<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0072</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:381">EU:C:2016:381</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>51</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>51</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA M. WATHELETA – SPRAWA C‑72/15</P><P>ROSNEFT OIL COMPANY</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Melchiora Watheleta</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20160531">31 maja 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑72/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Rosneft Oil Company OJSC</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Her Majesty’s Treasury</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Secretary of State for Business, Innovation and Skills,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Financial Conduct Authority</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England &amp; Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) [sąd wyższej instancji (Anglia i Walia), wydział Queen’s Bench (izba wydziału), Zjednoczone Królestwo]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa</KEYWORD><KEYWORD>Ważność niektórych przepisów decyzji 2014/512/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 833/2014</KEYWORD><KEYWORD>Środki ograniczające w związku z działaniami Federacji Rosyjskiej destabilizującymi sytuację na Ukrainie</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy ważności i wykładni decyzji 2014/512/WPZiB z dnia <DATE ISO="20140731">31 lipca 2014 r.</DATE> w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="229" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 229, s. 13</REF.DOC.OJ>. Decyzja ta była kilkakrotnie zmieniana. Zważywszy, że spór przed sądem odsyłającym dotyczy jedynie zmian wprowadzonych do grudnia 2014 r., w niniejszej opinii będę powoływał się na wersję decyzji 2014/512 obowiązującą w grudniu 2014 r., która obejmuje zmiany wprowadzone decyzjami: Rady 2014/659/WPZiB z dnia <DATE ISO="20140908">8 września 2014 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="271" PAGE.FIRST="54" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 271, s. 54</REF.DOC.OJ>) oraz Rady 2014/872/WPZiB z dnia <DATE ISO="20141204">4 grudnia 2014 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="349" PAGE.FIRST="58" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 349, s. 58</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>decyzją 2014/512<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) i rozporządzenia (UE) nr 833/2014 z dnia <DATE ISO="20140731">31 lipca 2014 r.</DATE> dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="229" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 229, s. 1</REF.DOC.OJ>. Rozporządzenie to było kilkakrotnie zmieniane. Zważywszy, że spór przed sądem odsyłającym dotyczy jedynie zmian wprowadzonych do grudnia 2014 r., w niniejszej opinii będę powoływał się na wersję rozporządzenia nr 833/2014 obowiązującą w grudniu 2014 r., która obejmuje zmiany wprowadzone rozporządzeniami: Rady nr 960/2014 z dnia <DATE ISO="20140908">8 września 2014 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="271" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 271, s. 3</REF.DOC.OJ>) oraz Rady nr 1290/2014 z dnia <DATE ISO="20141204">4 grudnia 2014 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="349" PAGE.FIRST="20" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 349, s. 20</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>rozporządzeniem nr 833/2014<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten ma bardzo duże znaczenie, ponieważ będzie wymagać on od Trybunału wydania orzeczenia w przedmiocie jego właściwości do kontrolowania ważności i wykładni w trybie prejudycjalnym aktów przyjętych przez Unię w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>WPZiB<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), chociaż art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 TFUE wydają się taką możliwość wykluczać.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa zatem oferuje Trybunałowi możliwość określenia tych aktów, które zgodnie z pkt 252 jego opinii <REF.DOC.ECR><NO.CASE>2/13</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>w obecnym stanie prawa Unii […] nie są objęte kontrolą sądową Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Traktat UE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 19 ust. 1, ujęty w tytule III <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Postanowienia o instytucjach<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> traktatu UE, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej obejmuje Trybunał Sprawiedliwości, Sąd i sądy wyspecjalizowane. Zapewnia on poszanowanie prawa w wykładni i stosowaniu Traktatów.</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie ustanawiają środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W tytule V <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Postanowienia ogólne o działaniach zewnętrznych Unii i postanowienia szczególne dotyczące wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> traktatu UE art. 21 ust. 1 akapit pierwszy, ujęty w rozdziale 1, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Postanowienia ogólne o działaniach zewnętrznych Unii<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Działania Unii na arenie międzynarodowej oparte są na zasadach, które leżą u podstaw jej utworzenia, rozwoju i rozszerzenia oraz które zamierza wspierać na świecie: demokracji, państwa prawnego, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych wolności, poszanowania godności ludzkiej, zasad równości i solidarności oraz poszanowania zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz prawa międzynarodowego<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Rozdział 2, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Postanowienia szczególne dotyczące wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, znajdujący się również w tym tytule traktatu, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Sekcja 1</HT></P></TI><STI><P>Postanowienia wspólne</P></STI></TITLE><ARTICLE IDENTIFIER="023"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 23</HT></TI.ART><ALINEA>Działania Unii na arenie międzynarodowej w rozumieniu niniejszego rozdziału opierają się na zasadach, dążą do osiągnięcia celów i są prowadzone zgodnie z postanowieniami ogólnymi, o których mowa w rozdziale 1.</ALINEA></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="024"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 24</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="024.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Kompetencje Unii w zakresie [WPZiB] obejmują wszelkie dziedziny polityki zagranicznej i ogół kwestii dotyczących bezpieczeństwa Unii, w tym stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej, która może prowadzić do wspólnej obrony.</ALINEA><ALINEA>[WPZiB] podlega szczególnym zasadom i procedurom. Jest określana i realizowana przez Radę Europejską i Radę stanowiące jednomyślnie, chyba że traktaty przewidują inaczej. Wyklucza się przyjmowanie aktów ustawodawczych. [WPZiB] wykonuje wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz państwa członkowskie, zgodnie z traktatami. Szczególną rolę Parlamentu Europejskiego i Komisji w tej dziedzinie określają traktaty. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w zakresie tych postanowień, z wyjątkiem właściwości do kontrolowania przestrzegania artykułu 40 niniejszego traktatu i do kontroli legalności niektórych decyzji przewidzianych w artykule 275 akapit drugi Traktatu [FUE].</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="024.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie popierają, aktywnie i bez zastrzeżeń, politykę zewnętrzną i bezpieczeństwa Unii w duchu lojalności i wzajemnej solidarności i szanują działania Unii w tej dziedzinie.</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie działają zgodnie na rzecz umacniania i rozwijania wzajemnej solidarności politycznej. Powstrzymują się od wszelkich działań, które byłyby sprzeczne z interesami Unii lub mogłyby zaszkodzić jej skuteczności jako spójnej sile w stosunkach międzynarodowych.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><ARTICLE IDENTIFIER="029"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 29</HT></TI.ART><ALINEA>Rada przyjmuje decyzje, które określają podejście Unii do danego problemu o charakterze geograficznym lub przedmiotowym. Państwa członkowskie zapewniają zgodność swych polityk krajowych ze stanowiskami Unii.</ALINEA></ARTICLE><P>[…]</P><ARTICLE IDENTIFIER="040"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 40</HT></TI.ART><ALINEA>Realizacja wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie narusza stosowania procedur oraz odpowiedniego zakresu uprawnień instytucji przewidzianych w traktatach do wykonywania kompetencji Unii, o których mowa w artykułach 3–6 Traktatu [FUE].</ALINEA><ALINEA>Realizacja polityk, o których mowa w tych artykułach, nie narusza także stosowania procedur oraz odpowiedniego zakresu uprawnień instytucji przewidzianych w traktatach do wykonywania kompetencji Unii na podstawie niniejszego rozdziału.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></ARTICLE></GR.SEQ></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Traktat FUE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Tytuł I <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Postanowienia ogólne dotyczące działań zewnętrznych Unii<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> części piątej traktatu FUE, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Działania zewnętrzne Unii<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="205"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Artykuł 205</HT></TI.ART><ALINEA>Działania Unii na arenie międzynarodowej, w rozumieniu niniejszej części, oparte są na zasadach, dążą do osiągnięcia celów i są prowadzone zgodnie z postanowieniami ogólnymi, o których mowa w rozdziale 1 tytułu V traktatu [UE]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Tytuł IV <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Środki ograniczające<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> tej same części traktatu FUE stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="215"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Artykuł 215</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="215.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli decyzja, przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 [t]raktatu [UE], przewiduje zerwanie lub ograniczenie w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym lub z większą liczbą państw trzecich, Rada przyjmuje niezbędne środki, stanowiąc większością kwalifikowaną na wspólny wniosek wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Komisji. Rada informuje o tym Parlament Europejski.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="215.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli przewiduje to decyzja przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 [t]raktatu [UE], Rada może przyjąć środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa, zgodnie z procedurą, o której mowa w ustępie 1.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="215.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Akty, o których mowa w niniejszym artykule, zawierają niezbędne przepisy w zakresie gwarancji prawnych<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></ARTICLE></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 275, ujęty w sekcji 5, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, rozdziału 1, zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Instytucje<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, tytułu I <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Postanowienia instytucjonalne<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> szóstej części traktatu FUE, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Postanowienia instytucjonalne i finansowe<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w zakresie postanowień dotyczących [WPZiB] ani w zakresie aktów przyjętych na ich podstawie.</ALINEA><ALINEA>Trybunał jest jednak właściwy w zakresie kontroli przestrzegania artykułu 40 Traktatu [UE] oraz orzekania w sprawie skarg wniesionych na warunkach przewidzianych w artykule 263 akapit czwarty niniejszego traktatu, dotyczących kontroli legalności decyzji przewidujących środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 [t]raktatu [UE]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Umowa o partnerstwie i współpracy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Federacją Rosyjską, podpisana na Korfu dnia <DATE ISO="19940624">24 czerwca 1994 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="327" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1997">Dz.U. 1997, L 327, s. 3</REF.DOC.OJ>. Umowa ta została zatwierdzona w imieniu Wspólnot decyzją Rady i Komisji 97/800/EWWiS, WE, Euratom z dnia <DATE ISO="19971030">30 października 1997 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="327" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1997">Dz.U. L 327, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>umową o partnerstwie<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) stanowi w tytule III <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>Wymiana towarowa<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="010"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>Artykuł 10</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="010.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Strony przyznają sobie wzajemnie ogólną klauzulę najwyższego uprzywilejowania określoną w art. I ust. 1 GATT.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Postanowienia ust. 1 nie mają zastosowania do:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>korzyści przyznanych państwom sąsiadującym w celu ułatwienia przewozów w strefie nadgranicznej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>korzyści przyznanych w celu stworzenia unii celnej lub strefy wolnego handlu lub w wyniku utworzenia takiej unii lub strefy; pojęcia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>unia celna<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00AB" ID="QE0025"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>strefa wolnego handlu<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00AB" ID="QE0026"/> mają takie samo znaczenie jak to określone w art. XXIV ust. 8 GATT lub utworzone zgodnie z procedurą wskazaną w tym samym artykule ust. 10 GATT;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>korzyści przyznanych określonym państwom zgodnie z GATT oraz innymi porozumieniami międzynarodowymi na korzyść krajów rozwijających się.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><ARTICLE IDENTIFIER="012"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 12</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="012.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Strony postanawiają, że zasada swobody tranzytu jest zasadniczym warunkiem osiągnięcia celów niniejszej umowy.</ALINEA><ALINEA>W związku z powyższym każda strona zapewnia swobodę tranzytu przez swoje terytorium towarom pochodzącym z obszaru celnego lub przeznaczony[m] do obszaru celnego drugiej strony.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="012.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Zasady opisane w art. V ust. 2–5 GATT mają zastosowanie między stronami.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><?PAGE NO="5"?><ARTICLE IDENTIFIER="019"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 19</HT></TI.ART><ALINEA>Umowa nie stanowi przeszkody w nakładaniu zakazów lub ograniczeń na przywóz, wywóz lub towary w tranzycie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządkiem publicznym lub bezpieczeństwem publicznym; ochroną zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin; ochroną zasobów naturalnych; ochroną narodowych dóbr o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej lub ochroną własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej lub uregulowaniami dotyczącymi złota i srebra. Takie zakazy lub ograniczenia nie mogą stanowić jednak środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytych ograniczeń w handlu między stronami<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</ALINEA></ARTICLE></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W rozdziale III, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>Transgraniczne świadczenie usług<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, ujętym w tytule IV <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>Postanowienia w sprawie działalności przedsiębiorstw i inwestycji<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> tej umowy art. 36 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>W przypadku sektorów wymienionych w załączniku 5 do niniejszej umowy strony przyznają sobie wzajemnie traktowanie nie mniej korzystne niż to przyznane jakiemukolwiek państwu trzeciemu w odniesieniu do warunków wpływających na transgraniczne świadczenie usług przez spółki wspólnotowe lub rosyjskie na terytorium odpowiednio Rosji lub Wspólnoty, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi mającymi zastosowanie w każdej ze stron<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>W tytule V <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>Płatności i kapitał<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> wspomnianej umowy art. 52 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="052.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Strony zapewniają od wejścia w życie niniejszej umowy swobodny przepływ kapitału między rezydentami Wspólnoty i Rosji w postaci inwestycji bezpośredniej dokonanej w spółkach utworzonych zgodnie z przepisami ustawowymi państwa przyjmującego oraz inwestycji dokonanych zgodnie z postanowieniami tytułu IV rozdział II, oraz transfery takich inwestycji za granicę, włącznie ze wszelkimi płatnościami wyrównawczymi wynikającymi ze środków takich jak wywłaszczenie, nacjonalizacja lub środków mających skutek równoważny, oraz wszelkich zysków wynikających z inwestycji.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="052.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Bez uszczerbku dla ust. 6 i 7, po okresie przejściowym pięciu lat od wejścia w życie niniejszej umowy strony nie wprowadzają żadnych nowych ograniczeń w odniesieniu do przepływu kapitału oraz płatności bieżących związanych z tym przepływem między rezydentem Wspólnoty i Rosji oraz nie zaostrzają istniejących ustaleń. Jednakże wprowadzenie ograniczeń w okresie przejściowym, o którym mowa w zdaniu pierwszym niniejszego ustępu, nie narusza praw i obowiązków stron wynikających z przepisów ust. 2, 3, 4 i 9 niniejszego artykułu.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="052.009"><NO.PARAG>9.</NO.PARAG><ALINEA>Strony przyznają sobie wzajemnie klauzulę najwyższego uprzywilejowania w odniesieniu do swobody płatności bieżących oraz przepływu kapitału, jak również w odniesieniu do metod płatności<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 99, ujęty w tytule XI <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>Postanowienia instytucjonalne, ogólne i końcowe<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> tejże umowy, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>Żadne z postanowień niniejszej umowy nie uniemożliwia stronie przyjęcia wszelkich środków:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>jakie uzna za niezbędne dla ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa:</TXT><P>[…]</P><?PAGE NO="6"?><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>w przypadku poważnych wewnętrznych zakłóceń wpływających na utrzymanie porządku publicznego, w czasie wojny lub poważnych napięć międzynarodowych stanowiących groźbę wojny lub w celu wykonania zobowiązań, jakie podjęła do celów utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Decyzja Rady 2014/512</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Przedmiotem rozpatrywanego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym są następujące przepisy decyzji 2014/512:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="001"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Artykuł 1</HT></TI.ART><STI.ART>[…]</STI.ART><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zakazuje się bezpośredniego lub pośredniego kupna lub sprzedaży, bezpośredniego lub pośredniego świadczenia usług inwestycyjnych lub pomocy w emisji lub dokonywania wszelkich innych czynności w odniesieniu do obligacji, akcji lub podobnych instrumentów finansowych o terminie zapadalności przekraczającym 30 dni, wyemitowanych po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> przez:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>podmioty z siedzibą w Rosji, które pozostają pod kontrolą publiczną lub są w ponad 50% własnością publiczną i których całość majątku szacuje się na ponad 1 bln rubli rosyjskich, i których szacowane dochody na dzień <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> pochodzą w co najmniej 50% ze sprzedaży lub transportu ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, wymienione w załączniku III [czyli Rosneft, Transneft i Gazprom Neft];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wszelkie osoby prawne, podmioty lub organy z siedzibą poza Unią, pozostające w ponad 50% własnością podmiotu, o którym mowa w [lit.] […] b); lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>wszelkie osoby prawne, podmioty lub organy działające w imieniu lub pod kierunkiem podmiotu należącego do kategorii, o której mowa w lit c), lub wymienionego w załącznik[u] […] III [czyli Rosneft, Transneft i Gazprom Neft].</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Zakazuje się bezpośredniego lub pośredniego dokonywania wszelkich uzgodnień, służących udzielaniu nowych pożyczek lub kredytów o terminie zapadalności przekraczającym 30 dni, bądź bezpośredniego lub pośredniego uczestnictwa w takich uzgodnieniach, jakimkolwiek osobom prawnym, podmiotom lub organom, o których mowa w ust. 1 lub 2, po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> z wyjątkiem pożyczek lub kredytów, których szczególnym i udokumentowanym celem jest zapewnienie finansowania do celów niezakazanego bezpośredniego lub pośredniego przywozu lub wywozu towarów i usług niefinansowych między Unią a Rosją lub jakimkolwiek innym państwem trzecim, lub pożyczek, których szczególnym i udokumentowanym celem jest zapewnienie finansowania awaryjnego, tak aby umożliwić spełnienie kryteriów wypłacalności i płynności osób prawnych z siedzibą w Unii, stanowiących w ponad 50% własność podmiotu, o którym mowa w załączniku I [czyli Sberbank, VTB Bank, Gazprombank, Vnesheconombank i Rosselkhozbank].</ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><?PAGE NO="7"?><ARTICLE IDENTIFIER="004"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 4</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Uprzedniego zezwolenia właściwego organu wywożącego państwa członkowskiego wymaga sprzedaż, dostawa, przekazywanie lub wywóz, bezpośrednio lub pośrednio, niektórych rodzajów sprzętu służącego do następujących kategorii projektów eksploracji i produkcji w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających lub statków powietrznych podlegających jurysdykcji państw członkowskich:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej na obszarach morskich na północ od koła podbiegunowego północnego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>projekty, których efektem może być produkcja ropy naftowej z zasobów zawartych w formacjach łupków przez szczelinowanie hydrauliczne; nie ma to zastosowania do eksploracji i produkcji przez formacje łupków w celu poszukiwania złóż innych niż łupkowe lub pozyskiwania z nich ropy naftowej.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Unia podejmuje działania konieczne do określenia stosownych produktów, które mają być objęte niniejszym ustępem.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Uprzedniego zezwolenia właściwego organu w wywożącym państwie członkowskim wymaga również:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>świadczenie pomocy technicznej lub innych usług w związku ze sprzętem, o którym mowa w ust. 1;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>finansowanie lub udzielanie pomocy finansowej do celów jakiejkolwiek sprzedaży, dostarczania, przekazywania lub wywozu sprzętu, o którym mowa w ust. 1, lub do celów udzielania odnośnej pomocy technicznej lub prowadzenia odnośnych szkoleń.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Właściwe organy państw członkowskich nie udzielają zezwolenia na jakąkolwiek sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz sprzętu ani na świadczenie usług, o których mowa w ust. 1 i 2, jeżeli stwierdzą, że odnośna sprzedaż, dostawa, przekazywanie lub wywóz lub świadczenie odnośnych usług służy jednej z kategorii eksploracji i produkcji, o których mowa w ust. 1.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Ust[ęp] 3 pozostaje bez uszczerbku dla wykonania umów zawartych przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE> lub umów dodatkowych niezbędnych do wykonywania takich umów.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Zezwolenie może być udzielone, gdy sprzedaż, dostawa, przekazanie lub wywóz produktów, lub świadczenie usług, o których mowa w ust. 1 i 2, są konieczne do pilnego zapobieżenia zdarzeniu, które może mieć poważne i istotne konsekwencje dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi lub dla środowiska, lub do pilnego złagodzenia skutków tego zdarzenia. W należycie uzasadnionych sytuacjach wyjątkowych można dokonać sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, lub świadczenia usług, o których mowa w ust. 1 i 2, bez uprzedniego zezwolenia, pod warunkiem że eksporter powiadomi o tym właściwy organ w ciągu pięciu dni roboczych od dokonania takiej sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, lub świadczenia usług, przedstawiając odpowiednie szczegółowe uzasadnienie realizacji sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, lub świadczenia usług bez uprzedniego zezwolenia.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><?PAGE NO="8"?><ARTICLE IDENTIFIER="004A"><TI.ART>Artykuł 4a</TI.ART><PARAG IDENTIFIER="004A.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zakazuje się świadczenia powiązanych usług, bezpośrednio lub pośrednio, niezbędnych do następujących kategorii projektów eksploracji i produkcji w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających lub statków powietrznych podlegających jurysdykcji państw członkowskich:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej na obszarach morskich wokół bieguna północnego na północ od koła podbiegunowego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>projekty, których efektem może być produkcja ropy naftowej z zasobów zawartych w formacjach łupków przez szczelinowanie hydrauliczne; nie ma to zastosowania do eksploracji i produkcji przez formacje łupków w celu poszukiwania złóż innych niż łupkowe lub pozyskiwania z nich ropy naftowej.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004A.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Zakaz zawarty w ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania umów lub porozumień ramowych zawartych przed dniem <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> lub umów dodatkowych niezbędnych do wykonywania takich umów.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004A.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Zakaz zawarty w ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy przedmiotowe usługi są niezbędne do pilnego zapobieżenia wydarzeniu, które najprawdopodobniej miałoby poważny i znaczący wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi lub na środowisko, albo do złagodzenia skutków takiego wydarzenia.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><ARTICLE IDENTIFIER="007"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 7</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Nie są zaspokajane żadne roszczenia w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszą decyzją, w tym roszczenia odszkodowawcze lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub zapłatę zobowiązań, gwarancji lub odszkodowania, w szczególności gwarancji finansowych lub odszkodowań finansowych w jakiejkolwiek formie – o ile zostały one wniesione przez:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b) lub c) oraz w art. 1 ust. 2 lit. c) lub d), lub wymienione w załącznik[u] […] III […];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wszelkie inne rosyjskie osoby, podmioty lub organy; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wszelkie osoby, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu którejkolwiek z osób lub któregokolwiek z podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b) niniejszego ustępu.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>We wszelkich postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane na mocy ust. 1, spoczywa na osobie dochodzącej zaspokojenia tego roszczenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa osób, podmiotów i organów, o których mowa w ust. 1, do wystąpienia o sądową kontrolę legalności niewypełnienia zobowiązań umownych zgodnie z niniejszą decyzją.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><?PAGE NO="9"?><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>E –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 833/2014</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Przedmiotem rozpatrywanego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym są następujące przepisy rozporządzenia nr 833/2014:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ARTICLE IDENTIFIER="003"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>Artykuł 3</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wymagane jest uprzednie zezwolenie na sprzedaż, dostawę, przekazanie lub wywóz, bezpośrednio lub pośrednio, produktów wymienionych w załączniku II – niezależnie od tego, czy pochodzą z Unii – na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego, lub w jakimkolwiek innym państwie, jeżeli takie produkty są do wykorzystania w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>We wszystkich przypadkach sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, które na mocy niniejszego artykułu wymagają zezwolenia, takie zezwolenie jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę, i musi być zgodne ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 428/2009. Zezwolenie jest ważne w całej Unii.