Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
JEAN RICHARD DE LA TOUR
της 4ης Σεπτεμβρίου 2025 (1)
Υπόθεση C‑414/24
Datenschutzbehörde,
Dr. G S
παρισταμένων των
Bundesministerin für Justiz,
D GmbH
[αίτηση του Verwaltungsgerichtshof
(Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου, Αυστρία)
για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
« Προδικαστική παραπομπή – Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 – Άρθρα 77 και 79 – Μέσα έννομης προστασίας – Παράλληλη άσκηση – Σχέση μεταξύ καταγγελίας ενώπιον διοικητικής αρχής και ενδίκου βοηθήματος – Δικονομική αυτονομία των κρατών μελών – Αρχή της αποτελεσματικότητας »
I. Εισαγωγή
1. Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 77, παράγραφος 1, και του άρθρου 79, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) (2).
2. Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της ιατρού GS (στο εξής: GS) και της Österreichische Datenschutzbehörde (Αρχής Προστασίας Δεδομένων, Αυστρία, στο εξής: DSB) σχετικά με την απόρριψη της καταγγελίας που υπέβαλε η GS ενώπιον της DSB, για τον λόγο ότι η GS είχε προηγουμένως προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου για την ίδια υπόθεση.
3. Η εν λόγω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως έπεται της αποφάσεως της 12ης Ιανουαρίου 2023, Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (3), με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι τα μέσα έννομης προστασίας που προβλέπονται, αφενός, στο άρθρο 77 παράγραφος 1, και στο άρθρο 78, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και, αφετέρου, στο άρθρο 79, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού μπορούν να ασκούνται παραλλήλως και αυτοτελώς. Το άρθρο 77, παράγραφος 1, και το άρθρο 78 παράγραφος 1, αφορούν, αντιστοίχως, το δικαίωμα υποβολής καταγγελίας σε εποπτική αρχή (4) και το δικαίωμα δικαστικής προσφυγής κατά της αποφάσεως της αρχής αυτής. Το άρθρο 79, παράγραφος 1, αφορά το δικαίωμα δικαστικής προσφυγής κατά υπευθύνου επεξεργασίας ή εκτελούντος την επεξεργασία.
4. Το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο, ζητεί από το Δικαστήριο διευκρινίσεις ως προς τη σχέση μεταξύ των εν λόγω μέσων έννομης προστασίας και, ειδικότερα, ως προς τη δυνατότητα της εποπτικής αρχής να απορρίψει καταγγελία όταν έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα με το ίδιο αντικείμενο, μολονότι η διαδικασία αυτή εξακολουθεί να εκκρεμεί ή η απόφαση που εκδόθηκε επ’ αυτής δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει.
5. Το ζήτημα αυτό είναι σημαντικό, λαμβανομένης υπόψη της βουλήσεως του νομοθέτη της Ένωσης, αφενός, να επιβάλει ειδική υποχρέωση επιμέλειας στην εποπτική αρχή και, αφετέρου, να ενισχύσει το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (5).
6. Με τις παρούσες προτάσεις, θα προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι το άρθρο 77, παράγραφος 1, και το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ έχουν την έννοια ότι δεν επιτρέπουν σε εποπτική αρχή η οποία επιλαμβάνεται καταγγελίας σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο 77, παράγραφος 1, να την απορρίψει για τον λόγο ότι έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα με το ίδιο αντικείμενο βάσει του άρθρου 79, παράγραφος 1, και ενώ η απόφαση που εκδόθηκε επί του ενδίκου βοηθήματος δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει.
7. Θα ξεκινήσω την ανάλυσή μου υπενθυμίζοντας τον παράλληλο και αυτοτελή χαρακτήρα των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπονται, αφενός, στο άρθρο 77, παράγραφος 1, και στο άρθρο 78, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και, αφετέρου, στο άρθρο 79, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. Θα υπενθυμίσω επίσης την υποχρέωση των κρατών μελών να συντονίζουν τα εν λόγω μέσα έννομης προστασίας προς αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων. Θα καταδείξω ότι η εν λόγω υποχρέωση συντονισμού δεν πρέπει να θίγει τον παράλληλο και αυτοτελή χαρακτήρα των μέσων έννομης προστασίας που παρέχει ο ΓΚΠΔ, επιτρέποντας στην εποπτική αρχή να απορρίψει την καταγγελία της οποίας έχει επιληφθεί αντί να αναστείλει την εξέτασή της, εφόσον η δικαστική διαδικασία που κινήθηκε κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ δεν έχει περατωθεί οριστικά.
II. Το νομικό πλαίσιο
Α. Το δίκαιο της Ένωσης
8. Το άρθρο 17 του ΓΚΠΔ, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα διαγραφής (“δικαίωμα στη λήθη”)», προβλέπει στην παράγραφο 1, στοιχείο δʹ, τα εξής:
«Το υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τον υπεύθυνο επεξεργασίας τη διαγραφή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση και ο υπεύθυνος επεξεργασίας υποχρεούται να διαγράψει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, εάν ισχύει ένας από τους ακόλουθους λόγους:
[…]
δ) τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα υποβλήθηκαν σε επεξεργασία παράνομα.»
9. Στο κεφάλαιο VI του ΓΚΠΔ, το οποίο επιγράφεται «Ανεξάρτητες εποπτικές αρχές», το τμήμα 1, που αφορά το «[α]νεξάρτητο καθεστώς», περιλαμβάνει τα άρθρα 51 έως 54. Το άρθρο 51, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ ορίζει τα ακόλουθα:
«Κάθε κράτος μέλος διασφαλίζει ότι μία ή περισσότερες ανεξάρτητες δημόσιες αρχές επιφορτίζονται με την παρακολούθηση της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, με σκοπό την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών των φυσικών προσώπων έναντι της [επεξεργασίας] και τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στην Ένωση […]».
10. Το άρθρο 52, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ έχει ως εξής:
«Κάθε εποπτική αρχή εκτελεί τα καθήκοντά της και ασκεί τις εξουσίες της σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό με πλήρη ανεξαρτησία.»
11. Στο κεφάλαιο VI, τμήμα 2, του ΓΚΠΔ, το οποίο επιγράφεται «Αρμοδιότητα, καθήκοντα και εξουσίες» και περιλαμβάνει τα άρθρα 55 έως 59, το άρθρο 57, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και στʹ, προβλέπει τα εξής:
«Με την επιφύλαξη των άλλων καθηκόντων που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό, κάθε εποπτική αρχή στο έδαφός της:
α) παρακολουθεί και επιβάλλει την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού,
[…]
στ) χειρίζεται τις καταγγελίες που υποβάλλονται από το υποκείμενο των δεδομένων ή από φορέα ή οργάνωση ή ένωση σύμφωνα με το άρθρο 80 και ερευνά, στο μέτρο που ενδείκνυται, το αντικείμενο της καταγγελίας και ενημερώνει τον καταγγέλλοντα για την πρόοδο και για την έκβαση της έρευνας εντός εύλογου χρονικού διαστήματος, ιδίως εάν απαιτείται περαιτέρω έρευνα ή συντονισμός με άλλη εποπτική αρχή.»
12. Το άρθρο 58, παράγραφος 4, του ΓΚΠΔ ορίζει τα ακόλουθα:
«Η άσκηση εκ μέρους εποπτικής αρχής των εξουσιών της δυνάμει του παρόντος άρθρου υπόκειται στις δέουσες εγγυήσεις, περιλαμβανομένης της άσκησης πραγματικής δικαστικής προσφυγής και της τήρησης της προσήκουσας διαδικασίας, όπως προβλέπονται στο δίκαιο της Ένωσης και το δίκαιο των κρατών μελών σύμφωνα με τον Χάρτη.»
