<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006PLA.0300264701.case.xml"><NO.CASE>C-408/03</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62003C0408</NO.CELEX><NO.SEQ>0016.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>2650</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>2662</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA D. RUIZA-JARABA — SPRAWA C-408/03</LEFT><RIGHT>KOMISIA PRZECIWKO BELGII</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámasa Ruiza-Jaraba Colomera</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20051025">25 października 2005 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W skardze tej, wniesionej na podstawie art. 226 akapit drugi WE, Komisja Wspólnot Europejskich zarzuca Królestwu Belgii:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>naruszenie art. 18 WE i dyrektywy 90/364/EWG w sprawie prawa pobytu<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19900628">28 czerwca 1990 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="26">Dz.U. L 180, str. 26</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>;</P></ITEM><ITEM><P>naruszenie:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>art. 4 dyrektywy 68/360/EWG w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19681015">15 października 1968 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="257" DATE.PUB="1968" PAGE.FIRST="13">Dz.U. L 257, str. 13</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, jak również art. 4 dyrektywy 73/148/EWG w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19730521">21 maja 1973 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="172" DATE.PUB="1973" PAGE.FIRST="14">Dz.U. L 172, str. 14</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>art. 2 dyrektyw 93/96/WE<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19931029">29 października 1993 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="317" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="59">Dz.U. L 317, str. 59</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i 90/365/EWG<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19900628">28 czerwca 1990 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="28">Dz.U. L 180 str. 28</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> w sprawie prawa pobytu studentów oraz pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Pierwsze uchybienie polega na tym, że obywatele innych państw członkowskich, którzy chcą osiedlić się na terytorium belgijskim, muszą posiadać wystarczające środki <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>własne<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>. Drugie wynika z praktyki automatycznego wydawania nakazu wydalenia w stosunku do obywateli Unii Europejskiej, którzy w określonym terminie nie przedstawią dokumentów wymaganych dla otrzymania karty pobytu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2651"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Ramy prawne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Prawo wspólnotowe</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Prawo pierwotne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artykuł 18 ust. 1 WE przyznaje każdemu obywatelowi Unii prawo do <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w niniejszym traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Prawo wtórne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>W przedmiocie warunku posiadania wystarczających środków</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 90/364:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Państwa członkowskie przyznają prawo pobytu obywatelom innych państw członkowskich, którzy nie korzystają z tego prawa na mocy innych przepisów prawa wspólnotowego, oraz członkom ich rodzin określonym w ust. 2, pod warunkiem że oni sami oraz członkowie ich rodzin objęci są ubezpieczeniem chorobowym [zdrowotnym] w odniesieniu do wszelkiego ryzyka w przyjmującym państwie członkowskim oraz mają wystarczające środki, by nie stać się obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim w okresie ich pobytu<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przedmiocie zezwoleń na pobyt</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy 90/364:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Wykonywanie prawa pobytu jest dokumentowane poprzez wystawienie dokumentu znanego jako [zwanego] <QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00AB"/>zezwolenie na pobyt [kartą pobytu] obywatela państwa członkowskiego EWG<QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00BB"/> [...].</P><P>Do celów wystawienia zezwolenia na pobyt [karty pobytu] lub dokumentu pobytu państwo członkowskie może wymagać od ubiegającego się jedynie przedstawienia ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i udowodnienia, że osoba ta spełnia warunki ustanowione w art. 1<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-2652"?><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ze swej strony art. 4 dyrektywy 68/360 stanowi, że:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>1</NO.P><TXT>Państwa członkowskie przyznają prawo pobytu na ich terytorium osobom, o których mowa w art. 1, mogącym okazać dokumenty wymienione w ust. 3.</TXT></NP><P>[...]</P><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Do wydania <QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00AB"/>Karty pobytu obywatela państwa członkowskiego EWG<QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00BB"/> państwa członkowskie mogą żądać okazania następujących dokumentów:</TXT><P>[...]