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Załącznik II obejmuje pewne produkty odpowiednie dla następujących kategorii projektów dotyczących eksploracji i produkcji w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej na obszarach morskich na północ od koła podbiegunowego północnego; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>projekty, których efektem może być produkcja ropy naftowej z zasobów zawartych w formacjach łupków przez szczelinowanie hydrauliczne; nie ma to zastosowania do eksploracji i produkcji przez formacje łupków w celu poszukiwania złóż innych niż łupkowe lub pozyskiwania z nich ropy naftowej.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Eksporterzy dostarczają właściwym organom wszystkich stosownych informacji wymaganych do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Właściwe organy nie wydają żadnych zezwoleń na sprzedaż, dostawę, przekazanie lub wywóz produktów wymienionych w załączniku II, jeżeli mają uzasadnione powody, by stwierdzić, że taka sprzedaż, dostawa, przekazanie lub wywóz produktów są przeznaczone dla którejkolwiek kategorii projektów dotyczących eksploracji i produkcji, o których mowa w ust. 3.</ALINEA><ALINEA>Właściwe organy mogą jednak wydać zezwolenie w przypadku, gdy sprzedaż, dostawa, przekazanie lub wywóz stanowi wypełnienie zobowiązania wynikającego z umowy zawartej przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE> lub umów dodatkowych niezbędnych do wykonania takiej umowy.</ALINEA><ALINEA>Właściwe organy mogą również wydać zezwolenie w przypadku, gdy sprzedaż, dostawa, przekazanie lub wywóz produktów są konieczne do pilnego zapobieżenia zdarzeniu, które może mieć poważne i istotne konsekwencje dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz dla środowiska, lub do pilnego złagodzenia skutków tego zdarzenia. W należycie uzasadnionych sytuacjach wyjątkowych można<?PAGE NO="10"?> dokonać sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu bez uprzedniego zezwolenia, pod warunkiem że eksporter powiadomi o tym właściwy organ w ciągu pięciu dni roboczych od realizacji takiej sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, przedstawiając odpowiednie szczegółowe uzasadnienie realizacji sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu bez uprzedniego zezwolenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Na warunkach określonych w ust. 5 właściwe organy mogą unieważnić, zawiesić, zmienić lub uchylić zezwolenie na wywóz, którego udzieliły.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku odmowy udzielenia zezwolenia lub unieważnienia, zawieszenia, znacznego ograniczenia lub uchylenia takiego zezwolenia przez właściwy organ zgodnie z ust. 5 lub 6 dane państwo członkowskie powiadamia o tym pozostałe państwa członkowskie i Komisję oraz przekazuje im stosowne informacje na ten temat w sposób zgodny z przepisami dotyczącymi poufności takich informacji zawartymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 515/97.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.008"><NO.PARAG>8.</NO.PARAG><ALINEA>Zanim państwo członkowskie wyda zezwolenie zgodnie z ust. 5 na transakcję, która jest zasadniczo identyczna z transakcją, której dotyczy ważna odmowa zezwolenia wydana przez inne państwo członkowskie lub państwa członkowskie zgodnie z ust. 6 i 7, konsultuje się najpierw z państwem członkowskim lub państwami członkowskimi, które odmówiły wydania zezwolenia. Jeżeli w wyniku takich konsultacji dane państwo członkowskie postanowi wydać zezwolenie, informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i Komisję, udzielając wszystkich stosownych informacji w celu wyjaśnienia takiej decyzji.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="003A"><TI.ART>Artykuł 3a</TI.ART><PARAG IDENTIFIER="003A.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zakazuje się świadczenia, bezpośrednio lub pośrednio, usług powiązanych niezbędnych dla następujących kategorii projektów dotyczących eksploracji i produkcji w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>eksploracja i produkcja ropy naftowej na obszarach morskich na północ od koła podbiegunowego północnego; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>projekty, których efektem może być produkcja ropy naftowej z zasobów zawartych w formacjach łupków przez szczelinowanie hydrauliczne; nie ma to zastosowania do eksploracji i produkcji przez formacje łupków w celu poszukiwania złóż innych niż łupkowe lub pozyskiwania z nich ropy naftowej.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Do celów niniejszego ustępu usługi powiązane oznaczają:</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>wiercenie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>testowanie odwiertów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>usługi pomiarowe i wydobywcze;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iv)</NO.P><TXT>dostawa wyspecjalizowanych jednostek pływających.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003A.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Zakazy przewidziane w ust. 1 pozostają bez uszczerbku dla wykonania zobowiązania wynikającego z umowy lub porozumienia ramowego zawartych przed dniem <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> lub umów dodatkowych niezbędnych do wykonania takiej umowy.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="11"?><PARAG IDENTIFIER="003A.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania w przypadku, gdy odnośne usługi są niezbędne do pilnego zapobieżenia zdarzeniu, które może mieć poważne lub istotne konsekwencje dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi lub dla środowiska, lub do pilnego złagodzenia skutków tego zdarzenia.</ALINEA><ALINEA>W ciągu pięciu dni roboczych usługodawca powiadamia właściwy organ o wszelkich działaniach podjętych na mocy niniejszego ustępu, przedstawiając odpowiednie szczegółowe uzasadnienie realizacji sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="004"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 4</HT></TI.ART><STI.ART>[…]</STI.ART><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zezwolenia wydanego przez właściwy organ wymaga się dla zapewniania:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>pomocy technicznej lub usług pośrednictwa związanych z produktami wymienionymi w załączniku II oraz dostarczenia, wytwarzania, konserwacji i użytkowania takich produktów, bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego, lub – jeżeli taka pomoc dotyczy produktów do wykorzystania w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego – na rzecz jakiejkolwiek osoby, podmiotu lub organu w jakimkolwiek innym państwie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>finansowania lub pomocy finansowej związanej z produktami, o których mowa w załączniku II, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu takich produktów, lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej, bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego, lub – jeżeli taka pomoc dotyczy produktów do wykorzystania w Rosji, w tym na obszarze jej wyłącznej strefy ekonomicznej i szelfu kontynentalnego – na rzecz jakiejkolwiek osoby, podmiotu lub organu w jakimkolwiek innym państwie.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>W należycie uzasadnionych sytuacjach wyjątkowych, o których mowa w art. 3 ust. 5, świadczenie usług, o których mowa w niniejszym ustępie, może zostać zrealizowane bez uprzedniego zezwolenia, pod warunkiem że usługodawca powiadomi o tym właściwy organ w ciągu pięciu dni roboczych od świadczenia usług.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku gdy wymagane jest zezwolenie zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, art. 3, w szczególności jego ust. 2 i 5, stosuje się odpowiednio.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><ARTICLE IDENTIFIER="005"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 5</HT></TI.ART><STI.ART>[…]</STI.ART><PARAG IDENTIFIER="005.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zakazuje się bezpośredniego lub pośredniego zakupu, sprzedaży, świadczenia usług inwestycyjnych lub pomocy w emisji bądź wszelkich innych czynności związanych ze zbywalnymi papierami wartościowymi i instrumentami rynku pieniężnego, które mają termin zapadalności przekraczający 30 dni i zostały wyemitowane po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> przez:</P><P>[…]</P><?PAGE NO="12"?><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>osobę prawną, podmiot lub organ, mające siedzibę w Rosji, które podlegają kontroli publicznej lub które w ponad 50% stanowią własność publiczną, których całość majątku szacuje się na ponad 1 bln rubli rosyjskich i których szacowane przychody w co najmniej 50% pochodzą ze sprzedaży lub transportu ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, wymienione w załączniku VI [czyli Rosneft, Transneft, Gazprom Neft];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>osobę prawną, podmiot lub organ z siedzibą poza Unią, do których prawa własności bezpośrednio lub pośrednio w ponad 50% należą do podmiotu wymienionego w lit. a) lub b) niniejszego ustępu; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>osobę prawną, podmiot lub organ działający w imieniu lub pod kierunkiem podmiotu, o którym mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Zakazuje się bezpośredniego lub pośredniego dokonywania wszelkich uzgodnień, służących udzielaniu nowych pożyczek lub kredytów o terminie zapadalności przekraczającym 30 dni, lub bezpośredniego lub pośredniego uczestnictwa w takich uzgodnieniach, jakimkolwiek osobom prawnym, podmiotom lub organom, o których mowa w ust. 1 lub 2, po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE></ALINEA><ALINEA><P>Zakaz ten nie ma zastosowania do:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>pożyczek lub kredytów, których szczególnym i udokumentowanym celem jest zapewnienie finansowania do celów niezakazanego przywozu i wywozu towarów i usług niefinansowych między Unią a jakimkolwiek innym państwem trzecim, w tym wydatków na towary i usługi z innego państwa trzeciego niezbędnych do wykonania umów wywozowych lub przywozowych; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>pożyczek, których szczególnym i udokumentowanym celem jest zapewnienie finansowania awaryjnego, tak aby umożliwić spełnienie kryteriów wypłacalności i płynności osób prawnych z siedzibą w Unii, stanowiących w ponad 50% własność podmiotu, o którym mowa w załączniku III [czyli Sberbank, VTB Bank, Gazprombank, Vnesheconombank i Rosselkhozbank].</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><ARTICLE IDENTIFIER="008"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 8</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie powiadamiają ją o wszelkich zmianach.</ALINEA></PARAG></ARTICLE><P>[…]</P><ARTICLE IDENTIFIER="011"><TI.ART><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 11</HT></TI.ART><PARAG IDENTIFIER="011.001"><NO.PARAG>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Nie są zaspokajane żadne roszczenia w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszym rozporządzeniem, w tym roszczenia odszkodowawcze lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub zapłatę zobowiązań, gwarancji lub odszkodowań, w szczególności gwarancji finansowych lub odszkodowań finansowych w jakiejkolwiek formie – o ile zostały one wniesione przez:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i c) oraz w art. 5 ust. 2 lit. c) i d), lub wymienione w załącznik[u] VI [czyli Rosneft, Transneft, Gazprom Neft];</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="13"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wszelkie inne rosyjskie osoby, podmioty lub organy;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>wszelkie osoby, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu którejkolwiek z osób lub któregokolwiek z podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b) niniejszego ustępu.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>We wszelkich postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane na mocy ust. 1, spoczywa na osobie dochodzącej zaspokojenia tego roszczenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa osób, podmiotów i organów, o których mowa w ust. 1, do wystąpienia o sądową kontrolę legalności niewypełnienia zobowiązań umownych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</ALINEA></PARAG></ARTICLE></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Spór przed sądem odsyłającym i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140306">6 marca 2014 r.</DATE> szefowie państw i rządów państw członkowskich Unii Europejskiej stanowczo potępili <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>niesprowokowane pogwałcenie przez Federację Rosyjską suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Oświadczenie szefów państw i rządów w sprawie Ukrainy, Bruksela, dnia <DATE ISO="20140306">6 marca 2014 r.</DATE></P></NOTE>. Wezwali oni Federację Rosyjską do natychmiastowego wycofania swoich sił zbrojnych do miejsc ich stałego stacjonowania zgodnie ze stosownymi umowami. Postanowili również zawiesić rozmowy dwustronne z Federacją Rosyjską w kwestiach wizowych, a także rozmowy z Federacją Rosyjską w sprawie nowej umowy, która miała zastąpić umowę o partnerstwie. Jednakże wskazali na fakt, że rozwiązanie kryzysu należy znaleźć w drodze negocjacji między rządami Ukrainy i Federacji Rosyjskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Szefowie państw i rządów państw członkowskich Unii dodali, że jeżeli owe negocjacje nie dadzą w bliskim terminie rezultatów, ograniczenia dotyczące podróżowania i zamrożenia aktywów zostaną nałożone na osoby odpowiedzialne za działania, które podważają integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażają.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W celu wdrożenia tego oświadczenia, Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 269/2014 z dnia <DATE ISO="20140317">17 marca 2014 r.</DATE> w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="078" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 78, s. 6</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, które nałożyło wyżej wspomniane środki na określone osoby wymienione w załączniku I.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140731">31 lipca 2014 r.</DATE>, w obliczu braku odpowiedzi ze strony Rosji na żądania UE i w świetle dalszych ataków na integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy Rada przyjęła pakiet dalszych istotnych środków ograniczających, a mianowicie decyzję 2014/512 i rozporządzenie nr 833/2014, dotyczące, obok innych przedsiębiorstw rosyjskich, spółki Rosneft Oil Company OJSC (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>Rosneft<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>), której działalność obejmuje poszukiwanie, produkcję, rafinowanie węglowodorów oraz wprowadzanie do obrotu ropy naftowej i gazu na terenie Rosji i za granicą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Rosneft prowadzi działalność w zakresie eksploracji i produkcji w prowincjach rosyjskich bogatych w węglowodory i na rosyjskim szelfie kontynentalnym. Działalność eksploracyjna spółki obejmuje prowadzenie czynności w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów i w formacjach łupków.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Większość akcji Rosneftu (69,5%) należy do Rosneftegaz OJSC, spółki akcyjnej będącej w całości własnością Federacji Rosyjskiej. Natomiast 19,75% akcji Rosneftu stanowi własność BP Russian Investments Ltd, spółki zależnej spółki naftowej BP plc zarejestrowanej w Zjednoczonym Królestwie. Pozostałe 10,75% wyemitowanego kapitału zakładowego Rosneftu jest przedmiotem obrotu giełdowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Her Majesty’s Treasury (skarb państwa jej Wysokości) i Secretary of State for Business, Innovation and Skills (minister ds. przedsiębiorstw, innowacji i kompetencji) są organami Zjednoczonego Królestwa, które odpowiadają za wdrożenie prawa Unii nakładającego środki ograniczające w odpowiedzi na działania Federacji Rosyjskiej na Ukrainie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Financial Conduct Authority (urząd ds. prowadzenia operacji finansowych, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>FCA<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>) również podlega decyzji Rady 2014/512 i rozporządzeniu nr 833/2014 r. i powinien zbadać skutki tych aktów dla swoich własnych zobowiązań i celów ustawowych. W konsekwencji, gdyby okazało się, że mogły zostać wyemitowane zakazane papiery wartościowe, co mogło naruszać integralność rynków regulowanych przez FCA lub zagrażać ochronie konsumentów, FCA byłby zobowiązany zbadać, jakie działania powinien on w stosownych przypadkach podjąć, aby przewidzieć to ryzyko lub go uniknąć.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE> Rosneft wniósł skargę o stwierdzenie nieważności decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014 na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Chodzi tu o sprawę w toku NK Rosneft i in./Rada, T‑715/14.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W skardze o kontrolę sądową wniesionej przed High Court of Justice (England &amp; Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) [sąd wyższej instancji Anglii i Walii, wydział Queen’s Bench (izba wydziału), Zjednoczone Królestwo] w dniu <DATE ISO="20141120">20 listopada 2014 r.</DATE> Rosneft kwestionuje zgodność z prawem decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014, a także niektórych środków przyjętych przez władze Zjednoczonego Królestwa w celu wykonania niektórych przepisów rozporządzenia nr 833/2014, w szczególności ustanowionych sankcji karnych za naruszenie tego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz rozporządzenie w sprawie kar finansowych Unii Europejskiej związanych z Ukrainą (nr 3) z 2014 r. [The Ukrainie (European Union Financial Sanctions) (No. 3) Regulations 2014, SI 2014/2054], następnie zmienione rozporządzeniem zmieniającym w sprawie kar finansowych Unii Europejskiej związanych z Ukrainą (nr 3) z 2014 r. [The Ukraine (European Union Financial Sanctions) (No. 3) (Amendment) Regulations 2014, SI 2014/2445], oraz dekret w sprawie monitorowania wywozu i kar dotyczących Rosji, Krymu i Sewastopola z 2014 r. [The Export Control (Russia, Crimea and Sevastopol Sanctions) Order 2014, SI 2014/2357], zmieniony następnie dekretem zmieniającym w sprawie monitorowania wywozu i kar dotyczących Rosji, Krymu i Sewastopola z 2014 r. [The Export Control (Russia, Crimea and Sevastopol Sanctions) (Amendment) Order 2014, SI 2014/2932].</P></NOTE>, przyjętej przez FCA wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> oraz wykładni i stosowania rozporządzenia przez FCA w odniesieniu do niektórych zbywalnych papierów wartościowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Chodzi tu o nowo wyemitowane zbywalne papiery wartościowe w formie globalnych kwitów depozytowych (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>Global Depository Receipts<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>GDR‑ami<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>), które są emitowane w odniesieniu do akcji Rosneft oraz widnieją w oficjalnym wykazie i stanowią przedmiot obrotu na giełdzie papierów wartościowych w Londynie.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W wyroku z dnia <DATE ISO="20150209">9 lutego 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz R (OJSC Rosneft Oil Company) v Her Majesty’s Treasury and others [2015] EWHC 248 (Admin).</P></NOTE> High Court of Justice (England &amp; Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) [sąd wyższej instancji Anglii i Walii, wydział Queen’s Bench (izba wydziału), Zjednoczone Królestwo] uznał, że dla rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu powinien ustalić, czy niektóre przepisy decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014 są nieważne, czego nie może uczynić bez skierowania odesłania do Trybunału w trybie prejudycjalnym zgodnie z wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Foto-Frost</NAME.CASE> (<NO.CASE>314/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:452">EU:C:1987:452</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Co więcej, uważa, że nawet jeżeli przepisy te są ważne, nie jest pewne, czy inne sądy państw członkowskich dojdą do tych samych wniosków co do ich wykładni i stosowania. Wskazał ponadto na znaczne rozbieżności interpretacyjne między właściwymi organami różnych państw członkowskich w odniesieniu do pewnych zasadniczych aspektów tych przepisów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach High Court of Justice (England &amp; Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) [sąd wyższej instancji Anglii i Walii, wydział Queen’s Bench (izba wydziału), Zjednoczone Królestwo] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>1)</NO.P><TXT>Czy przy uwzględnieniu w szczególności art. 19 ust. 1, art. 24 i art. 40 TUE, art. 47 [Karty podstawowych praw Unii Europejskiej] i art. 275 akapit drugi TFUE Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE w sprawie ważności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3, art. 4, 4a i 7 oraz załącznika III do decyzji [2014/512]?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy jeden lub więcej z następujących przepisów (zwanych dalej <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>mającymi znaczenie środkami<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00AB" ID="QE0043"/>) rozporządzenia oraz – w zakresie, w jakim Trybunał jest właściwy – decyzji, jest nieważny:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>artykuły 4 i 4a decyzji [2014/512];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>artykuły 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4 oraz załącznik II do rozporządzenia [nr 833/2014];</TXT><P>(zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>przepisami dotyczącymi sektora naftowego<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00AB" ID="QE0044"/>);</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>artykuł 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji [2014/512];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>iv)</NO.P><TXT>artykuł 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 oraz załącznik VI do rozporządzenia [nr 833/2014];</TXT><P>(zwane dalej łącznie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>przepisami dotyczącymi papierów wartościowych i pożyczek<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00AB" ID="QE0045"/>);</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>v)</NO.P><TXT>artykuł 7 decyzji [2014/512]; oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>vi)</NO.P><TXT>artykuł 11 rozporządzenia [nr 833/2014].</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Czy w zakresie, w jakim mające znaczenie środki są ważne, sprzeczne z zasadą pewności prawa i zasadą nulla poena sine lege certa jest nakładanie przez państwo członkowskie sankcji karnych na podstawie art. 8 rozporządzenia [nr 833/2014], zanim zakres danego przestępstwa został w wystarczającym stopniu wyjaśniony przez Trybunał Sprawiedliwości?</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim mające znaczenie zakazy lub ograniczenia, o których mowa w pytaniu 2 lit. a), są ważne:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy termin <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00AB" ID="QE0046"/> użyty w art. 4 ust. 3 rozporządzenia [nr 833/2014] obejmuje przetwarzanie płatności przez bank lub inną instytucję finansową?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Czy art. 5 rozporządzenia zakazuje emisji lub innych transakcji, których przedmiotem są [GDR‑y] wydane w dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> lub po tym dniu na podstawie umowy depozytowej z jednym z podmiotów wymienionych w załączniku VI w odniesieniu do akcji w jednym z tych podmiotów, jeśli akcje takie zostały wyemitowane przed dniem <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE>?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Jeśli Trybunał uzna, że istnieje brak jasności, który może zostać odpowiednio usunięty przez Trybunał poprzez udzielenie dalszych wskazówek, jaka jest prawidłowa wykładnia terminów <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>łupki<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00AB" ID="QE0047"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>wody o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00AB" ID="QE0048"/> użytych w art. 4 decyzji oraz art. 3 i 3a rozporządzenia? W szczególności, jeśli Trybunał uzna to za konieczne i stosowne, czy może on dokonać geologicznej wykładni terminu <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>łupki<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00AB" ID="QE0049"/>, która powinna być stosowana przy wdrażaniu rozporządzenia, oraz wyjaśnić, czy pomiaru <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>wód o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00AB" ID="QE0050"/> należy dokonywać od miejsca wiercenia czy od innego miejsca?<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE> prezes Sądu zawiesił skargę o stwierdzenie nieważności w sprawie NK Rosneft i in./Rada (T‑715/14) do czasu ogłoszenia wyroku Trybunału w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 54 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony do Trybunału w dniu <DATE ISO="20150218">18 lutego 2015 r.</DATE> Rosneft, FCA, rządy: Zjednoczonego Królestwa, czeski, niemiecki, estoński i francuski oraz Rada i Komisja przedstawiły uwagi na piśmie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160223">23 lutego 2016 r.</DATE> odbyła się rozprawa, podczas której Rosneft, FCA, rządy: Zjednoczonego Królestwa, czeski, niemiecki, estoński, francuski i polski oraz Rada i Komisja przedstawiły swoje uwagi ustnie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W pytaniu pierwszym sąd odsyłający zwraca się do Trybunału w sprawie jego właściwości do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie ważności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3, art. 4, 4a i 7 oraz załącznika III do decyzji 2014/512, mając na względzie art. 19, 24 i 40 TUE, art. 275 TFUE i art. 47 karty.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie dopuszczalności</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Rząd estoński i Rada kwestionują dopuszczalność pytania pierwszego, ponieważ odpowiedź na nie nie jest niezbędna dla umożliwienia sądowi odsyłającemu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał oddalił ten zarzut niedopuszczalności, ponieważ właściwość Trybunału do udzielenia odpowiedzi na rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście warunkiem wstępnym analizy pozostałych pytań zadanych przez sąd odsyłający (których istotności nikt nie zaprzecza). Co więcej, kwestia ta zgodnie z utrwalonym orzecznictwem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>wchodzi w zakres bezwzględnych przeszkód procesowych [i] może ona zostać zbadana przez Trybunał w każdym momencie, także z urzędu<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Elitaliana/Eulex Kosowo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑439/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:753">EU:C:2015:753</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także, podobnie, wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sahlstedt i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:243">EU:C:2009:243</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Cypr</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑340/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:143">EU:C:2012:143</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Co więcej, sądowi odsyłającemu potrzebne jest rozstrzygnięcie w kwestii właściwości Trybunału po to, aby sąd ów mógł ustalić, czy jest związany wyłączną kompetencją Trybunału w dziedzinie kontroli ważności aktów prawa wtórnego Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz stanowisko rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie opinii <REF.DOC.ECR><NO.CASE>2/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2475">EU:C:2014:2475</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0100">100</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="17"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie właściwości Trybunału do orzekania w trybie prejudycjalnym o ważności i wykładni aktów WPZiB</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Zasada ogólna: kontrola sądowa (art. 19 TUE, art. 263 TFUE, 277 TFUE i 267 TFUE)</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W pkt 23 znanego wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Les Verts/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>294/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:166">EU:C:1986:166</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>[Unia] jest [unią] prawa, to znaczy, że zarówno państwa członkowskie, jak i instytucje podlegają kontroli zgodności wydanych przez nie aktów z podstawową kartą konstytucyjną, jaką stanowi traktat [FUE]<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>. W ten sposób umożliwił on kierowanie skarg o stwierdzenie nieważności przeciwko aktom Parlamentu Europejskiego, nawet jeśli instytucja ta nie była wyraźnie wymieniona jako instytucja, której akty mogą być poddane kontroli legalności, w pierwszym akapicie dawnego art. 173 EWG (obecnie art. 263 TFUE)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Owa bierna legitymacja Parlamentu w dziedzinie skarg o stwierdzenie nieważności została uzupełniona legitymacją czynną, ustaloną w wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑70/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:217">EU:C:1990:217</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Trybunał stwierdził, że jeśli tekst traktatu EWG nie wymienia Parlamentu pośród instytucji, które mogą wnieść skargę o stwierdzenie nieważności, może to stanowić <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>lukę w przepisach proceduralnych, [która] nie może […] przeważyć nad podstawowym interesem, jakim jest utrzymanie i poszanowanie równowagi instytucjonalnej zdefiniowanej w traktatach ustanawiających Wspólnoty Europejskie<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> (pkt 26).