13. Το άρθρο 77 του ΓΚΠΔ, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα υποβολής καταγγελίας σε εποπτική αρχή», προβλέπει τα ακόλουθα:
«1. Με την επιφύλαξη τυχόν άλλων διοικητικών ή δικαστικών προσφυγών, κάθε υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα να υποβάλει καταγγελία σε εποπτική αρχή, ιδίως στο κράτος μέλος στο οποίο έχει τη συνήθη διαμονή του ή τον τόπο εργασίας του ή τον τόπο της εικαζόμενης παράβασης, εάν το υποκείμενο των δεδομένων θεωρεί ότι η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορά παραβαίνει τον παρόντα κανονισμό.
2. Η εποπτική αρχή στην οποία έχει υποβληθεί καταγγελία ενημερώνει τον καταγγέλλοντα για την πρόοδο και για την έκβαση της καταγγελίας, καθώς και για τη δυνατότητα άσκησης δικαστικής προσφυγής σύμφωνα με το άρθρο 78.»
14. Το άρθρο 78 του ΓΚΠΔ, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προσφυγής κατά αρχής ελέγχου», προβλέπει, στην παράγραφο 1, τα εξής:
«Με την επιφύλαξη κάθε άλλης διοικητικής ή μη δικαστικής προσφυγής, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει το δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προσφυγής κατά νομικά δεσμευτικής απόφασης εποπτικής αρχής που το αφορά.»
15. Το άρθρο 79 του ΓΚΠΔ, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προσφυγής κατά υπευθύνου επεξεργασίας ή εκτελούντος την επεξεργασία», ορίζει, στην παράγραφο 1, τα ακόλουθα:
«Με την επιφύλαξη κάθε διαθέσιμης διοικητικής ή μη δικαστικής προσφυγής, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος υποβολής καταγγελίας σε εποπτική αρχή δυνάμει του άρθρου 77, έκαστο υποκείμενο των δεδομένων έχει δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προσφυγής εάν θεωρεί ότι τα δικαιώματά του που απορρέουν από τον παρόντα κανονισμό παραβιάστηκαν ως αποτέλεσμα της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του που το αφορούν κατά παράβαση του παρόντος κανονισμού.»
16. Το άρθρο 81 του ΓΚΠΔ επιγράφεται «Αναστολή των διαδικασιών» και ορίζει, στις παραγράφους 2 και 3, τα εξής:
«2. Όταν διαδικασίες σχετικά με το ίδιο αντικείμενο που αφορά επεξεργασία από τον ίδιο υπεύθυνο επεξεργασίας ή εκτελούντα την επεξεργασία εκκρεμούν σε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους, οποιοδήποτε αρμόδιο δικαστήριο διαφορετικό από το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο δύναται να αναστείλει τις οικείες διαδικασίες.
3. Όταν οι εν λόγω διαδικασίες εκκρεμούν σε πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας, κάθε δικαστήριο εκτός του πρώτου επιληφθέντος δύναται επίσης, με αίτηση ενός των διαδίκων, να κηρύξει εαυτό αναρμόδιο, αν το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο είναι αρμόδιο για τις εν λόγω προσφυγές και το δίκαιό του επιτρέπει τη συνεκδίκασή τους.»
Β. Το αυστριακό δίκαιο
17. Το άρθρο 94, παράγραφος 1, του Bundes-Verfassungsgesetz (ομοσπονδιακού συνταγματικού νόμου) έχει ως εξής:
«Η δικαιοσύνη είναι, σε όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, ανεξάρτητη από τη διοίκηση.»
18. Το άρθρο 24 του Bundesgesetz zum Schutz natürlicher Personen bei der Verarbeitung personenbezogener Daten (ομοσπονδιακού νόμου για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα) (6), της 17ης Αυγούστου 1999, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης, το οποίο επιγράφεται «Καταγγελίες στην αρχή προστασίας δεδομένων», ορίζει στις παραγράφους 1 και 4 τα ακόλουθα:
«(1) Κάθε υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα να υποβάλει καταγγελία στην αρμόδια αρχή προστασίας δεδομένων εάν θεωρεί ότι η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν διενεργείται κατά παράβαση του ΓΚΠΔ […]
[…]
(4) Το δικαίωμα εξέτασης μιας καταγγελίας αποσβέννυται, εάν ο καταγγέλλων δεν την υποβάλει εντός προθεσμίας ενός έτους αφότου έλαβε γνώση του βλαπτικού γεγονότος και το αργότερο εντός τριών ετών από την ημερομηνία κατά την οποία φέρεται να έλαβε χώρα το γεγονός αυτό. Οι εκπρόθεσμες καταγγελίες απορρίπτονται.»
III. Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
19. Στις 3 Ιουλίου 2017, πριν από την έναρξη ισχύος του ΓΚΠΔ (7), η ιατρός GS ζήτησε τη διαγραφή προσωπικών δεδομένων από την D GmbH, εταιρία που εκμεταλλεύεται επιγραμμική πλατφόρμα αναζήτησης ιατρών, η οποία επιτρέπει σε τρίτους να υποβάλλουν αξιολογήσεις και μαρτυρίες σχετικά με ιατρούς. Το εν λόγω αίτημα διαγραφής απορρίφθηκε με έγγραφο της 10ης Ιουλίου 2017.
20. Τον Νοέμβριο του 2017 η GS άσκησε αγωγή κατά της D, με την οποία προέβαλε (μεταξύ άλλων) προσβολή του δικαιώματος στην προστασία των δεδομένων και ζήτησε τη διαγραφή των δημοσιευθέντων από την D δεδομένων της και την έκδοση διαταγής για παράλειψη κάθε νέας επεξεργασίας.
21. Στις 22 Ιουνίου 2018, μετά την έναρξη ισχύος του ΓΚΠΔ, ο GS ζήτησε εκ νέου από την D τη διαγραφή των προσωπικού χαρακτήρα δεδομένων της τα οποία είχαν αναρτηθεί στην πλατφόρμα της τελευταίας, αίτημα το οποίο επίσης απορρίφθηκε με έγγραφο της 6ης Ιουλίου 2018.
22. Ως εκ τούτου, στις 26 Ιουλίου 2018 η GS υπέβαλε καταγγελία ενώπιον της DSB, δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ, στηριζόμενη, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 17 του ΓΚΠΔ που κατοχυρώνει το δικαίωμα διαγραφής. Με την εν λόγω καταγγελία, η GS ζήτησε από την DSB να διαπιστώσει την προσβολή των δικαιωμάτων της, να υποχρεώσει την D να διαγράψει όλα τα δεδομένα από την πλατφόρμα της και να απόσχει από κάθε περαιτέρω επεξεργασία.
23. Με απόφαση της 4ης Ιανουαρίου 2019, η DSB απέρριψε το αίτημα αυτό, με την αιτιολογία ότι η καταγγελία και η αγωγή που ασκήθηκε τον Νοέμβριο του 2017 είχαν το ίδιο αντικείμενο, ήτοι τη διαγραφή των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της GS από την πλατφόρμα της D. Συγκεκριμένα, κατά την DSB, στο πλαίσιο μιας συστηματικής προσεγγίσεως, η υποβολή καταγγελίας ενώπιον εποπτικής αρχής και η άσκηση ενδίκου βοηθήματος ενώπιον δικαστηρίου, παράλληλα ή διαδοχικά, για το ίδιο ζήτημα θα ήταν αντίθετες προς τον μηχανισμό έννομης προστασίας του ΓΚΠΔ.