<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 73/148:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>Każde państwo członkowskie przyznaje prawo pobytu obywatelom innych państw członkowskich, którzy osiedlają się na terytorium tego państwa w celu podjęcia działalności na własny rachunek, jeżeli na mocy traktatu zostaną zniesione ograniczenia w odniesieniu do tej działalności.</P><P>Na potwierdzenie przyznanego prawa pobytu wydawany jest dokument o nazwie Karta pobytu obywatela państwa członkowskiego Wspólnot Europejskich [...]<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Dyrektywa 93/96, która odnosi się do studentów, uściśla w art. 2 ust. 1, że:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>[...] Prawo pobytu zostanie potwierdzone wystawieniem <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00BB"/>dokumentu pobytowego [karty pobytu] dla obywatela państwa członkowskiego Wspólnoty<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00AB"/> [...].</P><P>W celu wystawienia dokumentu pobytowego [karty pobytu] lub dokumentu zezwalającego na pobyt państwo członkowskie może zażądać jedynie, aby wnioskodawca przedstawił ważny dowód tożsamości lub paszport oraz dostarczył dowodu na to, że spełnia on wymagania określone w art. 1<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Wreszcie ten sam artykuł dyrektywy 90/365, mającej zastosowanie do emerytów, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>Wykonywanie prawa pobytu jest dokumentowane poprzez wystawienie dokumentu znanego jako [zwanego] <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00BB"/>zezwolenie na pobyt [kartą pobytu] obywatela państwa członkowskiego EWG<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00AB"/>, [...]</P><?PAGE NO="I-2653"?><P>W celu wystawienia zezwolenia na pobyt [karty pobytu] lub dokumentu pobytu państwo członkowskie może wymagać jedynie przedstawienia przez osobę składającą wniosek ważnego dowodu tożsamości lub paszportu i udowodnienia, że osoba ta spełnia warunki ustanowione w art. 1<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="77">Dz.U. L 158, str. 77</REF.DOC.OJ>), zmieniająca wspomniane dyrektywy, i która weszła w życie w dniu <DATE ISO="20040430">30 kwietnia 2004 r.</DATE> (art. 41), utrzymuje w mocy przedstawione wyżej ramy prawne. Artykuł 7 mówi o wystarczających środkach wnioskodawcy dla niego i dla członków jego rodziny, a art. 8 zastępuje zezwolenie lub kartę pobytu wpisem do rejestru, który poprzez wydanie zaświadczenia potwierdza nazwisko i adres zarejestrowanej osoby oraz datę rejestracji.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Prawo belgijskie</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie posiadania wystarczających środków</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Na mocy art. 53 arrêté royal (dekretu królewskiego) z dnia <DATE ISO="19811008">8 października 1981 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Moniteur belge, dodatek do nr 206 z dnia <DATE ISO="19811027">27 października 1981 r.</DATE>, str. 1. Aktualne brzmienie tego ustępu wynika z arrêté royal z dnia <DATE ISO="19921222">22 grudnia 1992 r.</DATE>. Moniteur belge, nr 14 z dnia <DATE ISO="19930123">23 stycznia 1993 r.</DATE>, str. 1053.</P></NOTE> o prawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlenia się i o wydalaniu cudzoziemców, obywatele wspólnoty mają prawo osiedlenia się w Królestwie pod warunkiem posiadania <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>wystarczających środków<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>, tak aby nie być obciążeniem dla władz publicznych.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie wydawania zezwoleń na pobyt</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Ustępy 2 i 6 wymienionego wyżej przepisu, w brzmieniu wynikającym z arrêté z dnia <DATE ISO="19980612">12 czerwca 1998 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Moniteur belge nr 160, z dnia <DATE ISO="19980821">21 sierpnia 1998 r.</DATE>, str. 26854.</P></NOTE>, regulują tę kwestię.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Obywatel Wspólnoty, który dostarczy dokumenty wymagane do wjazdu do Belgii, jest wpisywany do rejestru cudzoziemców i otrzymuje zaświadczenie o zarejestrowaniu się ważne pięć miesięcy od daty jego wydania. Od tej chwili jest on zobowiązany do złożenia wniosku o zezwolenie na osiedlenie się (ust. 2 akapity pierwszy i drugi).</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>W okresie tym musi on udowodnić, że spełnia warunki ust. 1 (ust. 2 akapit trzeci). Jeżeli nie spełnia tych warunków lub nie dostarczy konkretnych dowodów, odmawia się mu wydania zezwolenia na osiedlenie się i musi on opuścić terytorium belgijskie (ust. 4).</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Jednakże jeśli wymieniony powyżej termin nie upłynął i wnioskodawca dysponuje zaświadczeniem o zarejestrowaniu się, jest on uprawniony do przedstawienia niezbędnych dokumentów przed jego upływem, a jego pobyt zostaje przedłużony o jeden miesiąc (ust. 5).</TXT></NP><?PAGE NO="I-2654"?><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>W przeciwnym wypadku, z upływem wyżej wymienionych terminów, wydawany jest nakaz opuszczenia terytorium, który podlega wykonaniu po upływie piętnastu dni (ust. 6)<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Okólnik ministerstwa spraw wewnętrznych z dnia <DATE ISO="19980714">14 lipca 1998 r.