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Artykuł 19 TUE powierza sądom Unii misję zapewnienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>poszanowani[a] prawa w wykładni i stosowaniu Traktatów<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, a państwa członkowskie zobowiązuje do ustanawiania środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>w traktacie FUE, w art. 263 i 277 z jednej strony oraz w art. 267 z drugiej, ustanowiono kompletny system środków prawnych i procedur zapewniający kontrolę legalności aktów Unii, powierzając ją sądom Unii<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑583/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:625">EU:C:2013:625</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0092">92</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Les Verts/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>294/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:166">EU:C:1986:166</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Unión de Pequeños Agricultores/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑50/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:462">EU:C:2002:462</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Telefónica/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑274/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:852">EU:C:2013:852</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>T &amp; L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑456/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:284">EU:C:2015:284</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także postanowienie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Pesquerias Riveirenses i in./Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑164/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:111">EU:C:2015:111</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>Carve-out<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>: immunitet jurysdykcyjny niektórych aktów przyjętych w ramach WPZiB (art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE)</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Na pierwszy rzut oka właściwość Trybunału w dziedzinie WPZiB wydaje się być wykluczona przez art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Przed zbadaniem tych postanowień należy zauważyć, że, pomimo faktu, iż w wyrokach: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑130/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:472">EU:C:2012:472</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑348/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑658/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2025">EU:C:2014:2025</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gbagbo i in./Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑478/11 P do C‑482/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:258">EU:C:2013:258</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał miał okazję zbadać kwestie związane ze swoimi kompetencjami w dziedzinie WPZiB, orzekł on w pkt 251 opinii <REF.DOC.ECR><NO.CASE>2/13</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>Trybunał nie miał jeszcze okazji, aby dokładnie określić zakres ograniczeń jego kompetencji wynikających w zakresie WPZiB [z art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 275 TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>. Trybunał orzekł zatem w pkt 252 swojej opinii, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>wystarczy stwierdzić, że w obecnym stanie prawa Unii niektóre akty wydane w ramach WPZiB nie są objęte kontrolą sądową Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>, lecz nie sprecyzował owych aktów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Trybunał nie przyjął jednak bardzo jasnej tezy rzecznik generalnej J. Kokott, zgodnie z którą Trybunał nie jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o ważności aktów dotyczących WPZiB, co umożliwiłoby sądom państw członkowskich, przy zachowaniu ich obowiązku stosowania prawa Unii, samemu dokonywać oceny zgodności z prawem tego rodzaju aktów i nie stosować ich w przypadku, gdy uznają je za niezgodne z prawem (zob. pkt 82–103 stanowiska rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie opinii <REF.DOC.ECR><NO.CASE>2/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2475">EU:C:2014:2475</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Ponadto, o ile zasadą jest kontrola zgodności z prawem aktów Unii (art. 19 TUE, art. 263 TFUE, 277 TFUE i 267 TFUE), o tyle art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE, które ustanawiają klauzulę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> w odniesieniu do właściwości sądów Unii, czyli innymi słowy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>odstępstwo od zasady ogólnej właściwości, którą art. 19 TUE przyznaje Trybunałowi, [w konsekwencji] muszą być interpretowane ściśle<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑658/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2025">EU:C:2014:2025</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Elitaliana/Eulex Kosowo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑439/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:753">EU:C:2015:753</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Należy poza tym wskazać na różnicę w brzmieniu pomiędzy art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE a art. 275 akapit pierwszy TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w zakresie <HT TYPE="ITALIC">tych postanowień</HT><QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>, podczas gdy art. 275 akapit pierwszy TFUE stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w zakresie <HT TYPE="ITALIC">postanowień dotyczących [WPZIB] ani w zakresie aktów przyjętych na ich podstawie</HT><QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Obecność w art. 275 akapit pierwszy TFUE pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>postanowień dotyczących [WPZiB]<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> może sprawiać mylne wrażenie, że sądy Unii nie mają żadnej właściwości w odniesieniu do wszelkich postanowień traktatu FUE, które choć nie należą do WPZiB, mogą jej dotyczyć.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Trybunał nigdy nie przyjął tej, raczej szerokiej, wykładni art. 275 akapit pierwszy TFUE. Wręcz przeciwnie, orzekł on, że akt oparty na art. 37 TUE, który stanowi część postanowień WPZiB traktatu UE, i art. 218 ust. 5 i 6 TFUE, nie jest wykluczony z kontroli sądowej, ponieważ art. 218 TFUE, będący postanowieniem wyraźnie dotyczącym WPZiB, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>ma zakres ogólny i w konsekwencji stosuje się [go] w zasadzie do wszystkich umów międzynarodowych negocjowanych i zawieranych przez Unię we wszystkich dziedzinach jej działań, w tym w odniesieniu do WPZiB<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑658/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2025">EU:C:2014:2025</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ponieważ art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE wyklucza właściwość Trybunału tylko <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>w zakresie <HT TYPE="ITALIC">tych postanowień</HT><QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>, wydaje mi się, że jak twierdzi Komisja w pkt 40 swoich uwag na piśmie, odnosi się on do nagłówka rozdziału 2 tytułu V traktatu UE, zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>Postanowienia szczególne dotyczące [WPZiB]<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, do którego należy wskazany artykuł.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> z art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE dotyczy zatem tylko postanowień art. 23–46 TUE i aktów Unii przyjętych na ich podstawie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑348/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, który odsyła do pkt 36–38 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑509/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:201">EU:T:2012:201</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑658/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2025">EU:C:2014:2025</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Iranian Oil Company/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑578/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:678">EU:T:2014:678</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, który został potwierdzony przez wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Iranian Oil Company/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑440/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:128">EU:C:2016:128</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Zatem do zakresu stosowania klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> nie należą rozporządzenia przyjęte przez Radę na podstawie art. 215 TFUE. Strony w postępowaniu głównym oraz wszyscy interwenienci w niniejszej sprawie są zgodni co do tego, że rozporządzenia przyjęte przez Radę na podstawie art. 215 TFUE, jak w niniejszej sprawie rozporządzenie nr 833/2014, są objęte właściwością ogólną sądów Unii dotyczącą kontroli ich legalności zgodnie z art. 19 TUE, a spór ogranicza się do zakresu tej kontroli i swobody uznania, jakie należy przyznać Radzie. Ponadto Trybunał orzekł już w trybie prejudycjalnym<?PAGE NO="19"?> w przedmiocie wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia <DATE ISO="20060518">18 maja 2006 r.</DATE> dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="134" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. L 134, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, którego podstawą prawną również był dawny art. 301 WE, obecnie art. 215 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Pieftiew</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑314/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:1645">EU:C:2014:1645</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ponadto, aby akt WPZiB mógł korzystać z immunitetu jurysdykcyjnego z art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE, nie tylko jego podstawa prawna powinna mieścić się wśród art. 23–46 TUE, ale i jego treść musi dotyczyć prowadzenia WPZiB.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Tak więc w ramach skargi o stwierdzenie nieważności środków podjętych przez misję przedsięwziętą na podstawie wspólnego działania 2008/124/WPZiB z dnia <DATE ISO="20080204">4 lutego 2008 r.</DATE> w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="042" PAGE.FIRST="92" DATE.PUB="2008">Dz.U. L 42, s. 92</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, zmienionego decyzją 2011/752/WPZiB z dnia <DATE ISO="20111124">24 listopada 2011 r.</DATE> zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="310" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2011">Dz.U. L 310, s. 10</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> Trybunał orzekł w pkt 48 i 49 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Elitaliana/Eulex Kosowo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑439/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:753">EU:C:2015:753</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), że: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>[…] sporne środki, o stwierdzenie nieważności których wniesiono w związku z naruszeniem przepisów mających zastosowanie do unijnych zamówień publicznych, odnoszą się do udzielenia zamówienia publicznego, które wygenerowało wydatki pokrywane z budżetu Unii. Z powyższego wynika, że rozpatrywane zamówienie objęte jest zakresem stosowania przepisów rozporządzenia finansowego<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> i że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>[w] świetle okoliczności właściwych dla niniejszej sprawy nie można stwierdzić, że zakres przewidzianego w art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 pierwszy akapit TFUE odstępstwa od właściwości Trybunału jest taki, że wyłącza on właściwość Trybunału do dokonywania wykładni i stosowania przepisów rozporządzenia finansowego dotyczących udzielania zamówień publicznych<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>Claw-back<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>: ograniczona kontrola sądowa aktów WPZiB (art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE)</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>Zakres</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Wtedy i tylko wtedy, gdy akt WPZiB spełnia dwie przesłanki określone w pkt 47 i 49 niniejszej opinii, należy zbadać jeszcze, czy jednak na podstawie klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> ustanowionej przez art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE nie jest on objęty ogólną właściwością przyznaną sądom Unii przez art. 19 ust. 1 TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że ograniczenie kompetencji Trybunału w dziedzinie WPZiB dokonane przez klauzulę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> jest uzasadnione tym, że akty WPZiB mają z założenia odzwierciedlać jedynie decyzje o charakterze czysto politycznym, związane z prowadzeniem WPZiB, względem których kontrola sądowa jest trudna do pogodzenia z podziałem władz<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>W prawie kilku państw członkowskich zagadnienia związane z prowadzeniem polityki zagranicznej przez rząd nie podlegają kontroli sądowej, zgodnie z tzw. teorią zwaną <HT TYPE="ITALIC">actes de gouvernement (teorią aktów władzy)</HT> [zob. w szczególności Conseil d’État (Francja), <DATE ISO="18750219">19 lutego 1875 r.</DATE>, Prince Napoléon, Recueil Lebon, s. 155] lub doktryną <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>justiciability<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> [zob. w szczególności R (Abbasi and anor) v Secretary of State for Foreign Affairs and Commonwealth and anor [2002] EWCA Civ 1598, pkt 99, 106 {Court of Appeal [England &amp; Wales] [Civil Division] [(sąd apelacyjny (Anglia i Walia) (wydział cywilny), Zjednoczone Królestwo]}.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Jednakże klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> pozbawia akt WPZiB owego immunitetu jurysdykcyjnego, gdy akt wykracza poza granice WPZiB, jak ma to miejsce w przypadku decyzji WPZiB, które choć przyjęte na podstawie tytułu V rozdział 2 traktatu UE, wkraczają w zakres kompetencji nadanych Unii traktatem FUE, jak również decyzji WPZiB przewidujących zastosowanie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W rzeczywistości już w 1998 r. Trybunał orzekł w pkt 14–18 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑170/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:219">EU:C:1998:219</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), że jest uprawniony na podstawie art. M traktatu UE (poprzednik art. 40 TUE) do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>zapewnienia, aby akty prawne, co do których Rada utrzymuje, iż objęte są art. K.3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, nie naruszały kompetencji przyznanych Wspólnocie na mocy postanowień traktatu WE<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Punkt 16. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑176/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:542">EU:C:2005:542</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑440/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:625">EU:C:2007:625</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑91/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:288">EU:C:2008:288</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Podobnie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału dotyczącym kontroli legalności środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych zawartych w aktach sprzed wejścia w życie traktatu z Lizbony, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>w przypadku wspólnego stanowiska, którego zasięg, z uwagi na jego treść, przekracza zasięg przewidziany w traktacie UE dla tego rodzaju aktu, powinna istnieć możliwość poddania go kontroli Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gestoras Pro Amnistía i in./Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑354/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:115">EU:C:2007:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Segi i in./Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑355/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:116">EU:C:2007:116</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>[m]ożliwość wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym powinna przysługiwać w odniesieniu do wszystkich aktów Rady, których celem jest wywołanie skutków prawnych wobec osób trzecich, bez względu na ich charakter lub formę<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gestoras Pro Amnistía i in./Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑354/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:115">EU:C:2007:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Segi i in./Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑355/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:116">EU:C:2007:116</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/> przewidziana w art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE nie zmieniła istotnie sytuacji istniejącej przed przyjęciem traktatu z Lizbony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że tak jak w przypadku klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> istnieje różnica między treścią odnośnych postanowień, ale tym razem to art. 275 TFUE jest sformułowany za pomocą pojęć węższych niż art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE przewiduje bowiem, że sądy Unii są właściwe <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>do kontrolowania przestrzegania artykułu 40 [TUE] i do <HT TYPE="ITALIC">kontroli legalności</HT> niektórych decyzji przewidzianych w artykule 275 akapit drugi [TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Natomiast art. 275 akapit drugi TFUE stanowi, że sądy Unii są właściwe <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>w zakresie kontroli przestrzegania artykułu 40 [TUE] oraz <HT TYPE="ITALIC">orzekania w sprawie skarg wniesionych na warunkach przewidzianych w artykule 263 akapit czwarty [TFUE</HT>], dotyczących kontroli legalności decyzji przewidujących środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 [TUE]<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o kontrolę przestrzegania art. 40 TUE, oba postanowienia są identyczne. Każdy akt WPZiB, który jest objęty zakresem klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>, może być kontrolowany przez sądy Unii pod kątem poszanowania art. 40 TUE. Ten aspekt klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> dotyczy między innymi aktów przyjętych na podstawie art. 215 ust. 1 i 2 TFUE, które obejmują zarówno środki przewidujące zerwanie lub ograniczenie w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym lub z większą liczbą państw trzecich, jak i środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Niemniej jednak istnieje znacząca różnica między brzmieniem tych dwóch postanowień, ponieważ art. 275 akapit drugi TFUE ogranicza kontrolę legalności decyzji przewidujących zastosowanie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych do skarg o stwierdzenie nieważności wnoszonych przez te osoby zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE, podczas gdy art. 24 ust. 1 akapit<?PAGE NO="21"?> drugi zdanie ostatnie TUE przywraca właściwość Trybunału w zakresie kontroli, ogólnie rzecz biorąc, legalności <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>niektórych decyzji przewidzianych w artykule 275 akapit drugi [TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/>, czyli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>decyzji przewidujących środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 [TUE]<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Tymczasem z orzecznictwa Trybunału przywołanego w pkt 38 niniejszej opinii wynika, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0087" ID="QS0087"/>kontrola legalności<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/>, do której odwołuje się art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE, obejmuje nie tylko skargi o stwierdzenie nieważności wniesione na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, ale również w szczególności mechanizm odesłania prejudycjalnego przewidziany w art. 267 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem z wieloletnim i utrwalonym orzecznictwem Trybunału <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0088" ID="QS0088"/>odesłanie prejudycjalne w kwestii ważności aktu stanowi, <HT TYPE="ITALIC">podobnie jak skarga o stwierdzenie nieważności</HT>, środek kontroli legalności aktów instytucji [Unii]<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Foto-Frost</NAME.CASE>, <NO.CASE>314/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:452">EU:C:1987:452</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Podkreślenie moje. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Les Verts/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>294/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:166">EU:C:1986:166</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Unión de Pequeños Agricultores/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑50/00 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:462">EU:C:2002:462</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gaston Schul Douane-expediteur</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑461/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:742">EU:C:2005:742</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Reynolds Tobacco i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑131/03 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:541">EU:C:2006:541</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Melki i Abdeli</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑188/10 i C‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:363">EU:C:2010:363</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>A</NAME.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2195">EU:C:2014:2195</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schrems</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:650">EU:C:2015:650</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Jak orzekł Trybunał w pkt 15 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Foto-Frost</NAME.CASE> (<NO.CASE>314/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:452">EU:C:1987:452</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0089" ID="QS0089"/>kompetencje przyznane Trybunałowi przez art. [267 TFUE] mają w szczególności na celu zapewnienie jednolitego stosowania prawa [Unii] przez sądy krajowe, [ponieważ] [r]ozbieżności w orzecznictwie sądów państw członkowskich dotyczące ważności aktów [Unii] mogłyby zagrozić nawet spójności […] porządku prawnego [Unii] i naruszyć podstawowy wymóg pewności prawa<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Foto-Frost</NAME.CASE>, <NO.CASE>314/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:452">EU:C:1987:452</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, opiera się na fakcie, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0090" ID="QS0090"/>[a]rtykuł [263] przyznaje Trybunałowi <HT TYPE="ITALIC">wyłączną</HT> kompetencję stwierdzenia nieważności aktu instytucji [Unii]<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/> (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Foto-Frost</NAME.CASE>, <NO.CASE>314/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:452">EU:C:1987:452</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Podkreślenie moje. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Lucchini</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑119/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:434">EU:C:2007:434</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Melki i Abdeli</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑188/10 i C‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:363">EU:C:2010:363</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Otis i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑199/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:684">EU:C:2012:684</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>A</NAME.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2195">EU:C:2014:2195</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Schrems</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:650">EU:C:2015:650</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zasadę tę należy stosować do każdego aktu Unii, który albo jest objęty ogólną klauzulą właściwości Trybunału (zob. pkt 36–38 niniejszej opinii), albo klauzulą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0091" ID="QS0091"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/>. Jeżeli natomiast postępowanie dotyczy aktu odnoszącego się do WPZiB, który jest objęty zakresem klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0092" ID="QS0092"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/>, lecz nie zakresem klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0093" ID="QS0093"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/>, kontrola jego legalności należy nie do właściwości Trybunału, lecz do sądów państw członkowskich, które zgodnie z art. 19 TUE mają za zadanie zapewnienie podmiotom prawnym skutecznej ochrony sądowej. Jak przewiduje bowiem art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE, to <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0094" ID="QS0094"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/>, a nie sądy państw członkowskich.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Ponadto z uwagi na to, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑658/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2025">EU:C:2014:2025</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Elitaliana/Eulex Kosowo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑439/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:753">EU:C:2015:753</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> klauzulę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0095" ID="QS0095"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/> ustanowioną przez art. 275 akapit pierwszy TFUE należy interpretować, jak wszelkie wyjątki, w sposób zawężający i że zakres klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0096" ID="QS0096"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/> nie może być szerszy od zakresu klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0097" ID="QS0097"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Nie jest bowiem możliwe, aby drugi akapit art. 275 TFUE przywracał właściwość sądów Unii w odniesieniu do pytań, które nie zostały najpierw wyłączone z ich właściwości w pierwszym akapicie tego artykułu.</P></NOTE>, klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0098" ID="QS0098"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/> z art. 275 akapit drugi TFUE, która przywraca zasadę podstawową, powinna być interpretowana w sposób szeroki z uwzględnieniem mającego obszerniejszy zakres brzmienia art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Uważam zatem, że klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0099" ID="QS0099"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/> z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE zezwala sądom Unii na kontrolowanie przestrzegania artykułu 40 TUE w odniesieniu do wszystkich aktów WPZiB (albo w drodze skargi o stwierdzenie nieważności, albo w trybie prejudycjalnym)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz podobnie K. Lenaerts, I. Maselis, K. Gutman, <HT TYPE="ITALIC">EU Procedural Law</HT>, Oxford University Press, 2014, pkt 6.05.</P></NOTE> oraz kontroli legalności decyzji WPZiB przewidujących zastosowanie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE (albo w trybie skargi o stwierdzenie nieważności, albo w trybie prejudycjalnym)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Dodam, że niniejsza sprawa dotyczy jedynie właściwości Trybunału do orzekania w trybie prejudycjalnym o ważności i wykładni aktów WPZiB, ponieważ skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, a także o odszkodowanie, dotyczące aktu WPZiB, są objęte klauzulą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0100" ID="QS0100"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/> z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE, a nie przez klauzulę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0101" ID="QS0101"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/> z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="22"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Stanowisko przeciwne, wyrażone przez rzecznik generalną J. Kokott w stanowisku dotyczącym opinii <REF.DOC.ECR><NO.CASE>2/13</NO.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2475">EU:C:2014:2475</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), i popierane w ramach niniejszej sprawy przez rządy Zjednoczonego Królestwa, czeski, niemiecki, estoński, francuski i polski oraz przez Radę, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0102" ID="QS0102"/>w zakresie WPZiB traktaty nie przewidują właśnie <HT TYPE="ITALIC">żadnej</HT> kompetencji prejudycjalnej Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Punkt 100 stanowiska. W pkt 101 dodała ona, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0103" ID="QS0103"/>[n]iewątpliwie z punktu widzenia integracji politycznej godne ubolewania jest, że w kwestiach związanych z WPZiB Trybunał nie ma kompetencji prejudycjalnej i nie dysponuje monopolem jurysdykcyjnym w zakresie ważności aktów prawnych instytucji w rozumieniu wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Foto-Frost</NAME.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:452">EU:C:1987:452</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ponieważ w ten sposób nie można zapewnić jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa Unii w ramach WPZiB<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="201D" ID="QE0103"/>.</P></NOTE>, trudno byłoby, moim zdaniem, pogodzić z art. 23 TUE, który stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0104" ID="QS0104"/>[d]ziałania Unii na arenie międzynarodowej […] opierają się na zasadach […], o których mowa w rozdziale 1<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="201D" ID="QE0104"/>, w tym państwa prawnego oraz powszechności i nierozdzielności praw człowieka i podstawowych wolności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz art. 21 ust. 1 TUE.