011</DATE> και <DATE ISO="20131231">31ης Δεκεμβρίου 2013</DATE> και τέθηκε παράνομα σε ισχύ από το Γιβραλτάρ κατά παράβαση του άρθρου 108 παράγραφος 3 [ΣΛΕΕ] είναι ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 [ΣΛΕΕ].<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2019/700 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1) Το Ηνωμένο Βασίλειο ανακτά από τους αποδέκτες τους όλες τις ασυμβίβαστες ενισχύσεις που χορηγήθηκαν βάσει των καθεστώτων ενισχύσεων που αναφέρονται στο άρθρο 1 ή βάσει των φορολογικών αποφάσεων που αναφέρονται στο άρθρο 2.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Στις ακόλουθες αιτιολογικές σκέψεις της αποφάσεως 2019/700 περιγράφεται το υπό εξέταση μέτρο:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>(30)</NO.P><TXT>Ο νόμος ITA 2010 βασίζεται στο εδαφικό σύστημα φορολόγησης, βάσει του οποίου τα κέρδη φορολογούνται μόνον εφόσον το εισόδημα <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>αποκτάται ή προέρχεται από<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> το Γιβραλτάρ. [...]</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="5"?><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(33)</NO.P><TXT>Βάσει του νόμου ITA 2010, όπως θεσπίσθηκε αρχικά, οι παθητικοί τόκοι και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης δεν υπόκειντο σε φόρο [...], ανεξάρτητα από την πηγή του εισοδήματος ή την εφαρμογή της αρχής της εδαφικότητας [υποσημείωση 17: Η συγκεκριμένη κατηγορία εισοδήματος δεν περιλαμβανόταν στον πίνακα Γ του παραρτήματος 1 του ITA 2010, όπως θεσπίστηκε αρχικά.] [...]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αιτιολογεί το επιλεκτικό πλεονέκτημα του μέτρου αυτού ως εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>(82) Στην προκειμένη περίπτωση, το μέτρο αντιβαίνει στη γενική αρχή ότι ο φόρος εισοδήματος των εταιρειών εισπράττεται από όλους τους υποκείμενους στον φόρο που εισπράττουν εισόδημα που προέρχεται από το Γιβραλτάρ ή αποκτάται σε αυτό. Σύμφωνα με την εν λόγω αρχή, το εισόδημα από παθητικούς τόκους και δικαιώματα εκμετάλλευσης θα πρέπει κανονικά να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της φορολογίας, με την επιφύλαξη της εφαρμογής της αρχής της εδαφικότητας. [...]</P><P>(83) Ως εκ τούτου, η απαλλαγή επιφέρει μετριασμό μιας επιβάρυνσης την οποία οι ωφελούμενες επιχειρήσεις θα έπρεπε σε διαφορετική περίπτωση να αναλάβουν. Αυτό δημιουργεί πλεονέκτημα, δεδομένου ότι οι επιχειρήσεις απαλλάσσονται από εγγενές κόστος των οικονομικών τους δραστηριοτήτων και, επομένως, περιέρχονται σε ευνοϊκότερη οικονομική κατάσταση σε σχέση με άλλους φορολογούμενους (με ενεργητικό εισόδημα).<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Οι προβαλλόμενοι δικαιολογητικοί λόγοι απορρίπτονται, μεταξύ άλλων, με το αιτιολογικό ότι:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>(107) Επιπλέον, το επιχείρημα ότι η εφαρμογή της αρχής της εδαφικότητας βασίζεται στην ανάγκη αποφυγής της διπλής φορολογίας είναι αβάσιμο, δεδομένου ότι ο (αλλοδαπός) υπόχρεος πληρωμής φορέας δικαιούται γενικά έκπτωσης των τόκων ή των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης για φορολογικούς σκοπούς [...]. [...] Συνεπώς, λόγω του περιορισμένου κινδύνου διπλής φορολογίας, ένα μέτρο πλήρους και αυτόματης απαλλαγής είναι δυσανάλογο και η αποφυγή της διπλής φορολογίας δεν μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτή αιτιολόγηση.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Επιπλέον, παρέχονται συγκεκριμένες οδηγίες όσον αφορά την ανάκτηση του πλεονεκτήματος:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>(223) Σε περίπτωση παράνομης κρατικής ενίσχυσης φορολογικού χαρακτήρα, το ποσό που πρέπει να ανακτηθεί θα πρέπει να υπολογίζεται συγκρίνοντας το ποσό του φόρου που καταβλήθηκε πραγματικά με εκείνο που έπρεπε να καταβληθεί σε περίπτωση που δεν υφίστατο προτιμησιακή φορολογική μεταχείριση.</P><P>(224) Στην προκειμένη περίπτωση, προκειμένου να καταλήξουν στο ποσό του φόρου που θα έπρεπε να έχει καταβληθεί εάν δεν υφίστατο η προτιμησιακή φορολογική μεταχείριση, οι βρετανικές αρχές θα πρέπει να υπολογίσουν εκ νέου τη φορολογική υποχρέωση των οντοτήτων που ωφελούνται από τα υπό εξέταση μέτρα για κάθε φορολογικό έτος για το οποίο ωφελήθηκαν από τα μέτρα αυτά.</P><P>(225) [...]</P><?PAGE NO="6"?><P>(226) Το ποσό του διαφυγόντος φόρου σε σχέση με συγκεκριμένο φορολογικό έτος θα πρέπει να υπολογιστεί ως εξής:</P><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>πρώτον, οι βρετανικές αρχές θα πρέπει να καθορίσουν το συνολικό κέρδος της σχετικής επιχείρησης για το συγκεκριμένο φορολογικό έτος (περιλαμβανομένου του κέρδους που προήλθε από εισόδημα από δικαιώματα εκμετάλλευσης ή/και παθητικούς τόκους),</P></ITEM><ITEM><P>με βάση το κέρδος αυτό, οι βρετανικές αρχές θα πρέπει να υπολογίσουν τη φορολογητέα βάση της οικείας επιχείρησης για το συγκεκριμένο φορολογικό έτος,</P></ITEM><ITEM><P>η φορολογητέα βάση πρέπει να πολλαπλασιαστεί με τον συντελεστή φόρου εισοδήματος εταιρειών που ισχύει για το εν λόγω φορολογικό έτος,</P></ITEM><ITEM><P>τέλος, οι βρετανικές αρχές θα πρέπει να αφαιρέσουν τον φόρο εισοδήματος εταιρειών που έχει ήδη καταβάλει η επιχείρηση για το συγκεκριμένο φορολογικό έτος (εάν υπάρχει).