</DATE> w sprawie warunku pobytu cudzoziemców ze Wspólnoty i członków ich rodzin oraz zagranicznych członków rodzin obywateli belgijskich (Moniteur belge nr 160, z dnia <DATE ISO="19980821">21 sierpnia 1998 r.</DATE>, str. 27032) potwierdza tę interpretację w rozdziale III, część A, pkt 3.b.1.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Artykuły 45<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ustęp 6 tego artykułu pozwala na przedstawienie przez zainteresowanego, przed jego wydaleniem, dokumentów, których wcześniej nie dostarczył, a nowe zaświadczenie o zarejestrowaniu się wydaje mu się na okres kolejnych pięciu miesięcy.</P></NOTE>, 55 i 51 ustanawiają podobny system dla pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek, studentów<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W tym przypadku wpis do rejestru cudzoziemców jest ważny przez trzy miesiące (art. 55 ust. 2).</P></NOTE> i emerytów z innych państw członkowskich.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Postępowanie administracyjne poprzedzające wniesienie skargi</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Komisja otrzymała różnego rodzaju skargi dotyczące ustawodawstwa oraz belgijskiej praktyki w dziedzinie zezwoleń na pobyt i nakazów opuszczenia terytorium, wydawanych w stosunku do obywateli Unii.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Zwróciła ona szczególną uwagę na sytuację Mamade De Figueiredo, która w sierpniu 1999 r. przybyła do Belgii wraz ze swoimi trzema córkami, dołączając do obywatela belgijskiego, swego długoletniego partnera. Administracja gminna Waterloo zażądała zezwolenia jej małżonka na osiedlenie się przez nią w tym kraju, ponieważ w Portugalii, w której zamieszkiwało małżeństwo, nie orzeczono jeszcze rozwodu. Żadne zezwolenie nie zostało jednak prawdopodobnie przedstawione.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Chociaż dokonano zgłoszenia wjazdu na podstawie dokumentu, w którym jej partner zobowiązywał się do utrzymywania jej i jej dzieci, w dniu <DATE ISO="19991216">16 grudnia 1999 r.</DATE> doręczono jej decyzję oddalająca wniosek i nakaz opuszczenia terytorium.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20000107">7 stycznia 2000 r.</DATE> Komisja przedstawiła władzom pozwanego państwa członkowskiego swoje wątpliwości co do zgodności z prawem wspólnotowym warunków, które nałożyło ono dla wydania karty pobytu, podkreślając, że w przypadku Mamade De Figuiredo nie było żadnej przeszkody do jej wydania, ponieważ ustalono, że jej partner zobowiązał się do jej utrzymywania. W dniu <DATE ISO="20000308">8 marca 2000 r.</DATE> władze udzieliły odpowiedzi, że zobowiązanie to nie jest dowodem na to, że wnioskodawczym posiada własne środki utrzymania.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Nie podzielając stanowiska prezentowanego przez Królestwo Belgii, Komisja, której służby otrzymały inne skargi, w dniu <DATE ISO="20010508">8 maja 2001 r.</DATE> skierowała do niego pismo wzywające do usunięcia uchybienia, przedstawiając dwa zarzuty. W pierwszym uważa ona, że dyrektywa 90/363 nie uzależnia wydania karty<?PAGE NO="I-2655"?> pobytu od spełnienia warunku, zgodnie z którym środki wnioskodawcy mają być własne; w drugim zarzucie twierdzi ona, że automatyczne wydanie nakazu opuszczenia terytorium, jeśli wnioskodawca nie posiada dowodów wymaganych do uzyskania tej karty, narusza zasadę proporcjonalności.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>W swojej odpowiedzi z dnia <DATE ISO="20010706">6 lipca 2001 r.</DATE> Królestwo Belgii położyło nacisk na własność środków osoby mającej zamiar żyć na jego terytorium, potwierdzając, że trzeba wydać nakaz opuszczenia terytorium przez obywatela Unii, jeśli z upływem terminu trzech miesięcy od wjazdu pozostaje on w kraju, nie wszczynając procedury administracyjnej w celu osiedlenia się lub nie przedkładając niezbędnych dokumentów.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Nie podzielając stanowiska władz krajowych, w dniu <DATE ISO="20020403">3 kwietnia 2002 r.</DATE> Komisja wydała uzasadnioną opinię, zarzucając Królestwu Belgii uchybienia wskazane w pkt 1 niniejszej opinii i wyznaczając mu termin dwóch miesięcy na dostosowanie się do przepisów prawa wspólnotowego. Państwo członkowskie powtórzyło swoje argumenty w dokumencie z dnia <DATE ISO="20020710">10 lipca 2002 r.</DATE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Zadania podniesione przez strony i postępowanie przed Trybunałem</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20031001">1 października 2003 r.</DATE> Komisja wniosła niniejszą skargę na podstawie art. 226 akapit drugi WE, wnioskując o uznanie przez Trybunał, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie nakłada na nie art. 18 WE i dyrektywa 90/364, art. 4 dyrektyw 68/360 i 73/148 oraz art. 2 dyrektyw 93/96 i 90/365, któremu to żądaniu sprzeciwiło się państwo członkowskie przy wsparciu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>lak wskazała Komisja, uwagi Zjednoczonego Królestwa sa nieadekwatne, ponieważ dotyczą kwestii, co do których nic ma kontrowersji (braku wystarczających środków i obowiązku udowodnienia ich posiadania), omijając rzeczywisty przedmiot dyskusji (c7.y środki te powinny byc środkami własnymi wnioskodawcy i konsekwenćje niedostarczenia dowodu).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Na rozprawie w dniu <DATE ISO="20050920">20 września 2005 r.</DATE> pełnomocnicy stron podtrzymali swe stanowiska.