</P></NOTE>, które obejmują bez wątpienia prawo dostępu do sądu oraz skutecznej ochrony sądowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>Klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0105" ID="QS0105"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="201D" ID="QE0105"/> i <HT TYPE="ITALIC">decyzje</HT> Rady przyjęte na podstawie tytułu V rozdział 2 traktatu UE, przewidujące środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że o ile klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0106" ID="QS0106"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="201D" ID="QE0106"/> ustanowiona przez art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE obejmuje wszystkie akty WPZiB, o tyle klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0107" ID="QS0107"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="201D" ID="QE0107"/> ustanowiona przez art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE odnosi się jedynie do przestrzegania art. 40 TUE i kontroli legalności <HT TYPE="ITALIC">decyzji</HT> przewidujących środki wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W odniesieniu do przestrzegania art. 40 TUE oczywiste jest, że klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0108" ID="QS0108"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0108" CODE="201D" ID="QE0108"/> obejmuje każdy akt WPZiB objęty już klauzulą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0109" ID="QS0109"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0109" CODE="201D" ID="QE0109"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Natomiast co się tyczy kontroli legalności, art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE, a także art. 215 ust. 2 TFUE odnoszą się do <HT TYPE="ITALIC">decyzji</HT> przewidujących środki wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE, co moim zdaniem nie obejmuje rozporządzeń, jak w niniejszej sprawie rozporządzenie nr 833/2014, przyjętych przez Radę na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Wzmacnia to moją tezę, wyrażoną w pkt 47 i 48 niniejszej opinii, zgodnie z którą klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0110" ID="QS0110"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0110" CODE="201D" ID="QE0110"/> obejmuje wyłącznie te akty WPZiB, których podstawa prawna mieści się wśród art. 23–46 TUE, i w konsekwencji nie ma zastosowania do aktów przyjmowanych przez Radę na podstawie art. 215 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Gdyby było inaczej, doszłoby do paradoksalnej sytuacji, w której Trybunał jest właściwy do kontrolowania decyzji WPZiB przewidujących środki wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE, ale już nie rozporządzeń przyjętych na podstawie tych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Co więcej, inaczej niż w przypadku środków ograniczających przewidujących zerwanie lub ograniczenie w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym lub z większą liczbą państw trzecich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Z art. 215 ust. 1 TFUE wynika, że w przypadku zerwania lub ograniczenia w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym lub z większą liczbą państw trzecich na podstawie decyzji WPZiB zostaje przyjęty akt Rady na podstawie tegoż art. 215 TFUE, czyli innymi słowy następuje zaangażowanie tego, co przed przyjęciem traktatu z Lizbony zwane było <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0111" ID="QS0111"/>filarem wspólnotowym<QUOT.END REF.START="QS0111" CODE="201D" ID="QE0111"/>. Postanowienie to sformułowane jest bowiem w trybie oznajmującym: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0112" ID="QS0112"/>Rada […] przyjmuje niezbędne środki<QUOT.END REF.START="QS0112" CODE="201D" ID="QE0112"/>.</P></NOTE>, przyjęcie rozporządzenia na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE nie jest obowiązkowe w odniesieniu do środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych.<?PAGE NO="23"?> Zgodnie bowiem z tym postanowieniem, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0113" ID="QS0113"/>[j]eżeli przewiduje to decyzja [WPZiB], Rada <HT TYPE="ITALIC">może</HT> przyjąć [takie środki]<QUOT.END REF.START="QS0113" CODE="201D" ID="QE0113"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Zatem przyjęcie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych możliwe jest tylko w drodze decyzji WPZiB. To właśnie dla tego rodzaju decyzji art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE ustanawiają klauzulę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0114" ID="QS0114"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0114" CODE="201D" ID="QE0114"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>Co z uprawnieniami interpretacyjnymi?</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Ponieważ klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0115" ID="QS0115"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0115" CODE="201D" ID="QE0115"/> ustanowiona przez art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE ogranicza kompetencje Trybunału do <HT TYPE="ITALIC">kontroli legalności</HT> decyzji WPZiB przewidujących środki wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE, uprawnienia interpretacyjne, które art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE przyznaje Trybunałowi, są, jak się wydaje, w odniesieniu do tych aktów wyłączone z kompetencji Trybunału.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Tymczasem w porównywalnym kontekście prawnym, w którym art. 41 traktatu EWWiS uprawniał Trybunał do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0116" ID="QS0116"/>orzekania w trybie prejudycjalnym o ważności uchwał Wysokiej Władzy i Rady<QUOT.END REF.START="QS0116" CODE="201D" ID="QE0116"/> [tłumaczenie nieoficjalne]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>, Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0117" ID="QS0117"/>ocena ważności aktu wymaga wcześniejszego dokonania jego wykładni<QUOT.END REF.START="QS0117" CODE="201D" ID="QE0117"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Busseni</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑221/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:84">EU:C:1990:84</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Na tej podstawie Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0118" ID="QS0118"/>[n]iezgodna z celem i spójnością traktatów byłaby […] sytuacja, w której w przypadku sporu co do unormowań wynikających z traktatów WE i EWEA ustalenie ich znaczenia i zakresu należy ostatecznie do Trybunału Sprawiedliwości, tak jak to zapisano w identyczny sposób w art. 177 traktatu EWG [obecnie art. 267 TFUE] i art. 150 traktatu EWEA [obecnie uchylony], co pozwala na zapewnienie jednolitości ich stosowania, podczas gdy w przypadku, gdy rozpatrywane normy wiążą się z traktatem EWWiS, kompetencja ta pozostawałaby zastrzeżona wyłącznie dla różnych sądów krajowych, których interpretacje mogłyby się różnić, a Trybunał Sprawiedliwości nie miałby legitymacji do zapewnienia jednolitej wykładni tych norm<QUOT.END REF.START="QS0118" CODE="201D" ID="QE0118"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Busseni</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑221/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:84">EU:C:1990:84</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Z tych względów uważam, że jeśli sądy Unii mogą czynić więcej, a mianowicie kontrolować legalność decyzji przewidującej zastosowanie środków wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętej przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE, mogą one z pewnością czynić mniej, a mianowicie dokonywać wykładni tych decyzji, w szczególności w celu uniknięcia stwierdzenia przez Trybunał nieważności aktu dotyczącego WPZiB, który Trybunał mógłby utrzymać w mocy, nadając mu inną interpretację.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Jest tak tym bardziej, że jak wskazuje sąd odsyłający w pkt 30–34 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, istnieją już różnice stanowisk w odniesieniu do pewnych istotnych aspektów między właściwymi organami różnych państw członkowskich, w szczególności w zakresie dotyczącym wykładni pojęcia pomocy finansowej znajdującego się w art. 4 ust. 2 lit. b) decyzji 2014/512 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 833/2014, jak wynika to z uwag na piśmie złożonych przez rządy Zjednoczonego Królestwa, niemiecki, estoński i francuski.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Decyzja Rady 2014/512 w świetle art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 TFUE</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Decyzja Rady 2014/512 korzysta na pierwszy rzut oka z immunitetu jurysdykcyjnego przewidzianego w klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0119" ID="QS0119"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0119" CODE="201D" ID="QE0119"/> ustanowionej przez art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE, ponieważ spełnia dwie przesłanki określone w pkt 47 i 49 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Podstawą prawną decyzji 2014/512 jest bowiem art. 29 TUE, który znajduje się w tytule V rozdział 2 traktatu UE pod nagłówkiem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0120" ID="QS0120"/>Postanowienia szczególne dotyczące wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa<QUOT.END REF.START="QS0120" CODE="201D" ID="QE0120"/>, a jego treść w sposób oczywisty wchodzi w zakres WPZiB, biorąc pod uwagę, że w owej decyzji Rada ustanowiła środki ograniczające <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0121" ID="QS0121"/>w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie<QUOT.END REF.START="QS0121" CODE="201D" ID="QE0121"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Jak wskazuje tytuł tej decyzji.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Uważam, że zgodnie z klauzulą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0122" ID="QS0122"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0122" CODE="201D" ID="QE0122"/> ustanowioną w art. 24 ust. 1 drugi akapit TUE i art. 275 akapit drugi TFUE Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie zgodności decyzji 2014/512 z art. 40 TUE, mając na uwadze, iż Rosneft w pkt 21 i 22 swych uwag na piśmie kwestionuje legalność decyzji 2014/512 w świetle tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Aby Trybunał był również właściwy w zakresie kontroli legalności decyzji 2014/512 w świetle jakiejkolwiek innej podstawy niż naruszenie art. 40 TUE, należy zbadać, czy decyzja ta należy do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0123" ID="QS0123"/>decyzji przewidujących środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie tytułu V rozdział 2 [TUE]<QUOT.END REF.START="QS0123" CODE="201D" ID="QE0123"/> w rozumieniu art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W tym względzie rządy Zjednoczonego Królestwa, francuski i estoński oraz Rada i Komisja kwestionują to, że decyzja 2014/512 zawiera środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych, ponieważ ich zdaniem środki w niej przewidziane mają zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji oraz do kategorii osób określonych w sposób ogólny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Artykuły 4 i 4a<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Artykuły 4 i 4a decyzji 2014/512 dotyczą sektora naftowego w Rosji w zakresie, w jakim przewidują one system uprzednich zezwoleń na sprzedaż, dostawę, przekazanie lub wywóz, bezpośrednio lub pośrednio, przez obywateli państw członkowskich lub z terytorium państw członkowskich niektórych rodzajów sprzętu przeznaczonego głównie do eksploracji i produkcji ropy naftowej w Federacji Rosyjskiej oraz zakaz świadczenia, bezpośrednio lub pośrednio, przez obywateli państw członkowskich lub z terytorium państw członkowskich powiązanych usług niezbędnych do eksploracji i produkcji ropy naftowej w Federacji Rosyjskiej.</P></NOTE> decyzji 2014/512 nie dotyczą bowiem Rosneftu, podczas gdy, przeciwnie, dotyczą go art. 1 ust. 2 lit. b)–d) i art. 1 ust. 3<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>W art. 1 ust. 2 lit. b)–d) oraz art. 1 ust. 3 decyzji 2014/512 ustanowiony został zakaz ogólny, mający zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych Unii, świadczenia szeregu usług związanych z rynkami kapitałowymi na rzecz podmiotów mających siedzibę w Rosji i wymienionych w załączniku III, w którym z nazwy wymieniony jest Rosneft.</P></NOTE> oraz art. 7<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Artykuł 7 decyzji 2014/512 stanowi klauzulę braku odszkodowania dla podmiotów gospodarczych, która zgodnie z ust. 1 lit. a) dotyczy między innymi podmiotów wymienionych w załączniku III, w którym z nazwy wymieniony jest Rosneft.</P></NOTE>, których zakres stosowania obejmuje trzy spółki rosyjskie, w tym Rosneft (zob. załącznik III do tej decyzji).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem środki ograniczające <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0124" ID="QS0124"/>są podobne zarówno do aktów o charakterze ogólnym, ponieważ zabraniają adresatom określonym w sposób ogólny i abstrakcyjny w szczególności udostępniania środków finansowych i zasobów gospodarczych osobom i podmiotom wymienionym w wykazach zawartych w załącznikach do tych aktów, jak również do zbioru indywidualnych decyzji stosowanych wobec takich osób i podmiotów<QUOT.END REF.START="QS0124" CODE="201D" ID="QE0124"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gbagbo i in./Rada</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑478/11 P do C‑482/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:258">EU:C:2013:258</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑402/05 P i C‑415/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:461">EU:C:2008:461</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0241">241</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0244">244</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑348/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, który odsyła do pkt 36–38 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑509/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:201">EU:T:2012:201</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zdaniem Trybunału, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0125" ID="QS0125"/>ich indywidualny charakter umożliwia […] dostęp do sądu Unii<QUOT.END REF.START="QS0125" CODE="201D" ID="QE0125"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gbagbo i in./Rada</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑478/11 P do C‑482/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:258">EU:C:2013:258</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="25"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Podobnie, skarga o stwierdzenie nieważności, która była przedmiotem wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑509/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:201">EU:T:2012:201</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) została odrzucona ze względu na brak właściwości na podstawie art. 275 TFUE w zakresie, w jakim dotyczyła art. 4 decyzji 2010/413/WPZiB z dnia <DATE ISO="20100726">26 lipca 2010 r.</DATE> w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="195" PAGE.FIRST="39" DATE.PUB="2010">Dz.U. L 195, s. 39</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0126" ID="QS0126"/>decyzją 2010/413<QUOT.END REF.START="QS0126" CODE="201D" ID="QE0126"/>), która nie odnosiła się konkretnie do skarżącego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0127" ID="QS0127"/>[Z]akazy ustanowione w art. 4 decyzji 2010/413 są środkami o charakterze ogólnym, ponieważ ich zakres stosowania został określony przez odniesienie do kryteriów obiektywnych, a nie w odniesieniu do określonych osób fizycznych lub prawnych. W konsekwencji, jak podnoszą Rada i Komisja, art. 4 decyzji 2010/413 nie jest decyzją przewidującą zastosowanie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych w rozumieniu art. 275 akapit drugi TFUE<QUOT.END REF.START="QS0127" CODE="201D" ID="QE0127"/> (pkt 37).</P></NOTE>. W pkt 99 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑348/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał potwierdził odrzucenie z tych samych powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Ponieważ brzmienie art. 4 i 4a decyzji 2014/512 jest bardzo zbliżone do brzmienia art. 4 decyzji 2010/413<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0128" ID="QS0128"/>1.</NO.P><TXT>Zabrania się sprzedaży, dostarczania lub przekazywania – przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków lub statków powietrznych podlegających ich jurysdykcji, niezależnie od tego, czy operacje te rozpoczęły się na terytoriach państw członkowskich, czy też nie – kluczowego sprzętu i technologii dla następujących kluczowych sektorów przemysłu naftowego i gazu ziemnego w Iranie lub dla przedsiębiorstw irańskich lub należących do Irańczyków zaangażowanych w tych sektorach poza Iranem:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>rafinowanie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>skroplony gaz ziemny (LNG);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>poszukiwanie złóż;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>produkcja.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Unia podejmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które należy objąć niniejszym artykułem.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Zabrania się zapewniania przedsiębiorstwom w Iranie, zaangażowanym w kluczowych sektorach irańskiego przemysłu naftowego i gazowego, o których mowa w ust. 1, lub przedsiębiorstwom irańskim lub należącym do Irańczyków zaangażowany[m] w tych sektorach poza Iranem:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>pomocy technicznej lub prowadzenia szkoleń i świadczenia innych usług związanych z kluczowym sprzętem i technologią, jak określono w ust. 1;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>finansowania lub udzielania pomocy finansowej do celów jakiejkolwiek sprzedaży, dostarczania, przekazywania lub eksportu kluczowego sprzętu i technologii, jak określono w ust. 1 lub do celów świadczenia odnośnej pomocy technicznej lub prowadzenia szkoleń.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zakazany jest świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2<QUOT.END REF.START="QS0128" CODE="201D" ID="QE0128"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NOTE>, podzielam opinię Komisji, zgodnie z którą wspomniane przepisy nie zawierają środków ograniczających wobec Rosneft. W konsekwencji Trybunał nie jest właściwy do kontroli ich legalności (ani do ich wykładni), ponieważ klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0129" ID="QS0129"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0129" CODE="201D" ID="QE0129"/> z art. 24 ust. 1 drugi akapit TUE i art. 275 akapit drugi TFUE nie znajduje tu zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Niemniej jednak nie podzielam stanowiska rządów Zjednoczonego Królestwa, czeskiego, francuskiego, estońskiego i polskiego oraz Rady i Komisji, zgodnie z którym art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 decyzji 2014/512, które poprzez załącznik III dotyczą wyraźnie Rosneftu, jakoby nie przewidują środków ograniczających wobec tego przedsiębiorstwa, ze względu na to, że środki w nich zawarte mają zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji oraz do zdefiniowanej w sposób ogólny kategorii osób, a załącznik III, który zawiera nazwę Rosneft, ma charakter czysto deklaratoryjny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>W tym względzie Komisja opiera się na pkt 39 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sina Bank/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑67/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:348">EU:T:2014:348</NO.ECLI>) i pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hemmati/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑68/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:349">EU:T:2014:349</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w których Sąd orzekł w odniesieniu do art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0130" ID="QS0130"/><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0131" ID="QS0131"/>decyzja przewidująca środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych<QUOT.END REF.START="QS0131" CODE="00AB" ID="QE0131"/> w rozumieniu art. 275 akapit drugi TFUE wynika z aktu, na mocy którego umieszczenie nazwy skarżącej zostało utrzymane, po dokonaniu przeglądu, w załączniku II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644, począwszy od dnia <DATE ISO="20111201">1 grudnia 2011 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0130" CODE="201D" ID="QE0130"/>, a nie z faktu, że nazwa skarżącej widniała w tymże załączniku II do pierwotnej wersji decyzji 2010/413. Z tego powodu Sąd stwierdził swoją niewłaściwość, orzekając, iż art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413 nie wprowadza środków ograniczających wobec osób, lecz środki o charakterze generalnym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="26"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Ponadto w pkt 42 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sina Bank/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑67/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:348">EU:T:2014:348</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i pkt 35 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hemmati/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑68/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:349">EU:T:2014:349</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Sąd zinterpretował kryterium wymagające, by art. 16 ust. 2 rozporządzenia przyjętego przez Radę na podstawie decyzji 2010/413<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Chodzi o rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia <DATE ISO="20101025">25 października 2010 r.</DATE> w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="281" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">Dz.U. L 281, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i przejmującego w charakterze środków o charakterze ogólnym te same środki co art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413 dotyczył <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0132" ID="QS0132"/>indywidualnie<QUOT.END REF.START="QS0132" CODE="201D" ID="QE0132"/> danego podmiotu, w ten sam sposób co pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0133" ID="QS0133"/>decyzji przewidującej zastosowanie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych<QUOT.END REF.START="QS0133" CODE="201D" ID="QE0133"/>. Na tych podstawach Sąd stwierdził niedopuszczalność wniesionej przez skarżącą skargi o stwierdzenie nieważności rzeczonego art. 16 ust. 2.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, ta linia orzecznictwa Sądu nie jest zgodna z orzecznictwem Trybunału, która wynika z pkt 99 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑348/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz również pkt 36–38 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑509/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:201">EU:T:2012:201</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w którym Sąd uznał, że rozpatrywany środek nie był środkiem ograniczającym wobec konkretnej osoby, ponieważ nie wymieniał żadnego podmiotu, przeciwko któremu był skierowany.</P></NOTE>. Jak bowiem orzekł inny skład Sądu w pkt 36 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Iranian Oil Company/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑578/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:678">EU:T:2014:678</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, który został potwierdzony przez Trybunał wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Iranian Oil Company/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑440/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:128">EU:C:2016:128</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0134" ID="QS0134"/>art. 263 akapit czwarty TFUE przyznaje każdej osobie fizycznej lub prawnej legitymację procesową do podważenia aktów instytucji Unii, o ile spełnione są określone w tym postanowieniu przesłanki, co ma miejsce w niniejszej sprawie [ponieważ w rzeczonych aktach Unii wpisano ową osobę do wykazów odnoszących się do spornych środków]<QUOT.END REF.START="QS0134" CODE="201D" ID="QE0134"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Co więcej, według tego samego punktu wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Iranian Oil Company/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑578/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:678">EU:T:2014:678</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) teza przyjęta przez Sąd w wyrokach <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sina Bank/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑67/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:348">EU:T:2014:348</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hemmati/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑68/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:349">EU:T:2014:349</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), która w istocie utożsamia pojęcie środka ograniczającego wobec osób z kryterium wymagającym, aby sporny środek dotyczył indywidualnie danego podmiotu, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0135" ID="QS0135"/>naruszałaby postanowienia art. 263 i art. 275 akapit drugi TFUE i byłaby zatem sprzeczna z systemem ochrony sądowej ustanowionym przez traktat FUE, a także prawem do skutecznego środka prawnego, ustanowionym w art. 47 [karty]<QUOT.END REF.START="QS0135" CODE="201D" ID="QE0135"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Niemniej jednak, tytułem uzupełnienia, tak ścisła wykładnia mogłaby spowodować, że klauzula <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0136" ID="QS0136"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0136" CODE="201D" ID="QE0136"/> bardzo często byłaby iluzoryczna, gdyby – wbrew temu, co proponuję powyżej – przepisy decyzji WPZiB, które, tak jak art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 decyzji 2014/512, są wyraźnie skierowane przeciwko osobom fizycznym lub prawnym, nie stanowiły <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0137" ID="QS0137"/>środków ograniczających wobec osób<QUOT.END REF.START="QS0137" CODE="201D" ID="QE0137"/> w rozumieniu klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0138" ID="QS0138"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0138" CODE="201D" ID="QE0138"/>, w wyniku czego klauzula ta nie dawałaby możliwości zadania pytania prejudycjalnego na temat ich ważności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze, że zgodnie z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 TFUE Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym na mocy art. 267 TFUE w przedmiocie ważności decyzji 2014/512 w świetle art. 40 TUE, jak również do interpretowania i kontroli legalności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 tej decyzji oraz załącznika III do niej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Chciałbym jednak zaznaczyć, że pomimo faktu, iż środki ograniczające wprowadzone w art. 4 i 4a decyzji 2014/512 wchodzą w zakres stosowania klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0139" ID="QS0139"/>carve-out<QUOT.END REF.START="QS0139" CODE="201D" ID="QE0139"/>, lecz nie mieszczą się już w zakresie klauzuli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0140" ID="QS0140"/>claw-back<QUOT.END REF.START="QS0140" CODE="201D" ID="QE0140"/>, nie mamy do czynienia z brakiem ochrony prawnej, ponieważ rozporządzenie nr 833/2014 podlega w pełni, jak przedstawiłem w pkt 47, 49, 69 i 70 niniejszej opinii, kompetencji Trybunału i powtarza niemal słowo w słowo treść tych przepisów w swoich art. 3, art. 3a<?PAGE NO="27"?> i art. 4 ust. 3 i 4. W razie gdyby Trybunał miał stwierdzić nieważność tych przepisów rozporządzenia nr 833/2014, Rada powinna podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności równoważnych przepisów decyzji 2014/512 z wyrokiem Trybunału, i to na podstawie art. 266 TFUE, jak zresztą Rada przyznała podczas rozprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego lit. a)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>W pytaniu drugim lit. a) sąd odsyłający zwraca się do Trybunału w sprawie ważności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3, art. 4, art. 4a i art. 7 załącznika III do decyzji 2014/512 oraz art. 3, art. 3a, art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 i art. 11 oraz załączników II i VI do rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>W świetle mojej odpowiedzi na pytanie pierwsze przeanalizuję zgodność z art. 40 TUE decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014, a także ważność art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 oraz załącznika III do decyzji 2014/512, a także art. 3, art. 3a, art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 i art. 11 oraz załączników II i VI do rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie zgodności z art. 40 TUE decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Według Rosneftu, Rada, wydając decyzję WPZiB, która co do zasady ma charakter ustawodawczy, przekroczyła granice swych uprawnień. Zgodnie z art. 29 TUE rola Rady polega na tym, że określa ona <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0141" ID="QS0141"/>podejście Unii do danego problemu o charakterze geograficznym lub przedmiotowym<QUOT.END REF.START="QS0141" CODE="201D" ID="QE0141"/>. Natomiast zgodnie z art. 31 ust. 1 TUE przyjmowanie aktów ustawodawczych w ramach WPZiB jest wykluczone. Tym samym, przyjmując w decyzji 2014/512 bardzo szczegółowe przepisy, które zasadniczo znalazły się w identycznym brzmieniu w rozporządzeniu nr 833/2014, Rada pogwałciła klauzulę o nienaruszaniu kompetencji, przewidzianą w art. 40 TUE, i wkroczyła w uprawnienia wykonywane w drodze wspólnego wniosku Komisji oraz wysokiego przedstawiciela, ustanowione w art. 215 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, decyzja Rady 2014/512 i rozporządzenie nr 833/2014 nie stanowią aktów ustawodawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Nawet jeśli przez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0142" ID="QS0142"/>akt ustawodawczy<QUOT.END REF.START="QS0142" CODE="201D" ID="QE0142"/> rozumie się ogólnie środki o charakterze generalnym, które mają zastosowanie do obiektywnie określonych sytuacji oraz do kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny, to definicję tych pojęć użytych w art. 24 TUE można znaleźć jedynie w art. 289 ust. 3 TFUE. Tymczasem artykuł ten określa ową kategorię jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0143" ID="QS0143"/>[a]kty prawne przyjmowane w drodze procedury ustawodawczej<QUOT.END REF.START="QS0143" CODE="201D" ID="QE0143"/>, czyli zwykłej procedury ustawodawczej przewidzianej w art. 289 ust. 1 TFUE lub specjalnej procedury ustawodawczej przewidzianej w art. 289 ust. 2 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Zatem art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie trzecie i art. 31 ust. 1 TUE, zakazując przyjmowania aktów prawodawczych, prowadzą do wykluczenia szerszej roli nadanej Parlamentowi i Komisji przez art. 289 ust. 1 i 2 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Ponadto nie jest możliwa wykładnia art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie trzecie i art. 31 ust. 1 TUE w taki sposób, że wprowadzają one obowiązek przyjęcia w drodze procedury ustawodawczej środków ograniczających przewidujących zerwanie lub ograniczenie w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym lub większą liczbą państw trzecich, które są z definicji środkami o charakterze ogólnym, znajdującymi zastosowanie do określonych obiektywnie sytuacji oraz do kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny, ponieważ taka wykładnia byłaby wyraźnie sprzeczna z brzmieniem art. 215 ust. 1 TFUE, który stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0144" ID="QS0144"/>Rada […] stanowi[…] większością kwalifikowaną na wspólny wniosek wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz Komisji [i] informuje o tym Parlament Europejski<QUOT.END REF.START="QS0144" CODE="201D" ID="QE0144"/>, przy czym postępowanie to nie jest ani zwykłą procedurą ustawodawczą, ani specjalną procedurą ustawodawczą.