<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></P></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα δεν συγκαταλέγετο μεταξύ των 165 εταιριών οι οποίες διερευνήθηκαν από την Επιτροπή και απαριθμούνται στο τέλος της αποφάσεως. Είχε, ωστόσο, εισόδημα από δικαιώματα εκμετάλλευσης, το οποίο βάσει του ITA 2010, μέχρι τότε, δεν είχε φορολογηθεί στο Γιβραλτάρ. Το σύνολο του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης που εισέπραξε η προσφεύγουσα δηλώθηκε στις φορολογικές αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών από τον όμιλο της Fossil Group Inc. Στις Ηνωμένες Πολιτείες καταβλήθηκε φόρος επί των εισοδημάτων αυτών με συντελεστή 35 %.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Με τη δημοσίευση του Income Tax (Amendment) Regulations 2019 [(τροποποιητικής) πράξης για τον φόρο εισοδήματος του 2019] θεσπίστηκε, κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως 2019/700, η αναδρομική φορολόγηση του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης, το οποίο αποκτήθηκε το διάστημα από <DATE ISO="20110101">1ης Ιανουαρίου 2011</DATE> έως <DATE ISO="20131231">31 Δεκεμβρίου 2013</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Εξ αυτού προέκυψε αναδρομική φορολογική υποχρέωση για την προσφεύγουσα. Η προσφεύγουσα ζητεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 37 του ITA 2010, να της χορηγηθεί φορολογική απαλλαγή επί του εισοδήματός της από δικαιώματα εκμετάλλευσης για κάθε φόρο καταβληθέντα στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Fossil Group Inc. (συμψηφισμός φόρου). Επομένως, η αναδρομική επιβολή φόρου επί του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης καθίσταται εν μέρει άνευ αντικειμένου στην περίπτωσή της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η φορολογική αρχή, πριν προβεί στον συμψηφισμό του φόρου υπέρ της προσφεύγουσας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 37 του ITA 2010, επικοινώνησε με τη ΓΔ Ανταγωνισμού της Επιτροπής και ζήτησε οδηγίες. Στις <DATE ISO="20200326">26 Μαρτίου 2020</DATE> η ΓΔ Ανταγωνισμού ενημέρωσε εγγράφως τη φορολογική αρχή ότι δεν μπορούσε να λάβει υπόψη της, για τον υπολογισμό του φόρου, τον καταβληθέντα στις Ηνωμένες Πολιτείες φόρο επί του εισοδήματος της προσφεύγουσας από δικαιώματα εκμετάλλευσης. Κατόπιν αυτού, η φορολογική αρχή αρνήθηκε να παράσχει στην προσφεύγουσα δικαίωμα συμψηφισμού του φόρου κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 37 του ΙTA 2010.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως της φορολογικής αρχής. Κατά την προσφεύγουσα, η απόφαση 2019/700 περί κρατικών ενισχύσεων δεν απαγορεύει τον συμψηφισμό φόρου δυνάμει του άρθρου 37 του ΙΤΑ 2010.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το Income Tax Tribunal, Gibraltar (πρωτοβάθμιο δικαστήριο του Γιβραλτάρ, αρμόδιο για την εκδίκαση διαφορών περί φόρου εισοδήματος, Ηνωμένο Βασίλειο), ανέστειλε την ενώπιόν του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο –με διάταξη της <DATE ISO="20201216">16ης Δεκεμβρίου 2020</DATE>, η οποία πρωτοκολλήθηκε στις <DATE ISO="20201221">21 Δεκεμβρίου 2020</DATE>, κατά τη δική του διατύπωση, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>για [...] πρώτη φορά (και, εξαιτίας της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση, και για [...] τελευταία φορά)<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>– στο πλαίσιο της διαδικασίας για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</TXT><P><ALINEA>Πρέπει να θεωρηθεί ότι η απόφαση του Commissioner of Income Tax (Επιτρόπου φόρου εισοδήματος του Γιβραλτάρ) περί χορήγησης φορολογικής απαλλαγής, δυνάμει του ITA 2010, για καταβληθέντα στις Ηνωμένες Πολιτείες φόρο επί του εισοδήματος της προσφεύγουσας από δικαιώματα εκμετάλλευσης συνιστά παράβαση της αποφάσεως (ΕΕ) 2019/700 ή ότι η απόφαση αυτή αντιτίθεται στη λήψη ενός τέτοιου μέτρου για οποιονδήποτε άλλον λόγο;</ALINEA></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Κατά τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα, η φορολογική αρχή του Γιβραλτάρ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλαν γραπτές παρατηρήσεις. Το Δικαστήριο αποφάσισε, δυνάμει του άρθρου 76, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, να μη διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομική εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι παραδεκτή. Η Πράξη περί των όρων προσχωρήσεως του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας και περί των προσαρμογών των Συνθηκών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>ABl. 1972, L 73, σ. 14.</P></NOTE> προβλέπει, ωστόσο, ότι ορισμένα τμήματα της Συνθήκης [ΕΚ] δεν τυγχάνουν εφαρμογής στο Γιβραλτάρ. Ο έλεγχος των κρατικών ενισχύσεων που προβλέπεται στα άρθρα 107 επ. ΣΛΕΕ δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα τμήματα αυτά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Μολονότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε αποχωρήσει από την Ένωση κατά την ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως, το Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 86, παράγραφος 2, της Συμφωνίας αποχώρησης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="029" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="2020">ΕΕ 2020, L 29, σ. 7</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, εξακολουθεί να έχει δικαιοδοσία να εκδίδει προδικαστικές αποφάσεις κατόπιν αιτήσεων που υποβάλλονται έως τη λήξη της μεταβατικής περιόδου (δηλαδή έως τις <DATE ISO="20201231">31 Δεκεμβρίου 2020</DATE>). Αυτό συνέβη εν προκειμένω.