24. Με απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2020, το Bundesverwaltungsgericht (ομοσπονδιακό διοικητικό δικαστήριο, Αυστρία) απέρριψε την προσφυγή που ασκήθηκε κατά της ανωτέρω αποφάσεως. Προηγουμένως, με απόφαση της 23ης Ιουλίου 2020, είχε απορριφθεί η αγωγή που άσκησε η GS ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου τον Νοέμβριο του 2017. Η απόφαση αυτή δεν είχε ακόμη τελεσιδικήσει στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
25. Με την απόφασή του, το Bundesverwaltungsgericht (ομοσπονδιακό διοικητικό δικαστήριο, Αυστρία) διαπίστωσε ότι ο ΓΚΠΔ είχε καθιερώσει, ηθελημένως, διπλή μορφή έννομης προστασίας και, επομένως, πρέπει να επικυρωθεί η κατ’ αρχήν αρμοδιότητα της DSB να λάβει απόφαση επί της εν λόγω καταγγελίας. Ωστόσο, το ως άνω δικαστήριο έκρινε ότι είχε παρέλθει η ετήσια αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 24, παράγραφος 4, του νόμου περί προστασίας των δεδομένων. Δεδομένου ότι η GS γνώριζε τη δημοσίευση των προσωπικού χαρακτήρα δεδομένων της από την D στις 3 Ιουλίου 2017 και δεν προέβαλε κανένα πρόσθετο ουσιώδες πραγματικό στοιχείο στη συνέχεια της διαδικασίας, το δικαίωμα να εξεταστεί η καταγγελία την οποία υπέβαλε δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ είχε ήδη αποσβεστεί κατά τον χρόνο υποβολής της, στις 26 Ιουλίου 2018. Η μεταβολή της νομικής κατάστασης, ήτοι η έναρξη ισχύος του ΓΚΠΔ, δεν επιφέρει διακοπή της αποσβεστικής προθεσμίας. Δεδομένου ότι το εκπρόθεσμο της καταγγελίας βάσει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ συνεπάγεται επίσης την απόρριψή της, ορθώς, κατά το Bundesverwaltungsgericht (ομοσπονδιακό διοικητικό δικαστήριο, Αυστρία), απορρίφθηκε η καταγγελία της GS.
26. Η GS και η DSB άσκησαν αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Verwaltungsgerichtshof (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου, Αυστρία).
27. Το δικαστήριο αυτό δεν συμμερίζεται την άποψη του Bundesverwaltungsgericht (ομοσπονδιακού διοικητικού δικαστηρίου, Αυστρία) όσον αφορά τον αποκλεισμό του δικαιώματος της GS να υποβάλει καταγγελία. Πράγματι, δεδομένου ότι η GS έκανε για πρώτη φορά χρήση του δικαιώματος διαγραφής που προβλέπεται στο άρθρο 17, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ μετά την έναρξη ισχύος του κανονισμού στις 22 Ιουνίου 2018, η προθεσμία του άρθρου 24, παράγραφος 4, του νόμου περί προστασίας των δεδομένων άρχισε να τρέχει μόλις από την ημερομηνία κατά την οποία η GS έλαβε γνώση του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της D της 6ης Ιουλίου 2018 με το οποίο γνωστοποιήθηκε η απόρριψη του αιτήματος διαγραφής. Επομένως, το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία) εκτιμά ότι το σκεπτικό του Bundesverwaltungsgericht (ομοσπονδιακού διοικητικού δικαστηρίου, Αυστρία) δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκ μέρους της DSB απόρριψη της καταγγελίας της GS που υποβλήθηκε βάσει του άρθρου 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ.
28. Εντούτοις, το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία) εξετάζει μήπως η απόρριψη της εν λόγω καταγγελίας στηριζόταν κατά νόμο σε άλλους λόγους. Αφού υπενθύμισε τα όσα έκρινε το Δικαστήριο με τις αποφάσεις Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság και της 7ης Δεκεμβρίου 2023, SCHUFA Holding (Πτωχευτική απαλλαγή) (8), το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, μεταξύ άλλων, ως προς την αιτιολογία που προέβαλε η DSB σχετικά με την ύπαρξη εκκρεμούς ενδίκου βοηθήματος που αφορά την ίδια υπόθεση. Πράγματι, το άρθρο 94, παράγραφος 1, του ομοσπονδιακού συνταγματικού νόμου ορίζει ότι η δικαιοσύνη είναι, σε όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, ανεξάρτητη από τη διοίκηση. Όπως διευκρινίζει το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο αυτό εγγυάται την αρχή του διαχωρισμού της δικαιοσύνης από τη διοίκηση, που επιβάλλει την ανάθεση της διεξαγωγής μιας υποθέσεως, στο σύνολό της, είτε στα δικαστήρια είτε στις διοικητικές αρχές. Επομένως, το εν λόγω άρθρο απαγορεύει στα δικαστήρια και τις διοικητικές αρχές να αποφαίνονται παραλλήλως ή διαδοχικώς επί της ίδιας υποθέσεως (9).
29. Σε πρώτο στάδιο, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν καταγγελία υποβληθείσα ενώπιον της εποπτικής αρχής δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ μπορεί να απορριφθεί για τον λόγο ότι στην ίδια υπόθεση έχει ήδη ασκηθεί πραγματική δικαστική προσφυγή βάσει του άρθρου 79 του ΓΚΠΔ και η σχετική διαδικασία εξακολουθεί να εκκρεμεί ενώπιον του επιληφθέντος δικαστηρίου.
30. Το αιτούν δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, με την απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα άρθρα 77 έως 79 του ΓΚΠΔ έχουν την έννοια ότι «επιτρέπουν» την παράλληλη και αυτοτελή άσκηση των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπονται, αφενός, στο άρθρο 77, παράγραφος 1, και στο άρθρο 78, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, καθώς και, αφετέρου, στο άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και ότι απόκειται στα κράτη μέλη, σύμφωνα με την αρχή της δικονομικής αυτονομίας, να προβλέψουν τους κανόνες που διέπουν τη σχέση μεταξύ των εν λόγω μέσων έννομης προστασίας, προκειμένου να διασφαλιστούν η αποτελεσματικότητα της προστασίας των δικαιωμάτων που κατοχυρώνει ο κανονισμός, η συνεκτική και ομοιόμορφη εφαρμογή των διατάξεών του, καθώς και το προβλεπόμενο στο άρθρο 47 του Χάρτη δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου.
31. Το εν λόγω δικαστήριο εκτιμά ότι, προκειμένου να αποφευχθεί η ύπαρξη αντιφατικών αποφάσεων, η οποία «θα διακύβευε τον […] σκοπό περί διασφάλισης συνεκτικής και ομοιόμορφης εφαρμογής των κανόνων για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των ελευθεριών των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε ολόκληρη την Ένωση» (10), θα μπορούσε να γίνει δεκτό, κατ’ αναλογίαν προς το άρθρο 81, παράγραφοι 2 και 3, του ΓΚΠΔ, ότι, όταν εκκρεμεί η ίδια διαφορά ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων και των διοικητικών αρχών, το επιληφθέν σε μεταγενέστερο χρόνο όργανο θα πρέπει να απορρίπτει την αίτηση έννομης προστασίας.
32. Κατά το αιτούν δικαστήριο, μολονότι ο επίμαχος εν προκειμένω εθνικός κανόνας δεν συμπίπτει απολύτως με τους μηχανισμούς που προβλέπει ο ΓΚΠΔ για τις καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται περισσότερα κράτη μέλη, φαίνεται εύλογο, υπό το πρίσμα του ως άνω σκοπού, να θεωρηθεί επιτρεπτός.