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Analiza zarzucanych uchybień</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Skarga dotyczy dwóch bardzo szczególnych kwestii: pochodzenia środków finansowych obywatela Wspólnoty, który chce osiedlić się w Belgii (pierwszy zarzut), i możliwości nakazania jego wydalenia, jeśli nie przedstawi on, w wyznaczonym terminie, dokumentów niezbędnych do uzyskania karty pobytu (drugi zarzut).</TXT></NP><?PAGE NO="I-2656"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>W przedmiocie pochodzenia środków</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Wyznaczenie granic dyskusji: uznane uchybienie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>W niniejszym postępowaniu ustalono, że władze belgijskie wymagają, aby obywatele innych państw członkowskich, ubiegający się o kartę pobytu na podstawie dyrektywy 90/364, posiadali wystarczające środki <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>własne<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na rozprawę Zjednoczone Królestwo podtrzymywało swoją błędną argumentację, skupiając się na warunku posiadania wystarczających środków i uznając, iż oczywiste jest, że środki muszą pochodzić od osoby zainteresowanej, zapominając, że dyskusja dotyczy tej drugiej kwestii.</P></NOTE>. Mamade De Figuereido jest tego dobrym przykładem.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Jednakże w miarę rozwoju dyskusji, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym, Królestwo Belgii złagodziło swoje stanowisko, uznając, że art. 1 dyrektywy 90/364 nie stawia wyraźnego wymogu, aby obywatel Unii osobiście posiadał środki finansowe niezbędne do tego, by nie być obciążeniem dla funduszy państwa przyjmującego i akceptując, że środki te pochodzą od osoby połączonej z zainteresowanym więzami zobowiązującymi ją do jej utrzymywania, takiej jak małżonkowie, dzieci, a nawet osoby trzecie połączone umową, pod warunkiem że istnieje wiążący stosunek prawny (ust. 3-12 odpowiedzi na skargę i ust. 2-4 odpowiedzi na duplikę).</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Przyjmując tą zmianę strategii proceduralnej, pozwane państwo w dorozumiany sposób przyznaje wystąpienie zarzucanego uchybienia, ponieważ Mamade De Figuereido załączyła do akt sprawy dokument, w którym jej partner zobowiązał się do jej utrzymywania, i ani krajowe władze administracyjne, ani Trybunał nie mogą określać jego zakresu, ponieważ takie uprawnienia posiadają sądy belgijskie, których porządek prawny uznaje swobodę zawierania umów w stosunkach zobowiązaniowych<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuły 1126 i nast. belgijskiego kodeksu cywilnego ustanawiają zasadę autonomii stosunków umownych.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>W tym miejsce rozważania mogłyby się zakończyć, ale mając na uwadze okoliczności, w jakich ujawniony został spór, należy poddać analizie swobodę przemieszczania się w Unii Europejskiej dla ustalenia, co oznacza wymóg, zgodnie z którym osoba uprawniona ma posiadać wystarczające środki, jak to stanowi art. 1 dyrektywy 90/364.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Swobodny przepływ obywateli Unii</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Obywatelstwo Unii, którego charakter jest wtórny<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 17 ust. 1 WE uzależnia jego uzyskanie od posiadania obywatelstwa jednego z państw członkowskich, które jest jego uzupełnieniem, ale go nie zastępuje. R. Kovar nazwał je <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>uzależnionym<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> w <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>L'émergence et l'affirmation du concept de citoyenneté européenne dans le processus d'intégration européenne<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/>, La citoyenneté européenne, édition de l'université de Montréal, 2000, str. 81-94, w szczególności str. 85-87.</P></NOTE>, jest <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>podstawowym statusem<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/><?PAGE NO="I-2657"?> obywatela Wspólnoty. Pogląd ten, wyrażony po raz pierwszy w wyroku z dnia <DATE ISO="20010920">20 września 2001 r.</DATE> w sprawie Grzelczyk (pkt 31)<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-184/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-6193">C-184/99, Rec. str. I-6193</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, utrwalił się w orzecznictwie wspólnotowym<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Również podobnie orzekł Trybunał m.in. w swoich wyrokach z dnia <DATE ISO="20020917">17 września 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-413/99" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-7091">C-413/99 Baumbast i R, Rec. str. I-7091, pkt 82</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-148/02" YEAR="2003" PAGE.ECR="I-11613">C-148/02 Garcia Avello, Rec. str. I-11613, pkt 22</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20041019">19 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-200/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-9925">C-200/02 Zhu i Chen, Zb.Orz. str. I-9925, pkt 25</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Na jego treść składa się, zgodnie z art. 17 ust. 2 WE, całość praw i obowiązków przewidzianych w traktacie WE, a w szczególności w art. 18-21 WE.