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του προδικαστικού ερωτήματος</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να αποσαφηνισθεί το πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως 2019/700 περί κρατικών ενισχύσεων της Επιτροπής. Με την απόφαση αυτή, η Επιτροπή επικρίνει τη μη επιβολή φόρου επί του εισοδήματος από παθητικούς<?PAGE NO="8"?> τόκους και δικαιώματα εκμετάλλευσης στη νομοθεσία του Γιβραλτάρ. Στην απόφαση 2019/700, η Επιτροπή την αποκαλεί φορολογική απαλλαγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Βλ. αιτιολογική σκέψη 2 της αποφάσεως 2019/700 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" PAGE.FIRST="151" DATE.PUB="2019">ΕΕ 2019, L 119, σ. 151</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> ή σιωπηρή απαλλαγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Βλ. αιτιολογική σκέψη 93 της αποφάσεως 2019/700 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" PAGE.FIRST="166" DATE.PUB="2019">ΕΕ 2019, L 119, σ. 166</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μη φορολόγηση ορισμένων κατηγοριών εισοδήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, δεν είναι αναγκαίο να επιλυθεί το ζήτημα κατά πόσον η μη φορολόγηση μεμονωμένων κατηγοριών εισοδήματος πρέπει πράγματι να θεωρηθεί ενίσχυση ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Το ζήτημα αυτό έχει ενδιαφέρον, δεδομένου ότι η νομοθεσία περί φόρου εισοδήματος υπάγεται στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και δεν υπάρχει, τουλάχιστον βάσει του δικαίου της Ένωσης, υποχρέωση επιβολής φόρου εφ’ όλων των πιθανών πηγών φορολογίας και, κατά συνέπεια, εφ’ όλων των πιθανών φορολογητέων εισοδημάτων κ.λπ..</P></NOTE>. Δεν είναι επίσης αναγκαίο να αποσαφηνισθεί εν προκειμένω το ζήτημα κατά πόσον το δίκαιο της Ένωσης μπορεί πράγματι να επιβάλει την αναδρομική φορολόγηση εισοδήματος μη υποκείμενου προηγουμένως, βάσει νόμου, στον φόρο.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Το άρθρο 16, παράγραφος 1, του <HT TYPE="ITALIC">κανονισμού 2015/1589 απαγορεύει την ανάκτηση</HT> ενισχύσεως αν αυτό αντίκειται σε κάποια γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης. Ωστόσο, η αναδρομική φορολόγηση χωρίς νομική βάση όσον αφορά ήδη πραγματοποιηθείσες φορολογητέες πράξεις θα μπορούσε ενδεχομένως να αντίκειται στις γενικές αρχές του κράτους δικαίου (όπως στην αρχή της ασφάλειας δικαίου, στην αρχή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>nulla poena sine lege certa<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>, στην αρχή της νομιμότητας).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Η εξέταση των δύο αυτών ζητημάτων παρέλκει για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν επιδιώκει τη μη φορολόγηση του εισοδήματος αυτού, αλλά τον συμψηφισμό του φόρου που καταβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες επί εισοδήματος από τα εν λόγω δικαιώματα εκμετάλλευσης. Ο συμψηφισμός αυτός προβλέπεται, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 37 του ITA 2010. Συνεπώς, το Γιβραλτάρ επέλεξε τη μέθοδο του συμψηφισμού (σε αντίθεση με τη μέθοδο της απαλλαγής). Οι δύο αυτές μέθοδοι είναι συνήθεις στο διεθνές φορολογικό δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ., ενδεικτικώς, τα αποκαλούμενα άρθρα σχετικά με τη μέθοδο (άρθρα 23A και 23B) στο υπόδειγμα φορολογικής συμβάσεως του ΟΟΣΑ.</P></NOTE> και αποσκοπούν στην αποφυγή της ανεπιθύμητης διπλής φορολογίας. Κατά το αιτούν δικαστήριο, πληρούνται επίσης οι προϋποθέσεις για τον εν λόγω συμψηφισμό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Βεβαίως, με τα δικόγραφά τους, η Επιτροπή και η φορολογική αρχή αμφισβητούν το γεγονός αυτό. Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 267 ΣΛΕΕ θεσπίζει διαδικασία άμεσης συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, κάθε εκτίμηση των επίδικων περιστατικών εμπίπτει στη δικαιοδοσία του εθνικού δικαστηρίου, στο οποίο απόκειται να αξιολογήσει, με γνώμονα τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα όσο και τη λυσιτέλεια των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο, αντιθέτως, είναι αρμόδιο να αποφαίνεται αποκλειστικώς επί της ερμηνείας ή του κύρους νομοθετήματος της Ένωσης βάσει των πραγματικών περιστατικών που του εκθέτει το εθνικό δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Πάγια νομολογία – πρβλ. ενδεικτικώς: απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171025">25ης Οκτωβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Polbud – Wykonawstwo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑106/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:804">EU:C:2017:804</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150616">16ης Ιουνίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Gauweiler κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑62/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:400">EU:C:2015:400</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080911">11ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Eckelkamp κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑11/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:489">EU:C:2008:489</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επομένως, η απάντηση στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί βάσει της παραδοχής ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για συμψηφισμό του φόρου σύμφωνα με το άρθρο 37 του ITA 2010.