33. Το αιτούν δικαστήριο προσθέτει ότι, μολονότι η αρχή της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας την οποία επικαλείται το Δικαστήριο στο ανωτέρω σκεπτικό του επικεντρώνεται πρωτίστως στην κατάσταση του υποκειμένου των δεδομένων που ασκεί μέσο ένδικης προστασίας, πρέπει επίσης να αναγνωριστεί στον υπεύθυνο επεξεργασίας, υπό την ιδιότητα του καθού, δικαίωμα σε αποτελεσματική δίκη, το οποίο μπορεί να θίγεται από δύο παράλληλες διαδικασίες οι οποίες ενδέχεται να συνιστούν μια όχι αμελητέα επιβάρυνση, ιδίως όσον αφορά το κόστος νομικής εκπροσώπησης για τις δύο αυτές διαδικασίες.
34. Επομένως, κατά το αιτούν δικαστήριο, απλώς και μόνον το γεγονός ότι μια υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον δικαστηρίου επιληφθέντος δυνάμει του άρθρου 79 του ΓΚΠΔ αποκλείει τη δυνατότητα της εποπτικής αρχής, η οποία ενεργεί δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ, να εξετάσει συννόμως την υπόθεση αυτή βάσει καταγγελίας υποβληθείσας μετά την άσκηση του ενδίκου βοηθήματος.
35. Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι σε περίπτωση απόρριψης καταγγελίας δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ για τον λόγο και μόνον ότι εκκρεμεί ένδικο βοήθημα, δεν υφίσταται ακόμη, κατά τον χρόνο της απόρριψης, απόφαση επί της ουσίας για τη φερόμενη παραβίαση της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, δεν υφίσταται ακόμη, κατά τον χρόνο εκείνο, κίνδυνος έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων.
36. Σε δεύτερο στάδιο, σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινισθεί αν καταγγελία που υποβάλλεται στην εποπτική αρχή δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ μπορεί να απορριφθεί για τον λόγο ότι έχει ήδη εκδοθεί δικαστική απόφαση επί της ουσίας στο πλαίσιο διαδικασίας κινηθείσας δυνάμει του άρθρου 79 του ΓΚΠΔ.
37. Κατά το αιτούν δικαστήριο, η απόρριψη, λόγω της αρχής της χρονικής προτεραιότητας, καταγγελίας που υποβάλλεται στην εποπτική αρχή από το χρονικό σημείο κατά το οποίο έχει εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας, συνάδει με τον σκοπό της αποφυγής αντιφατικών αποφάσεων. Εντούτοις, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι το γεγονός της επικλήσεως μιας δικαστικής αποφάσεως που δεν έχει τελεσιδικήσει δεν παρέχει ακόμη στον ενδιαφερόμενο τη βεβαιότητα της ύπαρξης της αποφάσεως αυτής.
38. Υπό τις ανωτέρω συνθήκες, το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1) Έχουν τα άρθρα 77 και 79 του [ΓΚΠΔ], υπό το πρίσμα των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις αποφάσεις [Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság] και [SCHUFA Holding], την έννοια ότι η προβλεπόμενη στο εθνικό δίκαιο δυνατότητα απορρίψεως καταγγελίας ενώπιον εποπτικής αρχής δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ, λόγω της προηγούμενης ασκήσεως ενδίκου βοηθήματος δυνάμει του άρθρου 79 του ΓΚΠΔ στην ίδια υπόθεση και λόγω του γεγονότος ότι το ένδικο βοήθημα εκκρεμεί ενώπιον δικαστηρίου, συνιστά επιτρεπτό κανόνα για τη ρύθμιση της σχέσεως μεταξύ των εν λόγω μέσων έννομης προστασίας (κατά την έννοια της προαναφερθείσας νομολογίας του Δικαστηρίου);
2) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, έχουν τα άρθρα 77 και 79 του [ΓΚΠΔ], υπό το πρίσμα των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις αποφάσεις [Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság] και [SCHUFA Holding], την έννοια ότι η προβλεπόμενη στο εθνικό δίκαιο δυνατότητα απορρίψεως καταγγελίας ενώπιον εποπτικής αρχής δυνάμει του άρθρου 77 του ΓΚΠΔ για τον λόγο ότι έχει ήδη εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας (μολονότι δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει) στο πλαίσιο διαδικασίας που εκκρεμεί για την ίδια υπόθεση, σχετικής με το ένδικο βοήθημα που προβλέπεται στο άρθρο 79 του ΓΚΠΔ, συνιστά επιτρεπτό κανόνα για τη ρύθμιση της σχέσεως μεταξύ των εν λόγω μέσων έννομης προστασίας (κατά την έννοια της προαναφερθείσας νομολογίας του Δικαστηρίου);»
39. Η GS, η D, η DSB, η Αυστριακή, η Ιταλική και η Ουγγρική Κυβέρνηση, καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις.
IV. Ανάλυση
40. Προκειμένου να είναι σε θέση να αποφανθεί επί της προσφυγής της οποίας έχει επιληφθεί, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο διευκρινίσεις ως προς τη σχέση μεταξύ, αφενός, καταγγελίας που υποβάλλεται σε εποπτική αρχή δυνάμει του άρθρου 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και, αφετέρου, ενδίκου βοηθήματος ασκηθέντος δυνάμει του άρθρου 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ.
41. Επομένως, με τα προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία προτείνω να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί του αν εποπτική αρχή η οποία επιλαμβάνεται καταγγελίας σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ μπορεί να την απορρίψει για τον λόγο ότι έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα δυνάμει του άρθρου 79, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού με το ίδιο αντικείμενο (πρώτο προδικαστικό ερώτημα) και μολονότι η απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο του ενδίκου βοηθήματος δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει (δεύτερο προδικαστικό ερώτημα).
42. Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση στα δύο αυτά ερωτήματα πρέπει να είναι αρνητική. Επισημαίνω, άλλωστε, ότι, παρά την απόρριψη από την DSB της καταγγελίας της GS, τόσο η Αυστριακή Κυβέρνηση όσο και η εν λόγω εποπτική αρχή συμμερίζονται τη γνώμη αυτή.
43. Υπενθυμίζεται, προκαταρκτικώς, ότι το κεφάλαιο VIII του ΓΚΠΔ ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, τα μέσα έννομης προστασίας που καθιστούν δυνατή την προστασία των δικαιωμάτων του υποκειμένου των δεδομένων όταν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν έχουν υποστεί επεξεργασία η οποία φέρεται ότι αντιβαίνει στις διατάξεις του κανονισμού. Επομένως, την προστασία των δικαιωμάτων αυτών μπορεί να ζητήσει είτε απευθείας το υποκείμενο των δεδομένων, κατ’ εφαρμογήν των άρθρων 77 έως 79 του κανονισμού, είτε νομιμοποιούμενη οντότητα, ανεξαρτήτως του αν έχει δοθεί σχετική εντολή, βάσει του άρθρου 80 του ίδιου κανονισμού (11).
44. Προκειμένου να διαφωτιστεί το αιτούν δικαστήριο ως προς το αν η απόρριψη από την εποπτική αρχή καταγγελίας που υποβλήθηκε ενώπιόν της δυνάμει του άρθρου 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, με την αιτιολογία ότι είχε ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του κανονισμού με το ίδιο αντικείμενο και ενώ η απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο του ένδικου βοηθήματος δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει, συνιστά επιτρεπτή προσέγγιση όσον αφορά τη σχέση μεταξύ των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπει ο εν λόγω κανονισμός, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος (12).