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Artykuł 18 ust. 1 WE, ustanawiając prawo do przebywania na terytorium państw członkowskich, tworzy uprzywilejowany stan prawny z czterema charakterystycznymi cechami. Po pierwsze, prawo to stanowi osobistą gwarancję, która jest spoiwem unijnego systemu współżycia<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W wyrokach w sprawie Grzelczyk, pkt 33, i w sprawie Garcia Avello, pkt 24, uznano je za podstawowa swobodę. Podobnie orzekł Trybunał w swoich niedawnych wyrokach z dnia <DATE ISO="20050315">15 marca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/03" YEAR="2005" PAGE.ECR="I-2119">C-209/03 Bidar, Zb.Orz. str. I-2119, pkt 33</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-403/03" YEAR="2005" PAGE.ECR="I-6421">C-403/03 Schempp, Zb.Orz. str. I-6421, pkt 18</REF.DOC.ECR>. Karta praw podstawowych Unii Europejskiej proklamowana w Nicei w dniu <DATE ISO="20001207">7 grudnia 2000 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="364" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">Dz.U. C 364, str. 1</REF.DOC.OJ>) włącza to prawo w art. 45, które znajduje się również w artykule II-105 traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy [traktat podpisany w dniu <DATE ISO="20041029">29 października 2004 r.</DATE> (wejście w życie przewidziane na dzień <DATE ISO="20061101">1 listopada 2006 r.</DATE>, z zastrzeżeniem ratyfikacji przez państwa członkowskie)] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="310" DATE.PUB="2006" PAGE.FIRST="1">Dz.U. C 310, str. 1</REF.DOC.OJ>). W pkt 12 swojej opinii z dnia <DATE ISO="20040219">19 lutego 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-456/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-7573">C-456/02 Trojani (wyrok z dnia <DATE ISO="20040907">7 września 2004 r.</DATE>, Zb.Orz. str. I-7573)</REF.DOC.ECR> rzecznik generalny stwierdził, że prawo pobytu jest podstawowym prawem każdego obywatela europejskiego. Rzecznik generalny A. Tizzano sklasyfikował je w ten sam sposób w pkt 73 opinii, którą przedstawił w sprawie Zhu i Chen, wyrok ww. w przypisie 18.</P></NOTE>. Po drugie, tak jak jest skonstruowane, wywiera skutek bezpośredni, tak że jest bezpośrednio stosowane, i mogą się na nie powoływać osoby uprawnione<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki w sprawie Baumbast i R, ww. w przypisie 18, pkt 84, w sprawie Trojani, ww. w przypisie 19, pkt 31, i w sprawie Zhu i Chen, ww. w przypisie 18, pkt 26.</P></NOTE>. Po trzecie, nie jest ono bezwarunkowe, ponieważ nie ma praw bez obowiązków. Sam art. 18 ust. 1 WE stanowi, że z prawa tego można korzystać z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków przewidzianych w traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania, co było w orzecznictwie wielokrotnie powtarzane<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na przykład wyroki w sprawie Baumbast i R, ww. w przypisie 18, pkt 86, w sprawie Trojani, ww. w przypisie 19, pkt 32, i w sprawie Zhu i Chen, ww. w przypisie 18, pkt 26.</P></NOTE>. Wreszcie, jako prawo podstawowe, ma tendencję do rozszerzania się, która wymaga niezwykle zawężonej wykładni ograniczeń, jakie mogą zostać na nie nałożone, redukując je do tego, co jest bezwzględnie konieczne w imię zasady proporcjonalności<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W pkt 70 opinii, którą przedstawiłem w dniu <DATE ISO="20030710">10 lipca 2003 r.</DATE> w sprawie Collins (wyrok z dnia <DATE ISO="20040323">23 marca 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-138/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-2703">C-138/02, Rec. str. I-2703</REF.DOC.ECR>), przypomniałem, że zasada proporcjonalności ma zastosowanie w tej dziedzinie.</P></NOTE>, w celu ochrony, bez negatywnego wpływu na zakres tej swobody, zbiorowych wartości, które mogłyby ją ograniczać<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W swoim wyroku z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawach <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-482/01+C-493/01" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-5257">C-482/01 i C-493/01 Orfanopoulos i Oliveri, Rec. str. I-5257</REF.DOC.ECR>, Trybunał potwierdził, że status obywatela Unii wymaga szczególnie zawężonej wykładni odstępstw od tej swobody. Co więcej, w swoim ww. w przypisie 19 wyroku w sprawie Trojani dodał on, że ograniczenia, którym podlega wykonywanie prawa, muszą być zgodne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, a w szczególności z zasadą proporcjonalności (pkt 46).</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT><QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>Wystarczające środki<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> jako warunek korzystania z prawa pobytu</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Zatem od wejścia w życie traktatu z Maastricht, który wprowadził artykuły<?PAGE NO="I-2658"?> dotyczące obywatelstwa Unii<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Traktat ten, obowiązujący od dnia <DATE ISO="19931101">1 listopada 1993 r.</DATE>, w artykule G stworzył pojęcie obywatelstwa Unii [następnie art. 8 WE-art. 8E WE, które ze zmianami wprowadzonymi traktatem Amsterdamskim stanowią dzisiaj drugą część traktatu WE (art. 17 WE-art. 22 WE)].