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="28"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Ponadto procedura przewidziana w art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE, użyta do wydania decyzji 2014/512, oraz procedura przewidziana w art. 215 TFUE, użyta do przyjęcia rozporządzenia nr 833/2014, różnią się od przewidzianych w art. 289 TFUE, które umożliwiają uznanie aktu za ustawodawczy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Ponieważ Rosneft nie twierdzi, że decyzja Rady 2014/512 i rozporządzenie nr 833/2014 powinny były zostać przyjęte na podstawie prawnej innej niż, odpowiednio, art. 29 TUE i art. 215 TFUE, argumenty Rosneft powinny zostać oddalone.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie ważności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 oraz załącznika III do decyzji 2014/512, a także art. 3, art. 3a, art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 i art. 11 oraz załączników II i VI do rozporządzenia nr 833/2014</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>W przedmiocie zakresu kontroli</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>W pkt 64, 108 i 115 swoich uwag Rada utrzymuje, że Trybunał nie jest właściwy do kontrolowania legalności spornych przepisów rozporządzenia nr 833/2014 w zakresie, w jakim zarzuty nieważności podniesione przez Rosneft zmierzają głównie do podważenia uregulowań o charakterze zasadniczym, należących w pełni do dziedziny WPZiB, które Rada przyjęła w decyzji 2014/512.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Nie podzielam tego stanowiska, ponieważ moim zdaniem przyjęcie na podstawie art. 215 TFUE rozporządzenia, nawet jeśli powtarza ono słowo w słowo albo uzupełnia lub doprecyzowuje środki przewidziane w decyzji dotyczącej WPZiB, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014, pociąga za sobą utratę immunitetu jurysdykcyjnego, z którego mogły korzystać owe środki na podstawie art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Okoliczność ta wynika z rozumienia art. 215 TFUE jako stanowiącego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0145" ID="QS0145"/>pomost między działaniami [Unii] obejmującymi sankcje gospodarcze […] a celami traktatu UE<QUOT.END REF.START="QS0145" CODE="201D" ID="QE0145"/> (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑130/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:472">EU:C:2012:472</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Akty WPZiB, które przekraczają ów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0146" ID="QS0146"/>pomost<QUOT.END REF.START="QS0146" CODE="201D" ID="QE0146"/>, stają się środkami podległymi wymogowi przestrzegania postanowień traktatu FUE.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Przeciwne rozwiązanie skutkowałoby przyjęciem szerokiej wykładni wyłączenia kompetencji Trybunału w tej dziedzinie, podczas gdy takie wyłączenie jest wyjątkiem, a nie regułą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Niemniej jednak uważam, że w tej dziedzinie, która należy do zakresu dyplomacji oraz wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Rada dysponuje szerokim zakresem uznania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Sison/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑266/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:75">EU:C:2007:75</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑348/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0120">120</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na naruszeniu umowy o partnerstwie</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Według Rosneftu art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji 2014/512, a także art. 3 ust. 1, 3 i 5, art. 3a ust. 1, art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załączniki II i VI do rozporządzenia nr 833/2014 naruszają art. 10 ust. 1 (klauzula największego uprzywilejowania dotycząca handlu towarami), art. 12 (swoboda tranzytu towarów), art. 36 (klauzula nie mniej korzystnego traktowania dotycząca transgranicznego świadczenia usług) i art. 52 ust. 2, 5 i 9 (swobodny przepływ kapitału) umowy o partnerstwie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Rządy Zjednoczonego Królestwa, estoński i francuski oraz Rada i Komisja podnoszą, że sporne środki są uzasadnione, ponieważ są one <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0147" ID="QS0147"/>niezbędne dla ochrony […] podstawowych interesów bezpieczeństwa [stron] w czasie wojny lub poważnych napięć międzynarodowych stanowiących groźbę wojny<QUOT.END REF.START="QS0147" CODE="201D" ID="QE0147"/> zgodnie z art. 99 ust. 1 lit. d) umowy o partnerstwie, oraz że w każdym razie postanowienia tej umowy przywołane przez Rosneft nie posiadają bezpośredniej skuteczności.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="29"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Ponieważ art. 99 umowy o partnerstwie zakłada istnienie środka sprzecznego z postanowieniami materialnymi tejże umowy, należy najpierw zbadać, czy art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji 2014/512, a także art. 3 ust. 1, 3 i 5, art. 3a ust. 1, art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załączniki II i VI do rozporządzenia nr 833/2014 naruszają art. 10 ust. 1, art. 12, 36 oraz art. 52 ust. 2, 5 i 9 tej umowy.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>W przedmiocie bezpośredniej skuteczności art. 10 ust. 1, art. 12, 36 oraz art. 52 ust. 2, 5 i 9 umowy o partnerstwie</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Należy w tym względzie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem umowa zawarta przez Unię i jedno lub kilka państw trzecich stanowi w odniesieniu do Unii akt przyjęty przez jedną z jej instytucji w rozumieniu art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE, postanowienia takiej umowy tworzą od momentu jej wejścia w życie integralną część porządku prawnego Unii, a i w ramach tego porządku prawnego Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni tej umowy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Haegeman</NAME.CASE>, <NO.CASE>181/73</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1974:41">EU:C:1974:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0003">3</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0006">6</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, dotyczący układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Grecją, podpisanego w Atenach w dniu <DATE ISO="19610709">9 lipca 1961 r.</DATE>, zawartego w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 63/106/EWG z dnia <DATE ISO="19610925">25 września 1961 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="026" PAGE.FIRST="293" DATE.PUB="1961">Dz.U. L 26, s. 293</REF.DOC.OJ>); <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Demirel</NAME.CASE>, <NO.CASE>12/86</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:400">EU:C:1987:400</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, dotyczący układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Ankarze <DATE ISO="19630912">12 września 1963 r.</DATE>, zawartego w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia <DATE ISO="19631223">23 grudnia 1963 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="217" PAGE.FIRST="3685" DATE.PUB="1964">Dz.U. 1964, L 217, s. 3685</REF.DOC.OJ>); <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Andersson i Wåkerås-Andersson</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑321/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:307">EU:C:1999:307</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ospelt i Schlössle Weissenberg</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑452/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:493">EU:C:2003:493</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Établissements Rimbaud</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑72/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:645">EU:C:2010:645</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, dotyczące Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanego w dniu <DATE ISO="19920502">2 maja 1992 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 1, s. 3</REF.DOC.OJ>) i zatwierdzonego decyzją Rady i Komisji 94/1/EWWiS, WE z dnia <DATE ISO="19931213">13 grudnia 1993 r.</DATE> w sprawie zawarcia Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 1, s. 1</REF.DOC.OJ>). Zobacz również pkt 32–35 mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>SECIL</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑464/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:52">EU:C:2016:52</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Ponadto w pkt 37 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rusal Armenal</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑21/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:494">EU:C:2015:494</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0148" ID="QS0148"/>przepisy umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia, mogą zostać powołane na poparcie […] zarzutu opartego na niezgodności z prawem takiego aktu wyłącznie pod dwoma warunkami, po pierwsze, że nie sprzeciwiają się temu charakter i struktura tej umowy, a po drugie, że treść tych przepisów jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna […]. Jedynie w przypadku łącznego spełniania tych dwóch warunków można powoływać się przed sądem Unii na te przepisy jako na kryterium oceny zgodności z prawem aktu Unii<QUOT.END REF.START="QS0148" CODE="201D" ID="QE0148"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz także podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada i in./Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑401/12 P do C‑403/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:4">EU:C:2015:4</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Jako że art. 10 ust. 1 i art. 12 umowy o partnerstwie odnoszą się do szczególnych przepisów GATT, Rada i Komisja opierają się na utrwalonym orzecznictwie Trybunału w dziedzinie porozumień Światowej Organizacji Handlu, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0149" ID="QS0149"/>zważywszy na ich charakter i kontekst systemowy, nie należą one co do zasady do norm, w świetle których może być dokonywana kontrola zgodności z prawem aktów instytucji Unii<QUOT.END REF.START="QS0149" CODE="201D" ID="QE0149"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rusal Armenal</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑21/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:494">EU:C:2015:494</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie wyroki <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Portugalia/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑149/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:574">EU:C:1999:574</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Van Parys</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑377/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:121">EU:C:2005:121</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>LVP</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑306/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2465">EU:C:2014:2465</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Tymczasem umowa o partnerstwie nie jest porozumieniem dotyczącym wyłącznie handlu towarami, do którego orzecznictwo to mogłoby znaleźć zastosowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>W rzeczywistości bowiem w pkt 39 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rusal Armenal</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑21/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:494">EU:C:2015:494</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, Trybunał wyjaśnił swoje rozumowanie, zgodnie z którym porozumienia WTO nie należą do norm, w świetle których może być kontrolowana legalność aktów instytucji Unii (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0150" ID="QS0150"/>przyznanie, iż zadanie zapewnienia zgodności prawa Unii z postanowieniami WTO spoczywa bezpośrednio na sądzie Unii, oznaczałoby pozbawienie organów ustawodawczych i wykonawczych Unii swobody działania, którą mają podobne organy partnerów handlowych Unii. Jak wiadomo, niektóre układające się strony, w tym najważniejsi partnerzy handlowi Unii, doszły do wniosku w świetle przedmiotu i celu porozumień WTO, że postanowienia te nie znajdują się pośród norm, w świetle których ich sądy oceniają zgodność z prawem przepisów prawa wewnętrznego. Dopuszczenie takiego braku wzajemności groziłoby doprowadzeniem do zakłócenia równowagi w stosowaniu przepisów WTO<QUOT.END REF.START="QS0150" CODE="201D" ID="QE0150"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="30"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Jak orzekł bowiem Trybunał w odniesieniu do umowy o partnerstwie w pkt 27 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Simutenkov</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑265/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:213">EU:C:2005:213</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0151" ID="QS0151"/>jej celem jest ustanowienie partnerstwa między stronami, między innymi w celu rozwijania bliskich stosunków politycznych między tymi stronami, wspierania handlu i harmonijnych stosunków gospodarczych między nimi, swobód politycznych i gospodarczych oraz stopniowa integracja między Federacją Rosyjską a szerszym obszarem współpracy w Europie<QUOT.END REF.START="QS0151" CODE="201D" ID="QE0151"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Ponadto w pkt 28 tego wyroku Trybunał dodał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0152" ID="QS0152"/>[o]koliczność, że umowa ta ogranicza się do ustanowienia partnerstwa między stronami, nie przewidując stowarzyszenia bądź przyszłego przystąpienia Federacji Rosyjskiej do [Unii], nie może stanowić przeszkody dla bezpośredniego stosowania niektórych z jej postanowień. Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że wtedy gdy umowa ustanawia współpracę między stronami, pewne postanowienia ujęte w tej umowie mogą regulować bezpośrednio sytuację prawną jednostki [jeżeli przy uwzględnieniu brzmienia tych postanowień oraz celu i charakteru umowy zawierają one jasne i precyzyjne obowiązki, których wypełnienie i skutki nie są uzależnione od wydania kolejnego aktu]<QUOT.END REF.START="QS0152" CODE="201D" ID="QE0152"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Trybunał uznał zatem w pkt 22 tego wyroku bezpośrednią skuteczność art. 23 ust. 1 tej umowy, dotyczącego warunków zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Wbrew temu, co podnoszą rządy Zjednoczonego Królestwa i francuski oraz Rada i Komisja, nie rozumiem, dlaczego treść omawianych przepisów umowy o partnerstwie, będącej przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, miałaby nie spełniać kryteriów bezpośredniej skuteczności, jakie zostały określone w pkt 21 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Simutenkov</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑265/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:213">EU:C:2005:213</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i przypomniane w pkt 37 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Rusal Armenal</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑21/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:494">EU:C:2015:494</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>Artykuł 10 ust. 1 umowy o partnerstwie przewiduje bowiem, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0153" ID="QS0153"/>[s]trony przyznają sobie wzajemnie ogólną klauzulę najwyższego uprzywilejowania określoną w art. I ust. 1 GATT<QUOT.END REF.START="QS0153" CODE="201D" ID="QE0153"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Artykuł I ust. 1 GATT określa ogólne przetwarzanie największego uprzywilejowania w następujący sposób: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0154" ID="QS0154"/>[w] odniesieniu do wszelkiego rodzaju ceł i opłat nakładanych na import lub eksport lub w związanych z nimi bądź pobieranych z tytułu międzynarodowych przekazów płatności dotyczących importu lub eksportu[, sposobów pobierania tych ceł i opłat] oraz do wszelkich przepisów i formalności związanych z importem lub eksportem, jak też do wszelkich spraw, o których mowa w ustępach 2 i 4 artykułu III, wszelkie korzyści, ulgi, przywileje lub zwolnienia przyznawane przez jakąkolwiek układającą się stronę jakiemukolwiek produktowi pochodzącemu z jakiegokolwiek innego kraju lub przeznaczonemu do niego będą niezwłocznie i bezwarunkowo rozciągnięte na podobny produkt pochodzący z terytoriów lub przeznaczony do terytoriów wszystkich innych układających się stron<QUOT.END REF.START="QS0154" CODE="201D" ID="QE0154"/>.</P></NOTE>. Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0155" ID="QS0155"/>każda Strona zapewnia swobodę tranzytu przez swoje terytorium towarom pochodzącym z obszaru celnego lub przeznaczony[m] do obszaru celnego drugiej Strony<QUOT.END REF.START="QS0155" CODE="201D" ID="QE0155"/>. Artykuł 36 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0156" ID="QS0156"/>Strony przyznają sobie wzajemnie traktowanie nie mniej korzystne niż to przyznane jakiemukolwiek państwu trzeciemu w odniesieniu do warunków wpływających na transgraniczne świadczenie usług<QUOT.END REF.START="QS0156" CODE="201D" ID="QE0156"/>. Wreszcie zgodnie z art. 52 strony umowy o partnerstwie gwarantują <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0157" ID="QS0157"/>swobodny przepływ kapitału między rezydentami [Unii] i Rosji w postaci inwestycji bezpośredniej<QUOT.END REF.START="QS0157" CODE="201D" ID="QE0157"/> (ust. 2), po okresie przejściowym pięciu lat od wejścia w życie rzeczonej umowy nie wprowadzają żadnych nowych ograniczeń (ust. 5) i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0158" ID="QS0158"/>przyznają sobie wzajemnie klauzulę najwyższego uprzywilejowania w odniesieniu do swobody płatności bieżących oraz przepływu kapitału, jak również w odniesieniu do metod płatności<QUOT.END REF.START="QS0158" CODE="201D" ID="QE0158"/> (ust. 9).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Moim zdaniem treść tych przepisów w ogóle nie różni się pod względem bezwarunkowości od treści art. 23 ust. 1 tej umowy, w odniesieniu do którego Trybunał orzekł już, iż posiada on bezpośrednią skuteczność<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz pkt 20–29 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Simutenkov</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:213">EU:C:2005:213</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Stanowi ona zatem coś więcej niż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0159" ID="QS0159"/>wyłącznie porozumienie (<QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0160" ID="QS0160"/>an agreement to agree<QUOT.END REF.START="QS0160" CODE="00AB" ID="QE0160"/>)<QUOT.END REF.START="QS0159" CODE="201D" ID="QE0159"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Zobacz pkt 79 mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Secil</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑464/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:52">EU:C:2016:52</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="31"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>W przedmiocie istnienia ograniczeń praw przyznanych na mocy art. 10 ust. 1, art. 12, 36 oraz art. 52 ust. 2, 5 i 9 umowy o partnerstwie</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Należy zatem zbadać, czy środki wprowadzone przez art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji 2014/512, a także art. 3 ust. 1, 3 i 5, art. 3a ust. 1, art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załączniki II i VI do rozporządzenia nr 833/2014 zawierają ograniczenia wobec art. 10 ust. 1, art. 12 oraz art. 52 ust. 2, 5 i 9 umowy o partnerstwie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Artykuł 10 ust. 1 i art. 12 umowy o partnerstwie (handel towarami)</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 umowy o partnerstwie przez art. 3 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, należy podkreślić, że jedynym skutkiem art. 10 ust. 1 umowy o partnerstwie było rozszerzenie zakresu stosowania art. I ust. 1 GATT na stosunki pomiędzy Unią a Federacją Rosyjską w momencie, gdy ta ostatnia nie należała do Światowej Organizacji Handlu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Artykuł I ust. 1 GATT ogranicza jednak swój zakres do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0161" ID="QS0161"/>wszelkiego rodzaju ceł i opłat nakładanych na import lub eksport lub związanych z nimi bądź pobieranych z tytułu międzynarodowych przekazów płatności dotyczących importu lub eksportu[, sposobów pobierania tych ceł i opłat] oraz do wszelkich przepisów i formalności związanych z importem lub eksportem, jak też do wszelkich spraw, o których mowa w ustępach 2 i 4 artykułu III<QUOT.END REF.START="QS0161" CODE="201D" ID="QE0161"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Zważywszy, że art. 3 ust. 1, 3 i 5 rozporządzenia nr 833/2014 w ogóle nie dotyczy taryf celnych mających zastosowanie do wywozu towarów, o których mowa w tych przepisach, lecz uzależnia ich wywóz do Federacji Rosyjskiej od uprzedniego zezwolenia i uściśla warunki, na jakich państwa członkowskie powinny odmówić takiego zezwolenia, jest oczywiste, że przepisy te nie są objęte zakresem stosowania art. 10 ust. 1 umowy o partnerstwie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>A fortiori art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014, który zakazuje świadczenia <HT TYPE="ITALIC">usług</HT> powiązanych niezbędnych dla niektórych kategorii projektów dotyczących eksploracji i produkcji w Rosji, również nie podlega art. 10 ust. 1 umowy o partnerstwie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi umowy o partnerstwie zobowiązuje Unię i jej państwa członkowskie do zagwarantowania swobody tranzytu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Tranzyt oznacza przejazd przez terytorium państwa, z dokonaniem lub bez dokonania przeładunku, składowania, rozdzielenia ładunku lub zmiany sposobu transportowania, który stanowi tylko część kompletnej podróży rozpoczynającej się i kończącej poza granicami państwa, na którego terytorium odbywa się ten ruch. Zobacz podobnie art. V ust. 1 GATT.</P></NOTE> przez terytorium Unii towarom pochodzącym z obszaru celnego lub przeznaczonym do obszaru celnego Federacji Rosyjskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Unia i jej państwa członkowskie są zatem zobowiązane zapewnić swobodny przejazd poprzez ich terytorium towarom przeznaczonym dla Federacji Rosyjskiej lub z niej pochodzącym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 obwarowuje sprzedaż, dostawę, przekazanie lub wywóz produktów wyszczególnionych w załączniku II – niezależnie od tego, czy pochodzą z Unii – wymogiem uzyskania uprzedniego zezwolenia, jeżeli takie artykuły są przeznaczone do wykorzystania w Federacji Rosyjskiej. Ponadto art. 3 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia zakazuje udzielenia takiego zezwolenia, jeśli sprzedaż, dostawa, przekazywanie lub wywóz, o których mowa, odnoszą się do produktów przeznaczonych dla którejkolwiek kategorii projektów dotyczących eksploracji i produkcji, o których mowa w ust. 3 tego artykułu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, przepisy te nie mają żadnego wpływu na swobodę tranzytu zagwarantowaną w art. 12 ust. 1 akapit drugi umowy o partnerstwie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="32"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Nawet jeśli art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 odnosi się między innymi do przekazywania produktów wymienionych w załączniku II, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0162" ID="QS0162"/>niezależnie od tego, czy pochodzą z Unii<QUOT.END REF.START="QS0162" CODE="201D" ID="QE0162"/>, nie zmienia to faktu, że przepisy ust. 2 i 4 tego artykułu odnoszą się wyłącznie do wywozu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>Podobnie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0163" ID="QS0163"/>[w]e wszystkich przypadkach sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, które […] wymagają zezwolenia, takie zezwolenie jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego, <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">którym eksporter ma siedzibę</HT><QUOT.END REF.START="QS0163" CODE="201D" ID="QE0163"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014. Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Tak samo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0164" ID="QS0164"/>[e]ksporterzy dostarczają właściwym organom wszystkich stosownych informacji wymaganych do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz<QUOT.END REF.START="QS0164" CODE="201D" ID="QE0164"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia nr 833/2014. Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Wydaje mi się zatem oczywiste, że te przepisy rozporządzenia nr 833/2014 dotyczą nie tranzytu produktów objętych załącznikiem II, lecz sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu <HT TYPE="ITALIC">z</HT> <HT TYPE="ITALIC">terytorium państw członkowskich</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Podobnie nie mają one jakiegokolwiek wpływu na swobodę tranzytu rozpatrywanych produktów pochodzących z państw trzecich i przeznaczonych do Federacji Rosyjskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>W każdym razie, nawet gdyby Trybunał stwierdził istnienie ograniczenia w odniesieniu do art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 akapit drugi umowy o partnerstwie, ograniczenie to byłoby, jak twierdzi Komisja, uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, zgodnie z art. 19 tej umowy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Artykuł 36 umowy o partnerstwie (transgraniczne świadczenie usług)</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 36 umowy o partnerstwie Unia i jej państwa członkowskie są zobowiązane przyznać traktowanie nie mniej korzystne niż to przyznane jakiemukolwiek państwu trzeciemu w odniesieniu do warunków wpływających na transgraniczne świadczenie usług przez spółki Unii na terytorium Federacji Rosyjskiej, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi mającymi zastosowanie w Federacji Rosyjskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>Według załącznika 5 do tego porozumienia usługi, o których mowa w art. 36, obejmują usługi inżynieryjne (CPC 8672)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Dostępne na stronie internetowej United Nations Statistics Division (http://unstats.un.org/unsd/cr/registry/regcs.asp?Cl=9&amp;Lg=1&amp;Co=8672). Numer CPC (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0165" ID="QS0165"/>central product classification<QUOT.END REF.START="QS0165" CODE="201D" ID="QE0165"/>) stanowi odniesienie do międzynarodowego systemu klasyfikacji produktów pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ).</P></NOTE> oraz usługi w zakresie badań i analiz technicznych (CPC 8676)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Dostępne na stronie internetowej United Nations Statistics Division (http://unstats.un.org/unsd/cr/registry/regcs.asp?Cl=9&amp;Lg=1&amp;Co=8676).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Wbrew temu zaś, co twierdzi Rosneft, żadna z usług objętych pozycjami CPC 8672 i CPC 8676 nie dotyczy usług wiercenia, testowania odwiertów, usług pomiarowych i wydobywczych ani dostawy wyspecjalizowanych jednostek pływających, które są objęte art. 3a ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Jedynymi usługami, o których mowa w pozycji CPC 86761, a które mogłyby mieć znaczenie w niniejszej sprawie, są <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0166" ID="QS0166"/>usługi badań i analiz właściwości chemicznych i biologicznych materiałów takich jak […] paliwa<QUOT.END REF.START="QS0166" CODE="201D" ID="QE0166"/>. Jednakże usługi wiercenia, testowania odwiertów, usługi pomiarowe i wydobywcze ani dostawa wyspecjalizowanych jednostek pływających do nich nie należą.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Artykuł 52 ust. 2, 5 i 9 umowy o partnerstwie (swobodny przepływ kapitału)</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>Artykuł 52 ust. 2 zapewnia swobodny przepływ kapitału pomiędzy Unią a Federacją Rosyjską <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0167" ID="QS0167"/>w postaci inwestycji bezpośredniej dokonanej w spółkach utworzonych zgodnie z przepisami ustawowymi państwa przyjmującego<QUOT.END REF.START="QS0167" CODE="201D" ID="QE0167"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z art. 52 ust. 9 Unia powinna przyznać Federacji Rosyjskiej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0168" ID="QS0168"/>klauzulę najwyższego uprzywilejowania w odniesieniu do swobody […] przepływu kapitału<QUOT.END REF.START="QS0168" CODE="201D" ID="QE0168"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="33"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>Zgodnie ze wspólną deklaracją w odniesieniu do art. 52 (Definicje) określenie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0169" ID="QS0169"/>inwestycja bezpośrednia<QUOT.END REF.START="QS0169" CODE="201D" ID="QE0169"/> to:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0170" ID="QS0170"/>[…] inwestycja do celów ustanowienia trwałych stosunków gospodarczych z przedsiębiorstwem, taka jak inwestycje, które dają możliwość wywierania efektywnego wpływu na jego zarządzanie, w danym państwie przez nierezydentów lub za granicą przez rezydentów poprzez:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>udział w nowym lub istniejącym przedsiębiorstwie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>pożyczkę pięcioletnią lub na dłuższy okres<QUOT.END REF.START="QS0170" CODE="201D" ID="QE0170"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Z postanowień tych wynika jasno, że kupno, sprzedaż, świadczenie usług inwestycyjnych lub pomocy w emisji, bezpośrednio lub pośrednio, w odniesieniu do obligacji, akcji lub podobnych instrumentów finansowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Zobacz art. 1 ust. 2 lit. b)–d) decyzji 2014/512 i art. 5 ust. 2 lit. b)–d) rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE> mogą stanowić inwestycję bezpośrednią, tylko jeśli prowadzą do objęcia udziału w przedsiębiorstwie do celów ustanowienia trwałych stosunków gospodarczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Z postanowień tych wynika również, że dokonywanie uzgodnień lub uczestnictwo w nich w celu udzielenia Rosneft po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE>, nowych pożyczek lub kredytów o terminie zapadalności przekraczającym 30 dni<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Zobacz art. 1 ust. 3 decyzji 2014/512 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE> może stanowić inwestycję bezpośrednią, tylko gdy chodzi o pożyczkę lub kredyt pięcioletni lub dłuższy, udzielany do celów ustanowienia trwałych stosunków gospodarczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji 2014/512, a także art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 oraz załącznik VI do rozporządzenia nr 833/2014 stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, chronionego na mocy art. 52 ust. 2, 5 i 9 umowy o partnerstwie, tylko w zakresie, w jakim zakazują inwestycji bezpośrednich, o których mowa w pkt 139 i 140 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>W przedmiocie uzasadnienia</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>W przeciwieństwie do handlu towarami, w odniesieniu do którego art. 19 umowy o partnerstwie przewiduje możliwość uzasadnienia ograniczeń w sposób niemalże identyczny jak w art. 36 TFUE, umowa ta nie przewiduje żadnej możliwości uzasadnienia ograniczenia swobodnego przepływu kapitału.