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Η ρύθμιση του άρθρου 37 δεν αμφισβητήθηκε από την Επιτροπή με την απόφαση 2019/700. Ωστόσο, ο συμψηφισμός του φόρου που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή με τον φόρο που επιβλήθηκε αναδρομικά επί του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης, κατόπιν της τροποποίησης του ITA 2010, καταλήγει σε παρόμοιο αποτέλεσμα. Η προσφεύγουσα δεν υποχρεούται να καταβάλει φόρο επί του εισοδήματος αυτού στο Γιβραλτάρ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Επιτροπή, απαντώντας σε έγγραφο των φορολογικών αρχών, έκρινε ότι o συμψηφισμός αυτός που προβλέπεται στο άρθρο 37 του ITA 2010 εμπίπτει επίσης στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως περί κρατικών ενισχύσεων. Ως εκ τούτου, η φορολογική αρχή κωλύεται πλέον να εφαρμόσει τον ισχύοντα φορολογικό νόμο που έχει εκδοθεί από το Κοινοβούλιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Ωστόσο, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, τα έγγραφα που απευθύνει η Επιτροπή στο κράτος μέλος, μετά την έκδοση της αποφάσεώς της, προς διασφάλιση της εκτελέσεως της εν λόγω αποφάσεως, δεν έχουν δεσμευτική ισχύ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Ρητώς στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Mediaset</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑69/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:71">EU:C:2014:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ειδικότερα, τέτοιου είδους θέσεις τις οποίες λαμβάνει η Επιτροπή δεν περιλαμβάνονται μεταξύ των πράξεων που είναι δυνατό να εκδοθούν βάσει του κανονισμού 2015/1589<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Mediaset</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑69/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:71">EU:C:2014:71</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η (προσβαλλόμενη) απόφαση 2019/700 έχει δεσμευτική ισχύ έως ότου ακυρωθεί από τα δικαστήρια της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, πρέπει, κατ’ αρχάς, να αποσαφηνισθεί το πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως 2019/700 (συναφώς κατωτέρω υπό Γ). Σε περίπτωση που o συμψηφισμός φόρου που προβλέπεται στο άρθρο 37 του ITA 2010 δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της, πρέπει να διευκρινισθεί κατά πόσον η ρύθμιση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά καταστρατήγηση των διατάξεων της εν λόγω αποφάσεως (συναφώς κατωτέρω υπό Δ) ή άλλη απαγορευμένη ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ (συναφώς κατωτέρω υπό Ε).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Γ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του εύρους του πεδίου εφαρμογής της αποφάσεως της Επιτροπής της <DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE> περί κρατικών ενισχύσεων (απόφαση 2019/700)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Επομένως, έχει καθοριστική σημασία να διευκρινισθεί σε τι αναφέρεται η απόφαση 2019/700. Τίθεται το ζήτημα αν στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως αυτής εμπίπτει επίσης ο συμψηφισμός αλλοδαπού φόρου με φορολογική υποχρέωση στο Γιβραλτάρ για ορισμένες κατηγορίες εισοδήματος, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ή μόνον η αδυναμία φορολόγησης (η μη φορολόγηση) του εισοδήματος αυτού, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα. Η πρώτη περίπτωση προϋποθέτει κατ’ ανάγκη την ύπαρξη φορολογικής υποχρέωσης με την οποία θα ήταν δυνατό να συμψηφισθεί άλλη φορολογική υποχρέωση, ενώ η δεύτερη περίπτωση δεν προϋποθέτει κάτι τέτοιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, παράγραφος 2, της αποφάσεως 2019/700 ορίζει ότι το <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>καθεστώς κρατικών ενισχύσεων υπό μορφή φορολογικής απαλλαγής του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> συνιστά απαγορευμένη ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Μολονότι δεν προσδιορίζει επακριβώς τη διάταξη του ITA 2010 που παρέχει το επιλεκτικό πλεονέκτημα, από τις αιτιολογικές σκέψεις προκύπτει –ιδίως από την αιτιολογική σκέψη 33– ότι με τον όρο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>απαλλαγή για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/> νοείται η μη καταχώριση αυτής της κατηγορίας εισοδήματος στον πίνακα C του παραρτήματος 1 του ITA 2010.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Από την αιτιολογική σκέψη 82 προκύπτει σαφώς ότι, κατά την Επιτροπή, το επιλεκτικό πλεονέκτημα συνίσταται στο ότι η μη φορολόγηση αντιβαίνει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>στη γενική αρχή ότι ο φόρος εισοδήματος των εταιρειών εισπράττεται από όλους τους υποκείμενους στον φόρο που εισπράττουν εισόδημα που προέρχεται από το Γιβραλτάρ ή αποκτάται σε αυτό<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>. Σύμφωνα με την Επιτροπή, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>το εισόδημα από παθητικούς τόκους και δικαιώματα εκμετάλλευσης θα πρέπει<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> συνεπώς να φορολογείται. Στην αιτιολογική σκέψη 107, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι για τη μη<?PAGE NO="10"?