</P></NOTE>, obywatele państw członkowskich, jedynie z samego faktu bycia obywatelem Unii, mają prawo zamieszkiwać w innych państwach członkowskich na mocy art. 18 ust. 1 WE, bez konieczności prowadzenia działalności gospodarczej<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W ww. w przypisie 19 wyroku w sprawie Trajani, pkt 46, rozwijając wyrok w sprawie Baumbast i R, ww. w przypisie 18, pkt 46, stwierdzono, że obywatel Unii, który w przyjmującym państwie członkowskim nie korzysta z prawa pobytu na podstawie art. 39 WE, art. 43 WE lub alt. 49 WE, może korzystać w nim z tego prawa zwyczajnie jako obywatel Unii, bezpośrednio na podstawie art. 18 ust 1 WE.</P></NOTE>. Jedyne warunki przewidziane są w art. 1 ust. 1 dyrektywy 90/364, który stanowi, że zainteresowany oraz członkowie jego rodziny muszą być objęci ubezpieczeniem zdrowotnym oraz muszą posiadać środki umożliwiające utrzymanie się, bez uzależnienia od pomocy społecznej przyjmującego państwa.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Żaden element tego przepisu nie pozwala na obronę tezy zaprezentowanej przez Królestwo Belgii w pierwszych dokumentach przedstawionych w fazie administracyjnej. Wynika to z wyżej wymienionego w przypisie 18 wyroku w sprawie Zhu i Chen, w którym Trybunał wyjaśnił, że przepis dyrektywy 90/364 nie wprowadza żadnego wymogu dotyczącego pochodzenia środków finansowych (pkt 30), a więc każdy tego rodzaju przepis stanowiłby nieproporcjonalną ingerencję w korzystanie z omawianego podstawowego prawa (pkt 33).</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ostateczne stanowisko bronione przez państwo, któremu zarzuca się uchybienie, nie jest też zgodne z duchem tego przepisu. Celem tego przepisu jest zapewnienie, aby prawo do swobodnego pobytu nie było dodatkowym obciążeniem dla przyjmującego państwa członkowskiego, co oznacza, że obywatel Wspólnoty, który zamierza osiedlić się w państwie członkowskim innym niż państwo, którego jest obywatelem, musi wykazać, że posiada wystarczające środki, i nie ma znaczenia, czy są to jego środki własne, czy też nie, i że w tym drugim przypadku osoba zapewniająca środki jest do tego zobowiązana istnieniem bardziej lub mniej ścisłego stosunku prawnego lub czyni to, kierując się jedynie hojnością<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Maio ważne jest zatem, że środki pochodzą od niebędącego obywatelem Wspólnoty współmałżonka lub dziecka obywatela Unii i że to te osoby trzecie nie mogą legalnie zamieszkiwać w Belgii, ponieważ ich prawo nie jest przedmiotem postępowania. Ich los zależy od głównego członka rodziny, jeśli zamieszkuje on w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada, nic nie może przeszkodzić im w zamieszkaniu w nim; to samo dotyczy sytuacji, gdy przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego kraju Unii. Nie ma w tym nic dziwnego, przeciwnie, odmienne rozwiązanie, które uzależniałoby swobodę pobytu od prawa osób trzecich, byłoby pozbawione sensu.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Organ administracyjny, który wydaje kartę pobytu, musi sprawdzić, czy spełnione są przesłanki konkretyzacji wcześniej istniejącego prawa<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W swoim wyroku z dnia <DATE ISO="20050217">17 lutego 2005 r.</DATE> w sprawe <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-215/03" YEAR="2005" PAGE.ECR="I-1215">C-215/03 Oulane, Zb.Orz. str. I-1215</REF.DOC.ECR> Trybunał podkreślił, że wydanie obywatelowi państwa członkowskiego zezwolenia na Eobyt nie powinno zostać uznane za czynność o charakterze onstytutywnym, lecz za czynność mającą na celu jedynie potwierdzenie jego indywidualnej sytuacji wynikającej z przepisów prawa wspólnotowego.</P></NOTE>, przeprowadzając stosowne kontrole i dokonując oceny dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę. Musi on zatem ograniczyć się do sprawdzenia, czy wnioskodawca posiada wystarczające środki<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Nie ma ona całkowitej swobody również w tej kwestii, ponieważ wspólnotowy porządek prawny (art. 1 ust. 1 akapit pierwszy i drugi dyrektyw 90/364 i 90/365) i jego transpozycja do prawa krajowego (art. 53 ust. 1 akapit drugi arrêté royal z dnia <DATE ISO="19811008">8 października 1981 r.</DATE>) ustanawiają pewne kryteria.</P></NOTE>, nie zastanawiając się nad ich<?PAGE NO="I-2659"?> pochodzeniem lub charakterem, chociaż może on stwierdzić ewentualne oszustwo. Podstawowy charakter tego prawa zapobiega temu, aby było ono ograniczane przeszkodami nieprzewidzianymi przez ustawodawcę, jako że inne dodatkowe ograniczenia są wykluczone, niezależnie od tego, czy bezpośrednio dotyczą pochodzenia środków lub w sposób pośredni ograniczają możliwości potwierdzenia istnienia środków i tego, czy 29 są one wystarczające<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W swoim wyroku z dnin <DATE ISO="20000525">25 moja 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-424/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-4001">C-424/98 Komisja przeciwko Wiochom, Rcc. sir. I-4001, pkt 34 37</REF.DOC.ECR>, w sprawie, w której swoje wnioski przedstawiłem w dniu <DATE ISO="19991119">19 listopada 1999 r.</DATE>. Trybunat orzekł, że państwa członkowskie nie moga ograniczać środków dowodowych.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Oczywiście istnieje ryzyko, ponieważ zdarza się, że źródło odpowiednich dochodów wyczerpuje się, chociaż może to nastąpić nie tylko wtedy, gdy dochody są własne, ale również gdy pochodzą od innej osoby; jednakże nikt nie odmówiłby pobytu obywatelowi Wspólnoty ze względu na to, że w chwili składania wniosku nie może on zagwarantować, że jego dochody nie zmienią się, kiedy będzie zamieszkiwał w przyjmującym państwie. Jak przypomina Komisja, dyrektywa ustanawia w tym celu system gwarancji: art. 3 pozwala na cofnięcie prawa pobytu, jeśli przestaną występować okoliczności, które pozwoliły na jego przyznanie; ponadto art. 2 ust. 1 dyrektywy 90/364 pozwala na wymóg odnowienia karty, a zatem na potwierdzenie, że niezbędne warunki są spełnione z upływem dwóch pierwszych lat pobytu.