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>Z tych samych względów co przedstawione przeze mnie w pkt 123–125 mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>SECIL</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑464/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:52">EU:C:2016:52</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Sprawa ta również dotyczyła ograniczeń w swobodnym przepływie kapitału sprzecznych z układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, podpisanym w Brukseli w dniu <DATE ISO="19950717">17 lipca 1995 r.</DATE> i zatwierdzonym w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia <DATE ISO="19980126">26 stycznia 1998 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="097" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1998">Dz.U. L 97, s. 1</REF.DOC.OJ>) i z układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, podpisanym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20020617">17 czerwca 2002 r.</DATE>, zatwierdzonym w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2006/356/WE z dnia <DATE ISO="20060214">14 lutego 2006 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="143" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. L 143, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, jestem zdania, że ograniczenia swobodnego przepływu kapitału zagwarantowanego w art. 52 umowy o partnerstwie można uzasadnić nadrzędnymi względami interesu ogólnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="34"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>Nawet jeśli Rada nie podnosi w tym względzie nadrzędnego względu interesu ogólnego, uważam, że z jej argumentów opartych na art. 99 umowy o partnerstwie można wywnioskować, iż jej zdaniem ograniczenie swobodnego przepływu kapitału jest uzasadnione względami porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>Ponieważ środki ograniczające wprowadzone w art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji 2014/512, a także art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załącznik VI do rozporządzenia nr 833/2014 zostały przyjęte <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0171" ID="QS0171"/>w odpowiedzi na działania [Federacji Rosyjskiej] destabilizujące sytuację na Ukrainie<QUOT.END REF.START="QS0171" CODE="201D" ID="QE0171"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Motyw 8 decyzji 2014/512.</P></NOTE> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0172" ID="QS0172"/>w celu zwiększenia kosztów działań Rosji podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy oraz w celu wspierania pokojowego rozwiązania kryzysu<QUOT.END REF.START="QS0172" CODE="201D" ID="QE0172"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Motyw 2 rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE>, wydaje mi się, że mogą one być uzasadnione względami porządku i bezpieczeństwa publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Z motywów decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014 wynika, że przyjęcie środków ograniczających wobec Federacji Rosyjskiej zostało najpierw ogłoszone publicznie przez Unię i jej państwa członkowskie, a następnie, w wyniku braku reakcji Federacji Rosyjskiej, zostały one przyjęte i były stopniowo rozszerzane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0147"><NO.P>147.</NO.P><TXT>Ponieważ środki ograniczające zostały wprowadzone w celu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0173" ID="QS0173"/>zwiększenia kosztów działań [Federacji Rosyjskiej] podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy oraz w celu wspierania pokojowego rozwiązania kryzysu<QUOT.END REF.START="QS0173" CODE="201D" ID="QE0173"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Motyw 2 rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE> oraz zważywszy, że Rosneft jest spółką naftową posiadającą największe rezerwy ropy naftowej i prowadzącą największą produkcję wśród spółek naftowych notowanych na giełdzie w Rosji (ponad 40% ropy naftowej produkowanej w Federacji Rosyjskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Zobacz witrynę internetową Rosneft (http://www.rosneft.com/about/).</P></NOTE>) i że państwo rosyjskie posiada 69,5% jej kapitału zakładowego, uważam, że ograniczenia nałożone przez art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji 2014/512, a także przez art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załącznik VI do rozporządzenia nr 833/2014 są konieczne w celu wytworzenia presji umożliwiającej osiągnięcie celu wspomnianej decyzji i wspomnianego rozporządzenia, czyli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0174" ID="QS0174"/>zwiększenia kosztów działań [Federacji Rosyjskiej] podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy oraz […] wspierania pokojowego rozwiązania kryzysu<QUOT.END REF.START="QS0174" CODE="201D" ID="QE0174"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Motyw 2 rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE>. W konsekwencji środki ograniczające są zgodne z zasadą proporcjonalności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iv)</NO.P><TXT>W przedmiocie art. 99 umowy o partnerstwie</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0148"><NO.P>148.</NO.P><TXT>Na razie gdyby Trybunał orzekł, że istnieje ograniczenie nieznajdujące uzasadnienia w art. 10 ust. 1, art. 12, 36 oraz art. 52 ust. 2, 5 i 9 umowy o partnerstwie, jestem zdania, podobnie jak rządy Zjednoczonego Królestwa, estoński i francuski oraz Rada i Komisja, że może ono być uzasadnione art. 99 ust. 1 lit. d) tej umowy, który pozwala Unii na przyjęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0175" ID="QS0175"/>środków[,] jakie uzna za niezbędne dla ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa […] w czasie wojny lub poważnych napięć międzynarodowych stanowiących groźbę wojny<QUOT.END REF.START="QS0175" CODE="201D" ID="QE0175"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Wersja francuska, podobnie jak rumuńska, odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0176" ID="QS0176"/>cas de guerre ou de grave tension internationale <HT TYPE="ITALIC">menaçant de déboucher sur un conflit armé</HT><QUOT.END REF.START="QS0176" CODE="201D" ID="QE0176"/> (przypadku wojny lub poważnego napięcia międzynarodowego <HT TYPE="ITALIC">grożących wybuchem konfliktu zbrojnego</HT>), podczas gdy wersja angielska, znajdująca odzwierciedlenie we wszystkich innych wersjach językowych oraz w wersji rosyjskiej, odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0177" ID="QS0177"/>time of war or serious international tension <HT TYPE="ITALIC">constituting threat of war</HT><QUOT.END REF.START="QS0177" CODE="201D" ID="QE0177"/> (czasu wojny lub poważnego napięcia międzynarodowego <HT TYPE="ITALIC">stanowiącego groźbę wojny</HT>). Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0149"><NO.P>149.</NO.P><TXT>Skoro, jak wskazałem w pkt 105 niniejszej opinii, Rada dysponuje szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, dotyczy to również sytuacji, gdy Rada stwierdza istnienie poważnych napięć międzynarodowych stanowiących groźbę wojny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="35"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0150"><NO.P>150.</NO.P><TXT>Z jednej strony należy przypomnieć, że przy przyjmowaniu środków ograniczających w niniejszej sprawie Rada oparła się na okolicznościach, którymi były <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0178" ID="QS0178"/>niesprowokowane pogwałcenie przez Federację Rosyjską suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy<QUOT.END REF.START="QS0178" CODE="201D" ID="QE0178"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Motyw 1 decyzji 2014/512. Na rozprawie przed Trybunałem Rada przywołała układ stowarzyszeniowy, który Unia podpisała z Ukrainą w 2014 r., a także okoliczność, że Ukraina należała do Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. Rada podkreśliła, że napięcie międzynarodowe stanowiące groźbę wojny niekoniecznie musi odnosić się jedynie do terytorium Unii. Zostało zresztą wyraźnie ustalone, że konflikt zbrojny toczył się na terytorium państwa sąsiadującego z Unią.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0179" ID="QS0179"/>strąc[enie] samolot[u] malezyjskich linii lotniczych (lot MH17) w Doniecku<QUOT.END REF.START="QS0179" CODE="201D" ID="QE0179"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Motyw 5 decyzji 2014/512.</P></NOTE> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0180" ID="QS0180"/>bezprawne przyłączenie Krymu i Sewastopola<QUOT.END REF.START="QS0180" CODE="201D" ID="QE0180"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Motyw 1 rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0151"><NO.P>151.</NO.P><TXT>Po drugie, należy podkreślić, że Federacja Rosyjska posiada prawo weta w ramach Rady Bezpieczeństwa ONZ. Zatem bezcelowe byłoby szukanie potwierdzenia zagrożenia dla pokoju w rezolucjach owej Rady<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Zobacz rezolucję 2166 (2014), przyjętą przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, dostępną w witrynie internetowej Rady Bezpieczeństwa ONZ (http://www.securitycouncilreport.org/atf/cf/%7B65BFCF9B-6D27–4E9C‑8CD3-CF6E4FF96FF9%7D/s_res_2166.pdf).</P></NOTE> czy nawet w projektach rezolucji, które nie zostały przyjęte przez Radę, z uwagi na wykonywanie (rzeczywiste lub możliwe) prawa weta przez Federację Rosyjską<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Chodzi o projekty rezolucji S/2014/189 i S/2015/562, dostępne w witrynie internetowej Rady Bezpieczeństwa ONZ (http://www.securitycouncilreport.org/un-documents/ukraine/).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0152"><NO.P>152.</NO.P><TXT>Na podstawie powyższych rozważań jestem zdania, że Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie wagi sytuacji napięcia międzynarodowego, która miała miejsce w momencie wydania decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na podnoszonym naruszeniu obowiązku uzasadnienia (art. 296 TFUE)</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0153"><NO.P>153.</NO.P><TXT>Według Rosneftu art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4 oraz załącznik II do rozporządzenia nr 833/2014 naruszają ciążący na Radzie na mocy art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia ze względu na to, że rozporządzenie to nie wyjaśnia, jak ani dlaczego fakt objęcia nim przemysłu naftowego w Rosji lub spółki jako takiej, w sposób określony przez te przepisy, miałby przyczynić się do osiągnięcia celu rozpatrywanych środków, opisanego w motywach 2<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0181" ID="QS0181"/>W związku z powyższym uznaje się za właściwe zastosowanie dodatkowych środków ograniczających, w celu zwiększenia kosztów działań Rosji podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy oraz w celu wspierania pokojowego rozwiązania kryzysu<QUOT.END REF.START="QS0181" CODE="201D" ID="QE0181"/>.</P></NOTE> i 4<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0182" ID="QS0182"/>Należy również zastosować ograniczenia dotyczące sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu, bezpośrednio lub pośrednio, niektórych technologii przeznaczonych dla sektora naftowego w Rosji poprzez nałożenie wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia<QUOT.END REF.START="QS0182" CODE="201D" ID="QE0182"/>.</P></NOTE> wspomnianego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0154"><NO.P>154.</NO.P><TXT>Rosneft w odniesieniu do art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznika III do decyzji 2014/512, a także do art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załącznika VI do rozporządzenia podnosi również naruszenie art. 296 TFUE w zakresie, w jakim powyższe przepisy, nawet jeżeli dotyczą go w sposób wyraźny, nie pozwalają mu na dokonanie oceny powodu, dla którego sam fakt, że jego większościowym akcjonariuszem jest państwo rosyjskie, może przyczynić się do osiągnięcia celu rozpatrywanych środków, przedstawionego w motywach 2<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>Zobacz przypis 85.</P></NOTE> i 5<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0088"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0183" ID="QS0183"/>Należy również zastosować ograniczenia dotyczące dostępu do rynku kapitałowego wobec niektórych instytucji finansowych, z wyłączeniem instytucji o statusie międzynarodowym mających siedzibę w Rosji powołanych na mocy porozumień międzyrządowych z Rosją jako jednym z udziałowców<QUOT.END REF.START="QS0183" CODE="201D" ID="QE0183"/>.</P></NOTE> rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0155"><NO.P>155.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, nie ma w niniejszej sprawie żadnego naruszenia obowiązku uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0156"><NO.P>156.</NO.P><TXT>Jak orzekł Trybunał w pkt 53 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Bamba</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:718">EU:C:2012:718</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0184" ID="QS0184"/>uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być także dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy, w szczególności do treści spornego aktu, charakteru powołanych<?PAGE NO="36"?> argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, a także całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę<QUOT.END REF.START="QS0184" CODE="201D" ID="QE0184"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0157"><NO.P>157.</NO.P><TXT>Co więcej, w odniesieniu do środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych, takich jak zamrożenie środków finansowych będące przedmiotem sprawy, w której wydano wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Bamba</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑417/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:718">EU:C:2012:718</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł w pkt 54 tego wyroku, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0185" ID="QS0185"/>akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalając mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka<QUOT.END REF.START="QS0185" CODE="201D" ID="QE0185"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0158"><NO.P>158.</NO.P><TXT>Jako największa rosyjska spółka naftowa, należąca w 69,5% do państwa rosyjskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0089"><P>Zobacz pkt 147 niniejszej opinii. Dodam, że według sprawozdania rocznego za rok 2013 Rosneft wypłacił swoim akcjonariuszom dywidendy w wysokości 85 mld rubli rosyjskich oraz zapłacił w Rosji ponad 1 mld rubli rosyjskich podatków innych niż podatek dochodowy (zob. witryna internetowa Rosneft, http://www.rosneft.com/attach/0/02/90/Rosneft_FS_2013_ENG_SIGNED_FINAL.pdf).</P></NOTE>, której całość aktywów szacuje się na ponad 1 bilion rubli rosyjskich i której szacowane przychody w co najmniej 50% pochodzą ze sprzedaży lub transportu ropy naftowej lub produktów ropopochodnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0090"><P>Zobacz art. 5 ust. 2 lit. b) oraz załącznik VI do rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE>, Rosneft jest w stanie ocenić znaczenie sektora naftowego dla dochodów budżetu Federacji Rosyjskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0091"><P>Według prezydenta Władimira Putina, dochody, jakie budżetowi Federacji Rosyjskiej przyniósł przemysł naftowy w 2013 r., wyniosły około 191–194 miliardów dolarów USA (zob.http://rbth.com/news/2014/04/17/russia_had_revenues_of_191–194_bln_from_oil_28_bln_from_gas_in_2013_-_pu_35970.html).</P></NOTE> i przyczyny, dla których fakt, że spółka ta jest objęta środkami ograniczającymi przewidzianymi w art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załączniku III do decyzji 2014/512, a także w art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3 oraz załączniku VI rozporządzenia może prowadzić do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0186" ID="QS0186"/><HT TYPE="ITALIC">zwiększenia kosztów działań Rosji</HT> podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy oraz […] wspierania pokojowego rozwiązania kryzysu<QUOT.END REF.START="QS0186" CODE="201D" ID="QE0186"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0092"><P>Motyw 2 rozporządzenia nr 833/2014. Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0159"><NO.P>159.</NO.P><TXT>To samo odnosi się do środków przewidzianych w art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4 oraz w załączniku II do rozporządzenia nr 833/2014, które nie stanowią środków ograniczających wobec Rosneftu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0093"><P>Zobacz pkt 82–85 niniejszej opinii.</P></NOTE>, lecz ukierunkowane są ogólnie na rosyjski przemysł naftowy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na podnoszonym naruszeniu prawa do obrony, skutecznej ochrony sądowej i prawa dostępu do akt sprawy</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0160"><NO.P>160.</NO.P><TXT>Według Rosneftu odmowa Rady udzielenia mu uprzywilejowanego dostępu do informacji i dowodów odnoszących się do zagadnień tak podstawowych jak powód, dla którego Rosneft został wymieniony w decyzji 2014/512 i rozporządzeniu nr 833/2014, czy też dlaczego niektóre sektory przemysłu naftowego zostały nimi objęte, a inne nie, narusza jego prawo do obrony, skutecznej ochrony sądowej i prawo dostępu do akt sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0161"><NO.P>161.</NO.P><TXT>Jak wynika z dokumentów załączonych do uwag pisemnych Rosneft i Rady, Rosneft starał się uzyskać na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010530">30 maja 2001 r.</DATE> w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0094"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2001">Dz.U. L 145, s. 43</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> uprzywilejowany dostęp (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0187" ID="QS0187"/>privileged access<QUOT.END REF.START="QS0187" CODE="201D" ID="QE0187"/>) do dokumentów Rady w celu wykorzystania ich w ramach skargi o stwierdzenie nieważności przed Sądem w sprawie NK Rosneft i in./Rada (T‑715/14).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="37"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0162"><NO.P>162.</NO.P><TXT>Lektura tych dokumentów pozwala stwierdzić, że Rosneft posłużył się środkami publicznego dostępu do dokumentów, ustanowionymi w tym rozporządzeniu, na podobieństwo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0188" ID="QS0188"/>document discovery<QUOT.END REF.START="QS0188" CODE="201D" ID="QE0188"/> – procedury wnioskowania o dostęp do dokumentów znanej systemom prawnym common law i w arbitrażu międzynarodowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0095"><P>O ile, ogólnie rzecz biorąc, w systemach kodeksu cywilnego każda ze stron ponosi ciężar przedstawienia swoich własnych dowodów, o tyle systemy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0189" ID="QS0189"/>common law<QUOT.END REF.START="QS0189" CODE="201D" ID="QE0189"/> pozwalają stronom zwrócić się do siebie nawzajem, pod kontrolą sądu, z żądaniem przedstawienia dokumentów (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0190" ID="QS0190"/>request for document production<QUOT.END REF.START="QS0190" CODE="201D" ID="QE0190"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0163"><NO.P>163.</NO.P><TXT>Chociaż moim zdaniem rozporządzenie nr 1049/2001 nie jest właściwym instrumentem do zapewnienia w prawidłowy sposób uprzywilejowanego dostępu do niezbędnych dokumentów w ramach sporu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0096"><P>Przykładowo art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia pozwala instytucjom Unii odmówić dostępu do dokumentu, w przypadku gdy jego ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych (co odpowiada pojęciu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0191" ID="QS0191"/>Crown privilege<QUOT.END REF.START="QS0191" CODE="201D" ID="QE0191"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0192" ID="QS0192"/>public-interest immunity<QUOT.END REF.START="QS0192" CODE="201D" ID="QE0192"/>). Natomiast procedura <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0193" ID="QS0193"/>document discovery<QUOT.END REF.START="QS0193" CODE="201D" ID="QE0193"/> mogłaby doprowadzić do zarządzenia przez sąd przedstawienia dokumentu należącego do tej kategorii z zastrzeżeniem poufności, jeżeli okazuje się, że dokument ten jest konieczny do ochrony praw strony wnoszącej o jego przedstawienie.</P></NOTE>, to z dokumentów załączonych do uwag pisemnych Rosneftu i Rady wynika, że ta ostatnia nie odrzuciła owych żądań przedstawienia dokumentów, lecz że zostały one rozpatrzone na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0164"><NO.P>164.</NO.P><TXT>Tymczasem, ponieważ za pomocą tego zarzutu Rosneft twierdzi, że Rada niesłusznie odmówiła mu dostępu do większości dokumentów, których przedstawienia zażądał, uważam, że zarzut ten jest niedopuszczalny, zgodnie z orzecznictwem wynikającym ze sprawy zakończonej wydaniem wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>TWD Textilwerke Deggendorf</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑188/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:90">EU:C:1994:90</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0194" ID="QS0194"/>[…] wymogi pewności prawa prowadzą – w odniesieniu do beneficjenta pomocy […], który posiadał możliwość zaskarżenia tej decyzji i który dopuścił do upływu terminu zawitego przewidzianego dla tej czynności w art. [263] akapit [szósty] traktatu [FUE] – do wykluczenia możliwości podważenia jej zgodności z prawem przed sądami krajowymi przy okazji skargi na środki wykonawcze do tej decyzji podjęte przez władze krajowe<QUOT.END REF.START="QS0194" CODE="201D" ID="QE0194"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0097"><P>Punkt 17. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nachi Europe</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑239/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:101">EU:C:2001:101</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Farmers’ Union</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:604">EU:C:2002:604</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0165"><NO.P>165.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę zauważyć, że z pism Rady skierowanych do Rosneftu wynika, że Rada poinformowała go zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 o możliwości wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności przeciwko częściowemu oddaleniu wniosku o przedstawienie dokumentów zgodnie z art. 263 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0166"><NO.P>166.</NO.P><TXT>Ponieważ decyzje Rady przyznające Rosneftowi częściowy dostęp do dokumentów, o który wystąpił, dotyczyły go bezpośrednio i indywidualnie, jego skarga byłaby niewątpliwie dopuszczalna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0098"><P>Zobacz wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Accrington Beef i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑241/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:496">EU:C:1996:496</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nachi Europe</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑239/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:101">EU:C:2001:101</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bavaria i Bavaria Italia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑343/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:415">EU:C:2009:415</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0167"><NO.P>167.</NO.P><TXT>W każdym razie treść wniosków o uprzywilejowany dostęp do dokumentów, złożonych do Rady przez Rosneft, wskazuje na to, że:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>bardzo często wnioski te nie zawierały wystarczająco szczegółowego opisu określonej i ograniczonej kategorii dokumentów, które mogłyby, racjonalnie rzecz biorąc, według Rosneftu istnieć;</P></ITEM><ITEM><P>we wnioskach tych nie było wyjaśnienia znaczenia żądanych dokumentów dla sporu ani ich wpływu na jego wynik; oraz</P></ITEM><ITEM><P>wnioskom tym nie towarzyszyły ani oświadczenia, że dokumenty te nie znajdują się już w posiadaniu, pod pieczą lub kontrolą Rosneftu, ani wyjaśnienie powodów, dla których Rosneft przypuszczał, że były one w posiadaniu, pod pieczą lub kontrolą Rady.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="38"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0168"><NO.P>168.</NO.P><TXT>Niemniej jednak Rada przedstawiła wykaz dokumentów, które jak uważała, były objęte wnioskami Rosneftu, i częściowo odmówiła mu dostępu do szeregu tych dokumentów, podając powody.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0169"><NO.P>169.</NO.P><TXT>Co więcej, ponieważ rząd Zjednoczonego Królestwa jest stroną postępowania głównego, nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby Rosneft wystąpił do niego zgodnie z przepisami dotyczącymi przedstawienia dokumentów w prawie angielskim o przedstawienie dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu, pod jego pieczą lub kontrolą, jako członka Rady. Sąd odsyłający powinien upewnić się, że normy prawa angielskiego mające zastosowanie do przedstawienia dokumentów są zgodne z zasadami skuteczności i równoważności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0099"><P>Zobacz podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Pfleiderer</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑360/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:389">EU:C:2011:389</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0170"><NO.P>170.</NO.P><TXT>W tym kontekście nie uważam, aby Rada odniosła się do wniosku o udzielenie Rosneftowi uprzywilejowanego dostępu w sposób, który narusza jego prawo do obrony, skutecznej ochrony sądowej i dostępu do akt.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na podnoszonym naruszeniu zasady równego traktowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0171"><NO.P>171.</NO.P><TXT>Według Rosneftu Rada, obejmując sektor naftowy w Rosji rozpatrywanymi środkami ograniczającymi, nie przestrzegała zasady równego traktowania, ponieważ gdyby zadeklarowanym celem środków ograniczających, rozpatrywanych w postępowaniu głównym, miało być, jak stwierdzono w motywie 2 rozporządzenia nr 833/2014, wspieranie pokojowego rozwiązania kryzysu na Ukrainie, cel ten w ogóle nie wyjaśnia, a tym bardziej nie uzasadnia odmiennego traktowania przedsiębiorstw, które – tak jak Rosneft – stanowią część sektora naftowego w Rosji, i przedsiębiorstw prowadzących działalność w innych sektorach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0172"><NO.P>172.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0195" ID="QS0195"/>zasada niedyskryminacji wymaga, aby podobne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione<QUOT.END REF.START="QS0195" CODE="201D" ID="QE0195"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0100"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>National Farmers’ Union i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑354/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:379">EU:C:1997:379</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>SCAC</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑56/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:209">EU:C:1995:209</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Garcia Avello</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑148/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:539">EU:C:2003:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0173"><NO.P>173.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, Rosneft nie może skutecznie podnosić, iż jest ofiarą dyskryminacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0174"><NO.P>174.</NO.P><TXT>Przede wszystkim rosyjski sektor naftowy nie jest jedynym sektorem gospodarki rosyjskiej objętym rozpatrywanymi środkami ograniczającymi. Decyzja Rady 2014/512 i rozporządzenie nr 833/2014 zawierają przepisy, które dotyczą też przemysłu zbrojeniowego, energetyki jądrowej, przemysłu lotniczego oraz sektora bankowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0101"><P>Chodzi o art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 lit. a) i art. 3a decyzji Rady 2014/512 oraz art. 2a, art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0175"><NO.P>175.</NO.P><TXT>Ponadto Rosneft nie przedstawił dowodów wykazujących istnienie innych rosyjskich spółek naftowych, które spełniają kryteria określone w art. 1 ust. 2 lit. b)–d) decyzji 2014/512 i art. 5 ust. 2 lit. a)–d) rozporządzenia nr 833/2014, a które na tej podstawie powinny były zostać objęte przez środki ograniczające, a nie zostały nimi objęte.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0176"><NO.P>176.