45. Όσον αφορά το γράμμα των σχετικών διατάξεων του ΓΚΠΔ, υπενθυμίζεται, κατ’ αρχάς, ότι το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ ορίζει ότι «[μ]ε την επιφύλαξη τυχόν άλλων διοικητικών ή δικαστικών προσφυγών» κάθε υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα να υποβάλει καταγγελία σε εποπτική αρχή. Εν συνεχεία, κατά το άρθρο 78, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει το δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προσφυγής κατά νομικά δεσμευτικής απόφασης εποπτικής αρχής που το αφορά «[μ]ε την επιφύλαξη κάθε άλλης διοικητικής ή μη δικαστικής προσφυγής». Τέλος, το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού εγγυάται σε κάθε υποκείμενο των δεδομένων το δικαίωμα πραγματικής δικαστικής προσφυγής «[μ]ε την επιφύλαξη κάθε διαθέσιμης διοικητικής ή μη δικαστικής προσφυγής, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος υποβολής καταγγελίας σε εποπτική αρχή δυνάμει του άρθρου 77».
46. Κατά το Δικαστήριο, οι ως άνω διατάξεις του ΓΚΠΔ παρέχουν διάφορα μέσα έννομης προστασίας στα πρόσωπα τα οποία προβάλλουν παράβαση του κανονισμού, το καθένα δε από τα εν λόγω μέσα έννομης προστασίας πρέπει να μπορεί να ασκηθεί «με την επιφύλαξη» των λοιπών (13). Επομένως, ο ΓΚΠΔ δεν προβλέπει κατά προτεραιότητα ή αποκλειστική αρμοδιότητα, ούτε οποιονδήποτε κανόνα σύμφωνα με τον οποίο υπερισχύει η εκτίμηση της αρχής ή των δικαστηρίων που μνημονεύονται σ’ αυτόν ως προς την ύπαρξη προσβολής των δικαιωμάτων που παρέχει ο κανονισμός (14). Δηλαδή, πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να θέσει στη διάθεση των υποκειμένων των δεδομένων ένα πλήρες σύστημα μέσων έννομης προστασίας, στο πλαίσιο του οποίου το δικαίωμα δικαστικής προσφυγής και η δυνατότητα άσκησης διοικητικής ή μη δικαστικής προσφυγής συνυπάρχουν κατά τρόπο αυτοτελή, χωρίς το ένα μέσο έννομης προστασίας να έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τα υπόλοιπα.
47. Επομένως, η προσφυγή του άρθρου 78, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, η οποία έχει ως αντικείμενο την εξέταση της νομιμότητας της απόφασης εποπτικής αρχής που έχει εκδοθεί βάσει του άρθρου 77 του κανονισμού, και το ένδικο βοήθημα του άρθρου 79, παράγραφος 1, του κανονισμού μπορούν να ασκηθούν παραλλήλως και αυτοτελώς (15). Το ίδιο ισχύει και για τις καταγγελίες που υποβάλλονται στις εποπτικές αρχές σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ.
48. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται οι σχετικές διατάξεις του ΓΚΠΔ (16) και από τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός. Συναφώς, από την αιτιολογική του σκέψη 10 προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι ο ΓΚΠΔ σκοπεί στη διασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας των φυσικών προσώπων σε σχέση με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα εντός της Ένωσης. Επιπλέον, η αιτιολογική σκέψη 11 του κανονισμού αναφέρει ότι η αποτελεσματική προστασία των δεδομένων αυτών απαιτεί την ενίσχυση των δικαιωμάτων των υποκειμένων των δεδομένων. Συνεπώς, η επιλογή του νομοθέτη της Ένωσης να παράσχει στα υποκείμενα των δεδομένων τη δυνατότητα παράλληλης και αυτοτελούς άσκησης των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπονται, αφενός, στο άρθρο 77, παράγραφος 1, και στο άρθρο 78, παράγραφος 1, και, αφετέρου, στο άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΚΓΠΔ συνάδει με τον σκοπό του κανονισμού (17). Το Δικαστήριο έχει τονίσει επίσης ότι η πρόβλεψη πλειόνων μέσων έννομης προστασίας ενισχύει τον σκοπό που εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 141 του ΓΚΠΔ, ο οποίος έγκειται στη διασφάλιση του δικαιώματος πραγματικής δικαστικής προσφυγής σύμφωνα με το άρθρο 47 του Χάρτη για κάθε υποκείμενο των δεδομένων το οποίο θεωρεί ότι προσβάλλονται τα δικαιώματα που του παρέχει ο κανονισμός (18). Προσθέτω ότι η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται και από τη νομοθετική διαδικασία που κατέληξε στη θέσπιση του ΓΚΠΔ. Πράγματι, στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δημοκρατία της Αυστρίας εξήγησε ότι η άρνησή της να ψηφίσει υπέρ του κειμένου αυτού οφειλόταν, μεταξύ άλλων, στη δυνατότητα παράλληλης άσκησης των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπει ο κανονισμός αυτός (19). Εντούτοις, η εν λόγω δυνατότητα παράλληλης άσκησης των μέσων έννομης προστασίας διατηρήθηκε στο τελικό κείμενο του κανονισμού.
49. Λαμβανομένων υπόψη των όσων έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, φρονώ ότι, αν γινόταν δεκτό ότι εποπτική αρχή η οποία επιλαμβάνεται καταγγελίας σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ μπορεί να την απορρίψει για τον λόγο ότι έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού με το ίδιο αντικείμενο και ενώ η απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο εν λόγω ένδικου βοηθήματος δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει, τούτο θα έθιγε τη δυνατότητα που παρέχει ο ΓΚΠΔ στα υποκείμενα των δεδομένων να ασκούν παράλληλα μέσα έννομης προστασίας σχετικά με την ίδια επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
50. Βεβαίως, με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság επισήμανα ότι η δυνατότητα αυτή μπορεί να ενέχει ένα μειονέκτημα, ήτοι την ανασφάλεια δικαίου που μπορεί να δημιουργήσει η έκδοση αντιφατικών αποφάσεων εντός ενός κράτους μέλους. Μολονότι δε ο κίνδυνος εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων από τις εποπτικές αρχές ή τα δικαστήρια διαφορετικών κρατών μελών αντιμετωπίστηκε από τον νομοθέτη της Ένωσης στο πλαίσιο του ΓΚΠΔ, τούτο δεν ισχύει σε περίπτωση που τέτοιες αποφάσεις εκδίδονται εντός του ίδιου κράτους μέλους (20). Υπό τις συνθήκες αυτές, απόκειται σε κάθε κράτος μέλος να θεσπίσει τα δικονομικά εργαλεία προκειμένου να αποφευχθεί, στο μέτρο του δυνατού, η έκδοση αντιφατικών αποφάσεων σχετικά με την ίδια επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (21).
51. Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, υποβλήθηκε στην κρίση του Δικαστηρίου περίπτωση στην οποία το δικαστήριο που επιλήφθηκε προσφυγής ασκηθείσας βάσει του άρθρου 78, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ μπορούσε να εκδώσει απόφαση αντίθετη προς απόφαση η οποία είχε τελεσιδικήσει και η οποία είχε εκδοθεί προγενέστερα από το δικαστήριο ενώπιον του οποίου ασκήθηκε αγωγή βάσει του άρθρου 79, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
52. Στην περίπτωση εκείνη, το Δικαστήριο τόνισε, αφενός, ότι η ύπαρξη δύο αντιφατικών αποφάσεων θα διακύβευε τον εκτιθέμενο στην αιτιολογική σκέψη 10 του ΓΚΠΔ σκοπό περί διασφάλισης συνεκτικής και ομοιόμορφης εφαρμογής των κανόνων για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των ελευθεριών των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε ολόκληρη την Ένωση (22). Συγκεκριμένα, κατά το Δικαστήριο, η προστασία που παρέχεται δυνάμει απόφασης επί ενδίκου βοηθήματος ασκηθέντος βάσει του άρθρου 79, παράγραφος 1, του κανονισμού, με την οποία διαπιστώνεται παράβαση των διατάξεων του κανονισμού, θα ήταν ασυνεπής σε σχέση με δεύτερη δικαστική απόφαση αντίθετου περιεχομένου που εκδόθηκε επί προσφυγής ασκηθείσας βάσει του άρθρου 78, παράγραφος 1, του κανονισμού (23). Εξ αυτού θα προέκυπτε, αφετέρου, αποδυνάμωση της προστασίας των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τα αφορούν, δεδομένου ότι μια τέτοια ασυνέπεια θα δημιουργούσε κατάσταση ανασφάλειας δικαίου (24).
53. Επομένως, είναι σημαντικό τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν ότι η ύπαρξη μέσων έννομης προστασίας που μπορούν να ασκηθούν παράλληλα από τα υποκείμενα των δεδομένων δεν θίγει την αποτελεσματικότητα της προστασίας των δικαιωμάτων που παρέχει ο ΓΚΠΔ στα υποκείμενα των δεδομένων. Απόκειται στα κράτη μέλη να επιλέξουν ποιους δικονομικούς μηχανισμούς θεωρούν καταλληλότερους προκειμένου να καθιερωθεί μια αρμονική σχέση μεταξύ των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπονται στα άρθρα 77 έως 79 του κανονισμού αυτού.
54. Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ελλείψει ενωσιακής ρύθμισης στον τομέα αυτόν, σε έκαστο κράτος μέλος απόκειται να καθορίσει, δυνάμει της αρχής της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών, τους κανόνες της διοικητικής και της ένδικης διαδικασίας οι οποίοι αποσκοπούν στη διασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία αντλούν οι πολίτες από το δίκαιο της Ένωσης (25). Ωστόσο, οι κανόνες που διέπουν την άσκηση των εν λόγω παράλληλων και αυτοτελών μέσων έννομης προστασίας δεν θα πρέπει να θίγουν την πρακτική αποτελεσματικότητα και την αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνει ο ΓΚΠΔ (26). Πράγματι, οι κανόνες αυτοί δεν πρέπει να είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρεμφερή μέσα έννομης προστασίας τα οποία προβλέπονται για την προστασία των δικαιωμάτων που αντλούνται από την εσωτερική έννομη τάξη (αρχή της ισοδυναμίας), ούτε να καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή υπέρμετρα δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που παρέχει η έννομη τάξη της Ένωσης (αρχή της αποτελεσματικότητας) (27). Το Δικαστήριο έχει επίσης υπογραμμίσει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι συγκεκριμένοι κανόνες που διέπουν την άσκηση των μέσων έννομης προστασίας τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 77, παράγραφος 1, στο άρθρο 78, παράγραφος 1, και στο άρθρο 79, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού ανταποκρίνονται πραγματικά στις απαιτήσεις που απορρέουν από το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη (28).
55. Στις προτάσεις μου επί της υποθέσεως Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (29) επισήμανα, μεταξύ άλλων, ότι τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι το δικαστήριο το οποίο επιλαμβάνεται αγωγής δυνάμει του άρθρου 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, ενώ εκκρεμεί διαδικασία καταγγελίας βάσει του άρθρου 77, παράγραφος 1, του κανονισμού ή δικαστικής προσφυγής βάσει του άρθρου 78, παράγραφος 1, του κανονισμού, μπορεί ή οφείλει να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία έως ότου εκδοθεί απόφαση στο πλαίσιο μίας από τις εν λόγω διαδικασίες (30). Ως εκ τούτου, επισήμανα ότι η αναστολή μιας διαδικασίας μπορεί να αποτελέσει λύση προκειμένου να αποφευχθεί η έκδοση αντιφατικών αποφάσεων που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την ασφάλεια δικαίου (31).
56. Φρονώ ότι η λύση αυτή είναι ιδιαιτέρως ενδεδειγμένη στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως. Συγκεκριμένα, εποπτική αρχή η οποία επιλαμβάνεται καταγγελίας, σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αναστείλει την εξέτασή της όταν έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα, σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, με το ίδιο αντικείμενο και ενώ η απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο του ένδικου βοηθήματος δεν έχει ακόμη καταστεί τελεσίδικη.
57. Αντιθέτως, φρονώ ότι η απόρριψη καταγγελίας σε ένα τέτοιο πλαίσιο αντιβαίνει στην αρχή της αποτελεσματικότητας, στο μέτρο που τέτοιου είδους προσέγγιση όσον αφορά τη σχέση των μέσων έννομης προστασίας είναι ικανή να διακυβεύσει την αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στον ΓΚΠΔ. Πράγματι, θεωρώ ότι η απόρριψη της καταγγελίας είναι αντίθετη προς αυτή καθεαυτήν την αρχή ενός πλήρους συστήματος μέσων έννομης προστασίας που μπορούν να ασκηθούν κατά τρόπο παράλληλο και αυτοτελή. Επιπλέον, η απόρριψη καταγγελίας δεν συνιστά κατ’ ανάγκην κατάλληλο μέτρο προκειμένου να αποφευχθεί η έκδοση αντιφατικών αποφάσεων.
58. Συναφώς, πρέπει να τονισθεί ότι όταν η εποπτική αρχή απορρίπτει καταγγελία με την αιτιολογία ότι εκκρεμεί ένδικο βοήθημα δυνάμει του άρθρου 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, δεν μπορεί ακόμη να είναι βέβαιη ότι θα εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας στο πλαίσιο εν λόγω ένδικου βοηθήματος. Συγκεκριμένα, το ένδικο βοήθημα μπορεί να απορριφθεί για δικονομικούς λόγους, για παράδειγμα ως απαράδεκτο, χωρίς να κριθεί επί της ουσίας.
59. Εξάλλου, ακόμη και αν το ένδικο βοήθημα καταλήξει, όπως εν προκειμένω, σε απόφαση επί της ουσίας, η απόφαση αυτή μπορεί να προσβληθεί με τη χρήση ένδικων μέσων του εσωτερικού δικαίου. Για τον λόγο αυτόν, αντιθέτως προς ό,τι φαίνεται να υποστηρίζει η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις της (32), φρονώ ότι έχει σημασία η τελεσιδικία ή μη της δικαστικής αποφάσεως. Κατά τη γνώμη μου, η εποπτική αρχή δεν μπορεί να απορρίψει εκ προοιμίου καταγγελία για τον λόγο ότι το ένδικο βοήθημα που ασκήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ κατέληξε στην έκδοση αποφάσεως, για όσο χρονικό διάστημα η απόφαση αυτή δεν έχει τελεσιδικήσει και, ως εκ τούτου, μπορεί ακόμη να προσβληθεί.
60. Εν ολίγοις, εφόσον η αντίφαση μεταξύ της αποφάσεως που λαμβάνει εποπτική αρχή η οποία έχει επιληφθεί της υπόθεσης δυνάμει του άρθρου 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και της αποφάσεως που δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει και εκδόθηκε από δικαστήριο που έχει επιληφθεί της υπόθεσης σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ είναι απλώς υποθετική, η εν λόγω αρχή δεν μπορεί να απορρίψει την καταγγελία που της υποβλήθηκε στηριζόμενη στον εν λόγω κίνδυνο αντιφάσεως.