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>W świetle tych rozważań nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że Królestwo Belgii naruszyło zasadę proporcjonalności, jako że jeśli chodzi o ochronę finansów publicznych przyjmującego państwa członkowskiego<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie z czwartym motywem i art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 90/364, co potwierdził wyrok w sprawie Zhu i Chen, ww. w przypisie 18, pkt 33.</P></NOTE>, nie ma żadnego powodu uzasadniającego wyłączenie środków przekazywanych przez osoby trzecie, ponieważ mogą się one również skończyć, w przypadku gdy są środkami własnymi wnioskodawcy, a dyrektywa przewiduje odpowiednie środki dla uniknięcia takiej sytuacji.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Podsumowując, istota prawa, jakie przyznaje obywatelom Wspólnoty art. 18 ust. 1 WE, o którym stanowi art. 1 dyrektywy 90/365, dopuszcza wyłącznie wyraźnie przewidziane ograniczenia, należy więc odrzucić ustawodawstwo tego rodzaju co ustawodawstwo pozwanego państwa, które od początku i w sposób ogólny ma na celu zawężenie zakresu tego prawa przewidzianego przez prawodawcę wspólnotowego, sprzeciwiając się temu, by wystarczające środki wskazane w dyrektywie pochodziły od osoby innej niż wnioskodawca.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Przy zastosowaniu tej wykładni wniosek Mamade De Figuereido został odrzucony, a zatem należy uznać, że zarzucane uchybienie zostało wykazane.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2660"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>W przedmiocie automatyzmu nakazu opuszczenia terytorium</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Komisja zarzuca pozwanemu państwu, że obywatele Unii, którzy chcą osiedlić się na jego terytorium, są wydalani, jeśli z upływem okresu, w którym mogą dokonać zgłoszenia wjazdu, nie uregulowali swojej sytuacji<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W wyroku z dnia <DATE ISO="19970220">20 lutego 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-344/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-1035">C-344/95 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I-1035</REF.DOC.ECR> Trybunał orzekł, że to państwo członkowskie naruszyło swoje wspólnotowe zobowiązania, nakazując obywatelom innych państw członkowskich, którzy próbowali pracować automatyczne, opuszczenie terytorium po upływie terminu trzech miesięcy, o ile nie dostarczą dowodu na to, że w dalszym ciągu poszukują pracy lub że mają realne szanse na zatrudnienie (pkt 17 i 18).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Istnieją cztery sytuacje, w których wydalenie jest dopuszczalne. Pierwsza ma miejsce w przypadku, gdy zainteresowany nie wszczął procedury administracyjnej w celu uzyskania karty pobytu. Draga, gdy stwierdzono, iż nie spełnia on warunków, od których uzależnione jest wydanie karty. Trzecia, jeżeli w trakcie tej procedury nie dostarczył on odpowiednich dowodów i okazało się, że nie posiada takiego prawa. Czwarta ma miejsce w przypadku, gdy wnioskodawca, wezwany do złożenia odpowiednich dokumentów, nie dostarcza ich, tak więc nie wiadomo, czy jest on do tego uprawniony. Drugi zarzut Komisji odnosi się do tei sytuacji.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Rozwiązanie przewidziane w czwartej sytuacji wynika z samego charakteru swobody wyboru miejsca pobytu, co zostało zresztą wyraźnie zaznaczone w orzecznictwie wspólnotowym.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>W swoim wyroku z dnia <DATE ISO="19760408">8 kwietnia 1976 r.</DATE> w sprawie Royer<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="48/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="497">48/75, Rec. str. 497</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, w którym dokonał wykładni dyrektywy 68/360, Trybunał orzekł, że zwykłe naruszenie przez obywatela państwa członkowskiego formalności prawnych dotyczących wjazdu, przemieszania się i pobytu cudzoziemców na terytorium innego państwa członkowskiego nie uzasadnia decyzji o jego wydaleniu (pkt 38), co od momentu wydania wyroku z dnia <DATE ISO="19800703">3 lipca 1980 r.</DATE> w sprawie Pieck<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="157/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="2171">157/79, Rec. str. 2171</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> jest środkiem niezgodnym z postanowieniami traktatu, ponieważ jest zaprzeczeniem tego samego prawa, które traktat przyznaje i gwarantuje (pkt 18).</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Taką ocenę potwierdza art. 18 WE, który, jak to już podkreśliłem, ustanawia podstawowe prawo obywateli Unii i dał Trybunałowi okazję do jednoznacznego potwierdzenia, że zaskarżona decyzja, ponieważ wpływa na samą istotę prawa, jest w wyraźny sposób nieproporcjonalna w stosunku do wagi naruszenia<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyroki z dnia <DATE ISO="20020725">25 lipca 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-459/99" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-6591">C-459/99 MRAX, Rec. str. I-6591, pkt 78</REF.DOC.ECR>, i w sprawie Oulane, ww. w przypisie 27, pkt 40.