</NO.P><TXT>Jak zauważa Komisja, gdyby zgodzić się z logiką, którą posługuje się Rosneft, za każdym razem, gdy Rada zamierzałaby nałożyć środki ograniczające skierowane przeciwko państwu trzeciemu, nie miałaby innego wyboru, jak zerwać całkowicie stosunki gospodarcze i finansowe z danym państwem, co byłoby zresztą sprzeczne z brzmieniem art. 215 ust. 1 TFUE, w którym wymieniona jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0196" ID="QS0196"/>decyzja [Rady], przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu [UE], [która] przewiduje zerwanie lub ograniczenie <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">całości lub w części</HT> stosunków gospodarczych i finansowych<QUOT.END REF.START="QS0196" CODE="201D" ID="QE0196"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0102"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="39"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0177"><NO.P>177.</NO.P><TXT>Należy zatem ten zarzut oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na podnoszonym nadużyciu władzy</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0178"><NO.P>178.</NO.P><TXT>Rosneft twierdzi, iż wskazując w motywie 2 rozporządzenia nr 833/2014, iż celem środków ograniczających jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0197" ID="QS0197"/>zwiększeni[e] kosztów działań Rosji podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy oraz […] wspierani[e] pokojowego rozwiązania kryzysu<QUOT.END REF.START="QS0197" CODE="201D" ID="QE0197"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0103"><P>Zobacz także motywy 4 i 5 tego rozporządzenia, a także motyw 8 decyzji 2014/512.</P></NOTE>, Rada dopuściła się nadużycia władzy, ponieważ jej rzeczywistym zamiarem było ograniczenie zdolności spółek rosyjskich do kontynuowania wzrostu i wyrządzenie długoterminowej szkody rosyjskiemu sektorowi energetycznemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0179"><NO.P>179.</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0198" ID="QS0198"/>nadużycie [władzy] ma miejsce, gdy dana instytucja wykonuje swoje uprawnienia wyłącznie lub w decydującej mierze w celu innym niż wskazany przez tę instytucję albo w celu obejścia procedury przewidzianej w traktacie dla danego przypadku<QUOT.END REF.START="QS0198" CODE="201D" ID="QE0198"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0104"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dalmine/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑407/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:53">EU:C:2007:53</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz także podobnie pkt 50 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑390/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:401">EU:T:2009:401</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, potwierdzony w pkt 74 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑548/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:735">EU:C:2011:735</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0180"><NO.P>180.</NO.P><TXT>W tym względzie Rosneft opiera się na dokumencie roboczym Komisji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0105"><P>Dokument roboczy służb Komisji w przedmiocie przepływu kapitału i swobody płatności (<DATE ISO="20150305">5 marca 2015 r.</DATE>) 6902/15 – SWD (2015) 58 final, dostępny w witrynie internetowej Rady pod adresem: http://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST‑6902–2015-INIT/en/pdf.</P></NOTE>, zgodnie z którym środki ograniczające wobec rosyjskich spółek naftowych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0199" ID="QS0199"/>mają na celu pozbawienie niektórych rosyjskich strategicznych spółek państwowych międzynarodowych i europejskich źródeł finansowania, nakładając na to państwo pośrednie koszty finansowe i ograniczając zdolności wzrostu w przyszłości<QUOT.END REF.START="QS0199" CODE="201D" ID="QE0199"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0106"><P>Ibidem, s. 36 (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0200" ID="QS0200"/>[t]hese measures aim to cut strategic state-owned Russian companies off from EU and international financing sources, thus imposing an indirect financial cost to the state and limiting their ability to grow in the future<QUOT.END REF.START="QS0200" CODE="201D" ID="QE0200"/>). Tłumaczenie własne.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0181"><NO.P>181.</NO.P><TXT>Tymczasem dokument ten w żaden sposób nie wspiera zarzutu, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0201" ID="QS0201"/><HT TYPE="ITALIC">jedynym</HT> zamiarem Rady było ograniczenie zdolności spółek rosyjskich do kontynuowania wzrostu<QUOT.END REF.START="QS0201" CODE="201D" ID="QE0201"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0107"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Wręcz przeciwnie, zadeklarowanym celem rozpatrywanych środków ograniczających było <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0202" ID="QS0202"/>zwiększeni[e] kosztów działań Rosji podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy<QUOT.END REF.START="QS0202" CODE="201D" ID="QE0202"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0108"><P>Motyw 2 rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE>, co odpowiada celowi powtórzonemu w dokumencie roboczym Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0182"><NO.P>182.</NO.P><TXT>W każdym razie jeden tylko dokument, zakwalifikowany jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0203" ID="QS0203"/>roboczy<QUOT.END REF.START="QS0203" CODE="201D" ID="QE0203"/>, pochodzący od instytucji innej niż ta, która wydała sporny akt, nie wystarczy, aby wykazać istnienie nadużycia władzy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0183"><NO.P>183.</NO.P><TXT>Zarzut ten należy zatem oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na podnoszonej sprzeczności między decyzją Rady 2014/512 i rozporządzeniem nr 833/2014</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0184"><NO.P>184.</NO.P><TXT>Rosneft utrzymuje, że istnieje sprzeczność pomiędzy treścią art. 4 ust. 4 decyzji 2014/512 a treścią art. 3 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 833/2014. Podczas gdy pierwszy przepis nie pozostawia państwom członkowskim żadnego zakresu uznania co do zakazu odmawiania zezwoleń w odniesieniu do umów zawartych przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE>, o tyle drugi z nich umożliwia im wydanie zezwolenia, a zatem również odmowy, w odniesieniu do wykonania zobowiązania wynikającego z takich umów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="40"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0185"><NO.P>185.</NO.P><TXT>Przypominam, że rozporządzenie nr 833/2014 jest aktem Unii przyjętym na podstawie art. 215 TFUE, który pozwala Radzie podjąć <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0204" ID="QS0204"/>niezbędne środki<QUOT.END REF.START="QS0204" CODE="201D" ID="QE0204"/>, w niniejszym przypadku środki ograniczające, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0205" ID="QS0205"/>[j]eżeli decyzja, przyjęta zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu [UE], przewiduje<QUOT.END REF.START="QS0205" CODE="201D" ID="QE0205"/> zerwanie lub ograniczenie stosunków gospodarczych i finansowych z państwem trzecim lub przyjęcie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0186"><NO.P>186.</NO.P><TXT>Trybunał orzekł w tym względzie, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0206" ID="QS0206"/>z faktu przyjęcia [decyzji WPZiB] wynika, że [Unia] jest zobowiązana podjąć w ramach traktatu [FUE] środki wymagane tym aktem<QUOT.END REF.START="QS0206" CODE="201D" ID="QE0206"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0109"><P>Punkt 296 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑402/05 P i C‑415/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:461">EU:C:2008:461</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W konsekwencji, jak zauważa rząd francuski, Rada przy przyjmowaniu rozporządzenia na podstawie art. 215 TFUE jest związana brzmieniem decyzji WPZiB, która je poprzedza.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0187"><NO.P>187.</NO.P><TXT>Nie podzielam stanowiska Rady, zgodnie z którym rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 215 TFUE jest niezależne od decyzji WPZiB przyjętej na podstawie tytułu V rozdział 2 traktatu UE i może nawet być z nim sprzeczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0188"><NO.P>188.</NO.P><TXT>Podczas rozprawy Rada oparła się w tym względzie na pkt 70 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑548/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:735">EU:C:2011:735</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w którym Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0207" ID="QS0207"/>[j]eżeli chodzi o […] konieczność zaliczenia do podstaw prawnych wspólnego stanowiska 2007/140, wystarczy stwierdzić, że przeczy jej samo brzmienie art. 301 WE, który przewiduje możliwość przyjmowania środków wspólnotowych, jeżeli wspólne stanowisko lub wspólne działanie przyjęte na podstawie postanowień traktatu UE, <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">brzmieniu sprzed traktatu z Lizbony</HT>, dotyczących WPZiB przewiduje działanie Wspólnoty. To brzmienie wskazuje, że aby możliwe było przyjęcie środków wspólnotowych, muszą istnieć wspólne stanowisko lub wspólne działanie, nie zaś że środki te powinny być podjęte na podstawie tego wspólnego stanowiska lub tego wspólnego działania<QUOT.END REF.START="QS0207" CODE="201D" ID="QE0207"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0110"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0189"><NO.P>189.</NO.P><TXT>Tymczasem, jak Trybunał wskazał właśnie w podkreślonym fragmencie wyroku, brzmienie art. 215 TFUE nie jest takie samo jak art. 301 WE, który odnosił się do sytuacji, w której <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0208" ID="QS0208"/>wspólne stanowisko lub wspólne działanie przyjęte na podstawie postanowień Traktatu o Unii Europejskiej dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa przewid[ywało] działanie Wspólnoty zmierzające do zerwania lub ograniczenia w części lub w całości stosunków gospodarczych z jednym lub większą liczbą państw trzecich<QUOT.END REF.START="QS0208" CODE="201D" ID="QE0208"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0190"><NO.P>190.</NO.P><TXT>Przeciwnie, w odniesieniu do środków ograniczających towarzyszących zerwaniu lub ograniczeniu w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z państwem trzecim, takich jak środki przewidziane w art. 4 decyzji 2014/512<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0111"><P>– Zobacz pkt 85 niniejszej opinii.</P></NOTE>, art. 215 ust. 1 TFUE zobowiązuje Radę do przyjęcia rozporządzenia wdrażającego niezbędne środki<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0112"><P>Zobacz pkt 72 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0191"><NO.P>191.</NO.P><TXT>W konsekwencji, ponieważ decyzja 2014/512 ustanowiła środki ograniczające w celu wprowadzenia w życie zerwania lub ograniczenia w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z państwem trzecim, decyzja ta powinna znajdować się, razem z art. 215 TFUE, pośród podstaw prawnych rozporządzenia nr 833/2014, co ma zresztą miejsce<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0113"><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0209" ID="QS0209"/>[…] uwzględniając Traktat [FUE], w szczególności jego art. 215, uwzględniając decyzję [2014/512] […]<QUOT.END REF.START="QS0209" CODE="201D" ID="QE0209"/>.</P></QUOT.S></P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0192"><NO.P>192.</NO.P><TXT>Stąd wniosek, że przepisy rozporządzenia nr 833/2014 nie mogą być sprzeczne z przepisami decyzji 2014/512 bez naruszania zasady legalności, której to rozporządzenie, tak jak każdy akt Unii, musi przestrzegać.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="41"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0193"><NO.P>193.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku oba rozpatrywane przepisy mają inne brzmienie. Artykuł 4 ust. 4 decyzji 2014/512 przewiduje, że zakaz przyznawania zezwoleń na sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz sprzętu lub też na świadczenie niektórych usług, o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0210" ID="QS0210"/><HT TYPE="ITALIC">pozostaje</HT> bez uszczerbku dla wykonania umów zawartych przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0210" CODE="201D" ID="QE0210"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0114"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>, podczas gdy art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 833/2014 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0211" ID="QS0211"/>[w]łaściwe organy <HT TYPE="ITALIC">mogą</HT> jednak wydać<QUOT.END REF.START="QS0211" CODE="201D" ID="QE0211"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0115"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE> takie zezwolenie, jeśli sprzedaż, dostawa, przekazywanie lub wywóz stanowi wypełnienie zobowiązania wynikającego z umowy zawartej przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0194"><NO.P>194.</NO.P><TXT>Innymi słowy, decyzja 2014/512 nie ma wpływu na umowy zawarte przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE>, podczas gdy rozporządzenie nr 833/2014 pozwala władzom państw członkowskich zezwolić (lub nie) na sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz w wykonaniu obowiązku wynikającego z umowy zawartej przed dniem <DATE ISO="20140801">1 sierpnia 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0195"><NO.P>195.</NO.P><TXT>Moim zdaniem, między tymi dwoma aktami występuje niedająca się pogodzić sprzeczność, i z powodów, które przedstawiłem w pkt 185–192 niniejszej opinii, uważam, że art. 3 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 833/2014 jest nieważny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na podnoszonym naruszeniu zasady proporcjonalności i praw podstawowych Rosneftu</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0196"><NO.P>196.</NO.P><TXT>Rosneft podnosi, że art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 oraz załącznik III do decyzji 2014/512 oraz art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 i art. 11 ust. 1 oraz załączniki II i VI do rozporządzenia nr 833/2014 są nieważne, gdyż są one nieproporcjonalne w stosunku do ich zadeklarowanego celu i stanowią naruszenie art. 16 (wolności prowadzenia działalności gospodarczej) i art. 17 ust. 1 (prawo własności) karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0197"><NO.P>197.</NO.P><TXT>Powołując się w szczególności na wyroki <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:401">EU:T:2009:401</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Rada/Manufacturing Support &amp; Procurement Kala Naft</NAME.CASE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:776">EU:C:2013:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Rosneft uważa, że środki przyjęte przez Radę nie są ani konieczne, ani odpowiednie, ponieważ brak jest racjonalnego związku pomiędzy stosowanymi środkami a zamierzonym celem tych środków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0198"><NO.P>198.</NO.P><TXT>Rosneft twierdzi, że art. 7 ust. 1 lit. a) decyzji 2014/512 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014 zezwalają, w stosunku do niego, na konfiskatę mienia i ingerencję w nabyte prawa kontraktowe, a mianowicie w prawo własności chronione przez art. 17 ust. 1 karty. Przepisy te wykraczają poza to, co jest konieczne, ponieważ przewiduje, w istocie, że strony umowy niebędące podmiotami rosyjskimi mogą zostać zwolnione z wszelkich obowiązków ustanowionych przez umowy zawarte z podmiotami wskazanymi przez rozporządzenie, nawet gdyby chodziło o obowiązek dostarczenia całej gamy sprzętu, z której jedynie mała część dotyczyłaby technologii, o których mowa w załączniku II do tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0199"><NO.P>199.</NO.P><TXT>Nie zgadzam się z tymi argumentami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0200"><NO.P>200.</NO.P><TXT>Podobnie jak rządy Zjednoczonego Królestwa, estoński i francuski oraz Rada i Komisja uważam, że ingerencja opisana przez Rosneft jest jedynie nieuniknioną konsekwencja decyzji Rady, aby, po pierwsze, ograniczyć stosunki gospodarcze i finansowe z Federacją Rosyjską a po drugie, nałożyć środki ograniczające wobec Rosneftu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="42"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0201"><NO.P>201.</NO.P><TXT>Jak Trybunał wskazał w pkt 113 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑548/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:735">EU:C:2011:735</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0212" ID="QS0212"/>prawa podstawowe, których dotyczy niniejsza sprawa, nie są prerogatywami absolutnymi i korzystanie z nich może być przedmiotem ograniczeń uzasadnionych celami związanymi z interesem ogólnym, do których dąży [Unia]<QUOT.END REF.START="QS0212" CODE="201D" ID="QE0212"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0116"><P>Zobacz podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bosphorus</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑84/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:312">EU:C:1996:312</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0202"><NO.P>202.</NO.P><TXT>W tym względzie w pkt 22 i 23 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bosphorus</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑84/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:312">EU:C:1996:312</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0213" ID="QS0213"/>każdy środek w postaci sankcji z definicji wywołuje negatywne skutki dla prawa własności i swobody działalności gospodarczej, wyrządzając tym samym szkodę podmiotom nieponoszącym żadnej odpowiedzialności za sytuację, która doprowadziła do przyjęcia sankcji<QUOT.END REF.START="QS0213" CODE="201D" ID="QE0213"/> i że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0214" ID="QS0214"/>[n]ależy następnie stwierdzić, że waga celów, do których dążą sporne uregulowania, może usprawiedliwiać negatywne konsekwencje – nawet daleko idące – w stosunku do niektórych przedsiębiorców<QUOT.END REF.START="QS0214" CODE="201D" ID="QE0214"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0117"><P>Zobacz podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bank Melli Iran/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑548/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:735">EU:C:2011:735</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0203"><NO.P>203.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku sporne przepisy zmierzają właśnie do ograniczenia zaopatrzenia w sprzęt i finansowania sektora naftowego w Rosji, wpisując się do precyzyjnie określonego zakresu działań, których celem nie ma być objęcie jednakowo wszystkich rosyjskich podmiotów gospodarczych bez względu na ich strategiczne znaczenie dla gospodarki Rosji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0204"><NO.P>204.</NO.P><TXT>A zatem, jak zauważa rząd francuski, mając na uwadze kontekst, w jakim zaskarżone przepisy zostały przyjęte, i ich cel w postaci zwiększenia kosztów działań Federacji Rosyjskiej poprzez objęcie nimi strategicznych sektorów gospodarki rosyjskiej, w tym sektora ropy naftowej, Rada mogła przyjąć sporne przepisy bez przekroczenia granic tego, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji wyznaczonego celu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0205"><NO.P>205.</NO.P><TXT>Z tych względów proponuję Trybunałowi udzielenie następującej odpowiedzi na pytanie drugie lit. a):</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>badanie tego pytania nie wykazało istnienia jakiegokolwiek elementu mogącego wpłynąć na ważność:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>art. 1 ust. 2 lit. b)–d) i art. 1 ust. 3,</P></ITEM><ITEM><P>art. 7 oraz</P></ITEM><ITEM><P>załącznika III do decyzji 2014/512</P></ITEM></LIST></P><P>oraz</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>art. 3 ust. 1–4, art. 3 ust. 5 akapity pierwszy i trzeci oraz art. 3 ust. 6–8,</P></ITEM><ITEM><P>art. 3a,</P></ITEM><ITEM><P>art. 4 ust. 3 i 4,</P></ITEM><ITEM><P>art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3,</P></ITEM><ITEM><P>art. 11 oraz</P></ITEM><ITEM><P>załączników II i VI do rozporządzenia nr 833/2014.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 833/2014 jest nieważny.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="43"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego lit. b)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0206"><NO.P>206.</NO.P><TXT>W pytaniu drugim lit. b) sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o rozstrzygnięcie, czy w razie gdyby środki ograniczające podważane przez Rosneft były ważne, sprzeczne z zasadą pewności prawa i zasadą nulla poena sine lege certa byłoby nakładanie przez państwo członkowskie sankcji karnych na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 833/2014, zanim zakres danego przestępstwa został w wystarczającym stopniu wyjaśniony przez Trybunał Sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie dopuszczalności</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0207"><NO.P>207.</NO.P><TXT>Zdaniem Rady pytanie to jest niedopuszczalne, ponieważ dotyczy ono nie ważności lub wykładni aktów Unii, lecz ważności uregulowania krajowego w świetle zasad pewności prawa i określoności prawa (nulla poena sine lege certa).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0208"><NO.P>208.</NO.P><TXT>Rząd Zjednoczonego Królestwa oraz Rada podnoszą również, że pytanie to jest hipotetyczne, ponieważ nie dotyczy konkretnego przypadku zastosowania sankcji karnych przewidzianych w rozpatrywanych przepisach Zjednoczonego Królestwa, co byłoby w każdym razie niemożliwe w odniesieniu do Rosneftu, ponieważ sankcje karne za naruszenie przepisów decyzji 2014/512 i rozporządzenia nr 833/2014 dotyczą jedynie osób mających siedzibę lub zamieszkałych w Zjednoczonym Królestwie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0209"><NO.P>209.</NO.P><TXT>Nie zgadzam się z tymi argumentami. Moim zdaniem z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika bowiem wyraźnie, że sąd odsyłający nie przedstawia Trybunałowi pytania dotyczącego ważności przepisów Zjednoczonego Królestwa wydanych w wykonaniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 833/2014<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0118"><P>Chodzi tu o uregulowanie krajowe przywołane w pkt 25 niniejszej opinii, które nakłada sankcje karne za naruszenie przepisów rozporządzenia nr 833/2014.</P></NOTE> w świetle zasad prawa krajowego. Sąd ten zmierza w istocie do ustalenia, czy zasady pewności prawa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0119"><P>Uznana w prawie Unii od dawna (zob. wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Racke</NAME.CASE>, <NO.CASE>98/78</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1979:14">EU:C:1979:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> i określoności prawa w sprawach karnych (art. 49 karty) powinny być interpretowane w sposób wykluczający możliwość ustanowienia sankcji karnych, jeśli sformułowania, które opisują przestępstwo, nie zostały dostatecznie wyjaśnione przez Trybunał.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0210"><NO.P>210.</NO.P><TXT>Nie sądzę również, że pytanie drugie lit. b) jest hipotetyczne. Po pierwsze, nawet jeśli art. 3 rozporządzenia nr 833/2014 odnosi się do sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu jedynie z terytorium państw członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0120"><P>Zobacz pkt 127 niniejszej opinii.</P></NOTE>, to wydaje mi się, że sankcje ustanowione przez dekret w sprawie monitorowania wywozu i kar dotyczących Rosji, Krymu i Sewastopola z 2014 r. nie dotyczą wyłącznie osób mających siedzibę lub zamieszkałych w Zjednoczonym Królestwie lub w Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0121"><P>Zobacz art. 1 ust. 2 lit. a), zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0215" ID="QS0215"/>[a]n offence may be committed under this Order […] in the United Kingdom by any person<QUOT.END REF.START="QS0215" CODE="201D" ID="QE0215"/>, i art. 4 ust. 2, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0216" ID="QS0216"/>[a] person commits an offence and may be arrested if that person […] is concerned in an activity […] for which EU authorisation is required<QUOT.END REF.START="QS0216" CODE="201D" ID="QE0216"/>.</P></NOTE>. Podczas rozprawy Rosneft podniósł bowiem, że w przypadku naruszenia środków ograniczających może on ponosić odpowiedzialność karna jako współsprawca, czego rząd Zjednoczonego Królestwa nie zakwestionował.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0211"><NO.P>211.</NO.P><TXT>W każdym razie okoliczność, iż Rosneft nie może być przedmiotem tych sankcji, nie czyni pytania hipotetycznym, ponieważ z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wcale nie wynika, że Rosneft nie ma prawa zaskarżenia środków podjętych przez rząd Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="44"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0212"><NO.P>212.</NO.P><TXT>Po drugie, fakt, że Rosneft nie był jeszcze przedmiotem sankcji karnej, jest bez znaczenia. Jak bowiem Trybunał orzekł w pkt 64 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Unibet</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑432/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:163">EU:C:2007:163</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0217" ID="QS0217"/>[g]dyby [strona] zmuszona […] była narazić się na wszczęcie przeciwko niej postępowania administracyjnego lub karnego lub na mogące stąd wynikać sankcje, gdyż jest to jedyną drogą zakwestionowania zgodności przepisów prawa krajowego z prawem [Unii], nie byłoby to wystarczające do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej<QUOT.END REF.START="QS0217" CODE="201D" ID="QE0217"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0213"><NO.P>213.</NO.P><TXT>Należy zatem udzielić odpowiedzi na to pytanie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Co do istoty</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0214"><NO.P>214.</NO.P><TXT>Zdaniem Rosneftu sformułowania opisujące przestępstwa, w szczególności sformułowania: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0218" ID="QS0218"/>wody o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0218" CODE="201D" ID="QE0218"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0122"><P>Artykuł 3 ust. 3 lit. a) i art. 3a ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 833/2014. Według Rosneftu istnieją bardzo duże obszary, na których głębokość wody znacznie się różni, tak że w pewnych miejscach głębokość wody przekracza 150 metrów, a w innych głębokość ta jest mniejsza niż 150 metrów. W tym kontekście zdaniem Rosneftu rozporządzenie nr 833/2014 nie określa również, od którego miejsca należy mierzyć owe 150 metrów, ani czy jest zakazane wiercenie wertykalne w punkcie, w którym głębokość morza jest mniejsza niż 150 metrów, a następnie wiercenie na zewnątrz do miejsca w skałach znajdujących się w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0219" ID="QS0219"/>łupki<QUOT.END REF.START="QS0219" CODE="201D" ID="QE0219"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0123"><P>Artykuł 3 ust. 3 lit. c) i art. 3a ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 833/2014. Według Rosneftu nie istnieje żadna ogólnie przyjęta, czy to w sektorze geologicznym, czy poza nim, definicja pojęcia łupków, a rozporządzenie nr 833/2014 również nie zawiera żadnej ich definicji.</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0220" ID="QS0220"/>pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0220" CODE="201D" ID="QE0220"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0124"><P>Artykuł 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 833/2014. Według Rosneftu nie ma żadnej definicji pojęcia pomocy finansowej ani w ONZ ani w Unii, a rozporządzenie nr 833/2014 też takiej definicji nie zawiera.</P></NOTE> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0221" ID="QS0221"/>zbywalne papiery wartościowe […] wyemitowane po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0221" CODE="201D" ID="QE0221"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0125"><P>Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014. Według Rosneftu niemożliwe jest ustalenie, czy przepis ten zakazuje emitowania po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> GDR‑ów reprezentujących akcje wyemitowane przed tą datą. Na temat pełnej definicji GDR‑ów zob. przypis 133 niniejszej opinii.</P></NOTE>, nie są precyzyjne i pewne w stopniu właściwym dla sankcji karnych. W konsekwencji spółka twierdzi, że nakładanie przez państwo członkowskie sankcji karnych na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 833/2014, bez dokonania przez Trybunał jednolitej wykładni tych sformułowań lub przed takim dokonaniem, byłoby sprzeczne z zasadami pewności prawa i określoności prawa (nulla poena sine lege certa).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0215"><NO.P>215.</NO.P><TXT>Podobnie jak sąd odsyłający, jestem zdania, że sformułowania te niewątpliwie mają szeroki zakres, jednak wątpię, aby w ostatecznym rozrachunku związane z nimi niejasności były na tyle duże, aby prowadzić do niepewności prawnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0216"><NO.P>216.</NO.P><TXT>Jak orzekł Trybunał w pkt 217 wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zasady, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0222" ID="QS0222"/>czyn zagrożony karą, jak i kara muszą być określone w ustawie (nullum crimen, nulla poena sine lege), nie można interpretować w ten sposób, że zakazuje on[a] stopniowego uszczegóławiania zasad odpowiedzialności karnej<QUOT.END REF.START="QS0222" CODE="201D" ID="QE0222"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0217"><NO.P>217.</NO.P><TXT>Kontynuując ten tok rozumowania, Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0223" ID="QS0223"/>znaczenie pojęcia przewidywalności zależy w dużym zakresie od treści danego tekstu, dziedziny, którą obejmuje, oraz liczby i właściwości jego adresatów. Przewidywalność ustawy nie wyklucza konieczności zasięgnięcia porady przez zainteresowaną osobę w celu dokonania oceny konsekwencji, jakie wynikają w danym przypadku z konkretnego aktu. Dotyczy to w szczególności profesjonalistów, którzy przyzwyczajeni są podczas wykonywania swojego zawodu do zachowania szczególnej ostrożności. Można także od nich wymagać, aby z należytą starannością oceniali ryzyko, które stwarza ich zawód<QUOT.END REF.START="QS0223" CODE="201D" ID="QE0223"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0126"><P>Wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0219">219</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0218"><NO.P>218.