61. Προς στήριξη της ερμηνείας αυτής, πρέπει να τονισθεί η σημασία του δικαιώματος υποβολής καταγγελίας ενώπιον εποπτικής αρχής, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής προστασίας των δικαιωμάτων που απονέμει ο εν λόγω κανονισμός. Η προστασία αυτή απορρέει, ειδικότερα, από τις ευρείες εξουσίες που παρέχει ο κανονισμός στην εποπτική αρχή προκειμένου να εκτιμήσει την ύπαρξη παράνομης επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του υποκειμένου των δεδομένων και να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπισή της.
62. Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνω ότι το άρθρο 51, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ επιβάλλει στα κράτη μέλη να προβλέπουν μία ή περισσότερες ανεξάρτητες δημόσιες αρχές επιφορτισμένες με την παρακολούθηση της εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού. Η σύσταση τέτοιων αρχών, η οποία προβλέπεται επίσης από το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης, ήτοι από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του Χάρτη και το άρθρο 16, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του σεβασμού της προστασίας των ατόμων από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (33). Οι αρχές αυτές έχουν ως κύρια αποστολή, βάσει του άρθρου 51, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και του άρθρου 57, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και ζʹ, του ΓΚΠΔ, να παρακολουθούν την εφαρμογή του κανονισμού και να επιβάλλουν την τήρησή του, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στη συνεκτική εφαρμογή του εντός της Ένωσης, προκειμένου να προστατεύονται οι θεμελιώδεις ελευθερίες και τα θεμελιώδη δικαιώματα των φυσικών προσώπων από την επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων και να διευκολύνεται η ελεύθερη κυκλοφορία τέτοιων δεδομένων στο εσωτερικό της Ένωσης (34).
63. Ειδικότερα, βάσει του άρθρου 57, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του ΓΚΠΔ, κάθε εποπτική αρχή υποχρεούται, στην εδαφική περιοχή για την οποία είναι αρμόδια, αφενός, να εξετάζει τις καταγγελίες τις οποίες κάθε υποκείμενο δεδομένων δικαιούται, σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, να υποβάλλει όταν θεωρεί ότι η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν συνιστά παράβαση του κανονισμού αυτού και, αφετέρου, να ερευνά το αντικείμενό τους στο μέτρο του αναγκαίου. Η εποπτική αρχή οφείλει να εξετάζει μια τέτοια καταγγελία με τη δέουσα επιμέλεια (35). Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι, μολονότι η επιλογή του κατάλληλου και αναγκαίου μέσου εμπίπτει στην αρμοδιότητα της εποπτικής αρχής, η οποία οφείλει να προβαίνει στην επιλογή αυτή λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις της επίμαχης επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, εντούτοις η αρχή υποχρεούται να εκπληρώνει με όλη την απαιτούμενη επιμέλεια την αποστολή της που συνίσταται στο να μεριμνά για την πλήρη τήρηση του ΓΚΠΔ (36).
64. Προκειμένου να παρακολουθούν την εφαρμογή του κανονισμού αυτού και να επιβάλλουν την τήρησή του, οι εποπτικές αρχές διαθέτουν τις διάφορες εξουσίες που τους ανατίθενται δυνάμει του άρθρου 58 του εν λόγω κανονισμού. Συγκεκριμένα, το άρθρο 58, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ απονέμει στις εν λόγω αρχές σημαντικές εξουσίες έρευνας. Όταν μια τέτοια αρχή διαπιστώνει, κατά το πέρας της έρευνάς της, παράβαση των διατάξεων του κανονισμού αυτού, οφείλει να αντιδράσει προσηκόντως προκειμένου να θεραπεύσει τη διαπιστωθείσα ανεπάρκεια. Προς τούτο, το άρθρο 58, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού απαριθμεί τις διάφορες διορθωτικές εξουσίες της εποπτικής αρχής (37).
65. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διαδικασία υποβολής καταγγελίας, η οποία διαφέρει από εκείνη της υποβολής αναφοράς, δημιουργήθηκε ως μηχανισμός ικανός να προστατεύει με αποτελεσματικό τρόπο τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των υποκειμένων των δεδομένων (38). Στο πλαίσιο αυτό, η εποπτική αρχή υποχρεούται να παρέμβει όταν η άσκηση μιας ή περισσοτέρων από τις διορθωτικές εξουσίες που προβλέπονται στο άρθρο 58, παράγραφος 2, του ΓΚΠΔ είναι, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της συγκεκριμένης περίπτωσης, κατάλληλη, αναγκαία και αναλογική προκειμένου να θεραπευθεί η διαπιστωθείσα ανεπάρκεια και να διασφαλιστεί πλήρης συμμόρφωση με τον ΓΚΠΔ (39).
66. Κατά τη γνώμη μου, θα ήταν αντίθετο προς τον σκοπό αυτόν και προς την υποχρέωση επιμέλειας που υπέχει η εποπτική αρχή να στερηθεί εκ προοιμίου το υποκείμενο των δεδομένων το ευεργέτημα ενός τέτοιου μηχανισμού, λόγω της παροχής στην εν λόγω αρχή της δυνατότητας να απορρίψει την καταγγελία του για τον λόγο ότι έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ με το ίδιο αντικείμενο, και ενώ η απόφαση που εκδίδεται στο πλαίσιο του εν λόγω ένδικου βοηθήματος δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει. Αντιθέτως, φρονώ ότι η αναστολή της εξέτασης τέτοιας καταγγελίας εν αναμονή δικαστικής απόφασης που να έχει τελεσιδικήσει συνάδει τόσο με την απαίτηση περί διασφάλισης αποτελεσματικής προστασίας των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στον ΓΚΠΔ όσο και με την απαίτηση περί αποφυγής αντιφατικών αποφάσεων εντός του ίδιου κράτους μέλους.
67. Ασφαλώς, είναι αληθές ότι η απόρριψη για τέτοιο λόγο της καταγγελίας που έχει υποβληθεί στην εποπτική αρχή σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ δεν εμποδίζει κατ’ ανάγκη το υποκείμενο των δεδομένων να υποβάλει νέα καταγγελία στην εν λόγω αρχή μετά την οριστική περάτωση της ένδικης διαδικασίας για δικονομικούς λόγους ή την παραίτηση του υποκειμένου των δεδομένων από το ένδικο βοήθημα που άσκησε.
68. Εντούτοις, η υποβολή νέας καταγγελίας μπορεί να αποδειχθεί αδύνατη, αν το εθνικό δίκαιο εξαρτά το παραδεκτό της υποβολής αυτής, όπως συμβαίνει στην Αυστρία, από την τήρηση ορισμένης προθεσμίας και η προθεσμία αυτή έχει παρέλθει. Σε τέτοια περίπτωση, το υποκείμενο των δεδομένων θα μπορούσε να στερηθεί κάθε αποτελεσματική προστασία, αν το ένδικο βοήθημά του απορριφθεί για δικονομικό λόγο χωρίς να κριθεί επί της ουσίας ή αν επιθυμεί να παραιτηθεί από την ένδικη διαδικασία.
69. Εξάλλου, και γενικότερα, φρονώ ότι τέτοια λύση, η οποία επιβάλλει στο υποκείμενο των δεδομένων την ευθύνη να προσφύγει εκ νέου στην εποπτική αρχή μετά την αρχική απόρριψη της καταγγελίας του, αντιβαίνει στην υποχρέωση επιμέλειας που υπέχει η εν λόγω αρχή. Πράγματι, η υποχρέωση αυτή συνεπάγεται, όπως επισήμανα ήδη, ότι η εν λόγω αρχή εξετάζει τις καταγγελίες που υποβάλλονται ενώπιόν της με τη δέουσα επιμέλεια. Η συγκεκριμένη υποχρέωση επιτάσσει, ειδικότερα, όταν η εποπτική αρχή επιλαμβάνεται καταγγελίας και ενημερώνεται για την ύπαρξη ένδικης διαδικασίας κινηθείσας σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ σχετικά με τα ίδια πραγματικά περιστατικά, να λαμβάνει υπόψη, στο πλαίσιο της εξέτασης της καταγγελίας, την απόφαση με την οποία περατώνεται οριστικά η διαδικασία αυτή. Εντωμεταξύ, η εξέταση της καταγγελίας θα πρέπει να αναστέλλεται.