</P></NOTE>. Jest to zatem nadmierna sankcja.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2661"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Uważam, że w tym kontekście belgijski porządek prawny i praktyka administracyjna, które prowadzą do wydalania obywateli innych państw członkowskich jedynie z tego powodu, że nie przestrzegają oni w terminie procedur niezbędnych dla uzyskania karty pobytu, są sprzeczne z prawem wspólnotowym, a pozwane państwo winne jest uchybienia zobowiązaniom zarzucanego niniejszym przez Komisję<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Odpowiadając na moje pytania, przedstawiciel rządu belgijskiego wskazał na rozprawie, że automatyzm taki nie istnieje, ale jego twierdzenie jest sprzeczne 7 brzmieniem art. 45 ust. 3, art. 51 ust. 4, art. 53 ust. 4 i art. 55 ust. 3 arrêté royal z <DATE ISO="19980612">12 czerwca 1998 r.</DATE></P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Nie poddaję w wątpliwość tego, że na mocy dyrektyw w części przytoczonych na początku niniejszej opinii wnioskodawca jest zobowiązany do dostarczenia odpowiednich dokumentów i udowodnienia, że spełnia warunki wymagane do uzyskania karty pobytu<NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>W ww. w przypisie 29 wyroku w sprawie Komisja przeciwko Włochom stwierdzono, że dyrektywy nie odnoszą się do sposobu, w jaki beneficjenci muszą udowadniać, że spełniają te warunki (pkt 34).</P></NOTE> Jednakże, jak wskazuje orzecznictwo, łączenie niespełnienia tego formalnego obowiązku z zaprzeczeniem swobodnego przepływu wydaje mi się nieproporcjonalne<NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zjednoczone Królestwo wyraziło na rozprawie taką samą opinię.</P></NOTE>, jako że swoboda ta istnieje już wcześniej (art. 18 WE)<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ponieważ osoba zainteresowana wykonuje lub zaprzestała wykonywania działalności w charakterze pracownika najemnego lub na własny rachunek w państwie przyjmującym (dyrektywy 68/360. 73/148 i 90/365). lub ponieważ konty nuuje studia (dyrektywa 93/96). lub dlatego że posiada obywatelstwo innego państwa członkowskiego (dyrektywa 90/364). Jedyne wyjątki wynikają ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego (art. 2 ust. 2 akapit trzeci dyrektyw 90/364 1 90/365).</P></NOTE>, oraz w niniejszym postępowaniu wystarczy wykazać, że wprowadzone wymogi zostały spełnione, z czego wynika deklaratywny charakter stwierdzenia uprawnienia. Wyjaśniłem już, że wydanie karty pobytu ogranicza się do poświadczenia wcześniejszego prawa<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>lak stwierdzono w pkt 18 ww. w przypisie 27 wyroku w sprawie Oulane.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Bardziej właściwe byłoby uznanie wniosku za nieważny, pozostawiając uprawnienie w zawieszeniu i poinformowanie zainteresowanej osoby, by w wyznaczonym terminie naprawiła sytuację z zaznaczeniem, że jeśli pozostanie bierna, będzie traktowana, tak jakby wycofała wniosek<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>To zalecenie nic wyklucza ciężaru dowodu, ponieważ nie zobowiązuje państwa członkowskiego do udowodnienia braku środków.</P></NOTE>. W ten sposób we właściwy sposób uwzględnia się zarówno gwarancje dla osoby fizycznej, jak i interes publiczny poprzez zapobieżenie sytuacji, w której z powodu milczenia osoby, które nie mają prawa do osiedlenia się z racji braku spełnienia niezbędnych wymogów, osiedlają się na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Belgia zgadza się z tym argumentem w ust. 5 swojej dupliki.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Koszty</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ocena zarzutów skargi prowadzi do obciążenia strony pozwanej kosztami postępowania, zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, ponieważ zażądała tego Komisja.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2662"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI -</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, aby:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>stwierdził, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>art. 18 WE i dyrektywy Rady 90/364/EWG z dnia <DATE ISO="19900628">28 czerwca 1990 r.</DATE> w sprawie prawa pobytu, ponieważ wymaga od obywateli Wspólnoty, którzy chcą osiedlić się na jego terytorium, posiadania wystarczających środków <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>własnych<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/>,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>art. 4 dyrektywy Rady 68/360 z dnia <DATE ISO="19681015">15 października 1968 r.</DATE> w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie; art. 4 dyrektywy Rady 73/148/EWG z dnia <DATE ISO="19730521">21 maja 1973 r.</DATE> w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług, i art. 2 dyrektyw Rady 93/96/WE z dnia <DATE ISO="19931029">29 października 1993 r.</DATE> i 90/365/EWG z dnia <DATE ISO="19900628">28 czerwca 1990 r.</DATE> regulujących prawo pobytu studentów oraz pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową, pozwalając na wydanie nakazu opuszczenia terytorium w stosunku do obywateli Wspólnoty, ponieważ nie przedstawili oni w określonym terminie dokumentów niezbędnych dla uzyskania karty pobytu;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>obciążył Królestwo Belgii kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>