</NO.P><TXT>Z wyroku tego wynika, że samo istnienie różnych możliwych wykładni przepisu karnego nie powoduje automatycznie jego sprzeczności z zasadami pewności prawa i określoności prawa (nulla poena sine lege certa). Istnieje bowiem wiele przepisów karnych, których treść może być zrazu przedmiotem różnych interpretacji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="45"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0219"><NO.P>219.</NO.P><TXT>Jak zauważyli skarb państwa jej Wysokości i minister ds. przedsiębiorstw, innowacji i kompetencji przed sądem odsyłającym, w przypadku gdy istnieją realne wątpliwości co do wykładni, jaką należy nadać rozpatrywanym sformułowaniom, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0224" ID="QS0224"/>dane przedsiębiorstwo może zażądać wyjaśnień od organów ścigania i zapobiec w ten sposób wszelkiemu ryzyku ścigania za, co do zasady niezamierzone, naruszenia omawianych przepisów<QUOT.END REF.START="QS0224" CODE="201D" ID="QE0224"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0127"><P>R (OJSC Rosneft Oil Company) v Her Majesty’s Treasury and others [2015] EWHC 248 (Admin), pkt 53. W przeciwieństwie do teoretycznego przypadku poddanego przez mnie krytyce w pkt 62 mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Stichting Woonpunt i in./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑132/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:335">EU:C:2013:335</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) możliwość ta wydaje się w niniejszej sprawie realna.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0220"><NO.P>220.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę zauważyć, że państwa członkowskie są zobowiązane zgodnie z art. 19 TUE wprowadzić środki odwoławcze niezbędne do tego, aby umożliwić podmiotom gospodarczym zakwestionowanie wykładni, dokonanej przez władze państw członkowskich, sformułowań użytych w decyzji Rady 2014/512 i rozporządzeniu nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0221"><NO.P>221.</NO.P><TXT>Sądy te mogą zatem złożyć wnioski o wydanie orzeczenia prejudycjalnego na podstawie art. 267 TFUE, gdy uważają, że sformułowania użyte w rozporządzenia nr 833/2014 i decyzji 2014/512 (w zakresie, w jakim Trybunał jest właściwy) nie są wystarczająco jasne, jak to uczynił zresztą sąd odsyłający w pytaniu trzecim, które dotyczy właśnie wykładni sformułowań, o których mowa w pytaniu drugim lit. b).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0222"><NO.P>222.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby Trybunał odpowiedział na pytanie drugie lit. b), że zasady pewności prawa i określoności prawa (nulla poena sine lege certa) nie wykluczają nakładania przez państwo członkowskie sankcji karnych na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 833/2014, zanim znaczenie sformułowań użytych w tym rozporządzeniu w celu określenia zakresu danego przestępstwa zostało w wystarczającym stopniu wyjaśnione przez Trybunał.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego lit. a)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0223"><NO.P>223.</NO.P><TXT>W pytaniu trzecim lit. a) sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0225" ID="QS0225"/>pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0225" CODE="201D" ID="QE0225"/> użyte w art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 833/2014 obejmuje przetwarzanie płatności przez bank lub instytucję finansową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0224"><NO.P>224.</NO.P><TXT>Według Rosneftu sformułowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0226" ID="QS0226"/>finansowanie i pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0226" CODE="201D" ID="QE0226"/> powinny być odczytywane łącznie i rozumiane jako dostarczanie finansowania i usług powiązanych, co nie obejmuje przetwarzanie płatności, czemu sprzeciwia się minister ds. przedsiębiorstw, innowacji i kompetencji, według którego przetwarzanie płatności stanowi pomoc finansową w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0225"><NO.P>225.</NO.P><TXT>Jak wskazuje sąd odsyłający, pytanie to ma szczególne znaczenie, ponieważ z dowodów, które zostały mu przedstawione, wynika, że sformułowania te są przedmiotem różnych wykładni właściwych organów państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0226"><NO.P>226.</NO.P><TXT>Jak wynika bowiem z uwag na piśmie przedstawionych w ramach niniejszego postępowania, rząd estoński oraz Komisja<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0128"><P>Rada nie przedstawiła uwag dotyczących odpowiedzi, jakiej należy udzielić na pytanie trzecie.</P></NOTE> podzielają interpretację tych sformułowań przyjętą przez rząd Zjednoczonego Królestwa, podczas gdy rząd niemiecki przychyla się do wykładni proponowanej przez Rosneft. Natomiast rząd francuski uważa, że przetwarzanie płatności jest objęte pojęciem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0227" ID="QS0227"/>pomocy finansowej<QUOT.END REF.START="QS0227" CODE="201D" ID="QE0227"/>, o ile płatności takie stanowią transfer przez instytucję finansową nowych zasobów na rzecz odbiorców.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="46"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0227"><NO.P>227.</NO.P><TXT>Sygnalizuję ponadto, że sporne sformułowania są wykorzystywane przez kilka rozporządzeń nakładających środki ograniczające. W konsekwencji rozstrzygnięcie Trybunału może mieć konsekwencje wykraczające poza granice niniejszej sprawy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0129"><P>Zobacz w szczególności art. 2 lit. b) i art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 z dnia <DATE ISO="20040219">19 lutego 2004 r.</DATE> dotyczącego niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="055" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 55, s. 1</REF.DOC.OJ>), z późniejszymi zmianami, i art. 2 lit. b) i art. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 747/2014 z dnia <DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE> w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Sudanie oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 131/2004 i rozporządzenie (WE) nr 1184/2005 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="203" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">Dz.U. L 203, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0228"><NO.P>228.</NO.P><TXT>Moim zdaniem odpowiedź na to pytanie nie może być kategorycznie przecząca lub twierdząca.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0229"><NO.P>229.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć przede wszystkim, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu uprzedniego zezwolenia wymaga się dla zapewnienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0228" ID="QS0228"/>finansowania lub pomocy finansowej związanej z produktami, o których mowa w załączniku II, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu takich produktów, lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej<QUOT.END REF.START="QS0228" CODE="201D" ID="QE0228"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0230"><NO.P>230.</NO.P><TXT>Sformułowanie to oznacza, jak zauważa rząd Zjednoczonego Królestwa, że pomoc finansowa jest alternatywą dla finansowania, a nie synonimem lub pojęciem włączonym do zakresu pojęcia finansowania. W konsekwencji pojęcie pomocy finansowej musi obejmować działania wykraczające poza działania objęte pojęciem finansowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0231"><NO.P>231.</NO.P><TXT>W treści rozpatrywanego przepisu można ponadto znaleźć kilka przykładów tego, co znaczy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0229" ID="QS0229"/>finansowanie lub pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0229" CODE="201D" ID="QE0229"/>, czyli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0230" ID="QS0230"/>dotacje, pożyczki i ubezpieczenia kredytów eksportowych<QUOT.END REF.START="QS0230" CODE="201D" ID="QE0230"/>. Jednakże wykaz ów poprzedza sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0231" ID="QS0231"/>w tym<QUOT.END REF.START="QS0231" CODE="201D" ID="QE0231"/>, które wskazuje, że obejmuje on też inne czynności, przy czym przetwarzanie płatności nie jest wyraźnie wymienione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0232"><NO.P>232.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę zauważyć, że w swojej nocie wyjaśniającej z dnia <DATE ISO="20141216">16 grudnia 2014 r.</DATE> dotyczącej wykonania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) nr 833/2014<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0130"><P>C(2014) 9950 final.</P></NOTE> Komisja wyjaśniła, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0232" ID="QS0232"/>świadczenie usług płatniczych i wystawianie listów gwarancyjnych lub akredytyw stanowi pomoc finansową i jest zakazane, jeśli jest związane z zasadniczą transakcją handlową objętą zakazem na podstawie art. 2<QUOT.END REF.START="QS0232" CODE="201D" ID="QE0232"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0131"><P>C(2014) 9950, s. 2.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0233"><NO.P>233.</NO.P><TXT>Komisja wyjaśniła również, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0233" ID="QS0233"/>[b]anki działające w imieniu lub na rzecz swoich klientów powinny zachować należytą staranność w kwestii płatności dokonywanych przez ich klientów i odmawiają dokonania jakiejkolwiek płatności stanowiącej naruszenie rozporządzenia. Jeśli chodzi o banki będące bankami korespondentami, powinny one odmawiać dokonania płatności, w przypadkach gdy dostępne są informacje o tego rodzaju naruszeniu<QUOT.END REF.START="QS0233" CODE="201D" ID="QE0233"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0132"><P>C(2014) 9950, s. 3.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0234"><NO.P>234.</NO.P><TXT>Celem tego przepisu jest zatem zakazanie wszelkich form pomocy o charakterze finansowym w transakcjach zabronionych przez art. 4 ust. 4 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 833/2014, a mianowicie w sprzedaży, dostawie, przekazaniu lub wywozie produktów wymienionych w załączniku II, jeżeli istnieją uzasadnione powody, by stwierdzić, że taka sprzedaż, dostawa, przekazanie lub wywóz produktów są przeznaczone dla którejkolwiek kategorii projektów dotyczących eksploracji i produkcji produktów naftowych, o których mowa w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0235"><NO.P>235.</NO.P><TXT>Jak wyjaśniłem w pkt 126–131 niniejszej opinii, transakcje, o których mowa w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 833/2014, i zakazane na mocy tego przepisu to transakcje dokonywane z terytorium państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="47"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0236"><NO.P>236.</NO.P><TXT>Jeżeli rozporządzenie nr 833/2014 nie uniemożliwia tranzytu przez terytorium Unii produktów wyszczególnionych w załączniku II z państw trzecich do Federacji Rosyjskiej, wynika z tego, że przetwarzanie płatności z tytułu tych transakcji nie mieści się w pojęciu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0234" ID="QS0234"/>pomocy finansowej<QUOT.END REF.START="QS0234" CODE="201D" ID="QE0234"/> w rozumieniu art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0237"><NO.P>237.</NO.P><TXT>Odsyłam w tym względzie do motywu 5 tego rozporządzenia, który chociaż dotyczy nałożonych w art. 5 ograniczeń dostępu do rynku kapitałowego dla niektórych instytucji finansowych, stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0235" ID="QS0235"/>[i]nne usługi finansowe, takie jak […] usługi płatnicze […] nie wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0235" CODE="201D" ID="QE0235"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0238"><NO.P>238.</NO.P><TXT>Natomiast przetwarzanie płatności z tytułu sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu produktów wyszczególnionych w załączniku II z terytorium Unii podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia, aby właściwe organy państw członkowskich mogły sprawdzić, czy dana płatność i transakcja, której ta dotyczy, odnoszą się do trzech przypadków wymienionych w art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 833/2014. Tylko w przypadku, gdy produkty te są przeznaczone do wykorzystania w Rosji w sposób zgodny z tymi trzema przypadkami, właściwe organy mają obowiązek odmówić wydania zezwolenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0239"><NO.P>239.</NO.P><TXT>Z tych względów proponuję Trybunałowi udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie lit. a) w taki sposób, że sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0236" ID="QS0236"/>pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0236" CODE="201D" ID="QE0236"/> użyte w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 833/2014 obejmuje przetwarzanie przez bank lub inną instytucję finansową płatności, jeśli transakcja, której płatność ta dotyczy, jest objęta art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>E –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego lit. b)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0240"><NO.P>240.</NO.P><TXT>W pytaniu trzecim lit. b) sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o rozstrzygnięcie, czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014 zakazuje po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> emisji GDR‑ów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0133"><P>GDR‑y to certyfikaty odzwierciedlające posiadanie pewnej liczby akcji spółki. Fakt, że certyfikaty mogą być przenoszone, powoduje, że stanowią one samodzielne zbywalne papiery wartościowe podlegające notowaniom i obrotowi na rynkach kapitałowych niezależnie od akcji bazowych, które mogą być notowane odrębnie na rynku zagranicznym. GDR‑y są emitowane przez depozytariuszy (często przez banki inwestycyjne) na podstawie umów zawartych pomiędzy rzeczonymi depozytariuszami i emitentami akcji bazowych.</P></NOTE> na podstawie umowy depozytowej z jednym z podmiotów wymienionych w załączniku VI w odniesieniu do akcji w jednym z tych podmiotów lub wszelkich innych czynności związanych z tymi GDR‑ami, jeśli akcje takie zostały wyemitowane przed tym dniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0241"><NO.P>241.</NO.P><TXT>Rosneft utrzymuje, że zakaz emisji GDR‑ów po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> nie obejmuje GDR‑ów, których akcje bazowe zostały wydane przed dniem <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> Takiej wykładni sprzeciwia się FCA, który uważa, że zakaz stosuje się od tego dnia niezależnie od daty emisji akcji bazowych, a stanowisko to podziela również sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0242"><NO.P>242.</NO.P><TXT>Moim zdaniem z treści rozpatrywanego przepisu wynika bardzo jasno, że zakazane jest wydawanie GDR‑ów po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> niezależnie od daty emisji akcji bazowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0243"><NO.P>243.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0237" ID="QS0237"/>[z]akazuje się bezpośredniego lub pośredniego zakupu, sprzedaży, świadczenia usług inwestycyjnych lub pomocy w emisji bądź wszelkich innych czynności związanych ze zbywalnymi papierami wartościowymi […], które mają termin zapadalności przekraczający 30 dni i zostały wyemitowane po dniu <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0237" CODE="201D" ID="QE0237"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0244"><NO.P>244.</NO.P><TXT>Termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0238" ID="QS0238"/>zbywalne papiery wartościowe<QUOT.END REF.START="QS0238" CODE="201D" ID="QE0238"/> zdefiniowany jest w art. 1 lit. f) jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0239" ID="QS0239"/>akcje spółek oraz inne papiery wartościowe odpowiadające akcjom spółek, spółek osobowych lub innych podmiotów oraz <HT TYPE="ITALIC">kwity depozytowe dotyczące akcji</HT><QUOT.END REF.START="QS0239" CODE="201D" ID="QE0239"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0134"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="48"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0245"><NO.P>245.</NO.P><TXT>Ponieważ w treści tych przepisów nie ma żadnego wyjaśnienia terminu w odniesieniu do akcji bazowych, jest oczywiste, że zakaz emisji GDR‑ów stosuje się niezależnie od daty emisji akcji bazowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0135"><P>Zobacz także podobnie nota wyjaśniająca Komisji z dnia <DATE ISO="20141216">16 grudnia 2014 r.</DATE> dotycząca wykonania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) nr 833/2014 [C(2014) 9950 final, s. 7].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0246"><NO.P>246.</NO.P><TXT>Wydaje się to zresztą normalne, ponieważ jak zauważa FCA, GDR‑y to instrumenty inwestycyjne, które, choć rzeczywiście związane z akcjami spółki, są notowane na giełdzie i są przedmiotem obrotu odrębnie od akcji, które reprezentują. W związku z tym GDR‑y umożliwiają spółkom z państw trzecich dostęp do rynków kapitałowych Unii i pozyskiwanie na nich kapitału bez konieczności spełnienia kryteriów i warunków wymaganych do notowania ich akcji na giełdach tych rynków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0247"><NO.P>247.</NO.P><TXT>Należy również zauważyć, że zdaniem FCA, obecnie wyemitowane GDR‑y na akcje Rosneftu stanowią jedynie 7,5% jej kapitału akcyjnego, podczas gdy już dopuszczony przez FCA maksymalny pułap wprowadzenia na giełdę i dopuszczenia do obrotu tych papierów pozwalałby na wymianę na GDR‑y aż 90% kapitału spółki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0248"><NO.P>248.</NO.P><TXT>Oznacza to, że gdyby przyjąć twierdzenie Rosneftu, środek ograniczający wprowadzony przez sporny przepis zostałby pozbawione treści, zważywszy, że większość akcji Rosneftu została wyemitowana przed dniem <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE> i że Rosneft mógłby nadal konwertować je bez ograniczeń na GDR‑y.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0249"><NO.P>249.</NO.P><TXT>Z tych względów proponuję Trybunałowi, aby odpowiedział na pytanie trzecie lit. b) w ten sposób, że art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014 zakazuje emisji GDR‑ów na akcje podmiotów wymienionych w załączniku VI, począwszy od dnia <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE>, niezależnie od daty emisji tych akcji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>F –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego lit. c)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0250"><NO.P>250.</NO.P><TXT>W swoim pytaniu trzecim lit. c) sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o zdefiniowanie terminu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0240" ID="QS0240"/>łupki<QUOT.END REF.START="QS0240" CODE="201D" ID="QE0240"/> zawartego w art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 833/2014, jak również w kwestii tego, czy sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0241" ID="QS0241"/>wody o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0241" CODE="201D" ID="QE0241"/> użyte w art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pomiaru głębokości 150 metrów należy dokonać w miejscu wiercenia, czy w innym miejscu.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0242" ID="QS0242"/>wód o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0242" CODE="201D" ID="QE0242"/></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0251"><NO.P>251.</NO.P><TXT>Jak wskazałem w pkt 214 niniejszej opinii i w przypisie 122, istnieją bardzo duże akweny, w których głębokość wody znacznie się różni, tak że w pewnych miejscach głębokość wody przekracza 150 metrów, a w innych głębokość ta jest mniejsza niż 150 metrów. Według Rosneftu, rozporządzenie nr 833/2014 nie określa, od którego miejsca należy mierzyć owe 150 metrów, ani nie wyjaśnia, czy jest zakazane wiercenie wertykalne w punkcie, w którym głębokość wody jest mniejsza niż 150 metrów i następnie wiercenie na zewnątrz do miejsca w skałach znajdujących się w wodach o głębokości przekraczającej 150 metrów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0252"><NO.P>252.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że istnieje zbieżność opinii między Rosneftem, rządami Zjednoczonego Królestwa i francuskim oraz Komisją<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0136"><P>Pozostałe strony postępowania głównego i interwenienci nie złożyli uwag w tym względzie.</P></NOTE> co do wykładni, jaką należy nadać tym sformułowaniom, ponieważ strony te są zdania, że pomiar głębokości powinien być dokonany w miejscu odwiertu naftowego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="49"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0253"><NO.P>253.</NO.P><TXT>Również zgodziłbym się z tą interpretacją, gdyż wydaje mi się ona logiczna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0254"><NO.P>254.</NO.P><TXT>Podobnie jak Komisja jestem zdania, że pomiar 150 metrów powinien zostać przeprowadzony w sposób wertykalny, co wyklucza możliwość wiercenia przez przedsiębiorstwo skośnie od miejsca, w którym głębokość wody jest równa lub mniejsza niż 150 metrów w kierunku pola naftowego znajdującego się pod wodami o głębokości przekraczającej 150 metrów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0255"><NO.P>255.</NO.P><TXT>Należy także wykluczyć wiercenie wertykale w miejscu, w którym głębokość wody jest mniejsza niż 150 metrów, a następnie wiercenie na zewnątrz w kierunku pola naftowego znajdującego się pod wodami o głębokości przekraczającej 150 metrów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0256"><NO.P>256.</NO.P><TXT>Gdyby było można inaczej, to – o ile byłoby to możliwe w sensie technicznym i rentowne – środek ograniczający można by obejść.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0257"><NO.P>257.</NO.P><TXT>Co więcej, Rosneft, rząd francuski i Komisja (rząd Zjednoczonego Królestwa nie zajął stanowiska w tym względzie) stoją na stanowisku, że kryterium 150 metrów należy stosować do miejsca wiercenia jako takiego, a nie do granic pola naftowego stanowiącego przedmiot wiercenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0258"><NO.P>258.</NO.P><TXT>Oznacza to, że wiercenie do pola naftowego, które znajduje się częściowo pod wodami o głębokości przekraczającej 150 metrów i częściowo pod wodami o głębokości przekraczającej 150 metrów, nie jest objęte zakresem stosowania art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 833/2014, o ile jest dokonywane w miejscu, w którym głębokość wody wynosi 150 metrów lub jest mniejsza.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0259"><NO.P>259.</NO.P><TXT>Zgodziłbym się również na tę interpretację.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0243" ID="QS0243"/>łupków<QUOT.END REF.START="QS0243" CODE="201D" ID="QE0243"/></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0260"><NO.P>260.</NO.P><TXT>Wykładnia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0244" ID="QS0244"/>łupków<QUOT.END REF.START="QS0244" CODE="201D" ID="QE0244"/> okazuje się bardziej skomplikowana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0261"><NO.P>261.</NO.P><TXT>Rząd Zjednoczonego Królestwa uważa, że Trybunał nie jest w stanie przeprowadzić badania dowodów naukowych i geologicznych, natomiast rząd francuski uważa, że pojęcie to odpowiada precyzyjnemu pojęciu geologicznemu, które nie wymaga wykładni Trybunału.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0262"><NO.P>262.</NO.P><TXT>Natomiast spółka Rosneft i Komisja oferują każda swoją własną, całkowicie odmienną, wykładnię pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0245" ID="QS0245"/>łupków<QUOT.END REF.START="QS0245" CODE="201D" ID="QE0245"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0263"><NO.P>263.</NO.P><TXT>Rosneft, na podstawie opinii swego eksperta geologicznego, proponuje przyjąć jako definicję <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0246" ID="QS0246"/>łupków<QUOT.END REF.START="QS0246" CODE="201D" ID="QE0246"/> złoża zawierające kerogen, składające się głównie z gliny (w której udział minerałów gliniastych przekracza 35%), które nie zawierają ropy naftowej w stanie płynnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0264"><NO.P>264.</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji sporne przepisy obejmują projekty, których efektem może być produkcja ropy naftowej, niezależnie od tego, czy zasoby znajdujące się w formacjach łupkowych to kerogen, czy ropa naftowa, o ile stosowane jest szczelinowanie hydrauliczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0265"><NO.P>265.</NO.P><TXT>Ta rozbieżność wykładni pokazuje, iż w przeciwieństwie do tezy rządu francuskiego pojęcie geologiczne <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0247" ID="QS0247"/>łupków<QUOT.END REF.START="QS0247" CODE="201D" ID="QE0247"/> jest dyskusyjne. Ponadto uważam, podobnie jak rząd Zjednoczonego Królestwa, że Trybunał nie jest w stanie przedstawić naukowych definicji terminów geologicznych, takich jak łupki, w szczególności w przypadku gdy danego terminu nie zdefiniował autor spornego aktu, w tym przypadku Rada.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="50"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0266"><NO.P>266.</NO.P><TXT>Nie chcąc zatem definiować pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0248" ID="QS0248"/>łupków<QUOT.END REF.START="QS0248" CODE="201D" ID="QE0248"/> w charakterze eksperta geologicznego, pragnę zauważyć, że jak podniosła Komisja, rozpatrywany termin znajduje się w zdaniu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0249" ID="QS0249"/>projekty, których efektem może być produkcja ropy naftowej z zasobów zawartych w formacjach łupków przez szczelinowanie hydrauliczne<QUOT.END REF.START="QS0249" CODE="201D" ID="QE0249"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0267"><NO.P>267.</NO.P><TXT>Wątpię, aby sformułowanie to uniemożliwiało ekspertom w tej dziedzinie zarówno w zainteresowanych przedsiębiorstwach, jak i we właściwych organach państw członkowskich, wprowadzenie go w życie. Jak zauważa bowiem sąd odsyłający, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0250" ID="QS0250"/>przynajmniej w ogromnej większości przypadków eksperci biegli w danej dziedzinie rozumieją granice tych definicji, a […] zatem problemy wskazane przez [Rosneft] okazują się raczej hipotetyczne niż rzeczywiste lub pojawiają się co najwyżej na marginesie tych definicji<QUOT.END REF.START="QS0250" CODE="201D" ID="QE0250"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0137"><P>R (OJSC Rosneft Oil Company) v Her Majesty’s Treasury and others [2015] EWHC 248 (Admin), pkt 53.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0268"><NO.P>268.</NO.P><TXT>Należy jednak podkreślić, że ponieważ środki ograniczające dotyczą eksploracji i produkcji ropy naftowej w Rosji, definicja terminu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0251" ID="QS0251"/>łupki<QUOT.END REF.START="QS0251" CODE="201D" ID="QE0251"/> powinna brać pod uwagę charakter formacji łupkowych istniejących w tym kraju.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0269"><NO.P>269.</NO.P><TXT>W konsekwencji, nie uważam, aby termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0252" ID="QS0252"/>łupki<QUOT.END REF.START="QS0252" CODE="201D" ID="QE0252"/> mógł zostać zdefiniowany przez Trybunał naukowo, ani też, aby taka definicja była niezbędna do realizacji rozpatrywanych artykułów rozporządzenia nr 833/2014.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0270"><NO.P>270.</NO.P><TXT>Z tych względów proponuję Trybunałowi udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie lit. c), że pomiaru <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0253" ID="QS0253"/>wód o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0253" CODE="201D" ID="QE0253"/> należy dokonywać wertykalnie w miejscu wiercenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0271"><NO.P>271.</NO.P><TXT>Mając na uwadze powyższe rozważania, proponuję Trybunałowi, aby na pytania prejudycjalne przedłożone przez High Court of Justice (England &amp; Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) [sąd wyższej instancji Anglii i Walii, wydział Queen’s Bench (izba wydziału)] odpowiedział w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 TFUE Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym na mocy art. 267 TFUE w przedmiocie ważności decyzji 2014/512/WPZiB z dnia <DATE ISO="20140731">31 lipca 2014 r.</DATE> w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie w świetle art. 40 TUE, jak również do interpretowania i kontroli legalności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 i art. 7 tej decyzji.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Badanie tego pytania nie wykazało istnienia jakiegokolwiek elementu mogącego wpłynąć na ważność:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>art. 1 ust. 2 lit. b)–d) i art. 1 ust. 3,</P></ITEM><ITEM><P>art. 7 oraz</P></ITEM><ITEM><P>załącznika III do decyzji 2014/512,</P></ITEM></LIST></P><P>oraz</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>art. 3 ust. 1–4, art. 3 ust. 5 akapity pierwszy i trzeci oraz art. 3 ust. 6–8,</P></ITEM><ITEM><P>art. 3a,</P></ITEM><?PAGE NO="51"?><ITEM><P>art. 4 ust. 3 i 4,</P></ITEM><ITEM><P>art. 5 ust. 2 lit. b)–d) i art. 5 ust. 3,</P></ITEM><ITEM><P>art. 11 oraz</P></ITEM><ITEM><P>załączników II i VI do rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia <DATE ISO="20140731">31 lipca 2014 r.</DATE> dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie.</P></ITEM></LIST></P><P>Artykuł 3 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Rady nr 833/2014 jest nieważny.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Zasady pewności prawa i określoności prawa (nulla poena sine lege certa) nie wykluczają nakładania przez państwo członkowskie sankcji karnych na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 833/2014, zanim sformułowania użyte w tym rozporządzeniu, definiujące zakres danego przestępstwa, zostały w wystarczającym stopniu wyjaśnione przez Trybunał.</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0254" ID="QS0254"/>pomoc finansowa<QUOT.END REF.START="QS0254" CODE="201D" ID="QE0254"/> użyte w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 833/2014 obejmuje przetwarzanie przez bank lub inną instytucję finansową płatności, jeśli transakcja, której płatność ta dotyczy, jest objęta art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia nr 833/2014 zakazuje emisji GDR‑ów na akcje podmiotów wymienionych w załączniku VI, począwszy od dnia <DATE ISO="20140912">12 września 2014 r.</DATE>, niezależnie od daty emisji owych akcji.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Pomiar <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0255" ID="QS0255"/>wód o głębokości przekraczającej 150 metrów<QUOT.END REF.START="QS0255" CODE="201D" ID="QE0255"/> w rozumieniu art. 3 ust. 3 i art. 3a ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 833/2014 powinien być dokonywany wertykalnie w miejscu wiercenia.</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>