V. Πρόταση
70. Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία) την εξής απάντηση:
Το άρθρο 77, παράγραφος 1, και το άρθρο 79 παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων),
έχουν την έννοια ότι:
αντιτίθενται στη δυνατότητα εποπτικής αρχής η οποία επιλαμβάνεται καταγγελίας σύμφωνα με το άρθρο 77, παράγραφος 1, να την απορρίψει για τον λόγο ότι έχει ασκηθεί προηγουμένως ένδικο βοήθημα σύμφωνα με το άρθρο 79, παράγραφος 1, με το ίδιο αντικείμενο και ενώ η απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο του ένδικου βοηθήματος δεν έχει ακόμη τελεσιδικήσει.
1 Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
2 ΕΕ 2016, L 119, σ. 1. (στο εξής: ΓΚΠΔ).
3 Απόφαση C‑132/21 (στο εξής: απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, EU:C:2023:2).
4 Κατά το άρθρο 4, σημείο 21, του ΓΚΠΔ, εποπτική αρχή είναι «ανεξάρτητη δημόσια αρχή που συγκροτείται από κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 51 [του κανονισμού]».
5 Στο εξής: Χάρτης.
6 BGB.I, 165/1999 (στο εξής: νόμος περί προστασίας των δεδομένων).
7 Το αίτημα αυτό στηριζόταν στην οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (ΕΕ 1995, L 281, σ. 31).
8 Απόφαση C‑26/22 και C‑64/22 (στο εξής: απόφαση SCHUFA Holding, EU:C:2023:958).
9 Το αιτούν δικαστήριο παραπέμπει στην απόφαση του Verfassungsgerichtshof (Συνταγματικού Δικαστηρίου, Αυστρία) της 14ης Οκτωβρίου 1970, G 20/70.
10 Το αιτούν δικαστήριο παραθέτει την απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 54).
11 Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Lindenapotheke (C‑21/23, EU:C:2024:846, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
12 Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Lindenapotheke (C‑21/23, EU:C:2024:846, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
13 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 34). Βλ. επίσης, σχετικά με τη δυνατότητα του ανταγωνιστή επιχειρήσεως να ασκήσει αγωγή ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων κατά της επιχειρήσεως αυτής βάσει της απαγορεύσεως των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, λόγω της προβαλλόμενης παραβάσεως από την εν λόγω επιχείρηση των υποχρεώσεων που προβλέπει ο ΓΚΠΔ, απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Lindenapotheke (C‑21/23, EU:C:2024:846, σκέψη 53).
14 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 35).
15 Βλ. αποφάσεις Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 35 και διατακτικό), SCHUFA Holding (σκέψη 66), και της 30ής Απριλίου 2025, Inspektorat kam Visshia sadeben savet (C‑313/23, C‑316/23 και C‑332/23, EU:C:2025:303, σκέψη 128).
16 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψεις 36 έως 41).
17 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 42).
18 Βλ. αποφάσεις Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 44) και SCHUFA Holding (σκέψη 66). Στην τελευταία αυτή απόφαση, το Δικαστήριο συνήγαγε εντεύθεν ότι η ύπαρξη του δικαιώματος πραγματικής δικαστικής προσφυγής κατά υπευθύνου επεξεργασίας ή εκτελούντος την επεξεργασία, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 79, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, δεν επηρεάζει την έκταση του δικαστικού ελέγχου που διενεργείται, στο πλαίσιο προσφυγής ασκηθείσας δυνάμει του άρθρου 78, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, επί των αποφάσεων τις οποίες εκδίδει εποπτική αρχή επί καταγγελίας (σκέψη 67 της αποφάσεως).
19 Βλ. αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για την έγκριση του ΓΚΠΔ στο έγγραφο 7920/16 του Συμβουλίου, της 14ης Απριλίου 2016, το οποίο διατίθεται στον ακόλουθο ιστότοπο: https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST‑7920-2016-INIT/el/pdf (σ.7). Την ερμηνεία αυτή συμμερίζεται το Oberster Gerichtshof (Ανώτατο Δικαστήριο, Αυστρία), όπως μαρτυρεί η απόφασή του της 23ης Μαΐου 2019, 6Ob91/19d (σημείο 4.5.).
20 Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (C‑132/21, EU:C:2022:661, σημείο 57).
21 Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (C‑132/21, EU:C:2022:661, σημείο 58).
22 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 54).
23 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 55).
24 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 56).
25 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 45).
26 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 47).
27 Βλ. απόφαση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (σκέψη 48).
28 Βλ., ιδίως, απόφαση της 30ής Απριλίου 2025, Inspektorat kam Visshia sadeben savet (C‑313/23, C‑316/23 και C‑332/23, EU:C:2025:303, σκέψη 136 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
29 Υπόθεση C‑132/21 (EU:C:2022:661).
30 Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (C‑132/21, EU:C:2022:661, σημείο 69).
31 Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság (C‑132/21, EU:C:2022:661, σημείο 70).
32 Βλ. παρατηρήσεις της Επιτροπής (σημείο 49).
33 Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 30ής Απριλίου 2025, Inspektorat kam Visshia sadeben savet (C‑313/23, C‑316/23 και C‑332/23, EU:C:2025:303, σκέψη 119 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
34 Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 30ής Απριλίου 2025, Inspektorat kam Visshia sadeben savet (C‑313/23, C‑316/23 και C‑332/23, EU:C:2025:303, σκέψη 120 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35 Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις SCHUFA Holding (σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και της 26ης Σεπτεμβρίου 2024, Land Hessen (Υποχρέωση ενέργειας εκ μέρους της Αρχής προστασίας δεδομένων) (C‑768/21, EU:C:2024:785, σκέψη 32).
36 Βλ. αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2020, Facebook Ireland και Schrems (C‑311/18, EU:C:2020:559, σκέψη 112), και της 26ης Σεπτεμβρίου 2024, Land Hessen (Υποχρέωση ενέργειας εκ μέρους της Αρχής προστασίας δεδομένων) (C‑768/21, EU:C:2024:785, σκέψη 37). Στην τελευταία απόφαση το Δικαστήριο επισήμανε μάλιστα ότι το περιθώριο εκτίμησης που διαθέτει η εποπτική αρχή περιορίζεται από την ανάγκη διασφάλισης συνεκτικής και υψηλού επιπέδου προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα μέσω αυστηρής εφαρμογής των κανόνων, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 7 και 10 του ΓΚΠΔ (σκέψη 38).
37 Βλ, μεταξύ άλλων, απόφαση SCHUFA Holding (σκέψη 57 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38 Βλ. απόφαση SCHUFA Holding (σκέψη 58).
39 Βλ. αποφάσεις της 26ης Σεπτεμβρίου 2024, Land Hessen (Υποχρέωση ενέργειας εκ μέρους της Αρχής προστασίας δεδομένων) (C‑768/21, EU:C:2024:785, σκέψη 42), και της 30ής Απριλίου 2025, Inspektorat kam Visshia sadeben savet (C‑313/23, C‑316/23 και C‑332/23, EU:C:2025:303, σκέψη 132).