> φορολόγηση το επιχείρημα της ανάγκης αποφυγής της διπλής φορολογίας είναι αλυσιτελές, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>δεδομένου ότι ο (αλλοδαπός) υπόχρεος πληρωμής φορέας δικαιούται γενικά έκπτωσης των τόκων ή των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης για φορολογικούς σκοπούς<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>. Συνεπώς, λόγω του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>περιορισμένου κινδύνου διπλής φορολογίας<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>ένα μέτρο πλήρους και αυτόματης απαλλαγής είναι δυσανάλογο<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αιτιολόγηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, καθίσταται προφανές ότι, με την απόφαση 2019/700, η Επιτροπή θεωρεί τη μη φορολόγηση ορισμένων κατηγοριών εισοδήματος επιλεκτικό πλεονέκτημα, δεδομένου ότι οι κατηγορίες αυτές εισοδήματος θα έπρεπε στην πραγματικότητα να είχαν φορολογηθεί στο πλαίσιο ενός συνεκτικού φορολογικού συστήματος. Η εξέταση του ζητήματος, κατά πόσον τούτο ισχύει, παρέλκει. Αποφασιστικής σημασίας είναι το γεγονός ότι το περιεχόμενο της αποφάσεως αφορά μόνον τη μη φορολόγηση ορισμένων κατηγοριών εισοδήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, το άρθρο 37 του ITA 2010 αφορά τον συμψηφισμό του φόρου που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή επί εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης με τον φόρο που οφείλεται στο Γιβραλτάρ. Ωστόσο, ο εν λόγω συμψηφισμός προϋποθέτει ότι το εισόδημα υπόκειται σε φόρο στο Γιβραλτάρ, ιδίως επειδή ο συμψηφισμός περιορίζεται στο ύψος του φόρου αυτού. Συναφώς, το άρθρο 37 του ITA 2010 συνάδει με την απόφαση 2019/700. Ειδικότερα, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η φορολογική αρχή του Γιβραλτάρ με τις παρατηρήσεις της, το προς ανάκτηση ποσό υπολογίσθηκε σύμφωνα με την αιτιολογική σκέψη 226 της αποφάσεως αυτής. Το συγκεκριμένο ποσό (δηλαδή ο φόρος επί του εισοδήματος αυτού) φαίνεται συνεπώς να έχει υπολογισθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που υποδεικνύεται από την Επιτροπή στην εν λόγω σκέψη. Επομένως, η απόφαση εφαρμόσθηκε ως προς το σημείο αυτό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Από την άλλη πλευρά, ο συμψηφισμός του αλλοδαπού φόρου δυνάμει του άρθρου 37, που εξετάζεται εν προκειμένω, λαμβάνει χώρα σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ίδιο ισχύει, για παράδειγμα, όσον αφορά τον συμψηφισμό με πίστωση φόρου από άλλη αιτία ή τον συμψηφισμό με ζημίες που διαπιστώνονται ακόμη και εκ των υστέρων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ακόμη και αν το αποτέλεσμα είναι το ίδιο (δεν οφείλεται φόρος στο Γιβραλτάρ), το άρθρο 37 του ITA 2010 αφορά περίπτωση εντελώς διαφορετική από εκείνη που οδήγησε την Επιτροπή, με την απόφαση 2019/700, να διαπιστώσει την ύπαρξη απαγορευμένης ενισχύσεως. Συγκεκριμένα, από την αιτιολογική σκέψη 107 της αποφάσεως 2019/700 προκύπτει ότι η Επιτροπή βασίζει την απόφασή της στο γεγονός ότι ο περιορισμένος κίνδυνος διπλής φορολογίας από μόνος του δεν δικαιολογεί την πλήρη και αυτόματη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>απαλλαγή<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>. Ωστόσο, αυτό αφορά την προϊσχύσασα νομοθεσία. Στο πλαίσιο της νομοθεσίας εκείνης, δεν φορολογούντο γενικώς ορισμένες κατηγορίες εισοδήματος. Αντιθέτως, το άρθρο 37 του ITA 2010 προϋποθέτει φορολόγηση του εισοδήματος και, επομένως, έχει εφαρμογή μόνον σε περίπτωση in concreto διπλής φορολογήσεως. Επίσης, ο συμψηφισμός δεν διενεργείται αυτομάτως, αλλά ο υποκείμενος στον φόρο πρέπει να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για τον συμψηφισμό, δηλαδή για την κατ’ άλλον τρόπο φορολόγηση στη συγκεκριμένη περίπτωση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, παρά τις διατάξεις του άρθρου 37 του ITA 2010, το εισόδημα από δικαιώματα εκμετάλλευσης φορολογείται στο Γιβραλτάρ (δηλαδή υπόκειται στον φόρο). Μόνον ο φόρος που έχει ήδη καταβληθεί κατ’ άλλον τρόπο (εν προκειμένω στις Ηνωμένες Πολιτείες) συμψηφίζεται με τη φορολογική υποχρέωση αυτή. Επομένως, ο συμψηφισμός του φόρου που έχει καταβληθεί στην αλλοδαπή επί εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης με τον αντίστοιχο φόρο στο Γιβραλτάρ δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως 2019/700. Ως εκ τούτου, η απόφαση 2019/700 δεν αντιτίθεται στην εφαρμογή του άρθρου 37 του ITA 2010.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Δ.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της υπάρξεως καταστρατηγήσεως των διατάξεων της αποφάσεως της Επιτροπής της <DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE> μέσω του προβλεπόμενου στο άρθρο 37 του ITA 2010 συμψηφισμού</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Τα πράγματα θα είχαν άλλως μόνον, αν ο συμψηφισμός που προβλέπεται στο άρθρο 37 του ITA 2010 συνιστούσε καταστρατήγηση των διατάξεων της αποφάσεως 2019/700. Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 25 του κανονισμού 2015/1589, το οικείο κράτος μέλος θα πρέπει να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα που να διασφαλίζουν την αποτελεσματικότητα της αποφάσεως της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Αυτό αποκλείει το ενδεχόμενο καταστρατηγήσεων μέσω της εφαρμογής αντισταθμιστικών μέτρων. Ωστόσο, η εν λόγω καταστρατήγηση θα μπορούσε, από χρονικής απόψεως, να νοηθεί μόνον, αν το άρθρο 37 είχε θεσπισθεί μετά την έκδοση της αποφάσεως αυτής, προκειμένου να καταστούν άνευ αντικειμένου οι έννομες συνέπειες που επιτάσσουν οι διατάξεις της (ήτοι η αναδρομική φορολόγηση). Φρονώ ότι αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Μια προϋφιστάμενη ρύθμιση, σχετικά με την οποία δεν διατυπώθηκαν στην απόφαση αντιρρήσεις από την Επιτροπή, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά καταστρατήγηση των διατάξεων της εν λόγω αποφάσεως. Θα μπορούσε ενδεχομένως η ίδια η ρύθμιση να συνιστά ενίσχυση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ακόμη και αν το άρθρο 37 είχε προστεθεί εκ των υστέρων, δεν θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα καταστρατηγήσεως των διατάξεων της αποφάσεως 2019/700 παρά μόνον αν η ίδια αυτή η διάταξη συμψηφισμού θεωρούνταν ενίσχυση. Και τούτο διότι, αν το άρθρο 37 του ITA 2010, εξεταζόμενο μεμονωμένα, δεν συνιστά απαγορευμένη ενίσχυση, τότε δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί για να παρακαμφθεί η διαπίστωση ότι κάποια άλλη διάταξη συνιστά ενίσχυση και επιβάλλεται η ανάκτησή της.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ε.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της υπάρξεως κρατικής ενισχύσεως σύμφωνα με το άρθρο 107 ΣΛΕΕ μέσω του προβλεπόμενου στο άρθρο 37 του ITA 2010 συμψηφισμού</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, το ζήτημα που απομένει να διευκρινισθεί είναι κατά πόσον η νομοθεσία περί κρατικών ενισχύσεων αντιτίθεται στην εφαρμογή του άρθρου 37 του ITA 2010 και, ως εκ τούτου, κατά πόσον ο προβλεπόμενος στο άρθρο 37 του ITA 2010 συμψηφισμός φόρου που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή επί εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης πρέπει να θεωρηθεί απαγορευμένη ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 ΣΛΕΕ. Η Επιτροπή, με τις παρατηρήσεις της, φαίνεται ότι στηρίζεται στην παραδοχή αυτή. Ωστόσο, στο ζήτημα αυτό πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση, λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Συναφώς, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, για τον χαρακτηρισμό εθνικού μέτρου ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>κρατικής ενισχύσεως<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/> κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, απαιτείται να πληρούνται όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις. Πρώτον, πρέπει να πρόκειται για κρατική παρέμβαση ή παρέμβαση μέσω κρατικών πόρων. Δεύτερον, η παρέμβαση αυτή πρέπει να μπορεί να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών. Τρίτον, πρέπει να χορηγεί επιλεκτικό πλεονέκτημα υπέρ του δικαιούχου. Τέταρτον, πρέπει να νοθεύει ή να απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21ης Δεκεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά World Duty Free Group κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑20/15 P και C‑21/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:981">EU:C:2016:981</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την προϋπόθεση περί επιλεκτικού χαρακτήρα του πλεονεκτήματος, προκύπτει ότι η προϋπόθεση αυτή επιβάλλει να εξετάζεται αν, στο πλαίσιο δεδομένου νομικού καθεστώτος, το επίμαχο εθνικό μέτρο είναι ικανό να ευνοήσει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/> έναντι άλλων που τελούν, από πλευράς του επιδιωκόμενου με το εν λόγω καθεστώς σκοπού, σε συγκρίσιμη πραγματική και νομική κατάσταση και υφίστανται, ως αποτέλεσμα, διαφορετική μεταχείριση δυνάμενη κατ’ ουσίαν να χαρακτηριστεί ως εισάγουσα δυσμενείς διακρίσεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>A-Brauerei</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑374/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:1024">EU:C:2018:1024</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Εξάλλου, όταν το επίμαχο μέτρο σχεδιάζεται ως καθεστώς ενισχύσεων –όπως εν προκειμένω το άρθρο 37 του ITA 2010– και όχι ως ατομική ενίσχυση, στην Επιτροπή εναπόκειται να αποδείξει ότι το μέτρο αυτό, μολονότι προβλέπει πλεονέκτημα γενικής ισχύος, ευνοεί αποκλειστικά και μόνον ορισμένες επιχειρήσεις ή τομείς δραστηριότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30ής Ιουνίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Βέλγιο κατά Επιτροπής</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:489">EU:C:2016:489</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Συνεπώς, θεωρείται κρατική ενίσχυση, μεταξύ άλλων, παρέμβαση η οποία ελαφρύνει τις επιβαρύνσεις που συνήθως βαρύνουν τον προϋπολογισμό μιας επιχειρήσεως και η οποία, ως εκ τούτου, χωρίς να είναι επιδότηση υπό τη στενή έννοια του όρου, είναι της αυτής φύσεως και επιφέρει ταυτόσημα αποτελέσματα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111115">15ης Νοεμβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή και Ισπανία κατά Government of Gibraltar και Ηνωμένου Βασιλείου</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑106/09 P και C‑107/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:732">EU:C:2011:732</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Αντιθέτως, φορολογικό πλεονέκτημα που απορρέει από μέτρο γενικής ισχύος το οποίο εφαρμόζεται αδιακρίτως σε όλους τους επιχειρηματίες δεν συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), πρβλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>A-Brauerei</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑374/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:1024">EU:C:2018:1024</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις θεμελιώδεις ελευθερίες της εσωτερικής αγοράς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, στο παρόν στάδιο εναρμονίσεως του φορολογικού δικαίου της Ένωσης, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να θεσπίσουν το φορολογικό σύστημα που κρίνουν ως το πλέον κατάλληλο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200303">3ης Μαρτίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Vodafone Magyarország</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑75/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:139">EU:C:2020:139</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200303">3ης Μαρτίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Tesco-Global Áruházak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑323/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:140">EU:C:2020:140</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το ίδιο ισχύει και στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), βλ., επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180426">26ης Απριλίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>ANGED</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑233/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:280">EU:C:2018:280</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, πέραν των τομέων στους οποίους το φορολογικό δίκαιο της Ένωσης αποτελεί αντικείμενο εναρμονίσεως, ο καθορισμός των συστατικών χαρακτηριστικών κάθε φόρου εμπίπτει στην εξουσία εκτιμήσεως των κρατών μελών, με σεβασμό της φορολογικής αυτονομίας τους. Τούτο ισχύει, μεταξύ άλλων, για την επιλογή του φορολογικού συντελεστή, αλλά και για τον καθορισμό της βάσεως επιβολής του φόρου και της γενεσιουργού αιτίας του<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επομένως, αυτά τα συστατικά χαρακτηριστικά καθορίζουν, κατ’ αρχήν, το σύστημα αναφοράς ή το <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>κανονικό<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/> φορολογικό καθεστώς, βάσει του οποίου πρέπει να αναλυθεί η προϋπόθεση περί επιλεκτικού χαρακτήρα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Δεν αποκλείεται, βεβαίως, το ενδεχόμενο από τα χαρακτηριστικά αυτά να προκύπτει, σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα στοιχείο το οποίο προδήλως εισάγει διακρίσεις, τούτο όμως εναπόκειται στην Επιτροπή να το αποδείξει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) και <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:201">EU:C:2021:201</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επομένως, γενικές διαφοροποιήσεις οι οποίες ισχύουν αδιακρίτως για όλους και εντάσσονται σε ένα συνεκτικό φορολογικό σύστημα δεν μπορούν, κατά κανόνα, να συνιστούν επιλεκτικό πλεονέκτημα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Πρβλ., σχετικά, προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:835">EU:C:2020:835</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Επιτροπή κατά Πολωνίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:834">EU:C:2020:834</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.) και στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Tesco-Global Áruházak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑323/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:567">EU:C:2019:567</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0150">150</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Ωστόσο, η επιλογή του αλλοδαπού φόρου που μπορεί να συμψηφισθεί με οφειλόμενο εθνικό φόρο και ο καθορισμός των προϋποθέσεων υπό τις οποίες αυτό θα πρέπει να είναι δυνατό, είναι μια τέτοια γενική απόφαση, η οποία εμπίπτει στην προαναφερθείσα εξουσία εκτιμήσεως του κράτους μέλους. Σκοπός της είναι η αποφυγή της διπλής φορολογίας. Η αποφυγή της διπλής φορολογίας αποτελεί σκοπό αναγνωρισμένο τόσο από τον ΟΟΣΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Πρβλ. μόνον τον τίτλο του υποδείγματος φορολογικής συμβάσεως του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) (όπως δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο 2017): <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Υπόδειγμα φορολογικής συμβάσεως του ΟΟΣΑ για την εξάλειψη της διπλής φορολογίας και της φοροδιαφυγής στον τομέα των φόρων εισοδήματος και κεφαλαίου<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>.</P></NOTE> όσο και από την Ένωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Πρβλ. αιτιολογική σκέψη 3 της οδηγίας του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19900723">23ης Ιουλίου 1990</DATE>, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="225" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="1990">ΕΕ 1990, L 225, σ. 6</REF.DOC.OJ>) όσον αφορά τη διπλή φορολογία των κερδών που διανέμονται εντός ομίλου εταιριών. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου: αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090716">16ης Ιουλίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Damseaux</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑128/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:471">EU:C:2009:471</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080911">11ης Σεπτεμβρίου 2008</DATE>, <NAME.CASE>Arens-Sikken</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑43/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:490">EU:C:2008:490</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Η διπλή φορολογία θίγει την επιβαλλόμενη από απόψεως ανταγωνισμού ουδετερότητα και παρακωλύει τις διασυνοριακές επενδύσεις και υπηρεσίες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Επομένως, κατά πόσον ένα κράτος μέλος επιδιώκει, μέσω μονομερών μέτρων (όπως για παράδειγμα, μέσω ρυθμίσεων συμψηφισμού ή απαλλαγής στην εθνική νομοθεσία) ή μέσω διμερών μέτρων (όπως για παράδειγμα, μέσω της σύναψης σχετικών συμβάσεων αποφυγής διπλής φορολογίας), να αποτρέψει τη διπλή φορολογία μεταξύ του ιδίου και άλλου κράτους, αποτελεί απόφαση την οποία οφείλει να λάβει ο φορολογικός νομοθέτης κατά τη διαμόρφωση του φορολογικού του δικαίου. Λόγω της φύσεως της βασικής αποφάσεως αυτής, στο πεδίο εφαρμογής της εμπίπτουν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>αποκλειστικά<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/> επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται διασυνοριακά, δηλαδή επιχειρήσεις που υπάγονται, επίσης, στη φορολογική δικαιοδοσία δύο κρατών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Όπως ορθώς επισημαίνει με τις παρατηρήσεις της η φορολογική αρχή του Γιβραλτάρ, μονομερή μέτρα, όπως το άρθρο 37 του ITA 2020, αποτελούν τον συνήθη τρόπο με τον οποίο οι φορολογικές αρχές κρατών που δεν διαθέτουν εκτεταμένο δίκτυο συμβάσεων αποφυγής διπλής φορολογίας μπορούν να αποτρέψουν τη διπλή φορολογία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Από το γεγονός ότι το μέτρο του συμψηφισμού εφαρμόζεται μόνον στους φορολογούμενους που πληρούν τις προϋποθέσεις διπλής φορολογίας δεν δύναται να συναχθεί ότι το εν λόγω μέτρο έχει επιλεκτικό χαρακτήρα. Το γεγονός ότι μόνον οι φορολογούμενοι που πληρούν τις προϋποθέσεις εφαρμογής ενός μέτρου μπορούν να επωφεληθούν από το μέτρο αυτό δεν προσδίδει αφ’ εαυτού στο εν λόγω μέτρο επιλεκτικό χαρακτήρα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210316">16ης Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά Ουγγαρίας</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑596/19 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:202">EU:C:2021:202</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21ης Δεκεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Επιτροπή κατά World Duty Free Group κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑20/15 P και C‑21/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:981">EU:C:2016:981</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120329">29ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>3M Italia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:184">EU:C:2012:184</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Πρέπει να αποκλεισθεί το γεγονός ότι ο συμψηφισμός φόρου που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή με εισόδημα που φορολογείται επίσης στην ημεδαπή στερείται συνοχής. Κατά μείζονα λόγο, δεν προκύπτει ούτε αποδείχθηκε από την Επιτροπή ότι το άρθρο 37 εισάγει προδήλως δυσμενείς διακρίσεις με σκοπό την καταστρατήγηση της απαγόρευσης των κρατικών ενισχύσεων.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η άποψη της Επιτροπής, όπως διευκρινίζεται με τις παρατηρήσεις της, ότι ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα δεν παύει να υφίσταται απλώς και μόνον επειδή με το πλεονέκτημα αυτό αντισταθμίζονται συγκεκριμένες επιβαρύνσεις, δεν είναι πειστική. Αφενός, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού των μέτρων για την αποφυγή της διπλής φορολογίας, οι επιχειρήσεις που υφίστανται σημαντική φορολογική επιβάρυνση (εν προκειμένω, για παράδειγμα, λόγω πρόσθετης φορολογικής υποχρέωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες) βρίσκονται σε διαφορετική κατάσταση σε σχέση με τις επιχειρήσεις που φορολογούνται μόνον μία φορά (στο Γιβραλτάρ). Αφετέρου, η βασική απόφαση σχετικά με το κατά πόσον ένα κράτος μέλος λαμβάνει υπόψη τις φορολογικές υποχρεώσεις σε άλλα κράτη ώστε να αποτρέψει τη διπλή φορολογία εμπίπτει στην εξουσία εκτιμήσεως του κράτους αυτού. Επιπλέον, όπως επισημάνθηκε ανωτέρω, η αποφυγή της διπλής φορολογίας αποτελεί σκοπό αναγνωρισμένο από την Ένωση. Η Επιτροπή δεν διευκρινίζει επίσης με τις παρατηρήσεις της τον λόγο για τον οποίο το Γιβραλτάρ υπερέβη, εν προκειμένω, τα όρια της εξουσίας του εκτιμήσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ο προβλεπόμενος στο άρθρο 37 συμψηφισμός του φόρου επί του εισοδήματος από δικαιώματα εκμετάλλευσης που καταβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν συνιστά κρατική ενίσχυση ούτε καταστρατήγηση των διατάξεων της αποφάσεως 2019/700.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Income Tax Tribunal of Gibraltar (πρωτοβάθμιο δικαστήριο του Γιβραλτάρ, αρμόδιο για την εκδίκαση διαφορών περί φόρου εισοδήματος, Ηνωμένο Βασίλειο) ως εξής:</TXT><P>Ούτε η απόφαση 2019/700 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20181219">19ης Δεκεμβρίου 2018</DATE>, ούτε το άρθρο 107 ΣΛΕΕ αντιτίθενται στον συμψηφισμό του φόρου που καταβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες επί του εισοδήματος της προσφεύγουσας από δικαιώματα εκμετάλλευσης με τον καταβλητέο στο Γιβραλτάρ φόρο κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 37 του Income Tax Act 2010 (νόμου περί φόρου εισοδήματος του 2010).</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>